Ο πυγμάχος που έριξε γροθιά στο ναζισμό: Γιόχαν «Ρούκελι» Τρόλμαν

76 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ρομά

Η 2η Αυγούστου επιλέχθηκε ως Πανευρωπαϊκή μέρα μνήμης με αφορμή το θάνατο 2.897 γυναικών και παιδιών καταγωγής Ρομά στο στρατόπεδο του Άουσβιτς στις 2/8/1944.

Υπολογίζεται πως οι ναζιστικές εκκαθαρίσεις την περίοδο 1939 – 1944 είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο άνω των 500.000 Ρομά.

Μνημείο στο Βερολίνο για τα θύματα του «άγνωστου» Ολοκαυτώματος

Ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία των Τσιγγάνων της Ευρώπης κατά την περίοδο του ναζισμού είναι και η περίπτωση του σπουδαίου πυγμάχου τσιγγάνικης καταγωγής Γιόχαν Τρόλμαν…

Ο πυγμάχος που έριξε γροθιά στο ναζισμό: Γιόχαν «Ρούκελι» Τρόλμαν

Το 1933 οι Εβραίοι και οι τσιγγάνοι είχαν ήδη αρχίσει να νιώθουν τα πρώτα ρατσιστικά μέτρα των Ναζί που τους απομάκρυναν βιαίως από δημόσιες κι άλλες υπηρεσίες, από τα εργατικά σωματεία, ενώ έκαναν μποϊκοτάζ και σε όσους είχαν μαγαζιά.

Ένα μήνα μόλις πριν οι Ναζί ρίχνουν τα βιβλία στην πυρά.

Την 9η Ιουνίου, ο Γερμανός πυγμάχος Αδόλφος Βιτ διεκδικούσε τον Light Heavyweight τίτλο της χώρας και ως «γνήσιος» εκπρόσωπος της Άριας φυλής ήταν ο αγαπημένος της ναζιστικής κυβέρνησης, που ως γνωστό πίστευε ότι μέσω των σπορ, ειδικά των δυναμικών όπως η πυγμαχία, θα έδειχνε η Άρια φυλή την ανωτερότητα της επί των υπολοίπων.

Το ότι τον έλεγαν και Αδόλφο ήταν το κερασάκι στην τούρτα.

Αντίπαλος του, ένας τσιγγάνος πυγμάχος, ο Γιόχαν «Ρουκέλι» Τρόλμαν ο οποίος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο πυγμαχικό κοινό της χώρας για το ιδιαίτερο και «χορευτικό» στυλ του με πολύ κίνηση και το εξαιρετικό Footwork.

Ο πυγμάχος που έριξε γροθιά στο ναζισμό: Γιόχαν «Ρούκελι» Τρόλμαν

Στον αγώνα, η ανωτερότητα του Τρόλμαν είναι εμφανής σε όλους τους γύρους όμως οι διαιτητές δείχνουν ισοπαλία κι ο κόσμος εξαγριώνεται, αναγκάζοντας τους να αποδώσουν την νίκη στον «Rukeli».

Μια εβδομάδα μετά η Γερμανική Ομοσπονδία του αφαίρεσε τον τίτλο, καταγγέλλοντας το «αντιγερμανικό» και «χορευτικό» στυλ ζητώντας του να παίξει με τον «Γερμανικό» τρόπο.

Όταν πήρε τον επόμενο αγώνα του στις 27 Ιουλίου, οι Ναζί είχαν καταλύσει κάθε αρχή στην Γερμανία. Η δύναμή τους ήταν απόλυτη.

Αντίπαλος αυτή τη φορά θα ήταν ο γνωστός «brawler» Γκουστάβ Έντερ.

Ο Τρόλμαν ήξερε πως δεν είχε καμία ελπίδα όχι μόνο να κερδίσει με απόφαση τον αγώνα αλλά και να κάνει καριέρα στην ναζιστική Γερμανία, γι’ αυτό κι αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί με τον δικό του τρόπο τρολάροντας την Γερμανική πυγμαχική ομοσπονδία που απαιτούσε να αγωνίζεται με τον «Γερμανικό» ή μάλλον «Άριο» τρόπο.

Την ημέρα του αγώνα ανέβηκε στο ρινγκ με τα μαλλιά του βαμμένα ξανθά και το πρόσωπο του πασπαλισμένο με αλεύρι σε μια παρωδία των στερεοτύπων των Ναζί.

Ο πυγμάχος που έριξε γροθιά στο ναζισμό: Γιόχαν «Ρούκελι» Τρόλμαν (Η νίκη του Τρόλμαν που δεν του αποδόθηκε ποτέ)

Το καμπανάκι χτύπησε κι ο Τρόλμαν αντί να κινηθεί με το γνωστό του τρόπο, έμεινε ακίνητος στη μέση του ρινγκ και δέχθηκε τα χτυπήματα του αντιπάλου το ένα πίσω από το άλλο αντέχοντας μέχρι τον 5ο γύρο πριν χάσει τις αισθήσεις του.

Ήταν μια γενναία πράξη που ο ίδιος στο τέλος την πλήρωσε ακριβά.

Η καριέρα του θα κρατούσε ακόμα 2 χρόνια με συνεχείς απειλές από τους Ναζί προς τον ίδιο και την οικογένεια του και το 1935 θα του αφαιρέσουν οριστικά την άδεια του.

Ο ίδιος θα υποστεί όλα τα φρικτά μέτρα που εφάρμοσαν οι Ναζί σε μειονότητες όπως οι Τσιγγάνοι.

Αρχικά θα του γίνει αναγκαστική στείρωση ενώ λίγα χρόνια μετά θα καταταχθεί με το ζόρι στον Ναζιστικό στρατό και θα πολεμήσει στη Γαλία και στο Ανατολικό μέτωπο.

Εκεί θα τραυματιστεί και το 1942 θα απολυθεί από το στρατό ατιμωτικά όπως όλες οι μειονότητες παρά τους τραυματισμούς τους στην μάχη.

Η κατάληξη του ήταν αναμενόμενα τραγική.

Στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου αναγνωρίσθηκε ως πυγμάχος και χρησιμοποιήθηκε στις μάχες που έστηναν οι αξιωματικοί για την διασκέδαση τους.

Λίγο αργότερα θα μεταφερθεί σε άλλο στρατόπεδο όπου ο «Capo» Εμίλ Κορνήλιους θα τον αναγνωρίσει ξανά.

Οι «Capo» ήταν πρώην εγκληματίες φυλακισμένοι που συνεργαζόντουσαν με τους Ναζί για προνομιακή μεταχείριση.

Ο Κορνήλιους θα τον προκαλέσει σε αγώνα, βλέποντας τον σε άθλια κατάσταση και προχωρημένη ηλικία.

Παρόλα αυτά ο Τρόλμαν θα κερδίσει και αυτή τη μάχη με το γνωστό «αντιγερμανικό» στυλ του όμως ο Κορνήλιους δεν θα του το συγχωρήσει.

Σκηνή από την ταινία Gipsy – Η ιστορία του μποξέρ Γιόχαν Ρουκέλι Τρόλμαν

Την επόμενη μέρα (9 Φλεβάρη 1943) την ώρα που ο Τρόλμαν έκανε καταναγκαστική εργασία o Κορνήλιους τον σκότωσε χτυπώντας τον με ένα φτυάρι στο κεφάλι.

Το πτώμα του ρίχθηκε σε έναν μαζικό τάφο μαζί με άλλα θύματα των Ναζί

Η ιστορία του όμως παραμένει, όπως κι αυτές άλλων αγωνιστών που βρέθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί είχαν διαφορετικό χρώμα δέρματος ή διαφορετική κουλτούρα.

Όσα κι αν υπόμεινε από τους Ναζί και τους υποστηρικτές τους, ο «Τσιγγάνος του Ρινγκ» άντεξε και τελικά έπεσε ως μαχητής.

Με πληροφορίες από Fightsports

Ροβεσπιέρος

Ναόμι Κλάιν: Εξ αποστάσεως, ένα χωρίς επαφή, χωρίς δημοκρατία μέλλον, το «Δόγμα του Σοκ» της πανδημίας

Πολλοί γονείς είδαν τα παιδιά τους κατά την πανδημία να παρακολουθούν τα μαθήματά τους μέσω της Google ή του Zoom, και ίσως θεώρησαν ότι ήταν ένας καλός και εκπαιδευτικός τρόπος να περνούν την μέρα μέσα στο σπίτι.
Όμως σύμφωνα με την Ναόμι Κλάιν τα πράγματα είναι πολύ πιο σκοτεινά. Η καραντίνα, εκτός από τον προληπτικό σκοπό της, λειτούργησε και σαν ένα «ζωντανό εργαστήριο για ένα μόνιμο – και εξαιρετικά κερδοφόρο – χωρίς επαφή, χωρίς δημοκρατία, μέλλον», γράφει η Ναόμι Κλάιν σε άρθρο της στο Intercept, παρατηρώντας ότι «κάτι που μοιάζει με ένα συγκροτημένο δόγμα του σοκ της πανδημίας αρχίζει να εμφανίζεται. Αποκαλέστε το “τηλε-New Deal”».
Γονείς και παιδιά, σύμφωνα με την Ναόμι Κλάιν, έχουν εμπλακεί σε ένα «μεγάλο πείραμα στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση», όπου οι εταιρείες συλλέγουν πολλά δεδομένα και αναζητούν τρόπο να γίνει μόνιμη, επειδή πιστεύουν ότι αυτός είναι ένας καλύτερος τρόπος , ή τουλάχιστον, ένας πιο κερδοφόρος τρόπος. O Έρικ Σμιτ, πρώην πρόεδρος της Google και νυν πρόεδρος της αμερικανικής Επιτροπής Εθνικής Ασφαλείας σε ζητήματα Τεχνητής Νοημοσύνης ζητά ενίσχυση των χρηματοδοτικών πακέτων σε εταιρείες τεχνολογίας, όπως η Google και η Amazon, για να εκτελούν δημόσιες λειτουργίες με πρόφαση την αναγκαιότητα αμερικανικής απάντησης στην τεχνολογική ενδυνάμωση της Κίνας.

"Sponsored links"

«Θα είναι ένα πάρτι για τις εταιρείες τεχνολογίας», αναλύει η Ναόμι Κλάιν στο Democracy Now. «Δεν επιδιώκουν επιστροφή στην κανονικότητα όπως την ξέραμε. Θέλουν να πάμε σε ένα νέο μοντέλο, όπου οι προνομιούχες τάξεις, όλοι εκείνοι που είναι σε θέση να απομονωθούν, να λαμβάνουν ό,τι χρειάζονται ψηφιακά, με drone, με ρομποτικά αυτοκίνητα… Βλέπουμε μια τεράστια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της Silicon Valley, και από το σημείο όπου όλες αυτές οι τεχνολογίες ήταν πολύ, πολύ αμφιλεγόμενες, για την φυσική μας ασφάλεια (πόσα ατυχήματα έγιναν με drone που παρέδιδαν προϊόντα;), για την ασφάλεια των ευαίσθητων πληροφοριών μας στην περίπτωση της τηλεϊατρικής ή ακόμη και το όφελος των παιδιών μας να βρίσκονται μπροστά από μια οθόνη όλη μέρα, τώρα να παρουσιάζονται ως λύσεις».
«Αυτό που θέλουν να μας πουλήσουν τώρα είναι ότι η περισσότερη παρακολούθηση μέσω κινητών, εφαρμογών και λοιπών, η περισσότερη τηλεϊατρική, η περισσότερη τηλεκπαίδευση, επί της ουσίας η περισσότερη αφαίρεση του ανθρώπινου παράγοντα από την εξίσωση, θα είναι η λύση», προσθέτει η Ναόμι Κλάιν εκφράζοντας φόβους ότι «θα δούμε πολλές ημιτελείς αποφάσεις που θα παρουσιαστούν σαν λύσεις και φυσικά θα εξυπηρετούν μεγαλόπρεπα τα συμφέροντα των τεχνολογικών κολοσσών». Σημειώνει δε ότι όσο οι ίδιες εταιρείες προτείνουν και προσφέρουν την λύση, ζητήματα όπως «μήπως θα έπρεπε το διαδίκτυο αφού θα είναι τόσο μέσα στην ζωή μας πλέον να διοικείται από εμάς, από τους κανόνες και την δημοκρατία μας;», δεν θα τεθούν ποτέ στο τραπέζι.
Εν συντομία, γράφει η Ναόμι Κλάιν, «η Δημοκρατία – η άβολη εμπλοκή του λαού στον σχεδιασμό κομβικών θεσμών και δημόσιων χώρων – είχε αρχίσει να γίνεται το βασικό εμπόδιο στα πλάνα του Σμιτ, που ακόμη διατηρεί 5,3 δισ δολάρια μετοχών στη Google ή του Τζεφ Μπέζος της Amazon για έναν ατέρμονο αγώνα τεχνολογικού εξοπλισμού, για τη διατήρηση στους δρόμους των δυνητικά θανατηφόρων ρομποτικών οχημάτων τους, για την εκμετάλλευση των απόρρητων ιατρικών δεδομένων των εργαζομένων από τους εργοδότες, για την χρήση τεχνολογιών αναγνώρισης προσώπων σε δημόσιους χώρους και πολλών άλλων. Τώρα, μεσούσης της πανδημίας και του φόβου για το μέλλον, οι “οραματιστές” αυτοί, όπως τους αποκαλεί ο κυβερνήτης της Ν. Υόρκης, βρίσκουν την ευκαιρία να εξαφανίσουν κάθε δημοκρατική παρέμβαση στα οράματα τους. Βρίσκουν την ευκαιρία να αποκτήσουν την ίδια εξουσία με τους Κινέζους ανταγωνιστές τους, που έχουν την πολυτέλεια να δρουν χωρίς τα εμπόδια των εργατικών ή ατομικών δικαιωμάτων».
Όταν, δε, «έχουμε κυβερνήσεις σαν του Τράμπ, που διαβάζουν μόνο νούμερα και δείκτες, όπως το αν ανεβαίνουν οι τιμές των μετοχών, για να το χρησιμοποιήσουν ως προεκλογικό ατού», τότε τα σχέδια των μεγάλων εταιρειών για περισσότερα κέρδη διευκολύνονται, σύμφωνα με την Ναόμι Κλάιν, που εξάλλου παρατηρεί ότι η απειλή προς τις δημοκρατικές διαδικασίες ξεκινά, σε πολλές περιπτώσεις, από τις ίδιες τις κυβερνήσεις:
«Βλέπουμε σε όλο τον κόσμο αντιδημοκρατικές κινήσεις, από κυβερνήσεις πολύ κοντά στον Τράμπ όπως του Νετανιάχου, που χρησιμοποίησε την πανδημία για να ξεπεράσει το εμπόδιο ότι έχασε κάθε εκλογική αναμέτρηση και να φτιάξει κυβέρνηση συνασπισμού. Τώρα βλέπουμε την κυβέρνηση του Ισραήλ να περνά κάθε λογής δρακόντεια μέτρα για να διασφαλίσει την παραμονή της στην εξουσία. Ή βλέπουμε τον Ορμπάν στην Ουγγαρία να κυβερνά με διατάγματα επ’ αόριστον.  Οπότε, ναι, τα πράγματα είναι πολύ ανησυχητικά».

Ακροδεξιές παραστρατιωτικές ομάδες κατά διαδηλωτών κινητοποιούν οι πραξικοπηματίες στη Βολιβία

Κατιούσα

Βλέποντας την έτσι κι αλλιώς ισχνή λαϊκή της αποδοχή να φθίνει μέρα με τη μέρα, η κυβέρνηση των πραξικοπηματιών στη Βενεζουέλα προσφεύγει σε παραστρατιωτικές ομάδες ακροδεξιών για να καταπνίξει την οργή των πολιτών, που εδώ και μέρες βρίσκονται σε διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις σε διάφορα μέρη της χώρας, ζητώντας την άμεση διεξαγωγή εκλογών, τις οποίες η κυβέρνηση αναβάλλει διαρκώς επικαλούμενη την πανδημία.
H Νάντια Κρους, συνήγορος του πολίτη στη Βολιβία, κατήγγειλε στην Διαμερικανική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως και την επικεφαλής του τμήματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, Μισέλ Μπατσελέτ, πως η αστυνομία της χώρας έχει στραφεί σε πολιτοφυλακές “παρα-αστυνομικού και παραστρατιωτικού χαρακτήρα” για τη διάλυση των μπλόκων που έχουν στήσει εργαζόμενοι σε κεντρικές οδικές αρτηρίες ως μέσο διαμαρτυρίας στο πραξικόπημα.
Το Σάββατο, μια τέτοια ομάδα βρέθηκε στην πρωτεύουσα Λα Πας, έξω από το Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο, όπου νέοι έκαναν απεργία πείνας και ολονυκτία. Η ομάδα επιτέθηκε στους απεργούς πείνας υπό τα βλέμματα της αστυνομίας που έμεινε άπραγη. Επιπλέον, δημοσιογράφος του καναλιού Cadena A έπεσε θύμα επίθεσης την ώρα που κατέγραφε τις απειλές και τους εκφοβισμούς των ακροδεξιών σε βάρος διαδηλωτών.

Σε άλλη περιοχή της χώρας, συνελήφθησαν το Σάββατο το απόγευμα 61 εργάτες γης, μετά από επίθεση παραστρατιωτικών ομάδων της “Επιτροπής Πολιτών Σαμαϊπάτα”, σε κοινή επιχείρηση με την αστυνομία. Ορισμένοι από τους συλληφθέντες κατήγγειλαν κακομεταχείριση ή και βασανισμούς, αλλά και “φύτεμα” εκρηκτικών από την αστυνομία σε προσωπικά τους αντικείμενα, ώστε να κατηγορηθούν για την κατοχή τους.

Μια άλλη ακροδεξιά ομάδα με τον τίτλο “Νεανική Αντίσταση της Κοτσάλα”, “πολιόρκησε” τα μπλόκα στη λεωφόρο Μπλάνκο Γκαλίντο στην Κοτσαμπάμπα, γυρνώντας με μοτοσικλέτες και άλλα οχήματα και φορώντας αλεξίσφαιρα γιλέκα, ενώ κρατούσαν και βαρύ οπλισμό τύπου μπαζούκας.
Ο προεδρικός υποψήφιος του MAS, δηλαδή του κόμματος του εξόριστου νόμιμου προέδρου Έβο Μοράλες, δήλωσε πως όσα συνέβησαν στην Κοτσαμπάμπα “δείχνουν το μίσος και τη βία των “ομάδων σοκ” που κινητοποιεί η ντεφάκτο κυβέρνηση που ζητά να παραλύσει η Βολιβία”.
Η σιωπηρή, αλλά σαφής σύμπραξη της κυβέρνησης με τις παραστρατιωτικές ομάδες φαίνεται και από τις δηλώσεις του υπουργού εσωτερικών Αρτούρο Μουρίγιο, που απειλεί τα κοινωνικά κινήματα με τελεσίγραφα και προαναγγελίες πως “θα βάλει τέρμα στα μπλόκα τις επόμενες ώρες”.
Την ίδια ώρα, ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος του Νοέμβρη και προεδρικός υποψήφιος της ακροδεξιάς, ο Φερνάντο Καμάτσο, απηύθυνε επιστολή στην “μεταβατική” πρόεδρο Ζανίνε Ανιές, απειλώντας με κινητοποίηση των ίδιων ένοπλων ομάδων που ετοίμασαν το έδαφος για την έξωση Τσάβες, αν η κυβέρνηση δεν τσακίσει τους διαδηλωτές. Σε παρόμοιο μήκος κύματος, μια σειρά ακροδεξιών και ρατσιστικών ομάδα στα ΜΚΔ, εκτοξεύουν παρόμοιες απειλές, με επίκεντρο τα μπλόκα των ιθαγενών και των συνδικάτων.
Με πληροφορίες από telesur

Στο ίδιο έργο θεατές...

«Δεν περιμέναμε τέτοια ένταση, αλλά δεν πιαστήκαμε στον ύπνο, γι' αυτό γλιτώσαμε τα χειρότερα», είναι το προκλητικό «αφήγημα» της κυβέρνησης την επομένη της φονικής καταστροφής στην Εύβοια. Στήνεται μάλιστα κι ένα «παιχνίδι» ανταλλαγής ευθυνών με την ΕΜΥ, η οποία, σύμφωνα με τον υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη, έδωσε λάθος πληροφόρηση για την έκταση του φαινομένου κι αυτό επέδρασε στη διαχείριση από την πλευρά του κρατικού μηχανισμού. Η «Θάλεια», όμως, όπως ονομάζεται το καιρικό φαινόμενο που χτύπησε την περιοχή, δεν προέκυψε ξαφνικά το βράδυ του Σαββάτου. Σε όλο το πέρασμά της από την Ελλάδα, έδωσε ιδιαίτερα έντονα φαινόμενα, όπως για παράδειγμα στον Λαγκαδά, που έγινε λίμνη. Η ένταση του φαινομένου ήταν γνωστή, όπως και το γεγονός ότι θα χτυπήσει στην κεντρική Εύβοια. Μήπως δεν ήξερε η κυβέρνηση ότι η συγκεκριμένη περιοχή έχει καεί αμέτρητες φορές τα προηγούμενα χρόνια και ότι με ευθύνη δική της και των προκατόχων της δεν έχει γίνει κανένα ουσιαστικό αντιπλημμυρικό έργο, επειδή τέτοιες υποδομές δεν είναι ανταποδοτικές για το κεφάλαιο και δεν προκρίνονται από την ΕΕ; Μήπως δεν ήξερε ότι η συγκεκριμένη περιοχή είχε ξαναπλημμυρίσει το 2009, ότι είχαν προηγηθεί οι μεγάλες πυρκαγιές με τους νεκρούς του 2007 και ότι από τότε, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων και της Τοπικής Διοίκησης, δεν έγινε καμιά παρέμβαση από το κράτος για να θωρακιστούν οι περιουσίες, η ασφάλεια, ακόμα και η ζωή των κατοίκων; Δεν ξέρει άραγε η κυβέρνηση ότι οι κάτοικοι της περιοχής σε κάθε καταιγίδα κοιτούν τον ουρανό και τρέμει το φυλλοκάρδι τους; Το «δεν ήξερα, δεν άκουσα» πάνω από τα πτώματα των πνιγμένων και τα βουνά της λάσπης, όπως και το πινγκ πονγκ των ευθυνών ανάμεσα στις υπηρεσίες του ίδιου κρατικού μηχανισμού, είναι πρόκληση, που μόνο στόχο έχει να κρύψει τις πραγματικές αιτίες και τους ενόχους ενός ακόμα εγκλήματος.

* * *

Εξίσου προκλητική είναι όμως και η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ανακαλύπτει ξαφνικά ευθύνες και μειωμένα αντανακλαστικά στον κρατικό μηχανισμό. Σαν να μην είναι ο ίδιος αυτός μηχανισμός που διαχειρίστηκε την καταστροφή στη Μάνδρα και στο Μάτι, με τους δεκάδες καμένους και πνιγμένους επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ! Η προηγούμενη κυβέρνηση, όπως και η σημερινή, δεν έκανε απολύτως τίποτα για να θωρακίσει την κεντρική Εύβοια από τις πυρκαγιές και τις επακόλουθες πλημμύρες. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ υπηρετεί την ίδια αντιλαϊκή πολιτική στήριξης των επιχειρηματικών συμφερόντων, που τη μια οπλίζει το χέρι των εμπρηστών, την άλλη αξιολογεί με όρους «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο τα αναγκαία έργα και τις υποδομές αντιπλημμυρικής, αντιπυρικής και αντισεισμικής προστασίας, σε βάρος των λαϊκών αναγκών. Ειδικά στην περιοχή της Εύβοιας, οι εργαζόμενοι και ο λαός έχουν γνωρίσει από πρώτο χέρι την ανεπάρκεια και την απροθυμία του «επιτελικού» κράτους να προστατέψει την περιουσία και τη ζωή τους από τις φυσικές καταστροφές, να αποκαταστήσει πλήρως και γρήγορα τις ζημιές, με αποζημιώσεις στο 100% για τα λαϊκά νοικοκυριά. Το ίδιο κράτος όμως είναι ταχύτατο και επαρκέστατο όταν πρόκειται να αδειοδοτήσει, να επιχορηγήσει και να διευκολύνει με κάθε τρόπο επενδύσεις για ενεργειακά πάρκα και άλλες κερδοφόρες «τοποθετήσεις» που κάνουν ισχυρά οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή.

* * *

Το αποκορύφωμα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο καβγάς τους για το «112», που σύμφωνα με τον Ν. Χαρδαλιά δεν ενεργοποιήθηκε για να μην έχουμε εκατόμβη νεκρών από τη μαζική εκκένωση των περιοχών που πλήγηκαν (στο Μάτι αντίθετα έλεγαν ότι αν λειτουργούσε το «112», θα είχαν σωθεί άνθρωποι...). Απέδωσε μάλιστα ορισμένους από τους θανάτους στην προσπάθεια των κατοίκων να εγκαταλείψουν μέσα στη νύχτα τα σπίτια τους που είχαν πλημμυρίσει! Και μόνο αυτό το χυδαίο επιχείρημα δείχνει ότι δεν υπάρχει κανένα κρατικό σχέδιο οργανωμένης εκκένωσης και μεταφοράς κατοίκων και παραθεριστών σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και ότι το «112» το μόνο που ...ενεργοποιεί, είναι η ατομική ευθύνη, το «τρέξε όπως όπως για να σωθείς»! Το λένε άλλωστε ανοιχτά την επομένη της καταστροφής: Σε αρθρογραφία στον Τύπο, καταγράφονται απόψεις όπως ότι «το κράτος δεν μπορεί να είναι παντού» και ότι η καταστροφή στην Εύβοια υπογραμμίζει την «αποφασιστική σημασία της ατομικής ευθύνης» στη διαχείριση τέτοιων σοβαρών περιστατικών. Να λοιπόν πώς συμπληρώνεται η εικόνα: Ατομική ευθύνη στην αντιμετώπιση του κορονοϊού, ατομική ευθύνη και στην αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών. Κι όλα αυτά για να κρυφτεί ο πραγματικός ένοχος, να συγκαλυφθούν η τεράστια κρατική ευθύνη και η εγκληματική πολιτική όλων των κυβερνήσεων και των κομμάτων του κεφαλαίου, των εκπροσώπων τους στην Τοπική Διοίκηση.

* * *

Σε τελική ανάλυση, για να «βγάλουν λάδι» το αντιλαϊκό κράτος, που κάθε «κύτταρό» του δουλεύει για να ανασαίνουν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, στερώντας την ανάσα από τον λαό. Ενα κράτος που αντιμετωπίζει ως «κόστος» την προστασία της ζωής και της περιουσίας του λαού, που είναι επιλεκτικά ανίκανο όσον αφορά τις λαϊκές ανάγκες, αλλά επιλεκτικά ικανό στη στήριξη και υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Απέναντι σ' αυτό το κράτος και τα κόμματα που το υπηρετούν, μέχρι την ανατροπή του, πρέπει να στρέψουν την οργανωμένη δύναμη και τη συμμαχία τους οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, για να μπορούν να ανασαίνουν.

Κριτήριο

Οπως κι αν διαβάσει κανείς τις εξελίξεις, σε όποιο «μέτωπο» κι αν εστιάσει την προσοχή του, θα διαπιστώσει ξανά και ξανά ότι η πολιτική στήριξης των συμφερόντων του κεφαλαίου, των επενδύσεων και της κερδοφορίας του όχι μόνο δεν συναντιέται πουθενά με τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και τις ανάγκες, αλλά αντίθετα προϋποθέτει τη διαρκή υπονόμευση και συντριβή τους.
Ας πάρουμε το παράδειγμα του πορίσματος Πισσαρρίδη, που διαφημίζεται από την κυβέρνηση ως το ελιξίριο απέναντι στη νέα καπιταλιστική κρίση, όπου η πανδημία επέδρασε σαν καταλύτης.
Τα δεκάδες δισ. που θα συρρεύσουν στην ελληνική οικονομία δεν θα γίνουν αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, ούτε καν πληρωμές για τα αναδρομικά σε όλους τους συνταξιούχους που δικαιώθηκαν δικαστικά. Δεν θα γίνουν προσλήψεις σε σχολεία και στα ρημαγμένα νοσοκομεία, ειδικά μπροστά στη νέα έξαρση της πανδημίας του κορονοϊού. Δεν θα γίνουν υποδομές και μέτρα αντιπλημμυρικής προστασίας για τους κατοίκους της Εύβοιας, που είδαν ξανά το χάρο με τα μάτια.
Αντίθετα, είναι χρήματα που θα επενδυθούν από το κράτος και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους με κριτήριο την «αναδιοργάνωση» - όπως λένε - της ελληνικής οικονομίας σε κατεύθυνση ακόμα πιο αντιδραστική, ακόμα πιο επιθετική ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων: Με ένταση της εκμετάλλευσης, ακόμα περισσότερα αντεργατικά - αντιλαϊκά προνόμια για το κεφάλαιο, νέες ανατροπές στο Ασφαλιστικό, στην Υγεία, στην Πρόνοια, που ευνοούν την κερδοφόρα δράση των μονοπωλίων και ανοίγουν νέα πεδία επενδύσεων.
Οι αναλύσεις στο σαββατοκυριακάτικο φύλλο του «Ριζοσπάστη» ήταν αποκαλυπτικές για το ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από την «κοσμογονία» που υπόσχεται η κυβέρνηση με τα ευρωπαϊκά κονδύλια, τα οποία ούτως ή άλλως θα πληρώσει ο λαός.
Αλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η διαχείριση της πανδημίας, σε μια περίοδο που τα κρούσματα αυξάνονται ξανά, προκαλώντας δικαιολογημένη ανησυχία στο λαό. Τι κάνουν η κυβέρνηση, το κράτος; Συνεχίζουν να κουνάνε το δάχτυλο της «ατομικής ευθύνης» στο λαό και την ίδια ώρα δεν παίρνουν κανένα μέτρο ουσιαστικής ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος Υγείας, αποσυμφόρησης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, ουσιαστικής προστασίας της υγείας των εργαζομένων στους μαζικούς χώρους δουλειάς.
Και όχι μόνο αυτό αλλά αξιοποιούν την πανδημία για να προωθήσουν και νέες αντεργατικές ανατροπές, όπως η παραπέρα διευθέτηση του χρόνου εργασίας, η τηλεργασία και άλλα.
Τα όποια υγειονομικά πρωτόκολλα και τα επιστημονικά δεδομένα γίνονται «λάστιχο» με κριτήριο το «κόστος - όφελος» για την οικονομία του κεφαλαίου. Η κρατική ευθύνη για την προστασία του λαού σταματάει έξω από τις πύλες των μεγάλων επιχειρήσεων, τα καράβια των εφοπλιστών και τα ξενοδοχεία των μεγαλοεργοδοτών του Τουρισμού, την ώρα που στο λαό κλιμακώνονται οι απειλές και οι υποδείξεις να τηρεί τα μέτρα για να μη χρειαστεί ξανά «να κλείσει η οικονομία».
Στα Ελληνοτουρκικά, τέλος, μετά και τη συμφωνία με την Αίγυπτο για την τμηματική ανακήρυξη ΑΟΖ, επιβεβαιώνεται ότι με οδηγό τα συμφέροντα του κεφαλαίου και μέσα στο «γήπεδο» των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών του, ΝΑΤΟ και ΕΕ, δεν μπορεί να υπάρξει λύση που να διασφαλίζει τα συμφέροντα του ελληνικού και των άλλων λαών της περιοχής, να εγγυάται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, την ειρήνη και την ευημερία.
Αντίθετα, κάθε κίνηση στη σκακιέρα των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και ανταγωνισμών φέρνει πιο κοντά τις επικίνδυνες αμερικανοΝΑΤΟικές διευθετήσεις και τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και της Ανατ. Μεσογείου, με κριτήριο τα συμφέροντα ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων που εποφθαλμιούν τα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής και την ισχυροποίηση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, όπου η ελληνική αστική τάξη διεκδικεί να αναβαθμίσει το ρόλο της.
Τις ίδιες αντιλαϊκές κατευθύνσεις υπηρετούν με την πολιτική τους ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει δείγματα γραφής ως κυβέρνηση για την αφοσίωσή του στα συμφέροντα του κεφαλαίου και τους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, εντείνοντας τα αδιέξοδα για το λαό.
Κριτήριο της πολιτικής τους «μέσα» κι «έξω» είναι τα κέρδη και τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Αυτή η αντιλαϊκή πολιτική, το σάπιο σύστημα που υπηρετούν η κυβέρνηση και όλα τα αστικά κόμματα, δεν έχουν τίποτα καλό να δώσουν, παρά μόνο νέα δεινά, νέους κινδύνους. Η οργανωμένη πάλη του λαού με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του, για ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας και της ζωής του, για να μην πληρώσει αυτός την κρίση, για απεμπλοκή από τα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ είναι η μόνη διέξοδος, που ανοίγει δρόμο προοπτικής.

Κηδεία από χρυσό

Λιάνα Κανέλλη

Σ’ αυτά που λέμε ειδεχθή εγκλήματα, η μεγαλύτερη δυσκολία του κοινού νου είναι να χωρέσει στο κεφάλι του το άσχημο, το αποτρόπαιο, το φρικώδες μιας εγκληματικής πράξης. Έτσι καμιά φορά, όταν οι κομμουνιστές μιλάνε για το οιονεί καπιταλιστικό έγκλημα, αντιμετωπίζονται, καθώς δεν είναι προσωποποιημένο, με μια αποστασιοποιημένη δυσπιστία που στέκεται στο υπερβολικό του χαρακτηρισμού. Η Mizuho bank, ούτε που την ξέρω, ούτε που με κόφτει, έβγαλε μια ανακοίνωση που δυστυχώς την ψάρεψα σε σοβαρό οικονομικό φύλλο, όπου και αναφέρει: «Η έκρηξη στη Βηρυτό προσέθεσε χτες κι άλλη λάμψη στο χρυσό, που πέρασε τα 20.20 δολάρια».
Το …ευπρεπές κείμενο χαρακτηρίζει την ανακοίνωση κυνική και αναλύει το νέο ιστορικό υψηλό της ουγγιάς, με καπιταλιστική ευπρέπεια, εξηγώντας μεταξύ άλλων ότι «η άνοδος του λαμπρότερου από τα ασφαλή καταφύγια οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην παρατεταμένη αβεβαιότητα που έχει προκαλέσει η πανδημία».
Η μεγάλη ανατριχίλα της αποκάλυψης των λέξεων. Ώρες ώρες είναι αμείλικτες, όταν διαβαστούν μέσα στο περιβάλλον μιας φράσης κι όχι σ’ ένα ουδέτερο λεξικό. Βλέπω την ισοπεδωμένη Βηρυτό, με άφατη οργή και πόνο, με μεσογειακό και προσωπικό συναισθηματισμό, για τον οποίο δεν ντρέπομαι καθόλου. Πρωτοέλεγα ειδήσεις, πριν από δεκαετίες, και βυθιζόμουνα στις σφαγές του εμφυλίου και την περιπλοκότητα της σκακιέρας της Μέσης Ανατολής. Θυμόμουνα ιστορίες που μου λεγε η μάνα μου για το… Παρίσι της Ανατολής, τη Βηρυτό, όπου παντρεύτηκε, αφού κλέφτηκε με τον πατέρα μου, πίσω το μακρινό 1952. Έχω φωτογραφία τους από το πλοίο της αναχώρησης, και απ’ το χερσοχώραφο που ήταν τότε αεροδρόμιο, που μπλέκονται τώρα στο μασκοφορεμένο μου από την πανδημία μυαλό, με την πολιτική ορολογία, με την οποία εξοικειώθηκα αναγκαστικώς. Λιβανοποίηση. Χωρίς το άρωμα των κέδρων, την αρμύρα και τη γοητευτική ως αμάλγαμα πολιτισμών και οδυνηρή, ως καταστροφή πληθυσμών, μεσανατολίτικη κοινωνία, που είναι η σπαρακτική κοινωνία και ιστορία του Λιβάνου.
Θυμάμαι αναπόφευκτα το Μαρί στην Κύπρο, το φονικό κατασχεμένο στον Αστακό φορτίο, που μεταφέρθηκε στη ΛΑΡΚΟ, και δεν ξέρω τι απέγινε, βλέπω τον μικρόσωμο Μακρόν, χωρίς μάσκα, να κουβαλάει μεσσιανικές υποσχέσεις σ’ ένα αγριεμένο πλήθος, που κηδεύει τη χώρα του ουρλιάζοντας, κάπου διαβάζω ότι το αγροτικό λίπασμα που τινάχτηκε έφτανε για να φτιαχτούν κάπου 15.000 βόμβες κι ότι η χώρα των διεφθαρμένων κοσμοπολιτών αστών, που λέγεται Λίβανος, έχει αποθέματα σιταριού για μόλις μια βδομάδα.
Το κεφάλαιο έχει βρει το ασφαλές του καταφύγιο. Το χρυσό, που κάποτε μια διαφήμιση έλεγε πως μας φέρνει πιο κοντά. Αλήθεια είναι. Σπάνιο για διαφήμιση. Δεν μας φέρνει απλώς κοντά, μας χώνει μέσα στη βαρβαρότητα. Μες το έγκλημα. Παγκοσμιοποιημένο σαν τον καπιταλισμό. Λες κι αυτό που έλειπε από τη Μεσόγειο είναι, μ’ αυτή την κλισεδιάρικη φτήνια κι ευκολία των πρόχειρων σχολιαστικών τίτλων, μια δικιά της Χιροσίμα. Ένα μανιτάρι του κακού που επαυξάνει τη λάμψη του χρυσού. Και μάλιστα τις ίδιες μέρες, πρώτη βδομάδα τ’ Αυγούστου, του θεριστή του σταριού, και του μήνα του δώρου της φύσης της Μεσογείου, που είναι οι διακοπές στη θάλασσα. Η τραγωδία ως αξιοποιήσιμη ευκαιρία για κέρδη…
Λένε, οι έμποροι των εθνών, οι ληστές των λαών, οι οπορτουνιστές των πολιτικών κοσμοθεωριών μιας χρήσης, τα ιερατεία του χρήματος και τα χαλκεία της πληροφόρησης πως για να σταθεί στα πόδια του ο Λίβανος θέλει κάπου 15 δισεκατομμύρια. Δηλαδή το υποπολλαπλάσιο της διατροφής που πήρε η σύζυγος ενός από τους κοσμοκαπιτάλες της Γης. Για να λάμπει ο χρυσός στο λαιμό της. Και καταριέμαι να την πνίξει και δεν μου φτάνει, γιατί η πολιτική δεν είναι μεταφυσική, κι η δικαιοσύνη των λαών δεν κρίνεται στα δικαστήρια των αστών.

Σημείωση: Το άρθρο της Λιάνας Κανέλλη αναδημοσιεύεται από τον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου 8-9/8/2020

Καταγγέλλει ξυλοδαρμό εργαζόμενου σε ξενοδοχείο

• 
  

Τον ξυλοδαρμό ενός εργαζόμενου από την εργοδοσία ξενοδοχείου όπου εργάζεται, καταγγέλλει το Σωματείο Εργαζομένων σε ξενοδοχεία και καταστήματα της Λευκάδας.
Σε ανακοίνωση αναφέρει: «Καταγγέλλουμε το περιστατικό εργοδοτικής βίας που αντιμετώπισε συνάδελφός μας στο ξενοδοχείο “Royal” στο Νυδρί. Ο συγκεκριμένος συνάδελφός μας τόλμησε να ζητήσει το αυτονόητο, το αντίγραφο της σύμβασής του, προκαλώντας την οργή της εργοδοσίας με συνέπεια τον ξυλοδαρμό του».
Το Σωματείο τονίζει πως «η εργοδοσία σε όλη την Ελλάδα, μαζί και στην περιοχή μας, έχει αποθρασυνθεί εντελώς με τις πλάτες της κυβέρνησης. Μπροστά στο κέρδος της επιχείρησης δεν λογαριάζουν τίποτα. Ούτε την επιβίωση των εργαζομένων, ούτε τις υποχρεώσεις, ούτε καν σέβονται τη δουλειά που έχουν προσφέρει οι εργαζόμενοι στην επιχείρησή τους».
Ολόκληρη η ανακοίνωση στα συνημμένα αρχεία.

Στα χαρτιά έμειναν οι διαχρονικές προσπάθειες περιορισμού της λαϊκής διεκδίκησης (VIDEO)

 

«Θα μείνει στα χαρτιά, θα ακυρωθεί στην πράξη, η λαϊκή πάλη θα τον πετάξει στα σκουπίδια», ήταν το ξεκάθαρο μήνυμα που έστειλαν χιλιάδες διαδηλωτές σε όλη την χώρα με τα μαζικά, μαχητικά συλλαλητήρια που πραγματοποίησαν ταυτόχρονα με την ψήφιση στις 9 Ιούλη του νόμου-έκτρωμα της κυβέρνησης για τις διαδηλώσεις.

Στην κάμερα του «902» μίλησαν, βετεράνοι και εν ενεργεία συνδικαλιστές, νομικοί, νεολαίοι, αυτοαπασχολούμενοι και συνδικαλιστές αστυνομικοί, κάνοντας «φύλλο και φτερό» το περιεχόμενο του νόμου αλλά και την κυβερνητική επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε. Αναφέρθηκαν σε προηγούμενες προσπάθειες να περιοριστεί έως και να ...καταργηθεί η ταξική πάλη και η λαϊκή διεκδίκηση! Προσπάθειες, νομοθετικές και μη, που ο αγώνας της εργατικής τάξης και του λαού πέταξαν στο καλάθι των αχρήστων. 


Ο νόμος περιέχει απαράδεκτους περιορισμούς στη δράση του λαϊκού κινήματος, προκειμένου να θωρακίσει το σύστημα. Εντάσσεται σε ένα ψηφιδωτό μέτρων έντασης της κρατικής τρομοκρατίας, του αυταρχισμού και της καταστολής, όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων, για υλοποιηθεί η επίθεση του κεφαλαίου σε βάρος των εργατικών-λαϊκών αναγκών. Είναι κυριολεκτικά ένα «περιβόλι» κατασταλτικών-αντιδημοκρατικών διατάξεων και μια ιδιότυπη προαναγγελία των αντεργατικών μέτρων που έρχονται, με την κυβέρνηση να παίρνει προληπτικά μέτρα, έτσι ώστε να μην εκδηλωθεί η λαϊκή-εργατική διαμαρτυρία.

902gr

“Mέρα χαράς, ευχαριστούμε το Θεό” – Ξεχειλίζει ενθουσιασμό Ισραηλινός πολιτικός για την θανατηφόρα έκρηξη στη Βηρυτό

Κατιούσα

Την ώρα που πληθαίνουν τα ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες της καταστροφικής έκρηξης στο λιμάνι της Βηρυτού, που άφησε πίσω της τουλάχιστον 135 νεκρούς και 5000 τραυματίες, όπως και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές της ιστορικής πρωτεύουσας του Λιβάνου, ο ισραηλινός πολιτικός Μοσέ Φεϊγκλίν όχι μόνο δεν κρύβει τη χαρά του για το πλήγμα που υπέστη η εχθρική προς το Ισραήλ χώρα, αλλά εκφράζει την ελπίδα(!) να υπάρχει ανάμειξη του ισραηλινού κράτους στο περιστατικό.
Πιο συγκεκριμένα, ο πρώην βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος Λικούντ, δήλωσε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη πως “Αν ήμασταν εμείς, και ελπίζω να ήμασταν εμείς, θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι γι’αυτό και έτσι θα δημιουργήσουμε μια ισορροπία τρόμου. Αποφεύγοντας να πούμε πως είμασταν εμείς, βάζουμε τους εαυτούς μας στη σκοτεινή πλευρά της ηθικής.”
Πρόσθεσε επίσης πως “Μας επιτρέπεται να χαρούμε που εξερράγη στο λιμάνι της Βηρυτού κι όχι στο Τελ Αβίβ”.
Ο Φεϊγκλίν από την πρώτη στιγμή πανηγύρισε για τον εφιάλτη στο Λίβανο, καλλιεργώντας κλίμα συνωμοσιολογίας περί δήθεν υλικού στην αποθήκη που προοριζόταν για το Ισραήλ, γράφοντας στο φέισμπουκ “Δεν πιστεύετε στα αλήθεια πως απλά επρόκειτο για μια κακοσυντηρημένη αποθήκη καυσίμων, ναι; Καταλαβαίνετε ότι αυτή η κόλαση επρόκειτο να πέσει πάνω μας σα βροχή από ρουκέτες;”.
Τέλος, επιχείρησε να κάνει τη σύνδεση της έκρηξης με την εβραϊκή γιορτή Tu B’Av:
“Σήμερα είναι το Tu B’Av, μια μέρα χαράς, και πραγματικά ένα αληθινό και τεράστιο ευχαριστώ στο Θεό και όλες τις ιδιοφυΐες και τους ήρωες πραγματικά(!) που οργάνωσαν για μας αυτή την υπέροχη γιορτή προς τιμήν της μέρας της αγάπης”.
Ο Φεϊγκλίν είχε αποχωρήσει από το Λικούντ το 2015 για να σχηματίσει το δικό του σιωνιστικό κόμμα Ζεχούτ, το οποίο ως σήμερα δεν έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Οι θέσεις του είναι τόσο ακραίες, που ακόμα και η κάθε άλλο παρά αρνητικά διακείμενη προς το Ισραήλ Βρετανία έχει απαγορεύσει από το 2008 την είσοδό του στη χώρα, λόγω “υποδαύλισης ή στήριξης τρομοκρατικής βίας”.

ΕΚΡΗΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΙΒΑΝΟ

Ο Λίβανος στο προσκήνιο, μετά τις φονικές εκρήξεις στο λιμάνι της Βηρυτού,  με τους δεκάδες νεκρούς και τις ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές, εντείνει τις ανησυχίες για την εδώ και δεκαετίες εκρηκτική κατάσταση της Μέσης Ανατολής.

        Εξάλλου, λίγοι θα αμφισβητούσαν ότι η ευρύτερη Μέση Ανατολή δεν είναι μια περιοχή κεντρικής γεωστρατηγικής ανησυχίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα μέρος όπου διακυβεύονται τα συμφέροντα τους. Οι εξελίξεις λοιπόν της περιοχής μακροπρόθεσμα είναι πιθανό να έχουν σημαντική επιρροή στην παγκόσμια οικονομία και  πολιτική σταθερότητα, επηρεάζοντας ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων στα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, θα έχουν συμφέροντα.

       Ειδησεογραφία και αναλύσεις φέρνουν στο επίκεντρο τις σοβαρές συνέπειες που έχει η διαφθορά σε αυτήν τη χώρα της Μέσης Ανατολής για τον λαό της και το μέλλον της. Αναρωτιέται κανείς γιατί το εκρηκτικό υλικό αφέθηκε να αποθηκευτεί στη μέση μιας πυκνοκατοικημένης πόλης για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και σαν πιθανοί λόγοι αναφέρονται η διαφθορά και η ανικανότητα. Επισημαίνεται πως η καταστροφική έκρηξη έρχεται μετά από μια ανησυχητική επιδείνωση της οικονομίας που επιδεινώθηκε περαιτέρω από την πανδημία και τους συναφείς περιορισμούς, και αύξησε την ήδη εύθραυστη κατάσταση στο Λίβανο που κινδυνεύει να μην μπορεί να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στις τρέχουσες συνθήκες. 

          Σ’ ένα τέτοιο  όμως ρευστό και ταραγμένο περιβάλλον, η επίσημη εκδοχή που αποδίδει την αιτία της καταστροφής σε ανάφλεξη σε αποθήκες πυρομαχικών και εύφλεκτων υλών είναι εύλογο να αφήνει περιθώρια για αμφισβητήσεις και φόβους που συνδέουν την έκρηξη με τα αντικρουόμενα συμφέροντα που κονταροχτυπιούνται  εδώ και δεκαετίες στην Μ. Ανατολή. Η έκρηξη αυτής της κλίμακας που παρατηρήθηκε στη Βηρυτό θα ήταν καταστροφική σε οποιοδήποτε πλαίσιο, αλλά στο περιβάλλον της Μ. Ανατολής είναι ένα άλλο βαθιά ανησυχητικό μήνυμα ότι ο Λίβανος βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης. Τόσο το Ισραήλ όσο και η Χεζμπολάχ  γρήγορα αρνήθηκαν να εμπλακούν σε αυτό το ζήτημα, με Ισραηλινούς υπουργούς μάλιστα να προσφέρουν ακόμη και βοήθεια σε μια χώρα που έχουν απειλήσει επανειλημμένα να βομβαρδίσουν.  

          Η καταστροφή που έχει συμβεί με την συνολική απώλεια του λιμανιού της Βηρυτού είναι η αρχή αυτού που θα ακολουθήσει. Ήδη από τον Οκτώβριο του περασμένου έτους έχουν ξεσπάσει διαμαρτυρίες σε ολόκληρη χώρα, αφού περίπου το 50% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο φτώχειας, ενώ οι Λιβανέζοι αντιμετώπιζαν εκτεταμένες ελλείψεις τροφίμων και καυσίμων, με την πολιτική τους ηγεσία να έχει σαν προτεραιότητες την διατήρηση των αντίστοιχων σφαιρών επιρροής, όπως διατυπώνονται στη συμφωνία για τον καταμερισμό της εξουσίας μετά τον εμφύλιο πόλεμο.

        Η οικονομία του Λιβάνου δοκιμάστηκε και εξαιτίας του πολιτικού αδιεξόδου, αλλά και του πολέμου στη Συρία. Δεν ήταν μόνο η φιλοξενία περισσότερων από 1,5 εκατομμυρίων προσφύγων, σχεδόν ένα εκατομμύριο ήταν Σύριοι, η οκταετής σύγκρουση στη Συρία επηρέασε και το διασυνοριακό εμπόριο αλλά και μείωσε την τουριστική βιομηχανία του Λιβάνου.

       Τον Μάιο του 2018, ο Λίβανος διεξήγαγε τις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές του σε εννέα χρόνια, αφού είχε προηγηθεί την προηγούμενη χρονιά ο κατ’ οίκον περιορισμός από την Σαουδική Αραβία  του πρωθυπουργού Χαρίρι που είχε επισκεφτεί το βασίλειο και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Στις εκλογές, η Χεζμπολάχ - σιιτικό πολιτικό κόμμα και μαχητική οργάνωση με την υποστήριξη του Ιράν που χαρακτηρίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τρομοκρατική ομάδα - αύξησε το μερίδιο των εδρών της στο 53%.  Η Χεζμπολάχ ισχυρίζεται ότι υποστηρίζει τον Πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ από την έναρξη του Συριακού πολέμου, ενώ η ένοπλη συνιστώσα της κατηγορείται για συμμετοχή της στον πόλεμο της Συρίας και αυξάνει τις εντάσεις με το Ισραήλ κατά μήκος των κοινών και αμφισβητούμενων συνόρων τους. Στην επιδείνωση των σχέσεων με το Ισραήλ συμβάλλει και η  ανακάλυψη σηράγγων που φέρεται να σκάβονται από τη Χεζμπολάχ και υπήρξε η αφορμή για την επιχείρηση  Northern Shield  του Ισραήλ, τον Δεκέμβριο του 2018. Τελικά το αδιέξοδο για το σχηματισμό κυβέρνησης δεν ξεπεράστηκε παρά τον Ιανουάριο του 2019.

         Ο Λίβανος ήταν παραδοσιακά ένας ισχυρός εταίρος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, οι κίνδυνοι για την ασφάλεια και για  τις επιπτώσεις από μια αυξανόμενη ένταση μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ, συμπεριλαμβανομένης μιας αδύναμης διακυβέρνησης, μιας ασταθούς οικονομίας, μιας αποσταθεροποίησης από τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, έχουν προκαλέσει ανησυχία στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ, καθώς και σε ηγέτες κρατών εταίρων στην Ευρώπη και τον Περσικό Κόλπο, που σπεύδουν, όπως ο Ε. Μακρόν, να επωφεληθούν από την κατάσταση. Οι επίμονες σοβαρές γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις στην περιοχή και οι ανησυχίες σχετικά με τους ενεργειακούς πόρους κατευθύνουν προσπάθειες ανατροπής του εδαφικού και πολιτικού status quo που ενισχύονται και από τον συχνά τεχνητό χαρακτήρα των συνόρων, τα οποία δημιουργήθηκαν από τον αποικιακό ανταγωνισμό, την άνευ όρων υποστήριξη του Ισραήλ από τις ΗΠΑ.

       Ο Λίβανος μοιάζει να γονατίζει με την τελευταία καταστροφή, μετά από μια  εξελισσόμενη οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση, που επιδεινώθηκε από τη μακροχρόνια κυβερνητική διαφθορά, αμέλεια και ανικανότητα εις βάρος της ανθρώπινης ασφάλειας και ζωής. Η πτωτική πορεία της χώρας σε μια περιοχή αντιτιθέμενων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να βυθίσει τη χώρα σε έναν άλλο εμφύλιο πόλεμο, αλλά και να αποσταθεροποιήσει την περιοχή με συνέπειες που μπορεί να επεκταθούν πολύ πέρα από αυτή. Μέχρι και  στη δική μας.