Ζητείται "αξιοπρεπειόμετρο"

 Ζητείται "αξιοπρεπειόμετρο"

του Νικου Μπογιόπουλου

Κάποτε έχτιζαν Μακρονήσια και έλεγαν ότι χτίζουν «Παρθενώνες»! Τώρα μετέτρεψαν τον τόπο σε κοινωνικό νεκροταφείο, σε θάλαμο αιθαλομίχλης και κατάθλιψης και λένε ότι έφεραν «σωτηρία»…

Κάποτε στοίβαζαν το μισό πληθυσμό στις παραγκουπόλεις του Περάματος και μιλούσαν για «ανοικοδόμηση». Τώρα έχουν αφαιρέσει ακόμα και το δικαίωμα στη θέρμανση από 3 εκατομμύρια Έλληνες και μιλούν για «ανάπτυξη»…

Κάποτε έστελναν 2 εκατομμύρια Έλληνες στις στοές του Βελγίου και τις φάμπρικες της Γερμανίας και έλεγαν ότι δημιουργούσαν το μεταπολεμικό «θαύμα»! Τώρα έχουν στείλει 2 εκατομμύρια Έλληνες στην ανεργία και λένε ότι γράφουν το «success story»…

Κάποτε για να πιάσεις δουλειά έπρεπε να έχεις χαρτί «κοινωνικών φρονημάτων» και ρουσφετόχαρτο από τον Μαυρογιαλούρο της περιφερείας. Τώρα για να πιάσεις δουλειά θα πρέπει να έχεις χαρτί από το οικείο… δουλεμπορικό (!) το οποίο θα σε υπενοικιάζει (!) για δυο και τρία κατοστάρικα στον… οικείο εργολάβο!

Κάποτε βάφτιζαν μισθό το «τρεις κι εξήντα» και βάζανε τους χορτάτους τσανακογλείφτες τους να κατηγορούν το λαό ότι «κατανάλωνε περισσότερα απ’ όσα παρήγαγε». Σήμερα βαφτίζουν «μισθό» τα 500 ευρώ και «κοινωνικό μέρισμα» το 1,5 ευρώ του αιματοβαμμένου «πλεονάσματος» και βάζουν τους χορτάτους σμπίρους τους να διακινούν την αθλιότητα «όλοι μαζί τα φάγαμε»…

Κάποτε λεηλατούσαν δικαιώματα και ελευθερίες με ιδεολογική προμετωπίδα την πάταξη του «κομμουνιστοσυμμοριτισμού». Σήμερα, μια παρέα στην οποία δίνουν τον τόνο οι πολιτικοί κλόουν του πιο πρωτόγονου αντικομμουνισμού, λεηλατεί τα πάντα ισχυριζόμενη τι; Ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο παίρνει τη ρεβάνς από την «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς», αφού – όπως λένε – αυτή είναι, η Αριστερά, που ευθύνεται για όλα τα δεινά του τόπου. Μόνο που σε αυτόν τον τόπο, από την εποχή των μαυραγοριτών, των κατσαπλιάδων και των τσιφλικάδων, ανέκαθεν βασίλευε και βασιλεύει το δικό τους σύστημα: Ο καπιταλισμός! Μόνο που σε αυτόν τον τόπο εκείνοι που κυβερνούσαν και κυβερνούν, μαζί με τους φίλους τους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυτοί που – κατά δήλωσή τους - «γεννήθηκαν και θα πεθάνουν αντικομμουνιστές»!

Κάποτε έβαζαν να ψηφίζουν τα «δέντρα» και έλεγαν ότι ήταν οι σκαπανείς μιας «νέας δημοκρατίας»! Τώρα διαπράττουν το ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα μετά το άλλο, φέρνουν στο άψε – σβήσε Μνημόνια χωρίς να τα έχουν διαβάσει ούτε οι ίδιοι, και παρουσιάζουν σαν Δημοκρατία την κοινοβουλευτική τροϊκανοκρατία…

Ο κύβος ερρίφθη!

Όταν οι «δήμιοι» απαιτούν εκτός από το κορμί να τους παραδώσουμε και την ψυχή μας, τότε δεν πρόκειται για μια «συνήθη» κατάσταση, η οποία μπορεί να χωρέσει σε κοινοβουλευτικά «τερτίπια».

Όταν η λεηλασία γίνεται «νόμος», όταν το ψέμα γίνεται προπαγανδιστική λοβοτομή, όταν ο διαρκής εκβιασμός γίνεται «καθεστώς», τότε δεν αρκεί η δυσπιστία στους «δήμιους» της σάπιας Δανιμαρκίας. Απαιτείται η δυσπιστία, η απόρριψη και η συντριβή όλης της Δανιμαρκίας. Γιατί όσο η σαπίλα της θα αφεθεί να αναπαράγεται, τότε μαζί της θα αναπαράγονται και θα εναλλάσσονται και οι «δήμιοι».

Ως εδώ!

Όταν οι «άρπαγες», αντί να κρύβονται από προσώπου Γης, έχουν το θράσος να λένε ότι καταβάλλουν «υπεράνθρωπες» προσπάθειες για να μας... σώσουν, τότε στον ελληνικό λαό απομένει ένα και μόνο: Να πάρει την πάνδημη, την πλειοψηφική και δημοκρατική απόφαση να τους ανατρέψει. Να τους στείλει από κει που ήρθανε. Μαζί με τις Ευρωπαϊκές τους Ενώσεις και τα Διεθνή Νομισματικά Ταμεία τους. Να αφαιρέσει την εξουσία από αυτούς που του πίνουν το αίμα με ή χωρίς Μνημόνια. Και να γίνει εκείνος, ο λαός, ο αφέντης του τόπου του, ο κυρίαρχος της ζωής του, ο ιδιοκτήτης του πλούτου που ο ίδιος παράγει.

Υστερόγραφο 1: Πέρα από το πόσο « νομικά απροπαράσκευη» μπορεί να ήταν η πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα, ας συγκρατήσουμε και τούτο: Ο κ.Βενιζέλος, όπως είχε αναλάβει στο πρώτο Μνημόνιο, επί Γιώργου Παπανδρέου, να στηρίξει «συνταγματικά» την πραξικοπηματική – και τότε – ψήφισή του, έτσι και χτες ανέλαβε τον ίδιο ρόλο, του «συνταγματικού» δεκανικιού. Αλλά αυτή τη φορά για λογαριασμό του Αντώνη Σαμαρά. Πράγμα πολύ λογικό για τον πρόεδρο ενός κόμματος που «δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά»…

Υστερόγραφο 2: Οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας με πάθος χειροκροτούσαν χτες τον υπουργό Επικρατείας κ.Σταμάτη, όταν ανακοίνωσε για λογαριασμό της κυβέρνησης ότι γίνεται δεκτή η πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ. Κι όμως! Με το ίδιο ακριβώς πάθος – μόλις μισή ώρα αργότερα - χειροκροτούσαν και τον κ.Βενιζέλο, αλλά και τον κ.Σταμάτη (!), που, σε μια απίθανη κυβερνητική «κωλοτούμπα», αρνήθηκαν να γίνει δεκτή η πρόταση. Δυστυχώς, για τέτοια ζητήματα, που άπτονται της στοιχειώδους πολιτικής αξιοπρέπειας, δεν έχει εφευρεθεί ακόμα «αξιοπρεπειόμετρο». Αν και πιστεύουμε πως ακόμα κι αν είχε εφευρεθεί, πάλι δεν θα υπήρχε τίποτα για να ζυγίσει…

Ο δήμαρχος Φούρνων ψεύδεται συνειδητά

  Ο δήμαρχος Φούρνων ψεύδεται συνειδητά

ανακοίνωση της Τ.Ε. Ικαρίας και Φούρνων του ΚΚΕ

Δήμαρχος Φούρνων: κοινός ψευδολόγος
                           

Με αφορμή συνέντευξη του δήμαρχου Φούρνων στον ραδιοσταθμό Σάμου «αρμονία» την Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014 και τα όσα δήλωσε σε σχέση με τα προβλήματα Υγείας στα νησιά των Φούρνων και τη στάση των κομμουνιστών η Τ.Ε. Ικαρίας και Φούρνων έχει να δηλώσει τα παρακάτω:
Ο δήμαρχος Φούρνων που στηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ψεύδεται συνειδητά και διαστρεβλώνει τις δηλώσεις του γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, κατά την επίσκεψη του στους Φούρνους τον Ιούλιο του 2013. Ουδέποτε ο γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ έκανε τις δηλώσεις που υποστηρίζει ο κ. Μαρούσης ότι έκανε (ότι δήθεν υποσχέθηκε, ότι θα έστελνε Κνίτες γιατρούς που θα κάλυπταν τις ανάγκες του νησιού) Και επειδή το ψέμα έχει κοντά ποδάρια τον προτρέπουμε να δει και να ακούσει προσεχτικά τα σχετικά βίντεο εκείνης της επίσκεψης, γιατί φαίνεται πως δεν τον ενδιαφέρει η αλήθεια αλλά η διαστρέβλωση των δηλώσεων του γ.γ. του ΚΚΕ, τα ψέματα, ο αντικομουνισμός.
Η Κομματική Οργάνωση των Φούρνων, η Τ.Ε. Ικαρίας και Φούρνων, οι κομμουνιστές αγωνίζονται διαχρονικά για τα λαϊκά προβλήματα, για τα προβλήματα των Ικαριωτών και των Φουρνιωτών. Και τα ζητήματα της Υγείας ήταν και είναι πρώτης προτεραιότητας, γιατί έχουν να κάνουν με την ίδια τη ζωή μας. Ας κάνει τον κόπο ο κ. Μαρούσης, αλλά και η δημοτική πλειοψηφία, να αναζητήσει τις πάρα πολλές ανακοινώσεις τα τελευταία χρόνια, τις παρεμβάσεις και τις ερωτήσεις στη Βουλή για τα προβλήματα Υγείας και στους Φούρνους, να ενημερωθεί για τις κινητοποιήσεις που έχουν γίνει.
Οι κομμουνιστές αγωνίζονται ενάντια στην διαχρονικά αντιλαϊκή πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που μετά από δεκαετίες εναλλαγής τους στην κυβερνητική εξουσία, κα σήμερα με την συγκυβέρνηση τους, έχουν οδηγήσει στην εξαθλίωση και στον γκρεμό χιλιάδες και χιλιάδες εργαζομένων, με τα χωρίς τελειωμό άγρια αντιλαϊκά μέτρα, με τις λαϊκές οικογένειες να μετράνε συντρίμμια από τα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα. Κατεδαφίζουν το δημόσιο σύστημα Υγείας, έχουν αποκλείσει χιλιάδες εργαζόμενους, συνταξιούχους, ανασφάλιστους, άνεργους, από την πρόσβαση σε φροντίδες Υγείας, στο νοσοκομείο, στα φάρμακα, διέλυσαν την πρωτοβάθμια φροντίδα Υγείας,  χαρατσώνουν άγρια, οι ζωές χιλιάδων φτωχών ανθρώπων που δεν μπορούν να πληρώσουν βρίσκονται σε κίνδυνο. Αυτή η πολιτική την οποία δεν έχει αμφισβητήσει, η δημοτική πλειοψηφία των Φούρνων και ο ίδιος ο δήμαρχος προσωπικά, είναι η αιτία που μένουν τα νησιά χωρίς γιατρούς, χωρίς νοσηλευτικό προσωπικό, χωρίς εξοπλισμό, αυτή την πολιτική δεν έχει καταγγείλει ούτε μια φορά, δεν έχει εκδώσει ούτε ένα ψήφισμα διαμαρτυρίας.
Τα προβλήματα της Υγείας στα νησιά των Φούρνων δεν λύνονται με έναν γιατρό που θα υπηρετήσει για ορισμένους μήνες σαν αγροτικός. Οι ανάγκες των Φουρνιωτών πάνε πολύ πιο πέρα από αυτό και κανείς δεν μπορεί να δηλώνει ικανοποιημένος με έναν και μόνο γιατρό να καλύπτει δυο νησιά και τρεις οικισμούς.
Ο δήμαρχος των Φούρνων καταφεύγει στην ψευδολογία, τη διαστρέβλωση, τον αντικομουνισμό, γιατί αυτό που ενοχλεί δεν είναι άλλο από την εναλλακτική πρόταση του ΚΚΕ για την έξοδο από την κρίση, από την αγωνιστική στάση των κομμουνιστών παντού και στους Φούρνους.

Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους κάθε λαϊκή άνθρωπο, τους Φουρνιώτες και τις Φουρνιωτίνες να καταδικάσουν τα ψέματα, τις διαστρεβλώσεις, τον αντικομουνισμό, να καταδικάσουν τους μοναδικούς υπεύθυνους για την κατάσταση στον τομέα της Υγείας και στους Φούρνους,  για όλα τους τα βάσανα και τα προβλήματα.
Να τους καταδικάσουν και με την ψήφο τους, μέχρι να ανατρέψουν τη βάρβαρη πολιτική τους με τον αγώνα τους για τη λαϊκή εξουσία.

28 Μαρτίου 2014
Η Τ.Ε. Ικαρίας και Φούρνων 

Το Κομμουνιστικό Κίνημα των Ελλήνων της Αιγύπτου (δ' μέρος)

Το Κομμουνιστικό Κίνημα των Ελλήνων της Αιγύπτου (δ' μέρος)

Ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει το τελευταίο μέρος της μελέτης του Στέλιου Μπεβεράτου για το Κομμουνιστικό Κίνημα των Ελλήνων της Αιγύπτου

Ελληνική παροικία στην Αλεξάνδρεια

Για τη διεύρυνση και ανάπτυξη του δημοκρατικού αγωνιστικού κινήματος ανάμεσα στους Αιγυπτιώτες Ελληνες, η «Αντιφασιστική Πρωτοπορία» πρωτοστάτησε στη δημιουργία, το 1949, και πλατύτερων δημοκρατικών οργανώσεων, επίσης σε παράνομη συνωμοτική βάση. Δημιουργήθηκαν έτσι η «Ενωση Ελλήνων Δημοκρατών Αιγύπτου» (ΕΕΔΑ), η «Δημοκρατική Οργάνωση Ελληνίδων Γυναικών Αιγύπτου» (ΔΟΕΓΑ) και η «Δημοκρατική Οργάνωση Ελλήνων Νέων Αιγύπτου» (ΔΟΕΝΑ). Στις οργανώσεις αυτές συμμετείχαν όλα τα μέλη της ΑΠ, με εξαίρεση εκείνων που δούλευαν σε συγκεκριμένους περιφρουρημένους τομείς.

Ο συνολικός αριθμός των μελών των πιο πάνω ευρύτερων δημοκρατικών οργανώσεων, την περίοδο της μεγαλύτερης ανάπτυξής τους (γύρω στο 1950), είχε φτάσει τους 450. Ο αριθμός των μελών της ΑΠ, την ίδια περίοδο, ήταν: 80 στην Α' Περιφέρεια (Αλεξάνδρεια) και 60 στη Β' (Κάιρο).
Το καθοδηγητικό όργανο, Κεντρική Επιτροπή της ΑΠ, που εκλεγόταν από τις Συνδιασκέψεις της οργάνωσης (κάθε ένα - δύο χρόνια), απαρτιζόταν από 11 μέλη και είχε 5μελές Γραφείο. Τόσο η ΚΕ, όσο και το Γραφείο συνεδρίαζαν σε τακτά διαστήματα. Σε έκτακτες περιπτώσεις συχνότερα. Οι ομάδες βάσης, οι Τομεακές και οι Περιφερειακές Επιτροπές επίσης συνεδρίαζαν σε τακτά διαστήματα για τον καθορισμό πλάνου δουλειάς, απολογισμό, έλεγχο κ.λπ.

Ο «Ελλην», η εφημερίδα που εξέδιδαν από το 1942 οι Ελληνες κομμουνιστές της Αιγύπτου

Για την ιδεολογικοπολιτική κατάρτιση των μελών γίνονταν συλλογικά μαθήματα και προωθούνταν η αυτομόρφωσή τους, με βοηθήματα τα έργα των κλασικών του μαρξισμού - λενινισμού, αλλά και πολυγραφημένα κείμενα που έγραφε κυρίως ο Φίλιππος Πάγκαλος, με θέματα όπως: Κοινωνία, δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, περιφρούρηση κ.ά. Η ΑΠ εξέδιδε τακτικά και το κεντρικό της όργανο «Ο Πρωτοπόρος», με εσωοργανωτικά κυρίως θέματα. Ανάμεσα στα μέλη της ΑΠ κυκλοφορούσαν και ανάτυπα από επίσημα κείμενα του ΚΚΕ.
Παράνομα πολυγραφημένα έντυπα εξέδιδε και η καθεμιά από τις τρεις δημοκρατικές οργανώσεις, με διαφωτιστικό κυρίως περιεχόμενο. Τα έντυπα των δημοκρατικών οργανώσεων κυκλοφορούσαν ευρύτερα ανάμεσα στην παροικία.
Εκτός από τα παράνομα έντυπα η ΑΠ εξέδιδε για μεγάλο διάστημα και δικές της νόμιμες εφημερίδες. Αρχικά την εβδομαδιαία «Φωνή» και από το 1954 τον καθημερινό «Πάροικο».
Η ΑΠ, από το ξεκίνημά της, εκτός από τους γενικότερους, πολιτικούς στόχους της, είχε πάντα στο επίκεντρο της δραστηριότητάς της και τα καθημερινά προβλήματα των εργαζομένων της παροικίας, με αιτήματα και διεκδικήσεις προς τις ελληνικές και τις αιγυπτιακές κρατικές αρχές αλλά και προς τις ηγεσίες των ελληνικών Κοινοτήτων. Η ΑΠ πάλεψε για την αναπροσαρμογή της παροικιακής Παιδείας, ώστε αυτή να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και εκείνων που τελικά θα έμεναν στην Αίγυπτο και εκείνων που είχαν σκοπό να επαναπατρισθούν, με αποφασιστική στροφή προς την επαγγελματική - τεχνική εκπαίδευση, με καλύτερη εκμάθηση της αραβικής γλώσσας. Η ΑΠ πάλεψε ακόμα για τη μη διακοπή της επιδότησης της μισθοδοσίας των εκπαιδευτικών των ελληνικών σχολείων από το Κέντρο, που είχε προγραμματισθεί. Για την κατάργηση του τέλους ανανέωσης της άδειας παραμονής στην Αίγυπτο, που ήταν δυσβάσταχτο για τους εργαζόμενους. Για την κατάργηση των δασμών που ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν οι επαναπατριζόμενοι για την οικοσκευή που έπαιρναν μαζί τους. Για τη χορήγηση της αιγυπτιακής ιθαγένειας σε όσους το επιθυμούσαν. Και πολλά άλλα ανάλογα αιτήματα. Αυτοί οι αγώνες τοποθετούνταν πάντα στο πλαίσιο του εκδημοκρατισμού της διοίκησης και της λειτουργίας και των ίδιων των ελληνικών Κοινοτήτων, ώστε αυτές να γίνουν όργανα για την επίλυση των λαϊκών προβλημάτων. Η ΑΠ απαιτούσε οι Κοινότητες να γίνουν κτήμα όλης της παροικίας, μέλη τους να είναι αυτόματα όλοι οι πάροικοι και όχι μόνο όσοι μπορούσαν να πληρώσουν την απαιτούμενη αρκετά ακριβή ετήσια συνδρομή.

Αιχμάλωτοι των Αγγλων γιορτάζουν την 25η Μαρτίου

Με αυτά τα αιτήματα οι εκπρόσωποι της δημοκρατικής - προοδευτικής παράταξης στελέχη της ΑΠ έδωσαν σκληρές μάχες, ιδίως στις συνελεύσεις των Κοινοτήτων, που συγκαλούνταν κάθε χρόνο. Οι μαχητικές θέσεις της δημοκρατικής - προοδευτικής παράταξης έβρισκαν θερμή υποστήριξη από τη μεριά των πλατιών λαϊκών στρωμάτων της παροικίας, σε βαθμό μάλιστα που στις εκλογές του 1958 στην Αλεξάνδρεια, οι μεγαλοαστοί ταγοί της παροικίας κινδύνεψαν να χάσουν την πρωτοκαθεδρία.
Σχετικά με τη δράση της ΑΠ γύρω από τα παροικιακά προβλήματα θα πρέπει πάντως να επισημανθεί και μία αδύνατη πλευρά της: Πολλές φορές, στην προσπάθεια να συμπαραταχθούν γύρω από την προοδευτική παράταξη - στην οποία η ΑΠ πρωτοστατούσε - όσο το δυνατόν ευρύτερες δυνάμεις, υπερέβαλλε στην έννοια της «ενότητας της παροικίας», παραμέριζε τον ταξικό διαχωρισμό της και κατά προέκταση υποχρεωτικά καλλιεργούσε αυταπάτες για τον τρόπο με τον οποίο μπορούσαν να λυθούν τα προβλήματα των εργαζομένων της παροικίας.

Οι διώξεις

Στην πολύπλευρη δράση των προοδευτικών δυνάμεων, με επικεφαλής τους Ελληνες κομμουνιστές της Αιγύπτου, σε όλους τους τομείς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, οι αντιδραστικές δυνάμεις της παροικίας και οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους, αξιοποιώντας και τις πάντα πρόθυμες γι' αυτό αιγυπτιακές αρχές, απαντούσαν συστηματικά με τον γνώριμο τρόπο τους: Την τρομοκρατία.
Τις τρομοκρατικές συλλήψεις μελών και στελεχών του ΕΑΣ, τον Απρίλη του 1944, ακολούθησαν, σε διάφορες περιόδους, δεκάδες άλλες συλλήψεις, εκτοπίσεις και απελάσεις μελών και στελεχών της ΑΠ, μελών των ευρύτερων δημοκρατικών οργανώσεων και άλλων αγωνιστών. Συνελήφθησαν και απελάθηκαν αγωνιστές για τη συγκέντρωση υπογραφών κάτω από τις εκκλήσεις για την Ειρήνη, για τη Γενική Αμνηστία, ενάντια στις εκτελέσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο. Ο «Ελληνας» υποχρεώθηκε να κλείσει το 1947, και ο δεύτερος αρχισυντάκτης του, Κώστας Κουτρής, απελάθηκε, όπως και ο πρώτος. Απελάθηκαν, επίσης, μέλη των προεδρείων των προοδευτικών αγωνιστικών σωματείων. Από τα σχολεία απολύθηκαν αγωνιστές εκπαιδευτικοί. Από το γυμνάσιο του Καΐρου αποβλήθηκαν για πάντα μαθητές, γιατί μάζευαν υπογραφές για τη Γενική Αμνηστία στην Ελλάδα.
Οι διώξεις αυτές γίνονταν κατά κανόνα με υπόδειξη από τις ελληνικές προξενικές αρχές ή τις αγγλικές και αργότερα τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες. Οταν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου το ΔΣ του Συνδέσμου των Αποστράτων του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, που αριθμούσε 3.500 μέλη, ανάμεσά τους και πολλοί «συρματίες», αρνήθηκε να αποκηρύξει το ΔΣΕ και να ταχθεί στο πλευρό της κυβέρνησης, ο πρόξενος της Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια κάλεσε τα μέλη του ΔΣ και τους ζήτησε να διαλύσουν το σωματείο. Πιέσεις σε μέλη του ΔΣ άσκησε και η αιγυπτιακή Ασφάλεια. Μπροστά στην άρνηση των μελών του ΔΣ να υποκύψουν στις πιέσεις, οι αιγυπτιακές αρχές προχώρησαν στην απέλαση μερικών από τα πιο δραστήρια στελέχη του Συνδέσμου, ανάμεσά τους και μέλη και στελέχη της ΑΠ. Μετά τη σημαντική ενίσχυση της δύναμης της προοδευτικής παράταξης στις εκλογές της Κοινότητας της Αλεξάνδρειας, το 1958, οι εκπρόσωποί της, πέντε συνολικά, με επέμβαση της αιγυπτιακής Ασφάλειας, κηρύχθηκαν έκπτωτοι και αντικαταστάθηκαν από επιλαχόντες.
Αυτοί που συλλαμβάνονταν από τις αιγυπτιακές αρχές πριν απελαθούν κλείνονταν σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης, συχνά για πολλούς μήνες. Ιδιαίτερα οι νέοι βασανίζονταν για να καταδώσουν τους συνεργάτες τους. Από την Αίγυπτο απελάθηκαν ακόμα Ελληνες κομμουνιστές που συμμετείχαν στις αιγυπτιακές κομμουνιστικές οργανώσεις.
Σχετικά με τα χτυπήματα και τις διώξεις, πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι, παρά τις προσπάθειες και την αγαστή συνεργασία των ελληνικών και των αιγυπτιακών διωκτικών αρχών, που είχαν και τη βοήθεια των χαφιεδίστικων μηχανισμών της παροικίας, σε όλη τη διάρκεια της ζωής της ΑΠ - χάρη στην αυστηρή τήρηση της αρχής του διαχωρισμού της νόμιμης από την παράνομη δουλειά και των άλλων κανόνων της κομματικής περιφρούρησης - ο παράνομος μηχανισμός της έμεινε ουσιαστικά άθικτος.

Η σχέση με το κομμουνιστικό κίνημα και τους κοινωνικούς και απελευθερωτικούς αγώνες του αιγυπτιακού λαού

Οπως είδαμε, πρωτοπόροι Ελληνες κομμουνιστές, μαζί με άλλους ξένους, ήδη από την εποχή του μεσοπολέμου, συμμετείχαν στα πρώτα βήματα του κομμουνιστικού κινήματος στην Αίγυπτο, σε κοινούς συνδικαλιστικούς αγώνες, στο κίνημα για την υπεράσπιση της ειρήνης, κ.ά.
Το ξέσπασμα του πολέμου, η φασιστική επίθεση και η κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς σηματοδότησαν μια αλλαγή του προσανατολισμού της δράσης της ελληνικής κομμουνιστικής ομάδας που είχε συγκροτηθεί λίγο πριν από τον πόλεμο. Η πάλη κατά του φασισμού, η κινητοποίηση της παροικίας σ' αυτή την πάλη, για την απελευθέρωση της Ελλάδας, πήρε άμεσο, επείγοντα χαρακτήρα. Η κύρια προσοχή των κομμουνιστών στράφηκε κατά συνέπεια προς την ίδια την παροικία.
Στη στροφή αυτή συνέτειναν και άλλοι παράγοντες. Οι Ελληνες κομμουνιστές ήταν οι ίδιοι κομμάτι της παροικίας, γνώριζαν πολύ καλά τα προβλήματά της και είχαν τη δυνατότητα άμεσης επαφής με το σύνολο της μάζας αυτής της παροικίας, πράγμα που δεν ίσχυε για τη μεγάλη μάζα του αιγυπτιακού λαού, στην οποία οι Ελληνες κομμουνιστές ήταν δύσκολο να απευθυνθούν, όχι μόνο λόγω του προβλήματος της γλώσσας, αλλά και γιατί σε καθεστώς ξενοκρατίας, οι λαϊκές δυνάμεις των Αιγυπτίων βλέπανε με καχυποψία τους Ελληνες, σημαντικό μέρος των οποίων ανήκε στην προνομιούχα μειοψηφία των ξένων.
Στη στροφή αυτή και το «ξέκομμα» της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων κομμουνιστών από τις αιγυπτιακές κομμουνιστικές οργανώσεις συνέτειναν και η πολυδιάσπαση του αιγυπτιακού κομμουνιστικού κινήματος που υπήρχε τότε και η διαπίστωση ότι σε ορισμένες τουλάχιστον από τις οργανώσεις αυτές ήταν συχνό φαινόμενο η διείσδυση πρακτόρων της αιγυπτιακής Ασφάλειας και των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών.
Ασχετα πάντως από το γεγονός ότι οι Ελληνες κομμουνιστές είχαν επίγνωση του ότι οι ίδιοι δεν μπορούσαν να παίξουν ηγετικό ρόλο στο αιγυπτιακό κομμουνιστικό κίνημα, αντιλαμβάνονταν την ανάγκη της επαφής και αλληλεγγύης με τους Αιγύπτιους κομμουνιστές. Σ' αυτό το πλαίσιο, η «Αντιφασιστική Πρωτοπορία», από το 1949 συνδέθηκε και είχε τακτική επαφή με την αιγυπτιακή «Πρωτοπορία των Εργατών» (ΠτΕ). Στην ηγεσία αυτής της οργάνωσης βρίσκονταν στελέχη με τα οποία σύντροφοι της ΑΠ είχαν συνεργασθεί στο πλαίσιο αιγυπτιακών κομμουνιστικών οργανώσεων κατά την πριν τον πόλεμο εποχή, και τους ήταν γνωστά σαν στελέχη τίμια και αφοσιωμένα στην κομμουνιστική υπόθεση.
Η συνεργασία πραγματοποιούνταν στο επίπεδο των ηγεσιών των δύο οργανώσεων με προσωπικές επαφές και ανταλλαγή κειμένων και είχε το χαρακτήρα της αμοιβαίας παροχής πληροφοριών, αλλά κυρίως της μεταβίβασης πείρας και βοήθειας από την πλευρά της ΑΠ προς την ΠτΕ, πράγμα που αντανακλούσε βέβαια τη συσσωρευμένη πείρα του συνόλου του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, του ίδιου του ΚΚΕ. Σε όλη τη διάρκεια αυτής της επαφής και συνεργασίας, από την πλευρά της ΑΠ γινόταν προσπάθεια ώστε η Πρωτοπορία των Εργατών (που το 1957 στην πρώτη της Συνδιάσκεψη μετονομάστηκε σε Εργατοαγροτικό Κομμουνιστικό Κόμμα Αιγύπτου - ΕΑΚΚΑ) να πρωτοστατήσει ώστε οι πολυάριθμες κομμουνιστικές οργανώσεις που υπήρχαν τότε να ενοποιηθούν σε ένα ενιαίο Κομμουνιστικό Κόμμα, πράγμα που τελικά επιτεύχθηκε.
Η επαφή με τους Αιγύπτιους κομμουνιστές σε επίπεδο οργανώσεων διακόπηκε το Γενάρη του 1959, μετά τη σύλληψη εκατοντάδων κομμουνιστών (πολλοί από τους οποίους βασανίστηκαν απάνθρωπα), καθώς μεταξύ των συλληφθέντων ήταν και τα στελέχη που εξασφάλιζαν την επαφή με την ΑΠ.
Στο ευρύτερο πλαίσιο της αλληλεγγύης με τον αιγυπτιακό λαό, η ΑΠ συμπαραστάθηκε σταθερά στον αντιιμπεριαλιστικό - απελευθερωτικό αγώνα του, που εντάθηκε μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, με αρθρογραφία στον «Πάροικο» και στον αστικό Τύπο, ψηφίσματα συνελεύσεων, υπομνήματα από διάφορους φορείς κ.λπ.
Οταν, μετά την εθνικοποίηση της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ, το 1956, εκδηλώθηκε η τριμερής ιμπεριαλιστική επέμβαση Αγγλίας, Γαλλίας και Ισραήλ, η συμπαράσταση αυτή πήρε την πιο έμπρακτη μορφή: Την κατάταξη εθελοντών στην αιγυπτιακή Εθνοφρουρά, κάτω από την αιγίδα της Επιτροπής Ελληνο-Αιγυπτιακής Συνεργασίας, που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της ΑΠ και με τη συμμετοχή στελεχών της καθώς και προσωπικοτήτων από τον προοδευτικό αιγυπτιακό χώρο. Για τη συμμετοχή Ελλήνων εθελοντών στην Εθνοφρουρά η Επιτροπή Ελληνο-Αιγυπτιακής Συνεργασίας δέχθηκε τις ευχαριστίες του Αρχηγείου του Αιγυπτιακού Στρατού.
Σοβαρή αδυναμία στον τομέα της αλληλεγγύης με τον αιγυπτιακό λαό αποτέλεσε το ότι τα μέλη και τα στελέχη της ΑΠ, αν και έβλεπαν και προπαγάνδιζαν αυτήν την ανάγκη, δεν μπόρεσαν, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, να κατευθύνουν τους Ελληνες εργαζόμενους, να οργανώσουν τη συμμετοχή τους, να συμμετάσχουν και οι ίδιοι στους καθημερινούς ταξικούς αγώνες της αιγυπτιακής εργατικής τάξης στους τόπους δουλειάς, στις επιχειρήσεις. Δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν στον τομέα αυτόν τον τεχνητό φραγμό που είχε στήσει η άρχουσα τάξη, ντόπια και ξένη, ανάμεσα στην παροικία και τον αιγυπτιακό λαό, ανάμεσα στους ξένους και τους Αιγύπτιους εργαζόμενους.
Επίσης, τουλάχιστον για μια ορισμένη περίοδο, υπήρξαν αυταπάτες ως προς το χαρακτήρα και τις δυνατότητες που προσέφερε το κίνημα των «Ελεύθερων αξιωματικών», που είχε επικρατήσει τον Ιούλη του 1952.
Πριν την ολοκλήρωση της ανασκόπησης της 18χρονης πορείας και δραστηριότητας της ΑΠ θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί μια γενικότερη αδυναμία, που έχει βέβαια σχέση με τους γενικούς στρατηγικούς στόχους που έβαζε μπροστά του το ΚΚΕ στη διάρκεια του πολέμου και αμέσως μετά απ' αυτόν: Ενώ γενικά προπαγανδιζόταν ο σοσιαλισμός σαν το μόνο δίκαιο κοινωνικό σύστημα, δεν τονιζόταν το ότι μόνο σ' αυτόν, στην Ελλάδα ή στην Αίγυπτο, θα έβρισκαν λύση τα προβλήματα των εργαζομένων της ελληνικής παροικίας. Ο αγώνας σταματούσε συχνά στα επιμέρους προβλήματα, δεν τα συνέδεσε με στρατηγική κατάκτησης της εργατικής εξουσίας.

Η συρρίκνωση της παροικίας στις νέες συνθήκες - Ο επαναπατρισμός

Το καθεστώς των «διομολογήσεων», των νομικών προνομίων για τους ξένους, έληξε το 1946. Η προνομιούχα όμως θέση των ξένων, μαζί και της παροικίας των Ελλήνων, δεν έληξε παρά μόνο με τα δραστικά μέτρα που πάρθηκαν ενάντια στην οικονομική κυριαρχία των ξένων μετά την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ και την αποτυχημένη ιμπεριαλιστική επέμβαση Αγγλίας, Γαλλίας και Ισραήλ το 1956. Κρατικοποιήθηκαν ή πέρασαν υποχρεωτικά στην ιδιοκτησία Αιγυπτίων καπιταλιστών οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις εξωτερικού εμπορίου, οι μεταφορές, οι μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις. Πέρα από την αγροτική μεταρρύθμιση, που είχε προηγηθεί, στους ξένους απαγορεύτηκε ολοκληρωτικά κάθε ιδιοκτησία αγροτικής γης. Παράλληλα επιβλήθηκαν ποσοστώσεις τόσο στον αριθμό των ξένων που μπορούσε να απασχολεί κάθε επιχείρηση όσο και στο συνολικό ποσό των αποδοχών τους.
Η κατάργηση της κυριαρχίας των ξένων στην οικονομία της χώρας αναπόφευκτα άλλαξε ριζικά και τη θέση που είχαν σ' αυτήν οι ξένοι εργαζόμενοι. Δεν υπήρχε πια κανένας που να θέλει να τους έχει σε προνομιούχα θέση. Το βιοτικό τους επίπεδο οδηγούνταν άμεσα ή μακροπρόθεσμα στο να εξισωθεί με το πολύ χαμηλό βιοτικό επίπεδο των Αιγυπτίων εργαζομένων. Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες, το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων και γενικά της ελληνικής παροικίας αποφάσισε να επαναπατρισθεί. Ενα μικρό μέρος μετανάστευσε προς άλλες χώρες. Στην Αίγυπτο έμεινε μια μικρή παροικία (υπολογίζεται σε 10.000), που προσαρμόσθηκε στις νέες συνθήκες, με φυσιολογική τάση ενσωμάτωσης στην αιγυπτιακή κοινωνία.
Μαζί με τη μεγάλη μάζα της παροικίας, στα τέλη της δεκαετίας του '50 - αρχές της δεκαετίας του '60, με ελάχιστες εξαιρέσεις, που έμειναν στην Αίγυπτο ή βρέθηκαν σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, επαναπατρίσθηκαν και οι κομμουνιστές μέλη και στελέχη της «Αντιφασιστικής Πρωτοπορίας». Ετσι έκλεισε η σελίδα της ιστορίας του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος στην Αίγυπτο. Μια σελίδα που αποτελεί βέβαια ένα πολύ μικρό κομμάτι μέσα στο σύνολο της εποποιίας των αγώνων του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Η σελίδα όμως αυτή έχει μια ιδιαίτερη αξία: Δείχνει τη δυνατότητα και ικανότητα που έχουν οι κομμουνιστές, ακόμα και σε εντελώς ιδιόμορφες συνθήκες, να συγκροτούν τις δυνάμεις τους και να αναπτύσσουν τη δράση τους, όταν μένουν σταθερά προσανατολισμένοι στο να παλέψουν κάτω από την ηγεσία και με τη βοήθεια του κόμματός τους, για την πραγμάτωση των στόχων του.
Βιβλιογραφία
1. Αθανάσιου Πολίτη: «Ο ελληνισμός και η νεωτέρα Αίγυπτος», τόμ. Ι και ΙΙ, εκδ. «Γράμματα»
2. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' τόμος (1918 - 1949), Β' τόμος (1949 - 1968)
3. Γιώργη Αθανασιάδη: «Η πρώτη πράξη της ελληνικής τραγωδίας», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»
4. Γιάννη Αναστασιάδη: «Μνήμες από τη δράση του αριστερού κινήματος του αιγυπτιώτη ελληνισμού» - Αθήνα 1993
5. Βασίλη Νεφελούδη: «Ελληνες πολεμιστές στη Μέση Ανατολή», εκδ. «Ο Ρήγας», Αρχείο της ΚΕ του ΚΚΕ
6. Πάνου Ν. Ξένου: «Οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες του αιγυπτιακού λαού», εκδ. Επιτροπή Ελληνο-Αιγυπτιακής Συνεργασίας - Αλεξάνδρεια 1957
7. Θέμη Ματσάκη: «Το δίλημμα του αιγυπτιώτη ελληνισμού» - Κάιρο 1961
8. Παναγιώτη Μακρή: «Αντιφασιστική Στρατιωτική Οργάνωση Μέσης Ανατολής» - περιοδικό «Εθνική Αντίσταση», Οκτώβρης - Δεκέμβρης 2008

ΣΥΡΙΖΑ Στις εξετάσεις του είναι απόλυτα σαφής

ΣΥΡΙΖΑ

Στις εξετάσεις του είναι απόλυτα σαφής

Πυκνώνουν οι εμφανίσεις των στελεχών της Κουμουνδούρου με επιδίωξη να αποσαφηνίσουν όποια ερωτηματικά υπάρχουν και αμφιβολίες για την «ετοιμότητά τους να αναλάβουν την αστική διαχείριση». Οι παρεμβάσεις τους λοιπόν διακρίνονται για την καθαρότητά τους σε σχέση με τη σκόπιμη ασάφεια και αοριστία που χαρακτηρίζει γενικά τα οπορτουνιστικά κόμματα. Κυρίως αυτή η προσπάθεια στοχεύει να αρθούν αμφιβολίες για την αξιοπιστία του εν λόγω πολιτικού σχήματος που υπάρχουν ακόμα σε τμήματα της αστικής τάξης αλλά και στην ΕΕ, αλλά και την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ να προσελκύσει παραδοσιακούς «κεντροαριστερούς ψηφοφόρους» που φαίνεται να εμπιστεύονται περισσότερο κινήσεις όπως «Το Ποτάμι».

Διαπιστευτήρια ο Δραγασάκης

Την περασμένη Τετάρτη, ο Γ. Δραγασάκης, κατά πολλούς «νούμερο 2» της Κουμουνδούρου, παρείχε διαβεβαιώσεις σε Γερμανούς βουλευτές, μέλη της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Ομοσπονδιακού Γερμανικού Κοινοβουλίου, δηλώνοντας σε ό,τι αφορά τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ εφόσον αναλάβει την αστική διαχείριση: «Εάν ο ελληνικός λαός αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, θα ήθελα να διαβεβαιώσετε τον γερμανικό λαό ότι θα έχετε στην Ελλάδα μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη, η οποία υποστηρίζει τον τερματισμό της λιτότητας και την έξοδο από την κρίση μέσα στα πλαίσια της Ευρωζώνης».
Για να κάνει, μάλιστα, ακόμα πιο ευδιάκριτη την... «αξιοπιστία» του ΣΥΡΙΖΑ, ο Γ. Δραγασάκης πρόσθεσε: «Στον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε πλήρη επίγνωση ότι η κρίση είναι δική μας, ότι πρέπει να κάνουμε βαθιές αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, στη Δημόσια Διοίκηση, στη λειτουργία του κράτους, στην αντιμετώπιση της διαφθοράς, αλλά για να τα κάνουμε αυτά, πρέπει να βρούμε μια λύση στο πρόβλημα του χρέους και της λιτότητας, δεν μπορούμε να τα κάνουμε σε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής κατάρρευσης»!
Ο Γ. Δραγασάκης παρακάλεσε τους Γερμανούς βουλευτές να... «μελετήσουν» τις συνέπειες της εφαρμοζόμενης πολιτικής! «Το πρόβλημα που έχουμε είναι ότι το πρόγραμμα, το οποίο εφαρμόστηκε, είχε μια σειρά από οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, που θα ήθελα να παρακαλέσω τους Γερμανούς συναδέλφους να τις μελετήσουν», είπε, καλώντας τους να συλλογιστούν το πώς με τα υπάρχοντα δεδομένα μπορεί «η οικονομία να υπερβεί την κρίση».
Επιμένοντας να καταθέτει διαπιστευτήρια «μέσα» και «έξω», συνολικότερα στο κεφάλαιο αλλά και συγκεκριμένα στην αντιπροσωπεία του γερμανικού Κοινοβουλίου, διαβεβαίωσε ότι οι λύσεις που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εντός του καπιταλιστικού δρόμου και της ΕΕ: «Επειδή, ενδεχομένως, έχετε ακούσει διάφορα για τον ΣΥΡΙΖΑ, θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια πολιτική δύναμη, που από την αρχή της κρίσης εξέφρασε τις δικές του σαφείς και τεκμηριωμένες απόψεις για τ' αποτελέσματα της πολιτικής, που ήλθε να εφαρμοστεί. Εμείς είμαστε έτοιμοι, εάν υπάρχουν διαφωνίες, να βρούμε έναν τρόπο, ν' αποτιμήσουμε από κοινού τ' αποτελέσματα της πολιτικής, όπως έγινε μια προσπάθεια πρόσφατα απ' το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Θέλουμε ν' αποκτήσει μια κοινή αντίληψη των εξελίξεων, διότι μας ενδιαφέρει το μέλλον και το δικό μας και το κοινό μέλλον της Ευρώπης»...
Οσα λέει ο Δραγασάκης ότι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ δε διαφέρουν απ' όσα υποστηρίζει και η σημερινή κυβέρνηση: Αναδιαρθρώσεις στο κράτος, μεταρρυθμίσεις, φορολογική και άλλες, σε όφελος του κεφαλαίου. Μαζί και υποσχέσεις για πάταξη της διαφθοράς που την παρουσιάζουν σαν αιτία των ελλειμμάτων και των χρεών, ακόμα και της καπιταλιστικής κρίσης, για να συγκαλύπτουν τον πραγματικά υπεύθυνο!
Δεν ήταν τυχαίο που, για μια ακόμα φορά, ο Δραγασάκης έλαβε τα συχαρίκια των «Νέων» για τις δηλώσεις του αυτές.

Εξετάσεις η Δούρου και ο Σταθάκης

Για αλλαγές στο κράτος μίλησε και η Ρένα Δούρου, υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ για την Περιφέρεια Αττικής σε συνέντευξή της στο «Πρώτο Θέμα», 23/3/2014. Είπε: «Μη μου λες εμένα για μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμούς. Πες μου μία που έκαναν όλοι αυτοί; Καμία (...) Εμείς είμαστε οι αυθεντικοί μεταρρυθμιστές και εκσυγχρονιστές. Εμείς θα φτιάξουμε ένα αστικό κράτος μεταρρυθμιστικό». Τι σημαίνει αυτό; Ενα κράτος στην υπηρεσία των καπιταλιστών όπως το σημερινό, αλλά πολύ πιο αποτελεσματικό στην αποστολή του και σταθερά εχθρικό για το λαό. Για παράδειγμα, δήλωσε η κ. Δούρου πριν λίγες μέρες, στο Συνέδριο του Ελληνικού Ινστιτούτου Επιχειρηματικότητας & Αειφόρου Ανάπτυξης που αφορούν στους ανέργους: «Απαιτείται ριζική αναθεώρηση και επανατοποθέτηση του συστήματος επιδότησης ανέργων στην κατεύθυνση ενθάρρυνσης της απασχόλησης. Υποστήριξη των ανέργων και της εργασίας και όχι της ανεργίας. Στις δράσεις στήριξης των ανέργων να ενταχθούν προγράμματα δημιουργίας νέων και κατά προτεραιότητα μόνιμων θέσεων εργασίας από τις ΜμΕ και ανάπτυξης επιχειρηματικότητας από τους άνεργους και ιδιαίτερα τους νέους. Ειδικά προγράμματα στήριξης νέων ή υφιστάμενων ΜμΕ, με επιδοτούμενες θέσεις εργασίας νέων επιστημόνων, σε καινοτόμους τομείς. Τα προγράμματα κατάρτισης ή επανεκπαίδευσης ανέργων να συνδέονται άμεσα με τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης από υφιστάμενες επιχειρήσεις ή τη δημιουργία νέων ιδιαίτερα κοινωνικών επιχειρήσεων - συνεταιρισμών». Αντί, δηλαδή, για μέτρα προστασίας των ανέργων, προκρίνονται μέτρα ενίσχυσης των επιχειρηματιών με τζάμπα εργατικό δυναμικό μέσω των περιβόητων «ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης» που κι αυτές τις πληρώνει ο λαός. Ταυτόχρονα, ψευδαισθήσεις στους ανέργους ότι θα γίνουν επιχειρηματίες. Κι επιπλέον με φοροασυλία. Είπε ακόμα η κ. Δούρου: «Το σημερινό περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει κυβέρνηση και τρόικα, κάθε άλλο παρά φιλικό προς την υγιή επιχειρηματικότητα μπορεί να χαρακτηριστεί. Για παράδειγμα, το αβέβαιο φορολογικό καθεστώς ... καθώς και τα άνισα φορολογικά βάρη σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση, που επιβάλλει η τρόικα, κάθε άλλο παρά ευνοούν τη δραστηριότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων».
Αλλά και ο Γ. Σταθάκης - κατά τον Τσίπρα μελλοντικός υπουργός Οικονομικών - υπερασπίστηκε την ανάγκη «τομών στο κράτος». Μιλώντας σε ημερίδα του ιδρύματος «Ρόζα Λούξεμπουργκ» του γερμανικού αδελφού κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ «Die Linke», στις 22/23 Μάρτη, απαρίθμησε τα εξής μέτρα κατεπείγουσας προτεραιότητας, προκειμένου να σταθεροποιηθεί η οικονομία: «α) Απλοποίηση και αποσαφήνιση του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων, χωρίς εκπτώσεις σε εργασιακά και περιβαλλοντικά ζητήματα, β) κατάρτιση και ψήφιση νέου αναπτυξιακού νόμου με κλαδική και χωρική εστίαση και σαφείς εργασιακές και οικολογικές δεσμεύσεις, γ) δημιουργία υποδομών στήριξης και παρότρυνσης των ΜμΕ προς την εξωστρέφεια με νέους αναπτυξιακούς θεσμούς, δ) κατεπείγουσα επίλυση "χρονιζόντων και ώριμων" προβλημάτων, που σχετίζονται με τη χωροταξία και την πολεοδομία στη χώρα, ε) εις βάθος μηχανοργάνωση του Δημοσίου και κάθετη δικτύωση με τρόπο που θα ενισχύσει τις κατά τόπους επιχειρήσεις και θα αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία και την υπηρεσιακή παράλυση».
Πρόκειται για τομές στοχευμένες στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ενός δρόμου δηλαδή στο πλαίσιο του οποίου «αιμορραγεί» ο λαός. Η στήριξη του συστήματος που ευθύνεται για αυτό, επιχειρείται να εξωραϊστεί στο όνομα ανέξοδων κι αόριστων υποσχέσεων περί αύξησης του κατώτατου μισθού. Ακόμα κι αν μια οποιαδήποτε κυβέρνηση τηρούσε αυτήν την υπόσχεση θα επρόκειτο για δώρο άδωρο, αφού ταυτόχρονα απ' τη λαϊκή τσέπη θα συνεχίσουν να βγαίνουν πολλά περισσότερα μέσω της φοροεπιδρομής, ώστε να γεμίζει ο κρατικός κορβανάς και να στηρίζει την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Πριν από τον Σταθάκη, στο ίδιο βήμα είχε βρεθεί ο Γ. Δραγασάκης και είχε δώσει μια απάντηση σε όσους ομνύουν σε κάποιο προγραμματικό ντοκουμέντο που τάχα τους δεσμεύει, δηλώνοντας ότι «το πρόγραμμα είναι υπό διαρκή εξέταση» και ότι «χρειάζεται μια στρατηγική προσαρμόσιμη». Σε ό,τι αφορά τους κυβερνητικούς εταίρους του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σαφέστατος λέγοντας «το αριστερό δεν είναι αυτονόητο. Χρειαζόμαστε ένα άνοιγμα πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό».

«Αυτονόητη» η στήριξη των καπιταλιστών

Συνοψίζοντας τα διαπιστευτήρια στους καπιταλιστές ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας απ' το βήμα του συνεδρίου του «Rosa Luxemburg» δήλωσε: «Τα μεγάλα προβλήματα της εποχής υπερβαίνουν την κλίμακα του έθνους - κράτους (...) Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ζητήσει από τους δανειστές την έναρξη διαπραγματεύσεων για νέα δανειακή σύμβαση, από μηδενική βάση. Σ' αυτό το πλαίσιο, θα διεκδικήσουμε: Την αναδρομική απευθείας αναχρηματοδότηση των τραπεζών από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, έτσι ώστε τα αντίστοιχα ποσά να εξαιρεθούν από το δημόσιο χρέος των χωρών μας. Την πραγματοποίηση της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για "Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για το Χρέος". Ενα ευρωπαϊκό σχέδιο επενδύσεων για την ανάπτυξη».
Κι ακόμα πιο καθαρά στο non paper που εξέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη Τετάρτη: «...η οικονομία έχει χάσει πλήρως το βηματισμό της, η εκτίναξή της μπορείνα έρθει μόνο μέσα από ένα ισχυρό σοκ επενδύσεων που είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί χωρίς το κράτος να παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτό. Ολα τα εν δυνάμει πλεονάσματα της ελληνικής οικονομίας είναι δεσμευμένα στην αποπληρωμή του χρέους σε μεγάλο βάθος ετών. Για αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως θέση το αυτονόητο, δηλαδή, να φτιαχτεί για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου ένα νέο σχέδιο Marshal και η εξυπηρέτηση του χρέους να συνδεθεί με ρήτρα ανάπτυξης».

***

Τα πράγματα είναι καθαρά. Για τους εργαζόμενους πρέπει να αποτελέσει κριτήριο η στάση που κρατάει ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε βασικές στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου όπως είναι η συμμετοχή στην ΕΕ, η υπεράσπιση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, οι υποσχέσεις ενίσχυσης της δράσης των επιχειρήσεων μέσα από αναδιαρθρώσεις στο κράτος και με την εξασφάλιση ζεστού χρήματος. Ομως έτσι αποκαλύπτεται και ο ρόλος όλων αυτών των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ της «Αριστερής Πλατφόρμας» που προσπαθούν να εμφανισθούν ως «αντικαπιταλιστικές», «αντιιμπεριαλιστικές» φωνές. Ως «ολίγον- κομμουνιστές» που νοιάζονται μάλιστα για το ΚΚΕ, το πονάνε παρ' όλο που προσπάθησαν να το διαλύσουν και ενώ σήμερα γίνονται βασικοί φορείς του αντι-ΚΚΕδισμού. Που νοιάζονται δήθεν την «ταξική ανασύνταξη» του εργατικού κινήματος παρ' όλο που τα στελέχη τους πρωτοστάτησαν στον εκφυλισμό του και ενώ σήμερα θέλουν το κίνημα όχημα για την ανάδειξη της «κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ». Αυτούς δηλαδή που σήμερα επιδιώκουν να παίξουν το ρόλο που παλιότερα έπαιξε η λεγόμενη «αριστερή σοσιαλδημοκρατία» που θα «έσπρωχνε» δήθεν τη σοσιαλδημοκρατία «προς τα αριστερά». Το παιχνίδι αυτό παίχτηκε και στο ΠΑΣΟΚ με διάφορους τρόπους από τον Τσοχατζόπουλο μέχρι τον Τζουμάκα και την ΠΑΣΚΕ. Το ρόλο του εγκλωβισμού πιο συνειδητοποιημένων εργαζομένων, με συμμετοχή στο εργατικό - λαϊκό κίνημα στη γραμμή της «αριστερής κυβέρνησης».

Οι δυσκολίες, οι διεργασίες και οι εκλογές

Οι δυσκολίες, οι διεργασίες και οι εκλογές

Λιγότερο από δύο μήνες πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις του Μάη, αστοί αναλυτές όλο και πιο συχνά κάνουν «λογαριασμό» για το πόσο έχει προχωρήσει η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Καταγράφουν το τι έχει λυθεί για το σύστημα και τι όχι, τι πρόοδος έχει επιτευχθεί γύρω από το στόχο να διαμορφωθεί η δυνατότητα εναλλαγής αστικών κυβερνήσεων με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οι οποίες θα υπηρετούν σταθερά τις βασικές στοχεύσεις της ελληνικής αστικής τάξης στη σημερινή συγκυρία, θα μπορούν να διαμορφώνουν νέες συμμαχίες με μεσαία στρώματα, με τμήματα της εργατικής αριστοκρατίας και ταυτόχρονα θα έχουν την ικανότητα να εγκλωβίζουν πλατιές λαϊκές μάζες, στοιχίζοντάς τες πίσω από τους στόχους των μονοπωλίων.

Ως βασικό συμπέρασμα σημειώνουν το γεγονός ότι «το δικομματικό σύστημα έχει καταρρεύσει οριστικά», εντοπίζοντας πρόβλημα και στο διπολισμό κυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ, που έγινε προσπάθεια να αντικαταστήσει τον παλιό δικομματισμό ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Οπως σημειώνουν, ενώ «παγιώνονται οι τεράστιες απώλειες των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης», την ίδια στιγμή «ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προηγείται, αλλά αυτό συμβαίνει σε πολύ χαμηλό επίπεδο».
Ειδικά σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι αναλύσεις ακόμα και σε μέσα «φιλικά» προσκείμενα προς αυτόν, σημειώνουν τη δυσκολία του να κυριαρχήσει στο χώρο της «κεντροαριστεράς», αλλά και γενικότερα να αποκτήσει δυναμική, επισημαίνοντας τον κίνδυνο καθήλωσης.
Οι ίδιες αναλύσεις καταγράφουν ανησυχία και γύρω από τα ζητήματα των συνεργασιών για τις αστικές κυβερνήσεις της επόμενης μέρας. Σημειώνοντας ότι οι δυνατότητες «συμμαχικών κυβερνήσεων, είτε πρωτεύσει η ΝΔ, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εθνικές εκλογές, είναι εξαιρετικά περιορισμένες», στην πραγματικότητα «δείχνουν» την ανάγκη διαμόρφωσης εφεδρειών οι οποίες θα μπορούν να «κουμπώνουν» σε διάφορους συνδυασμούς αστικών κυβερνήσεων, διασφαλίζοντας την κυβερνητική εναλλαγή και τη συνολικότερη σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος.
Οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, η κατεύθυνσή τους αλλά και οι δυσκολίες τους, έχουν άμεση σχέση με τις προτεραιότητες οικονομικής πολιτικής που θέτει η αστική τάξη στη σημερινή συγκυρία. Κομβικό στοιχείο στη διαδικασία της αναμόρφωσης είναι πλέον η συζήτηση για την ανάγκη αλλαγής μείγματος διαχείρισης: Η επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, η σχετική ευελιξία στη δημοσιονομική πολιτική και η τόνωση της «ρευστότητας» των μονοπωλίων, η προσέλκυση επενδύσεων, η γεωπολιτική αναβάθμιση του ρόλου της ντόπιας αστικής τάξης είναι κεντρικά στοιχεία που προβάλλονται σήμερα από το κυρίαρχο τμήμα των αστών. Με αυτήν την έννοια, μόνο τυχαία δεν είναι η επισήμανση ακόμα και στις «ναυαρχίδες» του αστικού Τύπου ότι «η παρούσα Βουλή θα είναι η τελευταία με "μνημονιακή πλειοψηφία"».

Η κούρσα για την «κεντροαριστερά»

Η προσπάθεια αναδιαμόρφωσης του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, το βασικό ζητούμενο του μετασχηματισμού του αστικού πολιτικού σκηνικού, εκδηλώθηκε με παράλληλες πρωτοβουλίες και αντιφατικές σχέσεις ανταγωνισμού και συνεργασίας διάφορων συγγενών πολιτικών δυνάμεων. Πέρα από την επιταχυνόμενη πορεία σοσιαλδημοκρατικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ (βλ. το σχετικό άρθρο στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη», 16/3/2014, σελ. 8 - 9), στον ίδιο χώρο κινούνται τα ανταγωνιστικά σχέδια του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, καθώς και το «Ποτάμι» το οποίο επιδιώκει να παίξει ρόλο καταλύτη στις συνολικότερες διεργασίες.
Το ΠΑΣΟΚ πρωτοστάτησε στη συγκρότηση της «Ελιάς», σε συνεργασία με το κόμμα του Λοβέρδου, τους «58» και άλλες κινήσεις της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, με στόχο να αποκτήσει προβάδισμα στην κούρσα για την κάλυψη της «τρύπας στο κέντρο του πολιτικού συστήματος». Ως ισχυρό χαρτί προβλήθηκε το γεγονός ότι, παρά τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά που εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ, οι δυνάμεις της λεγόμενης «κεντροαριστεράς» καταγράφουν υψηλά ποσοστά σε εκλογές συνδικάτων και επιστημονικών ενώσεων -πολύ μεγαλύτερα από τα ποσοστά των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ- όπως το ίδιο φαίνεται, δημοσκοπικά τουλάχιστον, να κάνουν και υποψήφιοι σε μεγάλες περιφέρειες και δήμους, προερχόμενοι από τον ίδιο χώρο.
Στην πράξη, ωστόσο, μετά και την άρνηση της ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει στο συγκεκριμένο σχέδιο, το σχήμα της «Ελιάς» δυσκολεύεται να ανταποκριθεί σε αυτήν τη στόχευση, καθώς ουσιαστικά πήρε τη μορφή συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με πρώην υπουργούς και στελέχη του. Χρησιμοποιεί αυτό που οι ίδιοι οι αστοί χαρακτηρίζουν «φθαρμένο υλικό». Την ίδια ώρα, ο πρώην πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, βουλευτές και στελέχη που χαρακτηρίζονται ως «παπανδρεϊκοί», καθώς και άλλα στελέχη (όπως π.χ. ο Μ. Χρυσοχοΐδης) διαχώρισαν τη θέση τους από το εγχείρημα. Παρότι το σενάριο που έπεσε στο τραπέζι για δημιουργία νέου κόμματος από τους «παπανδρεϊκούς» για την ώρα εγκαταλείφθηκε (πιθανότατα για μετά τις ευρωεκλογές), η διάσταση παραμένει και καταγράφεται και στην επιλογή τους να απέχουν από το ευρωψηφοδέλτιο της «Ελιάς».
Η ΔΗΜΑΡ, από την πλευρά της, αποφάσισε να μην πάρει μέρος στην «Ελιά» (παρότι «πρωτοκλασάτα» στελέχη της τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ της συμμετοχής στις διεργασίες για τη συγκρότησή της), αλλά να διεκδικήσει να πάρει η ίδια το «πάνω χέρι» στην κούρσα για την ανασύνθεση της σοσιαλδημοκρατίας. Σε αυτό το πλαίσιο παρουσίασε την «Προοδευτική Συνεργασία», το σχήμα δηλαδή που συγκρότησε σε συνεργασία με πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ, δοκιμασμένα στην υπηρέτηση των συμφερόντων της αστικής τάξης από θέσεις υπουργών, βουλευτών και ευρωβουλευτών. Στόχος που διακηρύσσεται από τη ΔΗΜΑΡ είναι η διαμόρφωση ενός τρίτου πόλου που θα μπορέσει «να γίνει ο καταλύτης (...) που θα απαλλάξει τους Ελληνες από το αδιέξοδο δίλημμα του διπόλου ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ», στην πραγματικότητα «κάνοντας παιχνίδι» πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο πόλο, ανάλογα με τις ανάγκες του συστήματος για κυβερνητική σταθερότητα.

Οι «καταλύτες»

Το θέμα για το σύστημα, βέβαια, είναι ότι κανένα από αυτά τα δύο σχήματα, ούτε του ΠΑΣΟΚ ούτε της ΔΗΜΑΡ, δε φαίνεται ικανό, σε αυτήν τη φάση, να «τραβήξει το κάρο» στην υπόθεση της «κεντροαριστεράς». Κάπου εδώ έρχεται και κολλάει η εμφάνιση του «Ποταμιού», του πιο πρόσφατου δηλαδή σχεδίου που κινείται ουσιαστικά στον ίδιο χώρο, με τον επικεφαλής του Στ. Θεοδωράκη να επιβεβαιώνει συνεχώς την επιδίωξή του να παίξει ρόλο «καταλύτη» στην αναμόρφωση. «Θέλουμε το Ποτάμι να είναι η μαγιά για το καινούργιο» σημειώνει, και προσθέτει χαρακτηριστικά: «Το δίλημμα μέχρι χθες ήταν αν θα μετακινηθούμε στο δεξιό ή το αριστερό δωμάτιο του παλιού μισογκρεμισμένου σπιτιού. Εμείς αποφασίσαμε να αλλάξουμε σπίτι (...) Να φτιάξουμε ένα άλλο κίνημα που αν πετύχει, θα σπρώξει και το παλιό σύστημα σε ανακαίνιση».
Προσφέροντας ήδη σημαντικές υπηρεσίες σε αυτήν την επιχείρηση της «ανακαίνισης», ανακυκλώνει με τον αέρα του «φρέσκου» την απάτη της ταύτισης της καπιταλιστικής ανάπτυξης με τη λαϊκή ευημερία, αναπαράγει όλους τους αποπροσανατολιστικούς ισχυρισμούς ως προς τις αιτίες της κρίσης, καθώς και την προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών για την πρόκλησή της στο λαό: «Η Ελλάδα προσπαθεί να βρει το βηματισμό της προς την ανάπτυξη και την ευημερία, κουβαλώντας όμως ακόμα πολλά από τα βαρίδια του παρελθόντος: Ενα μεγάλο δημόσιο χρέος, μια αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, μια αργή δικαιοσύνη, κομματικοποιημένους και λεηλατημένους θεσμούς και μια νοοτροπία άρνησης των ευθυνών, ωχαδερφισμού και καιροσκοπισμού που δεν την αφήνει να προχωρήσει μπροστά», αναφέρεται χαρακτηριστικά στις θέσεις του «Ποταμιού» για την εξωτερική πολιτική.
Στο ίδιο κείμενο, συμβάλλοντας στη συσκότιση του ρόλου της ΕΕ ως αντιδραστικού διακρατικού οικοδομήματος του κεφαλαίου, σημειώνεται πως για όλα ευθύνονται οι «γραφειοκρατικές αγκυλώσεις των θεσμών της» που την εμποδίζουν «να αναλάβει δράση στο πλευρό του Ευρωπαίου πολίτη, αυτός είναι ο ρόλος τους εξάλλου και ας έχει ξεχαστεί»!
Στο ίδιο κάδρο, εξάλλου, εντάσσεται και η λεγόμενη «πρωτοβουλία των 5 δημάρχων»: Παρότι εμφανίζεται με «αυτοδιοικητικό» μανδύα, οι παρεμβάσεις της επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο ότι αποτελεί και αυτή ένα κομμάτι που πιθανότατα θα παίξει ρόλο στο συνολικότερο ζήτημα της αναμόρφωσης, με σαφές πολιτικό στίγμα και προτάσεις ενίσχυσης της σημερινής αντιλαϊκής πολιτικής, ντυμένο με περιτύλιγμα «νέου», «ακομμάτιστου» και «εκσυγχρονιστικού».

Τα σενάρια μετεξέλιξης της ΝΔ και το «κενό»

Η ανασύνθεση της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας είναι αναμφισβήτητα το βασικό ζητούμενο της αναπαλαίωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού. Ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι έλειψαν οι διεργασίες στα «δεξιά» του αστικού πολιτικού φάσματος. Μετρώντας και τη μεγάλη φθορά του ΠΑΣΟΚ, του κυβερνητικού εταίρου της ΝΔ, και τις δυσκολίες της «Ελιάς», όλο και πιο έντονα έρχεται στην επιφάνεια το τελευταίο διάστημα το σενάριο της μετεξέλιξης της ΝΔ σε μια «νέα» αστική, «φιλοευρωπαϊκή» παράταξη, που θα μπορέσει να ενσωματώσει «μεταρρυθμιστικές» δυνάμεις και εκτός ΝΔ. Μια τέτοια «μετεξέλιξη», αντικειμενικά μπορεί να «κουμπώσει» και με την ανάγκη της αστικής τάξης να έχει στη σημερινή φάση και μια «κεντροδεξιά» προσανατολισμένη στην επιδίωξη της αλλαγής μείγματος διαχείρισης. Στο παραπάνω πλαίσιο εντάσσονται και τα σενάρια περί «Συναγερμού» και συγκρότησης της «Νέας Ελλάδας», που παρουσιάζονται ως σκέψεις του Αντ. Σαμαρά σε αυτήν την κατεύθυνση, με ορίζοντα την περίοδο μετά τις ευρωεκλογές.
Την ίδια στιγμή, και καθώς φαίνεται ότι το κυρίαρχο κομμάτι της αστικής τάξης επιλέγει σε αυτήν τη φάση το «ξήλωμα» της ναζιστικής Χρυσής Αυγής (όπως ακριβώς σε προηγούμενη φάση επέλεξε το «φούσκωμά» της), ένα βασικό ζήτημα που εντοπίζεται ως «κενό» είναι το τι γίνεται στο λεγόμενο «δεξιά της ΝΔ» χώρο, συνολικότερα στο χώρο της λεγόμενης «πατριωτικής δεξιάς». Τα «σπουδαία» σε ό,τι αφορά αυτό το ερώτημα της αναμόρφωσης φαίνεται ότι αναμένονται μετά τις ευρωεκλογές, ωστόσο οι εξελίξεις των τελευταίων βδομάδων στη Χρυσή Αυγή και στους «Ανεξάρτητους Ελληνες», με τις «ανεξαρτητοποιήσεις» βουλευτών και τις κατηγορίες περί «προδοσίας», «αποστασίας» και «κατασκοπείας», όπως και οι κινήσεις του προηγούμενου διαστήματος (π.χ. η δημιουργία της «Ενωσης για την Πατρίδα και το Λαό» του Β. Πολύδωρα), επιβεβαιώνουν ότι και εδώ οι διεργασίες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.

***

Σε κάθε περίπτωση, οι εκλογικές αναμετρήσεις του Μάη θα επιταχύνουν τις διεργασίες στο σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος: Θα αποτυπώσουν το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στα κόμματα της αστικής διαχείρισης, θα αναδείξουν τις δυνάμεις που θα κρατήσουν τα «σκήπτρα» στην επιχείρηση της αναμόρφωσης, μπροστά και στις επόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές. Ταυτόχρονα, θα μετρηθεί η ικανότητα συνολικά των αστικών κομμάτων να συνεχίσουν να εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα σε συνθήκες που το αστικό πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει δυσκολίες.
Ακριβώς γι' αυτό το λόγο, όλα τα παραπάνω πρέπει να αποτελέσουν ένα ακόμα βασικό κριτήριο ψήφου για το λαό: Θα πρέπει, δηλαδή, να επιλέξει αν θα δώσει, μέσα και από την ψήφο του, τη δυνατότητα στο αστικό πολιτικό σύστημα να βρει το κατάλληλο μοντέλο, τον κατάλληλο συνδυασμό σχημάτων για να συνεχίζει την πολιτική υπέρ του κεφαλαίου. 'Η, αντίθετα, αν θα κάνει επιλογή με κριτήριο τη στάση των κομμάτων απέναντι στην ΕΕ και το κεφάλαιο, αν θα αξιοποιήσει και την εκλογική μάχη, για να οξύνει τη δυσκολία των αστών να ολοκληρώσουν την αναπαλαίωση του πολιτικού σκηνικού, για να τιμωρήσει όλα τα κόμματα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και του ευρωμονόδρομου, ενισχύοντας το ΚΚΕ.

Στόχος της ελληνικής αστικής τάξης η πιο «ενεργή συμμετοχή»...

Στόχος της ελληνικής αστικής τάξης η πιο «ενεργή συμμετοχή»...

Στρατιωτική άσκηση συνεκπαίδευσης Ελλήνων και Αμερικανών στρατιωτών

ΓΕΣ

«Ο ελληνικός καπιταλισμός, επιδιώκοντας να βελτιώσει τη θέση του στην ΕΕ, στην περιοχή και γενικότερα στη διεθνή ιμπεριαλιστική πυραμίδα, έχει ως στρατηγικούς στόχους: Την ανάδειξη της Ελλάδας σε κόμβο μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων από την Ασία προς την ΕΕ. Τη συνεκμετάλλευση των πλούσιων ενεργειακών κοιτασμάτων (Αιγαίου - Ιονίου - Νότιας Κρήτης). Την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του μεγάλου κεφαλαίου και της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας στην ευρωατλαντική ιμπεριαλιστική συμμαχία. Προβάλλει, επίσης, το στόχο της ανάπτυξης ορισμένων κλάδων και τομέων όπως: Toυ τουρισμού, της παραγωγής ορισμένων αγροτικών προϊόντων, ορισμένων κλάδων της βιομηχανίας, με εξαγωγικό προσανατολισμό.
Στους παραπάνω στρατηγικούς στόχους συγκλίνουν και τα άλλα πολιτικά κόμματα που στηρίζουν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης».
Το απόσπασμα από τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο αναδεικνύει ανάγλυφα τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης στις σημερινές συνθήκες. Παράλληλα, δίνει το υπόβαθρο όπου κινείται η ελληνική κυβέρνηση - όλες οι αστικές κυβερνήσεις - ακριβώς για να προωθήσει τις θέσεις των ντόπιων κεφαλαίων. Σε αυτή της την προσπάθεια, η συγκυβέρνηση εκμεταλλεύεται θεσμικά το διάστημα της Ελληνικής Προεδρίας στην ΕΕ, τις επαφές και «συνεργασίες» της, για να πετύχει τους τέτοιους στόχους της. Ενδεικτικά, ανέλαβε να δρομολογήσει σημαντικά - για τα ευρωενωσιακά μονοπώλια - ζητήματα, προσμένοντας ...ανταμοιβή. Π.χ. ανάμεσα στις «προτεραιότητες» της προεδρίας προβάλλει η υιοθέτηση της Στρατηγικής Θαλάσσιας Ασφάλειας της ΕΕ (στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στην Αθήνα τον Ιούνη). Αφορά στην προστασία των ευρωενωσιακών μονοπωλιακών συμφερόντων από τις Ενοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας της ΕΕ, την απρόσκοπτη διεξαγωγή των θαλάσσιων μεταφορών, εμπορευμάτων και πρώτων υλών. Επίσης, βασική «προτεραιότητά» της είναι και η ενίσχυση της διαβόητης «Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας», του στρατιωτικού - πολεμικού βραχίονα της ΕΕ.
Η δραστηριότητα της ελληνικής αστικής τάξης προς αυτήν την κατεύθυνση περιλαμβάνει ένα πλέγμα πολιτικών - οικονομικών και στρατιωτικών κινήσεων. Με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, άνοιξε η συζήτηση για την εκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που υπάρχουν στο ελληνικό υπέδαφος. Τελευταία δημοσιεύματα των προηγούμενων ημερών αναφέρονταν σε «πετρελαϊκή απόβαση» 20 και πλέον εταιρειών που ενδιαφέρονται να εξετάσουν τη δυνατότητα αξιοποίησής τους. Καταγράφουμε, επίσης, το ζήτημα της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ που προωθείται σταθερά από την ελληνική κυβέρνηση, επίσης την ανάληψη από την Ελλάδα του στρατηγείου της επιχείρησης στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Την κινητικότητα της Ελληνικής Προεδρίας στις εξελίξεις στην Ουκρανία κ. ά. Σε αυτές τις κινήσεις θα πρέπει επίσης να κατατάξουμε τις συμφωνίες ΔΕΠΑ - «Gazprom» για μείωση της τιμής του φυσικού αερίου, καθώς επίσης και τη διεύρυνση της επένδυσης της COSCO στο λιμάνι του Πειραιά, κρίκος που υπηρετεί το σχέδιο του «κολιέ μαργαριταριών» των λιμανιών σταθμών που θα αποτελούν πύλες εισόδου του κινέζικου εμπορίου.

Συνεκπαιδεύσεις, ταξίδια, συνεννοήσεις

Σε επιχειρησιακό επίπεδο και προκειμένου να πετύχουν τη στρατιωτική ετοιμότητα για εμπλοκή σε κάθε είδους επιχειρήσεις, αυξάνονται κατακόρυφα το τελευταίο διάστημα οι «συνεκπαιδεύσεις» των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, με αυτές του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Καταγράφονται διαρκώς κοινές ασκήσεις της Πολεμικής Αεροπορίας, του Πολεμικού Ναυτικού και των ειδικών δυνάμεων, με αντίστοιχες δυνάμεις της λυκοσυμμαχίας. Ολα προς εμπέδωση του δόγματος διασύνδεσης και διαλειτουργικότητας που όρισε το ΝΑΤΟ για ταχύτερη ανάπτυξη και καλύτερη απόδοση των στρατευμάτων των κρατών - μελών του.
Στο ίδιο πλαίσιο, ελληνική φρεγάτα στάλθηκε σε ευρωατλαντική αποστολή, να περιπολεί στην Ερυθρά θάλασσα, ενάντια στην «πειρατεία» και άλλες «ασύμμετρες απειλές» προστατεύοντας μονοπωλιακά συμφέροντα. Ακριβώς τέτοιες εκπαιδεύσεις προσωπικού που στελεχώνει αγήματα νηοψιών γίνονται αδιάκοπα στο ΝΑΤΟικό Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής, στη Σούδα. Το δε στρατηγείο στη Λάρισα παραχωρήθηκε να λειτουργήσει ως Κέντρο Επιχειρήσεων της ιμπεριαλιστικής επέμβασης της ΕΕ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Μια εντεινόμενη στρατιωτική δραστηριότητα που γεννά πολλά ερωτήματα για το πού ακριβώς το πάνε, τι άλλο σχεδιάζουν.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο υπουργός Αμυνας, εκτός από τη συμμετοχή του στις Συνόδους των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, δέχτηκε τελευταία διαδοχικά στο υπουργείο τους ομολόγους του από ΠΓΔΜ, Σερβία, Βοσνία - Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Βουλγαρία. Υπέγραψε προγράμματα στρατιωτικής συνεργασίας, διαφήμισε τις δυνατότητες του «αμυντικού συστήματος» της χώρας, ανήγγειλε τη διοργάνωση στην Αθήνα, τέλη Απρίλη, έκτακτης Συνόδου των υπουργών Αμυνας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ανάλογη δραστηριότητα επιδεικνύει και ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών. Ξεκίνησε τη χρονιά επισκεπτόμενος Γαλλία και ΗΠΑ. Κατόπιν, και ως προεδρεύων στο Συμβούλιο της ΕΕ, επισκέφτηκε τις πρωτεύουσες των Δυτικών Βαλκανίων, ενώ επίκεινται συναντήσεις του και με τους ΥΠΕΞ Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Πρόσφατα, μετείχε σε σύσκεψη με τους ΥΠΕΞ Ουγγαρίας, Πολωνίας, Σλοβακίας και Τσεχίας, για το Ουκρανικό. Στο ίδιο πλαίσιο, προπαγανδίζοντας τις ευρωενωσιακές θέσεις για το ζήτημα, επισκέφτηκε την Ουκρανία. Επιπλέον μαζί με τον πρωθυπουργό και άλλους υπουργούς, βρίσκονται σε συνεννοήσεις με ξένους παράγοντες, για να αναδειχτεί η χώρα σε «ενεργειακό κόμβο».
Προφανώς, η Ελλάδα έχει συγκεκριμένη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη που δεν της επιτρέπει να παίξει ηγετικό ρόλο σε μια σειρά εξελίξεις. Ωστόσο επιδιώκει, στο μέτρο των δυνάμεών της, να κερδίσει κάτι από τη «μοιρασιά», τασσόμενη με την πλευρά του «ευρωατλαντισμού», δηλαδή με την πλευρά των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Σε αυτό το σχήμα, η συγκυβέρνηση πασχίζει να αποδείξει (σε ΝΑΤΟ και ΕΕ) ότι η «χώρα αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στο τόξο της αστάθειας που ξεκινά από Ουκρανία και τη γύρω περιοχή, διασχίζοντας Βαλκάνια και Τουρκία, περνώντας από Συρία στη Βόρεια Αφρική, φτάνει μέχρι Τυνησία» όπως διαμηνύουν κυβερνητικοί παράγοντες. Προσπάθεια ενίσχυσης του ρόλου της ελληνικής αστικής τάξης, στον ανταγωνισμό της με κεφάλαια άλλων χωρών της περιοχής όπως η Τουρκία.

Το «ανήκομεν εις την Δύσιν» του ΣΥΡΙΖΑ

Σε κάθε περίπτωση, απ' όλη αυτή την κινητικότητα αποδεικνύεται πόσο κάλπικη για το λαό είναι η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δήθεν η κυβέρνηση δε δραστηριοποιείται για να παίξει ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις. Κριτική που γίνεται, τελικά, από την αξιωματική αντιπολίτευση με βάση το αν ικανοποιούνται επαρκώς οι επιδιώξεις των ελληνικών μονοπωλίων.
Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο έρχονται οι διαβεβαιώσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς το ελληνικό μεγάλο κεφάλαιο ότι μπορεί να τα καταφέρει ...καλύτερα, μπλέκοντας φυσικά το λαό βαθύτερα στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
Είπε ο Αλ. Τσίπρας, σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»: «Δεν έχουμε όμως χάσει ακόμα τη γεωπολιτική μας δυναμική. Η Ελλάδα μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σε μια εύθραυστη περιοχή, όπως αυτή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, με μια ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, ως μια χώρα της Δύσης που δεν ακολουθεί όμως τυφλά τις εντολές της Δύσης. Αλλά αναπτύσσει με βάση τις δικές της αξίες, τα δικά της συμφέροντα, διμερείς σχέσεις με όλες τις σημαντικές δυνάμεις στην περιοχή. Με γνώμονα την προώθηση της ειρήνης, της συνεργασίας, της ασφάλειας και της συνανάπτυξης».
Κατ' αρχάς, η Ελλάδα γεωγραφικά δεν ανήκει στη «Δύση» της Ευρώπης. Αρα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι όρος πολιτικός και προσδιορίζει τη συμμετοχή στην ΕΕ και τη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ. Επιπλέον, ο Τσίπρας κρύβει ότι ισότιμες σχέσεις ανάμεσα σε καπιταλιστικές χώρες δεν μπορούν να υπάρξουν. Οπως επίσης ότι είναι αδύνατον μια καπιταλιστική χώρα να κινείται «αυτόνομα», έξω από ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και συνασπισμούς.

Το παράδειγμα της Ουκρανίας

Οσο για την «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική που τάζει, το στόχο δηλαδή η Ελλάδα να «παίξει» με τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και ευρύτερα, όντας χώρα «ευρωατλαντική», το παράδειγμα της Ουκρανίας είναι διδακτικό:
Χώρα με πολλά «γεωπολιτικά πλεονεκτήματα» («ενεργειακός κόμβος», με ανεπτυγμένη βιομηχανία, υποδομές, με σημαντικότατη γεωστρατηγική θέση, πλούσιο ορυκτό πλούτο κ.λπ.). Η αστική της τάξη «έπαιζε» τόσο με τις ΗΠΑ/ΕΕ - όσο και με τη Ρωσία. Τμήματά της με αντίθετα συμφέροντα συγκρούστηκαν. Ιμπεριαλιστικά κέντρα ενεπλάκησαν. Αποτέλεσμα, το μάρμαρο πληρώνει τώρα ο λαός.
Αποδεικνύεται και έτσι ότι ο στόχος των αστικών πολιτικών δυνάμεων περί αναβάθμισης της ελληνικής άρχουσας τάξης δεν ευνοεί σε τίποτε τα πλατιά λαϊκά στρώματα.
Ισχύει ακριβώς ό,τι έγκαιρα επισήμανε το ΚΚΕ: Οτι στο πλαίσιο του καπιταλισμού, των διεθνών ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και συμμαχιών, τα λεγόμενα «γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα» αποτελούν κόλαση και όχι ευλογία για τους λαούς. Οτι η «διαπραγματευτική ισχύς», η γεωστρατηγική «αναβάθμιση», η ιμπεριαλιστική «ειρήνη» προετοιμάζουν νέες ιμπεριαλιστικές συρράξεις. Οτι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί έναν πραγματικά ειρηνικό κόσμο με ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και συμφερόντων, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.
Αλλο ένα κριτήριο ψήφου στις επικείμενες, τριπλές εκλογές του Μάη, άλλη μια απόδειξη της ανάγκης ισχυροποίησης του ΚΚΕ παντού, κόντρα σε όλα τα αστικά ιδεολογήματα, κόμματα και μορφώματα. Για να εκφραστεί η αντίθεση στη συμμετοχή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Για να δυναμώσει η πάλη για αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ, όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και συμμαχίες, κάτι που μπορεί να εγγυηθεί μόνο η εργατική - λαϊκή εξουσία για την οποία παλεύει το Κόμμα.

Ας μη μας σώσουν άλλο...

Ας μη μας σώσουν άλλο...

Η κυβέρνηση προωθεί το νεότερο νομοθετικό πακέτο αντιλαϊκών μέτρων, που ψηφίζεται σήμερα στη Βουλή, ως μεγάλη επιτυχία. Ισχυρίζονται ότι μ' αυτό το πακέτο μέτρων η Ελλάδα αποφεύγει το νέο δάνειο και τη σύναψη ενός νέου μνημονίου. «Το μνημόνιο τελειώνει και η κυβέρνηση έσωσε τη χώρα», αναφωνούν όλοι οι κυβερνητικοί βουλευτές και τα δημοσιογραφικά επιτελεία της άρχουσας τάξης στην προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν από τον αντιλαϊκό χαρακτήρα και του νέου νομοθετικού πακέτου.

Το νέο πακέτο της αντιλαϊκής επίθεσης

Το ακριβές περιεχόμενο του νέου πακέτου αντιλαϊκών μέτρων που συμφωνήθηκε μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας την περασμένη εβδομάδα είναι άγνωστο για δύο βασικούς λόγους. Το πολυνομοσχέδιο, που περιέχει σημαντικό τμήμα αυτής της συμφωνίας, μόλις δόθηκε στη δημοσιότητα και ο όγκος και τρόπος γραφής του δεν επιτρέπουν την πλήρη κατανόηση του περιεχομένου. Κυρίως όμως γιατί, όπως ήδη δημοσιογραφικά καταγγέλλεται, η κυβέρνηση δεν περιλαμβάνει στο εν λόγω νομοσχέδιο ένα σημαντικό τμήμα της συμφωνίας της με την τρόικα, αυτό που αφορά κυρίως στην αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν απομείνει και «το κρατά κρυφό» για να το αποκαλύψει μετά τις επερχόμενες εκλογές στα τέλη Μάη.
Το νέο πακέτο μέτρων κλιμακώνει την επίθεση της άρχουσας τάξης στα δικαιώματα των εργαζομένων σε μια σειρά τομείς:

• Σημαντική πλευρά του νέου πακέτου είναι η εφαρμογή μιας μεγάλης έκτασης παρεμβάσεων, που προτείνονται από τον ΟΟΣΑ, ως αναγκαίες παρεμβάσεις για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων. Μέσα σ' αυτές τις ρυθμίσεις περιλαμβάνονται οι γνωστές πλέον ρυθμίσεις για την αγορά του γάλακτος, ρυθμίσεις προώθησης της «απελευθέρωσης» επαγγελμάτων, όπως του φαρμακοποιού, αλλά και πολλές άλλες, κεντρικός στόχος των οποίων είναι η επιτάχυνση της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, η διασφάλιση στους ομίλους νέων πεδίων κερδοφόρας τοποθέτησης των κεφαλαίων τους.
• Προβλέπεται μονιμοποίηση μιας σειράς αντιλαϊκών φορολογικών μέτρων που ήταν τάχα «έκτακτα», με ρητή αναφορά στο χαράτσι - εισφορά αλληλεγγύης, ενώ περιλαμβάνεται και η μονιμοποίηση και άλλων φορολογικών μέτρων, όπως το «τέλος επιτηδεύματος».
• Επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων, τόσο γης όσο και επιχειρήσεων που ανήκουν στο ελληνικό κράτος. Ξεχωριστή και ειδική αναφορά γίνεται στην προώθηση μεταρρυθμίσεων στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, με πώληση τμήματος της ΔΕΗ και με «εξορθολογισμό των τιμολογιακών πολιτικών για να εξασφαλιστεί η επαρκής ανάκτηση του κόστους», που σημαίνει νέες δραστικές αυξήσεις στα τιμολόγια για τους λαϊκούς καταναλωτές.
• Στο μέτωπο του Ασφαλιστικού, η νέα «σωτήρια» συμφωνία προβλέπει μειώσεις των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών σχεδόν κατά 3% και επιπλέον μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων κατά 1%. Η δραστική αυτή περικοπή των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών πρακτικά οδηγεί σε σημαντική περικοπή των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων και σε δραστικές μειώσεις στις συντάξεις, ενώ δεμένη μ' αυτή την εξέλιξη είναι και η ανακοίνωση του κυβερνητικού σχεδίου για συνενώσεις των ασφαλιστικών ταμείων, δηλαδή για νέα περαιτέρω εξίσωση προς τα κάτω των παροχών των Ταμείων.
• Στον τομέα των εργασιακών δικαιωμάτων προωθείται, μέσα στο 2014, πραγματική κατεδάφιση όσων δικαιωμάτων έχουν απομείνει, με πλήρη απελευθέρωση της λειτουργίας των επιχειρήσεων ενοικίασης εργαζομένων, κατάργηση των τριετιών και των μισθολογικών ωριμάνσεων για τους μακροχρόνια ανέργους, δηλαδή εργασία τους με τον κατώτατο μισθό, επαναφορά του εργοδοτικού «λοκ άουτ» και σημαντική απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.

Για να προωθήσει αυτές τις ρυθμίσεις, η κυβέρνηση προσπαθεί να «χρυσώσει το χάπι». Προβάλλει τη διανομή του περιβόητου κοινωνικού μερίσματος, ύψους περίπου 500 εκατ. ευρώ, που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο. Ουσιαστικά, η κυβέρνηση αποδίδει πίσω σε κοινωνικές ομάδες ακραίας φτώχειας και στο «ένστολο δυναμικό» του αστικού κράτους εφάπαξ ένα εξαιρετικά μικρό κομμάτι από τα δεκάδες δισ. ευρώ που έχουν καταβάλει οι εργαζόμενοι όλο το προηγούμενο διάστημα. Στην πραγματικότητα, η μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 3% και οι σημαντικές περικοπές στους μισθούς των εργαζομένων αποτελούν νέα επιπρόσθετη αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων πολλαπλάσια των 500 εκατ. ευρώ του κοινωνικού μερίσματος. Μάλιστα, ακόμα και κυβερνητικές εφημερίδες δεν αρνούνται αυτήν την απλή αριθμητική, όταν κάνουν λόγο για την πιθανότητα νέων σκληρών μέτρων μέσα στο 2014, λόγω κενού στα αποτελέσματα των ασφαλιστικών ταμείων.

Οι στόχοι της κυβερνητικής πολιτικής

Η κυβερνητική πολιτική είναι επιτυχημένη αν την κρίνει κανείς με βάση τον πραγματικό στόχο που αυτή υπηρετεί, δηλαδή τη θωράκιση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων και τη συνεπακόλουθη ανάγκη δημοσιονομικής διαχείρισης της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας. Η νέα προωθούμενη επίθεση στα δικαιώματα των λαϊκών στρωμάτων έχει ακριβώς αυτόν το στόχο, αυτόν τον προσανατολισμό.
Τα φορολογικά μέτρα και η ανάγκη δημοσιονομικής πειθαρχίας είναι στην ουσία μέτρα αναδιανομής προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων. Τα φορολογικά έσοδα πέφτουν στις πλάτες των εργαζόμενων προκειμένου να φοροαπαλλάσσονται και να επιδοτούνται, άμεσα και έμμεσα, οι μονοπωλιακοί όμιλοι με πακτωλό επιδοτήσεων. Οι αυξήσεις στα τιμολόγια ηλεκτρικής ενέργειας, που προωθούνται έμμεσα το επόμενο διάστημα, είναι η άλλη όψη του νομίσματος του φθηνότερου βιομηχανικού ρεύματος για το οποίο πανηγύριζαν όλοι μαζί εν χορώ, κυβέρνηση, βιομήχανοι και οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Η επίθεση στα δικαιώματα των μισθωτών, με τη σειρά τους, αποτελεί βασικό μηχανισμό με τον οποίο διασφαλίζεται φθηνότερη εργατική δύναμη. Η εργασία των «μακροχρόνια ανέργων» χωρίς τριετίες, δηλαδή με τον κατώτατο μισθό των 586 ευρώ, σε μια οικονομία που το ποσοστό ανεργίας υπερβαίνει το 27% και το ποσοστό της μακροχρόνιας ανεργίας φθάνει πλέον το 71% των ανέργων, ισοδυναμεί με δραστική μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης αφού θα συμπαρασύρει το σύνολο των μισθών προς αυτά τα επίπεδα, ειδικά αν συμπεριλάβει κανείς την απελευθέρωση απολύσεων και την αποδόμηση των όποιων προστατευτικών δικλείδων υπήρχαν στην εργατική νομοθεσία, απότοκο και των ταξικών εργατικών αγώνων προηγούμενων εποχών. Στόχος φυσικά δεν είναι η «τιμωρία των εργαζομένων» αλλά η διασφάλιση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων μέσα από τη δραστική αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης. Αντίστοιχα τα μέτρα μείωσης των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών έχουν επίσης χαρακτήρα στήριξης της κερδοφορίας των ομίλων.
«Η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ», όπως περιγράφονται κωδικοποιημένα τα εκατοντάδες μέτρα «απελευθέρωσης» μιας σειράς οικονομικών δραστηριοτήτων, που περιλαμβάνονται στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο, επίσης δεν προωθείται τυχαία. Οι ρυθμίσεις αυτές προωθούνται με ένα μανδύα τάχα αναγκαίων ρυθμίσεων εκσυγχρονισμού που θα ρίξουν και τις τιμές σε μια σειρά εμπορεύματα και υπηρεσίες. Στη πραγματικότητα, ωστόσο, πρόκειται για μέτρα κεντρικός στόχος των οποίων είναι η επιτάχυνση της συγκέντρωσης του κεφαλαίου και η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, σε βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι πολλαπλές παρεμβάσεις στον τομέα των τροφίμων (π.χ. γάλα - ψωμί).
Στην ίδια γραμμή κινείται και η επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων που αναφέρεται ως βασικό στοιχείο της συμφωνίας κυβέρνησης - τρόικας. Οι ιδιωτικοποιήσεις γης και κρατικών επιχειρήσεων δεν γίνονται τυχαία και δεν αποτελούν απλά στοιχείο της «μνημονιακής πολιτικής» των τελευταίων ετών. Αντίθετα η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων προωθείται σε ολόκληρη την ΕΕ, όλο το προηγούμενο διάστημα και κωδικοποιείται σε όλα τα κείμενα που κωδικοποιούν την ευρωενωσιακή πολιτική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πολιτική απελευθέρωσης και προώθησης των ιδιωτικοποιήσεων στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας που μετρά ήδη σχεδόν δύο δεκαετίες. Στην πραγματικότητα, η προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων προωθείται με βασικό στόχο τη δημιουργία νέων πεδίων τοποθέτησης των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων των μονοπωλιακών ομίλων, στοχεύει στην ενίσχυση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς τους.
Η προωθούμενη κυβερνητική πολιτική έχει ως στόχο την ταχύτερη ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, την επιτάχυνση της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Το νέο αυτό πακέτο μέτρων αποδεικνύει τον πραγματικό, αντιλαϊκό χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάκαμψης, που θα πατάει πάνω στα ερείπια των εργασιακών σχέσεων, πάνω σε μισθούς των 500 ευρώ. Αποδεικνύει γιατί οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παγιδευτούν απ' το κυβερνητικό ψευτοδίλημμα «μέτρα ή έξοδος απ' το ευρώ και καταστροφή». Καταστροφή για τους εργαζόμενους είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, μέσα και έξω από το ευρώ και την Ευρωζώνη, γιατί, ανεξάρτητα από τις επιμέρους συνθήκες, όσο τα κλειδιά της οικονομίας βρίσκονται στα χέρια των μονοπωλιακών ομίλων, θα λαμβάνονται τέτοια μέτρα για να διασφαλίζεται η ανταγωνιστικότητά τους.

Η διέξοδος από τη σκοπιά των λαϊκών αναγκών

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι συνεπώς «λιτότητα ή ανάπτυξη», όπως το παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οπως αποδεικνύει και το νέο πακέτο μέτρων, η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ομίλων απαιτεί λήψη τέτοιων μέτρων μείωσης μισθών, κατεδάφισης δικαιωμάτων, προώθησης των αποκρατικοποιήσεων, φτωχοποίησης των εργαζομένων ως προϋπόθεση για να έρθει η καπιταλιστική ανάπτυξη ανεξάρτητα από τις όποιες διαφορές στο μείγμα δημοσιονομικής διαχείρισης. Γι' αυτό και η επεκτατική πολιτική στην Ιαπωνία έχει οδηγήσει σε κατάρρευση των μισθών, γι' αυτό και η πολιτική Ομπάμα στις ΗΠΑ, την οποία ευαγγελίζεται τόσο συχνά ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει οδηγήσει σε 50 εκατ. ανθρώπους να σιτίζονται με κουπόνια φαγητού. Μια διαφοροποίηση του μείγματος διαχείρισης μπορεί να επιδράσει θετικά σε μια μερίδα του κεφαλαίου και αρνητικά σε μια άλλη και είναι απολύτως κατανοητή η ζέση των διαφορετικών αστικών κομμάτων να προωθούν το ένα ή το άλλο μείγμα διαχείρισης, ανάλογα με τα συμφέροντα των επιμέρους μερίδων της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών κέντρων με τα οποία είναι συνδεδεμένα.
Αυτή η αντιπαράθεση, ποια δηλαδή μερίδα της άρχουσας τάξης θα βγει πιο κερδισμένη από τη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι κάλπικη αντιπαράθεση, δεν αφορά τους εργαζόμενους, τα δικαιώματα των οποίων γίνονται θρύψαλα στο βωμό της κερδοφορίας.
Η διέξοδος των εργαζομένων βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της πολιτικής, αυτής της οικονομίας. Βρίσκεται στην κατάργηση του καπιταλιστικού κέρδους ως κινήτρου της παραγωγής, στην αντικατάσταση της αγοράς από τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο των κοινωνικοποιημένων μέσων παραγωγής, στην εργατική λαϊκή εξουσία. Σ' αυτόν τον ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης κίνητρο της παραγωγής θα είναι πια ο εργαζόμενος άνθρωπος και η ικανοποίηση των αναγκών του. Αυτός είναι ο δρόμος για τον οποίο αξίζει να παλέψουμε, να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας. Ξεκινώντας από σήμερα, απαιτώντας όχι απλά να μην επιδεινωθεί η κατάστασή μας, αλλά διεκδικώντας την ικανοποίηση των αναγκών μας οργανώνουμε την πάλη μας προς αυτόν το μοναδικά ελπιδοφόρο δρόμο από κάθε μετερίζι.

Στο Σύνταγμα οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ ενάντια στο πολυνομοσχέδιο-Δήλωση του Δημ. Κουτσούμπα 19.25: Αρχισε στην Ομόνοια η συγκέντρωση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που διαδηλώνουν ενάντια στο αντιλαϊκό πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο συζητείται και ψηφίζεται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής, με την απαράδεκτη διαδικασία του «κατεπείγοντος». Στη συγκέντρωση και την πορεία μετέχει πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της ΚΕ σ. Δημήτρη Κουτσούμπα. Κεντρικό σύνθημα της διαδήλωσης "πανεργατικος ξεσηκωμός ενάντια στη λιτότητα διαρκείας που επιβάλλουν κυβέρνηση - μονοπώλια - Ε.Ε. Μπορούμε να τους εμποδίσουμε". 19.32: Η διαδήλωση ήδη ξεδιπλώνεται στην Σταδίου με κατεύθυνση το Σύνταγμα. Λίγο νωρίτερα από το βήμα της συγκέντρωσης μίλησε ο Νίκος Παπαγεωργίου, πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στον επισιτισμό και τα ξενοδοχεία o οποίος τόνισε ότι «για τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όλους εμάς που αντιπαλεύουν το σύστημα και τους εκφραστές τους, που είμαστε στη πρώτη γραμμή έχουμε χρέος να συνεχίσουμε να δίνουμε τον αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν». 19.59: Η κεφαλή της πορείας μπήκε στο Σύνταγμα από Γεωργίου Α' και κατευθύνεται προς την Αμαλίας, μπροστά στη Βουλή. 20.17: Οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ έχουν καταλάβει τον χώρο στη Βασ. Σοφίας, στο ύψος των λουλουδάδικων. 22.12: Συνεχίζεται η διαδήλωση στο Σύνταγμα καθώς συνεχίζεται και μέσα στη βουλή η συζήτηση του πολυνομοσχεδίου. 902 Δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα από τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ 902 Αναρτήθηκε από Αντωνης

 Στο Σύνταγμα οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ ενάντια στο πολυνομοσχέδιο-Δήλωση του Δημ. Κουτσούμπα

19.25: Αρχισε στην Ομόνοια η συγκέντρωση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που διαδηλώνουν ενάντια στο αντιλαϊκό πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο συζητείται και ψηφίζεται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής, με την απαράδεκτη διαδικασία του «κατεπείγοντος».

Στη συγκέντρωση και την πορεία μετέχει πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της ΚΕ σ. Δημήτρη Κουτσούμπα.

Κεντρικό σύνθημα της διαδήλωσης "πανεργατικος ξεσηκωμός ενάντια στη λιτότητα διαρκείας που επιβάλλουν κυβέρνηση - μονοπώλια - Ε.Ε. Μπορούμε να τους εμποδίσουμε".

19.32: Η διαδήλωση ήδη ξεδιπλώνεται στην Σταδίου με κατεύθυνση το Σύνταγμα. Λίγο νωρίτερα από το βήμα της συγκέντρωσης μίλησε ο Νίκος Παπαγεωργίου, πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στον επισιτισμό και τα ξενοδοχεία o οποίος τόνισε ότι «για τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όλους εμάς που αντιπαλεύουν το σύστημα και τους εκφραστές τους, που είμαστε στη πρώτη γραμμή έχουμε χρέος να συνεχίσουμε να δίνουμε τον αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν».

19.59: Η κεφαλή της πορείας μπήκε στο Σύνταγμα από Γεωργίου Α' και κατευθύνεται προς την Αμαλίας, μπροστά στη Βουλή.

20.17: Οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ έχουν καταλάβει τον χώρο στη Βασ. Σοφίας, στο ύψος των λουλουδάδικων.

22.12: Συνεχίζεται η διαδήλωση στο Σύνταγμα καθώς συνεχίζεται και μέσα στη βουλή η συζήτηση του πολυνομοσχεδίου.
902

Δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα από τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ

902

19.25: Αρχισε στην Ομόνοια η συγκέντρωση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που διαδηλώνουν ενάντια στο αντιλαϊκό πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο συζητείται και ψηφίζεται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής, με την απαράδεκτη διαδικασία του «κατεπείγοντος».

Στη συγκέντρωση και την πορεία μετέχει πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της ΚΕ σ. Δημήτρη Κουτσούμπα.

Κεντρικό σύνθημα της διαδήλωσης "πανεργατικος ξεσηκωμός ενάντια στη λιτότητα διαρκείας που επιβάλλουν κυβέρνηση - μονοπώλια - Ε.Ε. Μπορούμε να τους εμποδίσουμε".

19.32: Η διαδήλωση ήδη ξεδιπλώνεται στην Σταδίου με κατεύθυνση το Σύνταγμα. Λίγο νωρίτερα από το βήμα της συγκέντρωσης μίλησε ο Νίκος Παπαγεωργίου, πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στον επισιτισμό και τα ξενοδοχεία o οποίος τόνισε ότι «για τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όλους εμάς που αντιπαλεύουν το σύστημα και τους εκφραστές τους, που είμαστε στη πρώτη γραμμή έχουμε χρέος να συνεχίσουμε να δίνουμε τον αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν».

19.59: Η κεφαλή της πορείας μπήκε στο Σύνταγμα από Γεωργίου Α' και κατευθύνεται προς την Αμαλίας, μπροστά στη Βουλή.

20.17: Οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ έχουν καταλάβει τον χώρο στη Βασ. Σοφίας, στο ύψος των λουλουδάδικων.

22.12: Συνεχίζεται η διαδήλωση στο Σύνταγμα καθώς συνεχίζεται και μέσα στη βουλή η συζήτηση του πολυνομοσχεδίου.
902

Δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα από τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ

902

Πήρατε 63 δις από το λαό και δίνετε 450 εκατ. ευρώ...

 Πήρατε 63 δις από το λαό και δίνετε 450 εκατ. ευρώ...

Χρ. Κατσώτης για το πολυνομοσχέδιο

Την προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει κλίμα ευφορίας στο λαό καυτηρίασε ο βουλευτής του ΚΚΕ Χρήστος Κατσώτης, τονίζοντας ότι ενώ έχουν πάρει 63 δισ. ευρώ από τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα δίνουν 450 εκατομμύρια ευρώ σε ορισμένες κατηγορίες. 

Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι μόνο με το πολυνομοσχέδιο αφαιρούνται περίπου 2 δισ. ευρώ από το λαό καθώς 1 δισ. ευρώ είναι από την κατάργηση των επιδομάτων όπως το οικογενειακό και της μητρότητας, 180 εκατομμύρια ευρώ από τους πόρους της επικουρικής ασφάλισης, 500 εκατομμύρια ευρώ από τους συνταξιούχους με τη μείωση έως και 50% των επικουρικών συντάξεων.

Ο Χρήστος Κατσώτης υπενθύμισε ότι μείωσαν τον κατώτατο μισθό και αυξήθηκε η ανεργία και τώρα τον μειώνουν ακόμα περισσότερο στο όνομα της ανεργίας. Δίνεται «γη και ύδωρ» στα μονοπώλια, τόνισε και πρόσθεσε ότι τα μέτρα αίρουν κάθε εμπόδιο στη δράση των επιχειρηματικών ομίλων για να συγκεντρώσουν την αγορά με τον εκτοπισμό των μικρών και των αυτοαπασχολούμενων.   

Από το 902.gr

Αναρτήθηκε από Crousma