Σήματα

Τις προάλλες, με άρθρο του ο Αλ. Τσίπρας έλεγε ορθά - κοφτά ότι οι όποιες «ευκολίες πληρωμής» εξασφαλιστούν για το κρατικό χρέος βελτιώνουν ακόμη περισσότερο «το επενδυτικό περιβάλλον», με αποτέλεσμα «τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού και την πρόσβαση σε πόρους που θα τροφοδοτήσουν την αναπτυξιακή πορεία της χώρας», θα θωρακίσουν δηλαδή την καπιταλιστική κερδοφορία. Την ίδια ώρα ο πρόεδρος της Βουλής, Ν. Βούτσης, έκοβε «μαχαίρι» τις προσδοκίες ότι τα περί «καθαρής εξόδου» σηματοδοτούν το τέλος των αντιλαϊκών μέτρων και την ανάκτηση απωλειών του λαού, λέγοντας ότι «ουδείς είπε - και ευτυχώς δεν είπε - ότι καθαρή έξοδος για την Ελλάδα σημαίνει ότι θα επανέλθουμε με ένα κουμπί στην προ μνημονίου εποχή». Από κοντά, ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ, Μ. Σεντένο, «διευκρίνιζε» ότι «μια ισχυρή μεταμνημονιακή συμφωνία θα είναι αυτή που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να καταφέρει μια πετυχημένη έξοδο στις αγορές, μαζί με δυνατές εγχώριες δεσμεύσεις της κυβέρνησης για την εφαρμογή ενός οικονομικού προγράμματος», κομμένου και ραμμένου βέβαια στα «θέλω» των επιχειρηματικών ομίλων, ξεκαθαρίζοντας ότι «το "μομέντουμ" των μεταρρυθμίσεων και της ανάπτυξης πρέπει να παραμείνει, παρά την αλλαγή των κυβερνήσεων». Με δυο λόγια, τα «σημάδια» και «σήματα» για τη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής για πολλά χρόνια μετά το τέλος των μνημονίων παραείναι πολλά για να τα αγνοήσει ο λαός. Γι' αυτό και τη λύση δεν θα τη βρει στη μάταιη αναμονή, αλλά στον αποφασιστικό αγώνα ενάντια στη στρατηγική του κεφαλαίου, για την ανάκτηση των απωλειών και την ικανοποίηση των δικών του σύγχρονων αναγκών.