Ex nihilo nihil-Για την απεργία της 30ης Μάη

Dies Brumalis

Κι επειδή οι επαναστατικές ιδέες είναι απλές αλλά η επαναστατική πράξη σύνθετη και πολύπλοκη, ίσως γι’ αυτό και οι μαξιμαλιστικές προτάσεις από διάφορες οργανώσεις και συλλογικότητες του αριστερού χώρου  για απεργία διαρκείας ακόμα και για  εξέγερση, που χλεύαζαν τις κινητοποιήσεις των διαδηλώσεων και των 24ωρων απεργιών, κατέληξαν σε πρόταση απεργοσπασίας.
Διάφορες συλλογικότητες και οργανώσεις που δηλώνουν αριστερές, απευθύνουν παροτρύνσεις για απεργοσπασία, με διάτρητο σκεπτικό όψιμων προβληματισμών, στις 30 Μαΐου ημέρα απεργίας, το οποίο συμπυκνώνεται στη φράση της ανακοίνωσης της ΝΑΡ «η 30 Μάη δεν είναι απεργία, είναι συμμαχία με την εργοδοσία». Διαβάζοντας μάλιστα την ευτράπελη ανακοίνωση της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε για την απεργία της 30^ης Μαΐου, όπου καλεί τον κόσμο της εργασίας «να βγει στο δρόμο και να διαδηλώσει για τα συμφέροντά του κάθε μέρα του χρόνου αλλά όχι την ημέρα που τα αφεντικά τον καλούν να διαδηλώσει: εκείνη η ημέρα είναι η τέλεια μέρα για να πάει σε μια παραλία», συνειρμικά έρχεται στο νου το σύνθημα «κάτω από το πεζοδρόμιο η παραλία» εκείνου του Μάη της εξέγερσης πριν μισό αιώνα, που ξέφτια της κληρονομιάς του μοιάζει να μοιράζονται οργανώσεις σαν τη συγκεκριμένη.
Η αναφορά σ’ αυτές τις ανακοινώσεις δεν γίνεται επειδή έχουν κάποια ευρεία απήχηση στον κόσμο της εργασίας, όσο γιατί σ’ όλα αυτά υπάρχουν  σημάδια καπνού που δείχνουν προς τα πού επιδιώκεται να ελεγχθεί η φορά του ανέμου των κοινωνικών συγκρούσεων.  Κι ενώ φαίνεται να καταγγέλλεται η αντιδραστική στάση  ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, είναι το ΠΑΜΕ που μπαίνει στο στόχαστρο εφόσον κατηγορείται πως στην  πραγματικότητα με τη συμμετοχή στην απεργία  εξυπηρετεί σχέδια της κυρίαρχης εξουσίας.
Η κύρια κατηγορία είναι πως συμμετέχοντας σε απεργίες της εκφυλισμένης ΓΣΕΕ, που παραμένει κάτω από τον έλεγχο της κυβερνητικής εξουσίας, αυτή νομιμοποιείται, ενώ συγχρόνως η υποτονική συμμετοχή στην απεργία εξαντλεί το σύνολο των εργαζομένων αποθαρρύνοντας τους.
Μόνο που στη χώρα μας, λόγω ιστορικών συνθηκών, η ιδιομορφία του συνδικαλιστικού κινήματος έχει να κάνει με τη στενή σχέση του εργατικού με το κομμουνιστικό κίνημα, εφόσον η πολιτική και οι αγώνες των κομμουνιστών σημάδεψαν την εξέλιξη του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτοί οι στενοί δεσμοί σήμαιναν και  σύνδεση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος με πολιτικές κινήσεις, με υψηλό βαθμό  πολιτικοποίησης του και αποφασιστική  συμμετοχή στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας. Ιστορικά λοιπόν το εργατικό κίνημα βρισκόταν στην πρωτοπορία των αγώνων για δημοκρατία, ανεξαρτησία, κοινωνικές αλλαγές κι ήταν ο σημαντικότερος παράγοντας μετασχηματισμού του συστήματος εκμετάλλευσης. Η ανάπτυξη λοιπόν ενιαίας πολιτικής συνείδησης της εργατικής τάξης αντανακλάται στη δομή του συνδικαλιστικού κινήματος, δηλ.  στην ενιαία συνδικαλιστική εκπροσώπηση.
Κι είναι αυτό μια κατάκτηση του ταξικού κινήματος, η δυνατότητα συντονισμού πολύμορφων και κατακερματισμένων δράσεων με δυνατότητα  μάλιστα και πολιτικού στόχου.Κι αν εδώ και χρόνια οι γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες, που αντανακλούν συσχετισμούς δυνάμεων της κυρίαρχης αστικής πολιτικής, είναι απαξιωμένες αυτό δε σημαίνει πως οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να αντιστρέψουν αυτήν την πορεία και να ακυρώσουν την άλωση των συνδικάτων από τον κρατικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Γιατί μέσα από συνδικαλιστικούς αγώνες  προωθείται  η ενότητα στη βάση, η αυτοπεποίθηση, η ριζοσπαστικοποίηση και γενικά η ταξική συνείδηση και η οργάνωση σαν τάξη  των εργατών. Ακόμα κι αν η  ρήξη γίνεται πάνω σε άμεσα ζητήματα συνθηκών δουλειάς μπορεί όμως να πάρει  γενική πολιτική  ή κοινωνική κατεύθυνση
Είναι αλήθεια βέβαια πως ελάχιστοι αγώνες αποδίδουν άμεσα, ιδιαίτερα σε εποχές κοινωνικής όξυνσης, και δεν γίνεται άμεσα ορατό ότι αυτοί μπορούν να λειτουργήσουν σαν δεξαμενές ενέργειας απ’ όπου οι εργαζόμενοι αντλούν καινούργιες δυνάμεις. Γι’ αυτό  οι εργαζόμενοι, που βιώνουν την ταχύτητα της επίπτωσης των εφαρμοζόμενων πολιτικών στην εξαθλίωση της ζωής τους, γίνονται  πολύ ευάλωτοι  σε ρητορικές που τονίζουν τη ματαιότητα των αγώνων όταν δεν οδηγούν άμεσα σε ανατροπή. Για τη χειραγώγησή τους επιστρατεύονται επίπλαστα φιλεργατικές  παντιέρες με καταγγελίες που κεραυνοβολούν στα λόγια και υποσχέσεις για  άμεση, ταχεία ακόμα κι ασφαλή πορεία προς την επανάσταση, σαν ρομαντικό εγχείρημα,  προστατεύοντας πάντα και την πολύτιμή μας ελευθερία πέρα από συνδικαλιστικές οργανώσεις και  κομματικές πρωτοπορίες. Και… συμπτωματικά  οι καταγγελίες κυρίως εξαντλούνται στις ανεπάρκειες και αδυναμίες του Κομμουνιστικού Κόμματος με στόχο  να υποδειχθεί σαν αίτιο ματαίωσης κάθε επαναστατικής δράσης.
Η απόφαση λοιπόν για το χαρακτήρα και το περιεχόμενο των κινητοποιήσεων είναι κρίσιμη, γιατί από το είδος της απάντησης που θα δοθεί θα εξαρτηθεί το αν και κατά πόσο θα δοθούν μάχες και αν οι μάχες αυτές θα συνδεθούν ή όχι με το ταξικό κίνημα, με την κίνηση των λαϊκών τάξεων.
Στην απαξίωση των κινητοποιήσεων, με το πρόσχημα πως γίνονται υπό την ομπρέλα συνδικάτων και συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, συναντάται η αφέλεια του αυθόρμητου και αμεσοδημοκρατικου με τις μεταμφιέσεις ενός ριζοσπαστισμού που φλερτάρει ή συναγελαζεται με την κυρίαρχη εξουσία και εκθειάζει ατομικισμό, υποκειμενισμό και κατακερματισμένες δράσεις. Και επιτείνεται η σύγχυση να διακρίνει κανείς τον κυρίαρχο λόγο, όταν συγχωνεύεται δημαγωγία με υποκριτική διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Ένα παράδειγμα τέτοιας προσπάθειας αναγνωρίζεται  στη συνάντηση του πρωθυπουργού με το δήμαρχο Θεσσαλονίκης, όπου ο κυρίαρχος λόγος με πομπώδεις  φράσεις του πρωθυπουργού  και κυρίαρχα ιδεολογικά στερεότυπα του δημάρχου σχετικά με τη θεωρία των δυο άκρων οριοθετεί «το δημοκρατικό προοδευτικό μέτωπο» για το οποίο πρέπει να δοθούν αγώνες.
Για αυτό και είναι ορατός ο κίνδυνος μια εργατική τάξη εξαντλημένη από μακρόχρονη προσπάθεια, χωρίς απτά αποτελέσματα, που συνεχίζεται για μήνες και χρόνια, να μπορεί πιο εύκολα να χρησιμοποιηθεί για την αναδιάρθρωση που χρειάζεται και επιβάλλει το κυρίαρχο σύστημα. Σίγουρα όμως η ανυπαρξία συνδικάτων και συντονισμένων δράσεων θα κάνει αυτό τον κίνδυνο μεγαλύτερο, γιατί δεν θα υπάρχει καν η δυνατότητα το ίδιο το κουρασμένο κίνημα να ανακάμψει, αφού θα πρέπει η ιστορία της οργάνωσης του να ξεκινήσει από την αρχή.
Ex nihilo nihil. Τίποτε δεν γεννιέται από το τίποτα και τίποτα δεν ανάγεται στο τίποτα. Δεν μαθαίνουμε από την αρχή την αλφαβήτα ούτε μαγικά και μόνα τους, επειδή απλώς το θέλουμε,  μπορούν όλα να αλλάξουν. Στην   Αγία Γραφή μόνο αναφέρεται η κτίση του κόσμου εκ του μηδενός από τη βούληση ενός θεού. Εκτός αν περιμένουμε κι εδώ την επέμβασή του..

Ο Κούλης, τα 17χρονα και τα τρίκυκλα

Κατιούσα

Πολύ θόρυβο έχει ξεσηκώσει η εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΙ, όπου με αφορμή ανακοίνωση του Σύριζα προ ημερών για “μαρσάρισμα τρίκυκλου” στη Νέα Δημοκρατία, στα πλαίσια μιας ανούσιας δικομματικής κοκορομαχίας, αναρωτήθηκε τι ενδιαφέρει έναν 17χρονο τι έγινε το 1963.
Δε θα σταθούμε εδώ στην εύλογη καζούρα που έχει κατακλύσει εξάλλου το διαδίκτυο, πως είναι τουλάχιστον φαιδρό να λέει κάτι τέτοιο κάποιος που δήλωνε “πολιτικός κρατούμενος έξι μηνών” στη χούντα από βήματος βουλής, εκτός κι αν τα βρεφικά τραύματα(;) του προέδρου της ΝΔ αξίζουν περισσότερης ιστορικής μνήμης από τη δολοφονία του μαχητής της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη. Εξάλλου με την ίδια λογική, θα έπρεπε κανείς να αντιτείνει “τι τον νοιάζει το 17χρονο” ή τον οποιονδήποτε κάτοικο Ελλάδας τι γίνεται στη Βενεζουέλα, όπου η αντιπολιτευτική δράση της ΝΔ χτυπάει κόκκινο.

Εκείνο που έχει πραγματικά ενδιαφέρον είναι πώς ακριβώς φαντάζεται τον νέο ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πολιτικός και κοινωνικός χώρος που εκπροσωπεί. Ένα “άγραφο χαρτί”, ένα άτομο χωρίς γνώση της σύγχρονης ιστορίας, τουλάχιστον όχι εκείνης που διαφοροποιείται, από την οννεδιτοδαπίτικη εκδοχή της, περί μυθευμάτων για νεκρούς στο πολυτεχνείο πχ. Κι αυτό όχι επειδή η ιστορία διδάσκει, λες κι είναι κάποια από καθέδρας αρχή που μας φυτεύει συνταγές για το μέλλον στο κεφάλι. Αλλά επειδή σίγουρα η γνώση της δίνει λιγότερα άλλοθι σε όποιον στρατεύεται σε μια παράταξη που αποδεδειγμένα δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη βία, αρκεί να προέρχεται από τη σωστή (παρα)κρατική πλευρά.

Καταδικάζω την “αριστερή” βία απ’όπου κι αν προέρχεται

Κατιούσα

Τα χτυπήματα των τελευταίων ημερών κατά της κοινής λογικής από το “μέτωπο της λογικής” είναι απανωτά και δεν προλαβαίνουμε να τα μετρήσουμε.
Ο Τσίμας, σαν καλός πρώην αριστερός που δε σέβεται το παρελθόν του, καταδίκασε τη βία, απ’όπου κι αν προέρχεται: Είτε πρόκειτα για τα γιαούρτια στον Πάγκαλο, είτε το μαχαίρι που δολοφόνησε το Φύσσα. Μπορεί να είναι εντελώς ανόμοια πράγματα βέβαια, όπως αναγνώρισε κι ο ίδιος, ωστόσο μην αφήνεις ποτέ μια μικρή λεπτομέρεια να σου χαλάσει ένα ωραιότατο δημοσιογραφικό τσουβάλιασμα και τη θεωρία των δύο άκρων.
Ο Μπουτάρης, έβαλε με τη σειρά του στο ίδιο φασιστικό σακί ακροδεξιούς κι ακροαριστερούς, δηλαδή αυτούς που τον χτύπησαν και τον προπηλάκισαν, μ’αυτούς δεν του έχουν πειράξει ούτε τρίχα.
Το καλό τρίτωσε με τον Κ. Μητσοτάκη να αποφαίνεται πως τον μέσο 17χρονο δεν τον ενδιαφέρει τι έγινε το 1963, με τη δολοφονία του Λαμπράκη, τα τρίκυκλα και τους Γκοτζαμάνηδες. Σωστά. Τον 17χρονο σήμερα τον ενδιαφέρει μάλλον να σπάσει το άβατα των Εξαρχείων σε ένα μήνα. Ο Μητσοτάκης πάει ένα βήμα παραπέρα τη λογική “καταδικάζουμε τη βία απ’όπου κι αν προέρχεται” και μας εξηγεί ότι αυτή προέρχεται κυρίως – αν όχι αποκλειστικά – από την αριστερά. Οι Ρέηντζερς, οι Κένταυροι, η Χρυσή Αυγή, ο Φύσσας, τα ρατσιστικά εγκλήματα και φυσικά η κρατική βία δε χωράνε στην εμβριθή ανάλυσή του. Κι όσο για τα προηγούμενα, με το παρακράτος της δεξιάς, τη δολοφονία του Λαμπράκη, τις εκλογές βίας και νοθείας, τις εκτελέσεις και τα ξερονήσια, δε χρειάζεται να τα μαθαίνουν οι νέοι, μπας και πιστέψουν δηλαδή πως όντως ιστορικά η βία προέρχεται απ’την αριστερά.
Για ένα πράγμα μπορεί να μείνει ήσυχος ο Μητσοτάκης. Ποτέ κανένα σχολικό εγχειρίδιο και καμία διδακτέα ή εξεταστέα ύλη δεν περιλαμβάνει τη δολοφονία του Λαμπράκη για να την διδάξει στους 17χρονους μαθητές. Τους αφήνουν να την καλύψουν μόνοι τους…

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο, σε βολικά καλούπια

Σφυροδρέπανος

Το άκρων άωτο της ειρωνείας είναι όταν έρχεται να σου πει πως ζεις σε άλλη εποχή κάποιος προγονόπληκτος, που τρέφεται με τις δάφνες του παρελθόντος και τις μασουλά σαν την Πυθία, για να εμπνευστεί. Στέκει περήφανος για τη γλώσσα και την ιστορία των προγόνων του, για τους μύθους και τα επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, νιώθει απευθείας απόγονός τους, μαζί με την Καιτούλα. Κι ανάθεμα αν ξέρει τελικά όντως τι έλεγαν και τι πίστευαν.
Οι σοφοί μύθοι των αρχαίων Ελλήνων ανέφεραν πχ πως το Κράτος και η Βία ήταν αδέρφια, γνωρίζοντας πως το πρώτο δεν μπορεί να στεριώσει χωρίς τη δεύτερη, για αυτό κι είναι αχώριστα. Πόσοι σύγχρονοι νεο-Έλληνες όμως το ξέρουν αυτό, όταν καταδικάζουν πχ τη βία από όπου κι αν προέρχεται, εκτός κι αν είναι κρατικής προέλευσης, διασφαλίζοντας το σχετικό μονοπώλιο;
Πόσοι είναι επίσης οι σύγχρονοι θαυμαστές του Τζήμερου που γνωρίζουν πως η διάκριση μεταξύ της αφηρημένης, ανταλλακτικής αξίας και της συγκεκριμένης αξίας χρήσης που έχει ένα προϊόν, δεν ήταν κάτι που ανακάλυψε από το μηδέν ο Μαρξ, αλλά ήταν γνωστό και στο Αριστοτέλη που το αναφέρει στο έργο του; Και τι καταλαβαίνουν από αυτό για τα εμπορεύματα και τη σχέση τους με τον άνθρωπο;
Οι ξεναγοί που περνάνε από την Αρχαία Αγορά εξηγούν στους τουρίστες πως η “αγορά” είναι ελληνική λέξη που δεν υποδηλώνει μόνο το παζάρι (market) και τις εμπορικές δοσοληψίες, αλλά ήταν το κέντρο της πόλης, το μέρος όπου μιλούσαν οι φιλόσοφοι, συναντιούνταν οι πολίτες για να πάρουν αποφάσεις κοκ. Εδώ κολλάει το κλισέ για τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, χωρίς να αναφέρουν την ταξική της βάση και τους δούλους που έβγαζαν όλη τη δουλειά, για να έχουν το χρόνο οι ελεύθεροι πολίτες να αμπελοφιλοσοφούν και να συσκέπτονται.
Δε χρειάζεται τώρα να έχουμε δυσάρεστους συνειρμούς για τους σύγχρονους μισθωτούς δούλους, που δεν έχουν καμία ενεργό ανάμειξη στην πολιτική ζωή -πέρα από το να επιλέγουν κάθε τόσο το δυνάστη τους. Δεν είναι καιρός τώρα για ετυμολογικές αναλύσεις, που θα μας δείξουν πως και η δημοκρατία -που δεν είναι ποτέ γυμνή από ταξικό πρόσημο- είναι κι αυτή ένα κράτος, που πηγαίνει χέρι-χέρι με το αδερφάκι της, τη βία, όπως άλλωστε κάθε μορφή κράτους -για όσους νιώθουν να αγανακτούν με ανίερες έννοιες, όπως η “δικτατορία του προλεταριάτου”.
Για τους αστούς αναλυτές, τα παραπάνω αποδεικνύουν πως η αγορά ταυτίζεται με τη δημοκρατία. Όπου δεν υπάρχει αγορά και κέρδος για τις επιχειρήσεις, δεν υπάρχει δημοκρατία, αλλά μια “κλειστή κοινωνία”, που αργά ή γρήγορα θα την βαφτίσουν “ολοκληρωτισμό” για να την στιγματίσουν. Όπου δεν κυριαρχεί το εμπόρευμα, η αφηρημένη αξία των πραγμάτων, που πρέπει πάντα να τα βλέπουμε ως ευκαιρία για κέρδος και όχι ως μέσα για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μας, με τη συγκεκριμένη αξία χρήσης που έχουν, (ως πράγματα δηλ που κυριαρχούν στη ζωή μας, αντί να μας υπηρετούν), εκεί υπάρχει ανελευθερία κι ισοπέδωση της προσωπικότητας -η οποία μετρά το μπόι της και την ανάπτυξή της με τα πλούτη, με το “(κατ)έχειν” αντί για το “είναι”, πάντα τσαλαπατώντας τους άλλους, που είναι εχθροί για τη δική της “ανάπτυξη”.
Η αγορά είναι κάτι αυτονόητα καλό και ευεγερτικό, που αυτορυθμίζεται μαγικά με ένα αόρατο χέρι, το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης (τόσα δίνω πόσα θες, στα λαδάδικα πουλάνε αυτό που θες). Βλέπεις αγορά; Είναι καλό -για να παραφράσουμε ένα γνωστό σλόγκαν διαφήμισης.
Μόνο που από την αγορά προέρχεται και το “αγοραίο”, που είναι το χυδαίο και το συμπυκνώνει πολύ καλά ο στίχος που τραγουδούσε ο Μητροπάνος. Και οι Αρχαίοι Έλληνες ήξεραν πολύ καλά να ανακαλύπτουν τη χυδαιότητα και να τη στηλιτεύουν στο πρόσωπο του “ιδιώτη”, μια έννοια που δανείστηκαν κι άλλες γλώσσες, για να περιγράψουν το βλάκα, ενάντια στη λατρεία της “ιδιωτικής πρωτοβουλίας” και άλλα δημοφιλή παραμύθια των “Φιλελεύθερων”, που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να αποβλακώνουν το λαό και να τον κρατάνε δέσμιο των ιδεολογημάτων τους και των αυταπατών του -όπως στο Σπήλαιο του Πλάτωνα.
Αυτών δηλαδή που έχουν ως ιδεολογία τους τον κοινωνικό “Καιάδα”, για να ρίχνουμε εκεί όσους δεν είναι άριστοι και ικανοί να επιβιώσουν στον ανταγωνισμό. Κι έτσι δένουν μια χαρά με τη σωβινιστική βαρβαρότητα, αυτών που πιστεύουν πως “πας μη Έλλην, βάρβαρος”, χωρίς να μετέχουν βέβαια οι ίδιοι της ελληνικής -και γενικά, καμίας- παιδείας…

Μάρκο Ρίτσο για τις εξελίξεις στην Ιταλία: Η μόνη επανάσταση είναι η κομμουνιστική

Κατιούσα

Την πρώτη αντίδραση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας εξέφρασε ο γενικός του γραμματέας Μάρκο Ρίτσο, με χθεσινοβραδυνό του “τιτίβισμα” στο τουίτερ, όπου αναφέρει τα εξής, παραθέτοντας ταυτόχρονα εικόνα από τηλεοπτική του εμφάνιση, στην οποία έσκιζε αντίτυπο των ιδρυτικών συνθηκών της τότε ΕΟΚ στη Ρώμη:

Το συμβάν με την κυβέρνηση δείχνει ποιος κάνει κουμάντο στην Ιταλία. Η ΕΕ, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ είναι σε θέση να διαλέγουν υπουργούς και όχι μόνο. Το ξέρουμε καλά εμείς οι κομμουνιστές, όπως το ήξεραν ο Ντι Μάιο (σ.σ, αρχηγός του κινήματος πέντε αστέρων) και ο Σαλβίνι (σ.σ ηγέτης της Λέγκας του Βορρά). Εμπρός στον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Η μόνη επανάσταση είναι η κομμουνιστική.

Ο μεγαλύτερος μάγκας της (ποδοσφαιρικής) ιστορίας!

«Ο Μαύρος Αρχηγός»

Με αφορμή τον τελικό του Champions League και τα όσα έγιναν εκεί το περασμένο Σάββατο βρήκα την ευκαιρία να αναδημοσιεύσω ένα καταπληκτικό άρθρο που μου έστειλε ένας καλός φίλος κι είχε δημοσιευτεί το 2010.

«Ο Μαύρος Αρχηγός»

Το θέμα που πραγματεύεται έχει σχέση με τους αληθινούς θρύλους του ποδοσφαίρου κι όχι με τους σύγχρονους εκατομμυριούχους – μοντελάκια, που μπορεί να κλωτσάνε όμορφα την μπάλα ή να βάζουν πολλά γκολ, αλλά όταν η πίεση είναι μεγάλη είτε καταρρέουν είτε κρύβονται!

Ποδοσφαιριστές που με την (όχι μόνο ποδοσφαιρική) στάση τους έμειναν στην ιστορία πραγματικά αθάνατοι!

Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο χορηγοί, ίματζ, χρήμα, φήμη και μαφία. Το ποδόσφαιρο είναι, πρώτα και πάνω από όλα, καρδιά!

Αυτή ξέρουν να εκτιμούν οι φίλαθλοι… κι αυτή είναι που απαιτείται για να έρθει τελικά η επιτυχία.

* * *

Το 1953 η Πενιαρόλ από την Ουρουγουάη γίνεται η πρώτη ομάδα που αποφασίζει να διαφημίσει στη φανέλα της μια εταιρεία, πολλά χρόνια πριν οι Ευρωπαίοι μυριστούν ότι υπάρχει χρήμα στον τομέα του ποδοσφαίρου.

Η διοίκηση κλείνει τη συμφωνία και οι παίκτες της Πενιαρόλ εμφανίζονται στον αγωνιστικό χώρο με το όνομα του χορηγού τυπωμένο στις μπλούζες τους.

Όλοι εκτός από τον αρχηγό, που μπαίνει στο γήπεδο φορώντας την κλασσική, παραδοσιακή φανέλα της ομάδας.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται σε όλα τα παιχνίδια της χρονιάς. Όταν τον ρωτάνε γιατί το κάνει αυτό, απαντάει:

«Στο παρελθόν εμάς τους μαύρους (σ.σ. ήταν μαυριδερός με ρίζες από την Αφρική, την Ισπανία αλλά και την Ελλάδα) μας τραβούσαν από ένα χαλκά που μας είχαν περασμένο στην μύτη. Οι καιροί αυτοί έχουν περάσει πλέον.»

Λίγα χρόνια πριν, το 1945, μετά από μια σημαντική νίκη επί της Αργεντίνικης Ρίβερ Πλέϊτ, ο πρόεδρος της Πενιαρόλ υπόσχεται σε όλους τους παίκτες πριμ 250 πέσος και στον αρχηγό της ομάδας πριμ 500 πέσος.

Ο αρχηγός όμως αντιδρά!

«Δεν έπαιξα περισσότερο ή λιγότερο από οποιονδήποτε άλλον. Αν πιστεύεις ότι αξίζω 500 πέσος, δώσε σε όλους 500. Αν οι υπόλοιποι αξίζουν 250, τότε κι εγώ αξίζω τόσα.»

Το αποτέλεσμα; Όλοι οι παίκτες πήραν από 500 πέσος.

Ο αντιρρησίας αρχηγός της Πενιαρόλ είναι ο Ομπντούλιο Βαρέλα.

Βραζιλιάνικο πρωτοσέλιδο πριν από τον τελικό του Μουντιάλ: «Αυτοί είναι οι πρωταθλητές κόσμου»

Ένα ασθματικό παιδί χωρισμένων γονιών από μια φτωχή συνοικία, που αντί να πηγαίνει σχολείο πουλούσε εφημερίδες για να βοηθήσει την οικογένεια του, το οποίο έγινε ο αρχηγός και ηγέτης της εθνικής Ουρουγουάης.

Ο παίκτης που βγήκε μπροστά με κίνδυνο την καριέρα του στην πρώτη απεργία των Ουρουγουανών παικτών που ζητούσαν βασικά εργασιακά δικαιώματα (σε μια εποχή που οι διοικήσεις έκαναν ό,τι γούσταραν και οι παίκτες δεν είχαν λόγο ούτε καν για τις μεταγραφές τους), άντεξε όλες τις λεκτικές επιθέσεις και απειλές των υπευθύνων της Ομοσπονδίας και αναγκάστηκε να δουλέψει σε οικοδομή για να επιβιώσει, όσο διάστημα συνεχιζόταν η απεργία.

Ο μεγαλύτερος μάγκας που εμφανίστηκε ποτέ στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο

Ο άνθρωπος που σύμφωνα με τις αμέτρητες ιστορίες – μύθους των Ουρουγουανών κέρδισε σχεδόν μόνος του τον θρυλικό τελικό του Μουντιάλ του 1950 μέσα στο κατάμεστο Μαρακανά.

• Με τους ενθαρρυντικούς μονολόγους του στα αποδυτήρια:

«Όλοι αυτοί στην κερκίδα είναι σαν να είναι ξύλινοι, δεν παίζουν στο χόρτο»,

ήταν πάνω – κάτω μια από τις πιο ιστορικές ατάκες που χρησιμοποίησε για να εμψυχώσει τους τρομοκρατημένους συμπαίκτες του πριν βγουν να παίξουν μπροστά στο μεγαλύτερο κοινό που έχει παρακολουθήσει ποτέ ποδοσφαιρικό αγώνα.

• 

  Μερικοί ακόμοι πυχιαίοι τίτλοι: «Η Βραζιλία θα νικήσει» και «Το κύπελλο θα είναι δικό μας»

  Με την κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία των υπολοίπων πριν το ματς, που περιλάμβανε κατούρημα πάνω σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων που αποκαλούσαν, πρόωρα, τη Βραζιλία:

«Νέα πρωταθλήτρια».

• Με τη μεγαλειώδη εμφάνιση του στο χόρτο, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, και με την πανέξυπνη τεχνητή διακοπή που προκάλεσε μετά το 1-0,  πήρε τη μπάλα, πήγε στον Άγγλο διαιτητή να διαμαρτυρηθεί για οφσάιντ και απαίτησε μέχρι και μεταφραστή για να συνεννοηθεί μαζί του.

[…] Μετά από μερικά λεπτά διαβουλεύσεων και λογομαχιών και αφού ο ενθουσιασμός όλων είχε καταλαγιάσει και οι κερκίδες είχαν ηρεμήσει προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν γιατί όλος αυτός ο εκνευρισμός που χαλάει το πάρτι, ο Βαρέλα άφησε επιτέλους τη μπάλα από τα χέρια του και γυρνώντας προς τους συμπαίκτες του, σε μια από τις μεγαλύτερες μικρές στιγμές στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου (πιθανόν και τη μεγαλύτερη), φώναξε: «Ωραία, τώρα πάμε να κερδίσουμε»!

Έδωσε έτσι τον απαραίτητα χρόνο στους συμπαίκτες του να συνέλθουν από το σοκ ενώ ταυτόχρονα πάγωσε πολύ γρήγορα τις έξαλλες κραυγές 200.000 Βραζιλιάνων που μέχρι τότε πανηγύριζαν.

Τα όσα ακολούθησαν τα ξέρει σχεδόν όλος ο πλανήτης κι ας διαδραματίστηκαν 68 χρόνια πριν…

Ο Ομπντούλιο Βαρέλα άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 Αυγούστου του 1996, λίγους μόλις μήνες μετά το θάνατο της γυναίκας του.

Παρά το γεγονός ότι παραμένει μέχρι και σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους της Ουρουγουάης, πέθανε πάμφτωχος έχοντας κερδίσει από το ποδόσφαιρο μόνο το πριμ για την κατάκτηση εκείνου του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Ούτε καν το χρυσό μετάλλιο δεν πήρε, καθώς η ομοσπονδία της χώρας τα κράτησε γι’ αυτήν, δίνοντας στους παίκτες ασημένια αντίγραφα!

Ένα ποσό που έφτανε ίσα – ίσα για να αγοράσει ένα μεταχειρισμένο Ford του 1931. Κι αυτό του το έκλεψαν μέσα σε μια εβδομάδα.

Αν και για τα κατορθώματα του γράφτηκαν βιβλία και αμέτρητα αφιερώματα σε εφημερίδες και περιοδικά ο ίδιος έζησε την υπόλοιπη ζωή του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, μαζί με τη γυναίκα του, τα δυο του παιδιά και μερικούς καλούς φίλους.

Δεν εμφανιζόταν σε γιορτές και εκδηλώσεις, δεν έβγαινε σχεδόν ποτέ στην τηλεόραση ή το ράδιο για να σχολιάσει το σύγχρονο ποδόσφαιρο ή να πει την άποψη του για την εθνική και δεν απαντούσε στις εκκλήσεις των δημοσιογράφων που του ζητούσαν να θυμηθεί ιστορίες από το Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Ο μόνος λόγος που στο μουσείο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Ουρουγουάης υπάρχουν μόνο τα παπούτσια και η φανέλα που φορούσε στον ιστορικό τελικό στο Μαρακανά είναι γιατί δεν βρέθηκε τρόπος να τοποθετήσουν εκεί τα «κάκαλά» του.

Ελα να δεις

Δεν μετανιώνω που έκανα αυτήν την ταινία - λέει ο Ελεμ Κλίμοφ. Κάποιος πρέπει να κάνει τη διαφορά πού και πού, ώστε να γίνει κάτι αξιόλογο! Εδώ βρίσκεται το μυστικό της καλής δουλειάς. Να μπορείς να προσφέρεις στον κόσμο κάτι πραγματικά σοβαρό, πραγματικά, μεστό νοήματος!

Ο σκηνοθέτης Ελεμ Κλίμοφ, γεννήθηκε στο Στάλινγκραντ στις 9 Ιουλίου 1933 σε οικογένεια κομμουνιστών. Το όνομά του είναι ακρωνύμιο των Ενγκελς/ Λένιν/ Μαρξ. Το 1957 αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Αεροπορίας. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία κι έπειτα μπήκε στο VGIK, την περίφημη ανώτατη Κρατική Σχολή Κινηματογράφου, από όπου αποφοίτησε το 1964. Δούλεψε ως κινηματογραφιστής κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες του σοβιετικού κράτους, μια περίοδο μεταίχμιο, που ο κινηματογράφος στρεφόταν από τον κοινωνικό ρεαλισμό προς πεδία περισσότερο προσωπικών δραμάτων ανιχνεύοντας το άτομο / πρόσωπο και το ρόλο του σε μια κοινωνία σε τροχιά αλλαγής. Ο Κλίμοφ κατόρθωσε να γυρίσει μόνο πέντε μεγάλου μήκους ταινίες κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Το κύκνειο άσμα του «ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ» - ταινία για την τεσσαρακοστή επέτειο της Αντιφασιστικής Νίκης - αποτελεί μια από τις πιο συγκλονιστικές, αντιπολεμικές ταινίες παγκοσμίως. Βραβεύτηκε με τη διάκριση της Καλύτερης Ταινίας και του Βραβείου FIPRESCI, στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Μόσχας του 1985. Ο Κλίμοφ πέθανε στις 26 Οκτωβρίου του 2003.

«Ενιωθα πολύ άσχημα που δεν είχα γυρίσει μια ταινία για τον πόλεμο - διηγείται ο σκηνοθέτης. Γεννήθηκα στο Στάλινγκραντ και σαν παιδί είχα φυσικά βιώσει όλους τους βομβαρδισμούς. Μας θυμάμαι να διασχίζουμε τον Βόλγα και να περνάμε τα Ουράλια, η μητέρα μου, ο αδερφός μου βρέφος κι εγώ. Ηταν Οκτώβρης του 1942. Καθόμαστε κάτω από ένα υπόστεγο στο πλοιάριο. Το Στάλινγκραντ εκτεινόταν στα δεξιά του ποταμού. Ηταν μια μακριά - σαν σωλήνας - πόλη, είχε μήκος ατέλειωτα χιλιόμετρα και στο βάθος του ορίζοντα άρχιζε η στέπα και τα βουνά. Η πόλη ολόκληρη είχε τυλιχτεί στις φλόγες... ακόμα και το ποτάμι καιγόταν! Είχαν βομβαρδίσει έναν πετρελαϊκό σταθμό που έπεσε στο ποτάμι και το νερό πήρε φωτιά. Μας βομβάρδιζαν συνεχώς, το νερό έβραζε ...».
«Οι μανάδες κάλυπταν τα παιδιά με τα κορμιά τους. Εριχναν πάνω μας κουβέρτες, μαξιλάρια ό,τι έβρισκαν. Εγώ κρυφοκοιτούσα, ήμουν περίεργος. Ο πατέρας μου είχε μείνει στο Στάλινγκραντ να πολεμήσει. Είμαι φορτισμένος με ανεξίτηλες αναμνήσεις από κείνη την κόλαση που μέσα μου μένει πάντα ζωντανή! Αυτή, η προσωπική μου μαρτυρία, ήταν ο κύριος λόγος που με ώθησε να γυρίσω μια ταινία για τον πόλεμο».
«Ενας ακόμη λόγος ήταν η αίσθηση ότι ο κόσμος βρισκόταν τότε στο χείλος της καταστροφής. Νιώθαμε στο πετσί μας, ότι, όπου να 'ναι, θα ξεσπούσε ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε φτάσει σε σημείο που η παραμικρή ανισορροπία θα μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμια καταστροφή.
Ενας τελευταίος λόγος είχε να κάνει με την ταινία μου "ΑΓΩΝΙΑ" (ένα αμφιλεγόμενο project για την 60στή επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, μια αξιοσημείωτη συνάθροιση επικαίρων, παλαιών φωτογραφιών και σταδιακά ταμπλό που αναδημιουργούν τις τελευταίες μέρες της Αυτοκρατορικής Ρώσικης Αυλής). Είχα απογοητευτεί από μένα - λέει ο Κλίμοφ. Είχα εξαιρετικό πρωτογενές υλικό και ένα θαυμάσιο επιτελείο. Δεν στάθηκα ικανός να εκφράσω όλες αυτές, τις ιδιαίτερα πολύπλοκες συναισθηματικές καταστάσεις, που ήθελα να διερευνήσω. Δεν ήμουν έτοιμος γι' αυτό και μου βγήκε έτσι ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας. Εψαχνα για το υλικό που θα μπορούσε να με αποκαταστήσει "στα μάτια μου". Τυχαία, έπεσε στα χέρια μου ένα μυθιστόρημα του Λευκορώσου Αλες Αντάμοβιτς γόνου οικογένειας ανταρτών που έφηβος την εποχή του πολέμου, θυμόταν τα πάντα. Διάβασα το "Η Ιστορία του Κατίν", υλικό εξαίρετο λόγω της ζωντανής αφήγησης και της επιδεξιότητας στην περιγραφή της ναζιστικής κατοχής στη Λευκορωσία και της γενοκτονίας του πληθυσμού!»
«Γνωρίστηκα μαζί του, τον συμπάθησα πολύ και αρχίσαμε να γράφουμε μαζί το σενάριο, ακολουθώντας το πνεύμα του βιβλίου. Τελειώσαμε και αρχίσαμε να ψάχνουμε για τοποθεσίες και ηθοποιούς. Ξέραμε ότι ο πρωταγωνιστής θα ήταν ένα μικρό αγόρι. Απαιτητικός ο ρόλος με ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις. Βρήκαμε ένα τέτοιο παιδί από τη Σιβηρία, 12 χρόνων. Τότε, τυχαία μας φανερώθηκε και ο τίτλος της ταινίας: ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ».
Το φιλμ του Ελεμ Κλίμοφ αποτελεί ένα συγκλονιστικό έπος των φρικαλεοτήτων των ναζί και συνιστά απόλυτη καταδίκη του πολέμου. Η ιδέα, σε ό,τι αφορά το οπτικό αποτέλεσμα ήταν εξαρχής να μοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο με ντοκιμαντέρ. Η εικόνα έπρεπε να εκπέμπει α-χρωματική αίσθηση, η κάμερα - συχνά στον ώμο - έπρεπε να δημιουργεί την εντύπωση της υποκειμενικότητας στην παρατήρηση και την κίνησή της, στην καρδιά των γεγονότων και τα ειδικά εφέ να μη φαντάζουν κίβδηλα. Τα κοστούμια σε αποχρώσεις σκούρες, ώστε να μην ξεχωρίζουν τα χρώματα. Τα πάντα βρίσκονταν σε αυστηρή αρμονία. Ακόμα και οι εκρήξεις που είναι αυθεντικές στις σκηνές με τους ναζί. Δημιουργήθηκε μια τέτοια ατμόσφαιρα που οι ηθοποιοί ένιωθαν στο μεδούλι τους πραγματικό τρόμο. Πολλά απ' αυτά πραγματοποιούνταν για πρώτη φορά στην ιστορία του σινεμά.
Στο επίκεντρο της ιστορίας ο 12χρονος Φλόρια που ξεθάβει ένα χαμένο όπλο και κατατάσσεται στον Κόκκινο Στρατό ανυπομονώντας να ζήσει σαν παρτιζάνος. Η φαντασίωσή του όμως διαλύεται όταν έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Οι συμπολεμιστές του, τον αφήνουν πίσω για να τον προστατεύσουν και εκείνος απομένει μόνος. Συναντά την έφηβη Γκλάσα που κι αυτή έμεινε μόνη της. Μαζί επιστρέφουν στο χωριό του Φλόρια, όπου ανακαλύπτουν ότι όλοι οι κάτοικοι - και η οικογένειά του - έχουν σφαγιαστεί. Ο Φλόρια συνεχίζει την περιπλάνηση και ξεκινά για μια νέα αποστολή: να βρει τροφή για τους αβοήθητους κατοίκους του γειτονικού χωριού. Στο δρόμο, θα γίνει αυτόπτης μάρτυρας της σφαγής. Βλέπει τους Ναζί να στοιβάζουν τους ανήμπορους άμαχους σε μια αποθήκη και να βάζουν φωτιά, αφανίζοντας μαζί και την αθωότητα του Φλόρια, που εμφανώς αρχίζει να γερνά. Αντιμέτωπος με την κτηνωδία, τα μαλλιά του ασπρίζουν και το πρόσωπό του γεμίζει ρυτίδες.
Αρχίσαμε, διηγείται ο Ελεμ Κλίμοφ, τα ιδιαίτερα χρονοβόρα και δύσκολα για τον μικρό πρωταγωνιστή γυρίσματα στη Λευκορωσία. Ο μικρός ερασιτέχνης ηθοποιός θα μπορούσε να καταλήξει στο ψυχιατρείο, λόγω των εμπειριών απόγνωσης που βίωσε κι όχι μόνο στη σκηνή που πνίγονταν στο βάλτο. Ο βάλτος ήταν πραγματικός, ο αέρας γεμάτος αναθυμιάσεις με διοξείδιο του άνθρακα να αιωρείται. Μια φορά, μια ρουκέτα εξερράγη στον αέρα ενώ ένα αλεξίπτωτο έπεφτε την ίδια ώρα. Και όλο αυτό, έπρεπε να το μοντάρουμε σε μια σεκάνς. Ηταν και εκείνη η τρομαγμένη αγελάδα που παραλίγο να μας λιώσει όλους...». Ο μικρός Φλόρια εκμυστηρεύτηκε ότι το χειρότερο γι' αυτόν ήταν οι σκηνές στον ξύλινο αχυρώνα, εκεί που είχε στοιβαχθεί ολόκληρο το χωριό. «Εκεί μέσα έζησα τη χειρότερη εμπειρία. Κόντεψα να τρελαθώ».
Το 1943 η ναζιστική λαίλαπα ισοπέδωσε πυρπολώντας τα 628 χωριά - μεταξύ άλλων το Κατίν - κι έκαψε ζωντανούς γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους, το ένα τέταρτο δηλαδή του πληθυσμού. Αυτό είναι ένα μόνο μέρος της πληθώρας των αδιανόητων φρικαλεοτήτων και βιαιοπραγιών που οδήγησαν στο θάνατο 2 εκατομμύρια 200 χιλιάδες Λευκορώσων, με τις μνήμες από το ολοκαύτωμα ακόμα ολοζώντανες! Οι εικόνες καταστροφής στην ταινία είναι από τις πιο μεγαλειώδεις μαζικές σκηνές του σύγχρονου κινηματογράφου, ενώ επιτυγχάνεται ένα τέτοιο επίπεδο ασυνήθους έντασης μέσα από το ορμητικό μοντάζ και τις δυνατές τόσο σε οπτικό όσο και σε ακουστικό επίπεδο εικόνες που αφήνουν στο θεατή μια σχεδόν φυσική αίσθηση ερήμωσης. Η απεικόνιση της βίας βγαίνει από τα σπλάχνα της ταινίας με τον ίδιο τρόπο που αυτή προσεγγίζει και το υπερρεαλιστικό στοιχείο, κάτι που την καθιστά στιλιστικά πειραματική...
Ο Αμερικανός ηθοποιός Σον Πεν μιλώντας για την ταινία του Κλίμοφ αναφέρει ότι πριν κάποια χρόνια ο πατέρας του, βετεράνος σε περισσότερες από 36 αποστολές στο Βερολίνο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, του τηλεφώνησε και του είπε να αφήσει στην άκρη ό,τι κι αν έκανε για να πάει στο Πανεπιστήμιο του Λος Αντζελες (UCLA), γιατί το τμήμα μιας σχολής είχε προγραμματίσει την προβολή μιας ρώσικης ταινίας, ενός κάποιου σκηνοθέτη ονόματι Κλίμοφ την οποία επ' ουδενί έπρεπε να χάσει. Στον πατέρα μου - λέει ο Πεν - δεν άρεσαν οι πολεμικές ταινίες, αφενός για τις ανακρίβειές τους και αφετέρου για τη ρομαντική θεώρηση των μαχών. Η ταινία όμως αυτή, το «ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ» - συνεχίζει ο Πεν - ήταν μια εξαιρετική αντιπολεμική μαρτυρία που θα μείνει χαραγμένη μέσα μου όχι μόνο λόγω της κινηματογραφικής της ποιότητας, αλλά κυρίως για την ποιότητα της ανθρωπιάς της.
Με τον ένα ή άλλο τρόπο, τα γυρίσματα της ταινίας ολοκληρώθηκαν. «Ηταν μεγάλη έκπληξη για μένα ότι εκατομμύρια άνθρωποι τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό την είδαν - αναφέρει ο Κλίμοφ. Σε πολλές χώρες αγοράστηκε και προβάλλεται ακόμα. Τα βραβεία και οι διακρίσεις που έλαβε δεν αποτελούν παράγοντα που συνέβαλε στη δημοτικότητά της. Και αν οι άνθρωποι είχαν πιο γερά νεύρα, το κοινό της ταινίας θα ήταν απείρως μεγαλύτερο. Το φιλμ είναι αρκετά συγκρατημένο παρότι θα μπορούσαμε να είχαμε δείξει περισσότερες και οδυνηρότερες φρικαλεότητες, αληθινές και ακριβείς, γιατί το θέμα αυτό είναι ιερό, ώστε να τολμήσει κανείς να το παραχαράξει. Ομως, κανείς δεν θα άντεχε να τις δει αυτές τις εικόνες και η δουλειά μας θα πήγαινε πρακτικά χαμένη. Υπάρχει απόλυτη κατανόηση για τις γυναίκες που εκφράζουν το φόβο τους και για τις περιπτώσεις ακόμα, στη Ρωσία και την Ουγγαρία, που θεατές «έφυγαν» από την αίθουσα μέσα σε ασθενοφόρο. Ωστόσο, η ζωή της ταινίας συνεχίζει την πορεία της στις οθόνες πλήθους χωρών.
Μετά τη συγκλονιστική δοκιμασία με την ταινία «ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ» ο Ελεμ Κλίμοφ δεν μπόρεσε να δουλέψει ξανά και έβαλε ο ίδιος τέρμα στην καριέρα του για πολλούς και διάφορους λόγους. Το πολιτικό σκηνικό μιας Ρωσίας που άλλαζε με ταχύτατους ρυθμούς και οι επιπτώσεις που αυτές οι αλλαγές συνεπάγονταν για τον πολιτισμικό τομέα, έπληξαν τον Κλίμοφ που είχε διοριστεί το 1986, Πρώτος Γραμματέας της Ενωσης Σοβιετικών Σκηνοθετών. Η παλαιά φρουρά τώρα αντικαθίσταται με μια καινούργια και ο Κλίμοφ βρίσκεται αντιμέτωπος με προβλήματα που προέρχονται από τη φρουρά των σκηνοθετών που ανέδειξε η Περεστρόικα του Γκορμπατσόφ. Ο μεγάλος δάσκαλος απέτυχε στις προσπάθειες σπερματέγχυσης ενός καινούργιου και δυναμικού κινηματογράφου, στα πρότυπα του σπουδαίου Σοβιετικού προγόνου του. Γνωστός καθώς ήταν και για τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις, προτίμησε να παραιτηθεί από τη θέση του, δυο χρόνια αργότερα...
Παίζουν: Αλεξέι Κραβσένκο, Ολγκα Μιρόνοβα κ.ά.
Παραγωγή: Σοβιετική Ενωση (1985).

Κινέζικα μονοπώλια στη διεθνή αγορά διαστημικών εκτοξεύσεων

        

Ο πρώτος ιδιωτικός κινεζικός πύραυλος εκτοξεύτηκε στις 17 Μάη από υπό κατασκευή κέντρο εκτόξευσης στη βορειοδυτική Κίνα (στο «δρόμο του μεταξιού»), σηματοδοτώντας την είσοδο και κινεζικών μονοπωλίων στη διεθνή αγορά διαστημικών εκτοξεύσεων. Μέχρι την εμφάνιση εταιρειών όπως της αμερικανικής «SpaceX», η αγορά αυτή περιλάμβανε μόνο κρατικές εταιρείες των διαστημικών δυνάμεων.

Ο πύραυλος στερεών καυσίμων «Chongqing Liangjiang Star» (γνωστός και ως OS-XO), της κινεζικής εταιρείας «OneSpace Technology», σύμφωνα με το κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων «Xinhua» μπήκε με επιτυχία σε τροχιά γύρω από τη Γη. Μπορεί να μεταφέρει φορτίο 100 κιλών έως 800 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια, αλλά σύμφωνα με τον ιδρυτή της, Σου Τσανγκ, θα εξελιχθεί, ώστε να έχει περισσότερες δυνατότητες και να μπορέσει να κάνει την «OneSpace Technology» μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εκτόξευσης δορυφόρων σε παγκόσμια κλίμακα. Η εταιρεία ιδρύθηκε μόλις το 2015 και πέρυσι υπέγραψε συμφωνία με κρατικό όμιλο, καθώς η όλη προσπάθεια εντάσσεται στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας της κινεζικής κυβέρνησης υπό τον Πρόεδρο Σι, με τίτλο «Μία Ζώνη – Ένας Δρόμος». Ο Σου Τσανγκ εκτιμά ότι το 2019 η εταιρεία του θα έχει 10 παραγγελίες για εκτόξευση δορυφόρων.

5 χρόνια φυλακή σε όποιον καταγράφει Ισραηλινούς στρατιώτες εν ώρα “καθήκοντος”.

Ίρις Αμάραντου

Μετά την παγκόσμια καταδίκη του Ισραήλ για την πρόσφατη σφαγή στη Γάζα, το Ισραηλινό Κοινοβούλιο παίρνει τα μέτρα του: προτείνει νόμο που απαγορεύεται τη φωτογράφηση και βιντεοσκόπηση των εγκλημάτων των στρατιωτών του.
Με το νομοσχέδιο προτείνεται πενταετής φυλάκιση για οποιονδήποτε «βιντεοσκοπεί, φωτογραφίζει ή / και καταγράφει στρατιώτες κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, με σκοπό να υπονομεύσει το πνεύμα των στρατιωτών και των κατοίκων του Ισραήλ» και δέκα χρόνια φυλάκισης για οποιονδήποτε «σκοπεύει να βλάψει την κρατική ασφάλεια».
Θα τιμωρούνται επίσης όσοι διανέμουν φωτογραφίες ή βίντεο σε κοινωνικά δίκτυα ή μέσα ενημέρωσης, εμποδίζοντας αποτελεσματικά τους δημοσιογράφους και περιορίζοντας την ελευθερία του τύπου.
Στο εισαγωγικό σημείωμα του νομοσχεδίου αναφέρεται: «Για πολλά χρόνια το κράτος του Ισραήλ έχει δει ένα ανησυχητικό φαινόμενο καταγραφής των ισραηλινών στρατιωτών. Αυτό γίνεται μέσω βίντεο, φωτογραφιών και ηχογραφήσεων από αντι-Ισραηλινές και φιλοπαλαιστινικές οργανώσεις, όπως: B’Tselem, Machsom Watch Women, Breaking the Silence».
Το νομοσχέδιο, σύμφωνα με παρατηρητές, θα χρησίμευε αρχικά για να στοχοποιήσει ισραηλινές και εβραϊκές οργανώσεις που δουλεύουν καθημερινά βοηθώντας τους Παλαιστίνιους και προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσουν την ισραηλινή κοινωνία και να  κάνουν γνωστή τη δράση των στρατιωτών στα κατεχόμενα. Οι Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν μια μακρά ιστορία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δολοφονιών, και το νομοσχέδιο αυτό θα παγιώσει την ατιμωρησία.

Το νομοσχέδιο υποστηρίζεται από τον υπουργό Άμυνας του Ισραήλ Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, ο οποίος ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι θα ζητήσει την έγκριση για την κατασκευή περίπου 2.500 νέων παράνομων οικισμών στη Δυτική Όχθη. «Δεσμευόμαστε να οικοδομήσουμε την Ιουδαία και τη Σαμάρεια (την κατεχόμενη Δυτική Όχθη) και εκπληρώνουμε αυτή τη δέσμευση. Τους επόμενους μήνες, θα ζητήσουμε έγκριση για χιλιάδες επιπλέον οικιστικές μονάδες. Θα προωθήσουμε την οικοδόμηση σε όλη την Ιουδαία και τη Σαμάρεια, από τα βόρεια προς τα νότια, σε μικρές κοινότητες και σε μεγάλες κοινότητες», δήλωσε.

Ο επεκτατισμός του Ισραήλ στα Παλαιστινιακά εδάφη τα τελευταία 100 χρόνια

Συγκινητικό: Εκκλησία θα αναστηλώσει το πλήρωμα αμερικανικού αεροπλανοφόρου, λίγο πριν πάει να βομβαρδίσει κάποια χώρα

May 26, 2018

Ο λόγος για το αμερικανικό αεροπλανοφόρο “Harry S. Truman”, το οποίο κατέπλευσε στη βάση της Σούδας στις 23 Μαΐου.
Όπως διαβάζουμε σε δελτίο τύπου, το αεροπλανοφόρο έφτασε στη Σούδα μετά από 43 συνεχόμενες μέρες στη θάλασσα, προκειμένου το πλήρωμά του να απολαύσει μερικές μέρες χαλάρωσης αλλά και να συσφίξουν οι σχέσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ελλάδα, ενώ αναφέρεται πως “Αντιμετωπίζουμε την ελευθερία σαν μια σημαντική αποστολή, όπως όλες τις αποστολές μας στη θάλασσα”.

Συγκινητική λεπτομέρεια, είναι η προσφορά εθελοντικής εργασίας που θα κάνει το πλήρωμα στο βάψιμο μιας εκκλησίας και στη διαμόρφωση του εξωτερικού χώρου με μία παιδική χαρά και φράχτες.
Έτσι το πλήρωμα του συμμαχικού αεροπλανοφόρου, θα έχει την ευκαιρία να ξεφύγει για λίγο από τον πόλεμο και το θάνατο τον οποίο σκορπά κατά καιρούς, όπως ας πούμε συνέβη στην επιχείρηση “Inherent Resolve”, στην οποία το “Harry S. Truman” συμμετείχε για 8 μήνες.
Μία επιχείρηση, που κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του συγκεκριμένου αεροπλανοφόρου, μετρούσε 11.000 αεροπορικούς βομβαρδισμούς σε Ιράκ και Συρία, ρίχνοντας 12.192 βόμβες στη Συρία και 12.095 βόμβες στο Ιράκ και καταστρέφοντας περίπου 6.500 κτίρια και στις δύο χώρες.