ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Στην υπηρεσία των συμφερόντων που το δημιούργησαν

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Στην υπηρεσία των συμφερόντων που το δημιούργησαν

Icon

Το 2012 αποτελεί πλέον ανάμνηση, γεγονός που δίνει την αφορμή για αναδρομές στα όσα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκειά του. Αναφορικά (και) με το εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο, τα δρώμενα περιγράφονται εύστοχα από το στίχο «όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν».

Οπως και τα προηγούμενα χρόνια, γίναμε μάρτυρες μιας ιλαροτραγωδίας, ενός θεάτρου του παραλόγου, με μόνιμα και έκτακτα στοιχεία αλλά πάντα ταυτόσημο μοτίβο. Με τους ίδιους (είτε ως ιδιότητα, είτε ως πρόσωπα) πρωταγωνιστές και το ίδιο τέλος. Παρανομίες, παρατυπίες, αλισβερίσι, καταπάτηση κάθε έννοιας ισονομίας και εφαρμογής των προβλεπομένων που οι συνειδητά καταστρατηγούντες «ταγοί» (κυβερνώντες, επιχειρηματίες και αθλητικοί παράγοντες) θέσπισαν.

Ολα - κατά την προπαγάνδα τους - γίνονται για το καλό του αθλήματος και των ομάδων (που έχουν ταυτιστεί με την επιχειρηματική δραστηριότητα...), αποτελούν εξαιρέσεις, «επείγουσες καταστάσεις» κ.ά.

Η αλήθεια είναι πως εφαλτήριο και στόχος τους είναι η προστασία του μοντέλου και η διαφύλαξη των συμφερόντων που διακυβεύονται. Το εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο είναι κομμάτι του καπιταλισμού, κουβαλάει το... DNA του και εμφορείται από τις αγοραίες «αξίες» του.

Σ' αυτό το πλαίσιο κινήθηκε, κινείται και θα κινείται. Με ή χωρίς καπιταλιστική κρίση. Ωστε να αυγατίζουν τα κέρδη μερίδας των κεφαλαιοκρατών που ασχολούνται με αυτό, να εξυπηρετηθούν (ανάλογα την συγκυρία) συγκεκριμένα συμφέροντα και ταυτόχρονα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη διαιώνιση της διαδικασίας και του συστήματος.

Νόμος είναι οι απαιτήσεις των ΠΑΕ

Βασική επιδίωξη, λοιπόν, των εμπλεκομένων ήταν τα αδιέξοδα και τα συστημικά προβλήματα να μην υποβαθμίσουν ακόμα περισσότερο το - κατ' αυτούς - προϊόν και την καπιταλιστική αξία του. Επίσης, να αποφευχθεί η κλιμάκωση του επιχειρηματικού πολέμου ανάμεσα στις ΠΑΕ, αλλά και με άλλες εταιρείες.

Οι ίδιοι λοιπόν «ταγοί», που στα λόγια παρουσιάζονται σαν διαπρύσιοι κήρυκες της τήρησης νόμων και διατάξεων, επιδόθηκαν σ' ένα κρεσέντο παρανομιών και παρατυπιών. Ας θυμηθούμε, σταχυολογικά, μερικές.

Βάσει των προβλεπομένων, για το σε εξέλιξη πρωτάθλημα της Super League, η διαδικασία αδειοδότησης στην Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού (ΕΕΑ) έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί το αργότερο δύο εβδομάδες πριν από την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου. Τέσσερις μέρες πριν την πρεμιέρα, 8 ΠΑΕ δεν είχαν πιστοποιητικό συμμετοχής και τους δόθηκε παράταση τακτοποίησης των εκκρεμοτήτων τους, ως την προηγούμενη της αυλαίας...

Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Ετσι η κυβέρνηση κατέθεσε τροπολογία - «σωσίβιο». Παρατείνοντας κατά 1 μήνα την προθεσμία προσκόμισης φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας... Αξιοσημείωτη «λεπτομέρεια». Η διάταξη ορίστηκε να έχει ισχύ από τις 23 Αυγούστου. Οχι συμπτωματικά. Ετσι καλύπτονταν οι προβληματικές ΠΑΕ και ακυρώθηκε, στην πράξη, η ΕΕΑ...

Από την πλευρά της, η Επιτροπή Ιδιότητας και Μετεγγραφών στην ΕΠΟ εξέδωσε προσωρινά δελτία... Ενώ ο Συνεταιρισμός (παρά τη ρητή πρόβλεψη ότι αυτό απαγορεύεται) άλλαξε μεσούσης της προηγούμενης περιόδου την προκήρυξη και τις κείμενες διατάξεις. Ωστε οι ΠΑΕ, που δεν εξασφαλίζουν άδεια, να μην υποβιβάζονται αλλά να τους απαγορεύονται μετεγγραφές και ανανεώσεις συμβολαίων για παίχτες άνω των 22 ετών...

Εφαλτήριο της παράτυπης αλλαγής, όπως δημοσίως έχει αναφερθεί, το γεγονός ότι στη Football League δεν υπάρχουν ισάριθμες ομάδες που να πληρούν τις προϋποθέσεις. Επιπλέον, ακόμα και αποδυναμωμένες κάποιες ΠΑΕ (π.χ. ΑΕΚ, Αρης) είναι πιο εμπορικές από τις εν δυνάμει αντικαταστάτριές τους. Αρα (το βασικό ζητούμενό τους) η εμπορευματοποίηση - ευελπιστούν ότι - εξυπηρετείται καλύτερα...

«Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»

Για την πραγματικότητα στη... βιτρίνα του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου, μίλησε (ρ/σ «Αθλητικό Metropolis») τον Οκτώβρη, ένας από τους βασικούς συνεταίρους στην Super League και υποστηρικτής του συστήματος. Ο μεγαλομέτοχος της Ξάνθης, Χρ. Πανόπουλος: «Θα έπρεπε ομάδες να μην είχαν παραμείνει στο πρωτάθλημα αν υπήρχε αξιοκρατία. Εξι με επτά ομάδες δεν θα έπρεπε να συμμετέχουν. Το πρωτάθλημα αυτό δεν μπορεί να τελειώσει με 16 ομάδες, εκτός και αν θέλουμε να είμαστε... καραγκιόζηδες. Αν εφαρμοστούν οι νόμοι αποκλείεται να τελειώσουμε με 16. Αν χώνεται ο κάθε πικραμένος μπορεί να τελειώσει με 18 και με 20 ομάδες. Οι περισσότερες ομάδες χρωστούν σε όποιον μιλάει ελληνικά»...

Σχεδόν κάθε Κυριακή υπήρξαν διαιτητικά λάθη. Οι ισχυρισμοί δύο «παροικούντων την Ιερουσαλήμ» δημιούργησαν έντονα ερωτηματικά για το ανθρώπινο σ' αυτά και έβαλαν πολλά ερωτηματικά μετά τη λέξη.

Ο τότε αναπληρωτής πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας, Χρ. Σάββας, κατήγγειλε (ρ/σ ΝΕΤ) πέρισυ τον Αύγουστο: «Ολα ήταν στημένα, οι πίνακες έχουν βγει εδώ και δέκα μέρες. Εμαθα ότι ξεπληρώθηκαν γραμμάτια και άλλα πολλά. Εγινε μια διαδικασία εξπρές». Στην επιστολή παραίτησής του, προς το ΔΣ της ΕΠΟ, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε σε «διαδικασία - παρωδία, που αγγίζει τα όρια του σκανδάλου».

Τις καταγγελίες Σάββα επιβεβαιώνει και ο (τότε μέλος της ΚΕΔ) Κύρος Βασσάρας. Σ' επιστολή του με τον ίδιο παραλήπτη - αποσπάσματα της οποίας αποκάλυψε η εφημερίδα «Live Sport» - αναφέρεται σε «φάκελο με ήδη αναγραφόμενους στους πίνακες όλων των κατηγοριών πλην των εκπαιδευτών διαιτησίας». Σε σχετική ερώτησή του, η απάντηση που έλαβε ήταν: «Αυτά είναι και δεν αλλάζει τίποτα. Είναι φτιαγμένοι οι πίνακες 100%».

Και βέβαια από το παζλ δε θα μπορούσαν να λείπουν και οι επικοινωνιακές διαμάχες στον πόλεμο των αντιτιθέμενων συμφερόντων. Πριν την έναρξη, λοιπόν, του πρωταθλήματος, αλλά και στη διάρκειά του, επιχειρηματίες/παράγοντες αλληλοκατηγορούνται για διάφορα. Μπροστάρηδες οι επικεφαλής επιχειρηματίες σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό - όπως ήταν αναμενόμενο - που συνέχισαν την (και σε άλλα πεδία) διαμάχη τους. Βάζοντάς της - στη συγκεκριμένη περίσταση - ποδοσφαιρικό μανδύα. Εκατέρωθεν «χαρτοπόλεμος» ανακοινώσεων και τοποθετήσεις... κύκλων, δημιούργησαν μια εκρηκτική πραγματικότητα με το... καλημέρα. «Φυσικά», όλα αυτά στο όνομα του καλού για το ποδόσφαιρο, της ισονομίας κ.λπ κ.λπ.

Αναδιάρθρωσης το ανάγνωσμα

Οργιο παρανομιών, παρατυπιών και αλισβερισιού είχαμε και στο περιβόητο θέμα της αναδιάρθρωσης. Η Football League δέχτηκε (από 18) να γίνουν 21 οι ομάδες που συμμετέχουν στη διοργάνωσή της (προστέθηκαν Ηρακλής, Ολυμπιακός Βόλου, Καβάλα), αφού ικανοποιήθηκαν (κυρίως οικονομικά) αιτήματά της. Ο νομικός σύμβουλός της, Αντ. Βουγίδης, είχε παραδεχτεί το προφανές («δεν υπάρχει νομικό έρεισμα»), αλλά το κλειδί για την κατάληξη ήταν σε άλλη αναφορά, κατά τη σχετική ΓΣ: «... μην ξεχνάτε ότι έχουμε μεγάλο οικονομικό πρόβλημα»...

Οταν, λοιπόν, δόθηκαν τα ανταλλάγματα η Football League προχώρησε σε τροποποίηση της προκήρυξης του πρωταθλήματος, παρουσιάζοντας επιστολή/προτροπή της ΕΠΟ σαν απόφαση της ομοσπονδίας. Ο - εκ των προσωρινά αντιδρούντων - μεγαλομέτοχος της Καλλιθέας, Ν. Σαλευρής, είχε αναφέρει ότι «διάφοροι επιτήδειοι και εντολοδόχοι εκτελούν ομάδες κι αποφασίζουν για τις τύχες τους ακυρώνοντας κάθε έννοια ισονομίας και δικαιοσύνης». Ενώ ο διδάκτορας αθλητικού Δικαίου, Ανδ. Μαλάτος, δήλωσε (21/9/2012, ρ/σ Σκάι): «H αναδιάρθρωση γίνεται χωρίς να υπάρχει απόφαση! Παραβιάζεται ο νόμος 2725/99 και δεν μιλάει κανείς». Οσο για την - με τα ίδια χαρακτηριστικά - αναδιάρθρωση στην Super League (έγιναν 18 από 16 οι ΠΑΕ), προσφυγή έχει καταθέσει η ΠΑΕ Παναθηναϊκός.

Το πάρε - δώσε για την αναδιάρθρωση στην Football League, δημιούργησε καθυστέρηση και στην έναρξη του πρωταθλήματος. Με αποτέλεσμα οι παίχτες να αγωνίζονται σε εξοντωτικούς ρυθμούς, αλλά οι ιθύνοντες να αδιαφορούν για τους κινδύνους.

Ο (μέχρι τις 18 Δεκέμβρη) προπονητής της Καλλιθέας, Ν. Παντέλης, είχε επισημάνει (στον ρ/σ Sentra): «Το πρωτάθλημα έχει 40 παιχνίδια, υπάρχει και το Κύπελλο και αν παίξεις και στα πλέι οφ, θα φτάσεις τα 50. Θα παίζουμε τρία παιχνίδια την εβδομάδα. Υπάρχουν και τα ταξίδια, καθώς λίγες είναι οι ομάδες που θα πάνε με αεροπλάνο. Θα ταξιδεύουμε με πούλμαν 6-7 ώρες να πας και άλλες τόσες να γυρίσεις και αμέσως μετά θα έχεις παιχνίδι»...

Από την πλευρά του, ο συνάδελφος του στον Θρασύβουλο, Στ. Σταθόπουλος, έχει δηλώσει (ρ/σ «NovaΣΠΟΡ FM»): «Ούτε ο Ολυμπιακός δεν θα φτάσει σε τόσους αγώνες. Θα υπάρχει πρόβλημα τόσο για τους προπονητές, όσο και για τους παίκτες για το πώς θα αντεπεξέλθουν. Οι παίκτες είναι κυρίως σε καθεστώς μισθοδοσίας, που έχουν κάνει σύμβαση. Αυτό όμως είναι και πρόβλημα, γιατί ζητάς πολλά πράγματα από τους παίκτες, όταν δεν αμείβονται ανάλογα»...

Γ. Κ.

ΠΟΜΠΗΙΑ Από μνημείο... «αυτοτροφοδοτούμενο μοντέλο διαχείρισης»!

ΠΟΜΠΗΙΑ

Από μνημείο... «αυτοτροφοδοτούμενο μοντέλο διαχείρισης»!

Ενώ τα σπαράγματα της Πομπηίας κινδυνεύουν, το σύστημα προετοιμάζει την επόμενη, από τις αναστηλώσεις, επιχειρηματική μέρα

Ο Περσέας και η Ανδρομέδα σε τοιχογραφία της Πομπηίας

Στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη κατέρρευσε ένα τμήμα του τοίχου μιας ρωμαϊκής βίλας της Πομπηίας. Οι ιταλικές αρχαιολογικές αρχές ανακοίνωσαν ότι η κατάρρευση έγινε «σε μια ζώνη της αρχαίας πόλης που είχε έρθει στο φως στις αρχές του 19ου αιώνα και στην οποία ήταν απαγορευμένη η πρόσβαση εδώ και πολύ καιρό». Πρόσθεταν, ότι «η ασφάλεια (αυτής της ζώνης) παραμένει προτεραιότητα του Μεγάλου Σχεδίου της Πομπηίας και επίκειται η πρόσκληση για την εκδήλωση ενδιαφέροντος» για το έργο αυτό.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο εκπληκτικός αυτός αρχαιολογικός χώρος που περιέχει την πόλη η οποία θάφτηκε το 79 μ.Χ. από την ηφαιστειακή λάβα του Βεζούβιου, διατηρώντας την σχεδόν ανέπαφη μαζί με τους απολιθωμένους κατοίκους της, απασχολεί με αρνητικό τρόπο την ειδησεογραφία. Στις αρχές του περασμένου Σεπτέμβρη είχε υποχωρήσει η δοκός στήριξης της κεραμοσκεπής στην περίφημη Βίλα των Μυστηρίων, η οποία πάντως παραμένει ανοιχτή για το κοινό.

Επιπλέον, εδώ και δύο χρόνια στην Πομπηία σημειώνονται συχνά τέτοιες καταστροφές, όπως η πτώση μιας κολόνας στην εξωτερική αυλή του σπιτιού του Λορέιους Τιμπουρτίνους, το Δεκέμβρη του 2011, ενώ είχαν προηγηθεί καταρρεύσεις τοίχων στο Σπίτι των Μονομάχων. Τον Οκτώβρη του 2011 είχε καταρρεύσει μέρος του τείχους της πόλης λόγω δυνατών βροχοπτώσεων. 'Η τουλάχιστον αυτό προβλήθηκε ως αιτία. Διότι η βροχή ήταν το «κερασάκι» στην εγκατάλειψη του αρχαιολογικού χώρου, αφού, το 2010, είχαν καταγραφεί τέσσερις καταρρεύσεις μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα: Μέσα σε δύο ημέρες κατέρρευσαν, σε διαφορετικά σημεία, κομμάτια τείχους, συνολικού μήκους 15 μ., καθώς και το ηλικίας 2.000 ετών κτίριο που χρησιμοποιούσαν οι μονομάχοι. Και τότε οι αρμόδιοι είχαν «επιστρατεύσει» ως «αιτία» τη... βροχή, και η υπεύθυνη του χώρου δήλωνε ότι «είναι πράγματα που μπορούν να συμβούν σ' έναν εκτεταμένο αρχαιολογικό χώρο ηλικίας 2.000 ετών, κυρίως σε κλιματικές συνθήκες όπως αυτές των τελευταίων ημερών»...

Σύμφωνα όμως με τον τότε υπουργό Πολιτισμού, Σάντρο Μπόντι, από το Σεπτέμβρη του 2003 ως το Φλεβάρη του 2010 σημειώθηκαν 16 καταρρεύσεις στην Πομπηία (!!!), αποδεικνύοντας ότι η κρατική αδιαφορία για το μνημείο είναι διαχρονική.

Το ιταλικό κράτος, το οποίο, ως γνωστόν, έχει παραδώσει, ουσιαστικά, το Κολοσσαίο σε ένα... βιομήχανο παπουτσιών με αντάλλαγμα να χρηματοδοτήσει την αναστήλωσή του, διότι επίσης καταρρέει, ζήτησε και έλαβε από την Ευρωπαϊκή Ενωση βοήθεια ύψους 105 εκατομμυρίων ευρώ προκειμένου να ξεκινήσει το «Μεγάλο Σχέδιο» - όπως το ονομάζουν οι Ιταλοί - αποκατάστασης του αρχαιολογικού χώρου. Οι εργασίες αναμένεται να διαρκέσουν τουλάχιστον τέσσερα χρόνια.

Αναμένοντας τους «χορηγούς»...

Το μετά του «Μεγάλου Σχεδίου» ήταν ένα από τα ζητήματα που απασχόλησαν την πρώτη (!) συνάντηση εμπειρογνωμόνων και «ενδιαφερομένων» για τη διαχείριση της Πομπηίας που πραγματοποιήθηκε επί τόπου τον περασμένο Νοέμβρη. Εκεί «αποκαλύφθηκε» καταρχήν, ότι το ιταλικό κράτος άρχισε να ασχολείται σοβαρά με την Πομπηία μόλις το 1976 (με τον ειδικό νόμο γι' αυτήν) αλλά με χρηματοδότηση της συντήρησης και ανάδειξης του αρχαιολογικού χώρου μέσα από «ειδικά κεφάλαια» και όχι από τακτικές δαπάνες. Μάλιστα, έπρεπε να γίνει και σεισμός το 1981 για να αξιολογηθούν πλήρως τα έξοδα και οι ανάγκες του χώρου. Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής περιγράφηκε στην αρχή...

Προέκυψε επίσης το γεγονός, ότι η ιταλική Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει σαν προτεραιότητά της να ολοκληρώσει το «Μεγάλο Σχέδιο» για την Πομπηία τηρώντας τα χρονοδιαγράμματα και χωρίς συμβιβασμούς στην ποιότητα. Μετά όμως, χρειάζεται «πρόσθετη υποστήριξη από χορηγούς και δωρητές»! Μάλιστα, οι «προπαρασκευαστικές δραστηριότητες» που θα «διασφαλίζουν» ότι οι «συνθήκες είναι ευνοϊκές για την αξιοποίηση των πλέον κατάλληλων μορφών εξωτερικής υποστήριξης» ώστε η διαχείριση της Πομπηίας να «μετατοπιστεί» σε ένα πιο «αυτοτροφοδοτούμενο, μακροπρόθεσμα, μοντέλο», πρέπει να λάβουν χώρα ταυτόχρονα με τις εργασίες αποκατάστασης.

Ολα αυτά παραπέμπουν ευθέως στην εμπορευματοποίηση αυτού του σπάνιου αρχαιολογικού χώρου, παγκόσμιου μνημείου της ανθρωπότητας. Αλλωστε, την περασμένη άνοιξη ένα από τα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη της Ιταλίας στον τομέα της κρατικής διαχείρισης του Πολιτισμού, κουβεντιάζοντας με μια ομάδα δημοσιογράφων στη Ρώμη, εξέφρασε την «άποψη», ότι η ώθηση των ιδιωτικών επενδύσεων στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας, σε συνδυασμό... με την «ακόρεστη δίψα» των Κινέζων και των Ινδών τουριστών για την τέχνη και την αρχαιολογία, είναι ένας τρόπος για να βγει η Ιταλία από την οικονομική ύφεση!

Πρόκειται για τον Μάριο Ρέσκα, ο οποίος επιλέχθηκε το 2008 ως γενικός διευθυντής του ιταλικού υπουργείου Πολιτισμού από την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, με αρμοδιότητα την «προώθηση» των μουσείων. Πριν αναλάβει αυτή τη θέση, υπήρξε επί 15 χρόνια το «αφεντικό» της «Μακ Ντόναλντ» Ιταλίας, ενώ πριν διετέλεσε στέλεχος σε πλήθος πολυεθνικές. Για τον Ρέσκα, η Ιταλία θα πρέπει να «κοιτάξει» τις ιδιωτικές επενδύσεις «για την ανάπτυξη του οικονομικού δυναμικού της πολιτιστικής κληρονομιάς της», απαιτώντας γι' αυτό και φορολογικές ελαφρύνσεις για την «ενθάρρυνση» των ιδιωτικών επενδύσεων σε μουσεία της Ιταλίας και αρχαιολογικούς χώρους με τουριστικό ενδιαφέρον. Αυτό σημαίνει ότι μόλις φύγουν οι αρχαιολόγοι από την Πομπηία, θα έρθουν οι μάνατζερ. Διότι, όπως το είχε θέσει ο Ρέσκα: «...Μπορεί ένας ιστορικός τέχνης να μην είναι το πλέον κατάλληλο πρόσωπο να διαχειριστεί την Πομπηία των 900 εργαζομένων»...

Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ

    

Η γεωγραφία της ηλιθιότητας

1. Ο Νεοέλληνας παραμένει, και το νέο χρόνο που ανέτειλε, πιστός στο ρόλο που διάλεξε από την Καινή Διαθήκη: του νεκρού Λαζάρου, που ελπίζει στην ανάσταση. Ασκώντας το δημοκρατικό του δικαίωμα να γυρνάει όσο θέλει μέσα στον τάφο του, αγνοεί ο παραμυθιασμένος πως η ποινή που του έχει επιβληθεί είναι ανάλογη του ονόματος που φέρει. «Ο Λάζαρος ανήκει στο χώμα» του φωνάζει η πραγματικότης, και ο δυστυχής τη μεταφράζει ως «δεύρο έξω», κάνοντας την κωμωδία να συνεχίζεται.

2. Με διασκεδάζει η περίπτωση Δένδια. Στην προσπάθειά του ν' αποκτήσουν φιλοσοφικό πνεύμα οι αποφάσεις του στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, οι χαριτωμένες ψυχές ορισμένων μπάτσων του τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα με το χειρότερο τρόπο. Η ζωή τούς «αναγκάζει» να μπλεχτούν σε ιστορίες πρέζας παρέχοντας στον εαυτό τους έναν έξτρα μισθό... για να μπορούν να κυνηγούν το κακό ανενόχλητοι από τις ταπεινώσεις της βιωτής! Η διάδοση αυτής της ηθικής στους κύκλους των μπάτσων έχει προκαλέσει ταραχή στον Δένδια, ο οποίος έχει σε μεγάλη υπόληψη το υπουργείο του, ακόμα και τώρα που το έχουν κάνει κεραμιδαριό. Από εδώ και στο εξής έχει κάθε λόγο να φοβάται τον ίσκιο του. Οι ερωτικές ιστορίες ανάμεσα σε επίλεκτα μέλη της αστυνομίας και στην πρέζα ολοένα θα πυκνώνουν. Απλά μαθηματικά σ' έναν κόσμο που καταρρέει και κανείς εκτός από ευχολόγια δεν προτίθεται να λάβει γενναίες αποφάσεις.

3. Να μην ντρέπεται που είναι ΠΑΣΟΚ. Αυτός είναι ο μόνος όρος που θέτει ο Βενιζέλος σε όποιον επιθυμεί ακόμα και τώρα να γραφτεί ξανά στο κίνημα. Χωρίς ωστόσο να αποσαφηνίζει τους λόγους για τους οποίους θα μπορούσε ο κάθε Πασόκος να ντρέπεται. Είναι γνωστό πως, όταν παρασύρεται ως η επιτομή της εξυπνάδας υπερτιμώντας ακόμα και τον ίσκιο σου, γίνεται αυτό που εξορκίζεις: περνάς στην περιοχή της ηλιθιότητας. Ενώ κάλλιστα θα μπορούσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να δηλώσει: «Ας έρθει μαζί μας αυτός που ντρέπεται. Γιατί εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε - με στοιχεία αδιάσειστα βάσει του συμβολαίου του γεννήτορά μας με το λαό από το '81 - να τον κάνουμε να ντρέπεται αληθινά». Ιδού η καινοτομία και η σίγουρη ψήφος, διότι ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι στη ζωή του δεν έχει κάνει κάτι για το οποίο να ντρέπεται - αρχής γενομένης από την ψήφο στο ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που σε λίγο δεν θα αφήνει χώρο για άλλους στις φυλακές Κορυδαλλού.

4. Αν ο Βενιζέλος ξεπερνούσε το σύνδρομο του παγωνιού που τον ταλανίζει, θα είχε εξασφαλίσει μέσω της ντροπής την υστεροφημία του. Το κίνημα της ντροπής των Νεοπασόκων θα έδινε το δικαίωμα στη σπουδαιοφάνεια του Βαγγέλη να πάρει παράταση για πνευματική ανάρρωση, τώρα που διάγει το βίο του καμένου χαρτιού που δεν το καταδέχεται ούτε η λησμονιά.

5. Οι κρετίνοι της Χρυσής Αυγής τις τελευταίες εβδομάδες εγκαινίασαν το καινούργιο τους παραλήρημα. Επιδίδονται σε νυχτερινές ασκήσεις στρατιωτικού τύπου σε όλα τα δασάκια της Αττικής. Ετσι είναι, από τη στιγμή που η κοινή λογική έχει πάρει τα βουνά, οι φασίστες αλωνίζουν στα δασάκια.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Η τεχνολογία ως «θηλιά»

Σε «μονοκαλλιέργεια» αναδεικνύει η ΕΕ την ψηφιοποίηση των οπτικοακουστικών αρχείων «ευνουχίζοντας» σημαντικό μέρος της δράσης των ταινιοθηκών... λόγω κόστους

«Δάφνις και Χλόη» του Ορέστη Λάσκου (1931). Ενα ακόμη «θαύμα» αποκατάστασης «καρέ» «καρέ» από την Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Στην κινηματογραφική κληρονομιά στρέφει για μια ακόμη φορά το «βλέμμα» της η Ευρωπαϊκή Ενωση στο πλαίσιο της προσπάθειας του κεφαλαίου να «εκτονώσει» την κρίση του και στον δυναμικό, με αγοραίους όρους, πολιτιστικό τομέα. Ετσι, νέα έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής διαπιστώνει ότι τα περισσότερα «ιδρύματα ευρωπαϊκής κινηματογραφικής κληρονομιάς δεν έχουν ακόμη προσαρμοστεί στην ψηφιακή επανάσταση και δεν είναι ακόμη σε θέση να διαφυλάξουν ταινίες σε ψηφιακή μορφή».

Σε σχετική της ανακοίνωση με αφορμή την έκθεση η Επιτροπή σημειώνει ότι «ορισμένες από τις σημερινές ταινίες θα χαθούν για τις μελλοντικές γενεές, όπως συνέβη και με ταινίες της περιόδου του βωβού κινηματογράφου, από τις οποίες διασώθηκε μόνο το 10%». «Ταυτόχρονα, ταινίες της πρώιμης ψηφιακής περιόδου κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα για λόγους μορφοποίησης και διαλειτουργικότητας».

Ομως, «οι νέες τεχνολογίες ανοίγουν τον δρόμο για να μπορέσουν οι θεατές να απολαύσουν ένα εκατομμύριο ώρες ευρωπαϊκών ταινιών, που σήμερα βρίσκονται κλεισμένες σε θήκες στα αρχειοφυλάκια». «Ωστόσο, ποσοστό μόλις 1,5% της ευρωπαϊκής κινηματογραφικής κληρονομιάς είναι εμπορικά ή δωρεάν προσβάσιμη στο κοινό».

Ο «πόνος» της ΕΕ δεν προέρχεται φυσικά από το γεγονός ότι, όντως, το φιλμ - ως «ζωντανό» αντικείμενο - καταστρέφεται με την πάροδο του χρόνου, άρα πράγματι υπάρχει ο κίνδυνος εξαφάνισης αριστουργημάτων της έβδομης τέχνης, αλλά ότι ακριβώς η διαδικασία ψηφιοποίησης αυτού του πλούτου έχει καθυστερήσει με αποτέλεσμα να μην είναι... «εμπορικά προσβάσιμος» στο κοινό. Μόλις το 1,5% της «ευρωπαϊκής κινηματογραφικής κληρονομιάς» είναι ψηφιοποιημένο. Στα εμπόδια που αντιμετωπίζει η ψηφιοποίηση περιλαμβάνονται, σύμφωνα με την ΕΕ, η «πενιχρή εθνική και ιδιωτική χρηματοδότηση και η πολυπλοκότητα της ρύθμισης των δικαιωμάτων (τόσο σε χρόνο όσο και σε χρήμα)». Γι' αυτό η Επιτροπή θεωρεί ότι «χρειάζεται να αναπτυχθούν καινοτόμες τεχνικές χρηματοδότησης» και «πρέπει να βελτιωθούν οι πόροι, οι διευκολύνσεις και οι δεξιότητες για τη διαφύλαξη τόσο των αναλογικών όσο και των ψηφιακών ταινιών». Είναι πράγματι αξιοθαύμαστη η ρητορική με την οποία επενδύεται το ξεπούλημα της πολιτιστικής κληρονομιάς στο κεφάλαιο...

«Αμλετ» (Γερμανία, 1921) των Svend Gade, Heinz Schall

Η ΕΕ ασχολείται έντονα με το θέμα από το 2005, οπότε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο εξέδωσαν «σύσταση για την κινηματογραφική κληρονομιά». Η πρώτη έκθεση για την εφαρμογή της σύστασης δημοσιεύτηκε το 2008 και η δεύτερη το 2010. Η παρούσα είναι η τρίτη έκθεση. Τον περασμένο Γενάρη η Επιτροπή δημοσίευσε μελέτη σχετικά με το «Ψηφιακό θεματολόγιο για την ευρωπαϊκή κινηματογραφική κληρονομιά». Τον Οκτώβρη του 2011, η Επιτροπή εξέδωσε «σύσταση για την ψηφιακοποίηση και την επιγραμμική προσβασιμότητα πολιτιστικού υλικού και για την ψηφιακή διαφύλαξη». Η σύσταση αφορά «την πολιτιστική μνήμη της Ευρώπης, ανεξάρτητα από τη μορφή με την οποία είναι περιβεβλημένη, συμπεριλαμβανομένης της κινηματογραφικής κληρονομιάς». Επιπλέον, σημειώνεται πως «η ευρωπαϊκή κινηματογραφική κληρονομιά πρέπει να είναι προσιτή για μη εμπορικούς εκπαιδευτικούς, ακαδημαϊκούς, ερευνητικούς και πολιτιστικούς σκοπούς σε συμμόρφωση με τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας».

«Παράθυρα εκμετάλλευσης»

Βέβαια, τα «σιρόπια» δεν κρατάνε πολύ. Πιο κάτω αναφέρει ότι «η προώθηση της εκμετάλλευσης των ταινιών της κινηματογραφικής κληρονομιάς μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής κινηματογραφικής βιομηχανίας»! Επίσης, «αναγνωρίζει ότι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την κινηματογραφική κληρονομιά θα μπορούσαν να ενισχύσουν την καλύτερη χρήση των τεχνολογικών εξελίξεων». «Η ψηφιακή επανάσταση προσφέρει νέα παράθυρα για εκμετάλλευση των ταινιών, και ως εκ τούτου, νέες επιχειρηματικές δυνατότητες».

Αλλά κάθε «μπίζνα» θέλει και την «πελατεία» της. Ετσι, στην έκθεση αναφέρεται ότι «η αυξημένη διαθεσιμότητα της κινηματογραφικής κληρονομιάς και η εκπαιδευτική γνώση πάνω στην ευρωπαϊκή κινηματογραφική κουλτούρα μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο ενδιαφέρον και ζήτηση των ευρωπαϊκών ταινιών, τόσο των νέων όσο και των παλιών». Επίσης, «οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν τη δυνατότητα στους κατόχους των δικαιωμάτων να διερευνήσουν νέα παράθυρα εκμετάλλευσης και νέα πιθανά έσοδα. Για να επιτευχθούν όλα αυτά χρειάζονται μερικές προφανείς προϋποθέσεις: Καταρχήν, το γνήσιο φιλμικό υλικό πρέπει να διατηρηθεί και, δεύτερον, πρέπει να ψηφιοποιηθεί σε μια αποδεκτή ποιότητα. Τέλος, θα πρέπει να γίνει διαθέσιμο και προσβάσιμο».

Αυτή τη στιγμή στην ΕΕ υπάρχουν πάνω από 100 φορείς διαχείρισης της οπτικοακουστικής κληρονομιάς, με την έκθεση να διαπιστώνει «μεγάλη διαφοροποίηση της χρηματοδότησης και των ανθρώπινων πόρων που διατίθενται για την κινηματογραφική κληρονομιά μεταξύ των κρατών - μελών». Για παράδειγμα, περισσότερα από 400 άτομα εργάζονται στη Γαλλία για τον τομέα αυτό, ενώ σε χώρες όπως η Ιρλανδία, η Σλοβενία και η Ελλάδα, το προσωπικό είναι λιγότερο από 10 άτομα. Στατιστικά και «παρά τη δύσκολη οικονομική κατάσταση» οι προϋπολογισμοί και οι πόροι στον τομέα παρέμειναν σταθεροί (σ.σ. όχι όμως και για την Ταινιοθήκη της Ελλάδας, που αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα λόγω της κρατικής υποχρηματοδότησης). Παρ' όλα αυτά, εκτιμά η έκθεση, «νέες επενδύσεις θα απαιτηθούν προκειμένου να αξιοποιηθούν πλήρως οι δυνατότητες που προσφέρει η ψηφιακή εποχή». Το... «κάλεσμα» προς τους ιδιώτες είναι σαφές και γίνεται σαφέστερο στη συνέχεια: «Σε γενικές γραμμές, τα ευρωπαϊκά ινστιτούτα κινηματογραφικής κληρονομιάς χρηματοδοτούνται από κρατικούς πόρους». «Στην παρούσα οικονομική κατάσταση μερικά ινστιτούτα ψάχνουν για πρόσθετη χρηματοδότηση. Ενα παράδειγμα είναι η Ιρλανδία. Εκεί ξεκίνησε μια πρωτοποριακή εκστρατεία, προκειμένου να αντληθούν κεφάλαια, μέσω ενός βίντεο στο διαδίκτυο».

Για να «τεκμηριώσει» την «ανάγκη» για ιδιωτικές επενδύσεις, η ΕΕ παραθέτει τα παρακάτω στοιχεία: Πάνω από δύο δισεκατομμύρια ευρώ χορηγήθηκαν από τα κράτη - μέλη της ΕΕ για τη χρηματοδότηση ταινιών το 2009. Την ίδια χρονιά παρήχθησαν 1.185 ταινίες μεγάλου μήκους στην ΕΕ. Η επένδυση που απαιτείται για την ασφαλή διατήρηση όλων των νέων παραγωγών είναι 1,5 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο. Το κόστος της ψηφιακής διατήρησης του συνόλου της ευρωπαϊκής κινηματογραφικής κληρονομιάς, αν ήταν εντελώς ψηφιοποιημένο, θα είναι μεταξύ 147 και 263 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως. Αυτό σημαίνει ότι το ετήσιο κόστος της ψηφιακής διαφύλαξης των νέων και ιστορικών ευρωπαϊκών κινηματογραφικών παραγωγών θα είναι 3,25% του ετήσιου κόστους των κρατών - μελών της ΕΕ για την παραγωγή ταινιών.

Στο παραπάνω δεν υπάρχει απάντηση με όρους «αγοράς». Η μοναδική απάντηση είναι η κατάργηση της εμπορευματοποίησης της τέχνης, από τη στιγμή της σύλληψης και δημιουργίας του έργου, μέχρι τη διανομή και την πρόσβαση του κοινού σε αυτό. Δηλαδή, η κατάργηση του καπιταλισμού. Αλλιώς, κάθε υπολογισμός με όρους κόστους - κέρδους στην τέχνη οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εκμετάλλευσή της από το κεφάλαιο. Οι μεγάλες δυνατότητες που όντως ανοίγονται με τις νέες τεχνολογίες μετατρέπονται, στον καπιταλισμό, σε «θηλιά» δημιουργού, καλλιτεχνικής δημιουργίας και κοινού. Στα συμπεράσματα, για παράδειγμα, η έκθεση σημειώνει: «Ως συνέπεια της ψηφιακής επανάστασης, ο ορισμός της ταινίας έχει καταστεί ανεξάρτητος από τη διαδικασία παραγωγής της, το μέσο καταγραφής και το κανάλι διανομής της (σ.σ. δηλαδή, για παράδειγμα, το πώς γύρισε ο Φριτς Λανγκ το "Μετρόπολις" το 1927 δεν αποτελεί πλέον εμπόδιο για τη σύγχρονη διανομή και προβολή του). Ως εκ τούτου, τα ινστιτούτα κινηματογραφικής κληρονομιάς πρέπει να εξελιχθούν προς την κατεύθυνση δημιουργίας υβριδικών αρχείων, φροντίζοντας τόσο τις αναλογικές συλλογές ταινιών όσο και τις ψηφιακές ή ψηφιοποιημένες συλλογές. Οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν τεράστιες δυνατότητες για πολιτιστική, εκπαιδευτική και ψυχαγωγική πρόσβαση στην κινηματογραφική κληρονομιά, καθώς και για νέα επιχειρηματικά μοντέλα για εμπορική εκμετάλλευση (...)» (σ.σ. η υπογράμμιση δική μας).

Η «εμμονή» για την ψηφιοποίηση

Το παραπάνω συμπέρασμα της έκθεσης αποκαλύπτει και μια ακόμη πτυχή της «εμμονής» της ΕΕ για την ψηφιοποίηση των ταινιών. Στην ημερίδα που συνδιοργάνωσαν η Ταινιοθήκη της Ελλάδας με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και την Ενωση Ευρωπαϊκών Κινηματογραφικών Αρχείων, το 2007, υπογραμμίστηκε η πενιχρή κρατική χρηματοδότηση της Ταινιοθήκης και του ελληνικού κινηματογράφου και ότι σε χώρες, όπως η Γαλλία και η Ολλανδία, οι προϋπολογισμοί των ταινιοθηκών είναι μεγαλύτεροι. Ωστόσο, σημειώθηκε ότι από τα μέσα της δεκαετίας του '90 η επιχορήγηση της ΕΕ είναι μειωμένη, καθώς οι προτεραιότητές της προσανατολίζονται σε ψηφιακές εφαρμογές. Αναφέρθηκε επίσης ότι το ευρωπαϊκό πρόγραμμα «MEDIA» (σ.σ. για τη στήριξη του κινηματογράφου) δεν προβλέπει χρηματοδότηση για συντήρηση κινηματογραφικών αρχείων.

Η πολιτική της ΕΕ στον κινηματογράφο δεν αφήνει περιθώρια ελπίδας για ανάπτυξή του προς όφελος των δημιουργών του και των λαών. Η ψηφιοποίηση, για τους λόγους που προωθείται, αποτελεί δόλωμα προς τα κινηματογραφικά αρχεία να απολέσουν την «ψυχή» τους. Το ΚΚΕ, με παρεμβάσεις του έχει επισημάνει ότι πραγματική λύση και για τα κινηματογραφικά αρχεία είναι η θεσμοθέτηση φορέων που θα ενισχύουν και θα στηρίζουν την ελληνική κινηματογραφία, όπως το ΕΚΚ, η Ταινιοθήκη της Ελλάδας, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας κ.λπ., με τη μορφή δημόσιων κοινωνικοποιημένων φορέων, με συλλογικές μορφές διοίκησης και χάραξης πολιτικής, στις οποίες θα εκπροσωπούνται με αποφασιστικό ρόλο οι συλλογικοί φορείς των δημιουργών, ερμηνευτών, τεχνικών και όλων των άλλων συντελεστών της παραγωγής και διανομής της κινηματογραφικής ταινίας, αλλά και λαϊκοί φορείς. Ταυτόχρονα θα έχουν χρηματοδότηση με πλήρη κάλυψη των εξόδων τους για το σύνολο της δραστηριότητάς τους από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ

Το πλήρες ξεγύμνωμα μιας γνωστής ιστοσελίδας...

Το πλήρες ξεγύμνωμα μιας γνωστής ιστοσελίδας...

«Εργατικός Αγώνας»

Πλήρης σύμπτωση απόψεων εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα μεταξύ της ιστοσελίδας «Εργατικός Αγώνας» και των κάθε λογής οπορτουνιστών («Αυγή», «Εποχή», «Πριν», «Iskra» κλπ.), όσον αφορά τη στάση τους απέναντι στο ΚΚΕ και ιδιαίτερα απέναντι στις Θέσεις της ΚΕ για το 19o Συνέδριο. 
Με τα χιλιοειπωμένα επιχειρήματα, όπως «σεχταρισμός», «απομόνωση», «ανάγκη αλλαγής ηγεσίας», επιχειρούν να πιέσουν το ΚΚΕ να εγκαταλείψει την επαναστατική του στρατηγική και να μετατραπεί σε συνιστώσα της κυβερνώσας αριστεράς, σε δύναμη διαχείρισης του συστήματος. 
Γι' αυτό άλλωστε και η πολεμική τους απέναντι στο ΚΚΕ τους κάνει εξαιρετικά δημοφιλείς και στα διάφορα αστικά μέσα, στον αστικό Τύπο. Γιατί συμπίπτουν στις στοχεύσεις τους για ένα ΚΚΕ «εντός των τειχών» του συστήματος.
Μια σειρά άρθρα, που δημοσιεύτηκαν στην παραπάνω ιστοσελίδα, αποτελούν πραγματικό «περιβόλι» και αποδεικνύουν ότι όσο πιο πολύ επιτίθενται στην επαναστατική στρατηγική του ΚΚΕ, τόσο πιο πολύ αποκαλύπτουν το χαρακτήρα τους, προσεγγίζοντας τις δυνάμεις της «αριστερής» διαχείρισης του συστήματος.

Σε άρθρο με τίτλο «Η σημερινή κατάσταση και οι προκλήσεις για το ΚΚΕ», αναπαράγεται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλη η πλατφόρμα της σοσιαλδημοκρατικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ. Τα παρακάτω σημεία του άρθρου είναι αποκαλυπτικά:
- Λέει για το χρέος ότι είναι «στο μεγαλύτερο μέρος του επονείδιστο, επαχθές, θηλιά στο λαιμό του λαού και της χώρας».
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση διακρίνει το χρέος σε επαχθές και μη, άρα αναγνωρίζει μέρος του χρέους, το οποίο και φορτώνει στις πλάτες του λαού. Και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες έχουν ακριβώς την ίδια στάση απέναντι στο χρέος, που απέχει «έτη φωτός» από τη θέση του ΚΚΕ, που λέει ότι ο λαός δεν πρέπει να αναγνωρίσει συνολικά το χρέος, γιατί δεν το δημιούργησε αυτός, πρέπει να παλέψει για τη μονομερή διαγραφή του, με ταυτόχρονη αποδέσμευση από την ΕΕ και κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.
- Συνεχίζει στην ίδια λογική του ΣΥΡΙΖΑ ότι πρέπει να γίνει «επαναδιαπραγμάτευση νέας δανειακής σύμβασης».
Αποσυνδέονται δηλαδή τα μνημόνια από τις δανειακές συμβάσεις, ενώ είναι προϋπόθεσή τους. Και κυρίως αποσυνδέονται από τη συνολικότερη στρατηγική της ΕΕ, που εφαρμόζεται σε όλες τις χώρες – με ή χωρίς μνημόνιο – και έχει στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων.
- Με αυτές τις δυνάμεις καλούν το ΚΚΕ να συμπλεύσει. Και όλα αυτά στο όνομα του «ρεαλισμού», αφού όπως λένε παρακάτω:
«Δυστυχώς, αυτό που ονομάζουμε υποκειμενικός παράγοντας, αλλά και οι γενικότερες συνθήκες στον κόσμο δεν επιτρέπουν μια τέτοια αισιόδοξη εξέλιξη στο άμεσο μέλλον(εννοώντας συνολικά την πολιτική του ΚΚΕ και το σοσιαλισμό). Ο επαναστατικός βερμπαλισμός δε συμβάλλει στην κατανόηση της πραγματικότητας, στην ανάγκη συσπείρωσης  δυνάμεων για να ξεφύγει το εργατικό και επαναστατικό κίνημα από τη θέση της άμυνας».
Αυτή η θέση είναι πραγματικά «όλα τα λεφτά». Αποκαλύπτει όλη τη λογική του οπορτουνιστικού ρεαλισμού. Τι λέει επί της ουσίας; Ότι από τη στιγμή που ο υποκειμενικός παράγοντας δεν έχει ωριμάσει για την επαναστατική ανατροπή στο άμεσο μέλλον (αλήθεια πού το τοποθετεί το άμεσο μέλλον;), κάθε αναφορά σε «σοσιαλιστική επανάσταση», «επαναστατική κατάσταση», «λαϊκή συμμαχία με σκοπό την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων» αποτελεί, κατά τη γνώμη τους, «επαναστατικό βερμπαλισμό». Όμως από πού και ως πού η στρατηγική ενός ΚΚ πρέπει να υποτάσσεται στον αρνητικό συσχετισμό δύναμης;
Εφόσον είναι ώριμες οι υλικές συνθήκες για το σοσιαλισμό, ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος, κάτι που αποδεικνύεται ακόμη περισσότερο από την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης, γιατί η εργατική τάξη και ο λαός δεν μπορούν να οικοδομούν σήμερα μια αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή συμμαχία με στόχο να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου, να επιβάλουν τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις;
Σε αυτές τις συνθήκες ποια πρέπει να είναι η δράση ενός ΚΚ;
Δε θα πρέπει η δράση του, στο έδαφος των οξυμένων προβλημάτων, των άμεσων διεκδικήσεων, της πάλης για να μπουν εμπόδια στα μέτρα και να αποσπαστούν κατακτήσεις, να συμβάλει στην προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα, στη συγκέντρωση δυνάμεων από την εργατική τάξη και τα άλλα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα σε αυτήν την προοπτική, με αυτόν το σκοπό;
Να αναδεικνύει ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση, χωρίς την ανατροπή της σημερινής εξουσίας;
Δεν πρέπει να συμβάλει στη συσπείρωση των εργατικών - λαϊκών μαζών, έτσι ώστε στις στροφές της ταξικής πάλης το εργατικό - λαϊκό κίνημα να είναι όσο γίνεται πιο έτοιμο να αντιπαρατεθεί σε όλα τα επίπεδα με την εξουσία των μονοπωλίων;
Αυτά λένε οι Θέσεις του ΚΚΕ. Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει το ΚΚΕ, κατά τη γνώμη τους; Φαίνεται παρακάτω.
- «Η στάση του κόμματος απέναντι στην Αριστερά, συνολικά, είναι στάση σεχταριστική, φοβική. Ακόμα και απέναντι σε δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με τις οποίες ταυτίζεται, γενικά, στις στρατηγικές επιδιώξεις έχει την ίδια επιθετική και απόλυτα αρνητική σκέψη για οποιαδήποτε συμπόρευση». 
Καμία ταύτιση του ΚΚΕ δεν υπάρχει με τη λεγόμενη ριζοσπαστική αριστερά. Αυτούς, που σε κρίσιμες περιόδους εγκατέλειψαν το ΚΚΕ και πολέμησαν μαζί με το σύστημα το ΚΚΕ και τη σοσιαλιστική προοπτική.
Από το παραπάνω άρθρο εύκολα συμπεραίνει κάποιος το ρόλο και τις επιδιώξεις και της συγκεκριμένης ιστοσελίδας: Να εμποδίσουν ριζοσπαστικοποιημένο κόσμο να συμπορευτεί με το ΚΚΕ και τη στρατηγική του. Να τον ενσωματώσουν σε μια λογική που θέλει το ΚΚΕ συνιστώσα της αριστεράς (γενικά) ή έστω «της ριζοσπαστικής αριστεράς». Οι του «Εργατικού Αγώνα», ευθυγραμμισμένοι με άλλες οπορτουνιστικές δυνάμεις, προσπαθούν να εγκλωβίσουν το κίνημα σε στήριξη μιας κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού, η οποία όπως και αν ονομαστεί (αριστερή, αριστερή με σοσιαλιστικό ορίζοντα, μεταβατική, προοδευτικών μετασχηματισμών) θα είναι μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, αφού τα μονοπώλια θα κυριαρχούν στην οικονομία, τα μέσα παραγωγής και η εξουσία θα είναι στα χέρια του κεφαλαίου, κάνοντας ταυτόχρονα τεράστια ζημιά στις λαϊκές συνειδήσεις.
Είναι βαθιά γελασμένοι!
902.gr

Πείτε μιαν ευχή υπόσχεσης και δέσμευσης

Πείτε μιαν ευχή υπόσχεσης και δέσμευσης 


Και beluga ή  Sevruga (aπό οξύρρυγχο παρακαλώ)

Καλημέέέρα σας! !
Τα πάντα φωταγωγημένα στολισμένα με τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια .
Η κουζίνα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας. 
Εντοιχισμένοι φούρνοι και ψυγεία γεμάτα εκλεκτά προϊόντα  σαν σύγχρονα  delicatessen

                                                                

Η κυρία με τα γυαλιστερά μαύρα μαλλιά συνομιλεί με άλλους σεφ και ανταλλάσσουν πληροφορίες για το χαβιάρι και τα καραμελωμένα αμύγδαλα.
"Σήμερα θα σας δώσω μια συνταγή για το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν.
Πάρτε μολύβι και χαρτί και...φύγαμε .
Θα χρειαστούμε":

1/2   κιλό τυρί bre
800  γρ, κρέμα γάλακτος.
1/2   κιλό φρέσκο βούτυρο γάλακτος.
1/2   κιλό συκωτάκια γάλακτος.
2      κιλά μοσχαράκι γάλακτος.
2      μεγάλα κυδώνια.
3      κιλά πατάτες 
2      γλυκοπατάτες μεγάλες.
200  γρ. Beluga η Sevruga (από οξύρρυγχο)
250  γρ. κουκουνάρι καβουρδισμένο.
Και  για το  food style 
Καπνιστό Σολωμό και  καραμελωμένα καρύδια.

"Πριν περάσουμε στην εκτέλεση της συνταγής μας ας κάνουμε ένα διάλειμμα για ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ και τις απαραίτητες διαφημίσεις".
"Μη φύγετε". 

Στο καντράν της τηλεόρασης κάνει την εμφάνισή της  μια κοπελιά με ένα ελαφρύ  πράσινο μπλουζάκι, ξανθιά φρεσκοβαμμένη και φρεσκοχτενισμένη, με τα ρόδινα μάγουλα και τα κατακόκκινα χείλη, με βαμμένα τα νύχια, αεράτη φρέσκια που μοσκοβολά μέχρις εδώ σαν μόλις να βγήκε από το "ινστιτούτο καλλονής"

Το πλατό στολισμένο με τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα, τα φωτάκια, τα μπαλόνια, τη χρυσόσκονη ....

"Θα μας μιλήσει ένας νέος άνθρωπος που αποφάσισε να επιστρέψει στην ιδιαίτερη πατρίδα του στο Μεσολόγγι και να ασχοληθεί με την ιχθυοκαλλιέργεια".

"Ακόμη θα ακούσουμε τον εκπρόσωπο του Υπ. περιβάλλοντος που θα μας μιλήσει για τα πλεονεκτήματα της πράσινης ενέργειας, γιατί σήμερα  περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να υιοθετήσουμε ένα νέο πρότυπο ανάπτυξης για τη χώρα. 
Ένα πρότυπο ανάπτυξης που υπηρετεί τον άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες και που είναι η μόνη εφικτή και βιώσιμη λύση για τον τόπο"...........................

Όσο συνεχίζεται το "διάλειμμα" βγαίνω έξω να πετάξω τα σκουπίδια.
Ρίχνω κάτι επάνω μου, ψιλοβρέχει.
Στη γωνία υπάρχουν τρεις κάδοι γεμάτοι  μέχρι επάνω.
Σακούλες πεταμένες γύρω και  τα σκουπίδια έχουν απλωθεί στο δρόμο με τα νερά της βροχής και  έχουν μεταμορφωθεί σε βούρκο, η δυσοσμία έντονη....και εκεί στη γωνία πριν την στροφή, εγκαταλελειμμένο ένα μωρουδιακό καροτσάκι.

Πάναγία μου, έχει ένα μωρό μέσα, είναι ξεσκέπαστο, δεν υπάρχει ούτε ένα κουβερτάκι επάνω του.
Δεν πιστεύω στα μάτια μου,..... χαμογελάει........... 
Τρομάζω. 
Ε, αυτό δεν θα το αντέξω.
Αφήνουν και τα μωρά  στα σκουπίδια, τι να κάνω, τι θα κάνω, τα χάνω.
Πλησιάζω έντρομη.
Και στην γωνία στην στροφή ξεχωρίζω τους γονείς του μωρού.
Είναι δύο πανέμορφα παιδιά δεν θα είναι πάνω από 25 χρόνων.
Κοιτάω αποσβολωμένη, έχω παραλύσει, δεν ξέρω τι να κάνω να πάω μπρος, να πάω πίσω;
Είμαι ξύπνια;
Κοιμάμαι;

Υπάρχω;
Είμαι ζωντανή;

Τα παιδιά ψάχνουν στα σκουπίδια!
Δεν λέω τίποτα, δεν ξέρω τι να πω, αν πρέπει να πω, αν πρέπει να κάνω κάτι, έχω πάθει σοκ.

Δεν είναι πρώτη φορά που συναντάω μια τέτοια εικόνα.
Αλλά ζευγάρι μαζί και το μωρό, εκεί δίπλα ξέσκεπο μέσα στην βροχή, να έχουν γίνει ένα με την μάζα των σκουπιδιών;....... 

Είμαι μέσα στο σπίτι δεν ξέρω ούτε πώς γύρισα, ούτε αν έκανα ή είπα  κάτι.
Στα χέρια μου κρατάω ακόμη τις σακούλες με τα σκουπίδια.....  
Και η τηλεόραση παίζει ακόμη τις διαφημίσεις και την ενημερωτική της εκπομπή.

Η φρεσκοβαμμένη κοπελιά είναι ακόμη εκεί με το κοντομάνικο πράσινο μπλουζάκι της και ο πράσινος και γαλαζοπορτοκαλής "παπαγάλος" με την γραβάτα  από το Υπ. Περιβάλλοντος, συνεχίζει ξεδιάντροπα την προπαγάνδα για την πράσινη ανάπτυξη και τα πράσινα άλογα του. 

"Οι αλλεπάλληλες κρίσεις – επισιτιστική, ενεργειακή, χρηματοπιστωτική, εντείνονται ενώ παράλληλα εξελίσσεται και η περιβαλλοντική κρίση. H αντιμετώπισή της μπορεί να αποτελέσει διέξοδο και από την κοινωνικοοικονομική κρίση".(!) Το θαυμαστικό δικό μου.

Χαστούκι στο πρόσωπο.
Συνέρχομαι και τρέχω  εκεί στη γωνία με τα σκουπίδια. 
Η βροχή έχει δυναμώσει και τα παιδιά με το καροτσάκι και το μωρό έχουν φύγει.
Στην τηλεόραση έχει επιστρέψει το επιτελείο των μαγείρων και πια βρίσκονται μέσα σε μια στολισμένη τραπεζαρία που κυριαρχούν αστραφτερά κρυστάλλινα ποτήρια και πορσελάνες.
Κάνουν την εμφάνισή τους επισκέπτες καλοντυμένοι και αστραφτεροί.   
Με τις γούνες τους, με τα καμηλό παλτά τους, τις γραβάτες και τα χρυσαφικά τους, που γελούν, που μπορούν ακόμη και γελούν χαχανίζοντας και εύχονται....
Βαμμένοι,  παρφουμαρισμένοι, ψεύτικοι, εικονικοί, βρώμικοι.
Ανοίγουν σαμπάνιες να ευχηθούν χρόνια πολλά, καλή χρονιά, με χαμόγελα, με ευτυχία, με χαρές.....

Ποιος διεστραμμένος εγκέφαλος επινοεί μια τέτοια πρόκληση, ποιοι διεστραμμένοι εγκέφαλοι επιχειρούν να εισβάλουν και να καταλύσουν με τέτοιο βάρβαρο τρόπο την συνείδηση και την  αξιοπρέπειά μας, πόσο τέλειος μπορεί να γίνει ο εξευτελισμός τους;

Πόσο και για πόσο  μπορούν η δικές μας ανοχές, οι φοβίες, οι ανασφάλειές μας, οι αυταπάτες μας, η αναποτελεσματικότητα μας  να τους δίνει αυτό το δικαίωμα, αυτή τη  δύναμη. 

Πείτε μιαν ευχή, μια ευχή για απόφαση που θα τους στοιχειώσει τις μέρες της χαράς και της ευδαιμονίας τους, μια ευχή  υπόσχεσης  για να γκρεμίσει αυτόν τον κόσμο το σάπιο, αυτόν τον  κόσμο της εκμετάλλευσης, αυτόν τον κόσμο της χλιδής των ελάχιστων, των ολίγιστων, αυτόν τον κόσμο που γλεντάει χλευάζοντας μας,  με τον δικό μας πλούτο, με τον δικό μας ιδρώτα, με το δικό μας αίμα.
Πείτε μια ευχή δέσμευσης ότι εμείς θα γκρεμίσουμε αυτή την σαπίλα, μια δέσμευση ότι θα πάρουμε εκείνο το μωρό από τα σκουπίδια, θα βάλουμε ασπίδα το δικό μας δίκιο, τον δικό μας αγώνα  για να ζήσουν εκείνα τα παιδιά που έψαχναν στα σκουπίδια, με αξιοπρέπεια, για να ανθίσουν τα χαμόγελα στα χείλη όλων των παιδιών, γιατί είναι τα δικά μας τα παιδιά.

Είθε η νέα χρονιά να γίνει χρονιά αγώνων αποτελεσματικών, να γίνει χρονιά συσπείρωσης των λαϊκών δυνάμεων, είθε η νέα χρονιά να μας κάνει να ξεπεράσουμε αδυναμίες, κενά και προβλήματα, να γίνουμε πιο δυνατοί και αποφασιστικοί για να έρθουμε  πιο κοντά στην διέξοδο από την σημερινή βαρβαρότητα .

Καλή δύναμη. 

 Αναρτήθηκε από blackbedlam

Καταγγελία για ξυλοδαρμό ανηλίκου στην Αμυγδαλέζα

Καταγγελία για ξυλοδαρμό ανηλίκου στην Αμυγδαλέζα

Την επίθεση αστυνομικού εναντίον ενός 11χρονου στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Αμυγδαλέζας, καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η «Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Φασισμό και τη Ρατσιστική Απειλή». Οπως αναφέρεται στο κείμενο, που υπογράφει επίσης η πακιστανική Κοινότητα, «ανήμερα της Πρωτοχρονιάς αστυνομικός στο κρατητήριο ανηλίκων στην Αμυγδαλέζα κλώτσησε στο στομάχι και τραυμάτισε τον ανήλικο κρατούμενο Τζουνέντ Σουμπεχάν, 11 χρόνων, ο οποίος μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο για περίθαλψη. Ο ανήλικος ζήτησε απλά να πάει στην τουαλέτα». Παράλληλα, επισημαίνεται πως για το περιστατικό αυτό, που δεν είναι πρωτόγνωρο, οι ανήλικοι κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργία πείνας.

Από την πλευρά της, η ΕΛΑΣ, με χτεσινή της ανακοίνωση, τονίζει πως «δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα οι ισχυρισμοί για βιαιοπραγία και βασανισμούς ανηλίκων αλλοδαπών από αστυνομικούς» στην Αμυγδαλέζα. Επίσης, τονίζεται πως ο συγκεκριμένος 11χρονος μεταφέρθηκε τρεις φορές στο νοσοκομείο (την Πρωτοχρονιά στο ΚΑΤ και χτες το πρωί στο Παίδων «Αγ. Σοφία» και το απόγευμα στο «Αγλ. Κυριακού») καθώς ισχυρίστηκε πως είχε πόνους στην κοιλιά. Οπως επισημαίνεται, οι γιατροί των νοσοκομείων δεν διαπίστωσαν κάτι «και συνεστήθη διαιτητική αγωγή».

Υποκρισία και παραπλάνηση

Υποκρισία και παραπλάνηση

«Το ΚΚΕ και ο "Ριζοσπάστης" θα έπρεπε να ηγούνταν μιας πλατιάς ενωτικής προσπάθειας για να διαμορφωθεί, πέρα από διαφορές, το ευρύτερο δυνατό αριστερό προοδευτικό μέτωπο που θα έδιωχνε από τη χώρα την τρόικα, θα καταργούσε τα μνημόνια, θα έβαζε τέλος στη λιτότητα και την αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση και θα άνοιγε καινούριους δρόμους προοδευτικής και σοσιαλιστικής διεξόδου από την κρίση, χωρίς τα όρια και τους φραγμούς της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Θα έπρεπε το ΚΚΕ και ο "Ριζοσπάστης" να καλούν όλες τις άλλες αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις σε κοινή δράση και ένα τέτοιο ενωτικό και μετωπικό αγώνα. Αυτήν την ώρα η ριζοσπαστική Αριστερά δεν έχει να διαλέξει ανάμεσα στην "επαναστατική κατάληψη" της εξουσίας ή την κυβέρνηση της Αριστεράς. Το κρίσιμο ερώτημα των καιρών είναι αν το ενωμένο αστικό πολιτικό και οικονομικό μπλοκ που κυβερνάει αλύπητα αυτήν τη χώρα θα παγιώσει την κυριαρχία του ή θα μπορέσουμε, μέσα στο 2013, να το ανατρέψουμε, βάζοντας σε κίνηση νέες εξελίξεις και νέους προοδευτικούς δρόμους». Αυτά γράφει η ιστοσελίδα του «Αριστερού Ρεύματος» του Π. Λαφαζάνη «Ισκρα». Και εγκαλεί το ΚΚΕ και τον «Ριζοσπάστη» ότι δεν καλούν σ' αυτό το μέτωπο.

***

Επειδή η υποκρισία τους και η πολιτική παραπλάνηση και κοροϊδία στους εργαζόμενους για τις προθέσεις τους απέναντι στο ΚΚΕ έχουν ξεπεράσει τα όρια, χρειάζεται να θυμίσουμε πρώτ' απ' όλα ότι δε θέλουν αυτοί μέτωπο με το ΚΚΕ γιατί έχουν στρατηγικές διαφορές, το έχουν πει οι ίδιοι, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να προπαγανδίζουν ύπουλα το γιατί το ΚΚΕ δεν τους καλεί σε «μέτωπο». Ο Π. Λαφαζάνης στις 4/11/2012, στο «Κυριακάτικο Βήμα», σε συνέντευξή του και σε εκτίμηση του δημοσιογράφου ότι οι θέσεις του πλησιάζουν αυτές του ΚΚΕ απαντά: «Δεν νομίζω ότι η θέση μου είναι ιδιαίτερα συγγενής με τη γραμμή που ακολουθεί σήμερα το ΚΚΕ στο θέμα της διακυβέρνησης της χώρας. Το αντίθετο θα έλεγα! Προσωπικά θεωρώ άμεση προτεραιότητα και απόλυτα αναγκαία μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Αυτή η κυβέρνηση της Αριστεράς, ασφαλώς, θα αναλάβει να κυβερνήσει μέσα στο υφιστάμενο πλαίσιο, όχι όμως για να το διαχειριστεί αλλά για να το ανατρέψει, για να αλλάξει τις νεοφιλελεύθερες επιλογές και να εφαρμόσει ένα προοδευτικό ανορθωτικό πρόγραμμα διεξόδου και ανασυγκρότησης...». Ο Π. Λαφαζάνης δε θέλει μέτωπο με το ΚΚΕ, αλλά θέλει ένα ΚΚΕ στα μέτρα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, θέλει ένα ΚΚΕ της διαχείρισης του καπιταλισμού.

***

Λένε μεγάλα λόγια για μέτωπο, «που θα έδιωχνε από τη χώρα την τρόικα, θα καταργούσε τα μνημόνια, θα έβαζε τέλος στη λιτότητα και την αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση και θα άνοιγε καινούριους δρόμους προοδευτικής και σοσιαλιστικής διεξόδου από την κρίση, χωρίς τα όρια και τους φραγμούς της Ευρωζώνης και της ΕΕ» και ότι το ζήτημα δεν είναι να διαλέξει κανείς «ανάμεσα στην "επαναστατική κατάληψη" της εξουσίας ή την κυβέρνηση της Αριστεράς». Ελιγμός με ψέματα, αφού το «Αριστερό Ρεύμα» έχει επιλέξει την κυβέρνηση της αριστεράς. Το λέει ο ίδιος ο Π. Λαφαζάνης στο «Βήμα», το έχει πει και άλλες φορές. Λένε όλα τα παραπάνω δε λένε όμως κουβέντα για την καπιταλιστική ιδιοκτησία, θα την κοινωνικοποιήσουν; Και δεν το λένε γιατί είναι ίδιον των οπορτουνιστών να εμφανίζονται με δύο πρόσωπα, ένα φιλολαϊκό και ένα καθησυχαστικό στους μεγαλοεπιχειρηματίες. Ετσι συμβάλλουν στη χειραγώγηση του λαού στην αστική πολιτική. Ας μην πουν ότι τους διαστρεβλώνουμε γιατί το ομολογούν οι ίδιοι. Λένε ότι «το κρίσιμο ερώτημα των καιρών είναι αν το ενωμένο αστικό πολιτικό και οικονομικό μπλοκ που κυβερνάει αλύπητα αυτήν τη χώρα θα παγιώσει την κυριαρχία του ή θα μπορέσουμε, μέσα στο 2013, να το ανατρέψουμε, βάζοντας σε κίνηση νέες εξελίξεις και νέους προοδευτικούς δρόμους». Τι εννοούν ανατροπή και προοδευτικούς δρόμους; Την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης και την ανάδειξη «μιας κυβέρνησης της αριστεράς». Αυτή η κυβέρνηση της αριστεράς, ασφαλώς, θα αναλάβει να κυβερνήσει μέσα στο υφιστάμενο πλαίσιο, όπως λένε, όχι όμως για να το διαχειριστεί αλλά για να το ανατρέψει. Πώς μια κυβέρνηση με τους καπιταλιστές στην ιδιοκτησία και την εξουσία θα ανατρέψει το «υφιστάμενο πλαίσιο»; Φως φανάρι πως μιλούν για άλλο μείγμα διαχείρισης. Αλλωστε, το λένε κιόλας ότι αυτή η κυβέρνηση θα «αλλάξει τις νεοφιλελεύθερες επιλογές». Οχι μόνο είναι αφερέγγυοι και αναξιόπιστοι, αλλά και επικίνδυνοι ακριβώς λόγω της αναξιοπιστίας τους.

Να θυμίσουμε ότι η ιστορική πείρα της Χιλής του 1973 και της κυβέρνησης Αλιέντε, όσο και της Πορτογαλίας με την «επανάσταση των γαριφάλων» το 1974, και μάλιστα με ένοπλη πάλη, δείχνει ότι χωρίς ανατροπή της εξουσίας, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, καμιά ανατροπή σε όφελος του λαού δεν μπορεί να γίνει. Σήμερα μονόδρομος για το λαό είναι η πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της σε αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση που δένει τις διεκδικήσεις για την ικανοποίηση των αναγκών τους με τη δημιουργία πολιτικών προϋποθέσεων για μονομερή διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση από την ΕΕ, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με εργατική λαϊκή εξουσία. Μόνο αυτή η πάλη μπορεί να βάζει εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική να έχει και κάποιες κατακτήσεις.

Παρτε λεφτα

Πρόκληση

Τα στοιχεία που παρουσίασε το «Bloomberg» για τους πλουσιότερους επιχειρηματίες στον πλανήτη σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, αυξανόμενης με γεωμετρική πρόοδο ανεργίας φτώχειας και εξαθλίωσης, των αστέγων και πεινασμένων, είναι αποκαλυπτικά για την ένταση της υπερεκμετάλλευσης στο σύγχρονο καπιταλισμό και ταυτόχρονα προκλητικά για τους εργάτες, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τ' άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα που φυτοζωούν. Από τη μια μεριά οι 100 πιο πλούσιοι σε παγκόσμιο επίπεδο είδαν το 2012 την περιουσία τους να αυξάνεται κατά συνολικά 241 δισ. δολάρια και οι περιουσίες τους να φτάνουν αθροιστικά τα 1,9 τρισ. δολάρια. Ολ' αυτά είναι καρπός της εργασίας εκατομμυρίων εργατών που τον κλέβει νόμιμα μια χούφτα καπιταλιστές, παράσιτα αυτής της κοινωνίας, μόνο και μόνο γιατί είναι ιδιοκτήτες των μονοπωλίων. Ολος αυτός ο πλούτος φτάνει και περισσεύει για να ζουν όλες οι λαϊκές οικογένειες σε συνθήκες που να ικανοποιούνται όλες οι σύγχρονες ανάγκες τους. Και όμως φτάνουν να πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα. Ο πλούτος των καπιταλιστών είναι η κόλαση των ανθρώπων του μόχθου. Αλλο ένα παράδειγμα για την αναγκαιότητα αντικατάστασης της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας από την κοινωνική. Αλλο ένα παράδειγμα που πρέπει να πεισμώσει την εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, τόσο, που να απελευθερωθεί η ανεξάντλητη δύναμή τους, να την εντάξουν στον αγώνα όχι μόνο για βελτίωση της θέσης τους, αλλά για ανατρέψουν τον καπιταλισμό, να καταργήσουν την εκμετάλλευση οικοδομώντας το σοσιαλισμό, να γίνουν οι ίδιοι ιδιοκτήτες του πλούτου που παράγουν, κοινωνικοποιώντας τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής για να ζουν οριστικά και μόνιμα σε συνθήκες ευημερίας.

Με μια λέξη: «Καπιταλισμός»

Με μια λέξη: «Καπιταλισμός»

Σύμφωνα με τα προ κρίσης (και υποεκτιμημένα) στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2008, περίπου 1,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι βίωναν σε όλο τον κόσμο την απόλυτη φτώχεια.

Ζούσαν, δηλαδή, με λιγότερα από 1,25 δολάρια την ημέρα.

*

Στη μητρόπολη του καπιταλισμού, στην παγκόσμια υπερδύναμη, τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010, κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας ζούσαν 46,2 εκατομμύρια Αμερικανοί, πάνω από 52 εκατομμύρια ήταν ανασφάλιστοι χωρίς καμία πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη.

Ειδικά σε ό,τι αφορά τα παιδιά, το ένα στα πέντε παιδιά στις ΗΠΑ ζούσε σε συνθήκες ακραίας εξαθλίωσης.

*

Στην ατμομηχανή της Ευρώπης, στην ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ, τη Γερμανία, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2011, το ποσοστό των Γερμανών που βρίσκονταν κάτω από το όριο της φτώχειας ανήλθε στο 20% του πληθυσμού (πέντε μονάδες πάνω από τα ποσοστά του 2007), δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν μηνιαίως με λιγότερα από 450 ευρώ το μήνα.

Οσο για τους ανθρώπους που είχαν εισόδημα ύψους 930 ευρώ, δηλαδή διπλάσιο από τους προηγούμενους, υπολογίστηκε ότι το 30% εξ αυτών αδυνατούσαν να εξασφαλίσουν σε καθημερινή βάση ένα γεύμα.

*

Στο σύγχρονο «οικονομικό θαύμα», στη χώρα της κεντροαριστερής (ή μήπως και «αριστερής»;) διαχείρισης, στη Βραζιλία, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2012 τουλάχιστον 16 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε κατάσταση έσχατης ένδειας, ενώ σχεδόν διπλάσιος αριθμός, δηλαδή περί τα 40 εκατομμύρια άνθρωποι που αντιστοιχούν σε πάνω από το 21% του πληθυσμού, διαβιώνει κάτω από το όριο φτώχειας που ορίζει η Παγκόσμια Τράπεζα.

Σχεδόν διπλάσιο είναι το ποσοστό, δηλαδή ανέρχεται στο 40%, του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, που τελεί σε καθεστώς κοινωνικής περιθωριοποίησης.

***

Τα παραπάνω είναι η μία πλευρά του «όμορφου, ηθικού και αγγελικά πλασμένου» κόσμου μας. Του καπιταλιστικού κόσμου μας.

Η άλλη πλευρά, είναι αυτή που δημοσίευσε το πρακτορείο «Bloomberg» και η οποία αφορά στην εξέλιξη των περιουσιακών δεδομένων που αφορούν στους 100 πιο πλούσιους ανθρώπους του πλανήτη. Πρόκειται, φυσικά, για κεφαλαιοκράτες, για ζάπλουτους καπιταλιστές και για επιφανείς ολιγάρχες με ιδιαίτερη τάση στη... φιλανθρωπία.

Σύμφωνα με τη λίστα, λοιπόν, το 2012

οι 84 από αυτούς τους 100 πιο... δισεκατομμυριούχους από τους δισεκατομμυριούχους της Γης,

ευτύχησαν να δουν τις περιουσίες τους να αυξάνονται κατά 241 δισ. δολάρια. Οσο για το συνολικό άθροισμα της περιουσίας που εμφανίζει αυτή η χούφτα των Κροίσων αγγίζει τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια...

*

Μια ακόμα επισήμανση:

Το άθροισμα των περιουσιών των 100 μεγαλοκαπιταλιστών υπερδισεκατομμυριούχων

(σ.σ.: περιουσία που μεγαλώνει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς εν μέσω κρίσης για ολόκληρη την υπόλοιπη ανθρωπότητα - και λέγοντας «υπόλοιπη ανθρωπότητα» είναι σαφές πως υποθέτουμε ότι αυτοί οι τύποι συμπεριλαμβάνονται στην ανθρωπότητα...)

είναι σχεδόν ίσο με ολόκληρο το ΑΕΠ της Ιταλίας. Είναι σχεδόν ίσο με ολόκληρο το ΑΕΠ της Βραζιλίας.

Είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Ινδίας. Είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Αυστραλίας.Είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ του Καναδά. Είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Ρωσίας.Είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Ισπανίας.

Και, φυσικά, είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ όλων μαζί των χωρών της Αφρικής...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το κεφάλαιο κερδίζει σε ανάπτυξη και κρίση

Το κεφάλαιο κερδίζει σε ανάπτυξη και κρίση

Την ίδια ώρα που οι λαοί αγκομαχούν, οι 100 πλουσιότεροι επιχειρηματίες του πλανήτη αύξησαν το 2012 την περιουσία τους

Ο ιδιοκτήτης της ΙΚΕΑ φιγουράρει στην πέμπτη θέση της λίστας με τους πιο πλούσιους επιχειρηματίες παγκόσμια και την ίδια ώρα μειώνει μισθούς και απολύει εργαζόμενους στα καταστήματά του και στην Ελλάδα

Σε επίπεδα ρεκόρ συνεχίζει να κινείται η επίσημη ανεργία στην Ισπανία, αγγίζοντας τους 4,85 εκατ. καταγεγραμμένους άνεργους, παρά την ελαφρά υποχώρηση του ποσοστού το Δεκέμβρη. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η τέταρτη σε μέγεθος οικονομία της Ευρωζώνης κατέγραψε το Δεκέμβρη 59.094 λιγότερους άνεργους (-1,2%) σε σχέση με το Νοέμβρη. Σε επίπεδο έτους, υπάρχουν 426.364 περισσότεροι άνεργοι (+9,64%) (συνολικά 4.848.723 άτομα).

Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής, που χρησιμοποιεί διαφορετική μέθοδο υπολογισμού, το ποσοστό της ανεργίας ξεπέρασε κατά το τρίτο τρίμηνο το ιστορικό όριο του 25%, για να φθάσει το 25,02% (άνω του 52% στην ηλικιακή κατηγορία 16 - 24 ετών).

Ανοδο για ένατο συνεχή μήνα σημείωσε ο αριθμός των ανέργων και στη Γερμανία το Δεκέμβρη, αλλά το επίσημο ποσοστό υποχώρησε το 2012 στο 6,8%, από 7,1% το 2011. Σύμφωνα με στοιχεία του Γραφείου Εργασίας της χώρας, ο αριθμός των ατόμων που ήταν άνεργοι σημείωσε αύξηση το Δεκέμβρη κατά 3.000 άτομα, φθάνοντας τα 2,942 εκατομμύρια. Σε δημοσκόπηση του «Ρόιτερς», 23 οικονομολόγοι εκτιμούσαν ότι ο αριθμός των ανέργων θα αυξηθεί κατά 10.000 άτομα.

Σύμφωνα εξάλλου με μελέτη της Ernst & Young, ο αριθμός των ανέργων στην Ευρωζώνη θα φτάσει τα 20 εκατομμύρια το δεύτερο εξάμηνο του 2013, ενώ ιδιαίτερα δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις για την Ελλάδα και την Ισπανία. Η ανεργία στη ζώνη του ενιαίου νομίσματος είχε σκαρφαλώσει τον περασμένο Οκτώβρη στα 18,7 εκατομμύρια άτομα (11,7%). Σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα, η μελέτη προβλέπει αύξηση της ανεργίας στο 28% και στην Ισπανία στο 27%.

«Συστάσεις» για λιτότητα στις ΗΠΑ

Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ο οίκος αξιολόγησης Moody's και το ΔΝΤ σημειώνουν ότι η συμφωνία για να αποτραπεί ο «δημοσιονομικός γκρεμός» στις ΗΠΑ είναι ανεπαρκής και ότι χρειάζονται περισσότερα μέτρα. Η συμφωνία «δεν προσφέρει βάση για κάποια ουσιώδη βελτίωση των μεσοσταθμικών δεικτών του ελλείμματος της κυβέρνησης», σημειώνει ο Moody's και προσθέτει πως αναμένει περισσότερα δημοσιονομικά μέτρα για τους επόμενους μήνες.

Στο ίδιο μήκος κύματος, το ΔΝΤ καλεί τους Αμερικανούς βουλευτές να έρθουν σε συμφωνία για ένα «πλήρες σχέδιο» εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών. Παρά τη συμφωνία, σημειώνει το Ταμείο, «θα πρέπει να γίνουν ακόμα περισσότερα προκειμένου να επιστρέψουν τα αμερικανικά δημόσια χρηματοοικονομικά σε τροχιά βιωσιμότητας χωρίς να προκληθεί βλάβη στην εύθραυστη οικονομική ανάκαμψη».

Κάνοντας λιανά τι εννοεί, διευκρινίζει ότι «θα πρέπει ιδιαίτερα να υιοθετηθεί ένα πλήρες σχέδιο, που θα επιτρέπει ταυτόχρονα να εξασφαλιστεί μία αύξηση των πόρων του κράτους και μία συγκράτηση των μεσοπρόθεσμων δαπανών για την κοινωνική ασφάλεια». Δηλαδή, αύξηση της φορολογίας και μείωση των κοινωνικών δαπανών, για να αποκατασταθεί η δημοσιονομική σταθερότητα στις ΗΠΑ, όπως άλλωστε είναι η συνταγή και στην ΕΕ.

Κολυμπάνε στα πλούτη

Ενδεικτικό, τέλος, του ποιος κερδίζει και ποιος χάνει σε κρίση και ανάπτυξη του καπιταλισμού, είναι τα στοιχεία που παρουσίασε το Bloomberg για τους πλουσιότερους επιχειρηματίες στον πλανήτη.

Σύμφωνα με το πρακτορείο οι 100 πιο πλούσιοι σε παγκόσμιο επίπεδο είδαν το 2012 την περιουσία τους να αυξάνεται κατά συνολικά 241 δισ. δολάρια. Παρά τη βαθιά κρίση, οι δουλειές τους πήγαν πέρυσι ιδιαίτερα καλά, κύρια για τις λιανικές πωλήσεις και τις τηλεπικοινωνίες. Μόνο 16 από τη λίστα των πλουσιότερων που συντάσσει το πρακτορείο έγιναν «φτωχότεροι» το 2012.

Οι περιουσίες των 100 έφτασαν αθροιστικά τα 1,9 τρισ. δολάρια την τελευταία μέρα του 2012. Τη μεγαλύτερη αύξηση της περιουσίας του κατέγραψε ο Ισπανός Αμάνσιο Ορτέγκα, ιδρυτής του ομίλου «Inditex» (λιανικές πωλήσεις ρούχων). Ο Ορτέγκα «αξίζει» 57,5 δισ. δολάρια, δηλαδή 22,2 δισ. δολάρια παραπάνω από ό,τι ένα χρόνο πριν. Την ίδια ώρα, ο ισπανικός λαός βυθίζεται στη φτώχεια και τον τσακίζει η ανεργία.

Την κορυφή κράτησε ο Κάρλος Σλιμ, που δραστηριοποιείται στο χώρο των τηλεπικοινωνιών και κατέχει μεταξύ άλλων τη μεξικανική «America Movil». Δεύτερος στη λίστα είναι ο Μπιλ Γκέιτς (62,7 δισ. δολάρια), τέταρτος ο Γουόρεν Μπάφετ (47,9 δισ. δολάρια) και πέμπτος ο Σουηδός Ινγκβαρ Κάμπραντ των ΙΚΕΑ (42,9 δισ. δολάρια). Παρά την υπερκερδοφορία της, η πολυεθνική μειώνει τους μισθούς και απολύει εργαζόμενους και στην Ελλάδα.