Το άβατο της πρέζας και ο Μητσοτάκης

Σφυροδρέπανος

Αυτές τις μέρες κάποιοι βάζουν τα καλά τους κι άλλοι τη στολή του Άι-Βασίλη. Κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης βάζει τα λαϊκά του, τα “φτωχά” του, και πάει να συναντήσει την πλέμπα, για να μας δείξει πως είναι ένας από εμάς.
Χτες το επιτελείο του έστησε ένα κακόγουστο σόου σε ένα καφενείο της πλατείας Βάθη, όπου συνάντησε κάποιους απεξαρτημένους χρήστες που μοιράστηκαν τις αγωνίες και τα προβλήματά τους, για να τα αφουγκραστεί ο Μητσοτάκης και να επιληφθεί σύντομα του θέματος, ως ο μελλοντικός πρωθυπουργός της χώρας -όπως θέλει να πιστεύει και να πλασάρει τον εαυτό του.
Οι μαρτυρίες των συνομιλητών του εστίαζαν στα κυκλώματα της φυλακής, στο πρόβλημα της επανένταξης και πόσο δύσκολο είναι να βρει δουλειά κάποιος απεξαρτημένος, πόσο μάλλον όταν είναι κάποιας ηλικίας, καθώς αδυνατεί να σπάσει το τείχος της προκατάληψης -που την λέμε γενικά κι αόριστα κοινωνική, ενώ εδώ έχει να κάνει με επιχειρήσεις.
Ο Μητσοτάκης υποσχέθηκε να κάνει ό,τι μπορεί, για να ενισχύσει αυτην την προσπάθεια. Για παράδειγμα, ήδη είναι πολύ δύσκολο για κάθε πενηντάρη να βρει άλλη δουλειά, αν χάσει αυτήν που είχε, κι έτσι πρακτικά δεν υπάρχει καμία διάκριση εις βάρος όσων είναι παλιοί χρήστες κι έχουν ίσα δικαιώματα στην ανεργία και την απελπισία -που ίσως κάνει κάποιους να ξανακυλήσουν κι άλλους να ξεκινήσουν τη “διέξοδο” ενός πλαστού παράδεισου.
Μπορεί επίσης πίσω από το επικοινωνιακό σόου να χρησιμοποιήσει μελλοντικά τους πρώην χρήστες με άλλον τρόπο. Πχ σε φτηνές και κακοπληρωμένες δουλειές-συμβάσεις ειδικά για αυτούς, για να συμπιεστούν κι άλλο οι μισθοί, με το πρόσχημα της επανένταξης -χωρίς να έχουν βέβαια την παραμικρή ευθύνη για αυτό οι απεξαρτημένοι χρήστες.
Την ίδια ώρα, ζητήματα όπως το γενικό τοπίο των εργασιακών σχέσεων-δικαιωμάτων, τα ναρκωτικά ως φαινόμενο, οι κοινωνικές αιτίες τους, τα κυκλώματα στη φυλακή, στις αστυνομικές αρχές κτλ, είναι ψιλά γράμματα, για τα οποία μπορεί κανείς να στείλει γράμματα στον Άι-Βασίλη. Είναι πιο ρεαλιστικό να περιμένεις από αυτόν λύση, παρά από το κόμμα του Μητσοτάκη.
Βγαίνοντας από το καφενείο, ο Μητσοτάκης πόζαρε ανέμελα στο φακό (που δεν κοιτούσε), με φόντο την πιάτσα με τους εξαρτημένους που δεν ήταν αρκετά τυχεροί ή άριστοι (έκαναν λάθος επιλογές, που λέει και μια ψυχή) ώστε να τον συναντήσουν και να αντλήσουν αισιοδοξία για το μέλλον τους.

Η εικόνα έγινε viral για τους λάθος λόγους, αφού πολλοί είδαν τον Κυριάκο με αθλητικό, casual ντύσιμο και νόμισαν πως πάει στα Εξάρχεια να σπάσει το άβατο, με στολή παραλλαγής που τον κάνει αγνώριστο. Στην πραγματικότητα ήταν στην οδό Καματερού, μια ανάσα από την οδό Σωκράτους και το Α.Τ. Ομονοίας στη Βερανζέρου.
Και μαντέψτε: κανένα “άβατο”, άσυλο, κοκ, δεν υπάρχει στην Καματερού όπου μαζεύονται δυστυχισμένες ψυχές με άδειο βλέμμα, για να γεμίσουν το κενό με πρέζα, γιατί ξέρουν πως εκεί έχει πιάτσα και θα την βρούνε. Κανένα άβατο ή άσυλο δεν υπάρχει στην οδό Σωκράτους, δίπλα στο αστυνομικό τμήμα, όπου άλλες εξαρτημένες κάνουν πεζοδρόμιο, για να βρουν λεφτά για τη δόση τους, με την υψηλή προστασία των ένστολων νταβατζήδων. Και αυτό είναι το μόνο πραγματικό άβατο που υπάρχει στην περιοχή και δεν πρόκειται να σπάσει, παρά μόνο μαζί με τους λόγους που το γέννησαν.
Τίποτα από όλα αυτά δε χώρεσε στο χτεσινό σόου, γιατί δε βόλευε το κάλπικο δίλημμα και το δίπολο που στήνεται. Σα να λέμε “σκληρά και μαλακά” ναρκωτικά. Και ξέρεις πόσοι βλέπουν την κυβέρνηση σα μεθαδόνη για να μην πέσουν στο σκληρό νεοφιλελευθερισμό της ΝΔ, αλλά καταλήγουν στο βούρκο που φοβούνται, με άλλες αποχρώσεις κι ονόματα;

Ο εντεταλμένος του Περισσού και Δήμαρχος Πατρέων νοσταλγός των Σοβιέτ καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους!

Ρανια Λημνιου

15 ώρες ·

😄😄
Ο εντεταλμένος του Περισσού και Δήμαρχος Πατρέων έδειξε για άλλη μια φορά τα αντιδημοκρατικά του δόντια, όταν παραμονές των χριστουγέννων μαζί με τον Κόκκινο Στρατό του και λακέδες του Εργατικού Κέντρου έκανε έφοδο στα κεντρικά της ΔΕΗ Πάτρας απειλώντας με γκούλαγκ και τουφεκισμούς, απαιτώντας να επανασυνδεθεί το ρεύμα σε 650 οικογένειες μπαταχτσίδων.

Έντρομος ο διοικητής της επιχείρησης αναγκάστηκε να υποκύψει στις απειλές και τους εκβιασμούς του τραμπούκου Δημάρχου με αποτέλεσμα σήμερα το πρωί να κινήσει τις διαδικασίες επανασύνδεσης στις περισσότερες οικογένειες.
Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που ο νοσταλγός των Σοβιέτ καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους.

Οι πολίτες τις Πάτρας θα θυμούνται όταν στην αρχή της θητείας του εξασφάλισε την ημερήσια διατροφή για όλους τους χαραμοφάηδες ("άπορους" τους λένε τα κουμμούνια) της πόλης.


Και σαν να μην έφτανε αυτό ανάγκασε υπαλλήλους του Δήμου να κάνουν διανομή κατ’ οίκον των μερίδων φαγητού μέσω δικύκλων, για όσους τεμπέλιδες "αδυνατούσαν" να βγουν από το σπίτι, οι οποίοι είχαν επικαλεστεί είτε αναπηρία, είτε ασθένεια, είτε ηλικία.

Έφτιαξε κεντρικά μαγειρεία στην Πλαζ για να φτιάχνουν το φαγητό για τα κοπρόσκυλα που βαριούνται να πάνε δουλέψουν.

Προμηθεύτηκε βαν για να μεταφέρει εγκαίρως το ζεστό φαγητό από τα κεντρικά μαγειρεία προς τους παιδικούς σταθμούς και τα σχολεία για να ταΐσει τα κωλοπαίδια κι εξασφάλισε κολατσιό για τους μαθητές των τρακαδόρων γονέων οι οποίοι τάχα μου ήταν σε "δυσχερή οικονομική θέση".

Ποιός θα ξεχάσει την μείωση δημοτικών τελών που έκανε στην πλέμπα και την αύξηση για τις μεγάλες ιδιοκτησίες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, χτυπώντας ταυτόχρονα Αριστεία και Υγιή Επιχειρηματικότητα σε ένα εκδικητικό μολσεβίκικο κρεσέντο.

Όλοι ξέρουν πως αυτό το Σταλινικό απολίθωμα σε ένα ντελίριο κόκκινου φασισμού, απαγόρεψε στους οπαδούς του δημοκρατικά εκλεγμένου κόμματος της Χρυσής Αυγής το συναθροίζειν, αφού ποτέ δεν τους παραχώρησε δημοτικό κτήριο ή αίθουσα.

Κανείς δεν θα ξεχάσει όταν ο αντιδραστικός κομμουνιστής Πελετίδης δεν συμμορφώθηκε με τις εντολές της κεντρικής κυβέρνησης και κατ' επέκταση των Ευρωπαίων εταίρων μας και αρνήθηκε να απολύσει τους δημοτικούς υπαλλήλους που του είχαν υποδείξει, με αποτέλεσμα να συρθεί στα δικαστήρια και να ρεζιλέψει ολόκληρο τον Πατρινό λαό.

Σαν χθές ήταν που ο κομπλεξικός Δήμαρχος έβγαλε όλο τον αθεϊστικό κι αντιεξουσιαστικό οχετό του και πήρε τα δημοτικά ελαιόδεντρα απο την Αγία μας Εκκλησία και τους καλούς μας αστυνομικούς που ως τότε τα εκμεταλλεύονταν, και τα έδωσε σε κάτι ξεβράκωτους πολύτεκνους κατσαπλιάδες, για να έχουνε λέει "το λάδι της χρονιάς τους".

Αμ το άλλο? Το άλλο?

Που αναμόρφωσε κι αποκατέστησε την πλαζ με μόλις 1000€ ενώ στέρησε το ψωμί σε κάποιους τίμιους και σοβαρούς εργολάβους που ζητούσαν για την ίδια δουλειά 300 ψωροχιλιάρικα, βγάζοντας όλη την φτήνια και την τσιγγουνιά που κρύβει ένας κατ' εξοχήν τσίπης.

Και δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω όταν ο αυταρχικός Δήμαρχος με συνεργεία του Δήμου πήγε και ξήλωσε τις καγκελόπορτες που είχε τοποθετήσει η ΟΛΠΑ για να φτιάξει -άκουσον, άκουσον- δωρεάν πάρκινγκ για 1000 αυτοκίνητα για τους κωλαράδες Πατρινούς που βαριούνται να πάνε από δω ίσαμε εκεί με τα πόδια ή το ποδήλατο.

Αυτά κι άλλα πολλά από έναν λαϊκιστή που σαν Δήμαρχος δεν κατάφερε να κάνει ένα έργο ουσίας όπως π.χ. ο Δήμαρχος Ναυπλιέων που έκανε τον Αντώνη Σαμαρά επίτιμο Δημότη Ναυπλιου ή σαν τον Δήμαρχο Άργους-Μυκηνών που έχει βάλει μπρος να φτιάξει το Άγαλμα του Κωνσταντίνου Κατσιφά.

Αυτά κι άλλα πολλά από έναν ιδεοληπτικό που προσπαθεί να κάνει την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της πανέμορφη πατρίδας μας, την τελευταία Σοβιετία του πλανήτη.

- Λέλος Κιτρινοφυλλίδης.

Δημοσιογράφος της εφημερίδας "Το Φιλελεύθερο Πατρινό Παπαγαλάκι".

Από τον τοίχο του Νικος Κατσικιδης

Πόσο προβοκάτορες είστε;

Πρώτα τα γεγονότα:
Τι συνέβη; Εκρηκτικός μηχανισμός στο Κολωνάκι.
Πού; Σε εκκλησία!
Πότε έγινε; Τις ημέρες των Χριστουγέννων!
Τι προηγήθηκε; Τίποτα. Καμία ειδοποίηση.
Σε τι περιβάλλον συνέβη ό,τι συνέβη; Σε συνθήκες κοινωνικής ανασφάλειας και με τον «στρατό» της καλλιέργειας κλίματος εκφοβισμού σε πλήρη ετοιμότητα.

Διαπίστωση πρώτη: Ακόμα και «χρήσιμος ηλίθιος» να είσαι, από τόση ηλιθιότητα αποκλείεται να πάσχεις.

 

Διαπίστωση δεύτερη: Η απαίτηση για πλήρη διαλεύκανση αυτής της νέας αθλιότητας, που βοά ότι οι «εργολάβοι» των κοινωνικών νεκροταφείων εξυπηρετούνται από τη «σιγή νεκροταφείου», ισοδυναμεί με την απάντηση σε ένα πολύ απλό ερώτημα: «Ποιος ωφελείται;». 

Εν κατακλείδι: Για εσάς, όποιοι κι αν είστε, από όποιους θύλακες κι αν εντέλλεται η παρακρατική δράση σας, είτε αναλάβετε είτε όχι την ευθύνη για ό,τι προσφέρατε στο σύστημα και στη μαυρίλα του, έχουμε ένα ερώτημα (και απάντηση μαζί): Πόσο προβοκάτορες είστε; 

Το Μανιφέστο των Αγίων

 

27-12-2018

Δημήτρης Καντ.

 

Πριν από λίγα χρόνια, στα πλαίσια των αδελφικών σχέσεων της Εκκλησιαστικής με την Πολιτική και την Οικονομική Εξουσία, ο εν Ελλάδι εκπρόσωπος του Θεού Ιερώνυμος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, είχε αποστείλει προς τον «εξοχώτατον» (όπως τον αποκαλούσε) Λουκάν Παπαδήμον», τον τότε εν Ελλάδι εκπρόσωπο του Τραπεζικού Κεφαλαίου και δοτό πρωθυπουργό, μία επιστολή. [1]

Με την επιστολή του εκείνη, ο Άγιος Ιερώνυμος, βαθύτατα τεθλιμμένος,  εξέφραζε προς τον πρωθυπουργό τραπεζίτη αφενός τον πόνο του για τα μαρτύρια του ελληνικού λαού και αφετέρου τον τρόμο του για τον ενδεχόμενο κίνδυνο της κοινωνικής ανάφλεξης: «Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων», έγραφε μεταξύ άλλων ο Άγιος, « – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του Τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογενειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους. Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους».


Και αναγνώσαντες την ιεράν επιστολήν ο εκπρόσωπος των τραπεζιτών και αρχηγός της αστικής κυβερνήσεως Παπαδήμος μετά απάντων των υπουργών του συγκινήθηκαν σφόδρα και σταμάτησαν πάραυτα την εξαθλίωση του ελληνικού λαού με την άρνηση της περαιτέρω πληρωμής του τοκογλυφικού χρέους και την απαγόρευση των απολύσεων, των κατασχέσεων των λαϊκών κατοικιών και της εν γένει εκμεταλλεύσεως του ελληνικού λαού από την άρχουσα τάξη. Και ομού μετά του Αγίου Ιερωνύμου, των ιεραρχών και των αστών πολιτικών συγκινήθηκε άπασα η άρχουσα τάξη και επλήσθησαν δακρύων τα Κολωνάκια, οι Εκάλες, οι Κηφισιές και εν ολίγοις όλες οι χριστιανικές και φιλάνθρωπες περιοχές, όπου διαβιούν μακαρίως οι τραπεζιτικές, βιομηχανικές, εφοπλιστικές και λοιπές άρχουσες ολιγαρχίες και ευγενείς συνομοταξίες μετά των οικογενειών των και των πολιτικών και λοιπών αυλικών τους. Διότι ηγνόουν προ της δημοσιεύσεως της επιστολής του Αγίου Ιερωνύμου το κακόν που είχαν προκαλέσει δια της ισοβίου υπερεκμεταλλεύσεως και αφαιμάξεως των ελλήνων εργαζομένων. Και εγένετο μέγας οδυρμός και ετρομοκρατήθησαν άπαντες τούτοι σκεπτόμενοι και λέγοντες: «Λες να ξεσηκωθεί ο λαός και να μας πάρει όλους ο Διάολος, όπως μα προειδοποιεί ο Ιερώνυμος;»

Αυτό ακριβώς βασανίζει μέχρι σήμερα τον μακαριώτατο Ιερώνυμο, όπως και πλήθος Αγίων, από την εποχή του Αποστόλου Παύλου του Επιστολογράφου, που φρόντισε εγκαίρως να συντάξει το παρακάτω αντιδραστικό Μανιφέστο με τις βασικές πολιτικές αρχές της Χριστιανικής Εκκλησίας, προκειμένου να ευνουχίσει πολιτικά, απέναντι σε κάθε Εξουσία, το σύνολο των δούλων του Κυρίου, από την χορεία των Αγίων και των ιεραρχών μέχρι την κατωτάτη στάθμη των πτωχών τω πνεύματι ποιμνίων τους:

«1.Kάθε ψυχή να υποτάσσεται στις υπέρτερες εξουσίες· γιατί δεν υπάρχει εξουσία που να μην προέρχεται απ’ το Θεό· κι οι εξουσίες που υπάρχουν έχουν θεσμοθετηθεί απ’ το Θεό. 2. Έτσι, αυτός που εναντιώνεται στην εξουσία, είναι ενάντιος στην τάξη του Θεού· και όσοι αντισταθούν, θα διαπράξουν αμαρτία. 3. Γιατί οι άρχοντες δεν είναι φόβος των καλών έργων, αλλά των κακών. Θέλεις να μη φοβάσαι την εξουσία; Κάνε το καλό και θα δεχτείς έπαινο απ’ αυτήν. 4. Γιατί [η εξουσία] είναι υπηρέτης του Θεού για το δικό σου καλό. Εάν, όμως, κάνεις το κακό, να φοβάσαι· γιατί δεν φορά άσκοπα το σπαθί· υπηρετεί την οργή του Θεού  και εκδικείται εναντίον εκείνου που πράττει το κακό. 5. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να υποτάσσεστε, όχι μόνο για να αποφύγετε την οργή, αλλά και για να έχετε ήσυχη τη συνείδησή σας. 6.  Γι’ αυτό λοιπόν πληρώνετε και φόρους· γιατί οι λειτουργοί [της εξουσίας] είναι του Θεού και αυτό ακριβώς περιμένουν.7. Να αποδίδετε στους πάντες αυτά που οφείλετε, το φόρο σε αυτόν που οφείλετε τον φόρο, το τέλος σε αυτόν που οφείλετε το τέλος, τον φόβο σε αυτόν που οφείλετε τον φόβο, την τιμή σε αυτόν που οφείλετε την τιμή.» [2]

Ο Άγιος, λοιπόν, Ιερώνυμος, όπως και όλοι οι ιερείς και ιεράρχες, τα γνωρίζουν καλά όλα αυτά και φροντίζουν να διαπαιδαγωγούν σύμφωνα με τις αρχές του παραπάνω πολιτικού μανιφέστου τούς αγαθούς τω πνεύματι τακτικούς θαμώνες των εκκλησιών, ώστε να φέρονται δουλικώς απέναντι στους εκκλησιαστικούς άρχοντες αλλά και απέναντι σε κάθε εγκόσμια εξουσία. (Το χειροφίλημα, η ευσεβής κλίση της κεφαλής  ενώπιον ιεραρχών και η δουλική γονυκλισία είναι μόνο τρεις απλές εκφάνσεις αυτής της δουλικότητας.) Περαιτέρω, όλη η εκκλησιαστική ιεραρχία και το παπαδαριό ασκούν σκληρή κριτική, και διαδηλώνουν μάλιστα, μόνον όταν κινδυνεύουν τα συμφέροντά τους, όπως για παράδειγμα οι μισθοί τους, για τους οποίους βρίσκονται σήμερα σε αναβρασμό, μήπως και χάσουν την εξασφάλιση της πληρωμής των μισθών τους από το κράτος. Για την εξαθλίωση του λαού, μπορούν και γράφουν διάφορα θεάρεστα και συμπονετικά μηνύματα, αλλά το πολιτικό τους μανιφέστο είναι ενάντιο σε κάθε πράξη που θα συνέβαλε στην ανατροπή της εξουσίας. Θα συντρέχουν φιλανθρωπικώς τους φτωχούς, αλλά ποτέ δεν θα εξεγερθούν για να εξαφανιστούν οι κοινωνικοοικονομικές αιτίες της φτώχειας και για να καταργηθεί η εκμετάλλευση, κι ούτε καν θα συμμετάσχουν  σε καμιά διαδήλωση ενάντια στα μέτρα της εξαθλίωσης του λαού. Αυτά μάλλον τα θεωρούν ότι ανήκουν στο διαβολικό Κομμουνιστικό Μανιφέστο και οι σχεδόν πάντοτε αντιδραστικοί ιεράρχες φοβούνται μην τους… συκοφαντήσουν σαν κομμουνιστές, όπως συνέβη με τον αρχιεπίσκοπο Hélder Pessoa Câmara, που έγραψε κάποτε: «Όταν δίνω τροφή στους φτωχούς, με λένε άγιο. Αλλά, όταν ρωτώ γιατί υπάρχουν φτωχοί, με λένε κομμουνιστή». [3]

Φυσικά, «κομμουνιστής» δεν είναι αυτός που απλώς ρωτάει αφελέστατα «γιατί υπάρχουν οι φτωχοί», αλλά αυτός που αγωνίζεται για την εξάλειψη της εκμετάλλευσης που φτωχαίνει τις λαϊκές τάξεις και για την κατάργηση κάθε Εξουσίας που νομιμοποιεί και υπερασπίζεται την εκμετάλλευση. Σε μια τέτοια περίπτωση, και αφού θα εξαφανιστούν οι τραπεζίτες και συνολικά η άρχουσα τάξη, δεν ξέρω ποιους θα βρουν οι Άγιοι για να στέλνουν τις πονεμένες τους επιστολές. Ίσως να αποφασίσουν να κόψουν τα… θαύματα, διαμαρτυρόμενοι για τη μεγάλη αμαρτία της ανατροπής της Εξουσίας και της εξαφάνισης των φτωχών. Βέβαιο είναι ότι το τέλος της κάθε ιδεολογικής μαλάκυνσης επέρχεται αργότερα από την εξάλειψη της υλικής της αιτίας. Ακόμα πιο βέβαιο, όμως, είναι ότι πολλοί πιστοί κήρυκες και ακόλουθοι του παραπάνω μανιφέστου, θα παραμείνουν δέσμιοι στη μαλάκυνσή τους μέχρι τον τάφο.

Η αγία τριπλέτα: Εκκλησία, Πολιτική Εξουσία και Οικονομία.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Δημοσιεύτηκε στον ιερό ιστότοπο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών στις 2.2.2012

2. Βλ. Αγία Γραφή, Απόστολος Παύλος, Επιστολή προς Ρωμαίους, κεφ.13

3. Όπως έχει αποδοθεί στα ελληνικά η φράση του «Si le doy de comer a los pobres, me dicen que soy un santo. Pero si pregunto por qué los pobres pasan hambre y están tan mal, me dicen que soy un comunista»

Πηγή: Joaquín Piña, «Quien tenga oídos para oír, que oiga».

https://es.wikiquote.org/wiki/H%C3%A9lder_C%C3%A2mara

 http://www.katiousa.gr

Άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε από τα Τζάμπο για τη σακούλα δώρου με το Χίτλερ

Κατιούσα

Απέσυραν τελικά τη σακούλα με το Χίτλερ και τη σβάστικα από τα καταστήματα και την ιστοσελίδα τους τα Τζάμπο, μετά το σάλο που προκάλεσε η σχετική αποκάλυψη πριν λίγες ώρες. Μόνο που, στην προσπάθειά της να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, η εταιρεία προσπαθεί να μας πείσει ότι κανείς δεν είχε καταλάβει τι απεικόνιζε η σακούλα, κι ότι για την απόσυρση δε φταίει η δημοσιοποίηση της υπόθεσης, αλλά ότι κάποιος πελάτης έκανε υπόδειξη στο κατάστημα το οποίο και προέβη σε απόσυρση και καταστροφή. Μοιάζει σχεδόν να απορούν και να εξίστανται που “μια σφραγίδα και ένα γραμματόσημο εποχής μπορούσε να δημιουργήσει λάθος συνειρμούς.” Μη δει δηλαδή κανείς έναν Αδόλφο κι έναν αγκυλωτό κάπου, αμέσως να πάει ο νους του στο ναζισμό, μα δεν είστε άνθρωποι πια…
Το μόνο που δε διευκρινίζει η ανακοίνωση είναι πότε ακριβώς ενημερώθηκε από τον περίφημο αυτό πελάτη, και γιατί τόσο την ώρα που γραφόταν η είδηση στο Κουτί της Πανδώρας, όσο και αργότερα, το προϊόν εμφανιζόταν κανονικά στην ιστοσελίδα των Τζάμπο, ενώ ακόμα και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές το διαβόητο μοντέλο εμφανίζονταν ως “διαθέσιμο” στην ίδια ιστοσελίδα, μόνο που πια είχε αφαιρεθεί η φωτογραφία του προϊόντος, όπου νωρίτερα μπορούσε κανείς να ζουμάρει στο “γραμματόσημο εποχής”.

Οι υποψήφιοι περιφερειάρχες που στηρίζει το Κόμμα στις επερχόμενες εκλογές

Τους επικεφαλής των ψηφοδελτίων που στηρίζει το ΚΚΕ για τις 13 Περιφέρειες στις εκλογές του Μάη έδωσε χτες στη δημοσιότητα το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του Κόμματος.
Πιο συγκεκριμένα, οι υποψήφιοι του ΚΚΕ ανά Περιφέρεια είναι οι εξής:
ΑΤΤΙΚΗ
Πρωτούλης Γιάννης: 41 χρόνων, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και περιφερειακός σύμβουλος Αττικής από το 2014.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Αβραμόπουλος Σωτήρης: 37 χρόνων, κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος της «Λαϊκής Συσπείρωσης» σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, πολιτικός μηχανικός, απόφοιτος του αντίστοιχου τμήματος της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ.
ΘΕΣΣΑΛΙΑ
Τσιαπλές Τάσος: 56 χρόνων. Γεννήθηκε στους Γόννους Λάρισας και κατοικεί στη Λάρισα. Περιφερειακός σύμβουλος Θεσσαλίας, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ν. Λάρισας, μέλος της ΕΓ του ΠΑΜΕ.
ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
Καραθανασόπουλος Νίκος: 55 χρόνων. Οικονομολόγος, βουλευτής Αχαΐας από το 2007 και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος.
ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Γόντικας Νίκος: 62 χρόνων. Εφοριακός, περιφερειακός σύμβουλος Πελοποννήσου από το 2011.
ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Χαστάς Θανάσης: 32 χρόνων. Κατάγεται από τον Πόρο Γρεβενών και διαμένει στην Κοζάνη. Απόφοιτος του Τμήματος Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, δημοτικός σύμβουλος Γρεβενών από το 2014 με τη «Λαϊκή Συσπείρωση».
ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ
Μπασδέκης Κώστας: 53 χρόνων. Γεωπόνος. Δημοτικός σύμβουλος Λαμίας από το 2003 έως και το 2014.
ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ & ΘΡΑΚΗ
Παπατολίδης Δημήτρης: 42 χρόνων. Κατάγεται από τη Δράμα και κατοικεί στην Καβάλα. Υπήρξε μέλος του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ.
ΗΠΕΙΡΟΣ
Πρέντζας Γιώργος: 42 χρόνων. Γεννήθηκε στη Γερμανία, μεγάλωσε και κατοικεί στα Ιωάννινα. Νοσηλευτής και υποψήφιος διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Ιωαννίνων.
ΚΡΗΤΗ
Συντυχάκης Μανώλης: 51 χρόνων. Κοινωνιολόγος. Γεννήθηκε και κατοικεί στο Ηράκλειο Κρήτης. Βουλευτής Ηρακλείου του ΚΚΕ.
ΙΟΝΙΑ ΝΗΣΙΑ
Μπαλού Αλεξάνδρα: 57 χρόνων. Τραπεζοϋπάλληλος. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Περιφερειακός σύμβουλος Αττικής.
ΒΟΡΕΙΟ ΑΙΓΑΙΟ
Τάσσος Σταύρος: 70 χρόνων. Σεισμολόγος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη. Βουλευτής Λέσβου του ΚΚΕ, πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ).
ΝΟΤΙΟ ΑΙΓΑΙΟ
Ντουνιαδάκης Γιάννης: 64 χρόνων. Υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού ε.α. Μέλος της Κίνησης για την Εθνική Αμυνα (ΚΕΘΑ) και της «Ανεξάρτητης Ενωσης Αποστράτων Ενόπλων Δυνάμεων» (ΑΝΕΑΕΔ).

• Αναλυτική παρουσίαση των βιογραφικών των υποψήφιων περιφερειαρχών θα δημοσιευθεί στον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου».

Επ' ώμου...

«Επ' ώμου» έχει πάρει το ζήτημα της προώθησης του επικίνδυνου σχεδιασμού των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ στα Βαλκάνια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως επιβεβαιώθηκε ξανά και με νέα ένταση μετά την ολοκλήρωση του «Στρατηγικού Διαλόγου» με τις ΗΠΑ, πριν από δύο βδομάδες, και την επίσκεψη του πρωθυπουργού στη Σερβία, όπου συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της χώρας και συμμετείχε στην τετραμερή με Σερβία, Βουλγαρία και Ρουμανία το περασμένο Σαββατοκύριακο.
Στην επίσκεψή του εκεί, ο πρωθυπουργός, κραδαίνοντας ως «πρότυπο» τη συμφωνία με την ΠΓΔΜ - επιβεβαιώνοντας έτσι το καραμπινάτο αμερικανοΝΑΤΟικό της περιεχόμενο - αλλά και το «κλειδί» της ένταξης στην ΕΕ, όσο και τα έργα ενεργειακής και μεταφορικής «διασύνδεσης» της περιοχής, μετέφερε ορθά - κοφτά τις απαιτήσεις και τα «μηνύματα» των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ προς τη σερβική ηγεσία σε ό,τι αφορά την επίτευξη συμφωνίας με το Κόσσοβο, γενικότερα την ευθυγράμμιση της Σερβίας και των υπόλοιπων χωρών της περιοχής με τα ευρωατλαντικά «πρότυπα» στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία.
Είπε, εξάλλου, χαρακτηριστικά πως απευθύνει «μήνυμα ότι όλες οι χώρες της Βαλκανικής πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα που δίνουμε εμείς σήμερα, της συνεργασίας. Ολες οι χώρες της Βαλκανικής πρέπει να βασίσουν το όραμά τους για την ενταξιακή πορεία στην ΕΕ στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους και στην ανάγκη συμμόρφωσης με αυτό που ονομάζουμε ευρωπαϊκό κεκτημένο».
Με τα ίδια σχεδόν λόγια, ο «διαβολικά καλός» Ντ. Τραμπ έστελνε λίγες μέρες πριν επιστολή στους Προέδρους Σερβίας και Κοσσόβου, περιγράφοντας τη σημασία της περιοχής για την υπεράσπιση της «ευρωπαϊκής ασφάλειας» και «προειδοποιώντας» ότι «η αποτυχία να επωφεληθείτε από αυτήν τη μοναδική ευκαιρία (σ.σ. για συμφωνία με τη Σερβία) θα ήταν μια τραγική οπισθοδρόμηση, καθώς είναι απίθανο να παρουσιαστεί σύντομα μια νέα ευκαιρία για μια συνολική ειρήνη».
Τα προηγούμενα είναι παραπάνω από ενδεικτικά για την επιτάχυνση του σχεδίου «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» της περιοχής, όσο και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που αναλαμβάνει η κυβέρνηση σε αυτόν για λογαριασμό της αστικής τάξης και της «αναβάθμισής» της.
Βέβαια, σε σχέση με τα όσα ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός, ότι τάχα η περιοχή γίνεται έτσι «επίκεντρο της ειρήνης, της συνεργασίας και της συνανάπτυξης», το ακριβώς αντίθετο ισχύει, αφού τα ευρωατλαντικά σχέδια κάνουν τους λαούς της περιοχής «επίκεντρο» των ανταγωνισμών με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, για τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, τις αγορές και τις σφαίρες επιρροής.
Ως προς αυτό άλλωστε χαρακτηριστικές είναι τόσο οι αντιδράσεις της Ρωσίας στη δημιουργία κοσσοβάρικου στρατού και οι δηλώσεις των Αμερικανών αξιωματούχων για τη διαδικασία στο Κοινοβούλιο της ΠΓΔΜ, όσο και οι επισκέψεις που σχεδιάζονται για το Γενάρη, του Βλ. Πούτιν στα Σκόπια και της Αγκ. Μέρκελ στην Αθήνα για να σταλούν τα ανάλογα «μηνύματα». Οπως επίσης χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός ότι σε κάθε τους βήμα τα ευρωατλαντικά σχέδια φουντώνουν τους αλληλοτροφοδοτούμενους εθνικισμούς και αλυτρωτισμούς σε όλη την περιοχή, στο πλαίσιο της πολιτικής τού «διαίρει και βασίλευε».
Οι ευρωατλαντικές «αποστολές» και ρόλοι που αναλαμβάνει μέσα σε αυτό το πλαίσιο η κυβέρνηση γίνονται διπλά επικίνδυνες για το λαό, αν κανείς βάλει στην «εξίσωση» και τις ανάλογες «διευθετήσεις» που δρομολογεί στη ΝΑ Μεσόγειο, όσο και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ - κατά τον Γ. Μίτσελ - αντιμετωπίζουν την περιοχή από την Ουκρανία έως το Ισραήλ ως «ενιαίο χώρο» για τα σχέδιά τους, με την Ελλάδα σε ρόλο «κέντρου βάρους».
Οι εξελίξεις, που όλα δείχνουν ότι θα επιταχυνθούν το επόμενο διάστημα, χρειάζεται να σημάνουν «καμπανάκι» στο λαό. Να δυναμώσει η πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, για αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις ΕΕ και ΝΑΤΟ, που αποτελούν κίνδυνο - θάνατο για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής.

Δολοφονία εργαζομένου κατ’εντολή του αφεντικού εξετάζουν οι αρχές στη Γερμανία

Κατιούσα

Είχε το «θράσος» να ζητήσει τα δεδουλευμένα του ένας 51χρονος Ουκρανός ενοικιαζόμενος εργάτης στην εταιρεία διανομής GLS και πέντε συνάδελφοί του τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου. Πριν λίγες μέρες η δίκη τους ολοκληρώθηκε με βαριές ποινές, η υπόθεση όμως ακόμα συνεχίζεται σε σχέση με τον ηθικό αυτουργό του εγκλήματος, δηλαδή την εργοδοσία
Κοινό στοιχεία θυτών και θύματος είναι η προέλευση από χώρες τις πρώην ΕΣΣΔ και η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Όλοι τους κατέληξαν σε εταιρεία ενοικίασης εργαζομένων, που τους νοίκιαζε στην GLS. Έκτοτε ένας κατέληξε στο χώμα και πέντε στη φυλακή.
Το περιστατικό έγινε στις 13 Νοέμβρη του 2017 στο πάρκινγκ ενός κινηματογράφου στην πόλη Έρντινγκ της Βαυαρίας. Οι δράστες επέβαιναν σε εταιρικό αυτοκίνητο και σταμάτησαν δίπλα σε ένα δεύτερο, στο οποίο επέβαινε το θύμα. Εκείνος βγήκε για να χαιρετήσει τους συναδέλφους του, οι οποίοι άρχισαν να τον χτυπούν αλύπητα. Αρχικά ο άνδρας κατάφερε να μπει στο όχημα και να το κλειδώσει, λίγο μετά όμως πήρε την απόφαση να βγει και ν’αρχίσει να τρέχει. Τότε οι διώκτες του τον καταδίωξαν και συνέχισαν να τον χτυπούν, με χέρια, ένα μπουκάλι κι ένα σιδηρολοστό, αφήνοντάς τον αιμόφυρτο να υποκύψει στα τραύματά του.
Οι κατηγορούμενοι είτε τηρούν σιγή ιχθύος είτε παρουσιάζουν το συμβάν ως αποτέλεσμα «επίθεσης» του θύματος εναντίον τους, ισχυριζόμενοι ότι έπεσε μόνος του πάνω στον καβγά, χτυπώντας το κεφάλι του. Μάρτυρας όμως αναφέρει ότι οι δράστες έδρασαν ψύχραιμα και άφησαν το χώρο του εγκλήματος ήρεμα και χωρίς βιασύνη. Αυτό μαρτυρά προσχεδιασμό σύμφωνα με την εισαγγελέα και στόχο «να απαλλαγούν από τον ανεπιθύμητο παθόντα», ο οποίος, όπως και άλλοι συνάδελφοί του, ζητούσαν επανειλημμένα τα δεδουλευμένα τους. Μάλιστα την ίδια μέρα, άλλοι εργαζόμενοι που διεκδικούσαν δεδουλευμένα έμειναν με διάφορες προφάσεις εγκλωβισμένοι στο πάρκινγκ της εταιρείας δίχως τα κλειδιά του εταιρικού αυτοκινήτου.
Η εισαγγελέας πρότεινε ποινή 11 ετών για τους άμεσους δράστες του ξυλοδαρμού και τέσσερα για εκείνους που παρακολούθησαν τη σκηνή από το όχημα. Το δικαστήριο επέβαλε τελικά ποινή 6 ως 7 χρόνια και 2 χρόνια αντίστοιχα, αποδεχόμενο ότι δεν υπήρχε ανθρωποκτόνος πρόθεση.
Αδιευκρίνιστο παρέμεινε στο δικαστήριο αν ο ξυλοδαρμός έγινε κατόπιν εντολής της εταιρείας ενοικίασης EVB, γεγονός είναι πάντως πως η GLS διέκοψε τη συνεργασία της με αυτή μετά το συμβάν.
Για τη συνήγορο πολιτικής αγωγής Κλάουντια Νέερ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Δεν γνωρίζουμε ποια είναι τα όρια για την απαλλαγή από ανεπιθύμητους συνεργάτες». Υπογραμμίζει πως παρόμοια περιστατικά «έχουν γίνει συχνότερα στο παρελθόν». Αυτή τη στιγμή διεξάγεται έρευνα σε βάρος του διευθυντή του δουλεμπορικού γραφείου, ενδεικτικό βέβαια της μεγάλης κωλυσιεργίας απονομής δικαιοσύνης όταν η παράβαση αφορά τα αφεντικά.
Με πληροφορίες από: jungewelt.de

Ενημερωτικό δελτίο ΛΑΣ Χίου – Μια πολύ χρήσιμη ιδέα προς μίμηση

Μάνος Δούκας

Πάνε τώρα σχεδόν πέντε χρόνια, που στη Χίο οι συναγωνιστές και σύντροφοι της ΛΑΣ Χίου εκδίδουν και στέλνουν στα email μια ηλεκτρονική εφημερίδα με τα νέα τους, τη δράση τους, τις προτάσεις τους. Ιδέα σύγχρονη, αποτελεσματική και κυρίως χωρίς κόστος.
Θαρρώ πως δικαιούνται κάποια προβολή από μας όλους. Καλό είναι όσοι ενδιαφέρονται να γίνουν “συνδρομητές” αυτού του δελτίου, απλώς δίνοντας το email τους. Καλό είναι να το δείξουμε – προτείνουμε σε φίλους, ειδικά αν είναι Χιώτες. Και βέβαια θεωρώ ότι εν όψει και των ερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών, μπορεί αυτή η πρωτοβουλία να βρει μιμητές και σε άλλους Δήμους ή Περιοχές.
Η ίδια η συντακτική επιτροπή του δελτίου λέει:

“Φίλες και φίλοι,
Είμαστε στην ευχάριστη θέση να πραγματοποιήσουμε την ηλεκτρονική αποστολή του 47ου τεύχους του Περιοδικού Ενημερωτικού Δελτίου της Λαϊκής Συσπείρωσης Β. Αιγαίου & Δήμου Χίου, των ψηφοδελτίων του ΚΚΕ που συσπείρωσαν φίλους και συναγωνιστές στον κοινό αγώνα για το σήμερα μια ισχυρής λαϊκής αντιπολίτευσης, αλλά και για το ελπιδοφόρο αύριο της αντεπίθεσης του λαού για την ανατροπή της σημερινής βαρβαρότητας της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η Συντακτική Επιτροπή του Περιοδικού Ενημερωτικού Δελτίου της ΛΑ.Σ. σας ευχαριστεί για το ενδιαφέρον που δείχνετε σ’ αυτήν την προσπάθεια. Αν νομίζετε ότι η προσπάθειά μας αξίζει, προωθήστε το Δελτίο μας σε φίλους και γνωστούς σας.
Σε καιρούς χαλεπούς, όπως αυτούς που ζούμε, το κόστος κυκλοφορίας ενός τέτοιου εντύπου, θα ήταν δυσβάστακτο και αναπόφευκτα θα ματαιωνόταν όλη μας η προσπάθεια, πριν καν αρχίσει.
Έτσι, σήμερα, μετά από μπόλικο μεράκι και κόπο ορισμένων συντρόφων και συναγωνιστών και χωρίς κανένα προσωπικό τους όφελος, παρουσιάζουμε το εγχείρημά μας σε ηλεκτρονική μορφή.
Τηρούμε όλους τους όρους και τους  κανόνες περί προσωπικών δεδομένων, όσον αφορά τα στοιχεία (ηλεκτρονικές διευθύνσεις και ονοματεπώνυμα) που χρησιμοποιούμε για αποστολή του Περιοδικού Ενημερωτικού μας Δελτίου.
Ευχαριστούμε πολύ  και προσβλέπουμε στη συνεργασία σας
Η Συντακτική Επιτροπή του Περιοδικού Ενημερωτικού Δελτίου”.

Εγώ μόνο θα συμπλήρωνα: στείλτε τους το email σας στο lschios.newsletter@gmail.com για να έρχεται το δελτίο τους και σ’ εσάς.
Τα στοιχεία επικοινωνίας με το Ηλεκτρονικό Έντυπο και τους συντάκτες, μπορείτε να τα δείτε στην τελευταία σελίδα του.
Ολόκληρο το δελτίο της ΛΑΣ Χίου, μπορείτε να το δείτε πατώντας  στην παρακάτω φωτογραφία:

Δημήτρης Γληνός – Η εθνικιστική άποψη για τον πόλεμο

Βασίλης Κρίτσας

Ένα κείμενο του Δημήτρη Γληνού, που πέθανε σαν σήμερα πριν 75 χρόνια, από την “Τριλογία Πολέμου”, που γράφτηκε το 1938 στη Σαντορίνη, όπου ο ίδιος ήταν εξόριστος. Στο βιβλίο αυτό αναλύει την ιδέα του πολέμου από διάφορες σκοπιές, μεταξύ άλλων και την εθνικιστική. Εξετάζει το φαινόμενο στην ιστορική, εξελικτική του σκοπιά, δίνει σύγχρονα παραδείγματα της εποχής του, ενώ στο τέλος αναφέρει και τους λόγους για τους οποίους δεν επαρκεί ως νομιμοποιητική βάση για τη διεξαγωγή ιμπεριαλιστικού πολέμου στις λαϊκές μάζες.
Η εξιδανικευτική άποψη του πολέμου βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με την ηθική συνείδηση των ανθρώπων. Έχει πέραση σε στιγμές που άλλα αίτια, οικονομικά προπάντων, δημιουργούνε καταχτητική διάθεση, ιμπεριαλιστική εξόρμηση, όπως γίνεται σήμερα στην Ιταλία και στη Γερμανία και στην Ιαπωνία. Χρησιμοποιεί κι εκμεταλλεύεται την ορμή των νέων για δράση, για επιβολή, για νίκη και τους σπρώχνει προς το πολεμικό ιδανικό. Η βάση της όμως είναι στενή. Δεν πείθει τις πλατιές μάζες, ούτε τους ώριμους άντρες. Πολύ πλατύτερη βάση και ιστορική δικαίωση έχει η εθνικιστική άποψη του πολέμου.
Όσοι την εκπροσωπούνε, δέχουνται τον πόλεμο σαν κάτι αιώνιο συνυφασμένο με τη ζωή, σαν κάτι αναγκαίο και του δίνουν μιαν αιτιολογία, που ανταποκρίνεται σ’ ένα ομαδικό συναίστημα πολύ δυνατό, στην αγάπη της πατρίδας.
Το συναίστημα αυτό είνε αλήθεια μια πραγματικότητα ιστορική, ένα φαινόμενο κοινωνικό με μακρόχρονη ιστορία. Από τον καιρό που διαμορφώθηκε η πρωτόγονη ομάδα, η πατριαρχική γενιά, η φυλή, στηριγμένη σε αιματοσυγγένεια, σε τοπική συμβίωση και προπάντων σε κοινή πηγή ζωής, δηλαδή σε μιαν οικονομικήν ενότητα, είτε δάσος είταν αυτό, είτε κοινό κοπάδι και βοσκή, είτε γη καλλιεργημένη, είτε συνοικισμός και αργότερα μια πολιτεία, μια συμβιωτική γενικά κοινότητα, με κοινά οικονομικά συμφέροντα και με κοινό οργανωτικό και πνευματικό εποικοδόμημα εκφρασμένο σε κοινή λατρεία, σε κοινούς θεούς, σε κοινή ιδεολογία, σε μιαν ομαδική συνείδηση και από τον καιρό που η συμβιωτική αυτή κοινότητα βρέθηκε σε αντίθεση με άλλες κοινότητες, αντίθεση με άλλες κοινότητες, αντίθεση, που η βασική αιτία της είταν η χτήση και η νομή των υλικών αγαθών, από τότες ο πόλεμος γίνεται σταθερό φαινόμενο κοινωνικό.
Η συμβιωτική κοινότητα, με την αλλαγή του τρόπου ζωής, με την αλλαγή των μέσων που παράγουν τα υλικά αγαθά, αλλάζει μορφή, από κυνηγετική και νομαδική φυλή, γίνεται γεωργικοποιμενικός συνοικισμός μόνιμα εγκαθιερωμένος σε ορισμένη εδαφική περιοχή και φτάνει να γίνει πολιτεία περιτειχισμένη με μια έχταση γη τριγύρω της, με τα χωράφια και τις βοσκές, ή και με συνθετότερη οικονομία εμποροβιοτεχνική. Και τότες διαμορφώνεται στη συνείδηση των ανθρώπων η έννοια της πατρίδας, της πατρικής γης, της ιερής μητέρας και υψώνεται το σύνθημα: “Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης”.
Μα η αγάπη της πατρίδας δεν έχει μόνο αυτό το περιεχόμενο το αμυντικό, πλαταίνεται μαζί με την οικονομική επέχταση σε καταχτητικό ιδανικό. Όταν η στενή πατρίδα γίνεται κράτος, γίνεται imperium, περιλαμβάνει στα μέσα της και την υποδούλωση άλλων λαών με τον πόλεμο.
Με οικονομική βάση τη δουλοχτησία, δημιουργιέται η αρχαία πόλη, το άστυ (η Αθήνα, η Σπάρτη), η πατρίδα που είνε: “μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον, σεμνότερον και αγιώτερον”.
Μα συνάμα δημιουργιέται και το κράτος των Αθηνών και της σπάρτης, και το περσικό κράτος και το κράτος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του και το ρωμαϊκό imperium. Αργότερα στο μεσαίωνα, με βάση τη φεουδαρχική οικονομία, δημιουργούνται νέες πατρίδες, μα και τα φεουδαρχικά ιμπεριαλιστικά κράτη του Καρόλου του Μεγάλου, το άγιο γερμανικό κράτος, τα κράτη των Λουδοβίκων και Αψβούργων και των αγίων Τσάρων της Ρωσίας.
Και στους νεώτερους χρόνους και προπάντων στο δέκατο ένατο αιώνα, που η αστική οικονομλία έχει για επακόλουθο στ’ οργανωτικό και πνευματικό οικοδόμημα τη διαμόρφωση μιας νέας συμβιωτικής ολότητας, του έθνους και του εθνικού κράτους, το ιδανικό του έθνους, της εθνικής ολότητας, της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοτέλειας, της εθνικής τιμής, της εθνικής επιβολής, της εθνικής επικράτησης παίρνει μια τεράστια ψυχοκινητική δύναμη, κυριαρχεί μπορεί να πει κανείς απόλυτα σε πλατύτατες λαϊκές μάζες και δίνει στον πόλεμο, είτε με τη μορφή του απελευθερωτικού και του αμυντικού πολέμου, είτε με τη μορφή του καταχτητικού πολέμου, μιαν αφετηρία μ’ εξαιρετική δυναμικότητα. Με ιδεολογική βάση την εθνική πατρίδα, γίνονται οι περισσότεροι απελευθερωτικοί και καταχτητικοί πόλεμοι των τεσσάρων τελευταίων αιώνων. Μα τι είνε το έθνος;
Το έθνος είνε η ολότητα των ανθρώπων που έχουνε κοινή βιολογική καταγωγή, υποθετική ή πραγματική συγγένεια αίματος, να πούμε, και συνείδηση αυτής της συγγένειας, που έχουνε κοινήν ιστορία και ιστορική συνείδηση και κοινά γνωρίσματα πολιτισμού και μέσα σ’ αυτά, τις περισσότερες φορές, κοινή γλώσσα και θρησκεία και κοινή περιοχή γης. Αυτή η συνειδητή ολότητα, το έθνος, υψώνετα τόρα σε μιαν αξία απόλυτη που διαποτίζει και καθαγιάζει κάθε φανέρωμα της ομαδικής ζωής, παίρνει τη θέση και τη δύναμη μιας νέας θεότητας. Ο εθνικισμός αντικατασταίνει την ψυχοκινητική δύναμη της θρησκείας και δημιουργείται ένας εθνικός μυστικισμός, αντίστοιχος με το θρησκευτικό.
Τα οικονομικά αίτια, που σφυρηλατούν την εθνικήν ενότητα, ο οικονομικός εθνικισμός, σα βάση για την κατάχτηση μιας εσωτερικής αγοράς ή την αφετηρία για το άνοιγμα ξένων αγορών, αν και δεν παρουσιάζεται στο προσκήνιο, ενεργεί έντονα και προβάλλει και εξυψώνει τα συνειδητά στοιχεία της βιολογικής συγγένειας, της κοινής ιστορίας, του κοινού πολιτισμού, της κοινής συνείδησης.
Ό,τι είνε εθνικό, είνε άγιο. Άρα και ο εθνικόπς πόλεμος, που με τη γενική στρατολογία και σήμερα μάλιστα με την εκούσια ή ακούσια συμμετοχή στον πόλεμο όλου του πληθυσμού και του μάχιμου και του άμαχου, αγγίζει ως τα βάθη, συνεπαίρνει, αναταράζει, συγκλονίζει την ύπαρξη όλων των ανθρώπων, από την κούνια του μωρού ως το κρεββάτι των ασπρομάλληδων γέρων και των άρρωστων απόμαχων της ζωής και σκεπάζει τον εσωτερικό ανταγωνισμό προς τα άλλα έθνη, που κατ’ αρχήν είνε εχτροί και υποψήφιοι για οικονομική εκμετάκκεψη ή οικονομικοί αντίπαλοι.
Γι’ αυτό και βρίσκεται σήμερα ο εθνικός μυστικισμός στο αποκορύφωμά του.
Τα έθνη, λένε, σαν απόλυτες αξίες, είνε και αιώνιες, υψώνονται απάνω από τους τόπους και τους καιρούς και λησμονιέται η ιστορική δημιουργία τους και η ιστορική τους σχετικότητα. Το έθνος και το εθνικό κράτος, με τη σημερινή του μορφή, σα συγκέντρωση τοπική, συγκέντρωση οικονομική και συγκέντρωση οργανωτική, πνευματική, ιδεολογική και ηθική, σαν πυρήνας πολιτισμού, του “εθνικού πολιτισμού”, σαν αχτινοβολία οικονομική και πνευματική, παρουσιάζεται σαν κάτι αιώνιο και το όργανο για τη διαμόρφωσή του, τη συντήρησή του, την ανάπτυξη και την αχτινοβολία του, είναι ο πόλεμος σαν ultima ratio.
Έτσι ο πόλεμος έχει για πηγή του, βασική αιτία και δικαίωσή του το έθνος. Για το έθνος πρέπει να θυσιάζουν οι πολίτες τα πάντα και αυτή τη ζωή τους και δεν είνε καλύτερος θάνατος, παρά ο θάνατος για την πατρίδα, το υψηλότερο ιδανικό. Ο πόλεμος για την πατρίδα, με οποιαδήποτε μορφή, είνε ο “αληθινός πόλεμος”, der wahrirafte Krieg, που είπεν ο Φίχτε σε στιγμή πατριωτικής έξαρσις και απελευθερωτικού οργασμού της γερμανικής πατρίδας ο άγιος πόλεμος.
Ο πρώτος και ο έσχατος λόγος του πολέμου είνε η σωτηρία της πατρίδας, η τιμή και η δόξα της πατρίδας, η αχτινοβολία της πατρίδας. Ωστόσο η ιστορική πραγματικότητα αναιρεί ριζικά και τούτη τη θεωρία. Γιατί αν ο πρώτος και ο έσχατος λόγος του πολέμου είνε η εθνική ανεξαρτησία, η εθνική αυτοτέλεια και αυτοκυριαρχία και η ανώτερη ανάπτυξη του έθνους και του εθνικού πολιτισμού μέσα στα σύνορα της πατρίδας, θα έπρεπε πρώτα-πρώτα να μην υπάρχουνε πόλεμοι πριν να υπάρχουν έθνη και έπειτα θα έπρεπε, από τη στιγμή που πετυχαίνουν οι “εθνικοί σκοποί”, να λείπει κάθε αιτία για πόλεμο και θα έπρεπε ακόμη παράλληλα με την αγάπη της πατρίδας να προβαίνει το μεγάλωμα του γενικού σεβασμού της εθνικής ιδέας. Ο σεβασμός στις πατρίδες των άλλων.
Και αν ακόμη ο εθνικισμός θα μπορούσε να χρησιμέψει για να εξηγήσει τον εσωτερικόν ιμπεριαλισμό, την απορροφητική τάση, που δείχνουν όλα τα εθνικά κράτη να θέλουν να αφομοιώσουν ολότελα κάθε μειονότητα αλλόεθνη που βρίσκεται μέσα στα σύνορά τους παραμένει όμως αδιανόητη και ανεξήγητη, από εθνική αφετηρία, η ιδέα του καταχτητικού πολέμου. Ο καταχτητικός πόλεμος, με οποιαδήποτε μορφή, ξεπερνάει αμέσως την αιτιότητα του εθνικού πολέμου, την αναιρεί ριζικά και δείχνει, πως πέρα από την ιδέα της εθνικής πατρίδας βρίσκουνται τα αληθινά αίτια των πολέμων.
Με την εθνικήν αιτιότητα του πολέμου παρουσιάζουνται σαν αδικαιολόγητα τα εννιά δέκατα από τους πολέμους, που έγιναν ως τόρα και αυτός ο πόλεμος που σήμερα κρέμεται σαν τρομερή φοβέρα απάνω στην ανθρωπότητα. Και αν ο Έχτορας είχε δίκιο να πει στον Πάτροκλο το “εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης”, ποια δικαιολογία είχεν ο Αχιλλέας; Τα μάτια της ωραίας Ελένης; Και αν οι Σαλαμινομάχοι είχανε δίκιο από εθνικήν άποψη αναμέλποντας τον παιάνα: “Ίτε παίδες ελλήνων, ελευθερούτε πατρίδα”, ποιαν εθνική δικαιολογία είχε ο Ξέρξης;
Μα ας μην αναζητήσουμε μακρινά ιστορικά παραδείγματα, ας πάρουμε για ζωντανό παράδειγμα τη σημερινή Ιταλία.
Η Ιταλία είχε συμπληρώσει με τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο, ολοκληρωτικά την εθνική της ανεξαρτησία, αυτοτέλεια και αυτοκυριαρχία και έχει μπροστά της ελεύτερο το δρόμο για την ανάπτυξη του εθνικού της πολιτισμού. Ωστόσο όχι μόνο ταυτόχρονα με την εθνική της ολοκλήρωση και άρπαξε και περίλαβε μέσα στο κράτος της λαούς και χώρες, που δεν της ανήκουνε, που δεν έχουνε καμιάν εθνολογική, εδαφική και ιστορική σχέση μαζί της, όπως τα Δωδεκάνησα και τη Λιβύη, μα και οργάνωσε, μπορεί να πει κανείς, συνωμοτικά και δολοφονικά, έναν άγριο, ξετσίπωτο, βάρβαρο καταχτητικό πόλεμο ενάντια στην Αβυσσηνία, κατασπάραξε, έπνιξε με ασφυξιογόνα αέρια έναν εθνικά ανεξάρτητο λαό κι ετοιμάζεται για παρόμοιες εξορμήσεις και προς άλλα μέρη του κόσμου. Ποια εθνική αιτιολογία μπορεί να δικαιώσει έναν τέτιον πόλεμο; Το imperium αναιρεί την εθνότητα και είνε η πιο τρανή απόδειξη, πως τα πραγματικά αίτια του πολέμου είνε πολύ πιο πέρα από την ιδέα της πατρίδας γενικά και της εθνικής πατρίδας ιδιαίτερα, πως και αυτό το έθνος είνε κατά έσχατο λόγο δημιούργημα μέσα στο οργανωτικό και πνευματικό εποικοδόμημα από αιτίες άλλες, που βρίσκουνται σ’ άλλο επίπεδο και το επίπεδο αυτό είνε το οικονομικό. Ο εθνικισμός ξεπερνώντας τον εαυτό του φτάνει στην αυτοαναίρεσή του.
Γι’ αυτό και το υπέρτατο σύνθημα του εθνικισμού “το απόλυτο δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση”, στο στόμα των ιμπεριαλιστών κυβερνητών, μετατρέπεται σ’ ένα κολοσσιαίο ψέμα. Το χρησιμοποιούν εκεί που τους συμφέρει, το καταπατούν εκεί που δεν τους συμφέρει.
Η Γερμανία σήμερα με σύνθημα το δικαίωμα τούτο ζητάει να διαλύσει το τσεχοσλοβακικό κράτος, να περιλάβει τους γερμανούς σουδήτες στο γερμανικό κράτος, και ίσως αργότερα και όλους τους άλλους γερμανούς, που βρίσκονται σε γειτονικά της κράτη, μα ταυτόχρονα ζητάει να της εκχωρηθούν αποικίες, δηλαδή να υποτάξει άλλους λαούς και συνάμα αποβλέπει σε μιαν οικονομική και πολιτική υποδούλωση των εθνών της κεντρικής, της ανατολικής και της νοτιανατολικής Ευρώπης με τη θεωρία του “ζωτικού χώρου”.
Η Ιταλία με το στόμα του Μουσολίνι υποστηρίζει τα δίκαια των εθνοτήτων, που είνε προσαρτημένες στο τσεχοσλοβακικό κράτος και ζητάει να γίνει σεβαστό το απόλυτο δικαίωμα των λαών για την αυτοδιάθεσή τους, μα ταυτόχρονα δεν εφαρμόζει την ίδια αρχή στου έλληνες των Δωδεκαννήσεων, στους γερμανούς του Μπρένερ, στους γιουγκοσλάβους της Ιστρίας, στους άραβες της Λιβύης, που δέκα χρόνια πολεμούσαν για την ανεξαρτησία τους και στους αβυσσηνούς, πού και σήμερα ακόμα μάχουνται ενάντια στον ξένο καταχτητή και χύνουνε το αίμα τους για τη λευτεριά τους.
Ο σημερινός εθνικισμός λοιπόν, που συμβολίζει στο ιδεολογικό επίπεδο ορισμένη μορφή οικονομικών συμφερόντων και συγκεκριμένα το στάδιο της μετάβασης από τη φεουδαρχική στην καπιταλιστική οικονομία και προπάντων το στάδιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και εκβιομηχάνισης, είνε το ιδεολογικό σύνθημα όχι όμως και το ριζικό αίτιο ορισμένης μορφής πολέμων, πού μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε σαν εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους και πολεμικής συγκέντρωσης.
Δεν αρκεί όμως πια για σύνθημα των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Γι’ αυτό πλάθονται τόρα καινούρια συνθήματα απάνω σε καινούριες βάσεις. Αυτά θα τα ιδούμε παρακάτω. Ωστόσο η ανάλυση που κάναμε έδειξε πως και η εθνικιστική άποψη του πολέμου δεν εξηγεί ούτε όλους τους πολέμους, ούτε τ’ αληθινά αίτια και εκείνων των πολέμων που γίνονται κάτω από εθνικιστικά συνθήματα. Γι’ αυτό και δεν παρέχει καθοδηγητική γραμμή στους λαούς, που θα ήθελαν σήμερα, γνωρίζοντας τα πραγματικά αίτια των πολέμων που έρχουνται, να δράσουνε σκόπιμα για την υπερνίκησή τους.