Τα… λεκιασμένα μυαλά

 

 

Ξεπεράσαμε την Κίνα σε νεκρούς από covid. Εμείς – είπαμε, έχουμε 10 εκατομμύρια πληθυσμό. Η Κίνα… κάτι παραπάνω. Ενάμιση δισεκατομμύριο. Εκατόν πενήντα φορές περισσότερους από τους υπερήφανους με τα τούρμπο γονίδια Έλληνες, τον πολιτισμό των 200 λέξεων κατά κεφαλήν και τον υπερχειλίζοντα κουτσαβακισμό. Στην Κίνα, επίσης, η πανδημία έχει πάψει εδώ και δέκα μήνες να είναι θανατηφόρα. Ουδείς νεκρός όλο αυτό το διάστημα. Η ίδια εικόνα, περίπου, σε Κούβα, Βιετνάμ, νότια Κορέα, Ταϊβάν, αλλά και… Ν. Ζηλανδία. Ναι, στη Ν. Ζηλανδία, με το ομώνυμο αρνάκι, που μπορεί την τελευταία τριακονταετία να κατάφεραν να κακοποιήσουν 250.000 παιδιά – κυρίως Μαορί, αλλά με την πανδημία έσκισαν.

Από την άλλη πλευρά της Γης, τη δυτική, την πολιτισμένη, του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, ο… όλεθρος. Αρχές του 2021 οι ΗΠΑ θα έχουν ξεπεράσει τον αριθμό νεκρών που είχαν στον Β΄ ΠΠ. Η ΕΕ βουλιάζει στο θανατικό και στην επερχόμενη πείνα. Στην Αγγλία η UNICEF σιτίζει παιδάκια.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Συνταρακτική! Με κολοσσιαίες οικονομικοπολιτικές προεκτάσεις, μετατοπίσεις και αλλαγές. Το θλιβερό και πλήρως απογοητευτικό γεγονός, όμως, είναι πως αυτή τη βοούσα πραγματικότητα, δεν είναι σε θέση να την προσλάβουν και πολύ περισσότερο, να την επεξεργαστούν εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας. Ανίκανοι να εξαγάγουν ένα – σχεδόν αυτονόητο συμπέρασμα. Να θέσουν – έστω και να απαντήσουν στο ερώτημα: Γιατί κάπου δεν πεθαίνουν από τον ιό;

Εμείς ζούμε στην εποχή της… Μαρίας. Της κάθε ελεεινής Μαρίας και του κάθε δυστυχή… Μάριου. Που θα μπει, λέει, ανάμεσα στο εμβόλιο και στο παιδί της, όπως εγκληματικά βάζει την πρέζα ανάμεσα σ’ αυτήν και το παιδί της. Στην εποχή του σκοταδισμού των παπάδων και των επιστημόνων που δεν τολμούν να σηκώσουν ανάστημα. Του κάθε βλάκα που ελπίζει στα κέρδη του λαχείου (μία στα δέκα εκατομμύρια πιθανότητες), αλλά αγνοεί ή παραβλέπει τον κατά πολύ πιθανότερο κίνδυνο να βρεθεί άδοξα στον τάφο κι ασχολείται με τσιπάκια και λεκιασμένα φανελάκια.

Ζούμε στην εποχή που εκατοντάδες χιλιάδες – εκατομμύρια, από το δουλικό ποίμνιο, ανέχονται την εγκληματική τάξη και την κυβέρνησή της που, έχοντας ξεπουλήσει τα πάντα, παίζει τώρα απροκάλυπτα με τη ζωή μας.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

Η επίσημη απαξίωση των «ηρώων» του ΕΣΥ και μετά… τι;

Ξεκίνησε στις 27 Δεκέμβρη ο εμβολιασμός, με κάθε επισημότητα και πολλή δημοσιότητα, αλλά και με πολλές ...εκπτώσεις ως προς τον αριθμό των εμβολίων και πολλές ...επιμηκύνσεις ως προς την εποχή ανοσίας του πληθυσμού.

Αναγκαίος οπωσδήποτε, σίγουρα ένα από τα βασικά βέλη της υγειονομικής φαρέτρας, παρά τις επιφυλάξεις μέρους του πληθυσμού. Ασφαλώς και αναπτερώνει σε όλους μας την ελπίδα, δεν παύει όμως να είναι μόνο ένα από τα όπλα μας.

Για τα υπόλοιπα όπλα έχουμε μιλήσει πολλές φορές και το 2009, με αφορμή τη γρίπη (Η1Ν1) και πολύ νωρίτερα, χωρίς καν συνθήκες πανδημίας. Αντιγράφουμε ακριβώς αυτά που λέγαμε το 2009 στο Δώμα του «Ευαγγελισμού», στην τότε υπουργό Υγείας (κι όποιος το αμφισβητεί, ας ρίξει μια ματιά στον ημερήσιο Τύπο της Τρίτης 17 Νοεμβρίου 2009): Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Ανάπτυξη ΠΦΥ για να αποσυμφορηθούν τα νοσοκομεία. Νέες κλίνες ΜΕΘ, ΜΕΝ, ΜΑΦ. Επίταξη ιδιωτικών δομών Υγείας. Καμιά απόλυση εργαζομένου. Δωρεάν test και εμβόλια. Χρηματοδότηση των Νοσοκομείων. Αγώνας για αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν Σύστημα Υγείας.

* * *

Σήμερα, έπειτα κι από μια δεκαετία βάρβαρης λιτότητας, μετά από τρία φαρμακερά μνημόνια των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ) - ΣΥΡΙΖΑ, το ΕΣΥ είναι πιο αποψιλωμένο, πιο διάτρητο από ποτέ, πιο εξαρτημένο από ιδιώτες (ως προς την ίδια τη λειτουργία του) και από «δωρητές» για τις «εκ των ων ουκ άνευ» αναγκαίες υποδομές του.

Σήμερα, που γράφονται αυτές οι γραμμές, ήδη θρηνούμε δεκάδες συναδέλφους μας νεκρούς, μετράμε εκατοντάδες νοσηλευθέντες και χιλιάδες μολυσμένους από κορονοϊό. Μόνο τις τελευταίες 5 μέρες στον «Ευαγγελισμό» μετράμε σχεδόν 50 διαπιστωμένα θετικούς (2 απ' αυτούς στη ΜΕΘ) και ακόμη περισσότερους σε καραντίνα. Μετράμε τη δυσλειτουργία τμημάτων του νοσοκομείου - όχι μόνο νοσηλευτικών, αλλά και διοικητικών, τεχνικών κ.λπ. Μετράμε και την απόγνωση των αξιόλογων συναδέλφων, που από αυτή την όχι ανεξήγητη δυσλειτουργία αδυνατούν να προσφέρουν στους ασθενείς τους όλες τις ασφαλείς και ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας που μπορούν!

Σήμερα, πιο έντονα παρά ποτέ επανέρχεται το αυταπόδεικτα δίκαιο αίτημα των υγειονομικών για ένταξη στα ΒΑΕ και επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού (αρχής γενομένης από το φετινό δώρο εορτών). Αυτά τα αιτήματα διεκδικεί κάθε υγειονομικός, ανεξάρτητα από ειδικότητα, χώρο που εργάζεται, εργασιακή σχέση κ.λπ. Είναι μια ομοβροντία από χιλιάδες στόματα αγωνιζόμενων υγειονομικών, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης.

* * *

Αυτά διατυπώσαμε άλλη μια φορά σε υπόμνημα προς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και τους υπόλοιπους της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας. Αυτά, που μαζί με τα αναγκαία μέσα και μέτρα προστασίας, δεν είναι ...συντεχνιασμός δικός μας, αλλά επί της ουσίας ασπίδα που περιφρουρεί την υγεία όλου του λαού μας.

Ομως πάλι υπήρξαν κι αυτοί που προσπαθούν να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου. Κυβερνητικοί και διοικητικοί παράγοντες, με ιδιαίτερα προκλητικό έως και απειλητικό τρόπο, που ήθελαν να εξαφανίσουν από τα πλάνα τους υγειονομικούς, οι οποίοι, τηρώντας πάντα όλα τα μέτρα προστασίας, κρατούσαν τις γνωστές, ηρωικές θα έλεγα πικέτες με τα αιτήματά μας. Αυτές τις πικέτες, που οι φωτογραφίες τους ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο από την αρχή της πανδημίας και έδωσαν θάρρος τόσο σε μαχόμενους συναδέλφους υγειονομικούς, όσο και στους ασθενείς μας, που ξέρουν καλά σε ποιον θα ακουμπήσουν την ώρα της ανάγκης.

Σε αυτό το σχέδιο συγκάλυψης και σιγής είχαν τη συμβολή τους και αρκετά (τα μεγαλύτερα) ΜΜΕ, που σκόπιμα αποσιώπησαν μια συμβολική πράξη ανάδειξης των όσων απαιτούνται για την παροχή ασφαλών υπηρεσιών Υγείας σε όλους μας. Καλά τα πλάνα του εμβολιασμού, ωστόσο η θεοποίηση του εμβολίου (από όλους αυτούς) ως πανάκεια για την έξοδο από την «υγειονομική κρίση», εκτός από τη μη υλοποίηση στοιχειωδών όρων λειτουργίας και επιβίωσης των υγειονομικών, θα αποκαλύψει άλλη μια φορά τη «γύμνια του βασιλιά».

Σε πείσμα όλων αυτών, απλός κόσμος και συνάδελφοι μας έσφιξαν το χέρι. Ακόμη και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας δέχτηκε και παρέλαβε το υπόμνημα, αμέσως μετά τον εμβολιασμό της με θετική προς εμάς διάθεση.

* * *

Και αναρωτιόμαστε: Αν δεν υπάρχει ντροπή, υπάρχει η ελάχιστη συναίσθηση της κατάστασης; Είναι σαφές πως αρκετοί από αυτούς δεν σέβονται ούτε τον καθημερινό αγώνα μας με την ίδια την πανδημία. Θεωρούν μήπως ότι εξαιρούνται από τους κινδύνους που εγκυμονεί;

Ποιος ο λόγος, 9 μήνες τώρα, αντί να συστηματοποιήσουν τους προληπτικούς ελέγχους των υγειονομικών (και όχι μόνο), την καθαριότητα, τις απολυμάνσεις, την προληπτική καραντίνα και την ενδελεχή ιχνηλάτηση σε χώρους με αθρόα κρούσματα, να απειλούνται ακόμη και προϊστάμενοι τμημάτων (πόσο μάλλον οι υφιστάμενοι) για απροσεξία που προξενεί διασπορά;;!!

Το έργο της απαξίωσης - από κυβερνώντες και διοικούντες - το έχουμε πια βαρεθεί. Ωστόσο, αξίζει σχολιασμού η προσβλητική συμπεριφορά του υπουργού Υγείας, όταν μετά τον εμβολιασμό του, αντιπροσωπεία του ΔΣ του Σωματείου στο μεγαλύτερο νοσοκομείο αναφοράς τού επέδωσε το υπόμνημα. Θα περίμενε κανείς να πει (στα ψέματα έστω) ότι θα το εξετάσει, ή ότι προσπαθεί στα μέτρα του δυνατού κάτι να επιλύσει. Αντί για αυτό, μας παρέπεμψε σε ...κάποια συζήτηση που θα γίνει ...κάποτε στο γραφείο του!!!

Κι αυτό όταν, από τότε που κάθισε στην υπουργική καρέκλα, δεν δέχεται καν να συζητήσει με αντιπροσωπεία των μεγάλων Ομοσπονδιών της Υγείας (ΟΕΝΓΕ, ΠΟΕΔΗΝ) ή μεγάλων σωματείων (όπως η ΕΙΝΑΠ και ο «Ευαγγελισμός»). Μάλιστα, στο «γραφείο του» εκκρεμούν ήδη δυο αιτήματα για συνάντηση και συζήτηση των εκρηκτικών προβλημάτων από το Σωματείο μας (το τελευταίο τον Μάρτη)!

* * *

Κατά συνέπεια, έχουμε κάθε δικαίωμα να μεταφράσουμε το «ελάτε στο γραφείο μου» σε «παρατάτε με». Κι αυτό είναι ασφαλώς συμβατό με όσα ζούμε 9 μήνες τώρα!

Περιττεύει ο σχολιασμός και για τη «συμπάθεια» που επέδειξε λίγο πριν από τον υπουργό ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Περίσσεψε η αναγνώριση για το «πόσο δίκιο έχουμε», αφού δεν συνοδεύτηκε ούτε από ψήγμα αυτοκριτικής για την κατάσταση που περιήλθε το δημόσιο σύστημα Υγείας στα 5 χρόνια που αυτός κυβέρνησε.

Η απαξίωση των «ηρώων» υγειονομικών από την πλευρά της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με τα ραγδαία άλλα βάρβαρα μέτρα σε εργασιακά - ασφαλιστικά, στις δημοκρατικές ελευθερίες (πήραμε μια γερή γεύση στις 17 και 26 Νοέμβρη, όπως κι οι μαθητές νωρίτερα), προμηνύουν το νέο σκηνικό που θα κυριαρχήσει στο χώρο της Υγείας.

Μετά τι; Οπως φαίνεται, προετοιμάζουν μια νέα κατάσταση που θα συνθλίψει τα εναπομείναντα δικαιώματα και κατακτήσεις όχι απλά των υγειονομικών, αλλά και κάθε λαϊκής οικογένειας.

Κρατάμε ξεκάθαρη στάση με την καθημερινή συνεισφορά μας ταυτόχρονα και στα δυο πεδία: Αυτό της πανδημίας κι αυτό της διεκδίκησης των σύγχρονων αναγκών μας. Εξάλλου, πάντα στην προσπάθεια του αντιπάλου να σε στήσει στον τοίχο, καθένας αναλογίζεται αν θα διαλέξει ανάμεσα στην υποταγή ή τον ανυποχώρητο αγώνα. Εμείς διαλέγουμε το δεύτερο!

Ανοιχτή επιστολή του
Ηλία ΣΙΩΡΑ
Προέδρου του ΔΣ στο Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός»,γγ της ΕΙΝΑΠ

Στον τόπο του εγκλήματος

...

Αν η χτεσινή αντιπαράθεση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για τους πρώην δικαιούχους του ΕΚΑΣ δεν αφορούσε τα φάρμακα και την υγεία τους, θα ήταν σκηνή βγαλμένη από επιθεώρηση.

Θέλει πράγματι πολύ θράσος να παριστάνει η κυβέρνηση τον Αη Βασίλη των χαμηλοσυνταξιούχων, παρατείνοντας στο «και πέντε» τη ρύθμιση για τη μη συμμετοχή στο κόστος των φαρμάκων τους, και ο ΣΥΡΙΖΑ, που με δικό του νόμο κόπηκε το ΕΚΑΣ, να προσποιείται ότι νοιάζεται για την υγεία και την τσέπη τους, κατηγορώντας τη ΝΔ για «αναλγησία»!

Κι όλα αυτά την ώρα που η εξέλιξη της πανδημίας αποκαλύπτει σε όλο τους το μεγαλείο τις εγκληματικές ευθύνες της πολιτικής τους στην Υγεία και στο Φάρμακο.

Ας θυμηθούμε όμως πώς έχει η «αμαρτωλή» ιστορία κατάργησης του ΕΚΑΣ: Το επίδομα αυτό, με το οποίο συμπλήρωναν τις πενιχρές αποδοχές τους οι χαμηλοσυνταξιούχοι, άρχισε να «ξηλώνεται» με το τρίτο μνημόνιο (2015), που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ και Ποτάμι. Ο νόμος που προέβλεπε την οριστική κατάργησή του σε βάθος τετραετίας είναι ο περίφημος νόμος Κατρούγκαλου, που ψηφίστηκε το 2016, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2015 το ΕΚΑΣ ήταν 230 ευρώ και το 2019, που χορηγήθηκε για τελευταία φορά, μετά από αλλεπάλληλες μειώσεις ήταν μόλις 12 ευρώ! Για να χρυσώσει το χάπι η ΝΔ, που στο μεταξύ είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση, το Γενάρη του 2020 έφερε τροπολογία με την οποία παρατεινόταν η μη συμμετοχή στη φαρμακευτική δαπάνη για όλους τους πρώην δικαιούχους του ΕΚΑΣ μετά την οριστική διακοπή του επιδόματος.

Η ισχύς του μέτρου έληγε στις 31/12/2020, και έτσι προέκυψε η αναμπουμπούλα των τελευταίων ωρών. Είχαν προηγηθεί η έγκαιρη παρέμβαση της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Συνταξιούχων από τις 9/12, που ζητούσε την παράταση της συγκεκριμένης ρύθμισης, αλλά και επανειλημμένες κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις του ΚΚΕ, που απαιτούσε την αποκατάσταση του ΕΚΑΣ και την επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης.

Εννοείται πως για όλα αυτά δεν ήθελαν να ακούσουν κουβέντα και τα απέρριπταν ασυζητητί η σημερινή και η προηγούμενη κυβέρνηση, που τώρα πουλάνε ...τσάι και συμπάθεια στους 600.000 συνταξιούχους των 500 ευρώ και κάτω!

Αλλά και η απαλλαγή από τη συμμετοχή στη φαρμακευτική δαπάνη μόνο τέτοια δεν είναι για τους χαμηλοσυνταξιούχους, καθώς αφορά μόνο την περίπτωση που ο ασθενής επιλέξει το φτηνότερο γενόσημο φάρμακο. Για κάθε άλλο πρωτότυπο ή ακριβότερο γενόσημο, ο χαμηλοσυνταξιούχος είναι υποχρεωμένος να βάλει το χέρι στην τσέπη.

Είναι κι αυτό μια απόδειξη της άγριας αντιλαϊκής πολιτικής από όλες τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, που έχουν για προτεραιότητα από τη μια τη διασφάλιση των συμφερόντων των φαρμακοβιομηχανιών και από την άλλη τους «ισολογισμένους» κρατικούς προϋπολογισμούς, για να θωρακίζεται η «δημοσιονομική σταθερότητα», με κόφτες διαρκείας στις συντάξεις και περιορίζοντας στο ελάχιστο τις λεγόμενες «αντισταθμιστικές παροχές», που αποδεικνύονται «το τυράκι στη φάκα», όπως από τότε προειδοποιούσε το ΚΚΕ.

Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται και από την εξέλιξη της συμμετοχής των ασφαλισμένων του ΕΟΠΥΥ στη φαρμακευτική δαπάνη τα τελευταία μόνο χρόνια. Συγκεκριμένα, το 2018 πλήρωσαν απευθείας από την τσέπη τους 625 εκατ. ευρώ και 636 εκατ. ευρώ το 2019, ενώ δικά τους λεφτά είναι και αυτά που καταβάλλονται στις φαρμακοβιομηχανίες ως «δημόσια» φαρμακευτική δαπάνη.

Αν υπολογίσει κανείς και τη λεγόμενη «ιδιωτική δαπάνη» για τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα, το ποσό που πλήρωσαν άμεσα οι ασφαλισμένοι για το Φάρμακο - εμπόρευμα, ανάμεσά τους και οι εκατοντάδες χιλιάδες πρώην δικαιούχοι του ΕΚΑΣ, ξεπερνά για το 2019 τα 1,6 δισ. ευρώ, με τους νόμους της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων!

Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να αποδείξει το μέγεθος της κοροϊδίας που στήνεται στις πλάτες τους. Αλλά και την ανάγκη να απεγκλωβιστούν από τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη της αστικής πολιτικής, να διεκδικήσουν οργανωμένα την αποκατάσταση όλων των απωλειών, αυξήσεις στις συντάξεις, δωρεάν φάρμακα - Υγεία - Πρόνοια για όλους, με βάση τις δυνατότητες που προσφέρει σήμερα η εποχή μας για καλύτερους όρους δουλειάς και αξιοπρεπή γηρατειά.

Ο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΡΙΑΛΙΤΙ

 

Η πανδημία παραλύει κάθε δραστηριότητα, η οικονομική κρίση που την συνοδεύει τσακίζει αντοχές και ο φόβος που ξεχύνεται χαυνώνει και διαλύει την ψυχή. Γύρω μας μια ελώδης ατμόσφαιρα όπου το  γελοίο και το φρικιαστικό ζευγαρώνονται σε μια προσπάθεια  να αποκατασταθεί  ένα νέο είδος φυσιολογικής ζωής μέσα από την πιο περίεργη αφύσικη κατάσταση που βιώνεται. Κι αυτό το γελοίο δεν συναντάται μόνο σε κυβερνητικές ατάκες ακόμα και επιλογές, αλλά   και  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στα οποία μπορεί να  υφαίνεται μεν μια εικονική ζωή δεν παύει όμως  να είναι αντίκτυπος της πραγματικής, που σε ένα βαθμό αποκαλύπτει εκφάνσεις της. Γι’ αυτό και τα χάσταγκ στο τουίτερ  όπου για μέρες φαίνεται να κυριαρχούν ονόματα παιχτών από διάφορα ριάλιτι είναι αποκαλυπτικά για τα ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις μεγάλου αριθμού ανθρώπων που βιώνουν αυτήν την πρωτόγνωρη κατάσταση εγκλεισμού και αστυνομοκρατίας 

         Η τηλεόραση λειτουργεί ως μια βασική μορφή πολιτιστικής μετάδοσης. Ο αντίκτυπος των επιρροών της δεν περιορίζεται μόνο στην άμεση  μετάδοση ή διάχυση των κυρίαρχων ιδεών, αλλά κυρίως στις ιδεολογικές αναπαραστάσεις της πραγματικότητας, που αποτελεσματικά προωθούν συγκεκριμένες οπτικές για την πραγματικότητα και εξυπηρετούν ορισμένα κοινωνικά συμφέροντα.  Παρέχονται έτσι στα μέλη του κοινωνικού συστήματος ορισμένα επίπεδα γνώσης, τα οποία υπάρχουν για να διαιωνίσουν συγκεκριμένες δομές εξουσίας και να βοηθήσουν στην αποδοχή τους. Και η τηλεόραση των ριάλιτι εξυπηρετεί ουσιαστικά τον ίδιο σκοπό όλων των τηλεοπτικών προγραμμάτων, τη διαιώνιση των κυρίαρχων ιδεολογιών μέσα από αφηγήσεις που είναι ενδεικτικές των κυρίαρχων αξιών και μύθων στον πολιτισμό μας. Κι αν τα προγράμματα ριάλιτι  από τη μια χλευάζονται ως κακόγουστα, χαμηλού επιπέδου και ψεύτικα και επικρίνονται για εξαπάτηση των θεατών  τους και την εκμετάλλευση των διαγωνιζομένων τους,  συγχρόνως  δεν παύουν να επαινούνται για την ψυχαγωγία που προσφέρουν, μερικές φορές από τους ίδιους τους ανθρώπους που τα χλευάζουν. 

             Τα προγράμματα ριάλιτι σε γενικές γραμμές παρακολουθούν τους ανθρώπους είτε στη ζωή τους είτε σε ένα κατασκευασμένο περιβάλλον ανταγωνισμού, πρώτιστα με στόχο την παροχή ψυχαγωγίας παρά πληροφοριών. Ο τρόπος που λειτουργούν είναι  να δίνουν στους θεατές την ψυχαγωγία και τη δραματική συγκίνηση μέσω του εμπλουτισμού και της διόγκωσης της πραγματικότητας. Επιδιώκεται η αυξημένη δραματική ένταση με τη χειραγώγηση της κατάστασης από τους παραγωγούς, που προκαλεί ερωτήματα για το πόσο αυτά που παρακολουθούνται είναι πραγματικά.

             Η μορφή σχεδόν κάθε ριάλιτι εκπομπής είναι να δημιουργήσει ένα σκηνοθετημένο περιβάλλον, ένα κατασκευασμένο χώρο, στον οποίο οι άνθρωποι εισέρχονται, είτε είναι διασημότητες ή άνθρωποι της καθημερινότητας. Δείχνουν πώς οι άνθρωποι αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους, σε  καταστάσεις όμως που βασίζονται στον ανταγωνισμό, πιο ακραίες και έντονες από οποιαδήποτε φυσική κατάσταση. Οι διαγωνιζόμενοι αγωνίζονται για υψηλά έπαθλα, όπως  ένα ποσό χρημάτων ή μια καριέρα, εκπλήρωση  ονείρου. Ως επί το πλείστον, κρατούνται μακριά από τον πραγματικό κόσμο με τίποτα άλλο να μην κάνουν ή να σκέφτονται  εκτός από την τρέχουσα πραγματικότητά τους. Αυτό αυξάνει τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις τους καθώς βρίσκονται σε συνεχή κατάσταση κινδύνου, αφού  κάποιος αποβάλλεται κάθε εβδομάδα.   

          Τα ριάλιτι της τηλεόρασης χρησιμοποιούν τη στρεβλωμένη έκδοση της πραγματικότητας, μεταφέροντας μια αίσθηση προσωπικής συμμετοχής, εξαπατώντας το κοινό καθώς οι παραγωγοί το επιτρέπουν να δει εκείνη την πραγματικότητα που αυτοί διαμορφώνουν διογκώνοντάς τη, εμφανίζοντας χαρακτήρες και συμβάντα που οι ίδιοι έχουν καθορίσει  με τις δικές τους επιλογές και ταιριάζουν με τα στερεότυπα που προβάλλουν. Στα ριάλιτι σε κάθε επεισόδιο χρησιμοποιούνται συστήματα αξιών και μύθοι ως υποκείμενα θέματα, για να αντικατοπτρίζουν τα πολιτιστικά πρότυπα και να παρουσιάζουν τα κυρίαρχα ιδεολογήματα. Κι αν  γίνονται αποδεκτές μειονότητες, όπως κορίτσια με αλωπεκίαση στο Next Top Model, αυτό γίνεται στα  πλαίσια ακριβώς της ανοχής προς τις μειονότητες, ως μια νέα πηγή κερδοφορίας ή εξαίρεση σε μια κατάσταση που αποδέχεται τα πρότυπα και τις προσδοκίες της βιομηχανίας της μόδας. 

           Πιο συγκεκριμένα, το ριάλιτι το Next Top Model είναι στην πραγματικότητα μια απίστευτα σκληρή και υποτιμητική συνέντευξη εργασίας σε εικονογραφημένη σύντμηση σε ό,τι συναντάται   στην πραγματική ζωή. Οι διαγωνιζόμενοι που ανταγωνίζονται για ένα συμβόλαιο μοντέλου ζουν στο ίδιο σπίτι, κρίνονται ο ένας μπροστά στον άλλο και αντιμετωπίζουν εβδομαδιαίες αποβολές. Οι εντάσεις και τα έντονα συναισθήματα είναι βέβαιο ότι θα κλιμακωθούν πολύ πιο γρήγορα από ό, τι σε οποιαδήποτε κανονική κατάσταση. Το γεγονός ότι οι διαγωνιζόμενοι βρίσκονται σε τεχνητές και υπερβολικές καταστάσεις, και γνωρίζουν ότι παρακολουθούνται, σημαίνει ότι πολλοί ενεργούν μπροστά από την κάμερα και τα συναισθήματα τους δεν είναι πια παρά θέαμα. Πολλοί επιθυμούν τη φήμη ή, τουλάχιστον, καταλαβαίνουν ότι οι πιθανότητες επιτυχίας τους στην επίδειξη, εάν μπορούν να κερδίσουν ένα χρηματικό βραβείο ή ένα συμβόλαιο μοντέλου, θα αυξηθούν ανάλογα με τη ψυχαγωγία που θα φέρνει  η επίδειξη τους. Σε άλλο ριάλιτι όπως το Big Brother οι διαγωνιζόμενοι αναγνωρίζουν ότι πρέπει να δρουν όχι μόνο για το κοινό, αλλά και για τον ανταγωνισμό τους, γιατί  πρέπει να ξεγελάσουν και να χειραγωγήσουν ο ένας τον άλλον για να εκδιώξουν κάποιον κάθε εβδομάδα και τελικά να κερδίσουν το χρηματικό έπαθλο. Κι ενώ υποκριτικά μοιάζει να υποστηρίζεται η διαφορετικότητα, στην πραγματικότητα αυτό που προωθείται είναι η χυδαιότητα, ή μικροπρέπεια, η αναξιοπρέπεια. Έτσι μορφοποιούνται σε συγκεκριμένες εικόνες που γίνονται οικείες ακόμα και  συμπεριφορές υποτιμητικές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που γίνονται αποδεκτές ακόμα κι όταν επικρίνονται

           Τα ριάλιτι λοιπόν δεν κάνουν άλλο, παρά σε μια κοινωνία ταξικά ταξινομημένη να προκρίνουν  εκείνα τα μηνύματα που διαδίδουν και αντιπροσωπεύουν την αστική ιδεολογία όπως αποτυπώνεται στη επιδίωξη της προσωπικής επιτυχίας, την ανταγωνιστικότητα, την προβολή των ατομικών επιθυμιών, την επίδειξη, για κερδοφορία, των συναισθημάτων. Ο  μύθος του ατομικισμού που ελάχιστα εκτιμά τη συλλογική σκέψη και δράση, στο βαθμό που η μικρή τους κοινωνία λειτουργεί ως άθροισμα ατόμων, το πλαστό ενδιαφέρον για τον άλλο όταν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προσωπική του επιτυχία, η ενασχόληση με μικροπρέπειες και η ανταγωνιστικότητα με την ελπίδα εξαιρετικών ανταμοιβών δεν συμβάλλουν παρά στην καλλιέργεια της απάθειας, του κυνισμού και της αδιαφορίας για τα κοινωνικά προβλήματα, ενώ γίνεται η εξοικείωση με τη  χρησιμοποίηση των ανθρώπων ως μέσον για επιτυχία.           

           Και δεν είναι μια θλιβερή διαπίστωση σε μια εποχή που  μετράμε νεκρούς, φοβόμαστε τον διπλανό μας κι απομονωνόμαστε στο κελί μας,  φτωχοί κι ανασφαλείς για το μέλλον μας, να υπάρχουν από τη μια νέα παιδιά που δέχτηκαν να γίνουν θέαμα τα συναισθήματα και οι αγωνίες τους για να εξαγοράσουν μια προσδοκώμενη επιτυχία και από την άλλη θεατές που διασκεδάζουν και τους ενδιαφέρουν τα πεπραγμένα αυτών των ανθρώπων που εμπορευματοποίησαν την καθημερινότητά τους απομονωμένοι  από τον πραγματικό κόσμο σ’ ένα μικρόκοσμο κατασκευασμένο κι ελεγχόμενο;

Η ΔΕΗ και το αίσχος των εισπρακτικών – Αυτό είναι το νέο πρόσωπο της ΔΕΗ που διαφημίζουν στην τηλεόραση;

 

Μετά τη δημοσίευση του άρθρου για την αθλιότητα της ΔΕΗ και των εισπρακτικών εταιρειών – δικηγορικών γραφείων που επιστρατεύει για τη δια της τρομοκρατίας συλλογή των οφειλών από τους πολίτες, προκλήθηκε ιδιαίτερη αίσθηση, όπως δείχνει και η νέα καταγγελία που έφτασε στο περιοδικό μας από αναγνώστη, που μοιράζεται επώνυμα τη μαρτυρία του για τις εκβιαστικές πρακτικές της επιχείρησης:

“Ονομάζομαι Στέλιος Ζάρτας και θα ήθελα να κάνω μια καταγγελία σχετικά με την “Σπιτική” ΔΕΗ.

Βλέπω συχνά την νέα διαφήμιση της ΔΕΗ στην τηλεόραση και από την μια με πιάνουν τα γέλια κι από την άλλη θυμώνω αφάνταστα με όλη αυτήν την κοροϊδία, ειδικά τώρα σε μια περίοδο αβέβαιη και δύσκολη. Και θα σας πω το γιατί…

Ανήκω κι εγώ δυστυχώς σ’ αυτή τη ομάδα των οικογενειών που χρωστάω. Όχι πως δεν πληρώνω. Δίνω ό,τι μπορώ και έχω κάθε φορά. Αλλά επειδή αδυνατώ λόγω 3-χρονης ανεργίας και με τρία παιδιά (19, 14 και 9 χρονών), η ΔΕΗ θεώρησε σωστό να δώσει τα χαρτιά μου σε εισπρακτική εταιρεία. Με πήρε λοιπόν μια ευγενέστατη κατά τ’ άλλα κυρία, Δευτέρα πρωί 7/12/20, για να με ενημερώσει πως θα πρέπει να πληρώσω άμεσα, αλλιώς θα μου κόψουν το ρεύμα.

Το ποσό που χρωστάω ανέρχεται σε 1400 ευρώ. Μου είπε λοιπόν η προαναφερθείσα κυρία πως θα πρέπει να πληρώσω προκαταβολή 300 ευρώ σήμερα και να μου κάνουν και 20 δόσεις των 55 ευρώ, γιατί αυτή είναι η πολιτική της εταιρείας (είπε μάλιστα και”δυστυχώς”).

Όπως καταλαβαίνετε, αδυνατώ. Πού μπορώ να βρω 300 ευρώ άμεσα…. κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα πρέπει να δίνω κάθε μήνα 55 ευρώ συν τον λογαριασμό που αν μη τι άλλο είναι υπέρογκος, όπως ήδη ξέρετε.

Ναι, αγαπητοί μου. Την θεωρώ απάνθρωπη και άδικη την ΔΕΗ. Γιατί θα πρέπει να βάζουν όλους τους πελάτες στον ίδιο κουβά; Είμαι, όπως προανέφερα, τρία χρόνια άνεργος. Η σύζυγός μου παλεύει με ημι-απασχόληση σε μια πιτσαρία και τα πρωινά καθαρίζει και σπίτια, ενώ εγώ κάνω κάποιο μεροκάματο, όποτε βρω κάποια δουλειά του ποδαριού. Έτσι ζούμε και παλεύουμε για να επιβιώσουμε. Και έρχεται η ΔΕΗ και μας λέει πως θα μας κόψει το ρεύμα. Κάποτε έκανε 40 δόσεις. Γιατί τις έκοψε; Αυτό είναι το νέο πρόσωπό της που διαφημίζει στην τηλεόραση; Λυπάμαι ειλικρινά.

Για τον λόγο αυτόν απευθύνομαι σε εσάς. Είσαστε οι μόνοι που ίσως μπορέσετε να ασκήσετε πιέσεις. Πρέπει να γίνουν πιο ανθρώπινοι. Να κοιτάξουν εμάς που έχουμε πραγματική ανάγκη. Με δόσεις. Ναι. Με δόσεις ανθρώπινες όμως. Που να μπορούμε να πληρώνουμε. Ειδικά τώρα σε αυτές τις πολύ δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε.
Σας ευχαριστώ πολύ.”

Η συντακτική ομάδα της Κατιούσα είναι δίπλα σας για τις καταγγελίες και η νομική της ομάδα επίσης στο πλευρό σας για οτιδήποτε χρειαστεί. Επικοινωνείτε με το Περιοδικό με μήνυμα ή email.

Για “το σπίτι του Τσίπρα”

 

…

 Στις 6 Δεκέμβρη, την ημέρα που έσκασε η υποψήφια για Πούλιτζερ
«αποκάλυψη» περί το «σπίτι του Τσίπρα», στην Ελλάδα ανακοινώθηκαν 101 νεκροί από την πανδημία…

Από την αρχή του μήνα, τη βδομάδα που μεσολάβησε μέχρι την «αποκάλυψη», η χώρα μετρούσε 500 επιπλέον νεκρούς.

Από την «αποκάλυψη»  μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (12/12), κι ενώ η ΝΔ εκδίδει ανακοινώσεις για «το σπίτι του Τσίπρα» και ο ΣΥΡΙΖΑ για τα «32 ακίνητα» και τις «μεσοτοιχίες του Μητσοτάκη με τον Χριστοφοράκο», έχουν προστεθεί άλλοι 500 νεκροί.   

Ας δούμε καταρχάς το πρόδηλο:  Όταν ως ΝΔ δεν μπορείς να κάνεις κριτική στον Τσίπρα

• για τα Νοσοκομεία που δεν άνοιξε (αφού εσύ τα είχες κλείσει)
• για το ΕΣΥ που δεν ενίσχυσε (αφού ΕΣΥ το στραπατσάρισες) 
• για τους γιατρούς, τις ΜΕΘ, τους νοσηλευτές που δεν φρόντισε να υπάρχουν (αφού εσύ το είχες «φροντίσει» πριν και μετά από αυτόν)
• για τα λεωφορεία που δεν αγόρασε και τα ΜΜΜ που δεν ενίσχυσε (ό,τι κι εσύ, δηλαδή)
• για το Μνημόνιο που ψήφισε και τα Μνημόνια που εφάρμοσε (αφού μαζί το ψηφίσατε και τα δικά σου εφάρμοσε)
• για τα ΜΑΤ που θα «διέλυε» (και που εσύ τα στέλνεις να ξεβρακώνουν ανθρώπους και να εφαρμόζουν την χουντίλα της «απαγόρευσης των συναθροίσεων καθ’ άπασαν την επικράτειαν»)
• για την συμφωνία που αυτός έφτιαξε για τις ΑμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις (αφού εσύ την ψήφισες)
• για τον «αγγελικό Τραμπ» που προσκύνησε (και στον οποίο εσύ δηλώθηκες «προβλέψιμος» σύμμαχος)
• για την επέκταση της οικειοθελούς  φορολόγησης των εφοπλιστών (αφού εσύ την εισήγαγες και του την έμαθες)
• για την μη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ (αφού εσύ τον επέβαλλες)
• για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που νομοθέτησε (και που εσύ τους κάνεις «βιομηχανία» μέσω του πτωχευτικού κώδικα)
• για τη «μη αμφισβήτηση της θέσης της χώρας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ (που εσύ ως σημαιοφόρος του ευρωατλαντισμού λατρεύεις)
• για την τρόικα που την έκανε «θεσμούς» (και που εσύ την έφερες)
• για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζιτών (που εσύ θες να είσαι η επίσημη αγαπημένη τους)
• για την κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος (που εσύ τη ζήτησες)
• για τους φόρους που δεν κατάργησε (αφού εσύ τους θέσπισες)
• για την υπό νέα αδειοδότηση κατάντια του μιντιακού τοπίου (που εσύ την έχτισες και την ταίζεις με την κοπριά της «λίστας Πέτσα»)  

τότε, λοιπόν, μετά από τόση και τέτοια στρατηγική σύμπλευση, είσαι καταδικασμένη ως ΝΔ, εσύ και τα μιντιακά σου λιβανιστήρια, να ψάχνετε αποπροσανατολισμούς στις αθλιότητες.

Στην Ελλάδα που έχει 3.000 νεκρούς από τις αρχές Νοέμβρη, όταν κάθε μέρα συντελείται κι ένα «Μάτι», όταν κάθε μέρα συντελείται και μια «Μάνδρα», όταν κάθε μέρα συντελείται σε επίπεδο ανθρώπινων απωλειών και μια φωτιά με όρους 2007, όταν κάθε μέρα συντελείται κι ένα «Σαμίνα», όταν κάθε μέρα συντελείται μια «Φαράν» και μια «Ρικομέξ»,

είναι απολύτως εξηγήσιμη η δυσωδία των αντιπερισπασμών για τις ανύπαρκτες «βίλες των Λεγραινών», όπως και η υποχρέωση του υπόλογου πολιτικού συστήματος να καταφεύγει στα πινγκ – πονγκ με τις ποδηλατάδες στην Πάρνηθα,  με την «ανεμελιά» των ταγών του, με τα «κότερα» του ενός και τους «Βολταίρους» του άλλου.

Είναι εξηγήσιμο και γιατί οι «άριστοι» της ΝΔ, των εκατοντάδων εκατομμυρίων δανείων και κομματικών χρεών – αυτοί που στα Ε9 τους για να καταγράψουν τα ακίνητά τους χρειάζονται τόσο χαρτί  που με τον όγκο του θα μπορούσε να τυλιχτεί η φέτα του Σκλαβενίτη για τρία χρόνια – θέλουν η «πολιτική» κουβέντα να  κινείται γύρω από ανύπαρκτες «βίλες των Λεγραινών», 

αλλά και πόσο βολικό είναι αυτό για «αριστερούς» σαν δαύτους που κατέθεσαν το «ηθικό τους πλεόνασμα» στην υπηρεσία των τροικανών πλεονασμάτων και στην υπέρ ΤΑΙΠΕΔπαράδοση της δημόσιας περιουσίας σε ντόπιους και ξένους καπιταλιστές για 99 χρόνια! 

Η ιστορία με “το σπίτι του Τσίπρα” είναι μια κλασική συνταγή αναπαραγωγής, τροφοδότησης και βαθέματος της ευτέλειας.  Βγαλμένη από τον “τσελεμεντέ” ενός υπόλογου πολιτικού συστήματος που πουλάει για «αλήθεια» τις κατασκευές. Για «ενημέρωση» το επικοινωνιακό ψεύδος. Και που για να αποσιωπήσει την στρατηγική σύμπλευση των φορέων του, βαφτίζει «πολιτική αντιπαράθεση» την φλυαρία για το τίποτα που ισοδυναμεί με την στυγνή λογοκρισία των ουσιαστικών γεγονότων που αφορούν τη ζωή του λαού. Και το διαπράττει μέσα από την αισχρή προσβολή του λαού, την ώρα των άφατων δεινών του.    

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο «πόλεμος των σκιών» και οι γνωστικές μας ευπάθειες...

 

 

Ο Αντυ ανησυχεί μην κολλήσει COVID-19. Αδυνατώντας να διαβάσει όλα τα σχετικά άρθρα που βλέπει, εμπιστεύεται τους φίλους του για υποδείξεις. Οταν ένας απ' αυτούς ισχυρίζεται στο «Facebook» ότι οι φόβοι για την πανδημία έχουν διογκωθεί, ο Αντυ αρχικά το απορρίπτει. Αλλά μετά, το ξενοδοχείο όπου εργάζεται κλείνει και καθώς κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του, ο Αντυ αρχίζει να αναρωτιέται πόσο σοβαρή είναι τελικά η απειλή από τον νέο κορονοϊό. Αλλωστε, κανένας απ' όσους γνωρίζει δεν έχει πεθάνει. Ενας συνάδελφος αναρτά ένα άρθρο που ισχυρίζεται ότι το «φόβητρο» του COVID έχει δημιουργηθεί από τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες, σε συνεργασία με διεφθαρμένους πολιτικούς, ισχυρισμός που συνάδει με την έλλειψη εμπιστοσύνης του Αντυ προς την κυβέρνηση. Η αναζήτηση που κάνει στο Web σύντομα τον οδηγεί σε δημοσιεύματα που ισχυρίζονται ότι η COVID-19 δεν είναι χειρότερη από τη γρίπη. Ο Αντυ συμμετέχει σε μια διαδικτυακή ομάδα ανθρώπων που έχουν ήδη απολυθεί, ή φοβούνται ότι θα απολυθούν και σύντομα αρχίζει να αναρωτιέται όπως πολλοί απ' αυτούς: «Ποια πανδημία;». Οταν μαθαίνει ότι πολλοί από τους φίλους του σκοπεύουν να συμμετάσχουν σε διαμαρτυρία για τον τερματισμό των lockdown, αποφασίζει να συμμετάσχει κι αυτός. Κι όταν η αδερφή του τον ρωτάει για τη διαμαρτυρία, ο Αντι μοιράζεται μαζί της την πεποίθησή του, που τώρα έχει γίνει στοιχείο της ταυτότητάς του: Η COVID είναι μια απάτη.

Αναφορές όπως η προηγούμενη έρχονται τελευταία συχνά στη δημοσιότητα για να ερμηνεύσουν την απήχηση ορισμένων ανορθολογικών απόψεων με αφορμή και την πανδημία. Ομως τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα...

* * *

Το παραπάνω παράδειγμα περιγράφει το πώς μπορεί με έναν συστηματικό τρόπο να χειραγωγηθεί μέσω του διαδικτύου, όχι απλώς η άποψη και η θέση σε ένα ζήτημα, αλλά και η ενεργός συμμετοχή και η δράση. Βεβαίως, υπάρχουν πολλοί κρίκοι σε αυτήν την αλυσίδα της «εθελούσιας» χειραγώγησης, εξαπάτησης και στρέβλωσης της ενεργητικής στάσης απέναντι σε ένα πρόβλημα. Το θέμα δεν είναι απλώς γνωστικό, δεν είναι θέμα κάποιων γνωστικών προκαταλήψεων.

Στην πραγματικότητα, το πεδίο είναι ναρκοθετημένο εξαρχής. Ο Αντι και ο κάθε Αντι γίνεται πιόνι σε μια μεγάλη σκακιέρα, στην οποία αόρατοι παίχτες είναι μεγάλα μονοπωλιακά, επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά και συμφέροντα κρατών. Το παιχνίδι έχει ως αντικείμενο το πώς η πανδημία θα αξιοποιηθεί σε έναν πόλεμο ισχύος ανάμεσα σε μονοπωλιακούς ομίλους, των ίδιων και διαφορετικών κλάδων, ανάμεσα σε ισχυρές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, ανάμεσα σε ανταγωνιζόμενα αστικά κράτη.

Στις «σκιές» ανταγωνίζονται τμήματα του κεφαλαίου που νιώθουν χαμένα από το lockdown και πιέζουν για άρση του ή για χαλάρωση ορισμένων υγειονομικών πρωτοκόλλων και τμήματα όπως οι φαρμακοβιομηχανίες, που προσδοκούν κέρδη από την πανδημία, κράτη που επιδιώκουν να κρύψουν τις ευθύνες τους για τα χάλια των συστημάτων Υγείας, εξαιτίας της εμπορευματοποίησής τους και κράτη που επιδιώκουν «υγειονομικό χάος» για τους ανταγωνιστές τους.

Συνδυάζονται σχέδια για αξιοποίηση της πανδημίας για νέα μέτρα ενάντια στους εργαζόμενους, για νέα μέτρα καταστολής με σχέδια διοχέτευσης της λαϊκής αγανάκτησης και διαμαρτυρίας σε ανορθολογικά κανάλια εύκολα χειραγωγήσιμα και αξιοποιήσιμα σε διάφορα αστικά επιχειρηματικά, πολιτικά και - γιατί όχι - πολεμικά σχέδια.

Εχει ενδιαφέρον να διαγνώσουμε τον μηχανισμό, με τον οποίο αυτός ο πόλεμος σκιών κατασκευάζει και αξιοποιεί τα πιόνια του...

Ενισχυτές

Η στάση του Αντι βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα. Στην περίπτωση που συζητάμε, γιατί να έχει εμπιστοσύνη σε κράτη και κυβερνήσεις που αποδεδειγμένα τον αφήνουν μόνο, τον εγκαταλείπουν σε κρίσιμες φάσεις, όπως σε φυσικές καταστροφές, οικονομικές κρίσεις, δεν μπορούν να εγγυηθούν τη ζωή, τη δουλειά του, τα δικαιώματά του; Γιατί να μην είναι επιφυλακτικός απέναντι στα μονοπώλια του Φαρμάκου, που παράγουν με αποκλειστικό κριτήριο τα κέρδη τους και είναι βουτηγμένα σε μεγάλα σκάνδαλα; Γιατί να μην σκέφτεται ότι η πανδημία αξιοποιείται για νέα μέτρα εναντίον του; Ακόμα, γιατί να μην περνά από το μυαλό του ότι μπορεί ο ιός να εμπεριέχει και ανθρώπινη παρέμβαση, όταν ξέρουμε την ανάπτυξη των βιολογικών όπλων;

Το ίδιο ισχύει και για τους Αντι της άλλης όψης του νομίσματος, οι οποίοι άλλωστε πλειοψηφούν. Τους Αντι της «επίσημης χειραγώγησης». Που αποδέχονται το αφήγημα της ατομικής ευθύνης, που είναι έτοιμοι να δεχτούν κάθε περιορισμό, έχοντας πειστεί ότι το κράτος ό,τι ήταν να κάνει το έκανε υιοθετώντας ουσιαστικά τη λογική του κόστους - οφέλους λόγω της οικονομικής κατάστασης.

Τους Αντι που προσδοκούν από την «εθνική συνεννόηση» και την «κοινωνική συναίνεση», ελπίζοντας ότι έτσι μπορεί να αλλάξει η άθλια κατάσταση. Που ο φόβος τους για αυτούς, τις οικογένειες, τα παιδιά τους, η ανασφάλεια που τους δημιουργεί η κατάσταση που βιώνουν ενισχύει και τις προκαταλήψεις τους απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Οι σύγχρονες τεχνολογίες προσφέρουν δυνατότητες μεγάλης ενίσχυσης των προκαταλήψεων όλων των ειδών. Οι μηχανές αναζήτησης κατευθύνουν τον Αντι σε ιστοσελίδες, που φουντώνουν υποψίες ή παραδοχές του και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ) τον συνδέουν με άλλους που έχουν τα ίδια μυαλά, τροφοδοτώντας τους κάθε εκδοχής φόβους του. Κάνοντας τα πράγματα χειρότερα, αυτόματα συστήματα, τα αποκαλούμενα bots (από το robot), δηλαδή αυτοματοποιημένοι λογαριασμοί στα ΜΚΔ που εμφανίζονται ως πραγματικοί άνθρωποι, επιτρέπουν σε διάφορους μηχανισμούς να εκμεταλλευτούν τις όποιες γνωστικές ευπάθειες.

Οι διάφοροι Αντι δεν μπορούν να διακρίνουν αυτό που παίζεται πίσω από τις πλάτες τους, γίνονται μέρος ενός παιχνιδιού οικειοθελώς, αλλά ασυνείδητα. Η μεγάλη εικόνα των σχέσεων ανάμεσα σε επιχειρηματικά συμφέροντα, καπιταλιστικά κράτη, ανταγωνισμούς, ο πόλεμος που διεξάγεται ανάμεσά τους, δεν υπάρχουν στην οπτική τους. Εχει προηγηθεί ένας καθαγιασμός στο μυαλό τους της πληροφορίας στο διαδίκτυο και τα ΜΚΔ, τα οποία έχουν φορέσει τον μανδύα του «ακηδεμόνευτου μέσου».

Ούτε, βέβαια, μπορούν να δουν ότι από συμφέρον το «Facebook» και τα άλλα ΜΚΔ είναι φτιαγμένα για να λειτουργούν ως ενισχυτές των γνωστικών προκαταλήψεων και συγκεκριμένων αντιλήψεων, ενταγμένα σε έναν ολόκληρο μηχανισμό κρατών και επιχειρήσεων, αλλά και για να εξασφαλίζουν μεγαλύτερη συμμετοχή των χρηστών, άρα μεγαλύτερα κέρδη από τις διαφημίσεις.

Το πρόβλημα γίνεται πιο σύνθετο από την τεράστια διάδοση της διαδικτυακής πληροφορίας. Η θέαση και η παραγωγή ιστολογίων (blogs), βίντεο, τουίτ (tweets) και άλλων μορφών πληροφορίας που αποκαλούνται μιμίδια (memes), έχουν γίνει τόσο φτηνές και εύκολες, που το διαδίκτυο έχει κατακλυστεί. Αδυνατώντας να επεξεργαστούμε όλο αυτό το υλικό, αφήνουμε τις γνωστικές μας προκαταλήψεις να αποφασίζουν σε τι θα δώσουμε προσοχή και σε τι όχι. Αυτές οι νοητικές συντομεύσεις της απόστασης έως το συμπέρασμα, επηρεάζουν ποιες πληροφορίες αναζητούμε, κατανοούμε, θυμόμαστε και επαναλαμβάνουμε. Οχι τυχαία, θεωρείται ότι ο σύγχρονος πόλεμος είναι πρώτα απ' όλα πόλεμος της πληροφορίας.

«Οικονομία προσοχής» και παραμορφώσεις...

Ο νομπελίστας Χ. Σάιμον είχε πει ότι «εκείνο που καταναλώνει η πληροφορία είναι μάλλον εμφανές: καταναλώνει την προσοχή των ληπτών της» και στην αστική οικονομία συνηθίζεται να χρησιμοποιείται για το θέμα αυτό ο όρος οικονομία ή βιομηχανία της προσοχής. Ενα από τα πρώτα θύματα της αποκαλούμενης βιομηχανίας της προσοχής είναι η απώλεια πληροφοριών υψηλής ποιότητας.

Η τάση που προκαλεί η λεγόμενη προκατάληψη επιβεβαίωσης, να αναζητούμε, να ανακαλούμε και να καταλαβαίνουμε καλύτερα πληροφορίες που επιβεβαιώνουν αυτά που ήδη πιστεύουμε, είχε μελετηθεί ήδη από το 1932. Πειράματα που έγιναν στις δεκαετίες που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν πάλι και πάλι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι διαφορετικών αντιλήψεων, που εκτίθενται στις ίδιες πληροφορίες για ένα θέμα, πολύ περισσότερο σε ένα θέμα που προκαλεί αντιπαλότητα, τείνουν ο καθένας να ενισχύει τις απόψεις του.

Οι μηχανές αναζήτησης και οι πλατφόρμες των ΜΚΔ δίνουν προσωποποιημένες συστάσεις βασισμένες στον τεράστιο όγκο δεδομένων που έχουν συλλέξει με βάση τις προηγούμενες προτιμήσεις, που έχουν εκδηλώσει οι χρήστες τους. Εμφανίζουν «ψηλότερα» πληροφορίες με τις οποίες είναι πιθανότερο να συμφωνήσουμε, ακόμη και περιθωριακές και μας ...«προστατεύουν» από πληροφορίες που μπορεί να αλλάξουν τις ιδέες μας. Ερευνητικές εργασίες έδειξαν ότι πιο επιρρεπείς σε αυτό το μοτίβο της παραπληροφόρησης είναι οι άνθρωποι με συντηρητικές απόψεις, χωρίς όμως και οι υπόλοιποι να μπορούν να το αποφύγουν.

Μελέτη του 2006 έδειξε ότι όταν άνθρωποι απομονωθούν σε ομάδες στις οποίες μπορούν να δουν τις προτιμήσεις των άλλων του κύκλου τους, αλλά δεν γνωρίζουν για τις προτιμήσεις των ανθρώπων εκτός ομάδας, οι προτιμήσεις κάθε ομάδας τείνουν να αποκλίνουν διαρκώς και περισσότερο. Αντίθετα, όταν δεν μπορούν να δουν τις προτιμήσεις των άλλων, οι επιλογές των μελών των ομάδων εμφανίζουν σχετική σταθερότητα. Με άλλα λόγια, οι κοινωνικές ομάδες δημιουργούν μια πίεση προς τη συμμόρφωση, που μπορεί να υπερνικήσει τις ατομικές προτιμήσεις και, ενισχύοντας τυχαίες αρχικές διαφορές, μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες αποκλίσεις.

Τα ΜΚΔ ακολουθούν παρόμοια λογική. Η δημοφιλία συγχέεται με την ποιότητα και οι άνθρωποι καταλήγουν να αντιγράφουν τη συμπεριφορά που παρακολουθούν. Πειράματα στο «Twitter», από ερευνητές του Τεχνικού Πανεπιστημίου της Δανίας, έδειξαν ότι η πληροφορία σε αυτό το μέσο μεταδίδεται μέσω «σύνθετης μόλυνσης»: Οταν εκτεθούμε επανειλημμένα σε μια ιδέα, που εμφανίζεται να προέρχεται από διαφορετικές πηγές, είναι πιο πιθανό να την υιοθετήσουμε και να την αναπαραγάγουμε.

Αυτό οδηγεί στην τάση να προσέχουμε την πληροφορία που τυγχάνει ευρείας διάδοσης (viral), με τη λογική ότι αφού όλοι μιλάνε γι' αυτό πρέπει να είναι σημαντικό. Φυσικά, εκτός από αυτά που ταιριάζουν με το προφίλ των χρηστών, το «Facebook», το «Twitter», το «YouTube», το «Instagram» εμφανίζουν τα δημοφιλή υλικά στην κορυφή των οθονών τους και ταυτόχρονα πόσοι άνθρωποι δήλωσαν ότι τους αρέσει (like) και μοιράστηκαν κάτι. Λίγοι αντιλαμβάνονται ότι αυτά τα στοιχεία δεν αποτελούν ανεξάρτητες εκτιμήσεις ποιότητας.

Αλγόριθμοι

Φτιαγμένοι ώστε να παίρνουν υπόψη τη λεγόμενη «σοφία του πλήθους», οι αλγόριθμοι των ΜΚΔ, των μηχανών αναζήτησης και των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, κατά προτίμηση σερβίρουν πληροφορίες από ένα περιορισμένο σύνολο δημοφιλών πηγών.

Προσομοιώσεις έδειξαν ότι λόγω αυτής της προκατάληψης των αλγορίθμων υποβιβάζεται η ποιότητα των memes, έστω και αν δεν υπάρχει προκατάληψη από τον ίδιο τον χρήστη. Ακόμη κι αν κάποιος επιδιώξει να μοιραστεί τις πιο σημαντικές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες, οι αλγόριθμοι, που φτιάχτηκαν για να κερδίζουν περισσότερα τα μονοπώλια, θα τον οδηγήσουν να μοιράζεται χαμηλής ποιότητας πληροφορίες.

Στα ΜΚΔ η κατασκευή αυτόματων που εμφανίζονται ως άνθρωποι είναι πολύ εύκολη. Ετσι κάποιος μπορεί να διαχειρίζεται μια στρατιά από ψεύτικους λογαριασμούς κι αν χρησιμοποιήσει αρκετούς απ' αυτούς σε μια πρώιμη φάση, π.χ. στο Reddit, μπορεί να έχει τεράστια επίπτωση στη μετέπειτα δημοφιλία μιας ανάρτησης.

Ερευνα του 2017 έδειξε ότι το 15% των ενεργών λογαριασμών του «Twitter» είναι bots. Σε πολλές περιπτώσεις bots καταφέρνουν να διεισδύσουν παριστάνοντας τους ανθρώπους σε ομάδες ΜΚΔ και να πασάρουν στους συμμετέχοντες περιεχόμενο «δόλωμα» χαμηλού επιπέδου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, προτείνουν άλλους ψεύτικους λογαριασμούς προς «ακολούθηση» (follow), μια τεχνική που ονομάζεται «follow trains». Εχουν εντοπιστεί ακόμη και περιπτώσεις, που ιστοσελίδες με ψεύτικες ειδήσεις και bots στα ΜΚΔ ενορχηστρώνονται από το ίδιο «χέρι», ώστε να προωθήσουν πολιτικές ή να εξασφαλίσουν κέρδη από διαφημίσεις.

Ολα αυτά και πολλά άλλα καταγράφουν περιπτώσεις σκόπιμων επί τούτου επεμβάσεων από τους ιδιοκτήτες των ΜΚΔ και των μηχανών αναζήτησης, ώστε να προωθήσουν πολιτικούς στόχους ή άλλους στόχους κοινωνικής χειραγώγησης. Οι ιδιοκτήτες αυτοί είναι πανίσχυρα μονοπώλια, που μόνο κατ' όνομα ενδιαφέρονται να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες επικοινωνίας και πληροφόρησης των ανθρώπων. Στην πραγματικότητα, ανέπτυξαν και διατηρούν αυτά τα μέσα για την εξασφάλιση μεγάλης κερδοφορίας, για να λύνουν τις μεταξύ τους διαφορές, αλλά και μεγαλύτερου ελέγχου της πορείας των πραγμάτων σε κοινωνικό επίπεδο. Η διέξοδος για την πραγματική γνώση και την ακηδεμόνευτη θέση και δράση βρίσκεται μόνο σε ανατρεπτική επαναστατική κατεύθυνση, μόνο αρνούμενοι τον ρόλο του «πιονιού» και αμφισβητώντας τις «σκιές» που βρίσκονται στο παρασκήνιο, μόνο βγαίνοντας στο προσκήνιο με την οργανωμένη λαϊκή δράση χωρίς ξένες σημαίες...

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

απο Ριζοσπάστη

Ο ιός έχει ταξικό πρόσημο – «Δύο κόσμοι χωριστά» και στην πανδημία

 

1

Άρθρο της Γιώτας Ταβουλάρη, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ, προέδρου της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στο Φάρμακο. Αναδημοσιεύεται από τον Ριζοσπάστη. 

Όλο αυτό το διάστημα που η πανδημία Covid-19 εξελίσσεται, όλο και περισσότερο, πιο γλαφυρά, αποκαλύπτεται η βαρβαρότητα του καπιταλισμού, η «γύμνια» του όσον αφορά την προστασία της υγείας των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο, κλονίζονται η παντοδυναμία και η ιδανική εικόνα που σταθερά επιδιώκει να προβάλλει.

Αυτές τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις του συστήματός της, ως συνήθως, η αστική τάξη τις αντιμετωπίζει με ιδεολογική επίθεση προς τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Ολοι οι μηχανισμοί και τα επιτελεία της, κυβερνήσεις, κόμματα, ΜΜΕ, συνδικαλιστικές δυνάμεις όπως η ΓΣΕΕ στην Ελλάδα, η ETUC στην Ευρώπη και η ITUC σε διεθνές επίπεδο, έχουν διαταχθεί στην προσπάθεια να μας πείσουν ότι ο ιός – ο αποκαλούμενος «αόρατος εχθρός» – μας απειλεί «όλους το ίδιο», ότι «όλοι μαζί» πρέπει να τον πολεμήσουμε, με «πειθαρχία και υπακοή» στις επιταγές της αστικής εξουσίας, που καλύπτονται με τον αντίστοιχο επιστημονικό μανδύα και φυσικά με μπόλικη «ατομική ευθύνη». Να «κάνουμε υπομονή», μέχρι να έρθει το εμβόλιο, για το οποίο οι φαρμακευτικοί κολοσσοί εργάζονται δήθεν με ανιδιοτέλεια και ομοψυχία.

Ωστόσο, τα γεγονότα είναι πεισματάρικα και αναδεικνύουν τον πιο επικίνδυνο ορατό εχθρό, που δεν είναι άλλος από τον καπιταλισμό! Σε αυτό το σύστημα, όχι μόνο δεν είμαστε «όλοι μαζί», αλλά ο κόσμος των εκμεταλλευτών, του κεφαλαίου, και ο κόσμος των εκμεταλλευόμενων, της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, διαχωρίζονται ακόμα πιο ξεκάθαρα αυτή την περίοδο της πανδημίας.

Χαρακτηριστικές οι εξελίξεις με τα εμβόλια

Ας δούμε τι γίνεται με το πολυπόθητο εμβόλιο, που είναι κοντά πλέον, αλλά πώς, με ποιες προϋποθέσεις;

Οι φαρμακευτικές επιχειρήσεις έχουν πληρωθεί για την έρευνα, την παραγωγή και τις προπαραγγελίες των εμβολίων από τις κυβερνήσεις σε ΗΠΑ, ΕΕ, άλλες αναπτυσσόμενες καπιταλιστικές χώρες όπως η Ινδία, προκαταβολικά, με δισεκατομμύρια κρατικού χρήματος, προερχόμενου φυσικά από την κλεμμένη υπεραξία της εργατικής τάξης, από τον ιδρώτα και την αφαίμαξη των λαών. Με μηδενικό ρίσκο ή κόστος, έχουν εξασφαλισμένη κερδοφορία, ακόμα κι αν κάποιες δεν ολοκληρώσουν ή δεν πουλήσουν τα εμβόλιά τους. Δεν συζητάμε γι’ αυτές που θα πουλήσουν δισεκατομμύρια δόσεις, με την ελάχιστη τιμή να διαμορφώνεται στα 39 δολάρια ανά δοσολογικό σχήμα, σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, μέσα σε αδυσώπητους ανταγωνισμούς που εναλλάσσονται με συνεργασίες, με γνώμονα το κέρδος.

Επιπλέον, τα αστικά επιτελεία έχουν εξασφαλίσει και τη νομική κάλυψη των φαρμακευτικών κολοσσών, για περιπτώσεις «αστοχιών» ή πιθανών παρενεργειών, λόγω της ταχύτητας των διαδικασιών για την παραγωγή των εμβολίων. Μεγαλοστελέχη των εταιρειών αυτών δηλώνουν ωμά ότι τα εμβόλια θα πάνε πρώτα σε αυτούς που έχουν πληρώσει και προσπαθούν να στηρίξουν και επιστημονικά την επιλεκτικότητά τους αυτή, όπως το στέλεχος της «Pfizer», που υποστήριξε ότι «λίγοι – λίγοι εμβολιασμοί είναι καλά για αρχή»!

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση της ρεμδεσιβίρης, της οποίας το κόστος ανά θεραπεία ανέρχεται στα 3.120 δολάρια. Κόστος υψηλό και για λίγους. Προληπτικά και θεραπευτικά σχήματα με το σταγονόμετρο ποια σχέση μπορεί να έχουν με την κάλυψη των αναγκών στην Υγεία για όλους, χωρίς προϋποθέσεις, που είναι και το ζητούμενο σήμερα;

«Success story» για τις φαρμακευτικές επιχειρήσεις…

Αποπροσανατολισμός και αποσιώπηση υπάρχει και όσον αφορά τις πραγματικές εστίες διασποράς του κορονοϊού. Η ατέρμονη συζήτηση που γίνεται για διάφορες «επικίνδυνες συναθροίσεις, συνωστισμούς», σκοπό έχει αφενός να ενοχοποιήσει τις εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις και αφετέρου να κρύψει ότι η διασπορά γίνεται κυρίως στους χώρους δουλειάς, στα εργοστάσια, και αυτό φυσικά αφορά την εργατική τάξη και τους βιοπαλαιστές, τους ίδιους που συνωστίζονται καθημερινά – εκτός από τους εργασιακούς χώρους – και στα ΜΜΜ, για να πάνε στη δουλειά. Αφορά τους ίδιους που υφίστανται ταυτόχρονα τις συνέπειες της αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής που ασκείται ακόμα πιο βίαια με αφορμή την πανδημία.

Για παράδειγμα, στον κλάδο του Φαρμάκου, παρόλο που αντικειμενικά είναι πιο υψηλών προδιαγραφών, με μέτρα ασφαλείας πιο ενισχυμένα, εξαιτίας του παραγόμενου προϊόντος, έχουμε αρχίσει να μετράμε κρούσματα και μάλιστα, το τελευταίο διάστημα, πιο μαζικά, σε μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, εργοστάσια, αλλά και φαρμακαποθήκες, φαρμακεία.

Ολα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που οι φαρμακευτικές επιχειρήσεις καταγράφουν το δικό τους «success story», που η πανδημία υποβοηθά, αφού αντικειμενικά σε τέτοιες περιόδους το προϊόν τους «κινείται» περισσότερο.

Τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους:

Το 2019 οι πωλήσεις φαρμάκου παρουσίασαν άνοδο, ενώ οι εξαγωγές εκτινάχθηκαν στα 1,9 δισ. ευρώ, ενισχυμένες κατά 32,5% σε σχέση με το 2018.

Στο πρώτο εξάμηνο του 2020, οι εξαγωγές φαρμάκου παρουσίασαν αύξηση 59,7% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2019.

Το φάρμακο παραμένει σταθερά το δεύτερο εξαγώγιμο προϊόν της ελληνικής μεταποίησης, μετά τα πετρελαιοειδή, με ποσοστό συμμετοχής στο σύνολο των ελληνικών εξαγωγών πάνω από 6%.

Μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες δρομολογούν επενδύσεις άνω των 200 εκατ. ευρώ για φέτος, οι οποίες, σε βάθος τριετίας, υπολογίζεται να αγγίξουν τα 600 εκατομμύρια. Στην κατεύθυνση αυτή, οι φαρμακοβιομήχανοι απαιτούν και η κυβέρνηση είναι πρόθυμη να συνδράμει και ήδη έχει προχωρήσει σε ΚΥΑ με την οποία συμψηφίζεται το clawback με δαπάνες έρευνας, ανάπτυξης και παραγωγικών επενδύσεων. Ο συμψηφισμός αυτός για το 2020 ανέρχεται στα 100 εκατ. ευρώ, με προοπτική να φτάσει τα 200 εκατ. για τα επόμενα 3 χρόνια. Προβλέπεται επίσης εξαίρεση των εμβολίων από τη δημόσια φαρμακευτική δαπάνη. Μόνο το clawback που θα καλούνταν να καταβάλλουν οι εταιρείες για εμβόλια το 2020, υπολογίζεται σε 200 εκατ. ευρώ, ποσό που με τη ρύθμιση αυτή μένει στα ταμεία τους. Επιπλέον, καταργήθηκε ο φόρος εισόδου 25% στα νέα φάρμακα.

Ακόμη, έχει εκφραστεί η κυβερνητική πρόθεση να εξασφαλίσει ξεχωριστά κονδύλια για την κάλυψη των ανασφάλιστων, κάτι που αναμένεται να απαλλάξει τις εταιρείες από την καταβολή τουλάχιστον 250 εκατ. ευρώ σε clawback.

…ψίχουλα για τον λαό και ένταση της εκμετάλλευσης

Ενώ, λοιπόν, η κυβέρνηση «μπουκώνει» με ζεστό χρήμα και φοροαπαλλαγές τους μεγάλους ομίλους του Φαρμάκου, για τους εργαζόμενους και τους βιοπαλαιστές δεν βρίσκει παρά λίγα ψίχουλα τόσο για την υγεία τους, όσο και για τη φαρμακευτική κάλυψή τους.

Η δημόσια δαπάνη για την Υγεία, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, μειώθηκε κατά 44% τη δεκαετία 2009-2019, φτάνοντας το 40% των συνολικών δαπανών Υγείας να αποτελούν ιδιωτική δαπάνη. Ο άγρια φορολογούμενος εργαζόμενος, ο κακοπληρωμένος, ο μερικώς απασχολούμενος, ο άνεργος, ο συνταξιούχος με την πετσοκομμένη σύνταξη, πλήρωσαν για αγορά φαρμάκου το 2019 πάνω από 1,2 δισ. ευρώ!

Οσο για τους εργαζόμενους στον κλάδο: Από το 2009 είναι χωρίς κλαδική σύμβαση. Δουλεύουν σε συνθήκες εντατικοποίησης, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα, με ατέλειωτες υπερωρίες νομότυπα εγκεκριμένες για τους εργοδότες, ειδικά στην περίοδο της πανδημίας. Το 5ήμερο – 8ωρο από Δευτέρα έως Παρασκευή έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από τα κυλιόμενα ωράρια. Για τις φαρμακαποθήκες, ύστερα από απαίτηση των εργοδοτών, συγκεκριμένες δημοτικές αρχές, με προεξάρχουσα της Αθήνας, διεύρυναν το ωράριο λειτουργίας και κατά τη μέρα του Σαββάτου, ανοίγοντας το δρόμο της κατάργησης του 5ήμερου – 8ωρου. Χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται υπό το εργολαβικό καθεστώς με ελάχιστα δικαιώματα. Οι απολύσεις είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο και όχι μόνο στην Ελλάδα. Πολλοί φαρμακευτικοί κολοσσοί απολύουν χιλιάδες εργαζόμενους ανά τον κόσμο, στο πλαίσιο αποφασισμένων αναδιαρθρώσεών τους. Για τους ιατρικούς επισκέπτες, τα υγειονομικά πρωτόκολλα που αφορούν την είσοδο στα νοσοκομεία, ο απαραίτητος για την προστασία της υγείας περιορισμός στις επισκέψεις και μετακινήσεις τους, ακόμα και η ένταξη ορισμένων στις ευπαθείς ομάδες, μεταφράζονται από την εργοδοσία σε απώλεια της θέσης εργασίας, στην άγουσα για την ανεργία λογική που υποθάλπεται και από τις δυνάμεις ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ που ελέγχουν την αντίστοιχη Ομοσπονδία.

Διαγράφεται πιο καθαρά το χάσμα εκμεταλλευτών – εκμεταλλευόμενων

Είναι αποκαλυπτική, λοιπόν, η εικόνα για την κατάσταση των εργαζομένων από τον «ευγενή» κλάδο του Φαρμάκου και ασφαλώς συμπληρώνεται πιο ζοφερή με τα κρούσματα που καταγράφονται σε άλλους κλάδους, όπως η βιομηχανία τροφίμων, τα σούπερ μάρκετ, στους μετανάστες εργάτες των φασονατζίδικων, στους εργάτες γης.

Ο ιός χτυπά την εργατική τάξη μέσα στους χώρους δουλειάς. Τη χτυπά, όμως, και στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και μεταναστών, στα μικρά σπίτια που στριμώχνονται πολυμελείς οικογένειες, στα νοσοκομεία που δεν «φτάνουν» για όλους και η «επιλογή» νοσηλείας καθιστά τους εργάτες και τα φτωχά στρώματα πιο ευάλωτους.

Ο ιός έχει ταξικό πρόσημο, όπως και τα μέτρα που παίρνει ο καπιταλισμός ανά τον κόσμο, για να θωρακιστεί, να καλύψει τη «γύμνια» του, να αντιμετωπίσει τη νέα κρίση του, στην οποία η πανδημία λειτουργεί καταλυτικά. Μέτρα στρατηγικού χαρακτήρα, χρόνια επεξεργασμένα, που επισπεύδονται με αφορμή την πανδημία.

Μέτρα προσαρμογής των εργασιακών σχέσεων, των μισθών και της Ασφάλισης στις σύγχρονες απαιτήσεις της καπιταλιστικής παραγωγής, μέτρα ενσωμάτωσης του συνδικαλιστικού κινήματος σε αυτές τις απαιτήσεις και συνθήκες. Μέτρα έντασης της καταστολής, για να χτυπιέται όποιος σηκώνει κεφάλι, για να αντιμετωπιστεί ο «ριζοσπαστισμός», επίσημα διακηρυγμένη θέση της ΕΕ. Για να περάσει η πανδημία και η εργατική τάξη να βγει πιο λαβωμένη, μαζί και ο λαός, με πετσοκομμένα δικαιώματα και ελευθερίες.

Η πανδημία έδειξε πιο καθαρά τη σήψη και τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, μαζί με το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους.

Η ανωτερότητα του Σοσιαλισμού, τα επιτεύγματά του και στον τομέα της Υγείας φαντάζουν τώρα ακόμα πιο εμφατικά.

Ο δρόμος για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα διαγράφεται πιο ξεκάθαρα με τη συνειδητοποίηση ότι δεν έχουν τίποτα κοινό με τους αστούς και τα επιτελεία τους. Και δεν είναι άλλος από την οργανωμένη πάλη, την αντίσταση στα καλέσματα υποταγής, τη διεκδίκηση όλων όσα αφορούν τις σύγχρονες και πραγματικές μας ανάγκες, την ενίσχυση του ΚΚΕ, για την ανατροπή και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο Υπουργός, πατέρα;

 

 Χ όπως λέμε Χαρά. Και Χρυσοχοΐδης. Και Χούντα…

Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο υπουργός, πατέρα;
Γιατί βγαίνει ο κόσμος στα μπαλκόνια και καμαρώνει τους αστυνομικούς;

Γιατί δε χορταίνει να τους βλέπει, παιδί μου. Να σώζουν ζωές και την Αθήνα, που δεν κάηκε. Να βλέπουν μια δημοκρατική αστυνομία, που κάνει πράξη την αποκέντρωση της βίας και της καταστολής. Καταστολή στις γειτονιές, μες στις πολυκατοικίες, σαν ντελίβερι. Σε κάθε σπίτι, σε κάθε γειτονιά, όχι μόνο στο κέντρο της Αθήνας. Να δέρνουν οικογένειες, πεντάχρονα, όχι μόνο “μπαχαλάκηδες”.

300 άτομα βγήκαν συμβολικά στον δρόμο, 399 προσαγωγές έκαναν και οι 143 έγιναν συλλήψεις. Σε μια μέρα που δε θα γινόταν τίποτα. Αν δεν είναι αυτό επιτυχία, τότε τι είναι; Ας ρωτήσουμε τον Μπαμπινιώτη. Ή τη στατιστική του Γαλάνη. Αυτό είναι χέρι-αλφάδι (χωρίς κύκλο). Α for Αστυνομία και Αυταρχισμός.

Βρέθηκε μόνο ένας στους 5.000, στα όρια του στατιστικού λάθους, να κάνει ένα  μικρό λάθος. Ότι τον έπιασε η κάμερα. Έδειξε όμως πόσο ρομαντική και ευαίσθητη έχει γίνει η αστυνομία μας. Αντί για μπουκέτα ξύλο, μοιράζει μπουκέτα λουλούδια. Από αγκάθι βγαίνει ρόδο…

Γιατί εστιάζετε όμως στην ανθοδέσμη και όχι στα άλλα μπουμπούκια; Και συλλήψεις έκαναν και ξύλο έδωσαν και κόσμο στοίβαξαν και φωτορεπόρτερ προπηλάκισαν και κρότου-λάμψης στα σπίτια έριξαν. Γιατί ένας απρόσεκτος να αμαυρώνει το έργο των υπόλοιπων 4.999 που εκτέλεσαν τις εντολές που είχαν κατά γράμμα;

Αν μπορούσαν, θα έλεγαν πως το μπουκέτο χτύπησε πρώτο τον Ματατζή, ότι είχε αγκάθια κτλ. ΑΛλά κι έτσι καλά πήγε. Καταδίκασαν τον έναν απρόσεκτο, έκαναν “γενναία αυτοκριτική” και πανηγύρισαν για όλα τα άλλα, που πέρασαν στο ντούκου.

Βγήκε ο κόσμος την Κυριακή, που είχε λιακάδα, και δεν ήξερε πώς να γυρίσει. Έξι σταθμοί έκλεισαν κατόπιν σχετικής ανακοίνωσης, μετά έκλεισαν και τα Σεπόλια (που είναι τα νέα Εξάρχεια) και πριν περάσει ένα τρίωρο είχαν κλείσει άλλοι είκοσι, χωρίς καμία προειδοποίηση. Φαντάσου να ήταν λόγω καμιάς πορείας στο κέντρο, πόσα πύρινα ρεπορτάζ θα βλέπαμε στα δελτία.

Κι ο κόσμος χαιρόταν και δε σιχτίριζε, γιατί μπορούσε να περπατήσει χιλιόμετρα και να χαρεί λιακάδα, να μην κλειστεί πάλι στους συρμούς. Η πόλη δεν κάηκε, αλλά κόπηκε στα δύο από την πολλή ασφάλεια. Τέτοια χαρά δεν είχε ξαναματανιώσει ο λαός, εδώ και πολλά χρόνια.
Χ for Χαρά και Χρυσοχοΐδης. Και Χούντ… (μην το πεις).

Ο Χρυσοχοΐδης το είπε καθαρά. Η λογική και η δημοκρατία επιστρέφει. Κάπου θα ‘χε παραπέσει και την χάσαμε τα τελευταία 45 χρόνια, αλλά τώρα επανέρχεται. Νιώστε την αύρα της, το άρμα μάχης, τους μπάτσους ως δημόσιους λειτουργούς της. Και προσέξτε μην το σκάσει ξαφνικά το βράδυ, όπως κοιμόμαστε με ανοιχτά παράθυρα.

Π for Πραξικόπημα, Παράθυρα ανοιχτά…

Σφυροδρέπανος