Αλήθεια ή ψέματα;

Από iraklis3

Γράφει ο Παναγιώτης Γεωργακάς //
γιατρός

…«μένουμε σπίτι για να έχουμε όλοι την υγειά μας»
ή
…«μένουμε σπίτι γιατί το δημόσιο σύστημα Υγείας δεν μπορεί -αν νοσήσουμε- να μας εξασφαλίσει την υγειά μας»;;;;;;;;

Είναι αλήθεια ή ψέματα πως η εξασφάλιση της υγείας (του πολυτιμότερου αγαθού) απαιτεί ένα εκτεταμένο δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, το οποίο θα παρέχει αποτελεσματικά την Πρωτοβάθμια Φροντίδα, τη νοσοκομειακή περίθαλψη, την κοινωνική μέριμνα, τη φαρμακευτική κάλυψη σε κάθε πολίτη;;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως τα μέτρα «κοινωνικής απομόνωσης» ουδεμία σχέση έχουν με τα παραπάνω συστατικά μιας ολοκληρωμένης παροχής υπηρεσιών Υγείας, αλλά αντίθετα την αναγάγουν σε προσωπική ευθύνη και ατομικό καθήκον του καθένα;;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως ενώ δεν υιοθετήθηκαν (ούτε εφαρμόστηκαν) επακριβώς από την πλειοψηφία των πολιτών και ενώ ο βαθμός παραβίασής τους (κυρίως όσον αφορά τις μετακινήσεις) βρίσκεται σε αντίθεση με τη μείωση των κρουσμάτων, διαφημίζεται η υποχρεωτική εφαρμογή του συνόλου από αυτά, ως «αναγκαίο κακό» για την επιτυχή αντιμετώπιση της πανδημίας;;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως η τεράστια προβολή και διαφήμισή τους, εκτός από την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων, μπορεί να περιορίσει την κατανόηση εκ μέρους του λαού της αξίας και της σημασίας οικοδόμησης ενός ανεπτυγμένου δημόσιου συστήματος Υγείας, ως μίας απόλυτα επιτυχημένης μεθόδου αντιμετώπισης παρόμοιων καταστάσεων;;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως η «έγκαιρη» εφαρμογή και η «πιθανή επιτυχία» των μέτρων (πρόσφατη έρευνα καθηγητών της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ και συνεργατών τους αναφέρεται σε «υγειονομικά κενά και κυβερνητικές ευθύνες»), μπορεί να αποτελέσει ηθικό άλλοθι ώστε να εγκαταλειφθούν -για μία ακόμη φορά- οι προσπάθειες διαμόρφωσης ενός πλήρως στελεχωμένου και εξοπλισμένου συστήματος υπηρεσιών Υγείας και να εφαρμόζονται κατά περίπτωση μέτρα αποκλεισμού (η επιβολή τους ήδη υποστηρίζεται ως απαραίτητη κατά διαστήματα ως το 2022 από επίσημα χείλη και πανεπιστημιακές έδρες);;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως κανένα από τα εξουσιοδοτημένα πρόσωπα ή φορείς δεν εκφράστηκαν «ανοικτά» και συγκεκριμένα για την αναγκαιότητα δημιουργίας ποιοτικού, ανεπτυγμένου και ανθεκτικού δικτύου δομών Υγείας, αρνούμενοι ουσιαστικά να το αναδείξουν ως τη μοναδική λύση αντιμετώπισης ανάλογων κρίσεων (και όχι μόνο);;;;;;;; (Οι περιστασιακές αναφορές του υπευθύνου του ΕΟΔΥ στο ρόλο των δημόσιων συστημάτων Υγείας ή η δήλωση του πρωθυπουργού για βελτίωση αυτών των συστημάτων ως δευτερογενές και παράπλευρο όφελος λόγω της πανδημίας, δεν συνιστούν ούτε επιστημονική αναγνώριση αυτής της στόχευσης ούτε και πολιτική και οικονομική δέσμευση υλοποίησής της).
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως κυβερνητικοί παράγοντες, που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν αυτό το επαχθές πρόβλημα, έχουν συμβάλει καθοριστικά στο παρελθόν στην αποδυνάμωση, στην απαξίωση, στην υποβάθμιση του Εθνικού Συστήματος Υγείας;;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως ένας από αυτούς, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και από τους πρώτους τη τάξει υπουργούς κόμπαζε πριν από μερικά χρόνια γιατί απομάκρυνε 2.500 γιατρούς (τους οποίους ουσιαστικά χαρακτήριζε «χαραμοφάηδες»), θυμώνοντας μάλιστα γιατί δεν του αναγνωριζόταν αυτή η απόφαση ως προσωπική επιτυχία και προβαλλόταν ως επιταγή της τρόικας και των θεσμών;;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως ο ίδιος άνθρωπος ως αρμόδιος υπουργός Ανάπτυξης αρνήθηκε επίμονα να επιβάλει διατίμηση στο κόστος υγειονομικών υλικών ενώ η αισχροκέρδεια κάλπαζε. Πως μετά από πιέσεις ανακοίνωσε τη διατίμηση μόνο του κέρδους και όταν τέλος η κατάσταση έγινε ανεξέλεγκτη -και μόνο τότε- προέβη σε κάποιους ελέγχους;;;;;;;;
(Μιλάμε βέβαια για τον άνθρωπο που διερωτήθηκε -απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για τηνδημιουργία ρευστότητας- «τι να τα κάνουν τα χρήματα οι εργαζόμενοι αφού δεν πηγαίνουν πουθενά;» ή «γιατί να τους παρέχουμε τρόφιμα, για να γίνουν 300 κιλά;». Για τον άνθρωπο που δήλωσε πως στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν μακροχρόνιοι άνεργοι στην Ελλάδα και όσοι δηλώνουν κάτι τέτοιο είναι κατά βάση φοροφυγάδες).
Είναι αλήθεια ή ψέματα -ως ένα ακόμα δείγμα ανθρωπιστικής προσέγγισης αυτών των δύσκολων στιγμών- ότι ο υφιστάμενος του υπουργού Ανάπτυξης (και υφυπουργός), όταν ανήγγειλε τα νέα μέτρα για τις λαϊκές αγορές και ρωτήθηκε για το αν ληφθούν αποφάσεις για τη μεγάλη αύξηση της τιμής των πορτοκαλιών, δήλωσε ότι αυτή καθορίζεται από τη σχέση «προσφοράς και ζήτησης» τους (εν μέσω τέτοιας κρίσης);;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως η αξιωματική αντιπολίτευση ή το ΚΙΝΑΛ (και πρώην ΠΑΣΟΚ) υπηρέτησαν με ευλάβεια τις εντολές των μνημονίων και επομένως δεν απαλλάσσονται των ευθυνών για την κατάντια των δομών και των υπηρεσιών Υγείας της χώρας;;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως καταστάσεις όπως αυτή που βιώνουμε δημιουργεί τις προϋποθέσεις και μας δίνει την ευκαιρία να αναρωτηθούμε τι επιτέλους επιθυμούμε, τι χρειαζόμαστε (τουλάχιστον σε τομείς όπως της Υγείας, της Παιδείας, του Πολιτισμού, του Αθλητισμού, του Περιβάλλοντος) και πώς θα το διεκδικήσουμε με συλλογικές προσπάθειες. Με συλλογική δράση;;;;;;;;
Είναι αλήθεια ή ψέματα πως αν δεν αντιδράσουμε, δεν αντισταθούμε, δεν διεκδικήσουμε, ουσιαστικά καταλήγουμε συνυπεύθυνοι, συνένοχοι και στηρίγματα πολιτικών που στρέφονται ενάντια στην υγεία και γενικότερα στην ποιότητα της ζωής μας;;;;;;;;
Πηγή: 902.gr

Κατάργηση των θερινών αδειών για τους εργαζόμενους ζητούν οι εργοδότες

Κατιούσα

Ανεπισήμως ήδη πολλοί εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι φέτος θα κάνουν λίγες ή καθόλου διακοπές, αφού ήδη με τις άδειες ειδικού σκοπού για γονείς έχουν ροκανιστεί κάποιες μέρες κανονικής άδειας, όπως και σε μια σειρά ακόμα επιχειρήσεων που επηρεάζονται από τον κορονοϊό εργαζόμενοι βρίσκονται σε αναγκαστική άδεια.
Οι εργοδότες όμως δεν αρκούνται σε αυτό, αλλά ζητούν αναστολή της θερινής άδειας, ιδιαίτερα σε κλάδους που παραμένουν κλειστοί επειδή επηρεάζονται άμεσα από τα μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας. Πληροφορίες θέλουν εργοδοτικούς φορείς να εισηγούνται στο Γιάννη Βρούτση να περιορίσει ή να μηδενίσει τις θερινές διακοπές για φέτος, με το επιχείρημα ότι “ξεκουράστηκαν” στη διάρκεια της καραντίνας κι ότι “δεν περισσεύει χρόνος για διακοπές”.
Το υπουργείο Εργασίας τείνει – όπως είναι αναμενόμενο – ευήκοα ώτα στις απαιτήσεις αφεντικών, σχεδιάζοντας νομοθετικές πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση.
Η κατάργηση της καλοκαιρινής άδειας δίνει φυσικά τη χαριστική βολή στα σενάρια που διακινεί εδώ και μέρες η κυβέρνηση και ειδικότερα το υπουργείο τουρισμού, για “τόνωση” του εσωτερικού τουρισμού προς περιορισμό των τεράστιων ζημιών στο συγκεκριμένο τομέα. Οι αντιδράσεις του τουριστικού κεφαλαίου εξάλλου φαίνεται να είναι ο λόγος που το υπουργείο φέρεται να μελετά σενάριο πολλαπλών ταχυτήτων στη χορήγηση ή μη των αδειών.
Πιο συγκεκριμένα, είναι πιθανό σε κάποιους κλάδους να καταργηθούν τελείως για φέτος οι άδεις, σε άλλους να αποφασίζεται από τον εργοδότη ανάλογα με την κίνηση της επιχείρησης, δηλαδή ανάλογα με την κερδοφορία του ίδιου, και σε άλλους να αποτελεί θέμα διαβούλευσης εργοδότη και εργαζόμενου, επί της ουσία πρακτικά το ίδιο σενάριο με το δεύτερο.
Οι επιχειρήσεις σε αναστολή είναι αυτές που υπολογίζεται πως θα είναι αυτές που θα μπορούν να κόψουν εντελώς τις άδειες, ώστε “να δουλέψουν οι μηχανές στο φουλ” μέσα στο καλοκαίρι, ενώ για τους ήδη εργαζόμενους προς το παρόν δε μελετάται κάποια αλλαγή.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι και πάλι οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν τη νύφη, τόσο στην κορύφωση της πανδημίας, όσο και στη διάρκεια της όποιας ανάκαμψης από αυτή. Είναι επείγουσα ανάγκη να ορθώσουν το ανάστημά τους και με την οργάνωση στα σωματεία τους να βάλουν φρένο στην καταπάτηση των ήδη τσακισμένων δικαιωμάτων τους, που για άλλη μια φορά θυσιάζονται στο βωμό των κερδών ή της ελαχιστοποίησης της χασούρας των επιχειρήσεων.

Η αλήθεια για τα προγράμματα τηλεκατάρτισης των επιστημόνων

Πολλή συζήτηση έγινε αυτές τις μέρες για το θέμα των voucher τηλεκατάρτισης των 600 ευρώ που θα δίνονταν στους επιστήμονες εν μέσω πανδημίας, αντί για επίδομα. Μεσολάβησε η ανταλλαγή γραπτών πυρών μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, για το θεαθήναι, με κοινή βέβαια βάση μια πολιτική που θεωρεί δεδομένο ότι πρώτα πρέπει να σωθούν οι επιχειρηματίες, να διασφαλίσουν τα κέρδη τους οι μεγάλες επιχειρήσεις, για να αναπνεύσουν ο εργαζόμενος, ο αυτοαπασχολούμενος.
Παρά τη χτεσινή ανακοίνωση της κυβέρνησης για αναστολή τελικά των προγραμμάτων και απόδοση των 600 ευρώ ως επιδόματος, η ουσία παραμένει η ίδια. Και αυτή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις αξιοποιούν κάθε μέσο, την ίδια την ανέχεια των εργαζομένων, για να μοιράσουν «ζεστό» χρήμα άλλη μια φορά σε μεγάλες επιχειρήσεις.
Οι περίπου 181.000 επιστήμονες βέβαια με το δίκιο τους αγανάκτησαν, ακούγοντας ότι ενώ αυτοί θα έπαιρναν 600 ευρώ, ψίχουλα δηλαδή, την ίδια στιγμή που έχουν χτυπηθεί απανωτά από την προηγούμενη οικονομική κρίση, έχουν να πληρώσουν Ταμεία, διακανονισμούς χρεών, φόρους επιτηδεύματος και άλλους, ενοίκια επαγγελματικής στέγης κ.λπ., τη μερίδα του λέοντος θα τη μοιράζονταν κάποια μεγάλα κέντρα κατάρτισης και πιστοποίησης.

***

Ανάμεσα σε αυτά φιγουράρισαν το Κέντρο Κατάρτισης της Alpha Bank, διάφορα ονομαστά ΙΕΚ («ΑΚΜΗ» κ.ά.), η Ελληνοαμερικανική Ενωση (!) και κάθε τέτοιου τύπου Κέντρο Διά Βίου Μάθησης, πιστοποιημένο από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, εμπλεκόμενο με κάποιον μεγάλο επιχειρηματικό όμιλο.
Τράπεζες και όμιλοι άλλωστε είναι μανούλες στο μοίρασμα τέτοιων «επιταγών» ελεημοσύνης προς ανέργους και άλλες κατηγορίες, έχοντας βρει το κόλπο εδώ και χρόνια: Με το μεσοπρόθεσμο νομικό πλαίσιο του 2012 ιδρύουν ένα Κέντρο Διά Βίου Μάθησης και γίνονται ιδιωτικοί πάροχοι της λεγόμενης «μη τυπικής Εκπαίδευσης». Μπορούν έτσι να κερδοσκοπούν πουλώντας εκπαιδευτικά προϊόντα, πιστοποιήσεις, καταρτίσεις και κάθε είδους «προσόντα», απευθυνόμενοι σε νέους κυρίως ανθρώπους που ζητούν απεγνωσμένα λύσεις για να διαχειριστούν την ανεργία και την αναδουλειά, την εργασιακή περιπλάνηση.
Να σημειώσουμε εδώ ότι ανάμεσα στα «κοράκια» που έπεσαν στο ψητό των εκατομμυρίων του ΕΣΠΑ, μέσω του οποίου θα μοιράζονταν τα voucher της τηλεκατάρτισης, από πολύ νωρίς εκδήλωσαν τη δυσαρέσκειά τους οι διοικήσεις των ΑΕΙ που εξαιρέθηκαν από τους επίδοξους παρόχους... Βλέπετε, διεκδικούν για λογαριασμό τους τον τίτλο του καλύτερου και πιο έτοιμου πλασιέ των προϊόντων Εκπαίδευσης, σαν έτοιμοι από καιρό, διευθύνοντας ήδη πολλά τέτοια προγράμματα κατάρτισης, με το αζημίωτο, προς τους φοιτητές τους και πελάτες τους.

* * *

Οι επιστήμονες δεν θα έπρεπε να πέφτουμε από τα σύννεφα που, σε μια τέτοια μάλιστα ευαίσθητη κοινωνική και υγειονομική συνθήκη, όπως είναι μια πανδημία, το σύστημα και οι κυβερνήσεις του παραμένουν απάνθρωποι, μοιράζουν κέρδη σε μεγάλους ομίλους και αφήνουν στη μοίρα τους αυτούς που μοχθούν. Στην πρόσφατη οικονομική κρίση άλλωστε δεν έγινε το ίδιο;
Πόσο διαφορετική ήταν (και είναι) η αστεία και τραγική ιστορία της «τακτοποίησης αυθαιρέτων» για τους μηχανικούς, ένας κρατικός εισπρακτικός μηχανισμός που ανακυκλώνει και εξωραΐζει την ανεργία και την απραξία των μηχανικών, την ίδια στιγμή που ο κατασκευαστικός κλάδος καταποντίστηκε και οι μεγάλοι κατασκευαστικοί όμιλοι μετακόμισαν κυριολεκτικά στο Ντουμπάι...
Οσο για την επιστημονικότητα και το κύρος αυτών των μέτρων, μήπως και τότε αντιμετωπίστηκε η αυθαίρετη δόμηση; Μήπως δεν είχαμε μετά το Μάτι, πυρκαγιές και πλημμύρες σε μπαζωμένα ρέματα, σε χτισμένους αιγιαλούς; Δεν είναι να απορεί επομένως κανείς που και σήμερα, με την τηλεκατάρτιση, συναντήσαμε φαινόμενα τύπου «σκόιλ ελικικού», προχειρότητες και ατσαλοσύνες στη δομή αυτών των προγραμμάτων.

* * *

Αλήθεια, οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τα φαινόμενα αυτά, τόσα χρόνια στην κυβέρνηση δεν αναρωτήθηκαν ποτέ για την ποιότητα των προγραμμάτων κατάρτισης που παρείχαν οι φορείς τους οποίους οι ίδιοι πιστοποιούσαν; Εχει άραγε κανείς την αυταπάτη ότι όσο εμπορευματοποιείται η Παιδεία, όσο γίνεται βορά στην ιδιωτική πρωτοβουλία, στην - «υγιή» και μη - επιχειρηματικότητα, μπορεί να κρατά ψηλά το επίπεδο της παρεχόμενης μόρφωσης, μπορεί ο ιδιώτης ιδιοκτήτης μιας δομής Εκπαίδευσης να βάλει τη μόρφωση πάνω από τα κέρδη, που ο ίδιος μεταφράζει σε πολυτέλεια στη ζωή του; Το παράδειγμα της ιδιωτικοποίησης της Υγείας που ζούμε αυτές τις μέρες είναι τραγικά αποκαλυπτικό.
Η ιστορία της πιστοποίησης λοιπόν είναι πολύ... αμαρτωλή και έχει χρόνια στην πλάτη της. Πατάει βέβαια στην αντικειμενική ανάγκη των μεγαλοεπιχειρηματιών να ανανεώσουν τις γνώσεις των εργαζομένων πάνω σε πεδία που γι' αυτούς έχουν άμεσο επενδυτικό ενδιαφέρον. Πάνω σε αυτό το έδαφος, όμως, δεν μπορεί παρά να αναδίνεται και η σαπίλα αυτού του συστήματος, να φαίνονται οι αντικειμενικές στρεβλώσεις του, η μετωπική σύγκρουσή του τελικά με τις λαϊκές ανάγκες και την ίδια την επιστήμη.
Είναι αναμφισβήτητα μηχανισμός αντιστοίχισης δεξιοτήτων των εργαζομένων σε αυτά που απαιτούν οι κεφαλαιοκράτες. Αλλά είναι ταυτόχρονα και ένα πεδίο όπου κερδοσκοπεί το μεγάλο κεφάλαιο, απλώνοντας τα πλοκάμια του από την «πίστη», την Ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, τον τουρισμό, τους άλλους κλασικούς κλάδους κερδοφορίας σε ένα πεδίο με μεγάλα και πολλά υποσχόμενα κέρδη: Την Εκπαίδευση.

* * *

Οι επιστήμονες που περιμένουμε αυτό το διάστημα σαν το «μάννα εξ ουρανού» τα 600 ευρώ για να μπαλώσουμε τρύπες, περιμένοντας με αγωνία το «μετά», τι θα ακολουθήσει μετά την πανδημία και πώς θα ξαναμπούμε σε ένα νέο κύκλο κρίσης και ανασφάλειας, δεν πρέπει να αρκεστούμε σε αυτά τα ψίχουλα που μας πετούν ξανά.
Οσο υπάρχουν επιχειρήσεις, είτε μέσω ΕΣΠΑ και άλλων τέτοιων προγραμμάτων, που τα «τρέχουν» όλες οι κυβερνήσεις διαχρονικά, είτε απευθείας, η μερίδα του λέοντος θα καταλήγει στα νύχια τους. Η αναστολή των προγραμμάτων αυτών δεν σημαίνει ότι τελειώσαμε με την πολιτική τους. Στην τσέπη μας άλλωστε πάλι τα ψίχουλα των 600 ευρώ θα καταλήξουν, ενώ οι εν λόγω «εκπαιδευτές» θα κερδοσκοπούν με άλλα αντίστοιχα προγράμματα επιδότησης της ανεργίας, «επιταγών» εργασίας που δεν καταλήγουν ποτέ στον εργαζόμενο.
Ως ΚΚΕ επιβεβαιωνόμαστε σήμερα περίτρανα και δραματικά, όταν ζητούσαμε όλα αυτά τα λεφτά, των κοινοτικών και λοιπών προγραμμάτων, να ενταχθούν στον κρατικό προϋπολογισμό και να δίνονται εκεί όπου υπάρχουν πραγματικές λαϊκές ανάγκες και όχι στις μεγάλες επιχειρήσεις.
Επιβεβαιώνεται ότι η ΕΕ, οι ελληνικές κυβερνήσεις, εκ των πραγμάτων, έχουν στήσει μηχανισμούς διασφάλισης των κερδών και χρηματοδότησης των μεγάλων ομίλων από τα λεφτά των εργαζομένων και αυτούς δεν τους διαπραγματεύονται ούτε καν σε περιόδους κρίσεων και πανδημιών (Τι; Δεν το ξέρατε εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ...;). Αντίθετα, αυτές ειδικά τις περιόδους τις αντιμετωπίζουν ως «ευκαιρία» για να χτυπήσουν περαιτέρω τα εργασιακά δικαιώματα, για να στερεώσουν τα επιχειρηματικά κέρδη, για να ανθίσει η αισχροκέρδεια.
Σε αυτές τις συνθήκες, οι επιστήμονες, οι εργαζόμενοι μένουμε δυνατοί, δεν μένουμε σιωπηλοί. Παλεύουμε και ταυτόχρονα βγάζουμε συμπεράσματα για να τα αξιοποιήσουμε εδώ και τώρα, και στις μέρες που έρχονται, στις μέρες που πάλι θα περιμένουν να απλώσουμε το χέρι για να μοιράσουν υποσχέσεις και ψίχουλα για ανακίνηση της οικονομίας, την ίδια στιγμή που θα μοιράζουν κέρδη, φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις στους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Κέλλυ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
Μέλος του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του ΚΚΕ, Αρχιτέκτονας

Κίνδυνος στον ορίζοντα

Ο εφησυχασμός γύρω από τα Ελληνοτουρκικά, που καλλιεργούσε η κυβέρνηση μετά την αποχώρηση των προσφύγων από τη συνοριογραμμή του Εβρου και τη σχετική αποκλιμάκωση των προκλήσεων στο Αιγαίο, ελέω κορονοϊού, ξεφουσκώνει ξανά τις τελευταίες μέρες, από τις δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης Ερντογάν ότι θα υπερασπιστούν με όλα τα μέσα τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης στην Ανατ. Μεσόγειο.
Σ' αυτήν την κατεύθυνση, η Τουρκία αναθερμαίνει και τις διεκδικήσεις της νότια και ανατολικά της Κρήτης, με τη δέσμευση περιοχών για στρατιωτικές ασκήσεις.
Η επιδημία του κορονοϊού δεν έβαλε «στον πάγο» τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Αντίθετα τους ενισχύει, όπως δείχνει και η δήλωση του γγ του ΝΑΤΟ στην τελευταία Σύνοδο των υπουργών Αμυνας, ότι «δεν θα επιτρέψουμε μια υγειονομική κρίση να μετατραπεί σε κρίση ασφάλειας», στο φόντο της αντιπαράθεσης με την Κίνα, τη Ρωσία και άλλους.
Στην ίδια Σύνοδο, ο Στόλτενμπεργκ έπλεξε το εγκώμιο της Τουρκίας για τη συνεισφορά της στην αντιμετώπιση της πανδημίας, με προσφορά υγειονομικού υλικού σε χώρες των Βαλκανίων, στο πλαίσιο του «μηχανισμού αλληλεγγύης» του δολοφονικού συνασπισμού.
Πολύ περισσότερο, η πανδημία παίζει ρόλο καταλύτη στην επερχόμενη νέα καπιταλιστική κρίση, που οξύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και στο εσωτερικό τους, για το ποιος θα πληρώσει περισσότερο και ποιος θα ζημιωθεί λιγότερο.
Η σημερινή εικόνα της ΕΕ και οι κόντρες για το πώς και πόσο θα «μοιράσουν» τη ζημιά από την επιδημία και τη νέα κρίση, είναι ενδεικτικές, την ώρα βέβαια που παραμένει αδιαπραγμάτευτη η κλιμάκωση της ενιαίας επίθεσης στους εργαζόμενους και στο λαό.
Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Ανατ. Μεσογείου παραμένει πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα, για το ξαναμοίρασμα σφαιρών επιρροής, τον έλεγχο πηγών και δρόμων Ενέργειας, αλλά και για τις διαδρομές του παγκόσμιου εμπορίου, με ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, που επιδρά καθοριστικά και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Για παράδειγμα, μόνο το τελευταίο τρίμηνο, η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε για πρώτη φορά συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές αποστολές της ΕΕ στην Αφρική, ενώ αναλαμβάνει κεντρικό ρόλο και στην επιχείρηση «IRINI», για την επιτήρηση των θαλάσσιων δρόμων ανοιχτά της Λιβύης.
Γι' αυτόν το σκοπό, διαθέτει πολεμικά πλοία και τη βάση της Σούδας, ενώ αναλαμβάνει και ρόλο «κόμβου» για τους μετανάστες που θα περισυλλέγονται στο πλαίσιο της ευρωατλαντικής επιχείρησης.
Ενεργές παραμένουν και οι άλλες δεσμεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης, για την αποστολή συστοιχίας «Patriot» στη Σαουδική Αραβία, την παροχή συνοδείας σε γαλλικό αεροπλανοφόρο στη Μεσόγειο, αλλά και τη συμμετοχή με πολιτικό προσωπικό σε ιμπεριαλιστική αποστολή στο Ιράκ.
Η ελληνική αστική τάξη «απλώνει τα πόδια της» διεκδικώντας την κατοχύρωση αναβαθμισμένου ρόλου στην περιοχή και για τον ίδιο λόγο δηλώνει προσηλωμένη στη διασφάλιση της ΝΑΤΟικής συνοχής, που προϋποθέτει την παραμονή της Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο, την ισχυροποίηση του ΝΑΤΟ απέναντι στο σχεδιασμό Κίνας και Ρωσίας.
Πάνω σ' αυτό το έδαφος, η τουρκική επιθετικότητα ξεδιπλώνεται με την ανοχή ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, ενισχύοντας τα σενάρια για συμβιβασμούς, που ακουμπούν κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.
Επομένως, κανένας από τους παράγοντες που οδήγησαν σε κλιμάκωση της έντασης με την Τουρκία πριν από την πανδημία του κορονοϊού δεν έχει εκλείψει. Αντίθετα, προστίθεται η επερχόμενη καπιταλιστική κρίση, ως θρυαλλίδα έντασης των ανταγωνισμών συνολικά στην περιοχή και για την επιτάχυνση σχεδιασμών που βάζουν σε μεγάλο κίνδυνο τον ελληνικό και τους άλλους λαούς.
Το σύνθημα «ο λαός πλήρωσε πολλά, δεν θα πληρώσει ξανά!» αφορά και την ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση στην περιοχή μας. Προϋποθέτει να δυναμώσει τώρα ο αγώνας του λαού ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις πραγματικές αιτίες του. Ενας αγώνας αξεχώριστος από την οργάνωση της πάλης για να μην πληρώσει ο λαός τα σπασμένα της πανδημίας και της νέας κρίσης.

Το ταξικό χρώμα της πανδημίας και η ομολογία του κ. πρωθυπουργού

Από iraklis3

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Ένα από τα ιδεολογήματα που κυκλοφορούν ευρέως το διάστημα αυτό είναι ότι « ο «κορονοϊος δεν γνωρίζει τάξεις και ιδεολογίες αλλά χτυπά όλους ανεξαιρέτως».
Φυσικά οι διακινητές παρόμοιων ιδεολογημάτων συχνά «ξεχνούν» να πουν ότι οι συνέπιες είναι διαφορετικές καθώς ότι αν και οι πλούσιοι και οι φτωχοί αρρωσταίνουν με τον ίδιο τρόπο λόγω κορονοϊου (δεν κάνουμε γενικότερο λόγο για π.χ «επαγγελματικές ασθένειες ή άλλες λόγω του τρόπου ζωής, εργασίας κλπ), αυτό δεν συνεπάγεται ότι και με τον ίδιο τρόπο γιατρεύονται κιόλας (ή πεθαίνουν).
Έξαλλου όπως λέει και η λαϊκή παροιμία, στο σύστημα που ζούμε, «ο πλούσιος πεθαίνει μία φορά, ενώ ο φτωχός κάθε μέρα»
Έρχεται όμως ο κ. πρωθυπουργός στη συνέντευξη του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (18/4) και να ομολογήσει έστω και μισή την αλήθεια:
«Και πιστεύω ότι μέσα σε αυτή τη δοκιμασία δείξαμε ότι η κοινωνία μας δεν έχει τόσες διακρίσεις όσο ενδεχομένως άλλες κοινωνίες στο εξωτερικό. Ας πούμε στην Αμερική, πλήττονται μεγάλα ποσοστά των πιο φτωχών Αμερικανών, Αφροαμερικανών πολιτών, οι οποίοι ήταν πάντα στο περιθώριο. Εδώ δεν έχουμε ευτυχώς τέτοια περιστατικά…»
Φυσικά εδώ ο κ. πρωθυπουργός δεν μπορεί να αρνηθεί την υπάρχουσα και καταγεγραμμένη πραγματικότητα στην «μητρόπολη του καπιταλισμού» ΗΠΑ. Το ότι εκεί «θερίζει» η πανδημία πρώτιστα τους φτωχούς, στις υποβαθμισμένες συνοικίες της Ν.Υ, εκεί όπου οι πολλοί είναι ανασφάλιστοι, εκεί όπου οι πολλοί είναι πράγματι «Αφροαμερικάνοι»…Και φυσικά δεν μπορεί ουσιαστικά να μην παραδεχτεί το εκεί διαλυμένο και ουσιαστικά ιδιωτικοποιημένο σύστημα υγείας!
Η ομολογία αυτή έρχεται να «καλύψει» ουσιαστικά την κατάσταση στη χώρα μας. Να την εμφανίσει δηλαδή όχι και τόσο «ταξική κοινωνία» που φροντίζει για όλους, ενώ να βγάλει «λάδι» και την ακολουθούμενη κυβερνητική πολιτική. Φυσικά το ταξικό χρώμα και της κυβερνητικής πολιτικής φαίνεται και στην περίοδο της πανδημίας. Με παραδείγματα τόσο στα «δωράκια» που δίνονται σε τμήματα της ολιγαρχίας (π.χ ιδιωτικές κλινικές, εφοπλιστές, καναλάρχες κ.α) αλλά και ο συνολικός οικονομικός προσανατολισμός της για την «μετα-κορονοϊο εποχή, από την άποψη ότι θα κλιθούν να πληρώσουν τις συνέπιες οι πολλοί, οι φτωχοί και πάλι. (Φυσικά στη χώρα μας πιστεύουμε να υπάρχουν μετά και κοινωνιολογικές μελέτες σχετικά με τα θύματα της πανδημίας…)
Πολλοί , ιστορικά, προσπάθησαν να εμφανίσουν στη χώρα αυτή την… «ανυπαρξία» τάξεων, ξορκίζοντας φυσικά την ταξική πάλη την οποία και φοβούνται πραγματικά. Όμως όπως λέει και ο λαός συνήθως «πηγαίνει κάποιος, από αυτό που φοβάται»…

ΣΟΥΗΔΙΑ: Απάνθρωπη επιλογή ασθενών που θα δώσουν τη μάχη σε ΜΕΘ

Σε μια κυνική και απάνθρωπη «επιλογή ανθρώπων» που θα δώσουν από κάποιο κρεβάτι της ΜΕΘ τη μάχη με τον κορονοϊό, προχωρά η Σουηδία, ένα από τα πιο αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη του κόσμου, που θεωρείται και πρότυπο υπηρεσιών Υγείας, «κοινωνικής πολιτικής» και καινοτομίας.

Εν έτει 2020 και εν μέσω πανδημίας, δίνονται αυστηρές οδηγίες για το ποιοι ασθενείς «δικαιούνται» μια θέση σε ΜΕΘ, ανάλογα με τα «βιολογικά» τους χαρακτηριστικά.

Οπως προκύπτει από εσωτερικό έγγραφο - με κατευθύνσεις του υπουργείου Υγείας - του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου Καρολίνσκα (Karolinska) στη Στοκχόλμη (εφημερίδα «Aftonbladet»), την ευθύνη «για την παροχή και διακοπή εντατικής θεραπείας» ενός ασθενούς την έχει το ιατρικό προσωπικό, ακολουθώντας τις γενικές οδηγίες.

Μεταξύ άλλων, προτεραιότητα στις ΜΕΘ έχουν:

Οσοι εκτιμάται ότι θα επιβιώσουν περισσότερο από ένα έτος και η αποκατάστασή τους κρίνεται «ρεαλιστική».

Οσοι έχουν βιολογική ηλικία κάτω των 80 ετών.

Οσοι είναι μεταξύ 70-80 χρονών, με μεγάλο πρόβλημα σε ένα ζωτικό όργανο (π.χ. νεφρική ανεπάρκεια).

Οσοι είναι μεταξύ 60 - 70 χρονών, με μεγάλο πρόβλημα σε δύο ζωτικά όργανα.

Η βιολογική ηλικία καθορίζεται από το ιατρικό ιστορικό και μπορεί να είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη της χρονολογικής. Δηλαδή, στις σουηδικές ΜΕΘ δεν έχουν προτεραιότητα ακόμη και νεότεροι άνθρωποι με πολλαπλά προβλήματα υγείας, ιδιαίτερα σε ζωτικά όργανα...

Επίσης, η «παροχή ΜΕΘ», σύμφωνα με το έγγραφο, «θα διακόπτεται» «σε ασθενείς που αν και μπήκαν σε ΜΕΘ, αποδείχθηκε ότι δεν εκπληρούν τα παραπάνω κριτήρια», που έχουν υποστεί «ζημιά σε κάποιο ζωτικό όργανο ή μη βελτίωση της κατάστασης, δηλαδή με μικρή πιθανότητα επιβίωσης και αποκατάστασης»...

Ποια πραγματικότητα επιβάλλει αυτήν τη βαρβαρότητα, αντί για την αξιοποίηση όλων των μέσων και των δυνατοτήτων που προσφέρουν σήμερα η επιστήμη και η τεχνολογία, ειδικά στον τομέα της Υγείας; Οι μαζικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες Υγείας τις τελευταίες δεκαετίες, η κατάργηση χιλιάδων νοσοκομειακών κρεβατιών, το κλείσιμο νοσοκομείων και η ιδιωτικοποίησή τους (όπως π.χ. και το «Καρολίνσκα»), όπως και των Κέντρων Υγείας.

Εξάλλου, η Σουηδία έχει μια από τις χαμηλότερες αναλογίες νοσοκομειακών κρεβατιών και κλινών ΜΕΘ ανά κάτοικο. Συγκεκριμένα, σε 100.000 δεν αντιστοιχούν ούτε 6 ΜΕΘ, δηλαδή περίπου 600 στο σύνολο. Μέχρι και την Πέμπτη, στις ΜΕΘ της χώρας είχαν νοσηλευτεί (συνολικά) περίπου 1.000 ασθενείς από το ξέσπασμα της πανδημίας. Επομένως ...«αναγκαστικά» πρέπει να γίνει μια «επιλογή» ασθενών που θα δώσουν τη μάχη κατά του κορονοϊού.

Την ίδια ώρα, τουλάχιστον 1.200 είναι οι επίσημα καταγεγραμμένοι νεκροί - σε μια χώρα 10 εκατ. κατοίκων - και μόνο 170 πέθαναν σε ένα 24ωρο την Πέμπτη. Σε αυτό συντελεί το ανεπαρκές σύστημα Υγείας, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Στέφαν Λεβέν (Σοσιαλδημοκράτες - Πράσινοι) έχουν λάβει ελάχιστα μέτρα περιορισμού της οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα, προκειμένου να μετριαστούν οι συνέπειες από τον κορονοϊό στην οικονομία, να μην πληρώσει η κυβέρνηση επιδόματα κ.λπ.

Η τακτική αυτή έχει καταγγελθεί επανειλημμένα από επιστήμονες της χώρας. Μετά την ανοιχτή επιστολή που την υπέγραφαν πάνω από 2.000 επιστήμονες, την περασμένη βδομάδα 22 ερευνητές κορυφαίων σουηδικών πανεπιστημίων και ερευνητικών ινστιτούτων με άρθρο τους στη «Dagens Nyheter» καλούν την κυβέρνηση να αλλάξει πορεία.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ερωτήματα ζητούν απαντήσεις

Τις τελευταίες βδομάδες, η εξέλιξη της επιδημίας σε όλο τον κόσμο κατέγραψε θανάτους και μεταξύ εφήβων, μικρών παιδιών, ακόμα και βρεφών. Οσο κι αν πρέπει κανείς να ακούει με προσοχή τις διαπιστώσεις των επιστημόνων ότι πρόκειται για «σπάνιες περιπτώσεις», δεν μπορεί να αγνοήσει τις μαρτυρίες των οικογενειών των θυμάτων που συγκλίνουν όλες στον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης από την πλευρά των συστημάτων Υγείας: Συστάσεις για «παραμονή κατ' οίκον» σε περιπτώσεις ασθενών με ήπια συμπτώματα, συμβουλές για επικοινωνία με τον «προσωπικό γιατρό». Στην πλειοψηφία, όμως, των περιπτώσεων δεν υπάρχει ένα επαρκώς οργανωμένο και δωρεάν δίκτυο Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας για όλους και η ιδιωτική Υγεία είναι μόνο για τους λίγους. Μπορεί επομένως με τον αυτοπεριορισμό και την «αυτοθεραπεία» το σύστημα να απαλλάσσεται από το κόστος εκατομμυρίων αναγκαίων τεστ και να ελαφρύνει τα νοσοκομεία που ήδη «βογκούν», οι ασθενείς όμως αφήνονται κυριολεκτικά στη μοίρα τους, στο έδαφος των ανεπαρκειών και των ελλείψεων στα συστήματα Υγείας όλων των καπιταλιστικών κρατών, όπου θριαμβεύει η δολοφονική για τις λαϊκές ανάγκες αντίληψη του «κόστους - οφέλους».

* * *

Με τον τρόπο αυτό αυξάνονται οι πιθανότητες να στερηθούν την έγκαιρη και αναγκαία βοήθεια ακόμα και νέοι άνθρωποι όταν αντιμετωπίσουν απότομες εξάρσεις της νόσου, πολύ περισσότερο που αυτές είναι διαπιστωμένες από τους γιατρούς. Αυτό έγινε και με τη 12χρονη Ρασέλ από το Βέλγιο, η οποία την Τρίτη 31 Μάρτη υπέκυψε από τον Covid-19, χωρίς να έχει κάποιο υποκείμενο νόσημα. Η αδελφή της εξήγησε στην εφημερίδα «Λε Σουάρ» ότι η μικρή ένιωσε αδιάθετη μόλις πριν από τέσσερις μέρες: «Ανέβασε πυρετό και η μητέρα μου την πήγε κατευθείαν στον γιατρό. Φυσικά, η μητέρα μου σκέφτηκε τον κορονοϊό, ενώ ο γιατρός σκέφτηκε ότι επρόκειτο για μια αλλεργία. Μας έγραψε ένα φάρμακο για το βήχα και η μητέρα μου ησύχασε επειδή αποκλείστηκε το Covid-19...». Τη νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα η 12χρονη ξύπνησε με πολύ πυρετό. «Ανήσυχη η μητέρα μου κάλεσε τον γιατρό. Αλλά εκείνος δεν μπορούσε να τη δεχτεί πριν από τις 10.30, γιατί "εξαιτίας της ηλικίας της, δεν ήταν προτεραιότητα"...». Το ίδιο πρωί η κατάσταση της μικρής χειροτέρευσε κι άλλο, είχε μεγάλες δυσκολίες στην αναπνοή, η μητέρα της κάλεσε ασθενοφόρο που δεν ήρθε ποτέ. Το ρεπορτάζ της «Λε Σουάρ» ανέφερε ότι «η μικρή κατέληξε σπίτι, λίγο πριν τις 9 το πρωί, ενώ ο πατέρας της την έντυνε για να πάει στο νοσοκομείο, αφού ένας γνωστός είχε δεχτεί να τους μεταφέρει εκείνος...». Εννοείται πως η μικρή δεν είχε υποβληθεί καν σε εξέταση για τον Sars-cov-2.

* * *

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του 19χρονου Ιταλού Λούκα (δούλευε και ζούσε μαζί με τη μητέρα του στο βόρειο Λονδίνο) που υπέκυψε στις 24 Μάρτη. Ο νεαρός επίσης δεν είχε άλλες παθήσεις. Σύμφωνα με βρετανικά και ιταλικά ΜΜΕ, εμφάνισε πυρετό και βήχα μόλις μια βδομάδα πριν υποκύψει. Ο γιατρός τού έδωσε αντιπυρετικά. Εκείνος χειροτέρευσε, ωστόσο ο γιατρός, αφού τον επισκέφτηκε για να τον εξετάσει σπίτι, του είπε ότι είναι νέος και «δεν χρειάζεται να ανησυχεί εξαιτίας μιας "άσχημης γρίπης"». Αλλά και την επομένη ο Λούκα συνέχισε να χειροτερεύει, σύμφωνα με τα ίδια ρεπορτάζ, «παραπονέθηκε για πόνους στο στήθος, τελικά κατέρρευσε. Κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο, το πλήρωμα του ασθενοφόρου προσπάθησε να τον επαναφέρει αλλά οι πνεύμονές του δεν άντεξαν, είχαν γεμίσει υγρό και αίμα...». Σημειωτέον, σύμφωνα με μαρτυρίες μελών της οικογένειας του νεαρού, «οι γιατροί (απλά) συνέστησαν στη μητέρα του και τον σύντροφό της (που έμεναν μαζί) να μείνουν σε 14ήμερη καραντίνα», δεν τους έστειλαν καν να κάνουν τεστ για τον ιό.

* * *

Αντίστοιχες μοιραίες καθυστερήσεις και ελλείψεις στους μηχανισμούς έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης του ιού καταγγέλλουν οι οικογένειες και άλλων παιδιών ή νέων που χάθηκαν. Φυσικά, αρμόδιοι για να διαγνώσουν και να αξιολογήσουν την υγεία ενός ασθενούς είναι οι γιατροί. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, όπως και σε αντίστοιχες που καταγράφηκαν στην Ελλάδα, ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι εκτιμήσεις των γιατρών δεν επηρεάστηκαν από τα «πρωτόκολλα» διαχείρισης της νόσου, που δεν διαμορφώνονται με αμιγώς επιστημονικά κριτήρια, αλλά με βάση τις δυνατότητες και τις προτεραιότητες των ξεχαρβαλωμένων συστημάτων Υγείας; Ποιος αμφισβητεί ότι η εξέλιξη αυτών των ασθενών θα ήταν άλλη, αν βρίσκονταν υπό την εποπτεία ενός πλήρως ανεπτυγμένου συστήματος ΠΦΥ; Μπορεί επομένως η θνητότητα σε μικρότερες ηλικίες να είναι μικρή, μπορεί όντως τα ήπια συμπτώματα να έχουν κατά κανόνα θετική εξέλιξη, αλλά η υγεία και η ζωή του καθενός είναι μοναδικές. Κανείς δεν έχει ένα δεύτερο κέρμα για να ανανεώσει τη ζωή του, δεν είναι η ζωή βιντεοπαιχνίδι. Ζωές που θα μπορούσαν να σωθούν, χάνονται άδικα, ενώ υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις και οι δυνατότητες να δοθεί με υψηλά ποσοστά επιτυχίας η μάχη της πρόληψης και της ίασης για τον καθένα. Προκύπτουν λοιπόν ερωτήματα: Γιατί ενώ ζούμε στον 21ο αιώνα, θεωρείται «πρόοδος» η «νοσηλεία» ενός ασθενούς «κατ' οίκον», ακόμα και η αυτοδιάγνωση - αυτοθεραπεία; Γιατί η προστασία της υγείας να είναι «ατομική ευθύνη»;

«Εγγύηση»...

Μόνο ως προειδοποίηση για τα χειρότερα που ετοιμάζουν στο λαό ακούγονται οι παρεμβάσεις κυβερνητικών στελεχών ότι ο τρόπος που η κυβέρνηση διαχειρίστηκε την πανδημία αποτελεί «εγγύηση» για τη διαχείριση και της οικονομικής κρίσης, που έρχεται ξανά στο προσκήνιο, με καταλύτη και τον κορονοϊό.
Στην πραγματικότητα, προετοιμάζουν το έδαφος για να φορτώσουν στους εργαζόμενους και το λαό την επερχόμενη κρίση, όπως ακριβώς τους φορτώνουν τις συνέπειες της πανδημίας, για να προστατεύσουν τους επιχειρηματικούς ομίλους και τα κέρδη τους.
Η κυβέρνηση ισχυρίζεται προκλητικά ότι μοίρασε «δίκαια και σε όλους» τα βάρη της επιδημίας, την ίδια στιγμή που χιλιάδες εργαζόμενοι ξεπατώνονται σε εργοστάσια, στην αλυσίδα εφοδιασμού και στα σούπερ μάρκετ, συνωστίζονται επικίνδυνα σε χώρους δουλειάς και μέσα μαζικής μεταφοράς, εισπράττουν απειλές για να μην πάρουν την άδεια ειδικού σκοπού, ακόμα και για να επιστρέψουν μέρος από το πενιχρό επίδομα των 800 ευρώ, εκβιάζονται για να μη δηλώσουν ότι έχουν συμπτώματα, αποκρύπτονται κρούσματα, τα μέτρα ασφάλειας έχουν υποχωρήσει ακόμα περισσότερο, όπως και κάθε έλεγχος από τις αρμόδιες υπηρεσίες, στο όνομα τού «να βγει η δουλειά» και «να μην κλατάρει η οικονομία».
Οσο για τους υπόλοιπους εργαζόμενους; Οσοι δεν πήγαν άκλαυτοι, ενισχύοντας τις λίστες της ανεργίας μέχρι τις 18 Μάρτη, είδαν σε δυο βδομάδες να αναζωπυρώνεται η επίθεση που τους έριξε στο κανναβάτσο την περίοδο της προηγούμενης καπιταλιστικής κρίσης, με μέτρα που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «στήριξη στην εργασία», στην πραγματικότητα όμως στηρίζουν την εργοδοσία και ήρθαν για να μείνουν.
Οι μεγαλοεργοδότες, από την άλλη, δεν «εισπράττουν» μόνο από την εντατικοποίηση της δουλειάς στους κλάδους που αυτήν την περίοδο δουλεύουν «στο φουλ» και από τα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης, αλλά και από τις κάθε είδους διευκολύνσεις και απαλλαγές που τα συνοδεύουν. Οπως η αναστολή πληρωμών σε κράτος και ασφαλιστικά ταμεία, οι επιδοτήσεις μισθού και δανείων, οι μειώσεις ενοικίων, η πλήρης νομική κάλυψη για να εφαρμόζουν συνδυαστικά κάθε είδους αντεργατικό μέτρο.
Αλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο τομέας της Υγείας. Εκεί όπου οι υγειονομικοί σηκώνουν το βάρος των μεγάλων ελλείψεων σε μέσα, εξοπλισμό και προσωπικό κι από πάνω δέχονται μαζί με όλο το λαό τον εμπαιγμό της κυβέρνησης ότι τα αυστηρά μέτρα περιορισμού πάρθηκαν για να κερδίσει χρόνο στην «ενίσχυση και ανάταξη» του δημόσιου συστήματος της Υγείας!
Η κυβέρνηση όμως αξιοποίησε αυτόν τον χρόνο για να πάρει μέτρα στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων και όχι προστασίας της υγείας των εργαζομένων και των ίδιων των υγειονομικών. Οι προσλήψεις που έγιναν δεν καλύπτουν στο ελάχιστο ούτε τα κενά που προϋπήρχαν σε «κανονικές» συνθήκες, πόσο μάλλον στις έκτακτες της πανδημίας, ενώ κανένα διαφορετικό σχέδιο δεν υπάρχει και στην περίπτωση που ο λαός βρεθεί αντιμέτωπος με το επόμενο κύμα της πανδημίας.
Παράλληλα, συνεχίζεται στο σύνολό της η αντιλαϊκή πολιτική στην Υγεία, με την ενίσχυση της ιδιωτικοποίησης και της λειτουργίας του δημόσιου συστήματος με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ενώ νέα προνόμια δίνονται στους κλινικάρχες, στο όνομα της «συνεργασίας» δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Το έδαφος επομένως είναι στρωμένο, για να συνεχίσει να πληρώνει ο λαός. Αλλωστε, τα αστικά επιτελεία, όπως οι εργοδοτικές ενώσεις των βιομηχάνων και των μεγαλοξενοδόχων, δείχνουν ότι δεν σκοπεύουν να μείνουν με τα ...ορεκτικά της πανδημίας. Ηδη ζητούν μονιμοποίηση των «έκτακτων μέτρων» και ακόμα περισσότερα κονδύλια για να προστατευτεί η κερδοφορία τους.
Εκεί ακριβώς συγκλίνουν και οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που ανταγωνίζεται την κυβέρνηση σε μέτρα στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων.
Από όπου και να το πιάσει κανείς, αποδεικνύεται ότι ράβουν κουστούμι για το λαό. Οι εργαζόμενοι όμως έχουν πληρώσει ήδη πολλά, και με την πρόσφατη καπιταλιστική κρίση, και με τις επιπτώσεις της πανδημίας. Δεν πρέπει και δεν θα δεχτούν να ματώσουν ξανά!
Οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες μέσα στις δύσκολες συνθήκες της τελευταίας περιόδου, που συνεχίζονται στις 28 Απρίλη με την πανελλαδική μέρα δράσης στους χώρους δουλειάς, προσθέτουν νέα πείρα, εκπέμπουν αισιοδοξία και διαμορφώνουν προϋποθέσεις για την οργάνωση της αντεπίθεσης.

ΗΠΑ… Ο θάνατος θερίζει τους «απόκληρους»

• 
  
  

Στις ΗΠΑ σημειώθηκε μόλις χθες, ένα νέο θλιβερό ρεκόρ. Είχαμε 2.569 θανάτους εξαιτίας του  κορονοϊού σε 24 ώρες και είναι ο βαρύτερος ημερήσιος απολογισμός μέχρι σήμερα φτάνοντας το σύνολο των θανάτων σε 33.268 και τους νοσουντες σε  667.225.
Όπως δείχνουν όλα  τα στοιχεία η επιδημία και ο θάνατος  έχουν ταξικές προτιμήσεις.
Το 70% των θανάτων από τον ιό Covid στο Σικάγο ήταν μεταξύ των Αφροαμερικανών και των Λατίνων.
Αυτό αποδεικνύει ότι αυτοί που νοσούν και είναι οι πλέον ευάλωτοι στο να προσβληθούν από τον θανατηφόρο ιο, είναι αυτοί που στερούνται την στοιχειώδη περίθαλψη ,δηλαδή οι φτωχοί ,οι άνεργοι ,οι κοινωνικά αποκλεισμένοι ,και όλοι αυτοί που ζουν σε άθλιες συνθήκες.
Οι εικόνες που μετέδωσε το πρακτορείο Reuters από το νησί Χαρτ που παρουσιάζουν εργάτες (που προσλήφθηκαν από τις αρχές της Νέας Υόρκης) να θάβουν σε ομαδικούς τάφους νεκρούς από την επιδημία, είναι ένα χαστούκι στο πρόσωπο όλων μας και ιδιαίτερα, στους κυβερνήτες του πλουσιότερου κράτους του κόσμου
Το νησί Χαρτ έχει χρησιμοποιηθει για περισσότερα από 150 χρόνια, από αξιωματούχους της πόλης ως μαζικός χώρος ταφής για όσους δεν έχουν συγγενείς ή οικογένειες και δεν μπορούν να πληρώσουν για κηδείες.
Στις εποχές προ κορωνοϊού , ενταφιάζονται περίπου 25 σοροί την ημέρα, πέντε ημέρες την εβδομάδα, δήλωσε στο πρακτορείο ο Τζέισον Κέρστεν, εκπρόσωπος του Τμήματος Σωφρονισμού, ο οποίος επιβλέπει τις ταφές.
Το σύστημα υγείας στα χέρια των κερδοσκόπων
Οι ΗΠΑ είναι από ένα τα πλουσιότερα κράτη στον κόσμο , με έναν τεράστιο κρατικό μηχανισμό έτοιμο να ανταποκριθεί θεωρητικά σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.
Παρ΄ όλα αυτά δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της πανδημίας του  κορονοϊού στη δίνη του οποίου βρίσκεται τις τελευταίες εβδομάδες.
Το σύστημα υγείας, που είναι στα χέρια του ιδιωτικού τομέα, κατέρρευσε και οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό εξοπλισμό είναι τεράστιες .
Και αυτό παρά τις μέχρι πρόσφατα διαβεβαιώσεις του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ για το αντίθετο .
Στο μεταξύ περί τα 27 εκατ. πολίτες στις ΗΠΑ είναι ανασφάλιστοι, η ανεργία αυξάνει με ταχύτατους ρυθμούς  και 15 εκατομμύρια άνθρωποι έκαναν  αίτηση στα ταμεία ανεργίας τις τρεις τελευταίες εβδομάδες σύμφωνα με τους Financial Times, ενώ η Wall Street Journal δίνει συμβουλές στους πολίτες τι να κάνουν εάν δεν έχουν ή έχασαν την ασφαλιστική τους κάλυψη.
Σχεδόν το 7% των παιδιών μικρότερων των 18 ετών υπολογίζεται ότι είναι ανασφάλιστα , όπως και το 27,9% των νέων ηλικίας 19-25 ετών, δηλαδή 8,4 εκατομμύρια άνθρωποι.
Οι πλέον πληγείσες ομάδες είναι οι ασθενέστερες οικονομικά (40% χωρίς ασφάλιση), οι ισπανόφωνοι, οι μη διπλωματούχοι και οι άνεργοι.
Το 2018 έρευνα του Πανεπιστημίου του Σικάγο κατέδειξε ότι το 44% των Αμερικανών αρνήθηκαν να δουν γιατρό λόγω του κόστους επίσκεψης, ενώ το ένα τρίτο δεν μπορούσε να αγοράσει φάρμακα που του έγραφαν γιατροί.
Σε έρευνα του Χάρβαρντ υποστηρίζεται ότι τουλάχιστον 45.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο στις ΗΠΑ, εν μέρει επειδή είναι ανασφάλιστοι και δεν μπορούν να έχουν καλή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Γενικά, οι ερευνητές διαπιστώνουν ότι οι ανασφάλιστοι Αμερικανοί κάτω των 64 ετών έχουν 40% μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν σε σχέση με αυτούς που έχουν ασφάλιση.
Η υγεία την εποχή του κοροναϊού
Όπως αναφέρει πρόσφατη ανάλυση της ΜΚΟ Fair Health ένας ανασφάλιστος στις ΗΠΑ μπορεί να κληθεί να πληρώσει σε νοσήλια, ως ασθενής με κορονοϊό, από 42.000 έως και 74.000 για τη νοσηλεία του.
Σημειώνεται πως σήμερα στις ΗΠΑ αντιστοιχεί το μεγαλυτερο μερος των καταγεγραμμένων κρουσμάτων παγκοσμίως και περισσότεροι από 33.000 (όπως προαναφέραμε)  μέχρι σήμερα έχουν χάσει την ζωή τους.
Πάρα πολλοί πολίτες των ΗΠΑ αναγκάζονται να  κάνουν εκστρατεία στο ίντερνετ για να συγκεντρώσουν χρήματα από αγνώστους, για να πληρώσουν φάρμακα, η νοσηλεία.
Η Αμερική εχει καταντήσει μία χώρα γεμάτη ανθρώπους που δεν θα δουν γιατρό, εκτός αν είναι πάρα πολύ άρρωστοι, καταδικασμένοι από ένα σύστημα περίθαλψης που ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος και που μόνο οι πλούσιοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν.
Αναγκαία η δημόσια υγεία για όλους τώρα
Αυτό θα μπορούσε να μετριαστεί αν οι ΗΠΑ είχαν ένα δημόσιο σύστημα υγείας, όπως αυτό που ο Μπέρνι Σάντερς έχει οραματιστεί και σχεδιάσει .
Ένα τέτοιο σύστημα, σύμφωνα με έρευνα του Lancet, θα έσωζε 68.000 ζωές και θα μείωνε τα έξοδα κατά 450 δισ. δολάρια τον χρόνο.
Η Αμερικανική κοινωνία, τα συνδικάτα, τα κινήματα πολιτών, η αριστερά που συσπειρώθηκε κοντά στον Μπέρνι Σάντερς, καλείται σήμερα να αγωνιστεί για ένα σύστημα υγείας για όλους, κόντρα στους κερδοσκόπους, που καταντούν έμποροι θανάτου σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες.
Λεωνίδας Καρίγιαννης

ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Τα μέτρα που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση για τον περιορισμό εξάπλωσης της επιδημίας περιλαμβάνουν, με απόφαση και  της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, την τέλεση των ακολουθιών της Μ. Εβδομάδας, και βέβαια και την ακολουθία της ανάστασης, χωρίς πιστούς. Απόφαση που προκάλεσε αντιδράσεις και ανάμεσα στον κλήρο, αλλά και σε πολλούς πιστούς. Δεν έλειψαν ιερείς που αψήφησαν την απαγόρευση και άνοιξαν τις εκκλησίες για τους πιστούς τελώντας το μυστήριο της θείας κοινωνίας, ενώ πιστοί διαμαρτύρονται για την απαγόρευση συνάθροισης στις εκκλησίες την ανάσταση. Και η φασιστική  Χρυσή Αυγή βρήκε ευκαιρία να σφετεριστεί και να εκμεταλλευτεί για τις δικές της σκοπιμότητες  αυτές τις αντιδράσεις.

               Και αν μοιάζει παράδοξο που η επιδημία του κορονοϊού ανέδειξε πόσο εύθραυστη είναι  πια η ευθυγράμμιση εκκλησίας και κυρίαρχης εξουσίας, ακόμα και με τη συντηρητική παράταξη του αστικού πολιτικού τόξου, είναι γιατί πια η εκκλησία δεν καθορίζει τη γραμμή άμυνας του κυρίαρχου συστήματος. Είναι που νέα μέσα ιδεολογικής χειραγώγησης, όπως τα ΜΜΕ, φαίνονται πιο άμεσα αποτελεσματικά. Είναι που τις τελευταίες δεκαετίες η προσκόλληση με το χριστιανικό δόγμα που καθόριζε τους ένθερμους φιλοκαπιταλιστές άρχισε να υποχωρεί σε έναν πιο αόριστο ηθικισμό, που ανταποκρίνεται στους νέους δρόμους κερδοφορίας του καπιταλισμού με τεχνολογία και καινοτομίες. Σχήματα και αρώματα από τη θρησκεία, χωρίς την ίδια απαραίτητα,  εισάγονται σε νέα συστήματα φιλανθρωπίας μαζικής κοινωνικής ελεημοσύνης. Ακόμα λοιπόν κι αν κάποιες φορές η χριστιανική δεξιά επιμένει, περισσότερο για ψηφοθηρικούς λόγους, στις ίδιες πολιτικές μάχες (σεξουαλικότητα, εκπαίδευση, εθνικισμός κλπ) οι αναφορές στη θρησκεία φαίνεται να φθίνουν και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις ενδιαφέρουν περισσότερο για να κολακέψουν τους πιστούς, ώστε να ανταποκρίνονται θετικά στις επιλογές της. Κι αν η εκκλησία ενίσχυε την κυρίαρχη εξουσία, στερεώνοντας και τη δική της δύναμη, προσφέροντας κάθε είδους μπαλώματα για τα συστημικά προβλήματα του καπιταλισμού, μοιάζει πια να  περιλαμβάνεται  κι αυτή σε ένα παλιότερο πολιτικοκοινωνικό κύκλο υπεράσπισης του status quo

               Βέβαια, όπως ο καπιταλισμός δεν είναι μονοδιάστατος, το ίδιο δεν είναι και ο χριστιανισμός. Όπως ο καπιταλισμός προσαρμόζεται σε ποικίλα πολιτικά και πολιτιστικά πλαίσια, το ίδιο και ο δυτικός Χριστιανισμός που κατάφερε να συμπορευτεί με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον φεουδαρχισμό και να δοξάσει τον καπιταλισμό, ενώ ο ανατολικός χριστιανισμός συμβίωσε με την οθωμανική αυτοκρατορία, ενσωμάτωσε τον εθνικισμό, προτού αποδεχτεί  την άνοδο του αστισμού και της σύγχρονης δημοκρατίας, υποχωρώντας στην επιθετική λογική του καπιταλισμού. Κι ας ευδοκιμεί ο καπιταλισμός σε εγωιστικές παρορμήσεις και η οικονομική θεωρία μυθοποιεί μια υποτιθέμενη «φυσική» ελεύθερη αγορά που καταδικάζει ουσιαστικά η χριστιανική ηθική διδασκαλία. Κι ας μην πληροί ο καπιταλισμός, με την ελεύθερη χρήση κερδοσκοπικού χαρακτήρα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και με τον ανταγωνισμό, τα χριστιανικά πρότυπα δικαιοσύνης και φιλανθρωπίας όπως διδάσκει η χριστιανική θρησκεία. Εξάλλου καπιταλισμός και χριστιανισμός αντλούν από το ίδιο σύνολο ιδεών για τη φύση του ανθρώπου και της κοινωνίας, αφού ταυτίζονται  στην ιδέα ότι το άτομο είναι η βασική μονάδα ανάλυσης και ότι αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι οι μεμονωμένες επιλογές.  

Βέβαια, πάντα σε μεγάλα τμήματα του κλήρου υπήρχε μια αμφισβήτηση της τεχνολογικής εξέλιξης που οδηγούσε στην απόρριψη του τεχνοοικονομικού παραδείγματος του καπιταλισμού της αγοράς, χρωματίζοντας το λόγο της εκκλησίας με αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά, χωρίς όμως να οδηγεί σε σύγκρουση με την πολιτική εξουσία. Πολλές φορές όμως συνήθειες της καθημερινότητας των ανθρώπων που οφείλονται, από παλιότερες εποχές,  στην εκκλησία ενισχύουν αντικαπιταλιστικές δράσεις. Παράδειγμα είναι η αργία της Κυριακής που η υπεράσπισή της παίρνει μορφή αντίστασης σε αποφάσεις της κυρίαρχης εξουσίας που καταστρατηγούν  εργατικά δικαιώματα.

Και αυτές τις μέρες του εγκλεισμού είναι, σε μεγάλο βαθμό, η καχυποψία για αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας και η αμφισβήτηση για το ενδιαφέρον της για την υγεία μας που εκφράζεται με τις αντιδράσεις για το κλείσιμο των εκκλησιών, ανεξάρτητα από την πολιτική αφέλεια ή την εκμετάλλευση που γίνεται από φασίστες, αλαζόνες κληρικούς και παντός είδους δημοκόπους.  

Τελικά ακόμα μοιάζει να είναι  αναγκαία η συνενοχή μεταξύ χριστιανικής εκκλησίας και πολιτικής εξουσίας σε μια κοινωνία όπου οι ηθικές και θρησκευτικές ελευθερίες, που δεν αντιστρατεύονται τον καπιταλισμό, διατηρούν το δικαίωμα να ζουν εφόσον ο καπιταλισμός κυριαρχεί ή ελέγχει. Κι έτσι οι καταγγελίες της εκκλησίας για την τυραννία των χρημάτων έναντι των οποίων η κοινωνική και πολιτική δύναμη είναι ανίσχυρη μπορεί να  χρησιμοποιούνται για να παρηγορούν και να κατευνάζουν την οργή των πιστών, εφόσον στην πράξη δεν στρέφονται εναντίον της κυρίαρχης εξουσίας, διατηρώντας στην κοινωνία μια ισορροπία εκτονωτική αλλά και ανακουφιστική για το κυρίαρχο σύστημα.  

Επειδή όμως πλέον στις μέρες μας το κεφάλαιο έχει καταλάβει και το τελευταίο διάκενο του κοινωνικού σχηματισμού μπορεί να καταλήξει κανείς να χαρακτηρίσει  σαν αντικαπιταλιστικές τις πολύμορφες και πολυστρωματικές κοινωνικές αντιστάσεις. Όποιες όμως αντιστάσεις δεν μπολιάζονται με την ταξική διάσταση δεν ξεφεύγουν από μια ανορθολογική και αδιέξοδη στάση που στην τελική ευνοεί την κυρίαρχη εξουσία.