Η ψευδαίσθηση της αντιπολίτευσης

 

Η απροκάλυπτη καταστολή που ξαναείδαμε στην επέτειο της δολοφνίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου όξυνε το αρνητικό κλίμα γύρω από την κυβέρνηση της ΝΔ και τις πολιτικές που ακολουθεί. Η δυσφορία για το νεοφιλελεύθερο κυβερνητικό σχήμα προκλήθηκε από το σύνολο των αντιλαϊκών πολιτικών που υλοποιεί, με κορωνίδα την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας και τους 100 νεκρούς τη μέρα. Παρά τις δριμύτατες κριτικές που έχει δεχτεί, η κυβέρνηση συνεχίζει ακλόνητη στο θρόνο της, δημιουργώντας ερωτήματα για την παρουσία και την τακτική της Αντιπολίτευσης. Οι διάφορες σκέψεις περί ενιαίας αντιπολίτευσης κάτω από την ιδεολογική ομπρέλα της αριστεράς κρύβουν οπωσδήποτε έλλειψη ταξικής επίγνωσης.

Η ρίζα του προβλήματος για την εύρεση της αποτελεσματικής αντιπολίτευσης που θα σταθεί εμπόδιο στις αντιλαϊκές πολιτικές βρίσκεται στο πολιτικό σύστημα, όπου διαδραματίζονται αυτές οι πρακτικές. Η αστική δημοκρατία έρχεται ως επικάλυμμα και πλάνη στις απαιτήσεις των πολιτών για συμμετοχή στις πολιτικές διεργασίες και αποφάσεις. Παρουσιάζεται ως σύστημα ταξικά ουδέτερο, προσδίδοντας την αληθοφάνεια της ισότητας. Επιπρόσθετα, ο δικομματισμός προσπαθεί να πολώσει τους πολίτες με την ανάδειξη διαφορών, που έχουν όμως κοινή ταξική βάση, δομώντας τη λειτουργία της κυρίαρχης αστικής τάξης.

Με αυτά τα δεδομένα, πρέπει να προσαρμόσουμε την ελληνική πραγματικότητα της πολιτικής σκηνής. Είναι δύςσκολο για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ως αξιωματική αντιπολίτευση, να ασκήσει κριτική σε πολιτικές που στηρίζονται στις δικές του επιλογές και αποφάσεις. Πώς να καταγγείλει πραγματικά την αστυνομική αυθαιρεσία, όταν τα ΜΑΤ της κυβέρνησής του πετούσαν δακρυγόνα σε κλειστούς χώρους ή όταν ο ίδιος ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έφερε ένα ιδιώνυμο (!) για όσους αντιτάχθηκαν στους πλειστηριασμούς; Πώς θα γίνει πραγματική αντιπολίτευση στο σχέδιο Πισαρίδη, που φέρνει ακόμα πιο κοντά στη φτώχεια και την εξαθλίωση τον λαό, όταν προτείνει ένα σχέδιο απλώς… αντίστροφο; Μια “προοδευτική” αντιπολίτευση από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α και κρυφά-κρυφά το ΜέΡΑ25 δεν είναι τίποτα άλλο από μια “αναζωογόνηση” της πολιτικής προοπτικής, με βάση πάντα το κεφάλαιο.

Το φρένο σε αυτές τις πολιτικές είναι μια ριζοσπαστική κατεύθυνση, με την πραγματική της σημασία. Πρέπει δηλαδή να ξεριζωθούν οι ρίζες, που δεν είναι άλλες από τον ίδιο τον καπιταλισμό και τα συμφέροντά του.

Η πραγματική αντιπολίτευση θα έρθει από αυτόν που κινεί τον ρου της ιστορίας, δηλαδή από τον ίδιο τον λαό. Ήρθε η ώρα να βγουν συμπεράσματα για το πώς θα έρθει η πραγματική πάλη που θα εξαλείψει μια για πάντα την ανέχεια και την εκμετάλλευση. Το ζήτημα είναι να μην ανανεωθούν τα πρόσωπα και να κατευναστούν τα πνεύματα, ούτε να προσδεθούμε σε σωτήρες. Εξάλλου κανένας λαός δε σώθηκε από σωτήρες. Συνειδητοποιούμε τις ταξικές διαρθρώσεις της κοινωνίας μας και μετατρέπουμε τη συνείδηση και την πάλη μας σε ταξική.

-«Mεμονωμένο περιστατικό»;

 

Η είδηση ξεκινάει με το ότι αστυνομικοί έκοψαν πρόστιμο 300 ευρώ σε εθελοντή αιμοδότη, ο οποίος επέστρεφε με το τρόλεϊ από το νοσοκομείο όπου είχε πάει να δώσει αίμα:

…Παρά το γεγονός ότι τους έδειξε το αντίστοιχο sms στο κινητό του τηλέφωνο όπως και σημάδι στο χέρι, εξηγώντας ότι είναι εθελοντής αιμοδότης. Ζήτησε μάλιστα από τους αστυνομικούς να επικοινωνήσουν με το νοσοκομείο και το τμήμα αιμοδοσίας για επιβεβαίωση. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί επέβαλαν το πρόστιμο στον εθελοντή αιμοδότη, ενώ δεν εισακούστηκαν ούτε οι γιατροί της υπηρεσίας Αιμοδοσίας που τηλεφώνησαν στον αστυνομικό διοικητή για να αναιρεθεί το πρόστιμο.

Μέχρις εδώ έχουμε ένα ακόμα περιστατικό, ανάμεσα σε πάμπολλα, το οποίο θα «περιοριζόταν» στην κραυγαλέα επιβεβαίωση της χαώδους διάστασης ανάμεσα στον σκοπό τον οποίο υποτίθεται ότι υπηρετούν τα περιοριστικά μέτρα για την πανδημία και την πρακτική εφαρμογή τους από τον «μηχανισμό», για τον οποίο ένα ακόμα πρόστιμο δεν είναι παρά «ένα ακόμα πρόστιμο» ανεξάρτητα από λόγο ύπαρξης και πραγματικές συνθήκες: Η δομή του αστικού κράτους δεν «αφομοιώνει» ορισμένα περιοριστικά μέτρα που υπηρετούν την μη-εξάπλωση της πανδημίας, αλλά μια πανδημία που υπηρετεί την επιβολή περιοριστικών μέτρων.

Η συνέχεια της είδησης με τις λεπτομέρειές της, όμως, αποσπά το θέμα από τα όρια της «γενικής» αυτής διαπίστωσης και το τοποθετεί (για ακόμη μια φορά) σε ένα πεδίο ευρισκόμενο έξω από κάθε «ανεκτό» όριο:

Σύμφωνα με τα περιστατικά που αποκαλύπτει η επώνυμη καταγγελία, αστυνομικές διμοιρίες της «ΔΙΑΣ» και της «ΔΡΑΣΙΣ», με το πρόσχημα ότι «κάποιον έψαχναν», ακινητοποίησαν ένα τρόλεϊ, κατέβασαν τους επιβάτες στο δρόμο, προέβησαν σε ελέγχους στοιχείων – μάσκας – βεβαίωσης μετακίνησης και, επιπλέον, («ερεθισμένοι» από το σύνθημα της μάσκας) σε σωματική έρευνα και έρευνα της τσάντας του συγκεκριμένου επιβάτη. Βρίσκοντας τον «Ριζοσπάστη», ανακάλυψαν – όπως φαίνεται – και αυτόν που «έψαχναν», και του επέβαλαν ως «ποινή» 300 ευρώ πρόστιμο:

Μην βαράς κυρ χωροφύλαξ, είναι covid-free

Στη συνέχεια άρχισαν τις ειρωνείες, λέγοντάς μου πως δεν χρειάζεται να πας στο νοσοκομείο με αυτά τα πράγματα (τον «Ριζοσπάστη»!). Κι έτσι, μετά τις διαμαρτυρίες μου το «κατηγορητήριο» είχε στηθεί: Πρόστιμο Covid 300 ευρώ!

Έχουμε και λέμε λοιπόν, ξεκνώντας από το τέλος προς την αρχή:

• Πρόστιμο δήθεν για παραβίαση των περιοριστικών μέτρων και, στην πραγματικότητα, για τον «Ριζοσπάστη» και το σύνθημα στη μάσκα ότι «τα καλυμμένα στόματα έχουν φωνή».
• Επιβολή προστίμου σε μετακίνηση για εθελοντική αιμοδοσία.
• Παράνομες ανακριτικές πράξεις (έρευνες) εκ μέρους των αστυνομικών οργάνων, για τις οποίες πράξεις η Ποινική Δικονομία προβλέπει συγκεκριμένες προϋποθέσεις, μη συντρέχουσες εν προκειμένω [*].
• Ακινητοποίηση του τρόλεϊ και εξαναγκασμός των επιβατών να κατέβουν από αυτό και να υποστούν ομαδικό έλεγχο των στοιχείων τους, υπό το πρόσχημα των αστυνομικών οργάνων ότι «ψάχνουνε κάποιον»:

Μέχρι τώρα, η «συνηθισμένη» αστυνομική αυθαιρεσία συνίσταται στην ακινητοποίηση των περαστικών ΙΧ ή πεζών και στην παράνομη διενέργεια ερευνών (ανακριτικών πράξεων), όπου το κάθε άχρηστο και επουσιώδες «εύρημα» (ένα τσιγάρο χασίς, δυο γραμμάρια κόκας, μια ανεκτέλεστη ποινική απόφαση κ.ο.κ.) το οποίο δήθεν «δικαιώνει» την κρατική παρανομία και αυθαιρεσία, αντιστοιχεί στην μαζική παραβίαση των δικαιωμάτων εκατοντάδων πολιτών που υφίστανται κάθε φορά τις παράνομες αστυνομικές πράξεις.

Η ακινητοποίηση ενός τρόλεϊ και ο εξαναγκασμός των επιβατών σε αποβίβαση προκειμένου να «ελεγχθούν», δεν προσθέτει απλώς μια ακόμα ψηφίδα σε αυτή την τακτική…

Το συγκεκριμένο περιστατικό, με χαρακτηριστικά «μπλόκου» κατοχικού τύπου, προσδίδει στις μεθόδους «εσωτερικής κατοχής» του αστικού κράτους επί της κοινωνίας ένα περιεχόμενο που υπερβαίνει κατά πολύ την απλή «αίσθηση».

Και το ότι το τελικό «εύρημα» ήταν εν προκειμένω ο «Ριζοσπάστης», αποκαλύπτει με τη «σημειολογία» του τη διαρκή διάσταση ανάμεσα στους συνήθεις προσχηματικούς στόχους των μεθόδων της κρατικής αυθαιρεσίας και στους πραγματικούς στόχους της, που ήταν και είναι η τρομοκράτηση του λαού, η καθήλωσή του ένα και δυο σκαλοπάτια πιο κάτω από το σημείο της απόφασης να διεκδικήσει τα δικαιώματά του στη ζωή, οι διαρκείς «ασκήσεις» του αστικού κράτους εναντίον του εσωτερικού εχθρού: Που δεν είναι άλλος από τη μάζα των εργαζόμενων, της νεολαίας, τη μάζα όσων για όλη τους τη ζωή προορίζονται να τρέφουν την ολιγαρχία του πλούτου, τη μάζα που υφίσταται το ζυγό της εκμετάλλευσης για τη διασφάλιση της οποίας «χρειάζεται» και ο ζυγός της επιπρόσθετης κρατικής καταπίεσης.

Η πανδημία ήδη έχει αποτελέσει πεδίο εξάσκησης και αναβάθμισης των μεθόδων της κρατικής δραστηριότητας κατά του εσωτερικού εχθρού – λαού.

Γράφαμε, με αφορμή προηγούμενα περιστατικά, και επαναλαμβάνουμε εδώ: Η κυβερνητική πολιτική έχει χαρακτήρα πρόκλησης, πρόκλησης που γυρεύει σκόπιμα την απάντησή της, και που ταυτόχρονα μετατρέπεται σε «καθεστώς» όσο δεν παίρνει απάντηση που την ακυρώνει.

Η απάντηση σε τέτοια, επαναλαμβανόμενα με διάφορες μορφές και κάθε άλλο παρά μεμονωμένα «περιστατικά», δεν μπορεί να έχει το χαρακτήρα μια μεμονωμένης πράξης, αλλά απαιτεί διαρκή μαζική κινητοποίηση, τόση και τέτοια που δεν θα είναι δυνατό να ενταχθεί στις σχεδόν προφανείς επιδιώξεις των κρατικών – κυβερνητικών επιτελείων, τόση και τέτοια που θα βρίσκεται σε σύγκρουση με αυτές και με τη συνολική αντιλαϊκή πολιτική για χάρη της οποίας «εκπονούνται» και μεθοδεύονται.
_______________
[*] Σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 245 του νέου Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ΚΠΔ) οι προϋποθέσεις αυτές είναι: «Ενδείξεις ότι τελέστηκε αδίκημα και από την καθυστέρηση απειλείται άμεσος κίνδυνος απώλειας των αποδεικτικών στοιχείων ή υπάρχει δυσχέρεια πραγματοποίησης συγκεκριμένης ανακριτικής πράξης ή κτήσης αποδεικτικού στοιχείου στο μέλλον ή αν πρόκειται για αυτόφωρο κακούργημα ή πλημμέλημα».

Διδακτική και μια σύγκριση με τις αντίστοιχες προϋποθέσεις που προβλέπονταν στην παρ. 2 του άρθρου 243 του προγενέστερου ΚΠΔ: «Αν από την καθυστέρηση απειλείται άμεσος κίνδυνος ή αν αν πρόκειται για αυτόφωρο κακούργημα ή πλημμέλημα». Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίζοντας «νύχτα» τους νέους ποινικούς κώδικες, δεν παρέλειψε πλάι στο «αυτόφωρο κακούργημα ή πλημμέλημα» να προσθέσει τη νομικά αόριστη και ουσιαστικά κενή περιεχομένου ρήτρα περί ενδείξεων τέλεσης «αδικήματος», λες και υφίσταται στο ποινικό δίκαιο ορισμένη έννοια «αδικήματος» ξέχωρη από την κατηγοριοποίησή τους σε ρητά προβλεπόμενα κακουργήματα και πλημμελήματα. Πρόσθεσε επίσης τη «δυσχέρεια στο μέλλον» κλπ, λες και στην «απειλή άμεσου κινδύνου» είχε εντοπιστεί η ανεπάρκεια του νομικού οπλοστασίου της αντεγκληματικής πολιτικής. Φυσικά για μια «αντεγκληματική πολιτική» χρησιμοποιούμενη ως εργαλείο αντιλαϊκής κρατικής αυθαιρεσίας, οι δικονομικές προσθήκες του ΣΥΡΙΖΑ δεν στερούνται νοήματος…

Ωστόσο ούτε με την επίκληση «ενδείξεων τέλεσης αδικήματος» ή «δυσχέρειας στο μέλλον» μπορεί το συγκεκριμένο περιστατικό παράνομης κρατικής αυθαιρεσίας να περιβληθεί με «νομιμότητα». Οι «ενδείξεις τέλεσης αδικήματος» αφορούν εν προκειμένω τις ενέργειες των αστυνομικών οργάνων και μόνον αυτές. 

Πηγή: Διέξοδος

Παφίλης: "...το ξύλο έχει δύο άκρες" (αξίζει να το δείτε ολόκληρο)

Το κέρδος δεν έχει αναστολές.

..

Η Επιτροπή Ναρκωτικών Ουσιών του ΟΗΕ αποφάσισε πριν από λίγες μέρες να αφαιρέσει την κάνναβη από τη λίστα «Κατηγορίας 4», όπου κατατάσσονται οι «επικίνδυνες και εθιστικές ουσίες». Η απόφαση πάρθηκε με οριακή πλειοψηφία, ύστερα από ψηφοφορία μεταξύ των κρατών - μελών της Επιτροπής, και στηρίχτηκε αναφανδόν από την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Είχε προηγηθεί η σύσταση που εξέδωσε ο ΠΟΥ πριν από ένα χρόνο, να αφαιρεθεί η κάνναβη από την «Κατηγορία 4» της διεθνούς Συνθήκης για τις Ναρκωτικές Ουσίες του 1961, αναγνωρίζοντας «θεραπευτικές» ιδιότητες σε συστατικά της, όπως η 9-δ-Τετραϋδροκανναβινόλη (THC) και η κανναβιδιόλη (CBD). Γι' αυτό η υποβάθμιση της επικινδυνότητας της κάνναβης από τον ΟΗΕ χαιρετίστηκε ιδιαίτερα από τη βιομηχανία της «φαρμακευτικής» κάνναβης, σε συνδυασμό με την απόρριψη μιας άλλης πρότασης, να συμπεριληφθεί η ουσία THC στη σύμβαση του 1961, γεγονός που θα αύξανε μία σειρά από ελέγχους στο φυτό της κάνναβης που την περιέχει.

* * *

Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, η παγκόσμια βιομηχανία της «φαρμακευτικής» κάνναβης αναμένεται μέχρι το 2026 να έχει κύκλο εργασιών 148,35 δισ. δολάρια. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς ότι οι πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον αναπτυσσόμενο τομέα έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν. Επιχειρηματίες του χώρου, που διαμαρτύρονται για το «αυστηρά ρυθμισμένο πλαίσιο» γύρω από την κάνναβη, δήλωσαν σε διεθνή ΜΜΕ ότι περιμένουν τώρα να χαλαρώσουν οι όροι. Επισημαίνουν μάλιστα ότι για να ολοκληρωθεί το βήμα, χρειάζεται «μεγαλύτερη φιλελευθεροποίηση της χρήσης κάνναβης και οικονομική στήριξη της έρευνας». Διεκδικούν δηλαδή μεγαλύτερη κρατική στήριξη στην έρευνα και στις επενδύσεις. Γίνεται έτσι φανερό το πραγματικό υπόβαθρο της απόφασης του ΟΗΕ, που συνδέεται με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Τα όποια νομικά εμπόδια προέκυπταν από την υψηλότερη κατάταξη της κάνναβης στις λίστες επικινδυνότητας της Επιτροπής Ναρκωτικών Ουσιών του ΟΗΕ, έκαναν ακριβότερες και καθυστερούσαν τις επενδύσεις σε έναν ιδιαίτερα κερδοφόρο και αναπτυσσόμενο τομέα. Τώρα, σύμφωνα με εκτιμήσεις της «αγοράς», η απόφαση του ΟΗΕ θα «χαλαρώσει τη γραφειοκρατία» στα κράτη και θα διευκολύνει την έρευνα και τις επενδύσεις στην καλλιέργεια, τυποποίηση και εμπορία της «φαρμακευτικής» κάνναβης, μειώνοντας τα κόστη και αυξάνοντας τα κέρδη. Διαμορφώνονται δηλαδή προϋποθέσεις, ώστε να γίνει πιο ελκυστική και πιο αποδοτική η επένδυση συσσωρευμένων κεφαλαίων σ' αυτόν τον τομέα, όπως ξεκίνησε να γίνεται και στη χώρα μας, με νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζεται με κυβέρνηση ΝΔ.

* * *

Στον απόηχο της απόφασης του ΟΗΕ, μια σειρά ΜΚΟ που ζητάνε την πλήρη αποποινικοποίηση της καλλιέργειας και χρήσης κάνναβης, χαιρετίζουν με κοινή τους ανακοίνωση την εξέλιξη και ισχυρίζονται ότι αντανακλά «την πραγματικότητα μίας αναπτυσσόμενης αγοράς φαρμακευτικών προϊόντων με βάση την κάνναβη». Η «αισιοδοξία» τους ότι δεν είναι μακριά η πλήρης απελευθέρωση της καλλιέργειας και χρήσης της κάνναβης, με «θεραπευτικό» μανδύα, πηγάζει από το γεγονός ότι η διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και η απενοχοποίηση (αν όχι η διαφήμιση) του συγκεκριμένου ναρκωτικού ενθαρρύνουν τη συζήτηση γύρω από τη νομιμοποίηση της κάνναβης και για «ψυχαγωγικούς» - όπως λένε - σκοπούς. Σήμερα, περισσότερες από 50 χώρες σε όλο τον κόσμο έχουν νομιμοποιήσει την καλλιέργεια κάνναβης για «θεραπευτικούς» λόγους, ενώ σε πολλές από αυτές, το επόμενο βήμα είναι η αποποινικοποίηση και της λεγόμενης «ψυχαγωγικής» χρήσης. Αλλωστε, οι τζίροι από το παράνομο εμπόριο της κάνναβης αποτελούν «δέλεαρ» για επιχειρηματικούς ομίλους που διεκδικούν να τη διαθέσουν «νόμιμα» στην αγορά σε διάφορες μορφές, αλλά και για το κράτος, που προβάλλει το επιχείρημα ότι το παράνομο εμπόριο ενός «ακίνδυνου» τάχα ναρκωτικού στερεί πολύτιμα φορολογικά έσοδα από τους προϋπολογισμούς του.

* * *

Μόλις την περασμένη βδομάδα, ο «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε στοιχεία από την Εκθεση του διεθνούς ερευνητικού προγράμματος ESPAD που διενεργήθηκε το 2019 σε 35 ευρωπαϊκές χώρες, για την ευκολία πρόσβασης που έχουν στην κάνναβη οι σημερινοί 16άρηδες μαθητές. Τα στοιχεία είναι περισσότερο από ανησυχητικά, με το 32% όσων συμμετείχαν στην έρευνα να δηλώνουν ότι έχουν μεγάλη ευκολία πρόσβασης στην κάνναβη, κυρίως στην Ολλανδία (51%), στη Δανία (48%), στη Γερμανία (42%), στην Αυστρία (42%), στην Ισπανία (41%), στην Ιταλία (37%) και στη Γαλλία (34%). Στις περισσότερες απ' αυτές τις χώρες, η χρήση κάνναβης έχει αποποινικοποιηθεί πλήρως ή ισχύουν πιο «ελαστικοί» όροι. Η κάνναβη είναι επίσης το πιο διαδεδομένο ναρκωτικό στους Ευρωπαίους μαθητές, με χρήση 16%. Κάτω απ' αυτό το πρίσμα, η απόφαση του ΟΗΕ είναι μια μεγάλη αβάντα σε όσους προωθούν τη ναρκωκουλτούρα, αμβλύνοντας τα αντανακλαστικά της νεολαίας και δυσκολεύοντας το έργο της πρόληψης απέναντι στα ναρκωτικά, ειδικά στις κρίσιμες μαθητικές ηλικίες. Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι το καπιταλιστικό κέρδος δεν έχει αναστολές. Και ότι στο όνομά του μπορούν να γίνουν τα πιο ειδεχθή εγκλήματα σε βάρος της συνείδησης, ακόμα και της ζωής του λαού και της νεολαίας.

Καμιά αναστολή!

Οι χτεσινές νέες συμβολικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία έδωσαν συνέχεια στις πολύμορφες αγωνιστικές παρεμβάσεις υγειονομικών, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων και Συνδικάτων για άμεσα και ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας του λαού.

Στις πύλες των νοσοκομείων ακούστηκαν ξανά δυνατά κάτω από τις μάσκες τα αιτήματα για πραγματική θωράκιση του δημόσιου συστήματος Υγείας, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης και ταυτόχρονη επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Μαχητικά αναδείχθηκαν για μια ακόμα φορά η άθλια κατάσταση στην Υγεία και οι εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης, τις οποίες επιχειρεί να κρύψει «κάτω από το χαλί», με πιο πρόσφατο παράδειγμα την καλλιέργεια κλίματος εφησυχασμού, με την προσδοκία του εμβολιασμού, που θα εξαφανίσει τάχα «με τη μια» την πανδημία.

Ο επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός της πως «ό,τι ήταν να κάνουμε το κάναμε και τώρα το μόνο που μένει είναι να περιμένουμε το εμβόλιο» είναι επικίνδυνος, προκλητικός και πρέπει να πάρει άμεσα απάντηση.

Αντιμετωπίζοντας καθημερινά το χάλι στο δημόσιο σύστημα της Υγείας και βλέποντας την κυβέρνηση να αποποιείται κάθε ευθύνη για μέτρα ουσιαστικής προστασίας σε χώρους δουλειάς, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και αλλού, ο λαός δικαιολογημένα προσδοκά το εμβόλιο για την προστασία της υγείας και της ζωής του από την απειλή του κορονοϊού.

Η πανδημία όμως και το δεύτερο κύμα εξακολουθούν να «τρέχουν», το τίμημα παραμένει βαρύ, με πολλές δεκάδες νεκρούς καθημερινά. Εκατοντάδες είναι οι διασωληνωμένοι και χιλιάδες οι νοσηλευόμενοι. Ακόμα και σήμερα να ξεκινούσε ο εμβολιασμός, ακόμα και αν ο βαθμός αποτελεσματικότητας των εμβολίων είναι υψηλός, θα απαιτηθούν αρκετοί μήνες πριν υπάρξει ικανοποιητικό ποσοστό ανοσίας στον πληθυσμό, χωρίς να αποκλείεται ενδιάμεσα ένα τρίτο κύμα της πανδημίας.

Την ίδια ώρα, η μετατροπή του δημόσιου συστήματος Υγείας σε σύστημα Υγείας «μιας νόσου», ειδικά στις πιο επιβαρυμένες περιοχές, πάνω στην ήδη άσχημη κατάσταση από το πρώτο κύμα της πανδημίας, έχει προσθέσει νέες συσσωρευμένες και επιτακτικές ανάγκες για την αντιμετώπιση άλλων σοβαρών ασθενειών, έχει «απογειώσει» ακόμα περισσότερο τις λίστες αναμονής για εξετάσεις, θεραπείες και χειρουργεία.

Στην κατάσταση αυτή προστίθενται οι μεγάλες ανάγκες αποκατάστασης για χιλιάδες ανθρώπους που νόσησαν βαρύτερα πριν θεραπευτούν από τον κορονοϊό. Που σημαίνει ότι η πίεση στο δημόσιο σύστημα της Υγείας, το οποίο βρίσκεται στα ίδια και χειρότερα με τον περασμένο Μάρτη, θα συνεχίζεται, επειδή είναι πίσω ακόμα κι από τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες του λαού, που εκτοξεύθηκαν την περίοδο της πανδημίας.

Η ίδια η διαδικασία του εμβολιασμού για τον κορονοϊό, με ένα νέο εμβόλιο για μια νέα νόσο, απαιτεί ένα ανεπτυγμένο δημόσιο σύστημα Υγείας, με επάρκεια σε προσωπικό για τον εμβολιασμό - και όχι με νέες μετακινήσεις - αλλά και για τη συστηματική παρακολούθηση του πληθυσμού που θα εμβολιαστεί, για την έγκαιρη επέμβαση όπου εντοπιστούν τυχόν προβλήματα, για την απόκτηση επιστημονικής γνώσης για κρίσιμα ζητήματα, όπως είναι η ανταπόκριση σε διαφορετικές κατηγορίες του πληθυσμού, το κατά πόσο οι εμβολιασμένοι μεταδίδουν ή όχι κ.ά.

Εξάλλου, για μια σειρά κατηγορίες ασθενών ακόμα είναι ερώτημα αν θα επιτραπεί ο εμβολιασμός τους (αφορά ασθενείς με αλλεργίες, αυτοάνοσα, έγκυες και άλλους που χρειάζονται ειδική παρακολούθηση).

Σε κάθε περίπτωση, το εμβόλιο δεν μπορεί ούτε να «κουκουλώσει» ούτε να «γιατρέψει» τις τεράστιες ελλείψεις στο δημόσιο σύστημα Υγείας, τη χρόνια εγκληματική πολιτική όλων των κυβερνήσεων ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ, η οποία στις συνθήκες της πανδημίας οδήγησε τα δημόσια νοσοκομεία στο «χείλος του γκρεμού».

Από όλες τις πλευρές επομένως, επιβεβαιώνεται ότι οι διεκδικήσεις για πραγματική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, για ουσιαστικά μέτρα προστασίας των εργαζομένων και του λαού, των μαθητών και των φοιτητών, είναι επίκαιρες όσο ποτέ. Ειδικά στην Υγεία, η επικίνδυνη κατάσταση είναι εδώ και θα συνεχίσει να είναι και μετά το εμβόλιο. Απέναντι λοιπόν στην πολιτική που βάζει την Υγεία και τις ανάγκες του λαού στο ζύγι της λογικής «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο και το κράτος του, η ενίσχυση της πάλης δεν χωρά καμιά αναστολή!

Πού το πάνε με τη Frontex;

Τον επικίνδυνο ρόλο της Frontex στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία και την αξιοποίηση της παρουσίας στην περιοχή, σε συνδυασμό με τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, για την προώθηση ευρύτερων σχεδιασμών, που ναρκοθετούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, επιβεβαιώνει ένα διαβαθμισμένο «εσωτερικό σημείωμα», με ημερομηνία 10 Νοέμβρη, σχετικά με την άμεση συνοριακή παρέμβαση (Rapid Border Intervention - RBI) της Frontex στην Ελλάδα το 2020.

Το εμπιστευτικό έγγραφο αφορά τις επιχειρήσεις «RBI Aegean 2020» και «RBI Evros 2020», που «έτρεξαν» το προηγούμενο διάστημα στη χώρα μας, στο όνομα της διαχείρισης του Προσφυγικού - Μεταναστευτικού. Η εμπλοκή της Frontex σε αυτές και σε προηγούμενες επιχειρήσεις, ειδικά μετά την υπογραφή της Συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας για το Προσφυγικό, έγινε με πρόσκληση της σημερινής και της προηγούμενης κυβέρνησης.

Η Frontex παρουσιάστηκε και συνεχίζει να διαφημίζεται ως «εγγυητής των συνόρων της Ευρώπης», άρα και της Ελλάδας, και ως «ασπίδα» στην τουρκική επιθετικότητα. Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι τελείως διαφορετική...

* * *

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο έγγραφο παρουσιάζει η προσπάθεια της Frontex να «κουκουλώσει» περιστατικά επαναπροωθήσεων στα οποία οι δυνάμεις της ήταν παρούσες. Αναφέρονται χαρακτηριστικά έξι περιστατικά που σημειώθηκαν στη Σάμο και τη Λέσβο και καταγγέλθηκαν από διεθνή ΜΜΕ ως επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών στην Τουρκία. Σε μια απ' αυτές τις περιπτώσεις, στην περιοχή έπλεε και το γερμανικό πλοίο «Berlin», στο πλαίσιο της ΝΑΤΟικής επιχείρησης «SNMG 2».

Το σημείωμα ενημερώνει για τα αποτελέσματα της εσωτερικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε με αφορμή αυτά τα περιστατικά και επιβεβαιώνει την παρουσία των δυνάμεων της Frontex «επί του πεδίου». Επικαλείται όμως «έλλειψη στοιχείων» και «απουσία επίσημης καταγγελίας», όπως και ότι δεν κατατέθηκε από τα στελέχη της καμία Αναφορά Σοβαρού Περιστατικού (Serious Incident Report - SIR), υποστηρίζοντας πως δεν μπορεί να εξαχθεί κανένα «ακριβές και πραγματικό συμπέρασμα».

Το τελικό «πόρισμα» είναι ότι οι δυνάμεις της Frontex «δεν συμμετείχαν άμεσα σε δραστηριότητες pushback», καθώς δεν υπάρχουν «ενδείξεις (...) ότι επιχειρούσαν εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων». Σε κάθε περίπτωση, όμως, «υπάρχουν ορισμένα ασαφή γεγονότα, χωρίς λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με την εκδήλωσή τους».

* * *

Το «παραθυράκι» που αφήνει ανοιχτό η Frontex για το αν συμμετείχε ή όχι σε επαναπροωθήσεις μεταναστών και προσφύγων προς την Τουρκία δεν έχει να κάνει με το επιχειρησιακό κομμάτι της υπόθεσης, αλλά με «ασάφειες» που ισχυρίζεται ότι υπάρχουν ως προς την κυριότητα των θαλάσσιων ζωνών μέσα στις οποίες διεξάγει τις επιχειρήσεις της. Σημειώνει για παράδειγμα η έκθεση ότι «τα περιστατικά που αφορούν στοιχεία της Ελληνικής και της Τουρκικής Ακτοφυλακής, καθώς και της Frontex, συμβαίνουν σε πολύ κοντινές αποστάσεις, σε πολύ μεγάλη εγγύτητα από τα σύνορα, και είναι πάντα τεταμένα, ασαφή και δύσκολα».

Κάνοντας μια γενικότερη αναφορά στην κατάσταση που επικρατεί σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, η Frontex χαρακτηρίζει «αμφισβητούμενες περιοχές» τις θαλάσσιες ζώνες όπου η Τουρκία αναπτύσσει ερευνητική δραστηριότητα, υιοθετώντας την ορολογία του ΝΑΤΟ, που επίσης θεωρεί αυτές τις περιοχές «διαφιλονικούμενα ύδατα», δίνοντας αέρα στις τουρκικές αμφισβητήσεις.

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει είναι ότι ο ειδικός επιχειρησιακός στόχος της αποστολής της στο Αιγαίο θα πρέπει να τεθεί «σε ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένης της διαφωνίας Ελλάδας και Τουρκίας σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία στο Αιγαίο Πέλαγος, που προκύπτει από την ερμηνεία της Συνθήκης του 1923 και τον συνακόλουθο μονομερή σχεδιασμό της περιοχής Ερευνας και Διάσωσης από την Τουρκία, η οποία καλύπτει το ήμισυ ολόκληρου του Αιγαίου Πελάγους».

* * *

Αν και προσεκτικές, οι διαπιστώσεις αυτές δεν είναι τυχαίες. Συμπίπτουν με την αναβάθμιση του ρόλου της Frontex στην επιτήρηση των ελληνοτουρκικών συνόρων, από τον Εβρο μέχρι το νότιο άκρο του Αιγαίου, σε μια περίοδο που η Τουρκία κλιμακώνει σταθερά τις αμφισβητήσεις της και ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, με τη συμμετοχή των κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας, στήνουν «πλατφόρμες» διαλόγου και συνεννοήσεων, προωθώντας σχεδιασμούς συνεκμετάλλευσης σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο.

Οι επισημάνσεις της Frontex για «αμφισβητούμενες περιοχές», οι αναφορές της στο «ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο» και τα υπονοούμενα ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν ξέρει σε ποια πλευρά επιχειρεί, εξαιτίας «της διαφωνίας Ελλάδας και Τουρκίας για τη δικαιοδοσία στο Αιγαίο», με δεδομένο μάλιστα ότι η Τουρκία αξιοποιεί την έρευνα και διάσωση ως όχημα για τις αμφισβητήσεις της σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, προδίδουν την πρόθεση της Frontex να παίξει ρόλο επιδιαιτητή σε μελλοντικές επικίνδυνες διευθετήσεις σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο.

Το έδαφος είναι άλλωστε στρωμένο: Με τον νέο κανονισμό της Frontex που ψηφίστηκε πρόσφατα, οι δικαιοδοσίες της έχουν διευρυνθεί κατά πολύ, ώστε να μη δίνει λογαριασμό ούτε για ζητήματα που άπτονται της κυριαρχίας χωρών - μελών της ΕΕ...

Ο λογαριασμός

Τα «μεγάλα μαχαίρια» έχουν βγει ξανά στο τραπέζι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που ξεκινάει σήμερα, με βασικό μενού τους «μηχανισμούς» για τη διαχείριση της νέας καπιταλιστικής κρίσης, στην οποία επιδρά καθοριστικά η πανδημία.

Οι μεγάλες «αβεβαιότητες», οι προβλέψεις για ύφεση πάνω από 8% για το 2020, που έρχονται να προστεθούν στην οικονομική επιβράδυνση των προηγούμενων χρόνων, τα ζητήματα επιμερισμού των τεράστιων κρατικών πακέτων ενίσχυσης των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά και της πίεσης που αυτά ασκούν στα ελλείμματα και τα χρέη, αποτελούν παράγοντες που οξύνουν τις αντιθέσεις, στο έδαφος της ανισόμετρης ανάπτυξης.

Τις αντιθέσεις αυτές αποτυπώνουν, για παράδειγμα, οι σκυλοκαβγάδες για τον προϋπολογισμό της ΕΕ, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την απειλή άσκησης βέτο από Ουγγαρία και Πολωνία.

Αποτυπώνονται επίσης στα διαφορετικά συμφέροντα που επιδρούν στις σχέσεις της ΕΕ με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, κυρίως με τις ΗΠΑ, αλλά και στη συζήτηση για τις σχέσεις με την Κίνα, το ρόλο της ιμπεριαλιστικής ένωσης στην περιοχή, τις ευρωτουρκικές σχέσεις.

Και, βέβαια, οι ανταγωνισμοί αυτοί σημαδεύουν τη συζήτηση γύρω από την «εμβάθυνση» της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης, πλευρές της οποίας συζητιούνται στη Σύνοδο, όπως η Τραπεζική Ενωση, η Ενωση Κεφαλαιαγορών, η αναβάθμιση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.

Παρά τις αντιθέσεις τους, λοιπόν, αυτά που τους ενώνουν είναι πολλά και πρώτα απ' όλα η «ευκαιρία» που βλέπουν μέσα στην πανδημία και στην κρίση να επιτεθούν με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, να επιταχύνουν τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις.

Οπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στο προσχέδιο των αποφάσεων του Συμβουλίου, «η οικονομική ανταπόκριση στην κρίση προσφέρει την ευκαιρία να επιταχυνθούν ο βιώσιμος μετασχηματισμός και ο εκσυγχρονισμός των οικονομιών μας και να αποκτήσουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα».

Γι' αυτό το «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα» του ευρωπαϊκού κεφαλαίου η ΕΕ δρομολογεί πογκρόμ αναδιαρθρώσεων, που θα «καθαρογραφούν» και στα λεγόμενα «σχέδια ανάκαμψης» των κρατών - μελών, ως συνοδευτικό των κονδυλίων στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων από το λεγόμενο «Ταμείο Ανάκαμψης».

Οπως δείχνει και η περίπτωση του «σχεδίου Πισσαρίδη» για την ελληνική οικονομία, που εκπονήθηκε κατά παραγγελία της κυβέρνησης, κάθε στόχος των καπιταλιστών είναι κι ένα «μαχαίρι στην καρδιά» των λαϊκών αναγκών.

Ετσι, η «πρόσβαση σε πόρους» για το κεφάλαιο σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης, επιτάχυνση πλειστηριασμών και εκβιασμών. Η «στήριξη της πράσινης ανάπτυξης» σημαίνει χιλιάδες απολύσεις και ενεργειακή φτώχεια, το «φιλικό στις επιχειρήσεις» κράτος είναι ακόμα πιο εχθρικό για το λαό.

Την ίδια ώρα, στελέχη της κυβέρνησης και της ΕΕ επαναλαμβάνουν μονότονα ότι «ούτε ένα ευρώ» απ' αυτά που εξαιρούνται από το Σύμφωνο Σταθερότητας στο όνομα της διαχείρισης της πανδημίας «δεν είναι τζάμπα», γράφοντας από τώρα τον λογαριασμό για τα λαϊκά στρώματα.

Ενας λογαριασμός που συμπεριλαμβάνει τους πακτωλούς των ενισχύσεων και διευκολύνσεων προς το κεφάλαιο, και έχουν ήδη ξεκινήσει να τον πληρώνουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα: Με τα νέα αντεργατικά μέτρα που έχουν εκτινάξει την «ευελιξία», με τις «ανατροπές του αιώνα» στο χρόνο εργασίας και στη συνδικαλιστική δράση κ.ά., με μισθούς 200 ευρώ για τους μακροχρόνια ανέργους που προσλαμβάνονται για λίγο διάστημα σε μια δουλειά ημιαπασχόλησης.

Ο «λογαριασμός» αυτός πρέπει να επιστραφεί. Οι εργαζόμενοι, ο λαός να μη δεχτούν να πληρώσουν και αυτήν την καπιταλιστική κρίση. Με τη συμμαχία και τον οργανωμένο τους αγώνα, με τη σημαία των δικών τους αναγκών, να περάσουν στην αντεπίθεση για να χάσει το κεφάλαιο και όχι οι ίδιοι.

Επιλεκτικά

... «ανίκανο»

Ενα μήνα μετά τον καταστροφικό σεισμό στη Σάμο, τρεις μήνες μετά τις πλημμύρες του «Ιανού» στη Θεσσαλία και τέσσερις μήνες μετά τις φονικές πλημμύρες στην Εύβοια, οι πληγέντες, όπως και όλοι οι κάτοικοι των περιοχών αυτών, προσπαθούν ακόμα να μαζέψουν τα κομμάτια τους.

Οπως οι ίδιοι καταγγέλλουν, η κρατική στήριξη που θα τους βοηθούσε να σταθούν στα πόδια τους και να μην ξανακινδυνεύσουν η περιουσία και η ζωή τους δεν έφτασε ποτέ, παρά τις μεγαλόστομες υποσχέσεις από τις κυβερνητικές κουστωδίες που βρέθηκαν «στον τόπο του εγκλήματος» τις μέρες των καταστροφών.

Δεν πρόκειται βέβαια για ανευθυνότητα ή «ανικανότητα»... Κι αυτό επιβεβαιώνεται από πολλά παραδείγματα:

Το κράτος που δεν έχει καταφέρει ακόμα να ανακουφίσει στοιχειωδώς ξεσπιτωμένα νοικοκυριά, είναι το ίδιο που μέσα σε χρόνο ρεκόρ έφτιαξε την «εγκυκλοπαίδεια» της καπιταλιστικής ανάπτυξης για τα επόμενα χρόνια, το λεγόμενο «σχέδιο Πισσαρίδη», όπου συμμαζεύει όλες τις αξιώσεις του κεφαλαίου για τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας.

Το κράτος που αρνείται την απόδοση έκτακτου επιδόματος και την απαλλαγή χρεών σε πληγέντες, αποζημιώσεις σε αυτοαπασχολούμενους, είναι το ίδιο που εν μέσω πανδημίας έδειξε πλήρη ετοιμότητα για να παράσχει «ζεστό» χρήμα στους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και για να τους απαλλάξει από «περιττά έξοδα», όπως είναι ακόμα και η μισθοδοσία εργαζομένων ή οι ασφαλιστικές τους εισφορές.

Το κράτος που δεν έχει καταφέρει εδώ και μήνες να αποκαταστήσει υποδομές, να ελέγξει εργασιακούς χώρους, να φροντίσει για την ομαλή λειτουργία υπηρεσιών, ακόμα και σχολείων που βρέθηκαν στο επίκεντρο των καταστροφών, εξασφαλίζοντας τα αναγκαία κονδύλια και το προσωπικό, είναι το ίδιο που «εν μία νυκτί» βγάζει φιρμάνια απαγόρευσης συγκεντρώσεων και επιστρατεύει χιλιάδες πάνοπλους αστυνομικούς, για να επιβάλει την αντιλαϊκή πολιτική του.

Το κράτος που δεν έχει φροντίσει να ενισχύσει ακόμα και σε πληγείσες περιοχές τις δομές Υγείας, όπως στο Μουζάκι, που το ποτάμι παρέσυρε μέχρι και το Κέντρο Υγείας, το κράτος που αφήνει απροστάτευτο τον λαό από την πανδημία, εννιά μήνες μετά το ξέσπασμά της και ενώ οι νεκροί ξεπέρασαν τις 3.000, είναι το ίδιο που αποφασίζει το ένα δωράκι μετά το άλλο για τους κλινικάρχες, κάνοντας λάστιχο ακόμα και το όριο στην τιμή του τεστ για τον COVID, προκειμένου να εγγυηθεί την κερδοφορία τους, μέσα από την εμπορευματοποίηση του πόνου και της αγωνίας του λαού...

Το συμπέρασμα είναι ένα: Οση ...δυσκινησία δείχνει το κράτος και η κυβέρνηση σε ό,τι έχει να κάνει με την ανακούφιση του λαού που δοκιμάζεται, πόσο μάλλον με τα δικαιώματα και τις σύγχρονες ανάγκες του, τόση ταχύτητα δείχνει σε ό,τι αφορά την αστική τάξη και τα συμφέροντά της. Οση «ατομική ευθύνη» σερβίρει το κράτος και η κυβέρνηση στον λαό, είτε για την αντιμετώπιση της πανδημίας, είτε για να σταθεί στα πόδια του μετά από τέτοιες μεγάλες καταστροφές, τόση «κρατική υπευθυνότητα» και «συνέπεια» δείχνει για να στηρίξει τους μεγιστάνες του πλούτου.

Γι' αυτό το μήνυμα που εκπέμπει με κάθε ευκαιρία η κυβέρνηση στον λαό είναι «βολέψου όπως όπως», «λούφαξε μέχρι να περάσει η μπόρα», «βρες σπίτι για να μην πνιγείς», αφού κάθε λειτουργία αυτού του κράτους είναι προσαρμοσμένη στο πώς θα ανασάνουν τα κέρδη των ομίλων, είτε με «νεοφιλελεύθερες» είτε με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Ετσι εξηγείται η «επιλεκτική ανικανότητα» κράτους και κυβέρνησης.

Τι μένει λοιπόν στον λαό; Ο δρόμος του αγώνα και της διεκδίκησης, μέσα από το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, για την προστασία της υγείας, της ζωής και των δικαιωμάτων του. Ο δρόμος της ανασύνταξης, της συμμαχίας και της αντεπίθεσης, ενάντια στην πολιτική, στο κράτος και στην ίδια την εξουσία του κεφαλαίου, που συνθλίβει τις ανάγκες του λαού στη λογική του «κόστους - οφέλους» για τα κέρδη των ομίλων.

ΚΚΕ: Ο Μητσοτάκης δεν θα αποφύγει την κριτική και την οργή του λαού

 

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τη σημερινή συνέντευξη του πρωθυπουργού στον ALPHA.

Σε αντίθεση με τις φωτογραφίες του κ. Μητσοτάκη στην Πάρνηθα, η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος Υγείας και η γενικευμένη ανέχεια και ανασφάλεια του λαού, δεν είναι προϊόν ούτε “λάθους” ούτε “αβλεψίας”, αλλά συνειδητής κυβερνητικής επιλογής. Ήταν και συνεχίζει να είναι αποτέλεσμα της πολιτικής, που θυσιάζει τις ανάγκες και την υγεία του λαού στο βωμό της οικονομίας του κέρδους και αντιμετωπίζει την πανδημία ως ευκαιρία για να προχωρήσουν και νέες αναδιαρθρώσεις σε βάρος του λαού και των εργαζομένων.

Αυτός είναι ο λόγος που ο δημόσιος τομέας της Υγείας δεν θωρακίστηκε, ούτε επιτάχθηκε ο ιδιωτικός τομέας. Αυτός είναι ο λόγος που κρίσιμοι χώροι παραμένουν απροστάτευτοι, παρόλο που και ο κ. Μητσοτάκης παραδέχτηκε ότι οι χώροι δουλειάς αποτελούν βασική εστία μετάδοσης του ιού. Αυτός είναι ο λόγος που οι εργαζόμενοι παραμένουν χωρίς ουσιαστική βοήθεια, ενώ τα χρέη των λαϊκών στρωμάτων απλά μετατίθενται σωρευτικά για το αμέσως επόμενο διάστημα.

Για όλα τα παραπάνω, όση υποκριτική αυτοκριτική κι αν επιστρατεύσει ο κ. Μητσοτάκης, δεν θα αποφύγει τελικά την κριτική και την οργή του λαού

«Είμαι μια μαθήτρια, δύο, δώδεκα, σαράντα, εκατό, χιλιάδες... »

Είμαι μια μαθήτρια/τής που ζει στον 21ο αιώνα. Που πάει Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, που μένει σε μια οποιαδήποτε πόλη της Ελλάδας. Οι γονείς μου είναι άνεργοι και η μητέρα μου ή ο πατέρας μου σε αναστολή. Μια μαθήτρια/τής που φοβάται καθημερινά για τους δικούς της ανθρώπους. Είμαι μια μαθήτρια/τής που έχει πολλά όνειρα ακόμα για το μέλλον, θέλω να σπουδάσω σε μια σχολή που να με ενδιαφέρει και όχι να φοβάμαι για τα αποτελέσματα των Πανελληνίων της Γ' Λυκείου, αφού το σχολείο έχει γίνει ένα εξεταστικό κέντρο. Κάνω μάθημα από τον υπολογιστή μου ή στη χειρότερη περίπτωση από το κινητό μου. Αναγκάζομαι να πηγαίνω σε σπίτια φίλων μου για να κάνω το μάθημά μου, διακινδυνεύοντας την υγεία της οικογένειάς μου, τη δικιά μου, των φίλων και των οικογενειών τους, επειδή οι γονείς μου δεν κατάφεραν να πληρώσουν το λογαριασμό του internet στο σπίτι μου. Πηγαίνω στο χώρο του σχολείου ώστε να καταφέρω να βρω μια συσκευή ή να έχω internet για να μπω στο μάθημά μου και στο δρόμο για το σχολείο με σταματάνε οι αστυνομικοί και μου κόβουν κλήση, ενώ την ίδια στιγμή οι γονείς μου δυσκολεύονται να μου προσφέρουν ένα πιάτο φαΐ. Αργότερα όταν θα έρθει η ώρα του μεσημεριανού φαγητού, να τους κοιτάξω στα μάτια και να τους πω ότι τα μαθήματα κυλούν φυσιολογικά ενώ οι συμμαθητές μου και εγώ πνιγόμαστε από την αποκρουστική κατάσταση των μαθημάτων στην καραντίνα.

* * *

Είμαι αυτή η μαθήτρια/τής που έξω από το Εφετείο φώναζα «Οι ναζί στη φυλακή», βλέποντας τη μητέρα του Παύλου Φύσσα να φωνάζει για τη δικαίωση του νεκρού γιου της. Είμαι η μαθήτρια/τής που έκανα καταλήψεις στα σχολεία, κατέβηκα στο δρόμο να φωνάξω και να αγωνιστώ για τα μέτρα ασφαλείας στα σχολεία, όταν την ίδια στιγμή συνάνθρωποί μου χάνανε τη ζωή τους στις ελάχιστες ΜΕΘ των νοσοκομείων που είχε δώσει το σύστημα, επειδή κοστίζουν, αλλά μια ανθρώπινη ζωή όχι. Η μαθήτρια/τής που κατέβηκε στους δρόμους να αγωνιστεί για τις ελλείψεις των καθηγητών σε βασικά μαθήματα σε πολλά σχολεία όλης της χώρας όταν την ίδια στιγμή χιλιάδες καθηγητές ήταν άνεργοι, η μαθήτρια/τής που κατέβηκε στους δρόμους για να αγωνιστεί για τις αποφάσεις του υπουργείου, που δεν είχε λεφτά για να κάνει τεστ στους καθηγητές και στο προσωπικό των σχολείων αλλά του περίσσευαν κάποια δισεκατομμύρια ευρώ για τις αγορές των NATOικών δαπανών. Η μαθήτρια/τής που όταν κατέβηκε να διαμαρτυρηθεί με τους συμμαθητές της στους δρόμους νιώσαμε την αγάπη της κυβέρνησης, που μας αντιμετώπιζαν σαν να είμαστε φυγάδες ή εγκληματίες, αποκαλώντας μας υποκινούμενους, αρνητές της μάσκας, κακομαθημένα και αλήτες, οι αστυνομικοί ψάχνανε τις τσάντες μας και η κυβέρνηση μας υποδεχόταν με χημικά και βία στέλνοντας τα ΜΑΤ σε ανήλικα παιδιά, λες και μια πορεία, ένα συλλαλητήριο με μάσκες και αποστάσεις είναι κάτι παράνομο, στερώντας από τους μαθητές το δικαίωμα της διαμαρτυρίας.

* * *

Γιατί βέβαια τους πονάει και φοβούνται όταν αντιλαμβάνονται πως ο κόσμος παίρνει χαμπάρι ότι μας κόβουν τα φτερά, ότι το φίδι που μας έδεσαν στο λαιμό, σφίγγοντάς μας το λαρύγγι, εμποδίζοντάς μας να φωνάξουμε για τη χυδαία αυτή κατάσταση, αρχίζει να χαλαρώνει, σπάμε τα δεσμά μας. Το υπουργείο πιστεύει ότι οι μαθητές το μόνο που κάνουν είναι να βλέπουν Netflix και να κάνουν αναρτήσεις στο Instagram, ότι είναι μηχανές που τις ρυθμίζεις να πηγαίνουν κάθε μέρα σχολείο και στις δραστηριότητές τους χωρίς να διαμαρτύρονται για την τραγική κατάσταση της κοινωνίας. Εγώ λοιπόν που είμαι μια καθημερινή μαθήτρια και πάνω από όλα άνθρωπος, σας λέω το εξής: Κανένας μαθητής δεν είναι μόνος στο δρόμο της αλλαγής του άδικου κόσμου, είμαστε πολλοί και είμαστε παντού. Γι' αυτό σας καλώ να αγωνιστείτε για τα δικαιώματά σας, βγείτε στους δρόμους, φωνάξτε και διεκδικήστε τη ζωή που μας αξίζει, χωρίς φόβο. Μου λένε ότι για αυτήν την κατάσταση φταίω εγώ, με έδειχναν με το δάχτυλο. Ε όχι λοιπόν κύριε Μητσοτάκη, κυρία Κεραμέως, σας ενημερώνω ότι δεν φταίω εγώ. Εγώ μένω σπίτι.

* * *

Το σχολικό έτος αυτό ήταν πολύ ξεχωριστό, γιατί δεν έμαθα ακριβώς Μαθηματικά, Ιστορία, δεν έμαθα ακριβώς Αρχαία, Λογοτεχνία, Φυσική, Χημεία, Βιολογία, αλλά έμαθα τι είναι η καταστολή, το κέρδος και το κόστος, η αδιαφορία, αλλά και ο αγώνας, η συλλογικότητα, ο συντονισμός. Είμαι μια μαθήτρια/τής που αγωνιά. Αγωνιά για το αν και πότε θα μπορέσει να ξανακάνει φυσιολογικό μάθημα, για το αν θα μορφωθεί αυτή και όλοι οι συμμαθητές της, για το αν θα είναι ασφαλής στο σχολείο της, για το πώς θα κριθεί για τις επιδόσεις της φέτος. Γιατί ο δρόμος είναι μακρύς αλλά ο αγώνας μας δίκαιος. Είμαι μια μαθήτρια/τής, δύο, δώδεκα, σαράντα, εκατό, χιλιάδες.

(Το κείμενο - ανοιχτή επιστολή της μαθήτριας αναδημοσιεύεται από το «mathites.gr»)

Φ. Γ.
2ο Γυμνάσιο Καισαριανής

Μοιραίες συγκρίσεις.

..

Η γενική απαγόρευση των συναθροίσεων κατά την επέτειο του Πολυτεχνείου με διαταγή του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. επικρίθηκε από την Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων ως κατάφωρα αντισυνταγματική. Σφοδρή κριτική ασκήθηκε από πολλούς πανεπιστημιακούς καθηγητές, από τη Διεθνή Αμνηστία, από την Ελληνική Ενωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Προχτές (σ.σ. το περασμένο Σάββατο) εκδόθηκε όμοια απόφαση απαγόρευσης των συναθροίσεων σε όλη την επικράτεια για την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Τα συνταγματικά εμπόδια φαίνεται ότι υποχωρούν στη διάθεση επιβολής ενός νέου δόγματος που επιθυμεί να προσλάβει τον χαρακτήρα μιας παγιωμένης πρακτικής και αδιαφορεί για την επιστημονική άποψη όσο τεκμηριωμένη κι αν είναι. Αυτή συνήθως καταδικάζεται, μεθοδευμένα διαστρεβλώνεται και απαξιώνεται την επόμενη ημέρα με κριτήρια πολιτικής σκοπιμότητας.

Ούτε και οι συλλήψεις δικηγόρων που συμμετείχαν στη χθεσινή (σ.σ. προχτεσινή) επέτειο στέκονται ικανές να διαφοροποιήσουν τη συνολική αντίληψη για τον τρόπο συμμόρφωσης της διοίκησης στις συνταγματικές επιταγές. Δεν υπάρχει επομένως κανένας λόγος να κουράσω με περιττές επαναλήψεις νομικών επιχειρημάτων. Είναι όμως αρκετά χρήσιμο να γίνουν κάποιες συγκρίσεις που αναδεικνύουν το διαφορετικό επίπεδο λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η Γαλλία χρησιμοποιείται πολλές φορές ως παράδειγμα κράτους που βρίσκεται ψηλά στην πυραμίδα της ανάπτυξης, ως υπόδειγμα Δημοκρατίας, ως πρότυπο μεταρρυθμίσεων και αναγκαίων αλλαγών σε όλους τους τομείς. Την προηγούμενη εβδομάδα η Γαλλία δονούνταν από διαδηλώσεις στο Παρίσι, στη Λιλ, στη Ρεν, στο Στρασβούργο, αντιδρώντας στο σχέδιο νόμου της κυβέρνησης για τη «συνολική ασφάλεια». Ο αριθμός των συγκεντρωθέντων υπολογίστηκε από τους διοργανωτές σε 200.000 στο Παρίσι και 500.000 στο σύνολο της χώρας και ήταν αναμφισβήτητα από τις πιο μαζικές συγκεντρώσεις των τελευταίων ετών. Καμία προληπτική απαγόρευση των συγκεντρώσεων δεν υπήρξε παρά το γεγονός ότι λόγω του όγκου τους ήταν προφανώς αδύνατο να τηρηθούν μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης.

Υπάρχει μήπως αδιαφορία της γαλλικής κυβέρνησης για την εξάπλωση της πανδημίας ή οι Γάλλοι έχουν πληρώσει μικρότερο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές; Τα ερωτήματα βεβαίως είναι ρητορικά και δεν περιμένουν απάντηση. Οι κληρονόμοι του 1789 έμαθαν ωστόσο καλά τη σπουδαιότητα διαφύλαξης και προστασίας του Συντάγματος ως πυλώνα της Δημοκρατίας. Καταλαβαίνουν ότι πίσω από την εμπροσθοφυλακή των διοικητικών απαγορεύσεων και της υπέρμετρης καταστολής προχωράει αργά αλλά σταθερά η διάβρωση του Κράτους Δικαίου, η συνήθεια στην εξαίρεση του κανόνα.

Σε ιστορικά κρίσιμες εποχές η διαχείριση των έκτακτων καταστάσεων από τη διοίκηση δεν αντιμετωπίζεται με γενικές και καθολικές απαγορεύσεις συνταγματικών κανόνων αλλά οφείλει να ακολουθεί έναν δρόμο εξισορροπητικό τηρώντας απαρέγκλιτα τις βασικές θεσμικές εγγυήσεις. Η περίοδος της πανδημίας - εποχή σκληρής δοκιμασίας για την ανθρωπότητα - κρύβει τον κίνδυνο μιας μόνιμης διολίσθησης στο δίκαιο της ανάγκης, μιας υποταγής στην αρχή ex facto oritur ius, της οριστικής υποχώρησης από συλλογικές κατακτήσεις δύο αιώνων, μιας οικειοθελούς και μοιρολατρικής παραίτησης του κυρίαρχου λαού από τα δικαιώματά του.

(Το σχόλιο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων)

Χριστόφορος ΣΕΒΑΣΤΙΔΗΣ
ΔΝ - Εφέτης, Πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων