Aρχίσαμε…

 

Ελένη Γερασιμίδου

Δεν ξέρω πώς άρχισε αυτός ο ζουρνάς με τα ηλικιακά μεγέθη που τόση θλίψη σκόρπισε από την αρχή της πανδημίας σε μας τους άνω και βάλε… σε σημείο που να αναρωτιόμαστε -σε παραλήρημα- αν φταίμε που μεγαλώσαμε, αν φταίμε που η ζωή μάς πλούτισε και με παθήσεις, αν φταίμε και που υπάρχουμε στην τελική.

Έτσι, κάθε φορά που τα δεδομένα ζορίζουν, δώστου και μια απειλή: Εγκλεισμός!

Μας νοιάζονται που είμαστε τόσο ατίθασοι και πάμε κόντρα στο σύστημα υγείας, βγαίνοντας στο δρόμο -πχ στις 7-10 έξω από το Εφετείο- ή προσπαθώντας να κάνουμε τα τζόβενα κυκλοφορούμε ελεύθεροι και συνεχίζουμε να δουλεύουμε, ενώ μας τακτοποίησαν με τα αναδρομικά για όλη την υπόλοιπη ζήση μας.

Μας νοιάζονται όλους και γέρους και νέους κουνώντας μας το δάκτυλο για τον κίνδυνο του ιού που ευδοκιμεί μόνο εκεί που διεκδικούν οι πολίτες -οι συμπολίτες κατά τον Πρωθυπουργό- τα αυτονόητα.

Όχι, δεν θέλει κανείς μας να νοσήσει. Και τόσον καιρό, σας ορκίζομαι έκοψα και τα πάρτι και τις κραιπάλες και μόνο περπατάω και κάνω πρόβες για να παίξω με 15 θεατές, τους Γέρους στις “Καρέκλες” του Ιονέσκο, ανεξαρτήτως επιδότησης θέσεων ή όχι. Καλά διαβάσατε. Υπάρχουν και πράματα -και ρόλοι- που μας χρειάζονται ακόμα.

Και πάψτε να μας νοιάζεστε τόσο… με τρομοκρατία επειδή μεγαλώσαμε.

“Αντί για ανάσα στα νοικοκυριά, δίνετε μπουκάλες οξυγόνου στις τράπεζες…”

 

Κατιούσα

Καμία πρόταση μομφής, κανένα κουκούλωμα δεν μπορεί να κρύψει το έγκλημα που σχεδίασε ο ένας -ΣΥΡΙΖΑ- και ολοκλήρωσε ο άλλος -ΝΔ- με τον νέο πτωχευτικό κώδικα. Κι από κοντά το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ που έχει βάλει πολλές φορές το χεράκι του, για να μην το αδικήσω.

Μομφή λοιπόν στην κυβέρνηση της ΝΔ. Μομφή όμως και στην αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Μομφή σε όλους όσους υπηρετούν ένα κράτος και ένα σύστημα, που δεν μπορούν να προστατεύσουν, όχι απλά τη λαϊκή περιουσία και κατοικία, αλλά ούτε καν την υγεία και την ανθρώπινη ζωή.

Αυτός ήταν ο βασικός άξονας της μεστής χτεσινής ομιλίας του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη βουλή για τον νέο πτωχευτικό κώδικα, τον οποίο η κυβέρνηση παρουσιάζει με θράσος ως “δεύτερη ευκαιρία” για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, προκαλώντας το σχόλιο του Κουτσούμπα.

Λίγο ακόμα και θα ζητήσετε να σας στήσουν άγαλμα για το δήθεν ευεργετικό σας έργο.

Τέτοια “ευεργεσία”, που καθιερώνεται η πτώχευση φυσικού προσώπου -ο απλός λαός εξισώνεται με τις επιχειρήσεις και χάνει το δικαίωμα να διαχειρίζεται τα εισοδήματά του. Θα δουλεύει τρία χρόνια για την τράπεζα που θα εισπράττει τον μισθό του, αφήνοντάς του ένα πενιχρό ποσό, απλώς για να επιβιώσει. Αλλιώς απειλείται ακόμα και με φυλάκιση…

Κάνετε τους εργαζόμενους νοικάρηδες στα σπίτια τους. Στα σπίτια για τα οποία έχουν ήδη πληρώσει δεκάδες χιλιάδες ευρώ τις τελευταίες δεκαετίες.

Αυτό το αίσχος βαφτίζετε, κύριοι της ΝΔ, ως “δεύτερη ευκαιρία”; Γιατί εμείς, το μόνο που βλέπουμε, είναι η “δεύτερη ευκαιρία” που δίνετε στις τράπεζες και στο κράτος σας να ξαναληστέψουν τους μισθωτούς, τους μικρούς επαγγελματίες και αγρότες, αφού πρώτα τους τσάκισαν με τη φοροληστεία, τα ληστρικά επιτόκια και τα πανωτόκια. Αυτή λοιπόν είναι, όχι μια «δεύτερη ευκαιρία» αλλά η «μεγάλη ευκαιρία» για το τραπεζικό κεφάλαιο.

Αντί να δώσετε αυτή την ανάσα στα λαϊκά νοικοκυριά, χορηγείτε ολόκληρες μπουκάλες οξυγόνου στις τράπεζες! Και μάλιστα με τις ανακεφαλαιοποιήσεις που πλήρωσαν οι εργαζόμενοι, ο λαός!

Οι εκάστοτε κρατούντες χορηγούν ολόκληρες μπουκάλες οξυγόνου σε επιχειρηματίες με φοροπαλλαγές και διάφορα προνόμια, και τότε ξεχνάνε τα περί “αντοχών της οικονομίας”, ενώ έχουν την ίδια αμνησία, όταν δίνουν δισεκατομμύρια για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ κάθε χρόνο.

Το αστικό κράτος δείχνει την επιλεκτική του αποτελεσματικότητα, μαζί με τα ταξικά του δόντια.

Το κράτος σας, κ. Μητσοτάκη, ως γνήσιος εκπρόσωπος της δικτατορίας των μονοπωλίων, είναι αποτελεσματικό μόνο για την καταστολή των κινητοποιήσεων. όταν όμως πρέπει να συλλάβει έναν καταδικασμένο, εγκληματία ναζί, εμφανίζεται ανήμπορο κι ανεπαρκές!

Ο Μητσοτάκης επικαλέστηκε την “γνήσια πρόοδο και τον ριζοσπαστισμό” για να κουνήσει πάλι το δάχτυλο στους νέους. Ο ριζοσπαστισμός αυτός όμως εκφράζεται ακριβώς με τον αγνώνα των μαθητών που συκοφαντεί και πολεμά η κυβέρνηση.

Δεν τα καταφέρατε όμως. Όσα παπαγαλάκια κι αν επιστρατεύτηκαν, όσες συλλήψεις 14χρονων κι αν κάνατε, το δίκαιο του αγώνα των μαθητών νίκησε!

Από κοντά προφανώς και ο συνένοχος του εγκλήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ, που είχε η δική του συμβολή.

Κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, να σας θυμίσω ότι στα πρώτα σας κυβερνητικά βήματα λέγατε ότι είναι “πατριωτικό καθήκον” να πληρώνει ο λαός τον ΕΝΦΙΑ; Ξεχάσατε μήπως τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς; Ότι θεσπίσατε ως ιδιώνυμο αδίκημα την κινητοποίηση ενάντια στους πλειστηριασμούς; Η κατάργηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας έχει και τη δική σας υπογραφή.

Σε αυτό το κράτος κυβερνούσατε, χρηισμοποιώντας καταστολή και βία. Και εδώ δεν ισχύει η “λάιτ” εκδοχή που υιοθετείτε. Δεν είναι συνταγή δίαιτας η άσκηση κρατικής βίας ενάντια σε μαθητές και φοιτητές.

Η ταύτιση αυτή επεκτείνεται και στα “εθνικά θέματα”, από το Αιγαίο έως τις βάσεις.

Είναι λίγο άδικο για εσάς κύριε Τσίπρα, να έχετε κάνει τόσο κόπο γι αυτή τη συμφωνία, και τελικά να υποδέχεται η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη τον Πομπέο στην Ελλάδα που έλεγχε πώς προωθούνται τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή μας.

Μια ταύτιση που επιβεβαιώνεται, ακόμα και όταν “διαφωνούν”.

Ο ένας μέσω του υπουργού προστασίας του πολίτη φτάνει να χαρακτηρίζει εθνικισμό την άσκηση του δικαιώματος που έχει η χώρα για τα 12 ναυτικά μίλια. Ενώ ο άλλος ο ΣΥΡΙΖΑ με αμφιλεγόμενη και καιροσκοπική θέση περί επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν. μίλια μόνο νότια και ανατολικά της Κρήτης, τροφοδοτεί την κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή.

Ωστόσο, η επισήμανση αυτής της ταύτισης του δικομματισμού προκάλεσε την άμεση αντίδραση “κορυφαίων” πολιτικών αναλυτών της χώρας μας, όπως βλέπουμε στη συνέχεια.

Όπως θα έλεγε και ο Ρος από τα Φιλαράκια, η λογική και τα μαθηματικά δέχονται ένα ισχυρό χτύπημα από την πολιτική σκέψη της Άντζι…

Oλική απαγόρευση αμβλώσεων στην Πολωνία

 

Απαγορεύτηκαν οι εκτρώσεις εμβρύων με σοβαρή δυσπλασία στην Πολωνία από το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για καθολική απαγόρευση των εκτρώσεων στην χώρα.

Θύελλα αντιδράσεων έχει ξεσηκωθεί στην Πολωνία μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου για την απαγόρευση των εκτρώσεων σε έμβρυα τα οποία παρουσιάζουν σοβαρή δυσπλασία. Το Δικαστήριο κατέληξε σε αυτή την απόφαση επισημαίνοντας πως η δυσπλασία του εμβρύου δεν μπορεί να αποτελεί επαρκή λόγο για διακοπή της κύησης από την στιγμή που αυτό θα μπορούσε να επιβιώσει ως βρέφος και δεν αποτελεί κίνδυνο για την ζωή της μητέρας κατά την διάρκεια της κυοφορίας του. Η διακοπή της κύησης για δυσπλασία είναι ασύμβατη με βάση το σημερινό Σύνταγμα της χώρας.

Η απόφαση του δικαστηρίου εναρμονίζεται πλήρως με την αυστηρό καθολικισμό το οποίο διατρέχει την πολωνική κοινωνία μετά την αλλαγή του καθεστώτος.  Η καθολική εκκλησία έχει συντηρητικοποιήσει την πολωνική κοινωνίας τις τελευταίες δεκαετίες. Θρησκευτικές και οργανώσεις ”υπέρ της ζωής των εμβρύων ” αποτελούν μοχλό πίεσης και με διάφορες καμπάνιες έχουν καταφέρει να κερδίσουν έδαφος φέρνοντας στην επικαιρότητα το θέμα των εκτρώσεων δημιουργώντας αρνητικό κλίμα ενάντια στις φεμινιστικές οργανώσεις.

Τα γυναικεία δικαιώματα στην Πολωνία συμπιέζονται όλο και περισσότερα τα τελευταία χρόνια. Η καθολική θρησκεία, η συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, η άνοδος της ακροδεξιάς, η εκτόξευση της ανεργίας και η ανισότητα στους μισθούς σε σχέση με τους άνδρες  είναι οι κυριότερες αιτίες αυτής της συνεχούς καταπάτησης κεκτημένων δικαιωμάτων δεκαετιών.

Η διακοπή κύησης λόγω σοβαρής δυσπλασίας του εμβρύου αποτελεί το 97% των περιπτώσεων των αμβλώσεων στην Πολωνία και η απαγόρευση της αποτελεί ουσιαστικά πλήρη κατάργηση του δικαιώματος στις γυναίκες να διακόπτουν την κύηση σε περίπτωση προβλήματος υγείας του εμβρύου.

Το κίνημα ”pro-life”, όπως χαρακτηριστικά λέγεται, ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και τα τελευταία χρόνια έχει σαρώσει χώρες με συντηρητικά καθεστώτα όπως η Βραζιλία, την Σαουδική Αραβία, το Σουδάν, την Αίγυπτο, την Λιβύη και άλλες χώρες οι οποίες καταστρατηγούν τα γυναικεία δικαιώματα. Συνολικά 31 χώρες, μαζί και η Πολωνία, έχουν υπογράψει και προωθήσει στον ΟΗΕ ψήφισμα για την κατάργηση του δικαιώματος της άμβλωσης.

Όσο «ακραίος» είναι ο φασισμός, άλλο τόσο είναι και το σύστημα που τον γεννά

 

Κατιούσα

Αν και στη φυλακή, οι φασίστες εγκληματίες δεν έπαψαν να αποτελούν ένα πολύτιμο πολυεργαλείο στα χέρια του συστήματος. Μπορεί τώρα να μην αξιοποιούνται τα τάγματα εφόδου τους για την τρομοκράτηση της εργατικής τάξης, όμως τα προπαγανδιστικά επιτελεία του κεφαλαίου συνεχίζουν να «χτίζουν» τη «θεωρία των δύο άκρων», πάνω στο αποκρουστικό πρόσωπο του φασισμού. Στόχος τους είναι να ρίξουν λάσπη σε αυτό που ονομάζουν «άλλο άκρο»: Στη γνήσια λαϊκή πάλη και τον ριζοσπαστισμό των «από κάτω». Μια προσπάθεια που αντικειμενικά εξωραΐζει τους φασίστες και λειτουργεί ως πλυντήριο για την εγκληματική τους δράση, αφού τους ταυτίζει με ό,τι πιο πρωτοπόρο έχει γεννήσει η ανθρώπινη σκέψη: Την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την εκμετάλλευση. Αυτή η προπαγάνδα δίνει αέρα στα πανιά των φασιστών, τους ξεπλένει και τους αποθρασύνει, επομένως αναλαμβάνουν μεγάλες ευθύνες όσοι επιμένουν στην ανιστόρητη ταύτιση φασισμού – κομμουνισμού, όσοι μιλούν για τον «φασισμό» που όπως λένε «δεν έχει χρώμα».

Δεν είναι μια παραφωνία

Και τι δεν διαβάσαμε αυτές τις μέρες από τα παπαγαλάκια που λιβανίζουν τη «θεωρία των δύο άκρων». Αφετηρία της προπαγάνδας τους είναι ότι ο φασισμός, επομένως και η ύπαρξη και δράση της ΧΑ, είναι μια «παραφωνία» στην αστική δημοκρατία. Είναι κάτι έξω από τα «όρια» ή κάτι που κινείται στα «άκρα» του συστήματος. Κι επομένως, σύμφωνα με τις αναλύσεις τους, η «εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος» είναι αυτή που θα αντιμετωπίσει τα «άκρα», όπως έκανε τάχα και με τη δίκη της ΧΑ. Στην ίδια λογική κινούνται και όσοι βαφτίζουν προκλητικά την εγκληματική φασιστοσυμμορία «αντισυστημική δύναμη», στέλνοντας τελικά το μήνυμα ότι «ακραίος» είναι όποιος αμφισβητεί το σύστημα, και ο νοών νοείτω…

Σημειώνεται ότι αυτός είναι ο «δεύτερος γύρος» αυτής της στοχευμένης προσπάθειας, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Θυμίζουμε ότι με αφορμή την πρόθεση κυβερνητικού αξιωματούχου να παραστεί στις γιορτές του μίσους στον Γράμμο, για την επέτειο της λήξης του εμφυλίου, που διοργανώνουν κάθε Αύγουστο οι νοσταλγοί των ταγματασφαλιτών, είχε ξεδιπλωθεί ένα αντίστοιχο μπαράζ δημοσιευμάτων, που κατέληγε σε χυδαίο αντικομμουνισμό, δίνοντας και τότε την καλύτερη πάσα στη ΧΑ. Και τι δεν έλεγαν για το δικαίωμα των αστικών δυνάμεων να «γιορτάζουν τη νίκη τους» στον Γράμμο αγκαλιά με τους φασίστες, ως απάντηση τάχα στις εκδηλώσεις του ΚΚΕ, με τις οποίες τιμά την Ιστορία της λαϊκής πάλης.

Γράφει για παράδειγμα προχτές μεγάλη αστική εφημερίδα, συνεχίζοντας στον ίδιο ντορό, και αναφερόμενη στη Γερμανία της δεκαετίας του 1930: «Ακόμα και τα εμβατήριά τους έμοιαζαν τραγικά (σ.σ. των κομμουνιστών και των ναζί) (…) Τελικά οι ναζί επικράτησαν και ανέβηκαν στην εξουσία (1933). Αλλά κοινό θύμα και των δύο ήταν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης… Δεν υπάρχουν “σχετικοί” εχθροί της δημοκρατίας. Και τα δύο άκρα είναι από κοινού και εξ αδιαιρέτου οι απόλυτοι εχθροί της». Ενώ, άλλο δημοσίευμα απογείωνε την πρόκληση, λέγοντας ότι η αριστερά έφταιξε για την άνοδο της ΧΑ: «Η ελληνική αριστερά ευνόησε τη Χρυσή Αυγή με το να της προσδίδει μεγαλύτερη βαρύτητα από όση είχε (!) Με το να ασχολείται εμμονικά με ένα μάτσο ψυχοπαθείς», αναφέρει, προκαλώντας ανοιχτά τα θύματα των φασιστοειδών. Σε άλλο κείμενο θα βρούμε ένα ακόμα πιο χυδαίο τσουβάλιασμα, βάζοντας μέσα στο καλάθι και τους ισλαμιστές, με τον αρθρογράφο να λέει: «Εχθροί της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν είναι πλέον μόνο τα “δύο άκρα”, αλλά ολόκληρο πολύγωνο: Ακροαριστεροί, ακροδεξιοί, χριστιανιστές, ισλαμιστές, εθνικιστές, λαϊκιστές, νατιβιστές, ριζοσπάστες…». Ενας αχταρμάς δηλαδή, και όποιον πάρει ο χάρος. Ο μόνος που μένει «άσπιλος» και «αμόλυντος» είναι το ίδιο το σύστημα, η εξουσία του κεφαλαίου, η μήτρα δηλαδή του φασισμού, των πολέμων, της δυστυχίας που ζει η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Τι προσπαθούν να συσκοτίσουν αναλύσεις όπως οι παραπάνω; Οτι ο φασισμός δεν είναι μια παραφωνία του συστήματος, δεν προκύπτει από κάποια δυσλειτουργία της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά αντίθετα είναι δικό τους παιδί. Η αστική τάξη είναι εκείνη η κοινωνική δύναμη που διαχρονικά αξιοποίησε τις φασιστικές δυνάμεις, τους έδωσε την κυβερνητική διαχείριση, εκτιμώντας τις υπηρεσίες τους. Αυτή η κοινωνική τάξη είναι που ανέβασε τους Μεταξάδες και τους Χίτλερ, οι βιομήχανοι και οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες και οι μεγαλέμποροι.

Το βασικό είναι ότι η σημερινή κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι μορφή άσκησης της εξουσίας της αστικής τάξης. Είναι στην ουσία της δικτατορία του κεφαλαίου. Ενα κράτος δηλαδή που λειτουργεί με απόλυτο κριτήριο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων. Δεν παρεισφρέουν άλλα συμφέροντα σε αυτό το κράτος. Τα λαϊκά δικαιώματα διατηρούνται μόνο και για όσο δεν έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Οπου, όποτε και όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αυτά σαρώνονται, κι εμπειρία γι’ αυτό το ζήτημα έχουμε μπόλικη.

Πρόκειται δηλαδή για κρατικούς μηχανισμούς, σάπιους εχθρικούς για το λαό, ανίκανους να τον προστατέψουν, να καλύψουν σταθερά και ολοκληρωμένα ζωτικές του ανάγκες, ικανότατους όμως στο να τον καταστείλουν για να περιφρουρήσουν το δίκιο του ισχυρού. Μέσα λοιπόν σε αυτό το κράτος και τους μηχανισμούς του βρίσκονται και οι ρίζες, οι διασυνδέσεις τέτοιων ομάδων. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.

Ακραίο είναι το σύστημα που υπηρετούν οι φασίστες

Το κράτος του κεφαλαίου έχει δεσμούς αίματος με τη ΧΑ, γι’ αυτό εδώ και δεκαετίες το μόρφωμα αυτό ήταν στην «εφεδρεία» μέχρι την κατάλληλη στιγμή. Μέσα στην καπιταλιστική κρίση η ΧΑ ενισχύθηκε συνειδητά για να δείχνει ως εχθρούς τους μετανάστες, να αναλαμβάνει ρόλο «μπράβου» για μεγαλοεργοδότες, να επιτίθεται σε συνδικαλιστές εργάτες, να προβάρει κοινοβουλευτικά κουστούμια, γιατί όχι και αυριανής κυβερνητικής χρήσης. Επομένως, όσο ακραία είναι η φασιστική ιδεολογία, άλλο τόσο ακραίο είναι και το σύστημα που αυτή υπηρετεί, ο καπιταλισμός. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ότι οι φασίστες δεν έχουν λείψει από κανένα καπιταλιστικό κράτος τα τελευταία 100 χρόνια; Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το ότι δεν υπάρχει «αιχμή» στην προπαγάνδα των φασιστών που να μην έχει βρει θαλπωρή στα ίδια τα αστικά επιτελεία: Ο αντικομμουνισμός, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, η επίθεση στη συνδικαλιστική δράση και το οργανωμένο εργατικό κίνημα, η λογική της ταξικής συνεργασίας είναι μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το σύστημα, η ίδια η ΕΕ διαθέτει «ζεστό» χρήμα εκατομμυρίων ευρώ για την αναθεώρηση της Ιστορίας. Για να «τεκμηριωθεί» η βρώμικη προπαγάνδα της εξίσωσης του φασισμού με τον κομμουνισμό, μέσα από διάφορες μελέτες, πανεπιστημιακά προγράμματα και συγγράμματα, εκδηλώσεις, μουσεία που αποτελούν φωλιές της ιστορικής παραχάραξης. Τα απόνερα αυτής της προσπάθειας να εμφανιστεί η αλήθεια με τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω, βλέπουμε στην Ελλάδα αυτές τις μέρες. Στο όνομα αυτής της κατάπτυστης πολιτικής, δίνεται κάλυψη στην αποκατάσταση ναζιστών αξιωματούχων, όπως συμβαίνει σε χώρες της Βαλτικής και την ίδια στιγμή Κομμουνιστικά Κόμματα υφίστανται απαγορεύσεις και διώξεις. Με τις ευλογίες της ΕΕ, ακροδεξιά και φασιστικά μορφώματα μπαίνουν σε κυβερνήσεις, εντείνοντας τον αυταρχισμό σε βάρος των λαών.

Σε αυτήν την αθλιότητα έχουν βάλει το «χεράκι» τους όλα τα αστικά κόμματα. Η ΝΔ, με κάθε ευκαιρία, διακινεί την εξίσωση φασισμού – κομμουνισμού, στο όνομα της αντιμετώπισης της «βίας από όπου κι αν προέρχεται». Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υπογράψει μία προς μία όλες τις σχετικές κατευθύνσεις της ΕΕ, με πιο πρόσφατη την αντικομμουνιστική διακήρυξη στο Σιμπίου της Ρουμανίας. Και οι δυο μαζί έχουν βάλει το χέρι τους στο ξέπλυμα της φασιστικής οργάνωσης, είτε μέσα από τις διασυνδέσεις τους μαζί της, είτε μέσα από διάφορα χαριεντίσματα. Και οι δυο την ανέχθηκαν ως δύναμη κρούσης σε βάρος της εργατικής τάξης, της παρείχαν διάφορες διευκολύνσεις, είτε στη Βουλή, είτε στην Τοπική Διοίκηση. Και σήμερα, που η σαπίλα αυτού του μορφώματος δεν κρύβεται με τίποτα, που το εργατικό – λαϊκό κίνημα κατάφερε να την απομονώσει, τη δείχνουν πάλι σαν έναν «εχθρό του πολιτεύματος» για να στοιχίσουν τους εργαζόμενους στο «μικρότερο κακό». Για να επιβάλουν την «εμπιστοσύνη στους θεσμούς» ή στο «τείχος δημοκρατίας» ως δικλίδα προστασίας από «ακραίες καταστάσεις».

Οποιος ψάχνει όμως για «άκρα», ας κοιταχτεί στον καθρέφτη. Γιατί ακραίο είναι το ίδιο το σύστημα που υπηρετεί. Το σύστημα που υποθάλπει το μίσος ανάμεσα στους εργαζόμενους, που έχει στην ημερήσια διάταξη τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την προσφυγιά και τη μετανάστευση. Με αυτό το σύστημα πρέπει να ξεμπερδεύουν οι λαοί όλου του κόσμου, για να ξεριζώσουν μια και καλή όλα τα κεφάλια της «Λερναίας Υδρας» του φασισμού.

Πηγή: Ριζοσπάστης

ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

 

 

Κι αφού θριαμβολόγησε η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη για την επιτυχία της στην αντιμετώπιση του πρώτου κύματος της πανδημίας με τους παρατρεχάμενους της, από υπουργούς μέχρι ΜΜΕ, να μη φείδονται επαίνων προς το πρόσωπό του πρωθυπουργού, οι χαρακτηρισμοί  του σαν Μωυσή ή  Ηρακλή δεν ήταν χιουμοριστικοί, προσπαθεί εναγωνίως τώρα με τη νέα έξαρση της επιδημίας να διασωθεί επικοινωνιακά. 

           Αδιαφόρησε η κυβέρνηση της Ν.Δ όλους τους προηγούμενους μήνες να προετοιμαστεί για την αναμενόμενη β φάση της επιδημίας, ενισχύοντας το σύστημα Υγείας, μεριμνώντας για τις  υγιεινές συνθήκες στους χώρους εργασίας, φροντίζοντας για την αποσυμφόρηση στα μέσα μαζικής μεταφοράς και γι’ αυτό τώρα επιστρατεύει κάθε επικοινωνιακό τέχνασμα για να αποτινάξει κάθε ευθύνη από την ίδια.

            Έτσι στα  εγχώρια μέσα ενημέρωσης αναπαράγεται μια ενιαία ιστορία από την αρχή της επιδημίας που δικαιώνει ενέργειες και δράσεις της κυβέρνησης και αναπτύσσεται γύρω από το ζήτημα κατανομής της ευθύνης για την αρνητική έκβαση της επιδημίας, που πάντα αφορά κοινωνικές ομάδες σε αντιπαλότητα με την ορθή πολιτική της κυβέρνησης. Τα μέσα ενημέρωσης καλύπτουν τις πληροφορίες που τους δίνονται χωρίς επαρκή στοιχεία για την αποκωδικοποίησή τους, με τους περισσότερους δημοσιογράφους να μην καταβάλλουν προσπάθεια να βοηθήσουν στην ερμηνεία τους, περιοριζόμενοι στην αναπαραγωγή της κυβερνητικής γραμμής. 

          Το τελευταίο τηλεοπτικό μήνυμα του Κ. Μητσοτάκη με το γνωστό πατερναλιστικό ύφος, τη συγκαταβατικότητα προς εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που κάθε φορά ευθύνονται για τις παραλείψεις της κυβέρνησης, αυτή τη φορά κλήρωσε η νεολαία, επιμένει πεισματικά να κρύβει τις ευθύνες της κυβέρνησής του πίσω από μια επίδειξη προσωπικής αυτοπεποίθησης και βεβαιότητας για την απόλυτη ευθύνη του ατόμου. 

             Μόνο που η έμφαση στην προσωπική ευθύνη είναι το λιγότερο ανόητη. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό. Η ιδέα ότι μόνη η ατομική δράση είναι ικανή να βελτιώσει μια ευρύτερη συλλογική κρίση είναι προβληματική στις καλύτερες εποχές. Αλλά είναι πολύ περισσότερο προβληματικό να το επικαλείται κανείς ενόψει μιας διεθνούς έκρηξης μιας εξαιρετικά μεταδοτικής ασθένειας. Είναι αυτονόητο ότι είναι σημαντικό τα άτομα να λαμβάνουν προφυλάξεις, όπως πλύσιμο των χεριών, μάσκες και αυτοαπομόνωση. Αλλά μόνο το προσωπικό μήνυμα ευθύνης δεν λειτουργεί. Αντίθετα προκαλεί και ένα άλλο πρόβλημα. Όλα όσα γνωρίζουμε σχετικά με τη μετάδοση λέει ότι η έμφαση στην ατομική και προσωπική δράση κατά τη διάρκεια του προληπτικού σταδίου μιας επιδημίας τελικά έχει ως αποτέλεσμα τον στιγματισμό των ατόμων που έχουν προσβληθεί από την ασθένεια. Πείθοντας τους ανθρώπους ότι η ασθένεια μπορεί να αποφευχθεί με το πλύσιμο των χεριών, τις μάσκες ή με την απομόνωσή τους, συχνά υποτίθεται - λανθασμένα - ότι εκείνοι που προσβάλλονται από  τον ιό δεν πλένουν τα χέρια τους, δεν φορούν μάσκες  ή δεν απομονώνονται. Και έτσι εμφανίζεται μια νοοτροπία που κατηγορεί τα  θύματα. Ο άρρωστος στιγματίζεται. Και ο κοινωνικός αυτοματισμός διαλύει κάθε έννοια αλληλεγγύης.

          Σ’ αυτή τη λογική σύρεται και ο επιστημονικός λόγος που δίνει ιδεολογική στήριξη στις επιλογές της κυρίαρχης εξουσίας με τον ίδιο πατερναλισμό  που καταγγέλλει και μοιάζει απειλητικός για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, που αντιμετωπίζονται σχεδόν εχθρικά. Έτσι π.χ η διατύπωση του καθηγητή Σ. Τσιόδρα στα τέλη Σεπτεμβρίου, όταν οι επιδημιολογικοί δείκτες στη Θεσσαλονίκη θεωρούνταν καλοί, «Η Θεσσαλονίκη πήρε το μάθημά της και πάει καλά» όπως και η βεβαιότητά του  πως η διασπορά του ιού στους χώρους φροντίδας ηλικιωμένων γίνεται συνήθως από το προσωπικό, δεν προσπαθούν να ερμηνεύσουν και να πείσουν, αλλά  μάλλον διαιρούν και αποτρέπουν τη συνοχή της κοινωνίας ως απάντηση στις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία.                  

            Εξάλλου, ποια ατομική ευθύνη θα πρέπει να απαιτείται από τον εργαζόμενο, τη στιγμή που δεν μπορούν να αναπληρωθούν οι ημέρες ασθένειας και δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογών φροντίδας για τα παιδιά, επειδή αναγκάζεται να συνεχίσει να εμφανίζεται στην εργασία ακόμα κι αν είναι άρρωστος, όταν επικρέμαται μάλιστα και η απειλή της απόλυσης, σ’ ένα περιβάλλον με ένα αδύναμο δίχτυ κοινωνικής προστασίας;  Που φροντίζει η ίδια η κυβέρνηση να νομοθετεί την επισφάλεια των εργασιακών σχέσεων, όπως με το νόμο που ψηφίστηκε στη Βουλή στα μέσα  Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με τον οποίο ο εργαζόμενος που μπαίνει σε προληπτική καραντίνα σύμφωνα με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ, θα υποχρεούται να αναπληρώνει μετά την επιστροφή στην εργασία του τις μισές εργάσιμες ημέρες και ώρες κατά τις οποίες έμεινε σε καραντίνα;

        Ο κυρίαρχος λόγος επενδύει στην ιδέα πως ο καθένας ατομικά είναι υπεύθυνος για την κατάσταση στο σύνολο της κοινωνίας, οι επιστήμονες στην προσπάθειά τους να ισορροπήσουν ανάμεσα στο κυρίαρχο αφήγημα και την επιστήμη τους προκαλούν σύγχυση και αμφισβήτηση της αξιοπιστίας τους, ενώ τα μέσα ενημέρωσης παρακολουθώντας πιστά τις σκοπιμότητες της εξουσίας αναλόγως, είτε καλλιεργούν εφησυχασμό είτε δημιουργούν υψηλά επίπεδα άγχους. Και όλοι μαζί επιμένουν πως η ανθρωπότητα πολεμά τον κορωνοϊό,  ενώ την ίδια στιγμή οξύνονται οι ανταγωνισμοί εντός ΕΕ, μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας και αναρωτιέται κανείς, σ’  ένα καπιταλιστικό κόσμο με τα πάντα εμπορευματοποιημένα, ποια είναι αυτή η ανθρωπότητα τέλος πάντων που επικαλείται συχνά πυκνά η κυρίαρχη ρητορική;

Επικοινωνιακά παιχνίδια στις πλάτες του λαού με ψεύτικους λεονταρισμούς

 

Κατιούσα

Επιβεβαιώθηκε η εκτίμησή μας ότι η βαρύγδουπη σε τίτλο «Επιτροπή Διαχείρισης Επιδημιολογικής κρίσης» που έστησε η διοίκηση του Δήμου Νεάπολης-Συκεών, έγινε μονάχα για δικούς της επικοινωνιακούς λόγους και τίποτα παραπάνω.

Στη συνεδρίαση της συγκεκριμένης επιτροπής (20/10), η διοίκηση του Δήμου όχι μονάχα δεν πρότεινε κανένα ουσιαστικό μέτρο – αναλώθηκε στα χιλιοειπωμένα κυβερνητικά καλέσματα περί ατομικής ευθύνης – αλλά αρνήθηκαν και να δεσμευτούν στις συγκεκριμένες προτάσεις της «Λαϊκής Συσπείρωσης για:

• Την μετατροπή των συμβάσεων των 19 σχολικών καθαριστριών από μερικής σε πλήρους απασχόλησης
• Μικρότερο αριθμό μαθητών ανά αίθουσα με αξιοποίηση δημοτικών χώρων που θα μπορούσαν να μετατραπούν άμεσα σε σχολικούς
• Μικρότερο αριθμό μαθητών στα σχολικά λεωφορεία
• Δομές σχολικής υγιεινής με σχολίατρους και νοσηλευτές
• Δημιουργία δημόσιων δομών πρωτοβάθμιας υγείας (ΤΟΜΥ και Κέντρα Υγείας) στον Δήμο μας.

Όσο αφορά μάλιστα τις διεκδικήσεις προς την κυβέρνηση για δωρεάν τεστ για όλους (αντί του τραγέλαφου των 50 τεστ ανά ημέρα και μόνο για τρεις ημέρες) και για δημιουργία περισσότερων μονάδων ΜΕΘ, αρνήθηκαν κάθε “αντιπαράθεση” με τους κυβερνώντες για να μη φανεί πως αντιδρούν για «επικοινωνιακούς λόγους»(sic!)  

Στο κλείσιμο της συνεδρίασης ο επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης», απαντώντας στα υποκριτικά κελεύσματα περί “ομόνοιας” και “σύμπνοιας”, ξεκαθάρισε πως καμιά ομόνοια και σύμπνοια δεν μπορεί να υπάρχει με πολιτικές που δημιουργούν τεράστιους κινδύνους για την υγεία και την ίδια τη ζωή μαθητών – εργαζομένων – λαϊκών νοικοκυριών και πως έστω και την τελευταία στιγμή η διοίκηση του Δήμου πρέπει να πάρει τα μέτρα που της προτάθηκαν.

Η απάντηση της διοίκησης ήταν πως «η Επιτροπή Διαχείρισης Επιδημιολογικής κρίσης δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις», και έτσι έκλεισαν την συνεδρίαση.

 

Την επόμενη ημέρα – και προφανώς κάτω από το βάρος των καταγγελιών της «Λαϊκής Συσπείρωσης» – η διοίκηση του Δήμου δημοσίευσε μια ανακοίνωση που μιλάει για «ομόφωνες αποφάσεις», «κοινό πλαίσιο διεκδίκησης» και άλλα τέτοια φαιδρά.

Το θράσος δεν τους έλλειψε μάλιστα για να συμπεριλάβουν και αιτήματα τα οποία αρνιόταν όλο αυτό το διάστημα:

• Υποκριτικά ζητάνε «αύξηση των ωρών απασχόλησης των σχολικών καθαριστριών» όταν οι ίδιοι πριν λίγες ημέρες καταψήφισαν πρόταση μετατροπής των συμβάσεων 19 σχολικών καθαριστριών από μερικής σε πλήρους απασχόλησης.
• Θυμήθηκαν τώρα να ζητήσουν αύξηση του αριθμού των ΜΕΘ, “ξεχνώντας” όμως το αίτημα της επίταξης των ιδιωτικών δομών υγείας προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος.
• Ζητούν τώρα διενέργεια προληπτικής εξέτασης για όλους τους εκπαιδευτικούς αυτοί που αρνήθηκαν να το εντάξουν στα αιτήματα πριν το άνοιγμα των σχολείων και που έβλεπαν πως άνοιγαν «Με τους καλύτερους όρους και τις αυστηρότερες προϋποθέσεις υγιεινής και ασφάλειας».
• Βρίσκουν δίκαιο σήμερα το αίτημα των μαθητών – που αποτελούσε κεντρικό σύνθημα σε όλες τις κινητοποιήσεις τους – για 15μελή τμήματα, αυτοί που λίγες ημέρες πριν έκαναν ότι μπορούσαν για να διαβάλουν και να σταματήσουν τους μαθητικούς αγώνες, στέλνοντας υπαλλήλους τους να σπάνε αλυσίδες και να προπηλακίζουν μικρούς μαθητές.

Για να γίνουν μάλιστα αυτά τα 15μελή τμήματα, καμώνονται πως ενδιαφέρονται να βρουν νέους χώρους διδασκαλίας (!!!).

Κοροϊδεύουν κατάμουτρα μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς.

Ποιοι τα λένε αυτά;

• Δεν είναι αυτοί που ονομάζουν μέχρι και σήμερα, «πρόοδο» τις συγχωνεύσεις και το κλείσιμο των σχολείων;
• Δεν είναι αυτοί που λίγο καιρό πριν έκλεισαν δύο σχολεία για να διανοίξουν δρόμο και να κάνουν υπαίθριο παρκινγκ;

Τώρα θυμήθηκαν να ψάξουν για νέες αίθουσες διδασκαλίας; Τι έκαναν όλο αυτό το διάστημα; Από αρχές Μάρτη ο κορονοϊός «χτυπάει την πόρτα μας».

Να διώξουν από την πλάτη τους τις τεράστιες ευθύνες που έχουν. 

Αυτό επιδιώκουν με τις επικοινωνιακές τους ανακοινώσεις και τις καθημερινές τους σχεδόν εμφανίσεις σε τηλεοπτικά κανάλια και ραδιοσταθμούς.

Ακολουθούν κατά γράμμα την ίδια αντιλαϊκή πολιτική με την κυβέρνηση.

Επειδή όμως το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό και με τεράστιες επιπτώσεις, κυρίως στα λαϊκά στρώματα, τους δίνουμε εμείς κάποιες προτάσεις για χώρους που μπορούν να αξιοποιηθούν γι αυτό το διάστημα σαν σχολικές αίθουσες, με μικρές και γρήγορες παρεμβάσεις.

• Το σχολικό συγκρότημα του «Θερμού» που πριν λίγο καιρό στέγαζε το 12ο Δημοτικό Νεάπολης (κλείνοντας ξανά τον δρόμο για όσο διάστημα επικρατεί η πανδημία).
• Τις αίθουσες των ΚΑΠΗ που έτσι κι αλλιώς παραμένουν κλειστές.
• Την παλιά αίθουσα συνεδριάσεων στο Δημοτικό κτήριο των Συκεών.
• Αξιοποίηση αιθουσών από το παλιό δημαρχείο Πεύκων.
• Αίθουσα πρώην παιδικού σταθμού πάνω από το ωδείο του Αγ. Παύλου.
• Το παλιό ΙΚΑ του Αγ. Παύλου.
• Τα κλειστά αμφιθέατρα Συκεών και Νεάπολης.
• Το ισόγειο (από την κάτω πλευρά) του κτηρίου της Πρόνοιας (δίπλα από το Δημαρχείο Συκεών).
• Αίθουσες Δημοτικών βιβλιοθηκών.
• Ακόμα και ενοικίαση χώρων που θα μπορούσαν ως ένα σημείο να μετατραπούν σε σχολικές αίθουσες αποκλειστικά γι αυτή την περίοδο.

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι αν υπάρχουν προτάσεις ή όχι.

Αυτοί, σαν διοίκηση του Δήμου, πιθανό να γνωρίζουν ακόμη περισσότερους χώρους.

Το ζήτημα είναι αν ακολουθείς πολιτική αντιμετώπισης των λαϊκών προβλημάτων ή πολιτική εξυπηρέτησης επιχειρηματικών συμφερόντων (ακόμη και σε εποχές πανδημίας).

Λαϊκή Συσπείρωση Νεάπολης-Συκεών

Ινδονήσιοι εργάτες τραγουδούν τη Διεθνή με σφιγμένες γροθιές μπροστά στην Αστυνομία

 

 (VIDEO)

Κατιούσα

Πριν από λίγες μέρες, ο λαός της Ινδονησίας βρέθηκε μαζικά στους δρόμους αντιδρώντας στη “μεταρρύθμιση” της κυβέρνησης, με τη στήριξη κομμάτων της αντιπολίτευσης, που μείωνε τους μισθούς, τις αποζημιώσεις για απολύσεις και τον περιβαλλοντικό έλεγχο στις επιχειρήσεις για να… προσελκύσει επενδύσεις.

Στον απόηχο αυτών των κινητοποιήσεων, στις οποίες η κυβέρνηση της Ινδονησίας απάντησε με ωμή καταστολή και εκατοντάδες συλλήψεις, το Red Fish δημοσίευσε ένα βίντεο που δείχνει ένα μαζικό μπλοκ με υψωμένες γροθιές να τραγουδάνε τον ύμνο της Διεθνούς απέναντι στην αστυνομία και τα συρμάτινα οδοφράγματα που έχει στήσει.

Ένα στιγμιότυπο με πολύ δυνατό συμβολισμό που συμπυκνώνει σε μια σκηνή τη βασική αντίθεση της κοινωνίας μας…

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει»

 

 Στις 23 Οκτωβρίου 1925 γεννήθηκε ο Μάνος Χατζιδάκις (1925 – 1994). 

Το αφιέρωμα του «Ημεροδρόμου» εδώ. 

 Εκτιμούμε ότι αξίζει, ειδικά αυτές τις μέρες, να καταγραφούν τα παρακάτω λόγια του. 

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει»

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. (…). Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά (…). Το ερώτημα περνάει απ’ τις ηλεκτρικές εφημερίδες της κεντρικής πλατείας. Πώς θ’ αντιδράσουμε και πώς δεν θα συμβιβαστούμε με το τέρας; (…)»

https://www.imerodromos.gr/opoios-den-fovatai-to-prosopo-toy-teratos-paei-na-pei-oti-toy-moiazei/

 https://www.imerodromos.gr/manos-chatzidakis-2/

ΑΠΟΣΤΟΛΗ «OSIRIS - REx»

Λήψη δείγματος από τον αστεροειδή Μπενού για ανάλυση στη Γη

Καλλιτεχνική απεικόνιση του «OSIRIS - REx» με προτετατεμένο τον βραχίονα για τη λήψη δείγματος από τον αστεροειδή Μπενού

Επιτυχής ήταν, σύμφωνα με τη NASA, η διαδικασία συλλογής δείγματος εδάφους του μικρού αστεροειδούς Μπενού, από τη διαστημοσυσκευή «OSIRIS - REx», η οποία την περασμένη Πέμπτη πραγματοποίησε ελιγμό, ώστε ο βραχίονας σχεδόν 4 μέτρων, που διαθέτει, να μπορέσει με ένα άγγιγμα της επιφάνειας διάρκειας 5 δευτερολέπτων, να συλλέξει γύρω στα 60 γραμμάρια από σκόνη και πετραδάκια. Στο άκρο του βραχίονα υπάρχει κοίλος δίσκος, μέσα στον οποίο τη στιγμή που άγγιξε την επιφάνεια εκτοξεύτηκε ριπή αζώτου, ώστε το αέριο να παρασύρει μέρος των ελαφρύτερων υλικών, με την ελπίδα ότι θα καταλήξουν στο δοχείο που υπάρχει στην εσωτερική πλευρά της περιφέρειας του δίσκου.

Τώρα το επιστημονικό προσωπικό του κέντρου ελέγχου μελετά τα στοιχεία που στέλνει το σκάφος, ώστε να υπολογίσει αν συλλέχθηκε η απαραίτητη ποσότητα, ή θα χρειαστεί να γίνει και νέα προσπάθεια για να συμπληρωθεί. Ο υπολογισμός αυτός θα απαιτήσει γύρω στη μια βδομάδα. Στη συνέχεια, ο βραχίονας θα τοποθετήσει τον δίσκο με το υλικό μέσα στην κάψουλα επιστροφής που φέρει το «OSIRIS - REx». Η διαστημοσυσκευή θα πυροδοτήσει τον κινητήρα της τον Μάρτη του 2021, ώστε να μπει σε πορεία επιστροφής στη Γη. Οταν το «OSIRIS - REx» πλησιάσει στη Γη, η κάψουλα θα αποκολληθεί για να επιστρέψει το δείγμα για εξέταση στη Γη, όπου θα φτάσει - καλώς εχόντων των πραγμάτων - τον Σεπτέμβρη του 2023. Θα πρόκειται για το βαρύτερο δείγμα εδάφους άλλου ουράνιου σώματος που θα μεταφερθεί στη Γη, μετά από τα δείγματα σεληνιακού εδάφους που έφεραν οι αποστολές «Απόλλων» στη Σελήνη. Το δείγμα από τον Μπενού θα μελετηθεί επί διετία, ενώ το 75% απ' αυτό, σύμφωνα με ανακοίνωση της NASA, θα φυλαχτεί άσπιλο για εξέταση από εξωτερικούς επιστήμονες και για εξέταση στο μέλλον με τις νέες τεχνικές που θα έχουν αναπτυχθεί.

Ο καταλληλότερος

Ο αστεροειδής Μπενού, όπως φωτογραφήθηκε από το «OSIRIS - REx». Αντί να είναι μια μπάλα από άμμο, όπως περίμεναν οι επιστήμονες, διαπιστώθηκε ότι έχει επιφάνεια διάστικτη από βράχους, ορισμένοι από τους οποίους είναι συγκριτικά πολύ μεγαλύτεροι απ' τους άλλους

Να σημειωθεί ότι οι άνθρωποι της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας, από τον Αύγουστο του 2018, που το σκάφος προσέγγισε τον Μπενού, με δυσκολία κατάφεραν να βρουν μερικά σημεία της επιφάνειάς του αρκετά επίπεδα, ώστε να γίνει λήψη δείγματος, καθότι παρότι κοκκώδης, αποδείχτηκε πως έχει στην επιφάνειά του διάσπαρτους αμέτρητους βράχους, από τους οποίους ορισμένοι είναι συγκριτικά μεγάλοι.

Ενα μη μολυσμένο δείγμα αστεροειδούς από γνωστή πηγή (όχι δηλαδή όπως τα υπολείμματα των μετεωριτών που φτάνουν στην επιφάνεια της Γης και δεν είναι βέβαιο από πού προήλθαν), θα επιτρέψει ακριβείς γεωλογικές και χημικές αναλύσεις, δίνοντας αποτελέσματα πολύ πέραν αυτών που μπορούν να επιτευχθούν από διαστημικά σκάφη σε τροχιά ή από τη μελέτη των μετεωριτών. Αστεροειδείς όπως ο Μπενού είναι υπολείμματα από τον σχηματισμό του ηλιακού συστήματος πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Αρκετοί επιστήμονες υποψιάζονται ότι ίσως είχαν συμβολή στην ύπαρξη νερού και οργανικών μορίων στην πρώιμη Γη και σε άλλα πλανητικά σώματα.

Ο Μπενού είναι ένας ανθρακούχος αστεροειδής, μεγέθους μικρού βουνού (διαμέτρου περίπου 500 μέτρων), που ανήκει στην ομάδα των κοντινών στη Γη ουράνιων αντικειμένων και η τροχιά του θα τον φέρει πολύ κοντά στον πλανήτη μας προς το τέλος του 22ου αιώνα. Η εγγύτητά του, ώστε να είναι εφικτή μια αποστολή επιστροφής δείγματος, σε συνδυασμό με τη χαμηλή εκκεντρότητα και κλίση του επιπέδου της τροχιάς του, ήταν ένας από τους λόγους που επιλέχθηκε ανάμεσα σε άλλους 7.000 υποψήφιους αστεροειδείς. Αλλος λόγος ήταν το μέγεθός του, καθώς αστεροειδείς μικρότερης διαμέτρου περιστρέφονται γύρω από τον άξονά τους πολύ γρήγορα και ο ρεγόλιθος της επιφάνειάς τους μπορεί εύκολα να εκτοξευτεί, θέτοντας σε κίνδυνο κάποιο σκάφος που θα πλησίαζε για να πάρει δείγμα. Ο τρίτος λόγος ήταν η χημική σύσταση του Μπενού. Οι πιο πρωτόγονοι αστεροειδείς, αυτοί που έχουν αλλάξει ελάχιστα από τον σχηματισμό τους πριν από 4 δισ. χρόνια, είναι οι ανθρακούχοι. Περιέχουν οργανικά μόρια, πτητικές ενώσεις και αμινοξέα.

Εξόρυξη

Η κάψουλα επιστροφής του δείγματος εδάφους του Μπενού στη Γη, προσαρμοσμένη πάνω στο «OSIRIS - REx», όπως φωτογραφήθηκε από κάμερα της ίδιας της διαστημοσυσκευής, με τον Μπενού να φαίνεται στο βάθος

Μόνο 5 αστεροειδείς συγκέντρωναν όλα τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά. Απ' αυτούς επιλέχτηκε ο Μπενού, που κάνει μια περιφορά γύρω από τον Ηλιο κάθε 1,2 γήινα έτη και κάθε 6 χρόνια έρχεται σε απόσταση από τη Γη μικρότερη από δύο χιλιοστά της απόστασης της Γης από τον Ηλιο. Ο χρόνος περιστροφής του είναι 4,3 ώρες. Η γνώση των φυσικών και χημικών ιδιοτήτων του Μπενού θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μελλοντικά για μέτρα που θα τον έκαναν να παρεκκλίνει από την πορεία του, αν διαπιστωνόταν έγκαιρα ότι έχει βρεθεί σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη.

Το βάρους 2,1 τόνων (με τα καύσιμα) σκάφος, φέρει σειρά επιστημονικών οργάνων, κάμερες, ραντάρ, φασματοσκόπια και άλλα, που του επέτρεψαν τη λεπτομερή χαρτογράφηση και απομακρυσμένη γεωλογική και χημική ανάλυση του Μπενού, πριν κάνει τον ελιγμό για λήψη δείγματος εδάφους. Στον μικρό αστεροειδή βρέθηκαν και ίχνη νερού. Τα συμπεράσματα από την αποστολή «OSIRIS - REx» μακροπρόθεσμα θα χρησιμοποιηθούν για να δοθούν απαντήσεις στο αν και πώς θα μπορούσε να γίνει εξόρυξη χρήσιμων υλικών από τέτοια ουράνια σώματα.

Ο βραχίονας λήψης δείγματος του «OSIRIS - REx» ελέγχεται πριν από την εκτόξευση της διαστημοσυσκευής

Η στιγμή της λήψης του δείγματος από την επιφάνεια του αστεροειδούς

Η ... θεωρία του χάους και οι πραγματικές αιτίες

Η αγωνιστική δραστηριότητα, μέσω της συμμετοχής σε πρωταθλήματα, αποτελεί τον «καθρέφτη» ενός σωματείου

Στο τοπίο του ερασιτεχνικού αθλητισμού αναφέρθηκε πρόσφατα, για μία ακόμα φορά, ο υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό «Action24». Στη σχετική συνέντευξη ο υφυπουργός προσπάθησε και πάλι να διαφημίσει ως λύση στα προβλήματα τα όσα ορίζει ο αθλητικός νόμος που ψηφίστηκε πρόσφατα κατά πλειοψηφία στη Βουλή (το ΚΚΕ τον καταψήφισε επί της αρχής). Ειδικής αναφοράς χρήζουν τα όσα είπε ο υφυπουργός για την κατάσταση στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, συνδυάζοντάς τα μάλιστα με τη θέσπιση από πλευράς κυβέρνησης του περιβόητου Μητρώου Αθλητικών Σωματείων.

Μεταξύ άλλων ανέφερε: «Το απόλυτο χάος στον ελληνικό ερασιτεχνικό αθλητισμό καταδεικνύεται με όσα καταγράφονται στο Μητρώο Αθλητικών Σωματείων, που σύντομα θα δημοσιοποιήσουμε. Οι ισόβιοι πρόεδροι των αθλητικών ομοσπονδιών έβαζαν τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Θέλουμε να μπει μία τάξη, να υπάρχει διαφάνεια, να λειτουργεί το Μητρώο. Αυτό το χάος μπαίνει σε μία σειρά».

Περί χάους...

Μπορεί η κυβέρνηση της ΝΔ να χρειάστηκε το Αθλητικό Μητρώο προκειμένου να ...ανακαλύψει το χάος (όπως τουλάχιστον το ορίζουν οι κυβερνητικοί αρμόδιοι), το πραγματικό χάος στον ερασιτεχνικό αθλητισμό όμως υπάρχει ως δαμόκλειος σπάθη που απειλεί τη λειτουργία του και τη συνέχειά του εδώ και πολλά χρόνια. Οι δε αιτίες του βρίσκονται ξεκάθαρα στις πολιτικές που εφαρμόστηκαν από όλες τις κυβερνήσεις μέχρι τώρα - ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ - και από τη σημερινή.

Από κινητοποίηση σωματείων της Αττικής στο υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Οι πολιτικές αυτές οδήγησαν, πέρα από τη στήριξη του αθλητισμού των επιχειρηματικών συμφερόντων (ΠΑΕ, ΚΑΕ), στη συρρίκνωση του ερασιτεχνικού αθλητισμού, κυρίως μέσα από τη συστηματική μείωση των αθλητικών επιχορηγήσεων εδώ και χρόνια, με απώτερο στόχο να ανοίξει ο δρόμος για την παράδοσή του στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Αυτό αναδεικνύει η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με το ξεπούλημα των αθλητικών εγκαταστάσεων, την επιβολή χαρατσιών για τη χρήση τους και συνδρομής στα σωματεία, μετατρέποντας την άθληση σε πολυτέλεια για τη λαϊκή οικογένεια, που καλείται έτσι να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για το δικαίωμα αυτό.

Ο μύθος γύρω από το Αθλητικό Μητρώο

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο Λ. Αυγενάκης επιχειρεί να πλασάρει το Αθλητικό Μητρώο ως ...πανάκεια προκειμένου να εντοπιστούν και να λυθούν τα διαχρονικά προβλήματα του ερασιτεχνικού αθλητισμού, σύμφωνα με την κυβερνητική λογική. Και σ' αυτό το σημείο, όμως, η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας από την εικόνα που προσπαθεί να παρουσιάσει ο υφυπουργός.

Ενα αθλητικό σωματείο για να επιβιώσει χρειάζεται μια σειρά από προϋποθέσεις που να του εξασφαλίζουν τη συνεχή και απρόσκοπτη δραστηριότητα: Συμμετοχή στα πρωταθλήματα, λειτουργία όλων των τμημάτων του σε όλες τις βαθμίδες, κάλυψη των πάγιων εξόδων, συντήρηση των εγκαταστάσεων (γραφείων κ.ά.) και υποδομών κ.ο.κ. Ολα αυτά, δηλαδή, που αποτελούν τον καθρέφτη της λειτουργίας ενός σωματείου και μπορούν έμπρακτα να αποδειχθούν, μέσα από φύλλα αγώνα, συμμετοχές μελών κ.λπ.

Οι προϋποθέσεις αυτές δεν μπορούν να εξασφαλιστούν στο σημερινό πλαίσιο λειτουργίας του ερασιτεχνικού αθλητισμού, πολύ περισσότερο δε από την απλή εγγραφή σε ένα μητρώο. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι η εγγραφή σε αυτό αποτελεί προϋπόθεση να λάβει ένα σωματείο την επιχορήγηση ύψους 2.000 ευρώ, όπως ανακοίνωσε πρόσφατα, κομπάζοντας, η κυβέρνηση. Η οποία άλλωστε την ίδια ώρα φαίνεται να έχει «ξεχάσει» τα 12 εκατ. ευρώ προς τα σωματεία, με τη μορφή επιχορήγησης για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, που ο υφυπουργός είχε υποσχεθεί να δοθούν, τον περασμένο Μάη, λίγο πριν από την άρση του lockdown στον αθλητισμό.

Και, βέβαια, όλο αυτό το διάστημα τα προβλήματα που ταλανίζουν τα ερασιτεχνικά σωματεία, εγγεγραμμένα ή μη, και ιδίως στον οικονομικό τομέα, όχι μόνο δεν σταμάτησαν να υπάρχουν, αλλά αντίθετα επιδεινώθηκαν.

Η στάση και οι ευθύνες των ομοσπονδιών

Ως βασικό υπεύθυνο για την κατάσταση αυτή ο υπουργός έδειξε, για άλλη μια φορά, τις «κακές διοικήσεις» των αθλητικών ομοσπονδιών, οι οποίες - όπως ισχυρίστηκε - με τις πρακτικές τους κρύβουν τα προβλήματα «κάτω από το χαλί».

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι στην πλειοψηφία τους οι αθλητικές ομοσπονδίες όχι μόνο δεν έχουν επιχειρήσει να αποκρύψουν τη δύσκολη κατάσταση που επικρατεί στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, αλλά ίσα ίσα με κάθε ευκαιρία έχουν αναδείξει και προβάλει εκτενώς τόσο τα γενικότερα όσο και τα επιμέρους προβλήματα που υπάρχουν. Εδώ και χρόνια, άλλωστε, αδυνατούν να αντεπεξέλθουν ακόμα και στις πάγιες υποχρεώσεις τους, ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης μείωσης των αθλητικών επιχορηγήσεων, με διάφορες προφάσεις (π.χ. οικονομική κρίση).

Οι προσπάθειες αυτές από τις αθλητικές ομοσπονδίες, ωστόσο, δεν έχουν σταθεί μέχρι σήμερα ικανές να ανακόψουν την πορεία διάλυσης του ερασιτεχνικού αθλητισμού με ευθύνη των κυβερνήσεων. Κι αυτό γιατί αντί να φροντίσουν οι ομοσπονδίες να οργανώσουν ένα αθλητικό κίνημα διεκδίκησης, αυτό που κυριάρχησε ήταν η λογική «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Το κυνήγι των χορηγών, σε μια επιφανειακή προσπάθεια λύσης των προβλημάτων, οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί για το ποιος θα πάρει ...τα περισσότερα ψίχουλα που βαφτίζονταν επιχορήγηση, όλα αυτά λείαναν καθοριστικά το έδαφος προκειμένου να μπορούν να εφαρμοστούν σήμερα αυτές οι πολιτικές.

Μονόδρομος για να αντιστραφεί η κατάσταση αυτή είναι η οργάνωση του αθλητικού κόσμου, αλλά και των γονιών, των εργαζομένων, των ίδιων των σωματείων, σε ένα κίνημα διεκδίκησης των προϋποθέσεων για τη βιωσιμότητα του ερασιτεχνικού αθλητισμού, για να είναι ο αθλητισμός δικαίωμα για όλους.