Η Πλατεία blockbuster !

Η Πλατεία blockbuster !

Oταν ο Λάκης μάζευε πίσω το λαδωμένο μαλλί και το βυσσινί αλογάκι κάλπαζε, το σύνθημα «πάμ' πλατεία» κυριαρχούσε στο σαρκασμό αλλά κι όχι μόνον μιας νεόπλουτης λαμογιο-μικροαστικής τάξης που κατήγαγε περηφανή καταναλωτική νίκη επί της μεταπολίτευσης. Τότε η πλατεία ήταν φραπεδιά και τσίπουρα, εντός εκτός κλεινού άστεως. Μόστρα και μπουρδολογία περί τέλους των κομμάτων και της πολιτικής. Και διδασκαλία γεωγραφίας κατά τα συμφέροντα των πετρελαιάδων που βάφτιζαν νοτιοανατολική Μεσόγειο τον Καύκασο.

Υστερα από λίγα χρόνια αυτή η... «πλατεία» αδράνησε λόγω πήχτρας. Εγινε σχεδόν συνώνυμη των απολίτικων προβάτων. Κι ύστερα ήρθε η ενσωματωμένη διανόηση, που βάφτισε «αραβική άνοιξη» την, διά της διάλυσης και της καλλιέργειας του θρησκευτικού φονταμενταλισμού με πολιτικό μανδύα, χειραγώγηση του αραβικού κόσμου-αγοράς, και θεοποίησε τις... χύμα «κινηματικές» πλατείες.

Ετσι απλά κι ωραία, το γιγάντιο παγκόσμιο προπαγανδιστικό δίκτυο, με ακονισμένο το υπερφωτισμένο όπλο του (την κοινωνική δικτύωση κ.λπ. κ.λπ.) εμφάνισε ως επανάσταση το μάντρωμα όλων των αντιτιθέμενων ομάδων σε πλατείες - θηριοτροφεία. Εκεί πλασάρονταν ήρωες των κοκορομαχιών σαν τον νεαρό Αιγύπτιο «ηγέτη» του φέισμπουκ, που συνελήφθη, αφέθηκε ελεύθερος μετά από δέκα μέρες κι έδινε συνεντεύξεις μετά δακρύων στα διεθνή προβοκατοροκάναλα. Στην «Πλατεία best seller» στήθηκε το ξεφτίλισμα της ομάδας που μετατρέπεται σε αγέλη. Εξασκημένοι στη μουτζούρα της γραφικότητας, οι επικοινωνιακοί προπαγανδιστές, έκαναν τις πλατείες κλουβιά, υπερπρόβαλαν κάθε καρυδιάς καρύδι μαζί με βιασμούς κι άλλα βαριά εγκλήματα, εκσυγχρονίζοντας το πρότυπο της αστικοδημοκρατικής Βαστίλλης χωρίς Αντουανέττες και παντεσπάνια αλλά πάντα με την επικείμενη Τρομοκρατία. Των ωφελημένων καθεστωτικών τάξεων.

Ενώ, λοιπόν, οι διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές και τα βιβλία πλασάρουν ιδέες περί νομιμοποιημένης μαζικής εξόντωσης πληθυσμών με την ουσιαστική κατάργηση κάθε υγειονομικής, φαρμακευτικής και νοσοκομειακής πρόνοιας για τις μάζες των εργατών, που πρέπει να βλέπουν την περίθαλψη ως ...παντεσπάνι, η έντεχνη ενιαία «ενημέρωση» εφηύρε την Ιλιάδα - Αινειάδα των καιρών μας. Την Πλατειάδα.

Εδώ οι ραψωδίες της διεθνούς καπιταλιστικής προπαγάνδας γράφονται με οποιοδήποτε πρόσημο, ρατσιστικό, εθνολογικό, θρησκευτικό, σεχταριστικό, αλλά ποτέ ταξικό και σχεδόν πάντα απλοποιημένα και απολίτικα δήθεν πολιτικό. Η Πλατεία άλλωστε επιλέχτηκε ως το υπαίθριο εργαστήριο των πολιτικών διεργασιών, στο οποίο οι Μένγκελε δημιουργοί ελεγχόμενων ή εξουδετερώσιμων κομμάτων - κινημάτων - σχηματισμών, θα επιλέγουν και θα κατασκευάζουν εκείνες τις προσωπικότητες τις ικανές να δουλεύουν για λογαριασμό τους. Νέοι, παλαιάς κοπής ηγετίσκοι και «μούσες» θα εμφανίζονται ως πυροτεχνήματα. Ως το επόμενο best seller επιβίωσης με θέαμα την πείνα και άρτο την προσωρινή παραχώρηση εξουσιαστικής δημοσιότητας. Οσοι μας λοιδόρησαν που βλέπαμε πολικό χειμώνα να εξοντώνει λαϊκές μάζες εκεί που οι αναλυτές της... ευαίσθητης αριστεράς, ομού μετά της πεφωτισμένης δεξιάς, έβλεπαν μπουμπούκια της άνοιξης, ίσως δικαιούνται δωρεάν εισιτήρια για την Τρίτη Παρουσία, αφού στη Δεύτερη είχαμε εδώ και τώρα, δυστυχώς, δίκιο. To blockbuster Πλατεία έκοψε πολλά εισιτήρια αλλά μαζί και πόδια 

μαντρόσκυλο του κεφαλαίου.

Τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής...

Μέρα με τη μέρα, επιβεβαιώνεται ο ρόλος της ναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, ως μαντρόσκυλου του κεφαλαίου. Η Χρυσή Αυγή, στην πραγματικότητα κατάμαυρη, είναι βγαλμένη από τα βαθιά σκοτάδια του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Οι αποδείξεις, σε σύντομο χρονικό διάστημα, πάμπολλες: Ερωτήσεις στη Βουλή για να δοθεί και άλλο τζάμπα κρατικό χρήμα στους εφοπλιστές, για να ενισχυθούν οι αεροπορικές εταιρείες, για απασχόληση ανέργων στο Δημόσιο με μεροκάματο 14 ευρώ, συμφωνία για ξεπούλημα βραχονησίδων στο μεγάλο κεφάλαιο κ.ά.

Σ' αυτά, ήρθε να προστεθεί η στήριξη των φασιστοειδών στην «υγιή επιχειρηματικότητα»! Εγραψαν στην ιστοσελίδα τους:

«Η Χρυσή Αυγή στηρίζει την υγιή επιχειρηματικότητα, η οποία μακριά από τη μιζέρια του συγχρόνου ελλαδικού κράτους αναπτύσσεται σε στέρεες βάσεις αξιοποιώντας το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας. Για να δημιουργηθούν και άλλες σύγχρονες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες και να ισχυροποιηθούν οι υπάρχουσες θα πρέπει να εξαλειφθεί η γραφειοκρατία, να μειωθεί η φορολογία τους, να δοθούν επιπλέον κίνητρα στους νέους, ώστε να ξεκινήσουν την επιχειρηματικότητά τους. Οι Ζώνες καινοτομίας προσφέρουν το κατάλληλο περιβάλλον μέσω των συνεργασιών και της συγκέντρωσής τους ώστε οι εταιρείες που τις απαρτίζουν να έχουν άμεση πρόσβαση σε χρήσιμα εργαλεία ανάπτυξης».

Ολα όσα γράφουν οι Χρυσαυγίτες θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί από τον ΣΕΒ, που άλλωστε είναι και από τους πρώτους φορείς που λάνσαραν τον όρο «υγιής επιχειρηματικότητα». Η Χρυσή Αυγή μιλά τη γλώσσα των καπιταλιστών. Τι ζητά; Νέα προνόμια, νέες ενισχύσεις, νέες μειώσεις στη φορολογία των καπιταλιστών. Ολα αυτά είναι αιτήματα και προτάσεις των βιομηχάνων!

Ειδικά τα περί «γραφειοκρατίας» και φυσικά η απαίτηση για φοροασυλία του κεφαλαίου, είναι μόνιμα στα χείλη των εκπροσώπων των βιομηχάνων.

Κοντράρονται για το χρέος επειδή τους ζορίζει η κρίση

Κοντράρονται για το χρέος επειδή τους ζορίζει η κρίση

Είτε με νέο «κούρεμα», είτε με τρίτο δάνειο, ο λογαριασμός για τη διαχείριση της κρίσης θα καταλήξει ξανά στο λαό

Μονοπώλησε σχεδόν την επικαιρότητα η συζήτηση για ένα νέο «κούρεμα» του χρέους ή ένα τρίτο δάνειο στην Ελλάδα, τη βδομάδα που πέρασε. Την όλη συζήτηση τροφοδότησαν με δηλώσεις τους αξιωματούχοι της Ευρωζώνης και κυβερνητικά στελέχη της Γερμανίας, που βρίσκεται στην τελική ευθεία για τις εκλογές στις 22 Σεπτέμβρη. Τι κρύβεται πίσω από τις διαφωνίες και τα σενάρια που εξετάζουν για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους και την κάλυψη του «χρηματοδοτικού κενού», από την άνοιξη του 2014 μέχρι και το 2016;

Μια πρώτη απάντηση είναι η κρίση που επιμένει και τα ζόρια της αστικής τάξης να τη διαχειριστεί. Ανεξάρτητα από το μείγμα διαχείρισης και τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, οι κυβερνήσεις στα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης θα ήθελαν τα φιλομονοπωλιακά τους μέτρα να είχαν πιάσει τόπο και η κρίση στις οικονομίες τους να είχε αντιστραφεί. Η πραγματικότητα, όμως, δεν συμμερίζεται το κλίμα που πάνε να καλλιεργήσουν τις τελευταίες μέρες, με προβλέψεις για «φως στο τούνελ», επειδή η Ευρωζώνη κατέγραψε ανάπτυξη 0,3% το πρώτο επτάμηνο του 2013, έστω κι αν αυτό έγινε μετά από 18 μήνες συνεχούς συρρίκνωσης του ΑΕΠ.

Ούτε βέβαια σηματοδοτεί την έξοδο από την κρίση το γεγονός ότι η Γερμανία, που θεωρείται «ατμομηχανή» της Ευρωζώνης, κατέγραψε αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,7% το δεύτερο τρίμηνο του 2013. Στην πλειοψηφία τους, τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης σχοινοβατούν ανάμεσα στην κρίση και την αναιμική αύξηση του ΑΕΠ. Χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος είναι κυριολεκτικά βυθισμένες στην κρίση, ενώ οι προοπτικές ανάπτυξης για τις υπόλοιπες λεγόμενες «χώρες του Νότου» είναι υποτονικές.

Ακόμα πιο πέρα: Ολοι στην Ευρωζώνη ξέρουν ότι ακόμα κι αν σταθεροποιηθεί η ανάπτυξη σε όλα τα κράτη - μέλη, οι ρυθμοί της θα είναι αναιμικοί. Οι συνέπειες από την παρατεταμένη και βαθιά κρίση των τελευταίων χρόνων (ανεργία, καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, αύξηση του χρέους και των ελλειμμάτων, φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού) δεν πρόκειται να αναστραφούν ούτε σε δέκα χρόνια, όπως προέβλεψε η Γερμανίδα καγκελάριος. Αρα, τα ζόρια στη διαχείριση δεν τελειώνουν με το πέρασμα της Ευρωζώνης σε ανάπτυξη. Ούτε βέβαια τελειώνουν μαζί με την κρίση τα διάφορα σενάρια για το μέλλον της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Ενας ακόμα παράγοντας που τους δυσκολεύει στη διαχείριση είναι ο ανταγωνισμός που οξύνεται με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Οι ανακατατάξεις την περίοδο της κρίσης δημιούργησαν νέα δεδομένα. Η Κίνα εκθρόνισε τη Γερμανία από την πρώτη θέση των εξαγωγών παγκόσμια. Οι λεγόμενες «αναπτυσσόμενες» οικονομίες, όσο κι αν καταγράφουν τώρα σημάδια κόπωσης, ενίσχυσαν τη μεταξύ τους συνεργασία, όπως για παράδειγμα οι BRICS. Η ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων ενέργειας σε περιοχές με μεγάλη γεωπολιτική σημασία συνιστά παράγοντα παραπέρα έντασης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Η κόντρα ΗΠΑ - Γερμανίας ξεπερνά κατά πολύ τη διαφωνία τους για το μείγμα διαχείρισης της κρίσης στην Ευρωζώνη. Κάτω από προϋποθέσεις, μπορεί να αποδειχτεί καταλύτης στην αναδιάταξη των συμμαχιών σε χώρες της ΕΕ, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τη Μ. Βρετανία και την Ελλάδα. Το λοξοκοίταγμα του ΣΥΡΙΖΑ προς τις ΗΠΑ και οι ύμνοι της κυβέρνησης Σαμαρά στον αναπροσανατολισμό των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δεν είναι τυχαία γεγονότα στη σημερινή συγκυρία.

Το πρόβλημά τους είναι μεγαλύτερο

Μέσα α' αυτό το περιβάλλον κλιμακώνεται η συζήτηση για τη διαχείριση του κρατικού χρέους στην Ελλάδα, είτε με αναδιάρθρωση, είτε με νέο «κούρεμα», είτε με νέο δάνειο, για την αποπληρωμή των δανείων που έχει ήδη πάρει η Ελλάδα από την τρόικα. Στην πραγματικότητα, ο καυγάς γίνεται για το ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο της μεγαλύτερης καταστροφής κεφαλαίου, που είναι αναγκαία για να ξεπεραστεί η κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρωζώνη.

Οι αντιθέσεις αυτές εκδηλώνονται ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα, σε κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, αλλά και στο εσωτερικό τους, ανάμεσα σε ανταγωνιζόμενες μερίδες της αστικής τάξης, που έχουν διαφορετικά συμφέροντα και ανάλογα διαμορφώνουν τις συμμαχίες τους. Η κυρίαρχη τάση στη Γερμανία είναι ενάντια σε ένα νέο «κούρεμα» του χρέους. Ο λόγος είναι ότι από αυτό θα βγει ζημιωμένη η γερμανική οικονομία, αφού θα χάσει χρήματα που έχει δανείσει στην Ελλάδα, σε περίοδο μάλιστα που η αστική της τάξη προσπαθεί να σταθεροποιήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης.

Στον αντίποδα και προκειμένου να μην πληγεί άμεσα από την καταστροφή επιπλέον κεφαλαίου με νέο «κούρεμα», η Γερμανία προτείνει την αναδιάρθρωση του ελληνικού κρατικού χρέους, με μείωση των επιτοκίων μέχρι και μηδενισμό, και με παράταση του χρόνου αποπληρωμής στα 50 χρόνια. Με τον τρόπο αυτό, το χρέος καθίσταται βιώσιμο στα χαρτιά, όπως ζητάει το ΔΝΤ, και αναστέλλονται προσωρινά οι αποφάσεις για καταστροφή κεφαλαίου με δραστικά μέτρα.

Βέβαια, το πρόβλημα της Γερμανίας δεν περιορίζεται στην Ελλάδα, το οικονομικό εκτόπισμα της οποίας είναι ούτως ή άλλως μικρό για την Ευρωζώνη. Αυτό που ανησυχεί περισσότερο (και το λένε), είναι το «κακό» προηγούμενο που δημιουργεί ένα νέο «κούρεμα» στην Ελλάδα για τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, που έχουν αντίστοιχα μεγάλο πρόβλημα χρέους. Για παράδειγμα, το χρέος της Ιταλίας άγγιξε τα 2,075 τρισ. ευρώ το α' εξάμηνο του 2013, μεγαλύτερο κατά 86,5 δισ. ευρώ σε σχέση με πέρυσι! Κανείς στην Ευρωζώνη δεν θέλει να σκεφτεί τι θα γίνει αν η ιταλική οικονομία «μπουκώσει» τόσο από την κρίση, ώστε να χρειαστεί και εκεί να «κουρευτεί» το χρέος της.

Εξίσου δύσκολο είναι για τις οικονομίες σε κρίση να ελέγξουν το δημόσιο έλλειμμα, τροφοδοτώντας κι άλλο τα χρέη τους. Αυτή η τάση δεν πρόκειται να αναστραφεί με ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 0,1%, που περιμένει, για παράδειγμα, η Γαλλία, στο τέλος του 2013, έχοντας ήδη πάρει διετή παράταση από την Κομισιόν για να μειώσει το έλλειμμά της στα όρια που προβλέπει η Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Το επόμενο ζήτημα που βάζουν ισχυρές οικονομίες, όπως αυτή της Γερμανίας, είναι ότι η αναδιάρθρωση του χρέους μιας χώρας με «κούρεμα» δίνει «κακό σήμα» στις αγορές του χρήματος και είτε αυξάνει το κόστος του δανεισμού, είτε κλείνει την κάνουλα, δημιουργώντας ανάγκες που δεν μπορούν να καλυφθούν παρά μόνο με δάνεια, όπως αυτά προς την Ελλάδα. Κάτι τέτοιο, όμως, επίσης δυσκολεύει τη διαχείριση της κρίσης και πλήττει κυρίως τις ισχυρές οικονομίες, όπως της Γερμανίας, που στερούν κονδύλια από την αστική τους τάξη για να χρηματοδοτήσουν με αυξημένο ρίσκο ανταγωνιστικές οικονομίες.

Κανένας συμβιβασμός με τη μισο-ζωή

Τι προκύπτει απ' όλα αυτά; Οτι η κόντρα στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, αλλά και ανάμεσα στην Ευρωζώνη και τις ΗΠΑ, έχει για υπόβαθρο την κρίση και τη διαχείρισή της. Η μεν Γερμανία προσπαθεί να διασπείρει όσο γίνεται περισσότερο τη ζημιά από την καταστροφή κεφαλαίου στην Ελλάδα και αλλού. Οι ΗΠΑ, μέσω και του ΔΝΤ, πιέζουν ώστε η γερμανική οικονομία να επωμιστεί μεγαλύτερο μέρος της ζημιάς που προκαλεί η κρίση, εκτιμώντας (και σωστά) ότι είναι η βασική κερδισμένη από τη διάσωση της Ευρωζώνης, με ελεγχόμενη χρεοκοπία των κρατών - μελών που βρίσκονται σε κρίση.

Πίσω από τη μια ή την άλλη άποψη στοιχίζονται άλλες χώρες ή και μερίδες της αστικής τάξης στο εσωτερικό τους. Οπως γίνεται για παράδειγμα στην Ελλάδα, όπου κερδίζει έδαφος η τάση για «κούρεμα» του χρέους. Αντίστοιχα, στη Γερμανία, υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου που θέλουν το «κούρεμα» για να σιγουρέψουν το ευρώ, και άλλες που ζητάνε δραστικά μέτρα, όπως η αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ενδεχόμενα και τη μετεξέλιξή της σε πολλών ταχυτήτων, προκειμένου να απαλλαχθεί η Γερμανία από την «υποχρέωση» να διακινδυνεύει κεφάλαια για τη σωτηρία της ζώνης του ευρώ, με τη μορφή που έχει σήμερα.

Στην Ελλάδα, χαρακτηριστική είναι η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος φτάνει να καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι αποδέχεται σιωπηρά ένα νέο δάνειο, αντί να διεκδικήσει «κούρεμα» του χρέους, κρύβοντας ότι και οι δύο τρόποι διαχείρισης του κρατικού χρέους απαντούν σε συμφέροντα ξένα προς το λαό και προϋποθέτουν νέα μέτρα σε βάρος του. Αλλωστε, και εκείνοι που ζητάνε «κούρεμα», όπως οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ, και εκείνοι που λένε αναδιάρθρωση του χρέους και αναχρηματοδότηση με νέο δάνειο, θεωρούν δεδομένο ότι η οποιαδήποτε κυβέρνηση στην Ελλάδα θα συνεχίσει και θα κλιμακώσει την επιβολή των φιλομονοπωλιακών αναδιαρθρώσεων.

Η όλη συζήτηση θα ενταθεί μετά τις γερμανικές εκλογές και όσο πλησιάζει η άνοιξη του 2014, οπότε υπολογίζουν ότι θα αρχίσει να εμφανίζεται το λεγόμενο «χρηματοδοτικό κενό». Τίποτα δεν αλλάζει για το λαό αν έως τότε οι δείκτες της καπιταλιστικής τους οικονομίας εμφανίσουν βελτίωση. Η έξοδος από την κρίση, η διατήρηση ακόμα και των αναιμικών ρυθμών ανάπτυξης και προπάντων η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων προϋποθέτουν ο ίδιος να δουλεύει σαν είλωτας, να μην μπορεί να ικανοποιήσει ακόμα και ζωτικές του ανάγκες.

Με τέτοια ζωή κανείς δεν μπορεί να συμβιβάζεται. Το δίλημμα σήμερα για το λαό είναι «διαχείριση ή ανατροπή» του σάπιου καπιταλισμού και η απάντηση από τη σκοπιά των δικών του συμφερόντων είναι αυτή που δίνει το ΚΚΕ: Λαϊκή συμμαχία, για να εμποδιστούν τα μέτρα, να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ριζικές αλλαγές στην εξουσία και την οικονομία. Για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους, με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια του λαού.

Μια επιχέιρηση του ΔΣΕ και ο υπολοχαγός Ιωαννίδης

Μια επιχέιρηση του ΔΣΕ και ο υπολοχαγός Ιωαννίδης

Το ποιος ήταν ο υπολοχαγός και μετέπειτα δικτάτορας της Χούντας Ιωαννίδης έχει ειπωθεί και γραφεί σε πολλές σελίδες βιβλίων και πολλά περιοδικά και ιστότοπους. Είναι όμως οι μικρές ιστορίες της καθημερινότητας του κάθε ανθρώπου που συνθέτου πληρέστερα μια συνολική εικόνα.

Βρισκόμαστε στο 1949, στην Μακρόνησο. Ο λοχαγός τότε Δημήτριος Ιωαννίδης είναι ένας από τους ενορχηστρωτές της μεγάλης βραδινής επίθεσης της ΑΜ (Αστυνομίας Μονάδας) ενάντια στις εξόριστες γυναίκες του στρατοπέδου. Μαρτυρίες μιλούν για την ίδια τη συμμετοχή του μετέπειτα δικτάτορα στην επίθεση και τα βασανιστήρια. Σε βιβλία της η κα Νίτσα Γαβριηλίδου και άλλες γυναίκες καταμαρτυρούν μια ειδική εμπάθεια του δικτάτορα προς τους κομμουνιστές και προς το γυναικείο φύλο. Άλλωστε οι βαθμοφόροι του στρατού δεν εκτελούσαν παρά σπάνια χρέη βασανιστή "πρώτης γραμμής" στο νησί του διαβόλου.

Ποιος ήταν όμως πριν ο Δημήτριος Ιωαννίδης και από που κληρονόμησε το μικρόβιο του αντικομμουνισμού;

Ο Ιωαννίδης υπήρξε οργανωμένος κατά τα τελευταία έτη της Κατοχής στις δυνάμεις του Ζέρβα (ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ). Πληρώνονταν με αγγλικές λίρες για να "παρέχει υπηρεσίες" στην υπόδουλη πατρίδα. Οργανώθηκε το 1944 στις δυνάμεις του Ζέρβα, σε μια εποχή που οι Βρετανοί και οι Αμερικάνοι προσπαθούσαν να δημιουργήσουν μια διάδοχη κατάσταση στην Ελλάδα ώστε να αποτρέψουν την κυριαρχία του ΕΑΜ. Τότε ο φιλόπατρις Ιωαννίδης μπήκε στο μισθολόγιο του ΕΔΕΣ που γέμιζε μισθοφορικά τις τάξεις του.

Το 1946 θα βρει τον υπολοχαγό Ιωαννίδη στην μοίρα Εθνοφυλακής Κισσάβου. Οι αντάρτες του Κίσσαβου έχουν ήδη από το καλοκαίρι του 1946 ορισμένα χωριά υπό την επιρροή τους. Στο χωριό Σελίτσανη (σημερινή Ανατολή) αφού έχουν αφοπλίσει την μικρή ομάδα ΜΑΥ, έχουν σχηματίσει ένα μικρό ένοπλο σώμα και ένα δίκτυο πληροφοριών. Το χειμώνα του 1946 προς 1947, κλιμάκιο της Εθνοφυλακής, υποστηριζόμενο από Χωροφύλακες θα εισέλθει στο χωριό Σελίτσανη και θα διενεργήσει συλλήψεις 9 δημοκρατικών πολιτών. Επικεφαλής τους είναι ο Δημήτριος Ιωαννίδης. Οι 9 κάτοικοι θα οδηγηθούν έξω από το χωριό και θα εκτελεστούν συνοπτικά. Οι Εθνοφύλακες παραμένουν στο χωριό και το βράδυ τοποθετώντας μικρή φρουρά περιμετρικά. Αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι το ΚΠ έχει ήδη ειδοποιήσει τους αντάρτες του Κίσσαβου. Την ίδια νύχτα ισχυρή δύναμη των ανταρτών θα περικυκλώσει το χωριό εξουδετερώνοντας τις σκοπιές. Ακολουθεί έφοδος στο σπίτι που κατέλυε η δύναμη των Εθνοφυλάκων. Η συμπλοκή είναι μικρή και κάθε αντίσταση κάμπτεται μετά αφού σκοτωθούν 3 χωροφύλακες. Ο Ιωαννίδης παραδίδεται στους αντάρτες. Ο ίδιος δεν είχε λάβει μέρος στην αψιμαχία. Οι αντάρτες κρατούν τους άνδρες της Εθνοφυλακής οι οποίοι παραδίδουν τα όπλα και τις στολές τους. Θα στείλουν τον άκαπνο Ιωαννίδη στην Ασφάλεια Λαρίσης μονάχα με το εσώρουχά του να διαπραγματευτεί την παράδοση των οπλιτών του. Ο ίδιος αργότερα θα διαδώσει ότι δραπέτευσε. Η συμφωνία ανταρτών και χωροφυλάκων θα εκπληρωθεί 24 ώρες μετά με την απελευθέρωση 50 κρατουμένων, κάτοικων της Σελίτσανης σε αντάλλαγμα για τους αιχμάλωτους εθνοφύλακες και χωροφύλακες.

Αυτή η μικρή ντροπιαστική ιστορία αποτελεί ίσως την απαρχή του αντικομμουνιστικού κόμπλεξ του δικτάτορα Ιωαννίδη και ίσως εξηγούν γιατί "το παιδί με το πατίνι" (έτσι αποκαλούσαν τον Ιωαννίδη οι γυναίκες εξόριστες όταν τον έβλεπαν να πηγαινοέρχεται με τη μηχανή του) ένιωθε τόσο μίσος για το μαχόμενο λαό της πατρίδας του.

Ο Ιωαννίδης σε ευτυχισμένες στιγμές με φίλους και πολλά γαλόνια (δικτάτορας Παπαδόπουλος)

H Πλατφόρμα Ριούτιν

H Πλατφόρμα Ριούτιν

Το πρόγραμμα της αντισοβιετικής αντιπολίτευσης

Άναυδος – Αύγουστος 2013

Χτες ήταν η επέτειος της ολοκλήρωσης της δίκης τουαποκαλούμενου ‘ τροτσκιστο-ζηνοβιεφικού κέντρου’, με προεξάρχοντες τους ζηνόβιεφ-κάμενεφ, της πρώτης από τις μεγάλες δίκες στελεχών της αντιπολίτευσης στο κόμμα των μπολσεβίκων, που πέρασαν στην ιστορία ως δίκες της μόσχας. Με την αφορμή αυτή, η κε του μπλοκ φιλοξενεί στο σημερινό ιστορικό ένθετο μια ακόμα δουλειά του άναυδου σχετικά με την πολιτική πλατφόρμα και τους στόχους της αντιπολίτευσης. Καλή ανάγνωση και ψυχραιμία στα σχόλια.

1. Εισαγωγή

Μία από τις βασικές κατηγορίες ενάντια στον Στάλιν αναφορικά με τις δίκες της Μόσχας ήταν ότι οι κατηγορούμενοι ήταν αθώοι αγνοί κομμουνιστές. Μέλη της παλιάς φρουράς των μπολσεβίκων  υπηρετούσαν πιστά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και το μόνο τους ‘σφάλμα’  ήταν ότι αποτελούσαν εμπόδιο στο δρόμο του Στάλιν για την απόλυτη εξουσία. Ένα μείγμα μπουρδολογίας ιδεαλισμού και πάνω απ’ όλα αντικομουνισμού διαμορφώνει την ιστορική θέση ορισμένων αριστερών  κατά τ’ άλλα ιστορικών.

Δυστυχώς γι’ αυτούς αντιπολίτευση υπήρχε στην ΕΣΣΔ και μάλιστα τα πιο επιφανή στελέχη της ήταν μέλη του κόμματος των Μπολσεβίκων. Εκτός από τους τροτσκιστές που αρκετοί μετά από εντολή του αρχηγού τους είχαν επιστρέψει στο κόμμα κάνοντας αυτοκριτική και ανασκευάζοντας τις θέσεις τους (Πιατακόφ, Πρεομπαζένσκι, Ρακόφσκι κλπ) η άλλη μεγάλη ομάδα ήταν οι αποκαλούμενοι δεξιοί (Μπουχάριν, Ρίκοφ Τόμσκι κλπ.) Οι θέσεις της δεξιάς αντιπολίτευσης συνοψίζονταν στην διαβόητη πλατφόρμα Ριούτιν που δημοσιεύτηκε το 1932 και  θα παρουσιάσουμε παρακάτω. Ο αναγνώστης ας λάβει υπόψη του ότι αν και  το 1932 απείχε τέσσερα χρόνια από τις διώξεις του 1936-1938 και τα υποτιθέμενα εγκλήματα του Στάλιν η εξόντωση του ήταν και τότε είναι ο βασικός στόχος της αντιπολίτευσης.

2. Μαρτεμιάν Ριούτιν (1890-1937)

Γεννήθηκε το 1890 στο Ιρκούτσκ στη Σιβηρία. Από φτωχή αγροτική οικογένεια εντάχθηκε στους Μενσεβίκους το 1914. Πήρε μέρος τόσο στην επανάσταση του Φλεβάρη όσο και του Οκτώβρη του 1917. Έγινε μέλος του ΡΚΚ(μπ) το 1917. Στο 15^ο Συνέδριο του κόμματος εκλέχτηκε δόκιμο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Ήταν γραμματέας σε μία από τις σημαντικές αχτίδες των βιομηχανικών περιοχών της Μόσχας.

Ο Ριούτιν μαζί με τον Ν. Ουγκλάνοφ ήταν από τους πιο σφοδρούς πολέμιους της Ενωμένης Αντιπολίτευσης των Τρότσκι, Ζηνόβιεφ και Κάμενεφ. Ωστόσο σαν μέλος της δεξιάς αντιπολίτευσης ήταν ενάντιος στα μέτρα επίταξης της σοδειάς στα οποία κατέφυγε η σοβιετική κυβέρνηση το 1928 για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο  της πείνας στα αστικά κέντρα που προκλήθηκε από τη συνδυασμένη κερδοσκοπία κουλάκων και νέπμεν. Σαν αποτέλεσμα της αντίδρασης του στην πολιτική της επίταξης καθαιρέθηκε από γραμματέας της αχτίδας  και μετατέθηκε στη θέση του βοηθού εκδότη της εφημερίδας του Κόκκινου Στρατού Κόκκινος Αστέρας.  Σαν μέλος της δεξιάς αντιπολίτευσης καθαιρέθηκε το 1930 από δόκιμο μέλος της ΚΕ και διαγράφηκε από το κόμμα συνελήφθη από την OGPU το Νοέμβριο της ίδια χρονιάς για αντεπαναστατική προπαγάνδα αλλά αφέθηκε ελεύθερος 2 μήνες μετά επειδή τα αποδεικτικά στοιχεία δεν επαρκούσαν για την καταδίκη του.

Η πλατφόρμα Ριούτιν γράφτηκε τον Μάρτιο του 1932 και εγκρίθηκε τον Απρίλιο της ίδια χρονιάς από την οργάνωση του Ριούτιν  ‘Ένωση Μαρξιστών-Λενινιστών’. Σε αυτή εκτός από τον ίδιο τον Ριούτιν συμμετείχαν και άλλα κομματικά μέλη της δεξιάς αντιπολίτευσης καθώς και ορισμένοι τροτσκιστές. Αντίγραφα της πλατφόρμας μοιράζονταν παράνομα σε ολόκληρη τη χώρα.  Ο Ριούτιν συνελήφθη το Σεπτέμβριο του 1932 και πήρε όλη την ευθύνη για τη συγγραφή της πλατφόρμας. Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλακή. Την ίδια περίοδο διαγράφηκαν από το κόμμα οι Ζηνόβιεφ-Κάμενεφ γιατί ενώ είχαν διαβάσει την πλατφόρμα απέφυγαν να ενημερώσουν την ΚΕ για την ύπαρξη της. Τον Ιανουάριο του 1937 όταν πλέον η NKVD είχε αρχίσει να ξετυλίγει όλα τα νήματα της αντισοβιετικής συνωμοσίας ο Ριούτιν ξαναδικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε την επόμενη μέρα της δίκης. Η αδερφή του Ριούτιν προσπάθησε χωρίς αποτέλεσμα να αποκαταστήσει τον Ριούτιν το 1956 μετά το 20^ο συνέδριο. Η αποκατάσταση του Ριούτιν έγινε το 1988 από το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ στα πλαίσια της εκστρατείας της γκλάσνοστ του  Μ. Γκορμπατσόφ.

3. Αποσπάσματα

Το κείμενο της πλατφόρμας Ριούτιν πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ιζβέστια σε  4 μέρη το χειμώνα του 1990. Η ελληνική μετάφραση ορισμένων αποσπασμάτων από το βιβλίο The Stalin Years: The Soviet Union 1929-1953 by Evan Mauwdsley.

(…)

Στον αγώνα ενάντια στον Στάλιν και την κλίκα του είναι απαραίτητο να αποφύγουμε μια ευρέως διαδεδομένη αυταπάτη ότι η πάλη αυτή μπορεί ν’ αρχίσει και να καθοδηγηθεί από τους πρώην Τροτσκιστές  ηγέτες που έχουν μετανοήσει ή από τους πρώην ηγέτες της ‘δεξιάς αντιπολίτευσης’.

Αυτό θα ήταν σοβαρότατο λάθος . Η πλειοψηφία τους είναι τώρα μια εξαντλημένη δύναμη στον αγώνα ενάντια στον Στάλιν.

Μισούν τον Στάλιν με όλη τους τη ψυχή (…)

Αλλά για τώρα θα είναι είτε σιωπηλοί είτε θα κάθονται και θα περιμένουν και κάποιοι από αυτούς θα πέσουν τόσο χαμηλά ώστε να γίνουν κόλακες του Στάλιν.

Για την πάλη για την καταστροφή της δικτατορίας του Στάλιν είναι απαραίτητο να υπολογίζουμε στο μεγαλύτερο μέρος όχι στους παλιούς ηγέτες αλλά σε νέες δυνάμεις (…)

Η πάλη θα γεννήσει ηγέτες και ήρωες

Είναι αναγκαίο να ξεκινήσουμε τη δράση. Αυτή η πάλη θα απαιτήσει θυσίες (…)

Με συγκεκριμένους όρους το εύρος των απαραίτητων μέτρων για να βγάλουμε το κόμμα και τη χώρα από την κρίση και το αδιέξοδο είναι ουσιαστικά τα παρακάτω:

I.                        Στο χώρο του κόμματος

1.       Εκκαθάριση της δικτατορίας του Στάλιν και της κλίκας του

2.      Άμεση αντικατάσταση όλων των επικεφαλής του κομματικού μηχανισμού και προκήρυξη νέων εκλογών για τα κομματικά όργανα στη βάση μιας γνήσιας εσωκομματικής δημοκρατίας και με τη δημιουργία ισχυρών εγγυήσεων ενάντια στην καταπάτηση του καταστατικού από τον κομματικό μηχανισμό (…)

II.                        Στο χώρο των σοβιέτ (δηλ. το κράτος) (…)

1.       Νέες εκλογές που να αποκλείουν τους διορισμούς

2.      Αντικατάσταση του δικαστικού μηχανισμού κι εφαρμογή αυστηρής νομιμότητας

3.      Ανανέωση και αποφασιστική εκκαθάριση του μηχανισμού της GPU

III.                        Στο χώρο της εκβιομηχάνισης

1.       Άμεσο σταμάτημα στις αντι-Λενινιστικές μεθόδους της εκβιομηχάνισης και του ανεύθυνου ρυθμού της που οδηγεί στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, των υπαλλήλων και της υπαίθρου που οδηγεί σε άμεσους και έμμεσους φανερών και κρυφών φόρων και πληθωρισμού. Η εκβιομηχάνιση πρέπει να πραγματοποιηθεί στη βάση των πραγματικής και σταθερής ανόδου της ευημερίας των μαζών.

IV.                        Στο χώρο της γεωργίας

1.       Άμεση διάλυση όλων των κολχόζ που δημιουργήθηκαν με τη βία και είναι μία απάτη. Πραγματική εθελοντική κολεκτιβοποίηση στη βάση της εκμηχάνισης και της παροχής κάθε δυνατής βοήθειας στα κολχόζ.

2.      Διάλυση των ελλειμματικών σοβχόζ

3.      Άμεση λήψη συγκεκριμένων μέτρων για την ανάπτυξη ατομικών αγροτικών επιχειρήσεων για φτωχούς και μεσαίους αγρότες.(…)

4.      Άμεση παύση της επίταξης της σοδειάς των ζώων και των άλλων προϊόντων με την τωρινή μέθοδο της λεηλασίας της υπαίθρου (…)

V.                        Στο χώρο του εμπορίου

1.       Σταμάτημα των εξαγωγών των αγροτικών προϊόντων σε εξευτελιστικές τιμές (…)

VI.                        Στο χώρο των οικονομικών και δημοσιονομικών

1.       Να σταματήσει ο πληθωρισμός που πέφτει σαν βαρύς φόρος που τον σηκώνει το προλεταριάτο και οι εργαζόμενοι (…)

VII.                        Στο χώρο των υλικών και νομικών συνθηκών της μάζας των εργατών και αγροτών

1.       Επαναφορά των  παλιών κανονισμών που υπήρχαν πριν από τέσσερα χρόνια για τους εργάτες που εγκαταλείπουν τις επιχειρήσεις

2.      Επαναφορά των παλιών νόμων και της Λενινιστικής πολιτικής στη δουλειά των συνδικάτων

3.      Να σταματήσει άμεσα η τυχοδιωκτική πολιτική της αποκουλακοποίησης στην ύπαιθρο που στην πραγματικότητα στρέφεται ενάντια σε όλους τους κατοίκους της υπαίθρου

(…)

Στην πλατφόρμα του ο Μ. Ριούτιν επιτιθόταν με σφοδρότητα προσωπικά ενάντια στον Ι.Β. Στάλιν:

(…)

Στα χρόνια μετά τον Λένιν στη θεωρητική κατανόηση ο Στάλιν αποδείχτηκε τελείως άχρηστος αν και στο να συνδυάζει την πολιτική με την ίντριγκα έδειξε αξιοσημείωτο ταλέντο. Μετά το θάνατο του Λένιν έγινε ένα θρασύ άτομο. Προσεκτικά στην αρχή και κατόπιν όλο και πιο ανοικτά απαλλάχθηκε από τη μάσκα του ταπεινού παλιού μπολσεβίκου. Υποχρεωμένος να φέρει το βαρύ φορτίο του Γενικού Γραμματέα έδειξε ολοένα και πιο καθαρά την φιλοδοξία του να μπει στο πάνθεον των μεγάλων ανθρώπων χωρίς να διστάζει σε κανένα μέσο

(…)

Ο Λένιν ήταν ηγέτης και όχι δικτάτορας Ο Στάλιν αντίθετα είναι ένα δικτάτορας αλλά όχι ηγέτης

(…)

Το κόμμα και το προλεταριάτο πρέπει να παλέψει ενάντια σε ακόμη και στον πιο ‘χαρισματικό’ δικτάτορα στον εκφυλισμό των ηγετών σε δικτάτορες

(…)

Στα έργα του, αυτό που θα βρούμε δεν είναι κανένα πλούσιο θεωρητικό φορτίο αλλά μόνο την ικανότητα να κρύβει την αχρειότητα του. Έτσι είναι γιατί έχουμε μπροστά μας έναν θεωρητικό που είναι ένα κοράκι με φτερά παγωνιού

(…)

Συνοπτικά η πλατφόρμα Ριούτιν δεν ήταν παρά ένα κάλεσμα για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ χρησιμοποιώντας προσχηματικά τον Λένιν, μια τακτική που ακολούθησαν όλοι οι αποστάτες του κομμουνιστικού κινήματος (πχ Τρότσκι, Χρουστσόφ, Γκορμπατσόφ κλπ)

4. Οι πραγματικοί συγγραφείς της πλατφόρμας

Όπως αποδείχτηκε στις δίκες της Μόσχας ο  Μ. Ριούτιν ήταν η βιτρίνα και όχι ο πραγματικός συγγραφέας της πλατφόρμας. Τόσο ο Μπουχάριν όσο και ο Ρίκοφ στη δίκη τους το 1938 παραδέχτηκαν ότι η πλατφόρμα είχε γραφτεί από τους ίδιους:

(…)

Ρίκοφ: Η πλατφόρμα πήρε το όνομα της από τον Ριούτιν  επειδή δημοσιεύτηκε από υποστηρικτές των Δεξιών, την ομάδα Ριούτιν από την οργάνωση του Ουγκλάνοφ στη Μόσχα. Κατά τη διάρκεια της έρευνας σχετικά με την πλατφόρμα  αυτή η ομάδα ανέλαβε την πλήρη ευθύνη. Αυτό είχε αποφασιστεί εξ αρχής ώστε να μην βρεθούμε υπόλογοι για την πλατφόρμα. Καταφέραμε να το πετύχουμε χάρης στον Γιάγκοντα που ήταν επικεφαλής της OGPU

(…)

Μπουχάριν: Ονομάστηκε ‘Πλατφόρμα του Ριούτιν’ για λόγους μυστικότητας…. Ώστε να αποκρύψει το Δεξιό κέντρο και την ηγεσία του… Η πλατφόρμα του Ριούτιν… η πλατφόρμα της Δεξιάς αντεπαναστατικής οργάνωσης ήταν ίσως ήδη η κοινή πλατφόρμα των ομάδων των Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ και Τρότσκι.

(…)

Η αντικομουνιστική ιστοριογραφία αρνείται την ύπαρξη του μπλοκ των δεξιών-τροτσκιστών και αποδίδει την ύπαρξη του σε μεθόδευση των δυνάμεων ασφαλείας της ΕΣΣΔ. Δυστυχώς γι’ αυτούς όμως η ύπαρξη της συμμαχίας αυτής βρίσκεται στο εκκαθαρισμένο αρχείο Τρότσκι που φυλάσσεται στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (!). Ο Πιερ Μπρουέ επιφανής γάλλος τροτσκιστής ερευνώντας το αρχείο Τρότσκι ανακάλυψε μια επιστολή του γιου του Τρότσκι, Λ. Σεντόφ, προς τον πατέρα, όπου αναφέρεται στην ύπαρξη εντός της ΕΣΣΔ αρκετών αντιπολιτευτικών ομάδων (τους τροτσκιστές, τους οπαδούς του Ζηνόβιεφ, την ομάδα του Ι.Ν Σμιρνόφ την ομάδα Στεν-Λομινάτζε, την ομάδα Σαφαροφ-Ταρχανοφ τη δεξιά πτέρυγα και τους φιλελεύθερους) Ο ίδιος ο Τρότσκι γράφει γι’ αυτές τις ομάδες και την πιθανότητα διαμόρφωσης μίας συμμαχίας με τις περισσότερες από αυτές:

(…)

Η πρόταση για ένα μπλοκ μου φαίνεται απολύτως αποδεκτή. Σημειώνω ότι μιλάμε για ένα μπλoκ και όχι για συγχώνευση.

(…)

Συνεπώς η αντισοβιετική αντιπολίτευση προετοιμαζόταν για μία αναμέτρηση με το κόμμα των Μπολσεβίκων και τη σοβιετική κυβέρνηση. Η δικτατορία του προλεταριάτου κατάφερε στα επόμενα χρόνια να εξουδετερώσει την απειλή αυτή.

Ετσι σε δουλευουν ανοητε-οργανωση,αντισταση,επανασταση-Ξυπναααα-2

Πρωτοτυπία! Ο κυρ-Παραδιάς των «ιδιοκτητών» υπέρ της αναστολής των πλειστηριασμών μιλώντας στο Associated Press!

Αλήθεια τι θα σκεφτόταν ο ανταποκριτής του Πρακτορείου, όταν άκουγε τον Έλληνα πρόεδρο της ΠΟΜΙΔΑ, της Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ακινήτων, να προπαγανδίζει την άρση αναστολής των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας;


Θα πείτε, ποιος πρόεδρος και για ποιους ιδιοκτήτες;  Αυτή είναι μια άλλη συζήτηση…


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.



Στις 22 Αυγούστου 2013, το Associated Press, δημοσιεύει μια ανταπόκριση από την Αθήνα σχετικά με το ζήτημα της άρσης της αναστολής των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας.



Ο ανταποκριτής διευκρινίζει ότι η πρώτη κατοικία μέχρι σήμερα, προστατεύεται μόνο γiα ακίνητα αξίας 200 χιλιάδων ευρώ και κάτω.



Και συνεχίζει.



«Η Ελλάδα εφαρμόζει σκληρές περικοπές δαπανών και μεταρρυθμίσεις που απαιτήθηκαν απότους πιστωτές σε αντάλλαγμα για τα δάνεια διάσωσης που έχουν κρατήσει τη χώρα στη ζωή από τότε που έχασε την πρόσβαση στις αγορές ομολόγων το 2010.


Όμως, ενώ τιθασεύθηκαν σε μεγάλο βαθμό τα ανεξέλεγκτα ελλείμματα του προϋπολογισμού, ηλιτότητα έχει βυθίσει την οικονομία σε βαθιά ύφεση και οδήγησε σε ρεκόρ ανεργίας.



Η αγορά ακινήτων έλαβε ένα ισχυρό χτύπημα, ενώ οι τιμές μειώνονται σε πραγματικούς όρους κάτω από επίπεδα που είχαν να καταγραφούν  για τελευταία φορά πριν από μια δεκαετία. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδα, οι τιμές των κατοικιών έχουν μειωθεί περίπου 30% από το 2009, ενώ η αγορά μαστίζεται από υπερπροσφορά και υψηλή φορολογία.  


Παρά την απότομη πτώση των ενοικίων, τα δεσμευμένα ακίνητα παραμένουν ανενοικίαστα,συμπεριλαμβανομένων πολυτελών εμπορικών ακινήτων στις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας.


Εν τω μεταξύ, δεκάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων που πήραν στεγαστικά δάνεια σε μια έκρηξη αγοράς ακινήτων που προηγήθηκε πριν την κρίση αγωνίζονται για να αποπληρώσουν τα δάνεια των υποτιμημένων ακινήτων τους 


 Περίπου το 21% των στεγαστικών δανείων ήταν σε καθυστέρηση στο τέλος του περασμένου έτους, πάνω από 15% το 2011, και ο αριθμός αυτός αναμένεται να υπερβεί το 25% αυτό το έτος».


Στην ανταπόκριση διαβάζουμε δηλώσεις των Σαμαρά, Βενιζέλου και την θέση του Σύριζα. Όλα αυτά όμως δεν έχουν καμία σημασία, γιατί στο τέλος τον λόγο παίρνει ο σταρ της ανταπόκρισης, ο Στράτος Παραδιάς.


Ο οποίος μιλάει για «ασυνείδητους δανειολήπτες» και για «δαιμονοποίηση των δανειστών».


Μια ερώτηση μόνο.


Αφού κύριε Παραδιά, «οι τράπεζες δεν είναι εργαλεία κοινωνικής πολιτικής, είναι επιχειρήσεις», γιατί ρούφηξαν 50 δις, ένα πόσο ίσο με το ¼ του ΑΕΠ της χώρας;;

Χωρίς να υπολογίζουμε τα "ξεχασμένα" 28 δις που τους έδωσε το 2008, ο Καραμανλής με τον Αλογοσκούφη.



Διαβάστε χωρίς περαιτέρω σχολιασμό τις απόψεις του για το θέμα στα Αγγλικά και παρακάτω το μεταφράζουμε στα  Ελληνικά.
Ολόκληρη την ανταπόκριση του ΑΡ μπορείτε να την διαβάσετε πατώντας ΕΔΩ

It was unclear how many homeowners would be affected, with media estimates ranging from 1,000 to 10,000. Government officials say the changes would affect people with other properties or substantial bank accounts, and a finance ministry task force is racing to identify such borrowers.

Greece's Pomida property federation said the government's plans would send a badly-needed message to unscrupulous borrowers.

"It's good that the country protected people in trouble at the beginning of the crisis," Pomida head Stratos Paradias told The Associated Press. "But this protection can't apply to everyone, forever, because then you give the message to all borrowers that they do not really have to repay their loans."

"Banks are not social policy tools, they are businesses," he said. "We have become a society that demonizes lenders and sanctifies borrowers."

                                                                              *   *   *

Ήταν ασαφές πόσοι ιδιοκτήτες ακινήτων θα επηρεαστούν, με τις εκτιμήσεις των ΜΜΕ να κυμαίνονται από 1.000 έως 10.000 ιδιοκτήτες.

 Κυβερνητικοί αξιωματούχοι λένε ότι οι αλλαγές θα επηρεάσουν άτομα με άλλα ακίνητα ή σημαντικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, και μια task force του υπουργείου Οικονομικών τρέχει γιανα εντοπίσει τους εν λόγω δανειολήπτες.

Η ΠΟΜΙΔΑ στην Ελλάδα, η Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ακινήτων δήλωσε ότι τα σχέδια της κυβέρνησηςθα στείλουν ένα εξαιρετικά αναγκαίο μήνυμα στους ασυνείδητος δανειολήπτες

«Είναι θετικό το γεγονός ότι η χώρα προστάτευε τον κόσμο που βρισκόταν σε πρόβλημα κατά την έναρξη της κρίσης», δήλωσε ο επικεφαλής της ΠΟΜΙΔΑ Στράτος Παραδιάς στο Associated Press."Αλλά αυτή η προστασία δεν μπορεί να ισχύει για όλους, για πάντα, γιατί τότε θα δώσει το μήνυμασε όλους τους δανειολήπτες ότι δεν χρειάζεται πραγματικά να αποπληρώσουν τα δάνειά τους."

«Οι τράπεζες δεν είναι εργαλεία κοινωνικής πολιτικής, είναι επιχειρήσεις», είπε.

"Έχουμε γίνει μια κοινωνία που δαιμονοποιεί τους δανειστές και καθαγιάζει τους δανειολήπτες".

Αναρτήθηκε από oko

ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ

Πλιάτσικο στην τσέπη και το σπίτι της λαϊκής οικογένειας

Από 1/1/2014 προωθείται η εφαρμογή του μέτρου, καθ' υπαγόρευσιν των συμφερόντων των τραπεζών

Οι ρυθμοί με τους οποίους θα βγαίνουν οι λαϊκές κατοικίες στο σφυρί έχει να κάνει με τις ανάγκες ρευστότητας των τραπεζών και τις ανάγκες της αγοράς ακινήτων

Eurokinissi

Με κεντρική επιδίωξη τη διασφάλιση των συμφερόντων των τραπεζών και την ταχύτερη ανάκαμψη της κερδοφορίας τους, η κυβέρνηση αποφάσισε την άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών από το 2014, ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για την αρπαγή των σπιτιών -ακόμα και της πρώτης κατοικίας- των λαϊκών οικογενειών.

Το σχέδιο που συμφώνησαν την Πέμπτη ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγ. Βενιζέλος, αναμένεται να λάβει την τελική του μορφή το Νοέμβρη, μετά τις διαβουλεύσεις της κυβέρνησης με την τρόικα. Θα ακολουθήσει σχετικό νομοσχέδιο, το οποίο εφόσον ψηφιστεί από τη Βουλή, θα προσφέρει στις τράπεζες ένα επιπλέον εργαλείο εκβιασμού για να απομυζήσουν περαιτέρω τα πενιχρά εισοδήματα των χρεοκοπημένων λαϊκών οικογενειών.

Ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σέρβιραν το προαποφασισμένο σχέδιο της κυβέρνησης, με προκλητικές κορόνες για «προστασία των αδυνάτων» και «της πρώτης κατοικίας του φτωχού νοικοκυριού». Οι επικοινωνιακοί ελιγμοί της κυβέρνησης στοχεύουν στη χειραγώγηση της λαϊκής αγανάκτησης. Ταυτόχρονα, δίνουν διέξοδο στους βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που κάτω από την πίεση της δυσαρέσκειας του λαού, ζητούσαν να υπάρξουν «κοινωνικά κριτήρια», προκειμένου να υπερψηφίσουν την άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών.

Στο αντίποδα, η δέσμευση του πρωθυπουργού ότι το μέτρο θα «προφυλάσσει τη στεγαστική πίστη» και η τοποθέτηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ ότι το ζήτημα είναι «να λειτουργήσει ξανά η στεγαστική πίστη προς όφελος της οικονομίας», φανερώνουν ότι οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης είναι κομμένοι και ραμμένοι στα συμφέροντα των τραπεζικών ομίλων. Πρόσφατη, εξάλλου, είναι και η δήλωση του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα, που υποστήριξε ότι αν δεν αρχίσουν άμεσα οι πλειστηριασμοί, «θα καταρρεύσουν οι τράπεζες».

Το κυβερνητικό σχέδιο έχει διπλή στόχευση. Από τη μια, οι τράπεζες να βάλουν στο χέρι και στη συνέχεια να βγάλουν στο σφυρί χιλιάδες κατοικίες, για να εξασφαλίσουν κεφάλαια που θα ενισχύσουν τη ρευστότητά τους. Από την άλλη, να χρησιμοποιήσουν εκβιαστικά το μέτρο των πλειστηριασμών, για να επιβάλουν νέους διακανονισμούς στους δανειολήπτες, εξαναγκάζοντας τα λαϊκά νοικοκυριά να πετσοκόψουν τις δαπάνες ακόμα και για την κάλυψη στοιχειωδών αναγκών τους, προκειμένου να μη χάσουν το σπίτι τους.

Στόχος να αρπάξουν και τα ελάχιστα

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο νόμο που θα προωθήσει η κυβέρνηση, θα ορίζει «ελάχιστο επίπεδο αποδεκτών δαπανών διαβίωσης» για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Τι σημαίνει αυτό; Θα οριστεί συγκεκριμένο χρηματικό ποσό, με το οποίο η κάθε οικογένεια θα καλείται να «ζήσει» και όσα χρήματα απομένουν από το εισόδημά της θα κατευθύνονται για την αποπληρωμή των δόσεων στην τράπεζα. Μάλιστα, το συγκεκριμένο μέτρο -αν τελικά νομοθετηθεί- θα αποτελέσει βάση για τους εξωδικαστικούς διακανονισμούς μεταξύ τραπεζών και δανειοληπτών, όσο και για την έκδοση δικαστικών αποφάσεων, όταν οι τράπεζες σέρνουν υπερχρεωμένα νοικοκυριά στα δικαστήρια.

Ουσιαστικά, χιλιάδες άνθρωποι, που ήδη ζουν κάτω και από τα επίσημα όρια της φτώχεια, θα κληθούν να πετσοκόψουν ακόμα και τα ελάχιστα για την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών τους, προκειμένου να αποπληρώσουν τους τραπεζίτες, έχοντας πλέον περασμένη στο λαιμό τους τη θηλιά του πλειστηριασμού.

Η κυβέρνηση έχει ήδη στρώσει το έδαφος, για την επιβολή του συγκεκριμένου μέτρου. Με το νόμο 4161/2013, και συγκεκριμένα με τα άρθρα 11, 12 και 13, που ψηφίστηκε τον Ιούνη από την κυβερνητική πλειοψηφία, προβλέπεται ότι για να προχωρήσει ο δανειολήπτης σε νέο διακανονισμό με την τράπεζα και να ενταχθεί στο νόμο, απαιτείται ελάχιστη μηνιαία καταβολή τουλάχιστον του 10% της τελευταίας ενήμερης δόσης.

Αν η κυβέρνηση προχωρήσει επιπλέον στη θέσπιση «ελάχιστου επιπέδου αποδεκτών δαπανών διαβίωσης», το ποσοστό αυτό μπορεί να αυξηθεί και, ανεξάρτητα από τα εισοδήματά του, ο δανειολήπτης θα κληθεί να καταβάλει χρήματα για τη δόση, τα οποία, εάν δε διαθέτει, η τράπεζα πλέον θα μπορεί να προχωρήσει στον πλειστηριασμό του σπιτιού.

Στο σφυρί χιλιάδες σπίτια

Η άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών, ακόμα και αν προχωρήσει όπως η κυβέρνηση «διαρρέει», με τη θέσπιση από την 1η Γενάρη 2014, πενταετούς «προστασίας» της κύριας κατοικίας, θα δώσει τη δυνατότητα στις τράπεζες να βγάλουν χιλιάδες ακίνητα στο σφυρί. Στην πραγματικότητα, οι τράπεζες από τις αρχές του 2014 και όταν αρθεί η απαγόρευση των πλειστηριασμών, θα έχουν το δικαίωμα να εκποιήσουν όσα ακίνητα βρίσκονται στο «κόκκινο» από το 2008 και νωρίτερα. Αυτά, δηλαδή, που η 5ετία της «προστασίας» λήγει στο τέλος του 2013.

Σταδιακά, χρόνο με το χρόνο, η απειλή των πλειστηριασμών θα εξαπλώνεται και σε όσους μικροϊδιοκτήτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με δυσκολίες από το 2009 και τα επόμενα χρόνια. Το παραπάνω σχέδιο που εξετάζει η κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την πρόθεσή της να μειώσει στις 150.000 από τις 200.000 ευρώ το ύψος της αντικειμενικής αξίας της κύριας κατοικίας που θα προστατεύεται, θα βάλει στον προθάλαμο των πλειστηριασμών δεκάδες χιλιάδες λαϊκές κατοικίες.

Σήμερα, με βάση τα στοιχεία των τραπεζών, υπάρχουν περίπου 25.000 ακίνητα -κατά άλλες εκτιμήσεις περίπου 9.000 με 10.000- που με δικαστικές αποφάσεις για την περίοδο πριν από το 2009, βρίσκονται στο στάδιο της κατάσχεσης, χωρίς όμως η τράπεζα να μπορεί να προχωρήσει σε πλειστηριασμό.

Η άρση της απαγόρευσης, που αποφάσισε η κυβέρνηση, θα στρώσει το δρόμο για να βγουν σε πλειστηριασμό και να ολοκληρωθεί το πλιάτσικο από τους τραπεζικούς ομίλους. Στα παραπάνω πρέπει να συνυπολογιστούν και περίπου 10.000 επαγγελματικοί χώροι και μικροκαταστήματα, για τα οποία επίσης υπάρχουν αποφάσεις κατασχέσεων και άρα ο κίνδυνος πλειστηριασμών, αφού οι ιδιοκτήτες τους αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.

Τα κοράκια καραδοκούν

Ο τελικός αριθμός των κατοικιών και των καταστημάτων που θα αποφασίσουν οι τράπεζες να βγάλουν σε πλειστηριασμό, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από τους γενικότερους σχεδιασμούς του τραπεζικού κεφαλαίου. Αυτήν την περίοδο, στην Ελλάδα, βρίσκεται η ελεγκτική εταιρεία «BlackRock», η οποία ελέγχει τον όγκο των «κόκκινων» δανείων των ελληνικών τραπεζών, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι τράπεζες εξετάζουν να «διαχειριστούν» τα χαρτοφυλάκια των προβληματικών δανείων τους.

Στην περίπτωση που οι «επισφάλειες» των δανείων είναι μεγαλύτερες από τις προβλεπόμενες, θεωρείται δεδομένο ότι θα επιταχυνθεί το μέτρο των κατασχέσεων που αποφάσισε η κυβέρνηση, χωρίς να αποκλείεται ακόμα και να υπάρξουν ελαστικότερα κριτήρια για την εκποίηση των ακινήτων.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι τράπεζες απαιτούσαν επιτακτικά να επιβληθεί η άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών, αφού επιδιώκουν είτε να βγάλουν μαζικά σπίτια στο σφυρί, είτε να «πουλήσουν» μια σειρά από «κόκκινα δάνεια» σε ξένες κοινοπραξίες, που ήδη έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να τα αγοράσουν στο 30% ή 40% της ονομαστικής τους αξίας. Πλέον, οι «ξένοι επενδυτές» που θα αγοράσουν τα συγκεκριμένα δάνεια, θα έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν στην κατάσχεση και τον πλειστηριασμό των λαϊκών κατοικιών και στη συνέχεια στη μεταπώλησή τους.

Τα σχέδια των τραπεζιτών αφορούν περίπου το 25% του συνόλου των υποθηκευμένων κατοικιών, αφού από το σύνολο των 72 δισ. ευρώ, που είναι τα υπόλοιπα των στεγαστικών δανείων, περίπου 17 δισ. εμφανίζουν πρόβλημα στην αποπληρωμή τους. Ηδη εκπρόσωποι γερμανικών, αμερικανικών και αγγλικών μονοπωλιακών ομίλων, που δραστηριοποιούνται με τις «αγοραπωλησίες» κατοικιών και στην εξαγορά ενυπόθηκων δανείων, έχουν επισκεφτεί την Ελλάδα και έχουν συναντηθεί με Ελληνες τραπεζίτες.

Κανένας μόνος του!

Σε κάθε περίπτωση, το ξεπάγωμα των πλειστηριασμών έρχεται να δημιουργήσει μια νέα, ακόμα πιο σκληρή, πραγματικότητα για χιλιάδες υπερχρεωμένα νοικοκυριά, που βιώνουν καθημερινά το δράμα της ανέχειας και της ανεργίας. Με δεδομένο ότι οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης βαθαίνουν για το λαό, χιλιάδες είναι αυτοί που θα βρεθούν αργά ή γρήγορα αντιμέτωποι με τις αδηφάγες ορέξεις των τραπεζών.

Καμιά δέσμευση του πρωθυπουργού και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ περί προστασίας των «αδύναμων» και «φτωχών» οικογενειών από τους πλειστηριασμούς, δεν πρέπει να καλλιεργήσει εφησυχασμό στα λαϊκά στρώματα. Η κυβέρνηση έχει φορτώσει με δεκάδες φόρους και χαράτσια το λαό και πολλοί από αυτούς αφορούν την ίδια τη λαϊκή κατοικία. Από τη στιγμή που η άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών θα τεθεί σε εφαρμογή, τα πάντα θα καθοριστούν από τους καπιταλιστικούς νόμους της προσφοράς και της ζήτησης, από τις ίδιες τις ανάγκες των τραπεζών.

Στο λαό πρέπει να σημάνει συναγερμός. Χρειάζεται οργανωμένη δράση, μέσα από τα ταξικά σωματεία και τις λαϊκές επιτροπές, συμμαχία των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, ώστε κανείς να μη μείνει μόνος απέναντι στις τράπεζες, στα δικαστήρια και το κράτος, διεκδικώντας ταυτόχρονα εδώ και τώρα μέτρα ουσιαστικής ανακούφισης των υπερχρεωμένων λαϊκών οικογενειών.

Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

24/8/2013

 -- Χειραγώγηση και εκβιασμοί από κυβέρνηση - τράπεζες

24/8/2013

 -- Χειραγώγηση και εκβιασμοί από κυβέρνηση - τράπεζες

20/8/2013

 -- Αρπάζουν τη λαϊκή στέγη για να σώσουν τις τράπεζες

13/8/2013

 -- Στο σφυρί για να τονωθούν η αγορά και οι τράπεζες