ΗΠΑ-Η σφαγή των ανθρακωρύχων στο Λάτιμερ της Πενσυλβάνια

 

Ένα έγκλημα που έγινε σταθμός για την ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ

Η σφαγή του Λάτιμερ: Η δολοφονία 19 άοπλων απεργών ανθρακωρύχων στα ορυχεία του Κάλβιν Παρντί στο Λάτιμερ, κοντά στο Χάζλετον της Πενσυλβάνια, συνέβη σαν σήμερα πριν από 121 χρόνια (10/9/1897).

Οι ανθρακωρύχοι, κυρίως μετανάστες, πολωνικής, σλοβακικής, λιθουανικής και γερμανικής καταγωγής, πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν από την εθνοφρουρά και από άνδρες του σερίφη της κομητείας Λαζέρν.

Το ιστορικό πλαίσιο

Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι οικονομίες των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης περνούσαν μεγάλη κρίση.

Ο ευρωπαϊκός αγροτικός πληθυσμός αυξανόταν ταχύτερα από όσο μπορούσε να απορροφήσει ο γεωργικός και ο βιομηχανικός τομέας, που βρισκόταν μάλιστα και σε ύφεση.

Η εκβιομηχάνιση διατάραξε τόσο την αγροτική όσο και τη βιοτεχνική υπαίθρια οικονομία και υπήρξε αυξανόμενος ανταγωνισμός μεταξύ των ντόπιων και των ξένων παραγωγών αγροτικών προϊόντων.

Αυτοί οι παράγοντες οδήγησαν σε αύξηση της ανεργίας με το μεγαλύτερο ποσοστό να εξαναγκάζεται σε μαζική μετανάστευση στις ΗΠΑ, για να επιζήσει.

Στην πλειοψηφία τους οι νέοι μετανάστες, εργάστηκαν στην εξόρυξη άνθρακα, όπου ήταν μεταξύ των πλέον εκμεταλλευόμενων από όλους τους εργαζόμενους στα ορυχεία.¹

 

Τα μέτρα ασφαλείας στα ανθρακωρυχεία ήταν ανύπαρκτα, με αποτέλεσμα τα θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα να αποτελούν καθημερινό φαινόμενο.

Οι ανθρακωρύχοι απαιτώντας καλύτερες συνθήκες οργανώθηκαν στο σωματείο τους την «Ένωση Εργατών Ορυχείων» και κατέβηκαν σε απεργίες.

Έτσι το 1875 και το 1887, χρονιές όπου οργανώθηκαν οι μεγάλες απεργίες στη βορειοανατολική Πενσυλβανία, κυρίως από τους αγγλόφωνους ανθρακωρύχους, η εργοδοσία χρησιμοποίησε τους νέεοεισερχόμενους μετανάστες ως απεργοσπαστικό μηχανισμό.

Αυτό ενέτεινε την εχθρότητα με τους ντόπιους ανθρακωρύχους.²

Τα γεγονότα και η απεργία

Τον Αύγουστο του 1897, ο κλάδος Honey Brook της εταιρείας ορυχείων Lehigh και Wilkes-Barre Coal Company απέλυσε αρκετούς εργαζόμενους, ενώ μείωσε και την αμοιβή των υπολοίπων ανθρακωρύχων αυξάνοντας ταυτόχρονα τα ενοίκια για όσους διέμεναν στις πόλεις της περιοχής.³

Η εταιρεία καθιέρωσε πρακτικές ενίσχυσης της εκμετάλλευσης γεγονός που οδήγησε στις πρώτες αντιδράσεις.

Οι συνομιλίες μεταξύ εργαζομένων και εργοδοσίας δεν απέδωσαν κι έτσι οι 25 από τους 35 οδηγούς μουλαριών (όλοι τους έφηβοι) ξεκίνησαν απεργία, στις 14 Αυγούστου 1897.⁴

 

Μια διαμάχη μεταξύ ενός επιβλέποντος και κάποιων οδηγών οδήγησε σε νέες προστριβές και η απεργία επεκτάθηκε.

Δύο μέρες μετά στην απεργία έπαιρναν μέρος σχεδόν 2.000 εργαζόμενοι.

Αυτό οδήγησε στο να οργανωθούν στην «Ένωση Εργατών Ορυχείων» σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι των ορυχείων.

Στις 18 Αυγούστου σχεδόν όλα τα ορυχεία στην περιοχή είχαν κλείσει εξαιτίας της απεργίας.

Πολλοί μετανάστες ανθρακωρύχοι δεν είχαν ενταχθεί στην Ένωση, εξαιτίας της εθνικιστικής διάκρισης που κυριαρχούσε στις τάξεις των αγγλόφωνων και των αμερικανών ανθρακωρύχων, αλλά και λόγω των κακών σχέσεων μεταξύ συνδικαλιστών και πρώην απεργοσπαστών.⁵

Αλλά η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών εργασίας και το κάλεσμα της «Ένωση Εργατών Ορυχείων» για 15% αύξηση στους μισθούς οδήγησαν ακόμα περισσότερους στο να οργανωθούν στο σωματείο.⁶

Όταν η εργοδοσία δεν αποδέχτηκε το αίτημα, οι εργαζόμενοι απάντησαν με απεργία, η οποία αστραπιαία επεκτάθηκε και στα γειτονικά ανθρακωρυχεία.

Ο Τζον Μίτσελ

Τις κινητοποιήσεις των ανθρακωρύχων συντόνιζε ο ιρλανδός ακτιβιστής Τζον Μίτσελ (1870-1919), μία από τις σημαντικές προσωπικότητες του αμερικανικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο αρχικός στόχος του Μίτσελ ήταν να αποσπάσει τους σλαβόφωνους και γερμανόφωνους μετανάστες ανθρακωρύχους από την επιρροή της εργοδοσίας και να τους εντάξει ομαλά στο σωματείο, όπου κυριαρχούσαν οι βρετανικής καταγωγής εργάτες.

Το πρώτο κύμα της απεργίας έληξε στις 23 Αυγούστου, αφού η εταιρεία συμφώνησε:

• Να πληρώσει τις υπερωρίες,
• να αυξήσει τον μέσο όρο των μισθών,
• να επιτρέψει στους ανθρακωρύχους να βλέπουν τους δικούς τους γιατρούς όταν τραυματίζονται,
• και να πάψει να πιέζει τους ανθρακωρύχους να ζουν στις εταιρικές κατοικίες.

Μια δεύτερη απεργία ξεκίνησε στις 25 Αυγούστου όταν οι έφηβοι ανθρακωρύχοι της εταιρίας Van Wickle που ήταν στο κοντινό χωριό Colerain ζήτησαν επίσης αυξήσεις στους μισθούς.

Η εταιρία προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τους σλάβους μετανάστες ως απεργοσπάστες, όμως αντέδρασαν και πήραν μέρος κι εκείνοι στην απεργία. Η πολιτική του Μίτσελ άρχισε να αποδίδει καρπούς.

Η απεργία επεκτάθηκε σε άλλα δύο κοντινά ορυχεία και έτσι γρήγορα η εταιρεία αναγκάστηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματα των απεργών, οι οποίοι έληξαν την απεργία τους στις 28 Αυγούστου.

Ανθρακωρύχος δέχεται “περίθαλψη” μετά από ατύχημα

Αλλά την 1η Σεπτεμβρη όταν ανακοινώθηκαν τα νέα ποσά των αμοιβών, μονάχα ένας μικρός αριθμός εργαζομένων είδε αυξήσεις.

Οι ιδιοκτήτες των ορυχείων συμφώνησαν να αντιμετωπίζουν πιο δίκαια τους μετανάστες εργάτες, αλλά  αθέτησαν τις άλλες υποσχέσεις τους. Έτσι ξεκίνησαν νέες απεργίες.

Στις 3 Σεπτέμβρη 3.000 ανθρακωρύχοι βάδισαν προς 4 ορυχεία, τα οποία κι έκλεισαν.⁷

Οι μπράβοι και ο ένοπλος ιδιωτικός στρατός των ιδιοκτητών των ορυχείων καθώς κι η Αστυνομία Άνθρακα και Σιδήρου, αποδείχτηκαν πολύ λίγες για να διαλύσουν την απεργία.

Έτσι οι εταιρίες κάλεσαν σε βοήθεια τον Σερίφη της κομητείας Λαζέρν, Τζέϊμς Μάρτιν, που ήταν πρώην εργοδηγός ανθρακωρυχείων.⁸

Διακήρυξη του Sheriff Martin, ημερομηνίας 6 Σεπτεμβρίου 1897, προειδοποίηση κατά της παράνομης συναθροίσεως, «ανατροπή» και παρεμβολή στην ειρηνική λειτουργία ορυχείων

Ο Μάρτιν για να σταματήσει τις διαδηλώσεις και το κλείσιμο περισσότερων ορυχείων δημιούργησε ένα απόσπασμα χωροφυλακής, στρατολογώντας 100 περίπου άγγλους και ιρλανδούς πολίτες.

Μέσα σε πέντε ημέρες, 8.000 έως 10.000 ανθρακωρύχοι απεργούσαν.⁹

Στις 8 Σεπτεμβρίου, οι ιδιοκτήτες ορυχείων ζήτησαν από τον σερίφη της κομητείας Schuylkill να συλλάβει τους χιλιάδες ανθρακωρύχους που είχαν συγκεντρωθεί κοντά στο Pottsville και είχαν αναγκάσει ένα ορυχείο να κλείσει, αλλά ο σερίφης αρνήθηκε.

Το πρωϊνό της 10ης του Σεπτέμβρη, μια ομάδα σλαβογερμανών απεργών πορεύθηκε προς το ορυχείο του Κάλβιν Παρντί, κοντά στην πόλη Λάτιμερ, για να παραστεί στα εγκαίνια του τοπικού παρατήματος της «Ένωσης Ανθρακωρύχων».

Στο δρόμο οι απεργοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους άνδρες του σερίφη Μάρτιν, ο οποίος τους διέταξε να διαλυθούν.

Οι απεργοί, απτόητοι, συνέχισαν την πορεία προς το ορυχείο. Λίγο μετά το μεσημέρι κι ενώ οι διαδηλωτές πλησίαζαν στο ορυχείο Παρντί, ο σερίφης τους διέταξε ξανά να διαλυθούν.

Ένας βοηθός του σερίφη άρπαξε την αμερικάνικη σημαία από τα χέρια ενός διαδηλωτή, γεγονός που προκάλεσε μικροσυμπλοκή.

Τότε το απόσπασμα της χωροφυλακής του σερίφη άρχισε να πυροβολεί κατά του πλήθους. 19 ανθρακωρύχοι σκοτώθηκαν (κάποιες αναφορές μιλούν για 21) και πάνω από 50 οι τραυματίες.

Η κατάσταση είχε πια ξεφύγει

 

Ένας από τους δολοφονηθέντες απεργούς

Οργισμένοι απεργοί κατευθύνθηκαν στο σπίτι του επιστάτη ενός ορυχείου, το οποίο λεηλάτησαν.

Ο σερίφης Μάρτιν πανικόβλητος ζήτησε επιπλέον τη συνδρομή του Εθνικού Στρατού.

Το βράδυ της 10ης Σεπτεμβρίου, 2.500 άνδρες της 3ης Ταξιαρχίας της Εθνικής Φρουράς της Πενσυλβάνιας, υποστηριζόμενοι από βαρύ πυροβολικό, αναπτύχθηκαν στην περιοχή.¹

Οι τοπικοί ηγέτες των σλαβικών κοινοτήτων πραγματοποίησαν συγκέντρωση στις 11 Σεπτέμβρη για να ηρεμήσουν τους διαδηλωτές και για να συγκεντρώσουν χρήματα  ώστε οι οικογένειες των θυμάτων να ασκήσουν τη δίωξη του Σερίφη Μάρτιν και των χωροφυλάκων του.

Στις 12 Σεπτέμβρη εξαγριωμένοι ανθρακωρύχοι αναζήτησαν στο σπίτι του τον Γκόρνερ Τζόουνς που ήταν ο επιστάτης της εταιρίας Lehigh και Wilkes-Barre Coal Company, το οποίο θεωρούσαν υπεύθυνο για αυτό που είχε συμβεί.

Δεν τα κατάφεραν όμως να το βρουν και ξέσπασαν στο σπίτι του, καταστρέφοντάς το.

Στις 20 Σεπτέμβρη, μια ένοπλη ομάδα σλαβόφωνων γυναικών ανάγκασαν τους 150 περίπου άνδρες και αγόρια να κλείσουν το ορυχείο του Μακαντού, αλλά γρήγορα οπισθοχωρησαν εξαιτίας της άφιξης της Εθνικής Φρουράς.

Η μονάδα πυροβολικού της Φρουράς αποσύρθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου και τα υπόλοιπα στρατεύματα στις 29 Σεπτέμβρη, 45 μέρες μετά τις πρώτες απεργίες.¹¹

 

Η δίκη και η αθώωση των δολοφόνων

Ο Σερίφης Μάρτιν και 73 βοηθοί του συνελήφθησαν και πέρασαν από δίκη.

Στο δικαστήριο οι κατηγορούμενοι ισχυρίστηκαν πως οι διαδηλωτές αρνούνταν να υπακούσουν στις εντολές διάλυσης κι ότι επιτέθηκαν ενάντια στους χωροφύλακες.¹²

 

Ο αυτόπτης μάρτυρας John Pusti κατέθεσε τα εξής:

«Ήμουν με τους απεργούς όταν έγινε το γεγονός. Όταν πλησιάσαμε τον Σερίφη, περπάτησε στη μέση του δρόμου και μας είπε να σταματήσουμε. Μερικοί από τους απεργούς προχώρησαν πιο μπροστά και έπειτα άκουσα δύο βολές από τους βοηθούς.

Κανένας από τους απεργούς δεν ήταν οπλισμένος. Με πυροβόλησε στο δεξί χέρι και καθώς άρχισα να τρέχω πυροβολήθηκα στο δεξί πόδι, με την σφαίρα να μπαίνει από πίσω και να βγαίνει από μπρος».¹³

Περαιτέρω ιατρικά στοιχεία έδειξαν ότι σχεδόν όλοι οι απεργούς είχαν πυροβοληθεί πισώπλατα.

Παρ’ όλα αυτά, ο σερίφης και όλοι οι βοηθοί του αθωώθηκαν.¹⁴

Η Σφαγή του Λάτιμερ, όπως έμεινε στην ιστορία το αιματηρό περιστατικό, υπήρξε σημείο καμπής για το συνδικαλιστικό κίνημα των ανθρακωρύχων στις ΗΠΑ.

Η «Ένωση Εργατών Ορυχείων» γιγαντώθηκε καταγράφοντας περισσότερα από 10.000 νέα μέλη [9] και τα επόμενα χρόνια ήταν σε θέση να επιβάλει τους όρους του στην εργοδοσία. 

Οι μισθοί των ανθρακωρύχων αυξήθηκαν σημαντικά και οι συνθήκες εργασίας βελτιώθηκαν θεαματικά.

Αφίσα για την δίκη των δολοφόνων

Το σταυροδρόμι όπου σημειώθηκε η σφαγή του Λάτιμερ παρέμεινε χωρίς σήμανση για 80 χρόνια. Το 1972, το Ηνωμένο Συμβούλιο Εργασίας της Λαζέρν και των Κομητειών του άνθρακα μαζί με την «Ένωση Εργατών Ορυχείων» έφταιξαν ένα μικρό μνημείο στο χώρο.¹⁵

Σημειώσεις:

[1]. «Liberty, Equality, Power: A History of the American People», 4η έκδοση. [2]. Klein, Philip Shriver and Hoogenboom, Ari: «A History of Pennsylvania». [3]. Blatz Perry: «Democratic Miners: Work and Labor Relations in the Anthracite Coal Industry, 1875–1925». [4]. Στο ίδιο. [5]. Klein, Philip Shriver and Hoogenboom, Ari: «A History of Pennsylvania». [6]. Lewis Ronald: «Welsh Americans: A History of Assimilation in the Coalfields». [7]. Παρόλο που οι απεργοί κατάφεραν να κλείσουν τα ορυχεία, τα ορυχεία παρέμεναν κλειστά μόνο για το διάστημα όπου ήταν εκεί οι απεργιακές φρουρές. Μόλις αυτές αποχωρούσαν, τα ορυχεία άνοιγαν ξανά, από τους απεργοσπάστες που δεν είχαν απομακρυνθεί. [8]. Lewis Ronald: «Welsh Americans: A History of Assimilation in the Coalfields». [9]. Πολλές πηγές αναφέρουν πως οι απεργοί ξεπερνούσαν τις 15.000. [10]. Pennsylvania National Guard: «28th Infantry (Keystone) Division: Mechanized: 125 Years of History». [11]. Στο ίδιο. [12]. Novak Michael: Unmeltable Ethnics: Politics and Culture in American Life». [13]. «Lattimer Shooting Trial» (pdf). New York Times, 15 Φεβρουαρίου 1898. Αναδημοσίευση στις 13 Αυγούστου 2013.
[14]. Lewis Ronald: «Welsh Americans: A History of Assimilation in the Coalfields».
[15]. Foote Kenneth: «Shadowed Ground: America’s Landscapes of Violence and Tragedy»

Ροβεσπιέρος

Αμερικανική «απόβαση» σε όλους τους τομείς

Ευκαιρία να (ξανα)ξεπλύνει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό αποτέλεσαν για τον πρωθυπουργό τα εγκαίνια του περιπτέρου των ΗΠΑ στην 83η ΔΕΘ, στην οποία είναι «τιμώμενη χώρα», το πρωί του Σαββάτου. «Μας ενώνουν κοινές αξίες, αγώνες για κοινές αξίες και κοινούς στόχους για την ελευθερία και τη δημοκρατία», ισχυρίστηκε ο Αλ. Τσίπρας, ενώ περνώντας στο «παρασύνθημα» εξήρε τις ΗΠΑ για τη βοήθεια που μπορούν να προσφέρουν στην ανάκαμψη του εγχώριου κεφαλαίου.
Οπως είπε, στην Ελλάδα «μπορούμε να επικεντρωθούμε στην παραγωγή νέου πλούτου (...) Οι ΗΠΑ, μία πρωτοπόρος δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας και της παγκόσμιας παραγωγής (...) θέλουμε να είναι και πιστεύουμε ότι μπορεί να είναι αρωγός της προσπάθειάς μας να δώσουμε μια νέα πνοή στην ελληνική οικονομία...», ενώ βέβαια δεν παρέλειψε να σταθεί και στους «χρήσιμους ρόλους» που παίζει η κυβέρνηση στα σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή σπεύδοντας να προσθέσει ότι η Ελλάδα «μπορεί να παίξει και παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο (...) ως πυλώνας σταθερότητας, ως πυλώνας ασφάλειας και ως μία χώρα που μπορεί να παίξει ηγετικό ρόλο στην περιοχή (...) η 83η ΔΕΘ, και με την παρουσία της τιμώμενης χώρας και σε υψηλό επίπεδο σήμερα, σηματοδοτεί τις μεγάλες δυνατότητες της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας, της Βόρειας Ελλάδας να παίξει καθοριστικό ρόλο, να είναι η καρδιά της βαλκανικής συνανάπτυξης και η ατμομηχανή της παραγωγικής ανασυγκρότησης για την ελληνική οικονομία».

Ζητά και τα Ναυπηγεία Ελευσίνας - Σκαραμαγκά η ONEX

Στο πλαίσιο αυτό, πρόταση εξαγοράς των Ναυπηγείων Ελευσίνας και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά διατύπωσε επίσημα προς την ελληνική κυβέρνηση η αμερικανικών συμφερόντων «ΟΝΕΧ Shipyards», σε μία ακόμα εξέλιξη που επιβεβαιώνει την ταχύτητα με την οποία προχωρούν οι πολιτικοστρατιωτικοί σχεδιασμοί των ΗΠΑ για τον έλεγχο και την αξιοποίηση κρίσιμων υποδομών της χώρας, σε ανταγωνισμό με άλλα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα (Ρωσία, Κίνα κ.ά.) και προς στήριξη των επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδίων και επιχειρήσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή.
Την πρόταση εξαγοράς έκανε το πρωί του Σαββάτου στη ΔΕΘ ο επικεφαλής της ΟΝΕΧ, Π. Ξενοκώστας, στον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα, παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εμπορίου Γ. Ρος, του Αμερικανού πρέσβη Πάιατ και του αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας, Στ. Πιτσιόρλα.
Οπως διευκρίνισε μάλιστα ο επικεφαλής της ΟΝΕΧ, σε ό,τι αφορά τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, η εταιρεία εκδήλωσε ενδιαφέρον τόσο για το εμπορικό όσο και για το στρατιωτικό τμήμα των ναυπηγείων.
Την είδηση έσπευσε να χαιρετίσει ο Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα, Τζ. Πάιατ, ο οποίος σε σχετική διαδικτυακή ανάρτησή του αναφέρει ότι είναι «θαυμάσιο να βλέπουμε μια ανακοίνωση αμερικανικής επένδυσης».
Να σημειωθεί ότι στον έλεγχο της ΟΝΕΧ έχουν περάσει ήδη τα Ναυπηγεία Σύρου, με τις σχετικές αναφορές να κάνουν λόγο για σχέδια μετατροπής του νησιού σε «μικρογραφία της Σούδας», ενώ δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή» για την πρόταση εξαγοράς των δύο ναυπηγείων, το οποίο αναδημοσίευσε στον διαδικτυακό λογαριασμό του ο Αμερικανός πρέσβης, κάνει λόγο για πληροφορίες για επικείμενο μεγάλο ναυπηγικό πρόγραμμα φρεγατών.
Στα διαδικαστικά της υπόθεσης, η πρόταση για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά αναμένεται να προχωρήσει μέσω της διαδικασίας του ειδικού διαχειριστή που έχει τοποθετηθεί στα ΕΝΑΕ. Οσον αφορά τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, συμφερόντων του ομίλου Ν. Ταβουλάρη, η πρόταση εξαγοράς αναμένεται να προχωρήσει μέσω διαδικασίας «εξυγίανσης», με τη συναίνεση των πιστωτών, την οποία ήδη «τρέχει» η κυβέρνηση.

Με «κομβικό ρόλο» στα σχέδια ΗΠΑ για Ενέργεια και μεταφορές

Από το «μενού» δεν θα μπορούσαν να λείπουν φυσικά και τα σχέδια των ΗΠΑ σε ό,τι αφορά την ενεργειακή και μεταφορική διασύνδεση της περιοχής, και ενώ οι Αμερικανοί παράγοντες διαμηνύουν σε όλους τους τόνους τη σημασία της Αλεξανδρούπολης στα σχέδια αυτά.
Στην ομιλία του στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στα έργα που ιεραρχούν οι ΗΠΑ, όπως οι αγωγοί TAP και IGB, ο πλωτός σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Αλεξανδρούπολη κ.ά., ως έργα «εμβληματικής» σημασίας για την ενεργειακή στρατηγική της χώρας, όπως είπε. Αντίστοιχες ήταν και οι επισημάνσεις στους χαιρετισμούς του υφυπουργού Ενέργειας των ΗΠΑ, Μαρκ Μενέζες, στο πλαίσιο της ημερίδας που διοργάνωσε το Σάββατο το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ), με θέμα «Η Ελλάδα μπροστά στις προκλήσεις της ενεργειακής μετάβασης», αλλά και στο Southeast Europe Energy Forum, το οποίο διοργάνωσε την Παρασκευή το Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο σε συνεργασία με την ελληνική «δεξαμενή σκέψης» για την «ενεργειακή οικονομία» (ΗΑΕΕ) και με στρατηγικό εταίρο το Atlantic Council (βλέπε αναλυτικότερα και σημερινά «Αποκαλυπτικά», σελ. 24).
Να σημειωθεί ότι στο περιθώριο του φόρουμ πραγματοποιήθηκε και πενταμερής συνάντηση ανάμεσα στους υπουργούς Ενέργειας της Ελλάδας, Γιώργο Σταθάκη, του Ισραήλ, Γιουβάλ Στάινιτς, της Βουλγαρίας, Τεμενούτσκα Πέτκοβα, της Σερβίας, Αλεξάνταρ Αντιτς, και τον υφυπουργό των ΗΠΑ Μ. Μενέζες, με περιεχόμενο - σύμφωνα με δημοσιεύματα - και το ζήτημα της «εναλλακτικής όδευσης» του αγωγού «EastMed» μέσω Σερβίας.
Παράλληλα, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Κυριακή, ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε το αμερικανικό ενδιαφέρον για τη διαδικασία υποπαραχώρησης λειτουργιών του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, που «έχει μια ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Βρίσκεται σε μια τοποθεσία κρίσιμη από την άποψη της επικοινωνίας και δίνει τη δυνατότητα μετά από τη δημιουργία και της σιδηροδρομικής διασύνδεσης Αλεξανδρούπολης - Μπουργκάς να παρακάμπτεται ο Βόσπορος και να επιταχύνεται η δυνατότητα διακίνησης του εμπορίου αλλά και των επιβατών. Αρα το λιμάνι αυτό αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία».
Ταυτόχρονα, επιβεβαίωσε το ενδιαφέρον και για το έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης κρατών της Βαλκανικής, λέγοντας ότι πρόκειται για έργο που «αναβαθμίζει και τη γεωπολιτική σημασία της χώρας (...) εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα, εξυπηρετεί την προοπτική η χώρα μας να είναι μια χώρα - ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή των Βαλκανίων (...) για τα μεγάλα αυτά project της διασυνδεσιμότητας, οδικής ή σιδηροδρομικής, δείχνουν πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και επενδυτές από τρίτες χώρες έξω από την ΕΕ, όπως για παράδειγμα η Κίνα».

Χτίζουν την εμπλοκή στα θεμέλια του «Σχεδίου Μάρσαλ»

Χαρακτηριστικά ...απόβασης έχει λάβει και η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη ΔΕΘ. Πέρα από τους πράκτορες που αλωνίζουν στην πόλη, χτες κατέπλευσε στη Θεσσαλονίκη η ναυαρχίδα του 6ου Στόλου των ΗΠΑ (περιπολεί σε Ευρώπη και Αφρική), «USS Mount Whitney».
Επίσης, το Σάββατο, ο γερουσιαστής των ΗΠΑ Ρος Τζόνσον, μέλος της αντιπροσωπείας των ΗΠΑ στην 83η ΔΕΘ και πρόεδρος της υποεπιτροπής για την Ευρώπη στην αμερικανική Γερουσία, επισκέφθηκε το στρατηγείο του Γ' Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη, που έχει λάβει την ιδιότητα και του Σώματος Ταχείας Ανάπτυξης του ΝΑΤΟ (NATO Rapid Deployable Corps - Greece, NRDC-GR). Τον γερουσιαστή υποδέχτηκε στο NRDC-GR ο Αρχηγός του ΓΕΕΘΑ, ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης. Επισήμως, ο γερουσιαστής ξεναγήθηκε στους χώρους του στρατηγείου και ενημερώθηκε για την αποστολή, την οργάνωση και την επιχειρησιακή δραστηριότητά του.
Θυμίζουμε ότι πριν από λίγες μέρες ο Πάιατ, προαναγγέλλοντας σε συνέντευξή του την επίσκεψη αυτή, έλεγε ότι ο γερουσιαστής είχε επισκεφτεί παλιότερα τη Σούδα, ενώ φέτος θα πήγαινε στο NRDC, το οποίο, όπως εξηγούσε ο Πάιατ, αυτήν τη χρονική περίοδο «έχει αναλάβει την ευθύνη των χερσαίων δυνάμεων του ΝΑΤΟ (LANDCOM), ώστε να πάρει μια γεύση για το τι κάνει η Ελλάδα ως σύμμαχος του ΝΑΤΟ, όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο και το Νότιο Αιγαίο, στο οποίο επικεντρώνεται η Σούδα, αλλά επίσης στο Βορρά, με την αυξανόμενη συνεργασία με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, τη Βουλγαρία και τη μακρά εμπλοκή (σ.σ. των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων) στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας», π.χ. με τη διαρκή συμμετοχή στις ασκήσεις «Sea Breeze».
Σε αυτό το φόντο, από το περίπτερο των Ενόπλων Δυνάμεων στη ΔΕΘ, ο Π. Καμμένος, υποδεχόμενος τον Πάιατ, δήλωνε: «Εξοχότατε πρέσβη κ. Πάιατ, θυμάμαι την τελευταία επίσκεψή σας στη Σούδα και τη συζήτησή μας στην Ουάσιγκτον με τον πρωθυπουργό. Μαζί χτίσαμε, ανανεώσαμε και ενισχύσαμε αυτήν τη συμμαχία. Για εμάς οι ΗΠΑ είναι παρούσες τώρα, αλλά ήταν παρούσες και σε δύσκολες στιγμές. Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε ότι στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, οι ΗΠΑ ήταν σύμμαχος και όχι δανειστής».
Αφού έσπευσε να ευχαριστήσει τις ΗΠΑ για το Σχέδιο Μάρσαλ, πρόσθεσε ότι «μαζί θα προχωρήσουμε στο μέλλον. Η στρατιωτική συμφωνία επεκτείνεται και αυτό θα βοηθήσει την Ελλάδα να είναι ένας στρατηγικός εταίρος σε ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου», διαβεβαιώνοντας παράλληλα την Ουάσιγκτον πως «η Ελλάδα και οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις θα είναι πάντα πραγματικός σύμμαχος», αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει προμετωπίδα την προώθηση των αμερικανοΝΑΤΟικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή και με την εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων.
Τα «καλύτερα λόγια» επιφύλαξε και προσωπικά στον Αμερικανό πρέσβη, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Εξοχότατε, πολλοί πρέσβεις πέρασαν από την Αθήνα. Θέλω να σας πω ότι είστε ο καλύτερος πρέσβης των τελευταίων 50 ετών και να σας ευχαριστήσω θερμά γιατί πιστεύετε σε αυτήν τη φιλία και συμμαχία»...

Πίσω από τις λέξεις

«Η Ελλάδα έχει μια ξεχωριστή δυνατότητα, που την παίρνει από τη θέση της στο χάρτη», έλεγε τις προάλλες ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Ν. Παππάς, προσθέτοντας ότι «έχει γίνει συνείδηση και στον πολιτικό κόσμο, ότι η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα αν διεκδικήσει ξανά όσα δικαιούται...». Δεν χρειάστηκε να περάσουν παρά λίγες μέρες, μέχρι να αποκαλυφθεί στη ΔΕΘ εκείνο που όλοι γνωρίζουν ότι κρύβεται πίσω από αυτά τα μεγάλα λόγια: Η «διεκδίκηση όσων δικαιούται» η αστική τάξη, γίνεται με την ανάδειξη της χώρας σε «σημαιοφόρο» των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδιασμών στην περιοχή, κυρίως σε ό,τι αφορά τα Ενεργειακά, σε αντιπαράθεση με το αντίστοιχο σχέδιο άλλων δυνάμεων, όπως η Ρωσία. Σε αυτά τα σχέδια, πράγματι, όλος ο αστικός πολιτικός κόσμος συντάσσεται. Γι' αυτό η ΝΔ και οι άλλοι δεν αρθρώνουν λέξη για τις «ξεχωριστές δυνατότητες» που επιδεικνύει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που υπερασπίζεται με πρωτόγνωρη «τόλμη» τα επικίνδυνα αυτά σχέδια, με τη στρατιωτική εμπλοκή και τα κάθε λογής «ραβασάκια» που διακινεί στην περιοχή, ως ο «προτιμώμενος εταίρος» των ΗΠΑ. Στο λαό μόνο «καμπανάκι» μπορεί να χτυπούν η επικίνδυνη εμπλοκή και οι εναγκαλισμοί με τους μακελάρηδες. Η δράση απέναντι στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς χρειάζεται να δυναμώσει τώρα.

Δικαίωση των μνημονίων

Η δικαίωση των μνημονίων ήταν το επιστέγασμα της ομιλίας του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, απ' όπου δεν κουράστηκε να επαναλαμβάνει τη «δέσμευση» προς το κεφάλαιο ότι «τα συμφωνηθέντα με τους δανειστές θα τηρηθούν στο ακέραιο» και ότι οι όποιες «ελαφρύνσεις» για το λαό δεν θίγουν στο ελάχιστο τους ματωμένους στόχους της «δημοσιονομικής προσαρμογής».
Είναι κι αυτό μια απόδειξη ότι τα μνημόνια δεν ήταν μια «έκτακτη κατάσταση», ένα «αναγκαίο κακό» για το ξεπέρασμα της κρίσης, αλλά ενσωματώνουν πάγιες αξιώσεις του κεφαλαίου, μέτρα και αναδιαρθρώσεις που είναι αναγκαία για τη θωράκιση της κερδοφορίας του και εφαρμόζονται σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη.
Αλλωστε, όλα τα αστικά κόμματα, όπως και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, λένε σε όλους τους τόνους ότι μια σειρά από τα μέτρα αυτά έπρεπε να είχαν υλοποιηθεί πριν από το ξέσπασμα της κρίσης, ανεξάρτητα από τα μνημόνια. Γι' αυτό οι κυβερνητικές εξαγγελίες από τη ΔΕΘ απ' τη μια μονιμοποιούν και επεκτείνουν αντιλαϊκές - αντεργατικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, ενώ απ' την άλλη τα ελάχιστα για τη «διόρθωση» τάχα των «αδικιών» σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού συνιστούν κοροϊδία.
Για παράδειγμα, απαριθμώντας τις περιβόητες «εξαγγελίες», εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η συντριπτική τους πλειοψηφία αφορά τη μεγαλοεργοδοσία: Από τη μείωση του φορολογικού συντελεστή για τις εταιρείες στο 25% και τη μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους», μέχρι τις αλλαγές στη Δημόσια Διοίκηση για τη διευκόλυνση των επενδύσεων.
Από τη στήριξη στο κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στον τουρισμό μέχρι το «ζεστό» χρήμα στους βιομήχανους της μεταποίησης. Ενώ ξεχωρίζει το «τροχάδην» που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός για ακόμα πιο βαθιά εμπλοκή στα επικίνδυνα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, ως «μοχλό» συμμετοχής σε κερδοφόρα επενδυτικά σχήματα στην Ενέργεια, στις μεταφορές κ.α.
Κι ενώ οι παροχές στο κεφάλαιο είναι «άμεσα πληρωτέες», οι υποσχέσεις για μείωση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας για το λαό, όπως και του ΕΝΦΙΑ, είναι στην πραγματικότητα «ακάλυπτες επιταγές», αφού παραπέμπονται στο μακρινό και αβέβαιο μέλλον, ενώ στο μεσοδιάστημα θα μειωθεί το αφορολόγητο για τα λαϊκά νοικοκυριά και βεβαίως ο ΕΝΦΙΑ θα αυξηθεί λόγω επικείμενης αύξησης των αντικειμενικών αξιών.
Ακόμα όμως και η περιβόητη «αύξηση» του κατώτατου μισθού, που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, αποτελεί υλοποίηση μνημονιακού νόμου και σε καμιά περίπτωση δεν οδηγεί σε σταδιακή αναπλήρωση των τεράστιων απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Οσο για την κατάργηση του «υποκατώτερου» μισθού, αυτή συνοδεύεται από την κρατική επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών για τις νεότερες ηλικίες, που φτάνει μέχρι και στην πλήρη απαλλαγή της εργοδοσίας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μέσω της φορολογίας, οι εργαζόμενοι θα πληρώνουν από την τσέπη τους τις εργοδοτικές εισφορές! Τα εκβιαστικά διλήμματα, λοιπόν, παραμένουν και στη «μεταμνημονιακή εποχή», με την κυβέρνηση να καλεί τους εργαζόμενους να διαλέξουν τι και πότε θα χάσουν, για να μη θιχτεί ούτε τρίχα από τα συμφέροντα και τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
Η ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ αποκάλυψε, τέλος, πόσο μεγάλη κοροϊδία είναι για το λαό η προπαγάνδα της κυβέρνησης περί «σταδιακής ανάκτησης απωλειών». Αποδεικνύεται ότι χωρίς κατάργηση όλου του μνημονιακού οπλοστασίου δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους ανάκτηση.
Απέναντι στην προσπάθεια της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων να παρουσιάσουν ως «κανονικότητα» το χαμήλωμα των απαιτήσεων, τη δουλειά χωρίς δικαιώματα, την ιμπεριαλιστική εμπλοκή, χρειάζεται τώρα να δυναμώσει ο αγώνας για ανάκτηση των απωλειών και σύγχρονα δικαιώματα, η πάλη για τις λαϊκές ανάγκες, σε σύγκρουση με το σχεδιασμό που υπηρετεί την ανάκαμψη της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου.
Γι' αυτό χρειάζεται σήμερα να γίνουν ακόμα μεγαλύτερα βήματα στην κατεύθυνση της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος και της συμμαχίας εργαζόμενων και μικρών αγροτών και αυτοαπασχολούμενων, της πάλης ενάντια στις κυβερνήσεις του κεφαλαίου. Να δυναμώσει η συμπόρευση με το ΚΚΕ, σε κάθε μάχη που έχουμε μπροστά μας, για να αλλάξουν οι συσχετισμοί προς όφελος της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας.

Ο ΤΣΟΛΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ....ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ !!!

Ο Απόστολος Μπαρμπαγιάννης, ο Τσολιάς της Ελληνοφρένειας και alter ego του Αριστερού Ματατζή Μπαλούρδου, μας δίνει μια συνέντευξη, όπου μιλάει για όλους και όλα, χωρίς μαλλιά και ψαλίδια στη γλώσσα.

Μας καλεί σε συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ για ένα καλύτερο χτες, για να μην αφήνουμε μόνο στα δικά του χέρια τη σωτηρία. Μας καθησυχάζει πως δε θα έρθει κανείς Κούλης, όσο υπάρχει πιο βολικός Θατσεριστής. Μιλάει για το σεξισμό και τη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Κρατάει έναν καλό λόγο για τον κυρ-Βασίλη, την Ελένη Λουκά και το διαρκές ταξίδι του Ψαριανού. Νοσταλγεί το ΣΚΑΪ και την Τρόικα. Αναλύει τις κομμουνιστικές καταβολές του Μπαλούρδου. Και μας λέει να έρθουμε να τον δούμε στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, όπως είμαστε, με μια φωτογραφία της Δέσποινας Κουτσούμπα, για να προκληθεί σύγχυση.

-Τι πας να κάνεις σε αυτό το Φεστιβάλ με τους Κομμουνιστάς;

 
Να τους θέσω προ των ευθυνών τους και να τους πείσω να συνεργαστούν με την αντιμνημονιακή πια αριστερή κυβέρνηση του τόπου για ένα καλύτερο χθες. Είναι κρίμα να αφήνουμε τη σωτηρία μόνο στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ.

-Θα ερχόταν ποτέ η μπάντα του Μπαλούρδου στην ΚΝΕ;

 
Ο Μπαλούρδος δεν έχει μπάντα. Είναι σόλο όργανο. Μπουζούκι. Επίσης, δεν περιοδεύει.

 

-Θα έμπαινες και σε Φεστιβάλ Σύριζα ή όχι για να μη σε πουν σεξιστή;

 
Για να έχει Φεστιβάλ ο Σύριζα προϋποθέτει να έχει και νεολαία. Άρα δύσκολο για την ώρα. Παρόλα αυτά έχει ενδιαφέρον να σε λένε σεξιστή και να επιδιώκουν τη λογοκρισία σου (και τελικά να την καταφέρνουν), προοδευτικοί και αριστεροί - κατά τη μαρκίζα - σύντροφοι (sic). Και γενικά έχει πλάκα να σε καταγγέλλουν, υπερασπιζόμενοι τάχα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτοί που με τα μνημόνια και την ξετσιπωσιά τους τα τσαλαπατούν καθημερινά.

-Γιατί χτυπάτε την αριστερή μας κυβέρνηση; Θέλετε να έρθει ο Κούλης;

 
Όσο η ''αριστερή'' κυβέρνηση εφαρμόζει τις πολιτικές του Κούλη και της Θάτσερ και υπηρετεί με αυταπάρνηση τους όποιους δυνάστες, μη φοβάστε, δε θα έρθει κανένας Κούλης. Δεν κερδίζει πάντα ο πιο πρόθυμος, καμιά φορά προηγείται ο πιο βολικός.

-Με δίδυμο Όλγα - Παπακώστα στο ΠΡΟ-ΠΟ, θα έχουμε κατάργηση των ΜΑΤ ή απλά εκδημοκρατισμό σαν τον αριστερό Μπαλούρδο;

 
Ελπίζουμε το δεύτερο. Το πρώτο εξάλλου θα ήταν δυσλειτουργικό. Σε περίπτωση κατάργησης των ΜΑΤ δε θα μπορούσε να κυκλοφορήσει πουθενά κανένα μέλος της κυβέρνησης. Ο εκδημοκρατισμός του Μπαλούρδου προέκυψε από τις βαθιές κομμουνιστικές ρίζες του. Όπως 

 και του Τσίπρα.
 

 

-Σου λείπουν τα μνημόνια τώρα που βγήκαμε από αυτά;

 
Είναι σαν να ρωτάς το θύμα αν ερεθίστηκε από τον βιαστή του κατά τη διάρκεια του βιασμού. Και βέβαια μου λείπουν! Χωρίς την Τρόικα είμαι ένα τίποτα, μια κουκίδα στον χάρτη χαμένη.

-Ποιος από όλους σου λείπει πιο πολύ από το ΣΚΑΪ;

 
Το στρίβω ανάμεσα σε Παπαδημητρίου και Πορτοσάλτε. Θα προτιμήσω τον πιο γραφικό. Το λέω και το υπογράφω. Με μαρκαδόρο.

-Θα είχε γίνει Μονακό η Ελλάδα, αν δεν ήταν στη μέση το ΕΑΜ και οι παραφυάδες του;

 
Αυτά να τα βλέπετε εσείς οι κομουνιστές που μας το στερείτε αυτή τη στιγμή με τις χαζομάρες σας. Εν τω μεταξύ, το Μονακό είναι χάλια. Χειρότερο κι απ το Λουτράκι.

-Πότε θα επιστρέψει η τηλεοπτική Ελληνοφρένεια;

 
Η ατάκα «όταν βγούμε από τα μνημόνια» να υποθέσω δεν πιάνει πλέον. Η Ελληνοφρένεια δεν έφυγε ποτέ. Μπορεί να απουσιάζει από τα μόνιτορ που έχει ο καθένας σπίτι του και που τα χρησιμοποιεί καμιά φορά για να βλέπει και τηλεόραση, αλλά ο σατιρικός και πολιτικός λόγος της Ελληνοφρένειας συνεχίζει και θα συνεχίσει να υπάρχει και να ορθώνεται. Απλώς αλλάζει το μέσο. Αυτά που έχουμε να πούμε θα τα πούμε είτε στο ραδιόφωνο, είτε σε μια παράσταση (όσο αφορά εμένα), είτε στο διαδίκτυο.

 

-Τι απέγινε άραγε ο κυρ-Βασίλης;

 
Ζει και βασιλεύει και προσδοκώ συνάντηση ζωντανών στην Πάτρα πριν ή μετά την παρουσία μου στη σκηνή του Φεστιβάλ το ερχόμενο Σάββατο.

-Έχεις συναντηθεί από κοντά με τη Λουκά;

 
Μια φορά πριν από χρόνια σε ένα εξωτερικό γύρισμα στην πλατεία Συντάγματος. Πριν ακόμα αρχίσει να παίρνει στη ραδιοφωνική εκπομπή. Νομίζω εκεί άρχισαν όλα.

-Σε έχουν καταλάβει ποτέ έξω στο δρόμο από τη φωνή σου;
Όταν είμαι στον δρόμο δεν μιλάω.

-Παράγουμε πιο πολλή Πασοκιά από όση μπορούμε να καταναλώσουμε;

 
Λάθος διατύπωση. Δεν παράγουμε Πασοκιά. Είμαστε η Πασοκιά. Οτιδήποτε άλλο παράγεται πέραν αυτού είναι πλεονάζον.

-Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια από τώρα;

 
Στο χρονοντούλαπο της υστερίας να διαβάζω Μαρξ σε αποκεφαλισμένα Κομσομόλ με την πίστη να φυτρώσουν νέα κλωνάρια.

 

 
 

-Θα ήθελες σαν τον Ψαριανό στης βουλής τα έδρανα, αχ κι εσύ να έκλανες;

 
Ελπίζω να μη φτάσω σε τέτοιο πάτο. Απόδειξη δε ότι όντως πέρδεται στης βουλής τα έδρανα, η συνεχής εναλλαγή θέσεων και κομμάτων. Δεν αντέχει ούτε ο ίδιος την δυσωδία που αναβλύζει.

-Τι μήνυμα δίνεις στις θαυμάστριές σου;

 
Ελάτε με ό,τι φοράτε! Ή με ζάχαρη ή με μέλι.

-Τι χρειάζεται να έχουν μαζί τους, όσοι έρθουν σε δουν επί σκηνής;

 
Να οπλιστούν με χιούμορ και επιμονή. Ιδανικά να κρατούν και μια καδραρισμένη φωτογραφία της Κουτσούμπα. Της Δέσποινας. Για να δημιουργηθεί σύγχυση στο Φεστιβάλ.

-Πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες;

 
Όταν θα ωριμάσουν οι συνειδήσεις. (το «όταν βγούμε από τα μνημόνια» και το «όταν πάρει πρωτάθλημα η ΑΕΚ», είναι πλέον πασέ).

Ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης παρουσιάζει τον Τσολιά εν δε Τσόλια Μπαντ στις Φεστιβαλικές εκδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα (15/9/2018)  μες στο Σεπτέμβρη. 

 
 

Κατιούσα

Τα παλιοκομμούνια…

      

Συζητάνε κάτι φασίστες Μακεδονομάχοι για τα επεισόδια στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, που προκάλεσαν ομάδες οι οποίες βγήκαν από το Μακεδονομαχικό συλλαλητήριο! «Τα παλιοκομμούνια», τους ακούς να λένε αναφερόμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ! Παλιοκομμούνια οι Συριζαίοι, κατά τους Μακεδονομάχους! Από πού κι ως πού;! Από το κάτω μέρος της πλατείας έως το επάνω μέρος της πλατείας, όταν τότε φασίστες, ακροαριστεροί, μπαχαλάκηδες και Συριζαίοι σε αγαστή συνεργασία εκτόξευαν πέτρες εναντίον των κομμουνιστών κραυγάζοντας «έξω τα κόμματα και τα χρώματα», τότε που φασίστες και Συριζαίοι χέρι – χέρι μπήκαν στη Βουλή ουρλιάζοντας «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» αλλά τελικά έκαψαν το λαό! Τώρα οι φασίστες, αβαντάροντας τους Συριζαίους, τους χαρακτηρίζουν κομμούνια κάνοντας πως ξέχασαν τα συνεταιρικά καραγκιοζιλίκια και κατορθώματά τους στις πλατείες, κάνοντας επίσης πως ξεχνούν ότι συναγωνίζονται στο ποιος θα γλύψει πιο καλά τον σκατωμένο κώλο των Αμερικανών!

Ραφαήλ Βασιλειάδης

Αμερικανικές Ιστορίες Τρόμου

Λιάνα Κανέλλη

E, λοιπόν, σύντροφοι, περάσαμε πλέον στη σφαίρα του εξωφρενικού!… Η συμπύκνωση των πολιτικών πραγματικών γεγονότων που τρέχουν πίσω, και εν τω βάθει που λένε κι οι γιατροί για τις κρυφές κακοήθειες, από τις επικοινωνιακές φανφάρες και κορόνες, είναι κυριολεκτικά ο τίτλος μιας δημοφιλούς σειράς θρίλερ με τίτλο «American Horror Story» (αμερικανική ιστορία τρόμου).

Δε χρειάζεται αποκρυπτογράφηση το τρομακτικό σκηνικό που στήνεται για τον ελληνικό και όλους τους βαλκανικούς λαούς. Αρκεί η φωτογραφία, κακέκτυπο με καθυστέρηση δεκαετιών της Θάτσερ με κάσκα ανθρακωρύχου στη φοβερή τότε απεργία στην Αγγλία, του δημάρχου Αθηναίων δίπλα στον Αμερικανό πρέσβη με τσάπες στα χέρια για την επέκταση της δενδροφύτευσης των αμερικανικών συμφερόντων στην καρδιά της Αθήνας, στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Μια εικόνα που ήρθε ν’ απαντήσει συγκινητικά και με ψυχή βαθιά στην αποκοτιά των εργατών του ΠΑΜΕ, που προσπάθησαν να γκρεμίσουν απ’ το βάθρο του το άγαλμα του Τρούμαν.

Αρκεί η θηλυκή εκδοχή της σειράς «Criminal Minds» (εγκληματικά μυαλά) που μαζί με εκατοντάδες πράκτορες του FBI, της CIA στα αρχηγεία και τα συντονιστικά επιτελεία αστυνομίας, ΕΥΠ κ.λπ., με αφορμή τη ΔΕΘ, συμπτύσσουν μια άπαιχτη ομάδα καταγραφής, φακελώματος, συμπεριφορικής και χαρακτηρολογικής ανάλυσης όσων συμμετέχουν σε δράσεις, λίγο λιγότερο παιδικές από του Ρουβίκωνα. Και είναι άπαιχτη αυτή η ομάδα γιατί συνδυάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Ο πρωθυπουργός θα τάξει απρόσκοπτα τα δικά του, που δε θα γίνουν ποτέ δικά μας, και οι Αμερικανοί με το πρόσχημα της εμπορικής τιμητικής πρωτιάς στην Έκθεση, θα επενδύσουν στο προσφιλές τους: Τη δημιουργία βάσης δεδομένων για κάθε εχθρό και κάθε φίλο τους.

Αυτό το ελληνικό σίριαλ με τίτλο Left American Pride (αριστερή αμερικανική υπερηφάνεια) συναγωνίζεται για το χρυσό βατόμουρο του πολιτικού Χόλιγουντ – Μπόλιγουντ μόνο με τους Σκοπιανούς καουμπόηδες της άγριας δυτικοβαλκανικής δύσης. Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται πώς η επαρχία της ΝΑΤΟικά κατακερματισμένης Γιουγκοσλαβίας, η ΠΓΔΜ, έχει μετατραπεί σ’ ένα απέραντο στούντιο κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών ιστορικοφανούς βαλκανικού Μπεν Χουρ, όπου παρελαύνουν και απαγγέλλουν με σαιξπηρικό στόμφο τη βαθιά τους εκτίμηση για την είσοδο στη ΝΑΤΟική Ρώμη των «μακεδονικών στρατευμάτων», που πολέμησαν γενναία στο Αφγανιστάν και θα εμπλουτίσουν τη συμμαχία του Καίσαρα Τραμπ. Τι Νίμιτς, τι Στόλτενμπεργκ, τι Μέρκελ (την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τα συλλαλητήρια δεν έχουν αρχίσει κι ο κατάλογος των υποστηρικτών της συμφωνίας των Πρεσπών δεν έχει ολοκληρωθεί) έσπευσαν και σπεύδουν να πουν το βαθιά πολιτικά ορθό «μη διανοηθείτε να μην ψηφίσετε αυτό που σας λέμε», ξεπερνώντας κάθε εξωφρενική εκδοχή αμερικάνικης σειράς τρόμου. Και εννοώ πως ό,τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στα Βαλκάνια, στην Ελλάδα και την Ευρώπη, είναι ακριβώς ίδιο αλλά ολοφάνερο και καθόλου συνωμοτικό μ’ εκείνο το περίφημο σκάνδαλο στην Ιταλία πριν από μερικά χρόνια (στοά Ρ2, τράπεζα Αμπροζιάνο, μαφία, Βατικανό, Lockheed κ.λπ., για όσους δεν ξεχνούν), οπότε: Σε μια γέφυρα βρίσκεται πτώμα με κομμένα χέρια και πυροβολημένο κεφάλι, μαζί με σημείωμα αυτοκτονίας. Το δικαστήριο απεφάνθη ότι όντως το θύμα αυτοκτόνησε… Φυσικά πράγματα στις αμερικανοευρωπαϊκές ιστορίες πολιτικού τρόμου.

Η αλήθεια είναι ότι η καλλιεργημένη και εκλογικά νομιμοποιημένη άνοδος των ευρωφασιστών, καλά κρυμμένη κάτω από ΝΑΤΟικά τζόκεϊ καπελάκια, στην εποχή των drones και των παράπλευρων απωλειών, δεν έχει πια ανάγκη από gladio – κόκκινες προβιές. Έχει ανάγκη από «αριστερούς» ανερμάτιστα φιλόδοξους ηγετίσκους, ελεύθερους σκοπευτές σε πλατείες Μεϊντάν, επιλεκτικούς βιασμούς σε πλατείες Ταχρίρ, Ρώσους πράκτορες με δηλητήρια απ’ το Κίεβο έως το Λονδίνο, παιδεραστικές αποκαλύψεις ταυτόχρονα στο διαδίκτυο για την Καθολική Εκκλησία και αδερφές Καρντάσιαν να απελευθερώνουν κρατούμενους κουβαλώντας το οικογενειακό τους κανάλι στο Λευκό Οικο.

Απ’ το εξωφρενικό που εξωφρενικά χαρακτήρισε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, διαβολικά καλό, μετά τη συνάντηση με τον Τραμπ, βγαίνει κανείς απέναντι και στα πρακτόρια και στα drones και στις κάμερες και στις βάσεις δεδομένων και στους κυνηγούς αφισοκολλητών και στους δικαστές των παράνομων απεργιών, μόνο με την υπόδειξη του ποιητή του μέγιστου «Αξιον Εστί»: «… και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια…».

Πινοσέτ έχουμε πολλούς, Αγιέντε βρήκαμε;

Κατιούσα

Ότι οι δεξιοί δουλεύουν για τον Τσίπρα και δε θέλουν να έρθει ο Κούλης είναι φως φανάρι. Κι ο Κατρούγκαλος είχε πει πως το μνημόνιο είναι η πολιτική του Πινοτσέτ στη Χιλή, εννοούσε όμως πως το εφάρμοζαν παρά τη θέλησή τους και τώρα μπορούν να πανηγυρίζουν πως μας έβγαλαν από αυτό. Ενώ ο Καραγκούνης ζηλεύει τη δόξα του ακροδεξιού Τσιάρτα και χρησιμοποιεί ανοιχτά ως πρότυπο το ασφαλιστικό σύστημα μιας στρατιωτικής χούντας και της πρώτης χώρας όπου παρενέβη το ΔΝΤ με τις θαυμαστές του συνταγές. Το επόμενο βήμα μπορεί να είναι πχ μια δήλωση πως θα κατεβάσουν τα τανκς στους δρόμους που παλιότερα εφαρμόστηκε και στη χώρα μας με επιτυχία, για να δει τι επικοινωνιακό αντίκτυπο θα έχει.
Η κυβέρνηση βολεύεται με το ρόλο του Αγιέντε, που ταιριάζει γάντι στον Αλέξη, γιατί κι αυτός είναι Σωτήρας (Σαλβαδόρ). Ο ένας αντιστάθηκε με το όπλο στο χέρι, ο άλλος με τον έρπη στα χείλη. Ο ένας μπήκε στο στόχαστρο της CIA, ο άλλος παίρνει πράκτορες του DIV στη φρουρά του. Ο ένας ήθελε να πάρει τον έλεγχο των επιχειρήσεων από τα χέρια των ΗΠΑ και των μονοπωλίων τους, ο άλλος τα περιμένει να έρθουν να επενδύσουν σε μια σημαιοστολισμένη πόλη με αστέρια, γη και ύδωρ. Ο ένας συνεργαζόταν με τους κομμουνιστές, ο άλλος με τους ΑΝΕΛ. Και ήταν στο ίδιο κόμμα με το Λαφαζάνη που έφτιαξε τη Λαϊκή Ενότητα αλλά δεν κατάλαβε τίποτα από την πικρή αλήθεια της Unidad Popular.
Πραγματικά σα δύο σταγόνες νερό που η μια είναι μολυσμένη. Άλλος κανείς για το ρόλο του Αγιέντε;

«Βάλε το καλό σου αυτί, να δεις τι έγραψε ο μικρός!»

Αν κάνει ο καθένας μας μία πρόχειρη έρευνα στην γειτονιά του, ρωτώντας τον κόσμο ποιον θεωρεί τον μεγαλύτερο Έλληνα τραγουδιστή, οι 9 στους 10 θα απαντήσουν: «Στέλιος Καζαντζίδης»

Σε λίγες μέρες κλείνουν δεκαεπτά  χρόνια από το θάνατο του μεγαλύτερου Έλληνα λαϊκού τραγουδιστή (14/9/2001).

Αν και έχουμε κάνει αφιερώματα σε πολλούς σημαντικούς δίσκους της ελληνικής μουσικής, σε δίσκο με τον Καζαντζίδη, δεν έχουμε κάνει ποτέ.

Ο κύριος λόγος είναι πως ο Στέλιος, όσο και να φανεί παράξενο, δεν έχει πολλούς σημαντικούς δίσκους στο ενεργητικό του.

Τα τραγούδια του κυκλοφορούσαν σε 45αρια και σε συλλογές, δεν είχε τραγούδια που ήταν προορισμένα να αποτελέσουν την ενότητα ενός συγκεκριμένου έργου.

Αυτό έχει την εξήγηση του, καθώς ο Στέλιος με τον δύσκολο και περίεργο χαρακτήρα του, δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα να συνεργαστεί για την δημιουργία ενός ολοκληρωμένου έργου.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα η άρνηση του να συμμετάσχει στον «Επιτάφιο» και στην «Μικρά Ασία»

Μοναδική περίπτωση συμμετοχής του σε ολοκληρωμένο έργο αναφοράς είναι στην «Πολιτεία» του Μίκη Θεοδωράκη.

Φτάνουμε λοιπόν στα 1974 με τον Καζαντζίδη να βάζει μπρος μια συνεργασία με τους Χρήστο Νικολόπουλο και Πυθαγόρα, για τον δίσκο «Υπάρχω», τον οποίο και θα παρουσιάσουμε.

Το «Υπάρχω» επανακαθορίζει το λαϊκό τραγούδι σε μια δύσκολη περίοδο για εκείνο.

Ο αδικοχαμένος Πάνος Γεραμανής, ο σκαπανέας του λαϊκού μας τραγουδιού, τον είχε χαρακτηρίσει ως τον σπουδαιότερο δίσκο του λαϊκού τραγουδιού από την μεταπολιτευση και μετά.

Και δεν έχει άδικο

Από το 1975 που κυκλοφόρησε ο δίσκος, δεν υπήρξε άλλη δημιουργία που να τον κοντράρει στα ίσα. Μιλάμε για ένα έργο γνήσια λαϊκό, για τον ορισμό του λαϊκού ανοθευτου τραγουδιού, ό οποίος αποτελεί το πρότυπο του πως δημιουργείται ένας λαϊκός δίσκος.

Για να φτιαχτεί ένα σπουδαίο έργο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχουμε σπουδαία υλικά και και εδώ είχαμε έναν τέλειο συνδυασμό άριστων υλικών.

Πρώτα, την μεγαλύτερη φωνή της Ελλάδας στην πιο ώριμη στιγμή, η οποία αποφάσισε να τραγουδήσει έτσι όπως ξεκίνησε εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 50,και να αφήσει πίσω της τα κλαψιάρικα και τα μίζερα της δεκαετίας του ’60.

Κατόπιν, έχουμε έναν συνθέτη σε μικρή μεν ηλικία, αλλά με τεράστιο ταλέντο και με τέλειο μουσικό υπόβαθρο, ο οποίος γνώριζε στην εντέλεια όλη την ελληνική μουσική.

Από τα δημοτικά και κλέφτικα τραγούδια, τα ρεμπέτικα, τα έντεχνα μέχρι την ελαφρά μουσική του Αττίκ.

Ο Νικολόπουλος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Στέλιο, με αρκετές επιτυχίες, μεταξύ των οποίων, τα «Νυχτερίδες και αράχνες» και «Αγριολούλουδο».

Και τέλος, έναν εξαιρετικό στιχουργό, τον Πυθαγόρα,με μια τεράστια καριέρα πίσω του.

Από τον τελευταίο ο Στέλιος θα ζητήσει όπως χαρακτηριστικά είχε πει:

«Πυθαγόρα, θέλω τραγούδια για τον απλό κόσμο. Όχι λογοτεχνίες».

Και ο Πυθαγόρας ανταποκρίθηκε με το παραπάνω στο αίτημα του Στέλιου.

Οι τρομεροί στίχοι του Πυθαγόρα ευτύχησαν να ντυθούν με την μουσική του Νικολόπουλου, η οποία με την μαγεία και την δυναμική της, αποτέλεσε το τέλειο έδαφος για να περπατήσει πάνω του, η φωνή του Στέλιου.

Προσωπικά, θεωρώ την ερμηνεία του Καζαντζίδη στον συγκεκριμένο δίσκο, ως την καλύτερη ερμηνεία όχι μόνο του ίδιου, αλλά συνολικά λαϊκού τραγουδιστή.

Ο Αχιλλέας Θεοφίλου

Ο παραγωγός του δίσκου, ο εξαιρετικός Αχιλλέας Θεοφίλου, μας δίνει ορισμένες λεπτομέρειες, που μας βάζουν στο κλίμα του δίσκου και μας βοηθούν να καταλάβουμε,

γιατί υπήρξε τόσο σπουδαίος ο δίσκος αυτός και γιατί ο Στέλιος ακούγεται τόσο μοναδικός και μεγαλειώδης:

«Τον αγάπησε πολύ ο Στέλιος αυτόν τον δίσκο. Ο Χρήστος με τον Στέλιο ήταν πολύ αγαπημένοι εκείνη την περίοδο κάτι που έβγαινε στον δίσκο.

Υπήρχε μεγάλη αγάπη μεταξύ τους και ο Νικολόπουλος ήταν πολύ αφοσιωμένος στο να γράψει τα καλύτερα τραγούδια για τον Στέλιο.

Κάποια στιγμή σε μια ηχογράφηση μου λέει ο Στέλιος για τον Χρήστο:

«Ψηλέ, βάλε το καλό σου αυτί να δεις τι έγραψε ο μικρός!»

Η συνεργασία Καζαντζίδη – Νικολοπουλου, είναι από τις πιο συγκλονιστικες που έχω δει. Ο Στέλιος πάντα τραγουδούσε με έντονο συναίσθημα και πάθος, αλλά εδώ προχωρά ακόμα περισσότερο, με τον στίχο να τον κάνει κτήμα του και κυριολεκτικά να τον ζει.

Σε πολλά τραγούδια βουρκώνει να όπως στα «Αισθηματίες» και «Υπάρχω», με την ηχογράφηση να διαρκεί ώρες, για να συνέλθει από τον κλάμα, ιδιαίτερα στο «Έφυγες μ’ έναν άλλονε».

Ο Καζαντζίδης αν και τις φωνές τις ηχογραφούσαμε μετά τις 4 το απόγευμα, ήταν στο στούντιο πρώτος από τις 9 το πρωί.

Κάθε βράδυ φεύγαμε όλοι μαζί και πηγαίναμε για παϊδάκια στην ταβέρνα του Φόνη στους Θρακομακεδόνες. Οι μέρες εκείνες ήταν πραγματικά αξέχαστες.

Εκείνη την περίοδο ο Πυθαγόρας με τον Χρήστο, έγραφαν τραγούδια για έναν δεύτερο δίσκο με τον Καζαντζίδη, αλλά ο Στέλιος έφυγε για την Αμερική.

Μας έστειλε γράμμα να τα ηχογραφήσουμε εκεί, κάτι το οποίο δυστυχώς δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα».

* * *

Τα τραγούδια του δίσκου τα παρουσίασε σε τηλεοπτική εκπομπή τον Νοέμβριο του 1975, με τον μύθο να λέει ότι εννιά εκατομμύρια Έλληνες κλείστηκαν στο σπίτι τους για να δουν και να ακούσουν τον Στέλιο τους.