Αγάπη από την κορυφή ως τα νύχια ή μίσος ταξικό;

Σφυροδρέπανος

“Είμαι κομμουνιστής, είμαι αγάπη από την κορυφή ως τα νύχια” έλεγε ο Χικμέτ και μας δίνει αφορμή για κάποιες σκέψεις και προεκτάσεις.
Γιατί, πώς μπορεί να αγαπά κανείς αυτόν τον κόσμο, στη σημερινή μορφή του; Τον σάπιο κόσμο της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της αδικίας; Των κραυγαλέων ανισοτήτων, του πλούτου που στήνει πάρτι σε λίγες τσέπες, δίπλα σε κόσμο που δεν έχει να φάει; Των μισών και ανεκπλήρωτων ονείρων, των αδικαίωτων αγώνων, των ιδανικών που τσακίζονται, των σκυμμένων κεφαλιών;
Δεν πρέπει να είμαστε ασυμβίβαστοι, να μισούμε το σάπιο, αυτό που υπάρχει γύρω μας; Δεν πρέπει να είμαστε αμείλικτοι με όσους έχουν ευθύνη για αυτήν την κατάσταση και την συντηρούν; Δεν πρέπει να καταπολεμούμε με πάθος τους εχθρούς της ανθρωπότητας, αν θέλουμε να είμαστε πραγματικοί ανθρωπιστές-ουμανιστές; Τι νόημα έχουν τα κούφια γλυκερά μηνύματα για αγάπη και ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη; Τι νόημα έχει να αγκαλιαστούμε και να χορέψουμε μαζί με τους εκμεταλλευτές μας, αν δεν έχουμε σπάσει πρώτα τα δεσμά της εκμετάλλευσης κι όσα ακόμα παράγωγά της υποχρεώνουν τον άνθρωπο να βαδίζει σκυφτός στα τέσσερα;
Ναι, πρέπει να μισείς κάτι, να μην μπορείς να το ανέχεσαι, για να παλέψεις με όλη σου τη δύναμη να το αλλάξεις. Μα από την άλλη, πώς θα ήταν δυνατόν να θες να αλλάξεις τον κόσμο, αν δεν τον αγαπάς; Οι κομμουνιστές δεν μπορεί να είναι “μίσος από την κορυφή ως τα νύχια”, να μισούν ό,τι τους περιβάλλει, να κοιτάζουν αφ’ υψηλού τους συμβιβασμένους, αυτούς που δεν έχουν αποκτήσει ταξική συνείδηση, που δεν αγωνίζονται (ακόμα) για να αλλάξει ο κόσμος.
Η αγάπη μπορεί να μετατραπεί διαλεκτικά στο αντίθετό της (μίσος) για την τάξη των εκμεταλλευτών και αυτό να εκφραστεί στην πράξη την κρίσιμη ώρα. Μίσος για αυτούς όμως, για μια χούφτα δυναστών και όσους την υπηρετούν συνειδητά, όχι για τον κόσμο γύρω μας -και με τις δύο έννοιες της λέξης. Πώς μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου, αν δεν αγαπάς τον κόσμο που ζει σε αυτόν, με τα στραβά και τις όποιες αντιφάσεις του;
Πώς μπορείς να τον βοηθήσεις να αλλάξει -και να αλλάξεις κι εσύ μαζί του, μην το ξεχνάς ποτέ αυτό- αν δεν έχεις στέρεους δεσμούς μαζί του, αν δε γίνετε “νύχι-κρέας”, όπως λένε συχνά οι κόκκινοι βουλευτές -κι ας ανατριχιάζουν κάποιοι με τη φράση, και άλλοι βασικά με αυτό που  υποδηλώνει… Άλλο να δέχεσαι την κατάσταση που υπάρχει σήμερα, λες και είναι δοσμένη μια για πάντα και δε θα αλλάξει ποτέ. Και άλλο να ψάχνεις υποκείμενο έξω από αυτόν τον κόσμο, για να τον αλλάξει, χωρίς κουσούρια κι αδυναμίες.
Πώς μπορείς όμως να μένεις σταθερός σε αυτό και να μην το ξεχνάς; Πώς μπορείς να είσαι “αγάπη από την κορυφή ως τα νύχια”, όταν κάθε μέρα έρχεσαι αντιμέτωπος με μισανθρωπισμό και σκατοψυχιά ή με αδιαφορία; Με αυτά που γίνονται η βάση του φασισμού ή της ανοχής σε αυτόν; Με αυταπάτες, με προλήψεις, με πισωγυρίσματα; Πώς μπορείς να συνεχίσεις να βλέπεις το φως μες στη μαύρη μαυρίλα;
Αυτή μπορεί να είναι κι η μεγαλύτερη δυσκολία για έναν κομμουνιστή, που πρέπει να βρει τον τρόπο να συνεχίσει, να γίνει ένα με το δικό μας κόσμο, τον κόσμο της εργασίας, που αύριο θα αλλάξει όλο τον κόσμο. Και μόνο όταν αγαπάς πολύ κάτι, μπορείς να υπομείνεις, να κάνεις θυσίες για αυτό, να ατσαλώσεις κι άλλο τους δεσμούς σας. Αλλιώς αδιαφορείς ή κάνεις πίσω στην πρώτη δυσκολία.
Θυμήσου τι λέει αυτός ο σπουδαίος στίχος: Έχουμε τη ζωή πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει…
Και για αυτό ακριβώς ήταν έτοιμοι εκείνοι οι σύντροφοι να την δώσουν χωρίς να λυγίσουν, να την θυσιάσουν για ένα ιδανικό, για να νικήσει η ζωή και ο αγώνας. Σε πλήρη αντίθεση με αυτούς που τρέμουν μη χάσουν τη μίζερη ζωούλα τους και φοβούνται να την δώσουν χωρίς να ‘χει γεμίσει από κάποια αξία, από κάποιο ιδανικό, από κάτι που να δικαιολογεί την ύπαρξή τους.
Η αγάπη μπορεί να μετατραπεί διαλεκτικά στο αντίθετό της και να γίνει μίσος. Ο πυρήνας της όμως παραμένει αναλλοίωτος. Κι αυτό μπορεί να το καταλάβει πολύ καλά όποιος διαβάσει πχ το βιβλίο της (κάθε άλλο παρά φιλοσοβιετικής) Σβετλάνας Αλεξίεβιτς “Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας”, με τις μαρτυρίες των παλιών μαχητριών του Κόκκινου Στρατού. Που είχαν δει τα παιδιά τους και τους άνδρες τους να πέφτουν από την επίθεση της φασιστικής Γερμανίας και ήταν έτοιμες να τσακίσουν τους ναζί και να κάνουν τα πάντα για να εκδικηθούν τον θάνατό τους. Αλλά απορούσαν με τους εαυτούς τους, όταν έβλεπαν μπροστά τους αιχμαλώτους, τραυματίες φασίστες και τους φρόντιζαν σα να ήταν δικοί τους, ακολουθώντας στοιχειώδεις κανόνες ανθρωπιάς, αυτό που ένιωθαν μέσα τους, και δεν μπορούσε να θαφτεί κάτω από το μίσος που πλημμύριζε την ψυχή τους για τα δεινά που τους έφερε ο ναζισμός.
Ο αγώνας τους ήταν στη βάση του ταξικός, για να υπερασπιστούν τη σοσιαλιστική πατρίδα. Και ένας ταξικός αγώνας δεν μπορεί να διαχυθεί και να χαθεί σε κανέναν οικουμενικό χυλό. Αλλά η προοπτική που τους οιστρηλατούσε δεν ήταν στενά ταξική -ούτε μόνο εθνική ασφαλώς. Ήταν πανανθρώπινη, σαν τον κομμουνισμό. Και πολεμούσαν ενάντια στον φασισμό και τη μήτρα του, που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου. Η εργατική τάξη, εξάλλου, δεν παλεύει μόνο για τον εαυτό της, αλλά για να απελευθερώσει όλη την κοινωνία ανεξαιρέτως από τα ταξικά της δεσμά.
Θυμήσου και τον άλλο στίχο: θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά… Λες να ξέχασε εδώ ο στιχουργός να βάλει το ταξικό στίγμα;
Θυμήσου και μια ιστορία που γράφει σε ένα βιβλίο του ο Μίσσιος (που είναι, δυστυχώς, κλασικό παράδειγμα που έφτασε σε διακηρύξεις ανούσιας αγάπης, ακόμα και προς τους ανθρωποφύλακές του –χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε…- προτού γκρεμίσουμε τον σάπιο κόσμο που τους τρέφει) με τον φασίστα που τσάκιζε στο ξύλο τον πολιτικό κρατούμενο λέγοντας “πάρε και αυτήν, που την ήθελες και πανανθρώπινη…”
Αυτό του έμεινε και ξεσπούσε εναντίον του -ποιος ξέρει γιατί… Ίσως γιατί καταλάβαινε τη βασική διαφορά ανάμεσα στον απάνθρωπο φασισμό και τη βαθιά ανθρώπινη ιδεολογία που καταδίωκε. Αυτήν τη διαφορά δηλαδή που κάνει πως δεν καταλαβαίνουν οι φιλελέδες και όσοι “ανατριχιάζουν” όταν ακούνε τη φράση “εχθροί της ανθρωπότητας”, γιατί -λέει- δεν έχουν αντικειμενικό τρόπο να τους ορίσουμε… Και έτσι αναμασούν μονότονα πως δε διαφέρουν τα δύο άκρα, “μαύρος και κόκκινος φασισμός”…
Ο φασίστας όμως το είχε καταλάβει πού διέφεραν. Και ήξερε πολύ καλά τι έκανε, όταν ξεσπούσε ενάντια στον κομμουνιστή που πάλευε για να κάνει την λευτεριά πανανθρώπινη…
Υστερόγραφο:
Κάποιοι μπορεί να αναρωτιούνται με φροϊδικούς όρους: πατρική ή μητρική αγάπη από την κορυφή ως τα νύχια; Όπου η πρώτη δίνεται υπό όρους και ως επιβράβευση, ενώ η δεύτερη υπάρχει πάντα εκεί, χωρίς προϋποθέσεις. Το βασικό στην αγάπη όμως είναι η αγάπη να δίνεις -κι όχι να παίρνεις- όπως μας λέει ο φροϋδομαρξιστής Φρομ στην “Τέχνη της Αγάπης”, που μπορούμε να την παραλληλίσουμε ίσως με την τέχνη της επανάστασης…

Με τις ίδιες «προτεραιότητες»

Η επανίδρυση του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου θα υπηρετήσει την πολιτική του διπλού εγκλωβισμού και την ένταση της καταστολής σε βάρος προσφύγων και μεταναστών, όπως άλλωστε γίνεται και τώρα και όπως γινόταν από το υπουργείο και επί ΣΥΡΙΖΑ.
Την πολιτική που υπαγορεύουν η Συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, ο Κανονισμός του Δουβλίνου και βέβαια ο πρόσφατος νόμος για το άσυλο, που παραβιάζει στοιχειώδη δικαιώματα των προσφύγων.
Το επιβεβαίωσε άλλωστε η ίδια η κυβέρνηση, παρουσιάζοντας τις προτεραιότητες του «νέου» χαρτοφυλακίου.
Ποιες είναι αυτές; Πρώτον, η «λειτουργία κλειστών προαναχωρησιακών κέντρων σε νησιά», όπου θα συνεχίσουν να στοιβάζονται χιλιάδες κατατρεγμένοι, καταδικασμένοι σε διπλό εγκλωβισμό, σε βάρος των ίδιων και των κατοίκων στα νησιά. Μιλάμε κυριολεκτικά για φυλακές, χωρίς δικαίωμα εξόδου από αυτές, στα πρότυπα άλλων τέτοιων κέντρων που λειτουργούν σε χώρες της ΕΕ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι από τον πολύχρονο εγκλεισμό σε τέτοια κέντρα - κολαστήρια, είτε λέγονταν Μόριες επί ΣΥΡΙΖΑ είτε Αμυγδαλέζες επί ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, δεν γλιτώνει ούτε η συντριπτική πλειοψηφία των ασυνόδευτων ανηλίκων, παρά τις κούφιες διακηρύξεις της ΕΕ για την προστασία τους.
Και αυτό την ώρα που το 45% των ασυνόδευτων ανηλίκων δικαιούνται να επανενωθούν με τις οικογένειές τους σε άλλα κράτη - μέλη, ακόμα και με βάση την απαράδεκτη νομοθεσία της ΕΕ και του Κανονισμού του Δουβλίνου. Κι όμως, τα κράτη - μέλη αρνούνται να τους δεχθούν, αποδεικνύοντας στην πράξη την «ευαισθησία» τους για τους πλέον ευάλωτους από τα κύματα της προσφυγιάς που προκαλούν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, η φτώχεια και η ανέχεια.
Δεύτερον, η «επιτάχυνση των διαδικασιών χορήγησης ασύλου», που συνδέεται με «άμεσες επιστροφές» και σημαίνει δραστικό περιορισμό στο δικαίωμα παροχής ασύλου σε ανθρώπους που το δικαιούνται, με ταυτόχρονη ένταση των επαναπροωθήσεων και απελάσεων με συνοπτικές διαδικασίες. Αλλωστε, αν επρόκειτο για πραγματική επιτάχυνση αυτών των διαδικασιών, δεν θα χρειάζονταν οι απάνθρωπες δομές που ετοιμάζονται να θέσουν σε λειτουργία κυβέρνηση και ΕΕ.
Τρίτον, η ένταση της καταστολής στα σύνορα και στην ηπειρωτική Ελλάδα, σε βάρος προσφύγων και μεταναστών, με τη συγκρότηση του Ενιαίου Φορέα Επιτήρησης Συνόρων. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα υβριδικό σώμα, στελεχωμένο από τις Ενοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας, με το βλέμμα στραμμένο στην καταστολή του λαού.
Οσο σίγουρο είναι επομένως ότι το νέο υπουργείο έρχεται να εξειδικεύσει παραπέρα και να επιταχύνει την εφαρμογή της εγκληματικής πολιτικής κυβέρνησης - ΕΕ για πρόσφυγες και μετανάστες, άλλο τόσο προφανές είναι ότι η κριτική που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση για «παραδοχή της αποτυχίας» στη διαχείριση του Προσφυγικού, με αφορμή την επανίδρυση του υπουργείου που ο ίδιος είχε συγκροτήσει και το κατάργησε η ΝΔ όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση, τη διευκολύνει να «τρέξει» πιο γρήγορα τα επικίνδυνα μέτρα το επόμενο διάστημα.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει που η κυβέρνηση έρχεται στα λόγια του, ομολογώντας επί της ουσίας ότι υπερασπίζονται την ίδια αντιδραστική πολιτική, πέρα από τη συμφωνία τους στο βάθεμα της εμπλοκής της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς, που είναι η αιτία του ξεριζωμού για τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών που φτάνουν στη χώρα μας, με προορισμό κάποιο άλλο κράτος της Ευρώπης.
Απέναντι σ' αυτήν την πολιτική και τα προβλήματα που διογκώνονται στα νησιά και στην ηπειρωτική Ελλάδα, δίνοντας έδαφος σε ρατσιστικές φωνές να σκορπίσουν το δηλητήριο του μίσους και της ξενοφοβίας, πρέπει τώρα να δυναμώσουν η αλληλεγγύη από σωματεία και φορείς, η πάλη για την κατάργηση της Συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας και του Κανονισμού του Δουβλίνου.
Να στηριχτεί από ακόμα περισσότερους ο αγώνας για να κλείσουν όλα τα hot spots, για να μεταφερθούν οι αιτούντες άσυλο από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα, σε δημόσιους, ανοιχτούς και αξιοπρεπείς χώρους φιλοξενίας, και στη συνέχεια, με γρήγορες διαδικασίες, στις χώρες προορισμού τους.

Ανοιχτή επιστολή ενός απεργού του ΟΤΕ

ΠΡΟΣ
Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο του Ομίλου ΟΤΕ
Κο. Μιχαήλ Τσαμάζ
Αγαπητέ Μιχάλη,
Ελαβα την πρωτοχρονιάτικη επιστολή σου.
Αυτήν την επιστολή που ήρθε λίγες μέρες μετά τις απολύσεις των φυλάκων και τις συλλήψεις των απεργών. Ναι, αυτήν την επιστολή που ήρθε λίγες μέρες πριν οι εργαζόμενοι του ομίλου ΟΤΕ συμπληρώσουν ένα μήνα απεργίας και λυπήθηκες γιατί «ταλαιπωρούν» τον κόσμο. Αυτόν τον κόσμο που εσείς τον ξετινάζετε στις αυξήσεις στα τιμολόγια και του κόβετε το τηλέφωνο όταν δεν έχει να πληρώσει.
Αγαπητό αφεντικό,
Θα ήθελα να σου πω ότι διάβασα με πολλή προσοχή τα λόγια σου, αλλά δεν βρήκα πουθενά μια κουβέντα για αυξήσεις, βελτίωση των συνθηκών εργασίας, νέες προσλήψεις. Ούτε μισή κουβέντα για τα εργατικά ατυχήματα, τα προβλήματα υγείας των εργαζομένων, το κόστος ζωής που αυξάνεται.
Ζητάω συγγνώμη, που ενώ υπάρχουν τέτοιες πολυεθνικές όπως το «Uber», το «Airbnb», το «Netflix», η «Amazon», η «Deutsche Telekom», με κέρδη δισεκατομμυρίων, εγώ ασχολούμαι με ποταπά ζητήματα, όπως το πώς θα βγάλω το μήνα με μισθό 450 ευρώ (που παίρνει η πλειοψηφία των εργαζομένων «στην 100% θυγατρική, COSMOTE e-Value, τη μεγαλύτερη εταιρεία contactcenter στη χώρα», που θέλεις να μεταφέρεις την πλειοψηφία των εργαζομένων).
Ζητάω συγγνώμη, που ενώ έχω πτυχίο και στηρίζω το δίκτυο, και ενώ είμαι στην «ομάδα με την καλύτερη εκπαίδευση και τη μεγαλύτερη τεχνογνωσία στη χώρα», μου ξεκαθαρίζεις ότι είμαι εργαζόμενος δεύτερης ταχύτητας, για να μην έχω τα δικαιώματα και τη σύμβαση του εργαζόμενου στον ΟΤΕ.
Φυσικά, δεν συζητάω για τα παιδιά στα καταστήματα, που έτσι και αλλιώς ξεκαθαρίζεις ότι δεν έχουν γίνει ακόμη αρκετά «λάστιχο» και πρέπει «να κινούνται με ακόμη περισσότερη ευελιξία και ταχύτητα». Χωρίς σταθερό ωράριο, με μισό μισθό, με μισή ζωή μέχρι τελικής πτώσεως.
Το βασικό είναι ότι, όπως λες, «όλοι οι εργαζόμενοι παραμένουν μέλη της μεγάλης οικογένειας του ΟΤΕ». Απλά, δεν θα πρέπει να παραπονιόμαστε γιατί ενώ οι μέτοχοι βγάζουν ζεστό χρήμα, εμάς θα μας βγαίνει το λάδι χωρίς σταθερή δουλειά, χωρίς σταθερό ωράριο, με μισθούς πείνας. Γιατί ενώ «όλοι οι εργαζόμενοι παραμένουν μέλη της μεγάλης οικογένειας του ΟΤΕ», εσύ θες άλλη σύμβαση για τον τεχνικό, άλλη για τα παιδιά στα καταστήματα, άλλη για τα τηλεφωνικά κέντρα. Μας θες μια «οικογένεια» διασπασμένη, χωρισμένη, με το αφεντικό να τρώει και να πίνει και να γεμίζει ο ντορβάς με δισεκατομμύρια κέρδη και τα παιδιά μας να ζουν με τον φόβο της ανεργίας και της απόλυσης.
Κύριοι της Διοίκησης του ΟΤΕ,
Ευχαριστούμε, αλλά δεν θα πάρουμε. Τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα τα θυμηθήκατε αφού περάσαμε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά απεργώντας. Ενώ ταυτόχρονα, έχετε και το θράσος να μας απειλείτε, να μας συκοφαντείτε και να μας μιλάτε σαν να γεννηθήκαμε χτες.
Τα κέρδη του ΟΤΕ χτίστηκαν και βγήκαν από τις δικές μας πλάτες.
Ο ανταγωνισμός σας με τα άλλα μονοπώλια του κλάδου έχει ως βάση το ποιος θα έχει τους πιο φθηνούς και ελαστικούς εργαζόμενους («μείωση του λειτουργικού κόστους»). Εμείς από αυτόν τον ανταγωνισμό δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα.
Ούτε από «διαλόγους» στημένους και προσχηματικούς, που θα σας δίνουν τη δυνατότητα να διασπάτε και να διαχωρίζετε τους εργαζόμενους.
Οι εργαζόμενοι του Ομίλου ΟΤΕ έχουν έναν κοινό εργοδότη. Θα πρέπει λοιπόν και να έχουν μια ΕΝΙΑΙΑ ΚΟΙΝΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ. Από τα τηλεφωνικά κέντρα, μέχρι τους τεχνικούς και τα καταστήματα. Από την Ξάνθη μέχρι την Κρήτη.
Σε αυτήν την κατεύθυνση οι ταξικές δυνάμεις μαζί με όλους τους εργαζόμενους στον ΟΤΕ θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις.
Ηδη έχουμε νικήσει τους ψευτοδιαχωρισμούς και τις αποστάσεις. Εχουμε νικήσει το μπλόκο στα ΜΜΕ και τα διάφορα παπαγαλάκια. Εχουμε νικήσει την απογοήτευση και την αδράνεια.
Αυτό που μένει, είναι να κρατήσουμε. Ενωμένοι οι εργαζόμενοι στον κοινό μας αγώνα.
Που 19 μέρες απεργίας έχω χάσει σχεδόν ένα μισθό, ενώ οι λογαριασμοί και οι υποχρεώσεις τρέχουν.
Παρ' όλα αυτά, καλώ όλους τους συναδέλφους ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ.

Ενας απεργός του ΟΤΕ

Μπογδάνος: “Όλοι οι αριστεροί είναι σύντροφοι μεταξύ τους και πρώην σύντροφοι με τρομοκράτες…”

Κατιούσα

Κοιτάξτε τώρα πώς τελειώνει κανείς με την “ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς” και με όλα τα επιτεύγματα του ορθού λόγου σε τρεις απλές κινήσεις. Κρατήστε σημειώσεις για να μη χάσετε το βάθος της σκέψης, πάρτε βαθιά ανάσα και ξεκινήστε.
Πρώτο βήμα: Μαιευτική
Είναι όλοι οι αριστεροί σύντροφοι; Είναι οι συγκεκριμένοι τρομοκράτες αριστεροί; Έχουν υπάρξει αριστεροί;
Άρα είναι πρώην σύντροφοι με όλους τους αριστερούς;
Δεύτερο βήμα: Εμβάθυνση
Είναι ο Αλέξης Τσίπρας αριστερός; Ο ίδιος τουλάχιστον λέει πως ναι. Άρα είναι πρώην σύντροφος με αυτούς που πήραν το δρόμο της ένοπλης βίας;
Τρίτο βήμα: Αποδείξεις
Να σας θυμίσω πως είμαι ο μόνος στο πάνελ που έχει Master στην Αναλυτική Φιλοσοφία από Κολέγιο στο Λονδίνο;
Υστερόγραφο

Αναγνωρισμένο, ναι…

Μπορείτε να βάλετε ένα μικρό παιδί να μετρήσει πόσα λάθη μπορεί να βρει στον παραπάνω συλλογισμό αναλυτικής φιλοσοφίας και μετά να κάνει μια συγκριτική μελέτη με τον συλλογισμό: μπουζούκι, μπάτσος, όργανο, ο μπάτσος είναι μπουζούκι.

Αν βάλαμε αυτό το βίντεο, δεν είναι απλώς για να γελάσουμε. Αλλά γιατί ο Μπογδάνος όσα μάστερ ανοησίας και αν έχει αναγνωρισμένα, δεν είναι απλά ένας ανόητος με Master. “Κάτι ψήνεται”, έχει σχέση με το Alt-Right του “προηγμένου δυτικού κόσμου” και εδώ προφανώς κάποιοι πιστεύουν ότι μπορεί να είναι τα πρωτοπαλίκαρά του, κλείνοντας από τώρα θέση.

Καταγγελία: Έκοψαν το φυσικό αέριο σε δημοτικό σχολείο της Αθήνας, γιατί η διοίκηση Μπακογιάννη δεν πλήρωσε το λογαριασμό!

Κατιούσα

Χωρίς φυσικό αέριο μέσα στο Γενάρη και ενώπιον πιθανού νέου ψυχρού κύματος βρίσκεται το 66ο δημοτικό σχολείο της Αθήνας, αφού όπως καταγγέλλεται από τη δημοτική σύμβουλο Ντίνα Ρέππα από την παράταξη Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα, δεν έχουν πληρωθεί οι λογαριασμοί, με ευθύνη της διοίκησης Μπακογιάννη. Την ώρα που η δημοτική αρχή προσπαθεί εναγωνίως να πείσει ότι “καθαρίζει” την Αθήνα, σιγοντάροντας και το γενικότερο κλίμα καταστολής σε γειτονιές της πόλης, τεράστια προβλήματα συσσωρεύονται στα σχολεία, τα οποία υφίστανται μια δυσβάσταχτη περικοπή κατά 70% της κρατικής χρηματοδότησης, ενώ και τα ψίχουλα που φτάνουν στα σχολεία παρακρατούνται από τις σχολικές επιτροπές. οι οποίες δεν έχουν ακόμα δώσει δεκάρα από  την 3η και 4η δόση της κρατικής επιχορήγησης. Την ίδια ώρα, άγνωστος παραμένει ο αριθμός χρημάτων που εξαφανίστηκαν από την 1η Σχολική επιτροπή, αφού η παράταξη Μπακογιάννη αρνείται να ενημερώσει για το ακριβές ποσό, παραπέμποντας στη δικαιοσύνη, που ερευνά τον τοποθετημένο από την πλειοψηφία διαχειριστής της σχολικής επιτροπής.
Εκτός από τα προβλήματα στη θέρμανση, στην ίδια καταγγελία, αναφέρονται και περιστατικά όπου σχολεία δεν έχουν ούτε χαρτί υγείας – ναι, από αυτό για το οποίο έκλαιγε ο υπουργός και αντιπρόεδρος της ΝΔ Άδωνις στη Βενεζουέλα – ούτε σαπούνι, καθώς οι προμηθευτές κόβουν την πίστωση ζητώντας τα χρήματά τους. Σοβαροί είναι και οι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία, από την έλλειψη εργασιών όπως απεντομώσεις, απολυμάνσεις και μυοκτονίες, ενώ πολλά προβλήματα υπάρχουν και στις επισκευές καυστήρων, φωτοτυπικών και υπολογιστών στα σχολεία της Αθήνας.
Σε όλα αυτά ο δήμαρχος φαίνεται ν’ απαντά με αδιαφορία και άρνηση συνάντησης με σωματεία εκπαιδευτικών. Όσο για τις σχολικές επιτροπές, διορισμένα από την παρούσα δημοτική αρχή μέλη τους, με ειρωνείες προσπαθούν να επιρρίψουν την ευθύνη για την τραγική εικόνα σε διευθυντές και διδάσκοντες, επειδή τάχα δεν προνόησαν επαρκώς, προτείνοντας να τηλεφωνούν στους προέδρους των επιτροπών για να ζητούν 100 ευρώ, εν είδει επαιτείας και ελεημοσύνης δηλαδή.

Η ολιγωρία της δημοτικής αρχής δεν είναι απλά θέμα προτεραιοτήτων, αλλά εντάσσεται σε μια συνειδητή πολιτική μετακύλισης των ευθυνών για την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων στις ίδιες τις σχολικές μονάδες και εντέλει στους γονείς των μαθητών, οι οποίοι ήδη καλούνται σε πολλές περιπτώσεις να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να έχουν τα παιδιά τους αναλώσιμα, θέρμανση και γενικότερα στοιχειωδώς αξιοπρεπείς συνθήκες διδασκαλίας στα σχολεία.

«Οι πέντε του Central Park» – Με αφορμή τη σειρά “When they see us”

Κατιούσα

Σ’ αυτό το άρθρο, θα μιλήσουμε για τον Απρίλιο του 1989 στις ΗΠΑ, για την αστική δικαιοσύνη, την αστυνομία των βασανιστηρίων και τον επιχειρηματία Donald Trump.
Τον Μάιο του 2019, έρχεται στο Netflix η τηλεοπτική σειρά με τίτλο «When they see us», την οποία σκηνοθετεί η Ava DuVernay. Η σειρά αυτή, μας αφηγείται την πραγματική ιστορία των «πέντε του Central Park». Η υπόθεση έχει ως εξής… Το βράδυ της 19ης Απριλίου του 1989, μια λευκή κοπέλα (όπως αναφέρεται επισήμως στα έγγραφα της υπόθεσης) κάνει τζόκινγκ στο Central park, όταν δέχεται βίαιη επίθεση, ξυλοδαρμό και βιασμό από τους πέντε υποτιθέμενους μαύρους- ανήλικους- δράστες. Ύστερα από βασανιστικές ανακρίσεις, απειλές και σωματική βίαια από την αστυνομία της Νέας Υόρκης, καταφέρνουν να τους αποσπάσουν τις πολυπόθητες ομολογίες. Η υπόθεση οδηγείται πλέον στο Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης, όπου έπειτα από διαδοχικές ακροάσεις, ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων, ίχνους DNA στο θύμα και με τις ομολογίες να είναι εμφανώς εξαναγκασμένες από την αστυνομία, οι πέντε κρίνονται ένοχοι από τους ενόρκους και τους επιβάλλονται από 6-13 χρόνια κάθειρξης σε αναμορφωτήρια και φυλακή ενηλίκων για τον έναν εξ αυτούς.
Σ’ αυτό το σημείο ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στις ΗΠΑ του 1989. Ο George Bush έχει μόλις αναλάβει την προεδρία της χώρας και εκπροσωπεί το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, δηλαδή τους συντηρητικούς. Να σημειωθεί εδώ, ότι ο τωρινός πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, ανήκει επίσης στους Ρεπουμπλικάνους. Βρισκόμαστε, λοιπόν, στην Αμερική των φυλετικών και όχι μόνο, διακρίσεων. Της οικονομικής εξαθλίωσης, αλλά και της εξαθλίωσης της ανθρώπινης ζωής, κυρίως όταν αυτή έχει άλλο χρώμα πέραν του λευκού. Στην Αμερική, όπου ο Donald Trump, σε ηλικία τότε 43 ετών και όντας μεγαλοεπιχειρηματίας, ξόδεψε το ποσό των 87.000 δολαρίων, προκειμένου να διαφημίσει παντού την καμπάνια του για επαναφορά της θανατικής ποινής, ως μόνης πρέπουσας ποινής για τους 5 αυτούς μαύρους άνδρες. Στην Αμερική, όπου όσο εκείνος ξόδευε χιλιάδες δολάρια για την προαγωγή του μίσους και των διακρίσεων, οι συγγενείς των καταδίκων δεν είχαν χρήματα να τους επισκεφτούν στις φυλακές. Όπου έπεφταν θύματα καθημερινών βασανιστηρίων εντός των ιδρυμάτων που εξέτιαν ποινή, για ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν.
Ας μεταφερθούμε τώρα στην αστυνομία του 1989 και το πώς διαχειρίστηκε τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Προέβη σε συλλήψεις ατόμων, που βρίσκονταν το βράδυ εκείνο στο πάρκο, τους οδήγησε στο τμήμα και τους ανέκρινε για ατελείωτες ώρες, χωρίς να τους επιτραπεί φαγητό, τουαλέτα ή ύπνος, στερώντας γενικότερα την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων τους. Το σημαντικότερο όμως, χωρίς την παρουσία των κηδεμόνων τους, καθώς οι 4 από τους 5 ήταν ανήλικοι. Μήπως όλα αυτά ακούγονται ανατριχιαστικά οικεία; Υπάρχει όμως και συνέχεια. Χρησιμοποιώντας το εγγυημένο αυτό κοκτέιλ σωματικής βίας, καταρράκωσης, περιφρόνησης και εξαπάτησης, κατάφεραν να τους πείσουν να ομολογήσουν ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν, με την πρόφαση ότι έτσι μόνο θ’ αφήνονταν ελεύθεροι. Η κατάληξή τους είναι γνωστή, καθώς τη συνταγή αυτή σφράγισε και με το νόμο η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νέας Υόρκης, η οποία και ήταν ενοχοποιητική.
Κρίνοντας από την κατάληξη της υπόθεσης, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι «τέλος καλό, όλα καλά». Είναι όμως έτσι; Ο πραγματικός δράστης ομολόγησε 12 χρόνια αργότερα την διάπραξη του εγκλήματος στο Central Park. Η πολιτεία απέσυρε όλες τις κατηγορίες από τους 5 άνδρες και τους αποζημίωσε με το ποσό των 42 εκατ. δολαρίων αφότου είχαν κάνει μήνυση για φυλετική διάκριση, ψυχική οδύνη και άδικη εκδίκαση. 42 εκατομμύρια δολάρια είναι αρκετά για να φέρουν πίσω τη ζωή που στερήθηκε απ’ τους ανθρώπους αυτούς; Όλα τα χρήματα του κόσμου θα ήταν αρκετά; Όχι, γιατί ακόμα και η ερώτηση αυτή είναι διατυπωμένη λανθασμένα. Δεν μπορείς να «αποζημιώσεις» με χρήματα μια ανθρώπινη ζωή. Όσο για εσένα αναγνώστη, παρατηρητή, πολίτη μην πιστέψεις ότι αποδόθηκε τελικά δικαιοσύνη. Επίσης, μην πιστέψεις πως αυτή είναι η μόνη υπόθεση στην οποία το σύστημα, η αστυνομία και τα δικαστήρια, τα ΜΜΕ και οι «μεγάλοι» επιχειρηματίες, κατέστρεψαν έναν άνθρωπο.

Μόνο η μαφία και η Χρυσή Αυγή κρύβει τα μέλη της

Στη σημερινή αγόρευσή του Θ. Καμπαγιάννη, συνηγόρου των Αιγύπτιων αλιεργατών, στη δίκη της χρυσής αυγής, αναδείχτηκε ένα κομβικό σημείο για τον μαφιόζικο χαρακτήρα της νεοναζιστικής συμμορίας. Όλα τα μέλη της αρνούνται ότι είχαν αυτήν την ιδιότητα. Ακόμα και τα μεγάλα κεφάλια,

βουλευτές και υψηλόβαθμα στελέχη, προσπαθούν να ξεγλιστρήσουν από την ουσία με ευφάνταστο τρόπο. Άλλοι λένε πως δεν υπήρχε αυστηρά θεσμοθετημένη η έννοια του μέλους και άλλοι πως οι ίδιοι ορίστηκαν μέλη της ΚΕ, δηλαδή της ηγεσίας, χωρίς να έχουν εγγραφεί ως μέλη της οργάνωσης! Και οι μόνοι που παραδέχονται ότι υπήρξαν μέλη, είναι αυτοί που έχουν αποχωρήσει για κάποιο λόγο από το μόρφωμα και διαχωρίζουν τις ευθύνες τους. Για τους υπόλοιπους υπάρχει ο νόμος της “ομερτά” που παραπέμπει ευθέως στη Μαφία…

Η λίστα και τα στοιχεία με τις δηλώσεις που παρέθεσε ο Θ. Καμπαγιάννης είναι πραγματικά εντυπωσιακή.

Ο δολοφόνος του Φύσσα Γ. Ρουπακιάς δηλώνει απλός υποστηρικτής, ενώ είχε χρέη ταμία στην Τοπική της Νίκαιας. (Οι φασίστες μπορεί να θέλουν να κρύψουν την ιδιότητα μέλους που είχε, δε δίστασαν όμως να διαχύσουν φήμες και δηλητήριο ότι τάχα παλιά ήταν μέλος του ΚΚΕ)

Ο Πατέλης, που είναι ο επικεφαλής της Τοπικής της Νίκαιας, δηλώνει επίσης υποστηρικτής!

Το ίδιο ισχύει για τον Γ. Καζαντζόγλου και τον Γ. Τσακανίκα, ενώ έχουν θέσεις ευθύνης ως υπεύθυνοι πολιτικής δράσης και ιδεολογικού αντίστοιχα.

Οι μόνοι από τους απολογούμενους ή από τους μάρτυρες που παραδέχτηκαν την ύπαρξη μελών ήταν οι τρεις πρώην βουλευτές: Μπούκουρας, Αλεξόπουλος και ο Νίκος Μίχος. Ο τελευταίος μάλιστα ισχυρίστηκε πως «Όλες οι τοπικές έπρεπε να δίνουν αναφορά, σε όλη την Ελλάδα. Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι, εγώ από τοπική μου έστελνα χαρτί, αυτοί μέλη, αυτοί υποστηρικτές».

Αντιγράφουμε από το αναλυτικό ρεπορτάζ του Αντώνη Αναστασόπουλου στο Reader.gr, την αποκωδικοποίηση των σχετικών σημείων με τους αντίστοιχους συνδέσμους για του λόγου το ασφαλές, για τους νεοναζί που πέρασαν από την αίθουσα του δικαστηρίου. Υπενθυμίζουμε πως μπορείτε να διαβάζετε αναλυτικά τις εξελίξεις και όλες τις αγορεύσεις των δικηγόρων της πολιτικής αγωγής στο GoldenDawnWatch.

Ο Γιώργος Ρουπακιάς, δηλώνει υποστηρικτής. Είναι μέλος του πενταμελούς της Τοπικής της Νίκαιας με χρέη ταμία.

Ο Γιώργος Πατέλης δηλώνει υποστηρικτής. Είναι επικεφαλής της τοπικής.

Ο Γιάννης Καζαντζόγλου δηλώνει υποστηρικτής. Είναι υπεύθυνος πολιτικής δράσης της τοπικής.

Ο Γιώργος Τσακανίκας, δηλώνει ενεργός υποστηρικτής. Είναι υπεύθυνος ιδεολογικού.

Μέλη της Κ.Ε., αλλά όχι της Χρυσής Αυγής!!!

Ο Θανάσης Καμπαγιάννης, στην αγόρευσή του, σταχυολόγησε τις δηλώσεις μαρτύρων και κατηγορούμενων, τόσο σχετικά με την ύπαρξη μελών όσο και για το αν οι ίδιοι έχουν την ιδιότητα του μέλους:

Αθανάσιος Κωνσταντίνου, ευρωβουλευτής ΧΑ: «Υπό την τυπική έννοια δεν είναι ουδείς μέλος, δεν υπάρχουν μέλη».

Ευάγγελος Καρακώστας, πρώην βουλευτής ΧΑ: «Θεωρώ ότι είμαι μέλος του κόμματος. Μέλη η ΧΑ δεν είχε, ούτε «κομματικές ταυτότητες»

Χρήστος Χατζησάββας: «Είμαι μέλος της ΚΕ… Δεν υπάρχει συγκεκριμένη μέρα που από μη μέλος έγινα μέλος».

Στέργιος Τούφας: «Είμαι μέλος της ΚΕ, είμαι υπεύθυνος περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας, δεν είμαι μέλος της ΧΑ»

Δημήτρης Βογιατζής: «Εφόσον είμαι μέλος της ΚΕ, θεωρώ ότι είμαι μέλος. Για άλλα μέλη δεν γνωρίζω».

Κωνσταντίνος Αλεξανδράκης: «Αφού μπήκα στην ΚΕ το 2011 υποθέτω πως έγινα πλήρες μέλος».

Κιμων Παπαδόπουλος: «Αυτοδίκαια μετά από κάποιον καιρό γίνεσαι μέλος, δεν έχω ακούσει όρο δόκιμο μέλος»

Ιωάννης Τολιόπουλος: «Εγώ έχω μια πορεία στο κόμμα, θεωρώ τον εαυτό μου ότι έγινα μέλος. Τυπική διαδικασία δεν υπάρχει για μέλη, υπάρχουν τα μέλη της ΚΕ»

Μαρία Σιδέρη Τσάμη: «Μέλος δεν γνωρίζω πώς γίνεται κάποιος, μόνο μέλη της ΚΕ ξέρω».

Άρης Σπίνος, μάρτυρας υπεράσπισης Μιχαλολιάκου: «Οι εγκρίσεις μελών που έχουν γίνει είναι ελάχιστες. Είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο. Η ΧΑ έχει μέλη ΠΣ και ΚΕ. Είναι κλειστό με έννοια ιδεολογίας. Είναι πολύ βαθύς διάδρομος για να γίνεις μέλος της ΧΑ. Οι 2000 των τοπικών είναι υποστηρικτές. Τα μέλη δεν είναι πάνω από 100…».

Ούτε οι βουλευτές ήταν μέλη

Τους ίδιους, παντελώς παράλογους ισχυρισμούς προέβαλαν και οι κατηγορούμενοι για ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, πρώην βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Ο Θανάσης Καμπαγιάννης, ανέφερε τις χαρακτηριστικές τους απαντήσεις με την σειρά… εμφάνισής τους, μάλιστα, στο δικαστήριο.

Μιχάλης Αρβανίτης: «Δεν ήμουν μέλος, κανείς δεν εγράφετο μέλος».

Χρυσοβαλάντης Αλεξόπουλος: «Ποτέ δεν υπήρξα μέλος οργάνων του κόμματος, έχω προσκομίσει δελτίο υποστηρικτή… Ξέρω ότι υπήρχαν μέλη».

Γιώργος Γερμενής: «Τότε, δηλαδή δεκαετίες 90 και 2000 ήταν ένα κλειστό κλαμπ ανθρώπων, 15-20 άτομα στα γραφεία. Όσοι είχαν τακτική παρουσία, ήταν ας πούμε μέλη. Δεν καταγράφονταν. Πριν το 2012, 40-50 άτομα, μεταξύ μας ήμασταν. Δεν υπήρχε μέλος. Δόκιμο μέλος βεβαίως. Το λέγαμε πυρήνες υποδοχής».

Αντώνης Γρέγος: «Θεωρούμαι μέλος. Δεν υπήρχε διαδικασία».

Ελένη Ζαρούλια: «Δεν ξέρω. Είμαι μέλος, δεν είμαι μέλος; Είναι οικογένειά μου, ο σύζυγός μου».

Πολύβιος Ζησιμόπουλος: «Εγώ είμαι μέλος της ΚΕ, όχι μέλος του κόμματος».

Παναγιώτης Ηλιόπουλος: «Το 2011 έγινα μέλος της ΚΕ, μέλη δεν υπήρχαν, με έννοια κάρτας σε μητρώο».

Ηλίας Κασιδιάρης: «Επισήμως δεν υπήρχαν μέλη. Εθεωρούμην μέλος. Δεν είχα κάρτα».

Δημήτρης Κουκούτσης: «Δεν ήμουν μέλος σε όργανα».

Αρτέμης Ματθαιόπουλος: «Από 2007-2008 ήμουν μέλος σε ΚΕ και αργότερα σε Πολιτικό Συμβούλιο».

Νίκος Μίχος: «Φυσικά και υπήρχαν μέλη. Όλες οι τοπικές έπρεπε να δίνουν αναφορά, σε όλη την Ελλάδα. Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι, εγώ από τοπική μου έστελνα χαρτί, αυτοί μέλη, αυτοί υποστηρικτές».

Ηλίας Παναγιώταρος: «Μέλος; Παρευρισκόμενος. Δεν μου ζητήθηκε ποτέ να υπογράψω χαρτί».

Στάθης Μπούκουρας: «Έλαβα δελτίο υποστηρικτή, ουδέποτε είχα την ιδιότητα του μέλους».

Χρήστος Παππάς: «Δεν υπήρχε θεσμοθετημένος ο ρόλος του μέλους».

Γιάννης Λαγός: «Είμαι μέλος του ΠΣ από 2006-7. Δεν είχε μέλη η ΧΑ με την έννοια του όρου. Τα μέλη ήταν πολύ λίγα, τα μέλη των οργάνων ήταν τα μέλη θεωρητικά της ΧΑ. Δεν υπήρχαν μέλη εκτός οργάνων».

Νίκος Μιχαλολιάκος: «Μέλη ήταν όσοι είχαν διάρκεια παρουσίας και συνέπεια. Υπήρχαν μέλη ναι. Διαγραφές γίνονταν στα μέλη, αυτοί δεν ήταν μέλη. Δόκιμα μέλη υπήρχαν, άτομα που περνούσαν κάποια σεμινάρια μέχρι το 10-11. Οργανωμένοι ήταν 6-7.000 άνθρωποι».

Πάλι καλά που τελικά υπήρχαν και κάποια μέλη. Κρίμα που δεν είναι όμως και τα μεγάλα κεφάλια σε αυτήν τη λίστα. 

Αυτοί φαίνεται έκαναν πρόωρα την αναπαράσταση του Πάσχα, αρνήθηκαν επανειλημμένες φορές ότι ήταν μέλη και το μόνο που έλειπε ήταν ένας κόκορας δίπλα να λαλήσει τρεις φορές και αυτός με τη σειρά του, με όσα ακούει…

ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΜΠΑΛΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ, ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ «ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ» ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

«ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ ΜΑ ΟΧΙ ΓΕΛΑΣΜΕΝΟΙ»

Τα φώτα των γιορτών έσβησαν, οι φιέστες τελείωσαν και ήρθε ο νέος χρόνος κουβαλώντας στις πλάτες του τα βάρη του παλιού. Στην Κέρκυρα της «νέας αρχής» και της «ανάπτυξης», της «εξωστρέφειας» και της «κρουαζιέρας του home port», πίσω από τα φωταγωγημένα καντούνια, τα σπίτια των ανθρώπων παραμένουν παγωμένα. Ήρθε ο θάνατος από κρυοπληξία της συντοπίτισσάς  μας στην Οβριακή, για να μας θυμίσει ότι τα λαμπάκια των γιορτών δεν αρκούν για να ζεστάνουν τα σπίτια. Ήρθε το βάρβαρο φευγιό ενός ανθρώπου της διπλανής μας πόρτας, για να μας θυμίσει πόσα ακόμα σπίτια παραμένουν παγωμένα. Πόσες οικογένειες, πίσω από τις πόρτες τους, παλεύουν να βγάλουν τον χειμώνα δίχως εισοδήματα, κάποιες με χρωστούμενα ακόμα από τις δουλειές του καλοκαιριού, δίχως λαμπάκια και φιέστες. Ναι, είναι ωραίες οι γιορτές,η χαρά όμως είναι δικαίωμα όλων, δύσκολο όταν έχουμε ανθρώπους να κρυώνουν μέσα στα σπίτια τους. Ναι, είναι ωραία τα στολίδια και οι μουσικές και οι χαρές, αλλά δύσκολα θα χαρεί ο γονιός που στερείται η οικογένειά του τα βασικά.

Μετά από τούτο το τραγικό εναρκτήριο λάκτισμα του 2020, ακούστηκαν και οι φωνές που αναρωτήθηκαν «γιατί δεν τη βοήθησε ένας άνθρωπος, ένας γείτονας, ένας συγγενής». Είναι πάντα αυτές οι φωνές, που κάθε τραγικό συμβάν το μετατρέπουν σε ατομική περίπτωση. Με αυτό τον τρόπο, σκορπάνε τις ευθύνες αθωώνοντας τους πραγματικούς υπεύθυνους και ενοχοποιώντας μια ολόκληρη κοινωνία. Αυτή η κοινωνία, όμως, αποτελείται από τον άνεργο γείτονα. Αποτελείται από τον εργαζόμενο των 580 ευρώ τον μήνα, που δεν του φτάνουν για να ζεστάνει ούτε το δικό του σπίτι. Αυτή η κοινωνία αποτελείται και από τον συνταξιούχο, που μετά από τόσα χρόνια περικοπών , από τους πολιτικούς που ‘’εύχονται’’ την ευημερία,είναι καταδικασμένος να ζει με σύνταξη πείνας και πλέον δεν μπορεί να καλύψει ούτε τα φάρμακά του.

Τελικά, ποιος είναι ο ένοχος και ποιος ο αθώος;

Είναι δυνατόν να είναι ένοχη η γνήσια ανθρώπινη αλληλεγγύη και να είναι αθώα η γνήσια εχθρική για το λαό πολιτική των κυβερνήσεων και της Τοπικής Διοίκησης; 

Είναι δυνατόν να είναι ένοχη μόνο η ατομική ευθύνη και να είναι αθώα η συλλογική πολιτική ευθύνη ενός πολιτικού συστήματος που έχει ως κέντρο το κέρδος και όχι τον άνθρωπο;

Η ανθρώπινη αλληλεγγύη είναι η καρδιά της κοινωνίας μας, αλλά δεν απαλλάσσει τις θεσμοθετημένες δομές του Δήμου, της Περιφέρειας και του κράτους από την ευθύνη της προστασίας των πολιτών. Δεν είναι ότι ένα σπίτι μόνο πάγωσε, είναι ότι στο πλαίσιο της πολιτικής της «οικονομίας της αγοράς» παγώνουν τα σχολεία, κλείνουν Μονάδες Εντατικής Θεραπείας σε νοσοκομεία,  αφήνονται στη μοίρα τους έργα προστασίας από πλημμύρες και καταστροφές.. Αθλητικά κέντρα λειτουργούν χωρίς θέρμανση και κατάλληλες υποδομές. Πρόσφατα το ΕΠΑΛ στο Μαντούκι ,έκλεισε λόγω προβλήματος  θέρμανσης, όπως πάντα εκ των υστέρων.

Φαίνεται, ότι σε καιρούς που η «καινοτομία» κυριαρχεί, υιοθετούνται εξαιρετικά καινοτόμες πρακτικές και για την αντιμετώπιση του κρύου στις σχολικές μονάδες. Ένα σχολείο ή ένα αθλητικό κέντρο που δεν έχει πετρέλαιο, απλώς κλείνει ή περιμένει τον ‘’ευεργέτη χορηγό’’ Πετρελαιά .Την ίδια ώρα, πιο έξω από την πόλη, στην Άνω Κορακιάνα, κάποιοι άλλοι μαθητές, άτομα με ειδικές ανάγκες, περιμένουν εδώ και χρόνια να τους δοθεί ένα κτήριο κατάλληλο να στεγάσει την ειδική τους εκπαίδευση.

Όσο οι φορείς της τοπικής διοίκησης και το πολιτικό προσωπικό εκφράζουν τη θλίψη τους, τόσο συνεχίζουν να εφαρμόζουν την πολιτική που γεννά την τραγωδία. Όσο εκείνοι αθωώνουν τη βάρβαρη πολιτική τους, τόσο εμείς καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις των περικοπών στην Υγεία, στην Παιδεία, στην Πρόνοια, στα έργα προστασίας των πολιτών. Πρόσφατα η Κεφαλονιά πλημμύρισε, είναι και γι’ αυτό αθώα η πολιτική της «οικονομίας της αγοράς»και των επιχειρηματικών συμφερόντων και ένοχοι οι κτηνοτρόφοι;

Βαδίζουμε πια, εδώ και μερικές μέρες, στην αρχή μιας νέας δεκαετίας. Είμαστε στην εποχή της ψηφιοποίησης, της αλματώδους τεχνολογικής ανάπτυξης, της 4^ης βιομηχανικής επανάστασης. Είμαστε στην εποχή που ο ανθρώπινος νους έχει βρει λύσεις που θα μπορούσαν να κάνουν τις ζωές των ανθρώπων καλύτερες, τις δουλειές ευκολότερες, την καθημερινότητα με περισσότερο δημιουργικό χρόνο. Αντί να απολαμβάνουμε όλοι τις κατακτήσεις της επιστήμης, εμείς βιώνουμε ένα ταχύτατο πισωγύρισμα στην ποιότητα της ζωής μας. Η εργασία, όταν υπάρχει, είναι περιστασιακή. Οι αμοιβές, όταν πληρώνονται, είναι επιπέδου επιδόματος. Τα εργασιακά μας δικαιώματα όλο και συμπιέζονται, οι συντάξεις μας όλο και μειώνονται έμμεσα ή άμεσα, τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης όλο και αυξάνονται. Όλος αυτός ο πλούτος που παράγουμε, αντί να γίνει σκαλοπάτι που θα μας ψηλώσει όλους λίγο παραπάνω, γίνεται αντικείμενο πολεμικών συγκρούσεων, περιβαλλοντικών καταστροφών και προσφυγιάς.

Σε αυτές τις σύγχρονες προκλήσεις, μόνο μια απάντηση μπορούμε να δώσουμε που να υπηρετεί την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Έξω, στους δρόμους μας, εκεί που η κοινωνική αλληλεγγύη ανθίζει και γίνεται κοινός αγώνας για τη ζωή που μας αξίζει.

Με  αισιοδοξία, που πηγάζει από την πεποίθηση, ότι όταν ο λαός καταλάβει τη δύναμή του και πάρει την υπόθεση στα χέρια του, μπορεί να κτίσει έναν αληθινά όμορφο κόσμο. Έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

13 Γενάρη 2020

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ CASTELLO

ΤΟΜΕΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Την ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης του Castello Bibelli, στην περιοχή της Κάτω Κορακιάνας Κέρκυρας, ανακοίνωσε το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ).

Η ιδιωτικοποίηση αυτή, που έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά άλλων, αποκαλύπτει το τι σημαίνει η «ανάπτυξη για όλους» για την οποία μας μιλάει η κυβέρνηση της ΝΔ και οι διάφοροι μηχανισμοί της. Σημαίνει τεράστια κέρδη για το κεφάλαιο και ταυτόχρονα για το λαό μισθούς εξαθλίωσης, διαλυμένα δικαιώματα και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των ελεύθερων χώρων.

Η ΝΔ αξιοποίησε τα πεπραγμένα της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και έβαλε ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ των ιδιωτικοποιήσεων στην Κέρκυρα. Επόμενο φιλέτο που έχουν βάλει στο στόχαστρο είναι το λιμάνι της Κέρκυρας. Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να έχουν καμία αυταπάτη ότι η «αξιοποίηση» - πώληση δημόσιας περιουσίας θα διασφαλίσει πόρους για την κάλυψη άλλων κοινωνικών αναγκών ή θα ελαφρύνει το δημόσιο χρέος με ταυτόχρονη βελτίωση της κατάστασης για τη λαϊκή πλειοψηφία. Άλλωστε η ανάπτυξη στην Ελλάδα έχει έρθει αλλά την απολαμβάνουν μόνο λίγοι…

Η επιχείρηση για προσέλκυση των μονοπωλίων περιλαμβάνει κλιμάκωση των αντιλαϊκών μέτρων, περιλαμβάνει άμεσα ή έμμεσα «δωράκια» στους επιχειρηματίες. Αυτό είναι στην πράξη η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και αυτό επιβάλλει η κερδοφορία των καπιταλιστών, για την οποία άλλωστε γίνονται όλα αυτά. Αυτοί είναι οι κανόνες της ΕΕ που υπερασπίζονται όσοι πίνουν νερό στο όνομά της.

Η προστασία και αξιοποίηση του φυσικού και οικιστικού πλούτου της περιοχής μας προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας, προϋποθέτει άλλο δρόμο ανάπτυξης. Προϋποθέτει μια άλλη εργατική - λαϊκή εξουσία που θα ιεραρχήσει τις διευρυμένες κοινωνικές ανάγκες, θα απαλλάξει το λαό μας από τα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων και θα σχεδιάσει κεντρικά την οικονομία αξιοποιώντας στο έπακρο τις παραγωγικές - αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας.

14/01/2020

ΜΕ ΤΟΥΣ 500 "ΚΡΟΙΣΟΥΣ".. ή ΜΕ ΤΟΥΣ -6 Δις- ΛΑΟΥΣ ;; !!

Στην Υγεια των Κορόιδων 2ο:

,,οι εργαζόμενοι στην Amazon υποχρεώνονται να «Ουρούν σε πλαστικά μπουκάλια» για να μη χάνεται χρόνος στη βάρδια... το 0,00000666% του παγκόσμιου πληθυσμού) και τα πλούτη τους (επαναλαμβάνουμε: αυξημένος κατά 1,2 τρις το 2019),,

«Κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο»;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 
mpog@imerodromos.gr

500 Κροίσοι, το 0,000066% του παγκόσμιου πληθυσμού, με πλούτη τρεις φορές περισσότερα από το ΑΕΠ των 65 χωρών της Αφρικής και των 1,3 δις κατοίκων…

Το 2019 ήταν ακόμα μια χρονιά που 15.000 παιδιά κάτω των 5 ετών συνέχιζαν να πεθαίνουν κάθε μέρα (κάθε μέρα…) λόγω της φτώχειας και έλλειψης στοιχειώδους ιατρικής φροντίδας.

Το 2019 ήταν ακόμα μια χρονιά που δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συνέχιζαν να εκτοπίζονται κάθε μέρα από τον τόπο τους εξαιτίας του πολέμου, των διώξεων και της ανέχειας, με τους μετανάστες να ξεπερνούν πλέον παγκοσμίως τα 270 εκατομμύρια.

Το 2019 ήταν ακόμα μια χρονιά που στις ουρές της ανεργίας πετάχτηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι. Πάνω από 200 εκατομμύρια υπολογίζονταν στην αρχή του έτους οι ολοκληρωτικά άνεργοι στον κόσμο.

Το 2019 ήταν μια ακόμα χρονιά που η ακραία φτώχεια (την υπολογίζουν στο 1,9 δολάρια την ημέρα….) «κατάπιε» 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα το Bloomberg αυτή την ίδια χρονιά, το 2019, οι 500 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο είδαν τα πλούτη τους να αυξάνουν με ρυθμό 25% και σε απόλυτα μεγέθη κατά 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια (ολογράφως: 1.200.000.000.000…).

Αυτοί οι 500, δηλαδη το 0,00000666% του παγκόσμιου πληθυσμού των 7,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, έφτασαν την περασμένη χρονιά να κατέχουν συνολικά 5,9 τρισεκατομμύρια δολάρια (ολογράφως: 5.900.000.000.000…).

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος κατά την δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα είναι έτσι κατασκευασμένος ώστε μια παρέα 500 «εκλεκτών» έφτασαν να

κατέχουν πλούτη τρεις φορές περίπου περισσότερα από το ΑΕΠ των 65 χωρών που συγκροτούν μια ολόκληρη Ηπειρο, την Αφρική, των 1,3 δισεκατομμυρίων κατοίκων,

κατέχουν πλούτη τόσα όσα «μοιράζονται» τα 600 εκατομμύρια των κατοίκων της Λατινικής Αμερικής,

κατέχουν πλούτη δυόμιση φορές περισσότερα από το ΑΕΠ της Ινδίας των 1,4 δισεκατομμυρίων κατοίκων,

κατέχουν πλούτη περισσότερα από ολόκληρο το ΑΕΠ της Ιαπωνίας,

κατέχουν πλούτη κατά 50% περισσότερα από ολόκληρο το ΑΕΠ της Γερμανίας και τρεις φορές περισσότερα από το ΑΕΠ του Καναδά,

κατέχουν πλούτη τόσα όσα τα ΑΕΠ της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας, μαζί.

Οσο για τους 10 μόνο κορυφαίους της λίστας

(Μπέζος – Amazon, περιουσία 115 δις, Μπιλ Γκέιτς – Microsoft , περιουσία 113 δις, Αρνό – Louis Vuitton, περιουσία 106 δις, Μπάφετ, περιουσία 89 δις, Ζάκερμπεγκ – facebook, περιουσία 78 δις, Ορτέγκα – ZARA, περιουσία 76 δις, Λάρι Πέιτζ και Σεργκέι Μπριν – Google Λάρι, περιουσίες 64,6 δις και 62,7 δις, Κοχ – περιουσία 61,9 δις)

τα πλούτη τους άνω των 760 δις ισούνται με τον μισό πλούτο που παρήχθη το 2019 σε μια ολόκληρη Ηπειρο, την Ωκεανία.

Οι κυρίαρχοι του κόσμου και προφανώς τα άτομα που συναπαρτίζουν το κλαμπ της παγκόσμιας χρηματιστικής ολιγαρχίας, μετά από κάθε τους φιλανθρωπία παίρνουν κουράγιο ώστε στα παραπάνω «στεγνά» νούμερα να αντέχουν το… θαύμα του επιχειρηματικού πνεύματος και της καπατσοσύνης.

Θεωρούν πολύ «προβλέψιμη» κάθε σκέψη 

που συνδέει την υλική αποστέρηση από την μια και την προκλητική χλιδή από την άλλη, με τον αγριανθρωπισμό ενός συστήματος που οι δισεκατομμυριούχοι του (επαναλαμβάνουμε: το 0,00000666% του παγκόσμιου πληθυσμού) και τα πλούτη τους (επαναλαμβάνουμε: αυξημένος κατά 1,2 τρις το 2019) γεννιούνται και πολλαπλασιάζεται ακριβώς πάνω στο έδαφος της φτώχειας, της ανέχειας και της εκμετάλλευσης.

Οι δε οι πολιτικοί τους υπάλληλοι και οι κάθε λογής προπαγανδιστικοί τους σμπίροι θεωρούν πολύ μπανάλ να γίνεται λόγος για ανισότητες, εκμετάλλευση, απληστία.

Αλλωστε το να μιλούν για τις θαυμάσιες πρακτικές που χρησιμοποιούνται πάνω στο έδαφος του καθεστώτος της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής για την επιτέλεση αυτού του (καπιταλιστικού) θαύματος,

πρακτικές, μάλιστα, όπως αυτές γνωστοποιούνται από τις καταγγελίες, για παράδειγμα, ότι οι εργαζόμενοι στην Amazon υποχρεώνονται να «Ουρούν σε πλαστικά μπουκάλια» για να μη χάνεται χρόνος στη βάρδια (imerodromos.gr/kataggelies-gia-amazon-oyroyn-se-plastika-mpoykalia-oi-ergazomenoi-gia-na-mi-chanetai-chronos-sti-vardia/) μέχρι την φορολογική ασυλία των google, facebook κτλ και από τις εργασιακές γαλέρες ανά τον πλανήτη μέχρι την χρηματιστηριακή ασυδοσία, ενέχει έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο:

Να αντιληφθούν οι πολλοί, ακόμα κι αν δεν τους άκουσαν ποτέ στη ζωή τους, εκείνους τους στίχους που μελοποίησε ο Μικρούτσικος: «Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη/ Ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο».

Παρουσίαση Τίτλου - Κειμένου: Viva La Revolucion