CIA και FBI βρίσκονται πίσω από την κυβέρνηση του Κιέβου, γράφει γερμανική εφημερίδα

 CIA και FBI βρίσκονται πίσω από την κυβέρνηση του Κιέβου, γράφει γερμανική εφημερίδα

CIA και FBI βρίσκονται σε «ανοιχτή γραμμή» με τις αρχές του Κιέβου, χαράζοντας την πορεία που ορίζει ο Λευκός Οίκος. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής κυριακάτικης εφημερίδας Bild am Sonntag, η οποία επικαλείται πηγές από υψηλόβαθμους γερμανούς αξιωματούχους, στόχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών είναι να καταστείλουν κάθε λαϊκή διαμαρτυρία στην ανατολική Ουκρανία, ώστε να προχωρήσει το μοντέλο διακυβέρνησης που έχουν επιβάλλει στο Κίεβο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Bild am Sonntag, οι πράκτορες της CIA και του FBI δεν συμμετέχουν ενεργά στις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ουκρανίας στα ανατολικά της χώρας, αλλά η δραστηριότητά τους περιορίζεται στο Κίεβο, καθώς υποτίθεται πως βοηθούν τις αρχές στην εξάρθρωση του οργανωμένου εγκλήματος.

Η εφημερίδα αναφέρεται και στην πρόσφατη επίσκεψη του αρχηγού της CIA Τζον Μπρέναν στο Κίεβο, στα μέσα Απριλίου.

Οπως είχε δηλώσει τότε ο πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της ρωσικής Δούμας Αλεξέι Πουσκόφ, «η επίσκεψη αποκάλυψε την στενή σχέση των αρχών του Κιέβου με τις ΗΠΑ, αποδεικνύοντας πως ο Λευκός Οίκος έχει υποσκελίσει την κυβέρνηση, ελέγχοντας το καθεστώς, πάντα προς όφελος των δικών του επιδιώξεων».

Πηγή: Σύγχρονη Ρωσία

Το ξεπούλημα της Ουκρανίας: Τι δεν θέλει η CIA να ξέρουν οι Ουκρανοί

Του John Robles

Με την στολή του στρατού του Μπαντέρα

Ο Γραμματέας Τύπου του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Dmitry Peskov δήλωσε ότι οι αποκαλούμενες αρχές στο Κίεβο, στο τέλος, θα πρέπει να απαντήσουν κυρίως στον ουκρανικό λαό για τις ενέργειές τους σχετικά με την εντολή των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον αμάχων στο νότιο-ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας. Ωστόσο, τα μέλη της χουντικής κυβέρνησης στο Κίεβο που είναι υπεύθυνα για την παραγγελία αυτού που προσπάθησαν να παρουσιάσουν ως μια «αντι-τρομοκρατική» επιχείρηση (με τη συμμετοχή μαχητικών αεροσκαφών, των ενόπλων δυνάμεων και τον θάνατο διαδηλωτών), συνεχίζουν να λειτουργούν με ατιμωρησία.

Η Χούντα θα είναι υπεύθυνη έναντι του ουκρανικού λαού

«Όσον αφορά την ευθύνη με την οποία βαρύνονται αναπόφευκτα, οι άνθρώποι αυτοί που πήραν την απόφαση σχετικά με τις επιχειρήσεις αυτές, επωφελούμενοι από μαχητικά αεροσκάφη και ένοπλες δυνάμεις, τότε για αυτή την ευθύνη, θα λογοδοτήσουν καταρχάς στον ουκρανικό λαό. Είναι ίσως το πιο σημαντικό πράγμα,» είπε ο Πεσκόφ στο τηλεοπτικό κανάλι Ρωσία 24.

Νωρίς την Παρασκευή ο Ουκρανικός στρατός άρχισε να εισβάλλει στην πόλη Slavyanskστην περιοχή του Ντόνετσκ με τη χρήση αεροσκαφών και θωρακισμένων οχημάτων με αναφορές για νεκρούς και τραυματιές.

Η Μόσχα χαρακτήρισε τις δράσεις του Κιέβου τιμωρητικές και είπε ότι καταστρέφουν την τελευταία ελπίδα για τη βιωσιμότητα των συμφωνιών της Γενεύης για να αποκλιμακωθεί η κατάσταση στην Ουκρανία.

Διπλός πράκτορας της CIA έχει πάρει τον έλεγχο των επιχειρήσεων κατά του άμαχου πληθυσμού

Ο έλεγχος των «ειδικών επιχειρήσεων» στο Slavyansk εναντίον διαδηλωτών και εκείνων που αντιτίθενται στη ναζιστική χούντα στο Κίεβο μεταβιβάστηκε από τον Υπουργό Εσωτερικών της Ουκρανίας Arsen Avakov, στον επικεφαλής της Ουκρανικής Υπηρεσίας Ασφαλείας, Valentin Nalyvaychenko, σύμφωνα με το RIA Novosti που επικαλείται πηγές στο Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας.

Ο εγκατεστημένος από την χούντα ηγέτης του ναζιστικού πραξικοπήματος Turchinov, ο οποίος έχει σφετεριστεί τη θέση του προέδρου, δήλωσε ότι η αλλαγή αυτή έγινε λόγω της «καταστροφικής πρώτης φάσης» των επιχειρήσεων. Οι εντολές του Turchinov να ξεκινήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του άμαχου πληθυσμού σε αντίθεση με ένα πραξικόπημα είναι μια άνευ προηγουμένου εγκληματική πράξη που λαμβάνει χώρα ακριβώς μπροστά από τα μάτια του κόσμου, όμως η κατακραυγή από τη Δύση και τις οργανώσεις των «ανθρώπινων δικαιώματων» είναι ανύπαρκτη.

Όπως έχω πει πολλές φορές στο παρελθόν αυτή η ατιμωρησία και η συμπαιγνία του Τύπου οφείλεται στο ότι οι ​​ΗΠΑ είναι πίσω από το πραξικόπημα στην Ουκρανία και ακόμη και αν οι ναζί στο Κίεβο κρατήσουν τις υποσχέσεις τους να κρεμάσουν τους Εβραίους και Ρώσους και οποιονδήποτε άλλον ο οποίος είναι εναντίον στη βασιλεία τους, και ακόμη και να αρχίσουν μια εκστρατεία γενοκτονίας, τα δυτικά ΜΜΕ θα παραμείνουν σιωπηλά και οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να τους αποκαλούν νόμιμους και θεμιτούς.

(Στο βίντεο σύλληψη αμερικάνου μισθοφόρου στο Χάρκοβο)

ΑΝΟΙΞΤΕ ΠΥΡ!

Ο επικεφαλής της Ουκρανικής Υπηρεσίας Ασφαλείας Valentin Nalyvaychenko έχει δώσει εντολή για την εκκαθάριση όλων των διαδηλωτών και όσων αντιτίθενται στο καθεστώς, αν κάποιος ανοίξει πυρ κατά τη διάρκεια αυτών που συνεχίζει να αποκαλεί «αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις».

Ο Valentin Nalyvaychenko έκανε σαφή τα σχέδιά του όταν είπε στο ουκρανικό τηλεοπτικό κανάλι «1 +1» ότι οι δυνάμεις του: «θα εντείνουν τις προσπάθειες για να περιορίσουν την κατάσταση και να εξηγήσουν στους ντόπιους ότι ήταν επικίνδυνο να είναι στις συνεδριάσεις, όπου οι τρομοκράτες κρύβονται πίσω από τις γυναίκες και τα παιδιά.» Προφανώς θέλει να «καθαρίσει» τα πλήθη των πολιτών όλων των κοινωνικών στρωμάτων που διαδηλώνουν, από τις γυναίκες και τα παιδιά, προκειμένου να δώσει εντολή στα στρατεύματά του να πάνε και να σκοτώσουν όλους τους διαδηλωτές που είναι άνδρες. Το να αποκαλεί τρομοκράτες όσους είναι ενάντια στη ναζιστική χούντα είναι εντελώς γελοίο και δεν μπορεί να ξεγελάσει κανέναν, αλλά έχει σχεδιαστεί για το δυτικό κοινό του, το οποίο δεν έχει ενημερωθεί για την πραγματική κατάσταση επί του εδάφους. Οι λεγόμενοι «τρομοκράτες» είναι απλώς κοινοί Ουκρανοί οι οποίοι αρνούνται να δεχτούν ως νόμιμους τους ναζί που ανέλαβαν τη κυβέρνηση διά της βίας.

Ο Nalyvaychenko έκανε και άλλες πολλές δηλώσεις που δεν αξίζει να τις επαναλάβουμε επειδή δεν είναι άλλο παρά ψέματα που αρνούνται την πραγματικότητα της κατάστασης στην Ουκρανία και προσπαθούν να απεικονίσουν τη ναζιστική χούντα ως νόμιμη κυβέρνηση.

Όργανο της CIA, εκπαιδευτής των νεοναζί και προδότης της Ουκρανίας

"Διαδηλωτής" Maidan  με ισραηλινό υποπολυβόλο UZI

Το γεγονός ότι ο Nalyvaychenko έγινε ο επικεφαλής της SBU δεν μπορεί να αγνοηθεί, καθώς είχε δικαστεί για προδοσία για τη διοχέτευση πληροφοριών προς τη CIA κατά τη διάρκεια της προηγούμενης θητείας του στην κορυφή της SBU [σ.σ. των μυστικών υπηρεσιών της Ουκρανίας] (22/12/2006 – 11/03/2010). Έχει αναφερθεί ότι την εποχή εκείνη η CIA είχε μια τέτοια ζεστή σχέση με την Ουκρανική υπηρεσία ασφαλείας ώστε της δόθηκε ακόμη και γραφείο στην έδρα της SBU, όπου μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε όλα τα αρχεία που ήθελαν.

Πρόσφατα ένας άλλος πρώην επικεφαλής της SBU, ο Alexander Yekimenko, σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Russia 24, δήλωσε ότι ο Nalyvaychenko είχε προσληφθεί από τη CIA και τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, όταν ήταν Γενικός Πρόξενος της Πρεσβείας της Ουκρανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες (σ.σ. 2001-2003). Είπε επίσης ότι οι ειδικές υπηρεσίες βοήθησαν σημαντικά τον συνάδελφό του κ. Kondratuk ο οποίος ήταν επίσης στο προξενείο εκείνη την περίοδο.

Ο Yekimenko είπε ότι τα αρχεία δείχνουν ότι ο Nalyvaychenko διατήρησε τις επαφές με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και μετά τη συνταξιοδότησή του από τη διπλωματική υπηρεσία και κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία ήταν επικεφαλής για πρώτη φορά στην Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας το 2006-2010.

Οι δεσμοί του Nalyvaychenko με δομές εξουσίας στην Ουκρανία και τη CIA εξηγεί τη μεγάλη επιρροή που έχουν σήμερα οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών σχετικά με τις εξελίξεις στη χώρα.

Ένας άλλος γνωστός πράκτορας σύμφωνα με τον Yekimenko είναι ο Alexander Danyluk,ηγέτης μιας από τις ομάδες ακροδεξιών που συνδέεται στενά με βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. (σ.σ. δες Spilna Sprava) Μέσα από αυτόν οι βρετανικές μυστικές ελέγχουν την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της χώρας.

Γνωρίζουμε ότι ο Yatsenyuk είναι επίσης τυφλό όργανο της CIA, πως ο Klitschko έχει δεσμούς με τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες και ότι η CIA και ο Nalyvaychenko έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην άνοδο του Δεξιού Τομέα (Right Sector) στην εξουσία. Ίσως είναι καιρός ο λαός της Ουκρανίας που βρίσκεται ακόμη στο σκοτάδι να αποκτήσει μεγαλύτερη επίγνωση για το ποιος ακριβώς κυβερνάει τη χώρα τους τώρα, προδότες, Ναζί, αποστάτες και μαφιόζοι. Αλλά και τότε, η Ουάσιγκτον δεν θα έχει οποιοδήποτε άλλο τρόπο [σ.σ. να πετύχει τον στόχο της].

Πηγή: The Voice of Russia μέσω antipagkosmiopoihsh

Βλέπε ακόμη:

• ΣΟΚ: Οι ναζιστές που έκαψαν τους Ρώσους στην Οδησσό πήραν βραβείο για ηρωισμό και χρήματα για ανταμοιβή

Τα 68 -προς το παρόν- ιστολόγια στο διαδίκτυο της Λαϊκής Συσπείρωσης ανά την Ελλάδα

Τα 68 -προς το παρόν- ιστολόγια στο διαδίκτυο της Λαϊκής Συσπείρωσης ανά την Ελλάδα

Λαϊκή Συσπείρωση

• - Λαϊκή Συσπείρωση ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΑΛΙΜΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ – ΜΕΝΕΜΕΝΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΒΟΛΒΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ
• - Λαϊκή Συσπείρωση Βορείου ΑΙΓΑΙΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΓΡΕΒΕΝΩΝ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΔΙΟΝΥΣΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ – ΜΑΓΟΥΛΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΕΥΒΟΙΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΖΑΓΟΡΑΣ-ΜΟΥΡΕΣΙΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΖΩΓΡΑΦΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΗΛΕΙΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΗΠΕΙΡΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΘΕΡΜΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΙΚΑΡΙΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ – ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΚΕΡΚΥΡΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΚΟΡΔΕΛΙΟΥ – ΕΥΟΣΜΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΛΕΥΚΑΔΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΛΙΜΝΗΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΜΑΡΑΘΩΝΑ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΜΥΚΟΝΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΝΑΞΟΥ ΚΑΙ ΜΙΚΡΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΝΕΑΠΟΛΗΣ – ΣΥΚΕΩΝ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΝΙΚΑΙΑΣ-ΡΕΝΤΗ
• - Λαϊκή Συσπείρωση Νέας ΣΜΥΡΝΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΑΙΟΝΙΑΣ (Κιλκίς)
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΑΛΑΜΑ (Θεσσαλία)
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΑΡΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΑΤΡΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΕΙΡΑΙΑ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΕΝΤΕΛΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΡΕΒΕΖΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΥΛΑΙΑΣ – ΧΟΡΤΙΑΤΗ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΠΩΓΩΝΙΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΡΑΦΗΝΑΣ – ΠΙΚΕΡΜΙΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΡΕΘΥΜΝΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΣΕΡΙΦΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΣΗΤΕΙΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ – ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΦΛΩΡΙΝΑΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΧΑΝΙΩΝ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΧΙΟΥ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΨΥΧΙΚΟΥ – ΦΙΛΟΘΕΗΣ
• - Λαϊκή Συσπείρωση ΩΡΩΠΟΥ

Πηγή: http://aristeramitilini.blogspot.gr/2014/05/68-links.html?m=1

Εγκαινιάστηκε το εκλογικό κέντρο της ΛΑΣΥ

Εγκαινιάστηκε το εκλογικό κέντρο της ΛΑΣΥ

Με μεγάλη συμμετοχή κόσμου και σε κλίμα αισιοδοξίας και μαχητικότητας πραγματοποιήθηκαν, την Παρασκευή 2 Μάη, τα εγκαίνια του εκλογικού κέντρου της Λαϊκής Συσπείρωσης στη λαϊκή γειτονιά της Γαρίτσας. Στην εκδήλωση μίλησαν ο Υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ Μιχάλης Μιχαήλ, ο Υποψήφιος Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων Θόδωρος Γουλής, ο Υποψήφιος Δήμαρχος Μπάμπης Χαραλάμπους και ο Δημοτικός Σύμβουλος και εκ νέου υποψήφιος Χάρης Μάστορας. Στις ομιλίες αναλύθηκαν οι προτάσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης για την επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας αλλά και δυνατότητες που έχει ο Δήμος και η Περιφέρεια να ανακουφίσει τα λαϊκά στρώματα με ανάλογα έργα. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου της ΛΑΣΥ Οι ομιλητές κάλεσαν τον κερκυραϊκό λαό, μπροστά σε αυτές τις τριπλές εκλογές, να σταθεί με ενιαίο σκεπτικό και να τιμωρήσει όλους αυτούς που τον έφεραν στη σημερινή κατάσταση. Όλους αυτούς που υποστηρίζουν το σημερινό δρόμο ανάπτυξης που έχει σαν στόχο του το κέρδος, να τιμωρήσουν τις κυβερνήσεις και τα κόμματα  που στηρίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την ΕΕ και την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Η τιμωρία όλων αυτών θα γίνει ξεκάθαρη μόνο με ψήφο στη Λαϊκή Συσπείρωση και το ΚΚΕ που είναι ψήφος που δεν μπορεί να παρερμηνευτεί και να μεταφραστεί διαφορετικά μετά τις εκλογές. Από την άλλη η ψήφος πρέπει να είναι και ψήφος ελπίδας. Το δίλλημα είναι αν μετά τις εκλογές θα εκλεγούν Δήμαρχοι και Περιφερειάρχες που θα συνεχίζουν τη σημερινή πολιτική με διαφορετικές μορφές ή αν με την ενίσχυση της Λαϊκής Συσπείρωσης και του ΚΚΕ θα γίνει ένα βήμα για να μπουν εμπόδια στην εφαρμοζόμενη πολιτική και σε όσα θα έρθουν και ταυτόχρονα θα ενισχυθεί η λαϊκή συμμαχία, η οποία θα παλέψει και για τη συνολικότερη ανατροπή των όσων ζούμε με προοπτική έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης που στο επίκεντρο θα έχει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Νεότερα από το ανατολικό μέτωπο: Αποκρούστηκε η επίθεση στο Σλαβιάνσκ-εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Λαϊκού Στρατού

 Νεότερα από το ανατολικό μέτωπο: Αποκρούστηκε η επίθεση στο Σλαβιάνσκ-εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Λαϊκού Στρατού

Αυτή τη στιγμή η πολιτοφυλακή του Σλαβιάνσκ ελέγχει όλες τις οδικές αρτηρίες της πόλης, και έχει σχηματίσει μία φάλαγγα -όπως φαίνεται και στο βίντεο παρακάτω- με την οποία κατευθύνονται εναντίον του (τελευταίου;) φασιστικού οδοφράγματος.

Οι ομάδες των εξεγερμένων στο Σλαβιάνσκ προχωρούν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε αυλές σπιτιων, μικρούς δρόμους και προαστιακές κατοικίες, προς εξουδετέρωση παραστρατιωτικών του Δεξιού Τομέα και  τυχόν υπολειμμάτων του "Ουκρανικού στρατού" που έχουν απομείνει εγκλωβισμένοι πίσω από τις γραμμές τους.

Ο επόμενος στόχος του λαϊκού στρατού είναι το οδόφραγμα που φράζει την είσοδο του Σλαβιάνσκ, προκειμένου να σπάσει ο αποκλεισμός της πόλης.

Σύμφωνα με τους εξεγερμένους "δεν διακρίνονται πλέον ουκρανικά τεθωρακισμένα, και εάν έχει απομείνει πεζικό θα το αναγκάσουμε να αποσυρθεί"  όπως δήλωσε ο εκπρόσωπός τους.

Πηγή: You tube via life news/ voice of Russia

Βλέπε ακόμη:

Οι πραξικοπηματίες του Κιέβου συνεχίζουν το αιματοκύλισμα του ουκρανικού λαού, ενώ την ίδια στιγμή ετοιμάζουν σειρά σκληρών μέτρων λιτότητας στην οικονομία, ως προϋπόθεση για την εκταμίευση του χρηματοδοτικού «πακέτου» των 17 δισ. δολαρίων που ενέκρινε την περασμένη εβδομάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές οι φασιστικές και εθνικιστικές δυνάμεις που στηρίζονται από ΗΠΑ και ΕΕ εξαπέλυαν γενική επίθεση ενάντια στους εξεγερμένους κατοίκους των ανατολικών περιοχών της χώρας.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Ετοιμάζουν αντιδραστικές αλλαγές στο συνδικαλιστικό κίνημα

Ετοιμάζουν αντιδραστικές αλλαγές στο συνδικαλιστικό κίνημα

Εγγύηση για να απαλλαγεί το κίνημα από τον εκφυλισμό είναι η ανασύνταξή του σε ταξική κατεύθυνση

Την περασμένη βδομάδα, δημοσιεύματα στον Τύπο έκαναν λόγο για το νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση σχετικά με τη λειτουργία των συνδικάτων και τη συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων. Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση, για λογαριασμό του κεφαλαίου, επιχειρεί να κατασκευάσει νέα εμπόδια στη δράση των συνδικάτων, να παρέμβει στη λειτουργία τους και με «το γράμμα του νόμου».
Αλλωστε, ποτέ δεν έπαψε να παρεμβαίνει στη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος, για να εμποδίσει την ανάπτυξη ταξικών αγώνων, πότε με απροκάλυπτη βία, όταν διαλύονταν σωματεία και διώκονταν ή και δολοφονούνταν συνδικαλιστές, άλλοτε με τη χειραγώγησή τους μέσα από τα ταμεία της Εργατικής Εστίας, με το «διορισμό» δοτών συνδικαλιστικών ηγεσιών, την ανοιχτή καταστολή των εργατικών αγώνων, την κήρυξη κατά συρροή των απεργιών ως «παράνομων και καταχρηστικών» και πάει λέγοντας.
Διαχρονικός στόχος, είτε με την εξαγορά και το κανάκεμα των εργατοπατέρων, είτε με την καταστολή του ταξικού κινήματος, ήταν και παραμένει να ποδηγετήσει τους αγώνες, να ευνουχίσει το κίνημα, να το φέρει στα μέτρα των καπιταλιστών, για να έχουν τα χέρια τους λυμένα. «Παιδί» αυτής της στοχοπροσηλωμένης παρέμβασης του αστικού κράτους και του κεφαλαίου στα συνδικάτα είναι και αυτό που οι εργάτες ονομάζουν «εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό».
Γι' αυτό τα σχέδια αυτά δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Αντίθετα, αποτελούν προσαρμογή της νομοθεσίας στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου και συμπληρώνουν τα αντεργατικά μέτρα που οι κυβερνήσεις ψηφίζουν για λογαριασμό του. Επί της ουσίας, έρχονται να ενισχύσουν θεσμικά το «κυνηγητό» που ούτως ή άλλως υφίσταται η συνδικαλιστική δράση του ταξικού κινήματος μέσα στους τόπους δουλειάς, προκειμένου ευκολότερα να περνούν τα αντιλαϊκά μέτρα, που δεν πρόκειται να κοπάσουν, ακόμα κι αν έρθει ανάπτυξη, ακόμα κι αν αλλάξει το μείγμα της διαχείρισης.

Προαποφασισμένα μέτρα

Πριν από 15 περίπου μήνες, ο σημερινός υπουργός Εργασίας, Γ. Βρούτσης, είχε επιχειρήσει και πάλι ν' ανοίξει θέμα για τον τρόπο προκήρυξης της απεργίας, και γενικότερα για το συνδικαλιστικό νόμο που διέπει τη λειτουργία των συνδικάτων. Τότε (Φλεβάρης 2013), σε δηλώσεις του, έλεγε χαρακτηριστικά: «(...) έχουν περάσει 30 χρόνια από τη θέσπιση του υφιστάμενου νόμου και οι εποχές και οι συνθήκες, αλλά και οι ανάγκες του συνδικαλιστικού κινήματος, επιβάλλουν - τουλάχιστον - να ανοίξει η συζήτηση».
Σήμερα, η κυβέρνηση επανέρχεται. Και πάλι στο επίκεντρο της επίθεσης βρίσκεται το δικαίωμα στην απεργία. Κατ' απαίτηση των επιχειρηματικών ομίλων, η κυβέρνηση απαιτεί η απεργία να αποφασίζεται από τα πρωτοβάθμια σωματεία, με βάση το σύνολο των εργαζομένων και όχι απ' τις διοικήσεις, ή αυτούς που συμμετέχουν στα συνδικάτα και στις Γενικές τους Συνελεύσεις. Παράλληλα, όπως πολλές φορές έχει γράψει ο «Ριζοσπάστης», σχεδιάζεται να δοθεί στις επιχειρήσεις το δικαίωμα της ανταπεργίας («λοκ άουτ»).
Νέα σχέδια υπάρχουν και για τον περιορισμό της χρηματοδότησης των συνδικάτων. Στο στόχαστρο μπαίνουν επίσης οι συνδικαλιστικές άδειες, ενώ μελετώνται αλλαγές στην οργανωτική δομή των συνδικάτων, με το πρόσχημα του «κατακερματισμού»!
Πάει πολύ, βέβαια, η κυβέρνηση να εμφανίζεται ως πολέμιος του «κατακερματισμού» των συνδικάτων, όταν με έναν από τους τελευταίους νόμους έδωσε τη δυνατότητα στους εργοδότες να στήνουν στις επιχειρήσεις τους ακόμα και συνδικάτα - μαϊμούδες, τις λεγόμενες «Ενώσεις Προσώπων». Δηλαδή, να χρησιμοποιούν ολιγομελείς ομάδες μόνο και μόνο για να περάσουν «συμβάσεις» με μειώσεις μισθών, για να σπάσουν τις Συλλογικές Κλαδικές Συμβάσεις Εργασίας.

Συνεργοί τους οι εργατοπατέρες

Από την άλλη, σε ποιους μπορούν να εμπιστευτούν οι εργαζόμενοι την ενότητα του εργατικού κινήματος; Μήπως στο αστικό κράτος και τους αντεργατικούς του νόμους; Μήπως στις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και στις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες, όπου υπάρχει και δρα συνδικάτο συσπειρωμένο στο ΠΑΜΕ, «φυτεύουν» σωματεία - «σφραγίδες» ή στήνουν άλλα διασπαστικά;
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι το «αντι-σωματείο» με την επωνυμία «Ενωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων Δυτικής Αττικής», που στήθηκε για να χτυπήσει το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων και Εμποροϋπαλλήλων Δυτικής Αττικής. Το εργοδοτικό μόρφωμα δημιουργήθηκε από προϊσταμένους και διευθυντικά στελέχη, με εκβιασμούς και πιέσεις στους εργαζόμενους να γίνουν μέλη του. Αμέτρητες παρόμοιες περιπτώσεις έχει καταγράψει κατά καιρούς το ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη».
Σε κάθε περίπτωση, δεν έπιασε ο πόνος την κυβέρνηση και το υπουργείο Εργασίας για την «εύρυθμη» λειτουργία των συνδικάτων. Οπως εύστοχα υπογράμμισε και στην ανακοίνωσή της η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, τα νέα σχέδια «επιβεβαιώνουν αυτό που χρόνια λέμε, ότι το άλλο πρόσωπο κάθε αντιλαϊκής πολιτικής είναι η βία, η καταστολή, ο αυταρχισμός. Γι' αυτό ετοιμάζονται να δυσκολέψουν το πάρσιμο των απεργιακών αποφάσεων, προσμετρώντας όχι μόνο τους απόντες από τις Γενικές Συνελεύσεις, αλλά και τους εκτός συνδικάτου.
Γι' αυτό θέλουν πιο αποτελεσματική αξιοποίηση των ίδιων των χρημάτων που παρακρατούν από τους εργαζόμενους στη χειραγώγηση των συνδικάτων. Επιχειρούν να αξιοποιήσουν συκοφαντικά και σε βάρος όλου του συνδικαλιστικού κινήματος τη βρωμιά και τη σαπίλα των συνδικαλιστικών τους στελεχών, τα οποία και με χρήματα τα τάιζαν και με προνόμια τα προστάτευαν και τα προστατεύουν.
Γι' αυτό ετοιμάζουν υποχρεωτικές ενοποιήσεις συνδικάτων, με στόχο να ελέγξουν τις όποιες ταξικές αγωνιστικές φωνές υπάρχουν και δεν καταφέρνουν με τους μέχρι σήμερα τρόπους να τις κάνουν να σωπάσουν, κοπτόμενοι δήθεν για την "πολυδιάσπαση", η οποία είναι επίσης δικό τους έργο».

Δικό τους δημιούργημα ο εκφυλισμός

Η επίθεση στο δικαίωμα της απεργίας, τη στιγμή μάλιστα που κλάδοι ολόκληροι παραμένουν υπό καθεστώς επιστράτευσης, ενώ πολλές φορές οι δυνάμεις καταστολής εμφανίζονται έξω από τις πύλες εργοστασίων που απεργούν, μόνο τυχαία δεν είναι. Για το συγκεκριμένο, η Ομοσπονδία Οικοδόμων, απαντώντας στις συκοφαντίες που εκτοξεύονται κατά των εργαζομένων και των συνδικάτων, ότι οι απεργίες αποφασίζονται από μειοψηφίες, σημειώνει:
«Οι αποφάσεις για τις απεργίες εκφράζουν τη θέληση των εργαζομένων και πατάνε πάνω στα οξυμένα προβλήματα που γεννάει η εγκληματική δράση του καπιταλιστικού συστήματος. Οι απεργίες παίρνονται με αποφάσεις των συνδικαλιστικών οργάνων που έχουν εκλέξει οι εργαζόμενοι.
Η κυβέρνηση θέλει να δείξει την "ευαισθησία της" ώστε η απόφαση για απεργία να αποκτά δήθεν μεγαλύτερη στήριξη από τους εργαζόμενους. Αν έχει τέτοια "ευαισθησία" τότε ας τη δείξει ανάλογα όταν φέρνει νόμους και μέτρα που τσακίζουν το μισθό, τις συντάξεις, που κατακρεουργούν τη ζωή της εργατικής, λαϊκής οικογένειας.
Είναι ψεύτες και υποκριτές, γιατί την ίδια ώρα που παρουσιάζονται "ευαίσθητοι" αφήνουν έρμαιο τους εργάτες μέσα στους χώρους δουλειάς. Εκεί το δικαίωμα της απεργίας στραγγαλίζεται στις μυλόπετρες της εργοδοτικής τρομοκρατίας. Μόλις προχθές καταδικάστηκαν σε πολύμηνη φυλάκιση απεργοί χαλυβουργοί γιατί διεκδικούσαν το αυτονόητο, την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά τους και στη ζωή τους».
Ούτε είναι τυχαίο ότι σε αυτή την επιχείρηση περιορισμού της δράσης των συνδικάτων, εκτός από την κυβέρνηση, ενεργό ρόλο έχει αναλάβει το τελευταίο διάστημα και το κόμμα της ΝΔ, με τη «Γραμματεία εργασιακών, επιστημονικών και παραγωγικών φορέων» να διοργανώνει σχετικές εκδηλώσεις και να εμφανίζεται στον Τύπο με δηλώσεις περί «κρίσης» του συνδικαλιστικού κινήματος και ενάντια στα «προνόμια» των συνδικαλιστών.
Προσπαθούν να ταυτίσουν τα στοιχειώδη δικαιώματα που κατέκτησαν οι εργαζόμενοι για να διευκολύνεται η συνδικαλιστική τους δράση, με τα προνόμια που παραχώρησαν το αστικό κράτος και η εργοδοσία στους εργατοπατέρες, προκειμένου να τους έχουν του χεριού τους.
Δικό τους δημιούργημα είναι η σήψη και ο εκφυλισμός, εκεί που κυριαρχεί ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. Αυτά τα φαινόμενα αξιοποιούν τώρα για να συκοφαντήσουν και να χτυπήσουν το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση, για να βάλουν επιπλέον εμπόδια στο ταξικό κίνημα. Μόνη εγγύηση για την αναζωογόνηση του κινήματος, για την απαλλαγή του από κάθε εκφυλισμό, είναι η ανασύνταξη σε ταξική κατεύθυνση, για την οποία παλεύει το ΠΑΜΕ. Από αυτή τη σκοπιά πρέπει να πολεμηθούν και να αποκρουστούν τα σχέδια της κυβέρνησης.

Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ

Στο ύπουλο παιχνίδι του δήθεν «εκσυγχρονισμού» του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο ανέλαβε «εργολαβία» η κυβέρνηση, δεν λείπουν και τα «αριστερά βιολιά». Θυμίζουμε ότι η πρώτη απόπειρα μετά τις εκλογές του 2012 να τεθεί θέμα «αναδιάρθρωσης» των συνδικάτων σε αντιδραστική κατεύθυνση, καταγράφτηκε στην εφημερίδα «Αυγή», με αρθρογραφία του πρώην στελέχους της ΠΑΣΚΕ Α. Κολλά. Το άρθρο του, μάλιστα, αναρτήθηκε τότε και στην ιστοσελίδα της συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε αυτό, το πρώην μέλος της ΕΕ της ΓΣΕΕ, αφού σημείωνε πως «το οργανωτικό, διοικητικό, λειτουργικό σύστημα που διέπει το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε αναντιστοιχία με τις πραγματικές του ανάγκες», πρότεινε τη συγχώνευση των 176 Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών σε 13 περιφερειακές συνδικαλιστικές οργανώσεις, αλλά και τη μετατροπή των Εργατικών Κέντρων και των Ομοσπονδιών «σε γραφεία εξυπηρέτησης εργαζομένων για διεκπεραίωση αιτημάτων εργαζομένων, π.χ. σχηματισμό φακέλου για σύνταξη κ.λπ.»!
Επί της ουσίας, δηλαδή, από τις σελίδες της «Αυγής», προτείνονταν η διάλυση των συνδικάτων, ως οργανώσεων της εργατικής τάξης, και η μετατροπή τους σε ...τοπικά ΚΕΠ! Επιπλέον, στις νέες «ιδέες» περιλαμβάνονταν η «μετατροπή των πρωτοβάθμιων σωματείων σε εργασιακά συμβούλια» και η «θεσμοθέτηση περιφερειακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας». Στην πραγματικότητα, τέτοιες προτάσεις οδηγούν σε κατάργηση των πρωτοβάθμιων σωματείων, δηλαδή της πρώτης βαθμίδας συνδικαλιστικής οργάνωσης και εκπροσώπησης, της πιο άμεσης και πιο κοντινής στους εργάτες, διαλύεται ο πυρήνας του συνδικαλισμού, αποτρέπουν τους εργάτες από τη συνειδητή συμμετοχή στην ταξική πάλη, ουσιαστικά τους αφοπλίζουν από ένα βασικό όπλο αντίστασης και αντιπαράθεσης με τους εκμεταλλευτές τους.
Φαίνεται όμως ότι στον ΣΥΡΙΖΑ οι «ιδέες» για την «αναμόρφωση» του συνδικαλισμού είναι ανεξάντλητες. Ετσι, παραμονή της Πρωτομαγιάς (30/4/2014), πάλι στην «Αυγή», δημοσιεύεται άρθρο υπό τον εύγλωττο τίτλο «Συνδικάτα: Το παλιό πέθανε, το νέο επείγει...». Εκεί, ως νέος δρόμος ξεπεράσματος των «αγκυλώσεων» του συνδικαλιστικού κινήματος, προτείνονται «"από τα κάτω" πρωτοβουλίες από διάφορες ομάδες και συλλογικότητες, που προωθούν τη δημιουργία επιτροπών αγώνα, δομών βοήθειας και αλληλεγγύης, συνεταιριστικών εγχειρημάτων, δικτύων χωρίς μεσάζοντες...».
Η προσπάθεια να εμφανιστούν τα συνδικάτα ως κάτι το «παλιό» και «από τα πάνω», σε διάκριση με μορφές οργάνωσης «από τα κάτω», βγάζει μάτι. Ακόμα πιο εμφανής είναι η προσπάθεια να εξισωθεί το συνδικάτο, ως πυρήνας οργάνωσης της εργατικής τάξης απέναντι στο κεφάλαιο, με «πρωτοβουλίες» όπως τα «δίκτυα χωρίς μεσάζοντες» και τα «συνεταιριστικά εγχειρήματα». Ενας αχταρμάς, που καμιά σχέση δεν έχει με τις αρχές της ταξικής πάλης, που καλλιεργεί την «επιχειρηματικότητα» στη συνείδηση του εργάτη και σπρώχνει στην ταξική συνεργασία από άλλο δρόμο. Αλλο ένα μανιφέστο ταξικού αφοπλισμού των εργαζομένων.
Ταυτόχρονα, βέβαια, η όλη συζήτηση σκόπιμα περιορίζεται στη μορφή, αφήνοντας στην άκρη - που είναι και το πιο σοβαρό ζήτημα - τη γραμμή των συνδικάτων, το περιεχόμενο των αγώνων, την ανάγκη ανασύνταξης του κινήματος σε ταξική κατεύθυνση, την ανάγκη να έχουν γραμμή πάλης ενάντια στο κεφάλαιο, στην εργοδοσία.

Ο παράδεισος ... του Μεσοπρόθεσμου

Ο παράδεισος ... του Μεσοπρόθεσμου

Η κατάθεση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος 2015-2018 συνοδεύθηκε από τις γνωστές κυβερνητικές εξαγγελίες για την έξοδο από την κρίση χωρίς νέα μέτρα και από αντεγκλήσεις απ' τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ για πρόγραμμα εξόντωσης των εργαζομένων, που υπογραμμίζει την ανάγκη άμεσης αλλαγής στο μείγμα διαχείρισης.
Το Μεσοπρόθεσμο προβλέπει έξοδο της καπιταλιστικής οικονομίας από την κρίση και εμφάνιση θετικών ρυθμών ανάπτυξης, ξεκινώντας από το 2014, για να φθάσουν ή και να ξεπεράσουν το 3,5% ετησίως. Χωρίς αμφιβολία, η εξαγγελία τέτοιων θετικών αποτελεσμάτων για το ρυθμό ανάπτυξης έχει και προπαγανδιστικό χαρακτήρα απ' τη σκοπιά της κυβέρνησης. Παρ' όλα αυτά, από καταβολής καπιταλισμού, η οικονομία διατρέχει εναλλάξ φάση κρίσης και ανάπτυξης. Είναι δεδομένο ότι τελικά η κρίση θα τελειώσει και η καπιταλιστική οικονομία θα περάσει σε φάση ανάπτυξης. Μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι το 2014 είναι έτος σχετικής σταθεροποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας και αβέβαιης, σταδιακής μετάβασης σε περιορισμένη ανάπτυξη¹. Φυσικά, το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, μιας επιδείνωσης της οικονομικής κατάστασης στην Ευρωζώνη ή αρνητικών επιπτώσεων από την ακολουθούμενη κρατική πολιτική μπορεί να μεταβάλει την οικονομική κατάσταση.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν οδηγεί ούτε καν σε ανάκτηση των απωλειών

Ωστόσο, το πραγματικό επίδικο για τα λαϊκά στρώματα δεν είναι η φάση του κύκλου της καπιταλιστικής οικονομίας, αν δηλαδή ο ρυθμός του ΑΕΠ είναι θετικός ή αρνητικός. Πραγματικό επίδικο για τους εργαζόμενους είναι οι μισθοί και οι συντάξεις τους, οι κοινωνικές κρατικές παροχές, η κρατική φορολογία, γενικότερα το βιοτικό τους επίπεδο. Με αυτό το κριτήριο κρίνουν για την ακολουθούμενη πολιτική, με αυτό το κριτήριο πρέπει να κρίνουμε και το κυβερνητικό πρόγραμμα.
Η καπιταλιστική ανάπτυξη, όπως αποτυπώνεται και στις επίσημες κυβερνητικές διακηρύξεις του Μεσοπρόθεσμου, είναι αντιλαϊκή. Δεν οδηγεί ούτε καν σε ανάκτηση των τεράστιων απωλειών δεκάδων δισ. που γνώρισαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία έτη. Παρά την προβλεπόμενη αύξηση του ΑΕΠ, δεν προβλέπεται καμιά αύξηση μισθών, καμιά αύξηση συντάξεων, καμιά αύξηση των κοινωνικών παροχών.
Αντίθετα, το Μεσοπρόθεσμο και συνολικά η κυβερνητική πολιτική, προβλέπει μέτρα επιδείνωσης της κατάστασης των εργαζομένων. Μετά την αντιλαϊκή επιδρομή 6 δισ. ευρώ από μειώσεις παροχών και αύξηση της φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων, που έχει ήδη αποφασιστεί για το 2014, αλλά δεν έχουν ακόμα εφαρμοστεί, το Μεσοπρόθεσμο προβλέπει επιπρόσθετες αυξήσεις στους έμμεσους φόρους που ξεπερνούν τα 4 δισ. ευρώ ετησίως μέχρι το 2018, μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και αυξήσεις στους άμεσους φόρους, που αθροιστικά μεταφράζονται σε πάνω από 1 δισ. ευρώ επιπρόσθετη επιβάρυνση. Αν συνυπολογίσει κανείς και την περαιτέρω μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, που πρακτικά ήδη δρομολογείται, η νέα επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων από φορολογία και μειώσεις μισθών ξεπερνά τα 5 δισ. ευρώ για την περίοδο 2015-2018. Πέραν αυτού, το ίδιο το Μεσοπρόθεσμο προϋπολογίζει την ανάγκη νέων μέτρων σχεδόν 3 δισ. ευρώ για τη διετία 2015-2016, που δεν έχουν ακόμα συγκεκριμενοποιηθεί.
Απ' την άλλη, στο Μεσοπρόθεσμο καταγράφεται η πρόσθετη χρηματοδότηση των μονοπωλιακών ομίλων μέσα από τη μείωση των ασφαλιστικών εργοδοτικών εισφορών κατά 3%, που φθάνει τα 500 εκατ. ευρώ ετησίως. Μόνο αυτό το σκέλος χρηματοδότησης των ομίλων είναι πολλαπλάσιο του εφάπαξ «κοινωνικού μερίσματος» που διανέμει προεκλογικά η κυβέρνηση.
Συγχρόνως, η κυβερνητική πολιτική για το επόμενο διάστημα επιφυλάσσει επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων σε όλα τα μέτωπα. Στο στόχαστρο βρίσκονται οι επικουρικές συντάξεις και γενικότερα το ασφαλιστικό σύστημα, ενώ προετοιμάζονται και ριζικές αντιλαϊκές μεταβολές στα εργασιακά δικαιώματα. Προωθείται ριζική μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, μέσα από την κατάργηση των τριετιών για τους μακροχρόνια ανέργους, καταδικάζοντάς τους σε μόνιμη απασχόληση με τον κατώτατο μισθό, απελευθέρωση των απολύσεων, επαναφορά του εργοδοτικού «lockout» και άλλες αντιλαϊκές αλλαγές στην όποια συνδικαλιστική προστασία είχαν καταφέρει να κερδίσουν με τους αγώνες τους οι εργαζόμενοι τα προηγούμενα χρόνια.

Η υπόσχεση της μειωμένης ανεργίας

Οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές υπόσχονται απ' την άλλη πως η καπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί να θεραπεύσει τη «νούμερο 1 μάστιγα» της ελληνικής κοινωνίας, την ανεργία. Στο Μεσοπρόθεσμο μάλιστα αποτυπώνεται ως κυβερνητικός στόχος η μείωση της ανεργίας στο 16% στο τέλος του 2018, από 26% στο τέλος του 2013.
Ομως, ο στόχος της ανεργίας στο 16%, υπεραισιόδοξος με τα σημερινά δεδομένα, είναι άραγε στόχος πανηγυρισμού για τα λαϊκά στρώματα; Ακόμα και αν οι προβλέψεις επιβεβαιωθούν «μέχρι κεραίας», η κυβέρνηση μας καλεί να θεωρήσουμε επιτυχία ότι ένας στους έξι θα βρίσκεται εκτός αγοράς εργασίας και μάλιστα σχεδόν για μια ολόκληρη δεκαετία. Ο κυβερνητικός στόχος ισοδυναμεί με τη δημιουργία περίπου 500.000 νέων θέσεων εργασίας μέσα σε λιγότερο από 5 χρόνια, πατά σε ατεκμηρίωτες προβλέψεις. Αλλωστε, οι δείκτες επίσημης ανεργίας δεν καταγράφουν την υποαπασχόληση (αρκούν λίγες ώρες εργασίας εβδομαδιαία για να θεωρείται κανείς ως εργαζόμενος) ή τους κατεστραμμένους αυτοαπασχολούμενους που δεν έχουν δουλειά, αλλά δεν θεωρούνται άνεργοι. Η πραγματική ανεργία είναι σημαντικά υψηλότερη και θα παραμείνει εξαιρετικά υψηλή για το μεσοπρόθεσμο μέλλον.
Κυρίως, όμως, η απλή ανάγνωση του τυπικού ποσοστού ανεργίας δεν λέει τίποτα για τις συνθήκες εργασίας και τους μισθούς όσων δουλεύουν. Τα αντιλαϊκά μέτρα όλου του προηγούμενου διαστήματος, μαζί και με τα νέα που προετοιμάζονται, έχουν κατεδαφίσει μισθούς και δικαιώματα των εργαζομένων. Οσοι βρουν δουλειά, θα δουλεύουν πραγματικά με μισθούς πείνας, με ελαστικό ωράριο που ήδη για ορισμένες κατηγορίες δεν υπολογίζει ούτε καν κυριακάτικη αργία, με ελάχιστα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Η πολιτική στήριξης της «ενεργητικής απασχόλησης», που περιγράφεται μέσα στο Μεσοπρόθεσμο ως βασικός κυβερνητικός στόχος, σημαίνει πως οι νέοι εργαζόμενοι θα δουλεύουν αμειβόμενοι με το επίδομα ανεργίας, το οποίο μάλιστα δεν θα το καταβάλλει ο εργοδότης τους.
Αυτός είναι ο κυβερνητικός παράδεισος της καπιταλιστικής ανάπτυξης και των θυσιών που πιάνουν τόπο. Συνέχιση των θυσιών για τα λαϊκά στρώματα για να διασφαλίζεται η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων. Η καπιταλιστική ανάπτυξη, που σχεδιάζουν, προϋποθέτει τέτοια βάρβαρα μέτρα εναντίον του λαού.

Η αντιλαϊκή επίθεση δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία

Η όξυνση της επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων δεν αφορά μόνο την «Ελλάδα της κρίσης, του μνημονίου και της τρόικας», όπως προσπαθούν να μας πείσουν, από διαφορετικές οπτικές, τα αστικά επιτελεία. Για να πειστεί κανείς, αρκεί να δει τις τελευταίες εξελίξεις σε άλλες χώρες της ΕΕ.
Για να πάρουμε μόνο ένα παράδειγμα, αξίζει να σημειώσουμε τα αντιλαϊκά μέτρα που ανακοινώθηκαν πρόσφατα στην «ισχυρή» Γαλλία, τη δεύτερη σε μέγεθος οικονομία της Ευρωζώνης, που δεν έχει μνημόνια και τρόικα. Ο Γάλλος πρωθυπουργός ανακοίνωσε δημοσιονομικά μέτρα ύψους 50 δισ. ευρώ, από μειώσεις μισθών των κρατικών υπαλλήλων, μειώσεις κοινωνικών δαπανών της Κεντρικής και της Τοπικής Διοίκησης και από περικοπές στο σύστημα κοινωνικής περίθαλψης. Την ίδια στιγμή προωθεί νέες φοροαπαλλαγές 10 δισ. ευρώ για το μεγάλο κεφάλαιο, ενώ στόχος είναι και η μείωση του «εργατικού κόστους» συνολικά κατά 30 δισ. ευρώ ετησίως. Η γαλλική άρχουσα τάξη προωθεί ήδη τη μείωση του κατώτατου μισθού για «τους νέους και όσους δεν μπορούν να βρουν για μεγάλο διάστημα δουλειά».
Αντιλαϊκά μέτρα προωθούνται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε ολόκληρη την ΕΕ. Οι στρατηγικές της ΕΕ για δημοσιονομική σταθερότητα, μόνιμους ελέγχους των προϋπολογισμών των κρατών-μελών, για μνημόνια διαρκείας με προώθηση αναδιαρθρώσεων και πολιτική φθηνότερης εργατικής δύναμης αφορούν και δεσμεύουν όλα τα κράτη-μέλη της.

Η ΕΕ και οι δεσμεύσεις της δεν αλλάζουν!

Τα αντιλαϊκά μέτρα που λαμβάνονται σε ολόκληρη την ΕΕ δεν είναι αποτέλεσμα του νεοφιλελεύθερου δογματισμού της Μέρκελ, όπως διατείνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες όξυνσης του διεθνούς ανταγωνισμού, οι μονοπωλιακοί όμιλοι έχουν υπαρξιακή ανάγκη τη λήψη αντιλαϊκών μέτρων, τη διασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης για να εξασφαλίσουν την ανταγωνιστικότητά τους απέναντι στους διεθνείς αντιπάλους τους. Στη πραγματικότητα το σύνολο αυτών των μέτρων υπηρετεί την άρχουσα τάξη σε κάθε κράτος-μέλος, διασφαλίζει τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου σε κάθε κράτος-μέλος. Ουσιαστικά, στις σύγχρονες συνθήκες, ο καπιταλισμός επιβάλλει τη λήψη τέτοιων μέτρων. Γι' αυτό και τέτοια μέτρα λαμβάνονται από κάθε αστική κυβέρνηση εντός ή εκτός της ΕΕ, σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα μέτρα που προωθεί η ΕΕ είναι λογικά, όταν στόχος της παραγωγής είναι το κέρδος και κριτήριο της παραγωγής το ποσοστό κέρδους του επενδεδυμένου κεφαλαίου.
Ακριβώς για το λόγο αυτό, η ΕΕ δεν αποτελεί ένα γενικό, ουδέτερο πεδίο διαπάλης. Η ΕΕ είναι μια διακρατική ιμπεριαλιστική συμμαχία. Από την ίδρυσή της, με τους στόχους και τους προσανατολισμούς της, η ΕΕ αποτελεί φύλακα των κερδών και της εξουσίας της άρχουσας τάξης. Στηρίζει την άρχουσα τάξη κάθε κράτους-μέλους στην προώθηση αντιλαϊκών μέτρων, της πολιτικής φθηνότερης εργατικής δύναμης, στην αντιμετώπιση του εργατικού κινήματος.
Συγχρόνως, ο ανισόμετρος χαρακτήρας της καπιταλιστικής ανάπτυξης οδηγεί σε διαφορετική ανάπτυξη των διαφορετικών ομίλων στο εσωτερικό κάθε κλάδου, από κλάδο σε κλάδο, από χώρα σε χώρα. Η ανάπτυξη, τα συμφέροντα και οι ανάγκες των μονοπωλιακών ομίλων της ΕΕ δεν συγκλίνουν αλλά αποκλίνουν. Γι' αυτό και συμμαχούν απέναντι στην εργατική τάξη, αλλά βρίσκονται σε έναν ανελέητο, διαρκή αγώνα μεταξύ τους, που εκφράζεται και στο εσωτερικό της ΕΕ, για μερίδια αγοράς, κρατικές και ευρωπαϊκές ενισχύσεις, για πλευρές της εφαρμοζόμενης πολιτικής.
Η υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ για μια διαφορετική κυβέρνηση και ένα άλλο διαχειριστικό μείγμα, σε επίπεδο χώρας και ΕΕ, με το οποίο θα κερδίζουν οι εργαζόμενοι χωρίς να αμφισβητείται η εξουσία των μονοπωλιακών ομίλων είναι ξεκάθαρη πολιτική απάτη.
Γι' αυτό και διέξοδος για τους εργαζόμενους δεν είναι η αναζήτηση μιας λύσης που θα συμβιβάζει τα συμφέροντά τους με τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών, που θα αντιμετωπίζει την αντιλαϊκή πολιτική ως απότοκο της Μέρκελ, του Μνημονίου και του νεοφιλελεύθερου δογματισμού.
Αντίθετα, οι εργαζόμενοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν τον πραγματικό αντίπαλο που ευθύνεται για τα δεινά τους. Την άρχουσα τάξη, το κράτος της, την ΕΕ που τη στηρίζει. Να οργανώσουν τον αγώνα ρήξης και σύγκρουσης με το κράτος των μονοπωλίων, για το μονόδρομο ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών, το δρόμο της αποδέσμευσης από την ΕΕ και διαγραφής του χρέους με εργατική λαϊκή εξουσία και κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.
Σημειώσεις
1. Αναλυτικά στην ΚΟΜΕΠ τ.3 / 2014, Κείμενο του Τμήματος Οικονομίας για τις Οικονομικές Εξελίξεις.

Γιατί ο λαός χρειάζεται ισχυρό ΚΚΕ;

Γιατί ο λαός χρειάζεται ισχυρό ΚΚΕ;

Με ποια κριτήρια θα πρέπει οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα να σταθούν μπροστά στην κάλπη; Πώς μπορούν να αξιοποιήσουν τις εκλογές με βάση τα δικά τους συμφέροντα; Ο νους θα πρέπει να είναι στην επόμενη μέρα των εκλογών και το τι έχουν να αντιμετωπίσουν οι εργαζόμενοι, ο λαός.

Την επομένη των εκλογών, όλα όσα ευθύνονται για την κατάσταση των εργαζομένων θα είναι εδώ. Τίποτα δεν θα έχει αλλάξει, είτε αποδυναμωθεί η συγκυβέρνηση και ισχυροποιηθεί η αξιωματική αντιπολίτευση, είτε όχι.
Τα μονοπώλια θα συνεχίσουν να κάνουν κουμάντο στην οικονομία. Για την ανταγωνιστικότητά τους, θα συνεχίσουν να ζητάνε μέτρα και ανατροπές σε βάρος των εργαζομένων, του λαού. Η ΕΕ θα είναι κι αυτή εδώ, είτε στο Ευρωκοινοβούλιο ενισχυθούν οι σοσιαλδημοκράτες όλων των αποχρώσεων, είτε οι «φιλελεύθεροι».
Για παράδειγμα, οι ερχόμενες εκλογές δεν πρόκειται να απαλλάξουν το φτωχομεσαίο αγρότη από την ΚΑΠ, που θέλει να τον ξεκληρίσει, για να ενισχυθούν οι αγροτοκαπιταλιστές, να συγκεντρωθεί η γη και η παραγωγή σε ακόμα λιγότερα χέρια. Δεν πρόκειται να απαλλάξουν τον αυτοαπασχολούμενο από την επιθετικότητα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, που διεισδύουν και κυριαρχούν σε κάθε τομέα της οικονομίας.
Οι νεολαίοι δεν πρόκειται να σωθούν από την ανεργία, δεν θα ξυπνήσουν σε μια χώρα όπου οι εργασιακές σχέσεις θα προσομοιάζουν έστω σε αυτές που γνώρισαν οι γονείς τους τις προηγούμενες δεκαετίες, σε μια προηγούμενη φάση εξέλιξης του καπιταλισμού.
Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, για το ποιο θα κυριαρχήσει σε βάρος του άλλου, θα συνεχίσουν να οξύνονται και να τροφοδοτούν αντιθέσεις ανάμεσα στις αστικές τάξεις διαφορετικών κρατών, αλλά και στο εσωτερικό τους.
Τα μέτρα που βρίσκονται στην «ουρά» και αφορούν σε ζωτικής σημασίας αναδιαρθρώσεις για το κεφάλαιο (ιδιωτικοποιήσεις, απελευθερώσεις τομέων της οικονομίας, μέτρα που μειώνουν την τιμή της εργατικής δύναμης) δεν πρόκειται να αποσυρθούν, ακόμα κι αν το μείγμα της διαχείρισης τροποποιηθεί στην Ελλάδα και στην ΕΕ, ακόμα κι αν παγιοποιηθούν τα σημάδια για σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας.
Αρα, καμιά ανατροπή δεν πρόκειται να υπάρξει προς όφελος του λαού την επομένη των εκλογών, όποιο αποτέλεσμα κι αν προκύψει, στο βαθμό που θα αφορά την ανακατανομή ψήφων ανάμεσα σε κόμματα που θέλουν να ασκήσουν διαχείριση στο έδαφος του καπιταλισμού και στο πλαίσιο της ΕΕ, ενώ υπόσχονται στο λαό ότι το δικό τους μείγμα θα τον σώσει. Που του λένε ότι με την ενίσχυσή τους όλα τριγύρω θα αλλάξουνε, ενώ όλα θα μένουν ίδια.

Δύναμη δοκιμασμένη

Προκύπτει, λοιπόν, το ερώτημα: Τι είναι αυτό που πρέπει να επιδιώξει ο λαός και με την ψήφο του; Τι είναι αυτό που απαντάει σήμερα στο μέγεθος της επίθεσης που δέχεται; Που θα του επιτρέψει με άλλο μάτι να βλέπει το μέλλον, να προσδοκά ότι κάτι μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά για τον ίδιο και την οικογένειά του;
Αυτό που χρειάζεται, είναι να έχει την επομένη των εκλογών έναν δυνατό και αξιόπιστο σύμμαχο στους αγώνες, οργανωτή της πάλης του. Να έχει ισχυρή στο πλευρό του μια δύναμη δοκιμασμένη στο πεδίο των ταξικών αγώνων, που δεν του λέει ψέματα, που δεν τα δίπλωσε ποτέ, που ανεξάρτητα από αδυναμίες και ελλείψεις στη δράση, έχει καθαρό πού πρέπει να πάνε τα πράγματα, όχι μόνο για να ανακουφιστεί ο λαός, αλλά και για να αλλάξει ριζικά η κατάσταση προς όφελός του.
Τέτοια δύναμη είναι μόνο το ΚΚΕ. Γι' αυτό έχει σημασία να βγει δυναμωμένο και στις εκλογές. Το ΚΚΕ, σε αντίθεση με όλα τα άλλα κόμματα, δεν έχει καμιά εξάρτηση και καμιά δέσμευση απέναντι στους επιχειρηματικούς ομίλους, στην ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Είναι το μοναδικό κόμμα που βάζει στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο των εργαζομένων, του λαού, το κεφάλαιο, τα μονοπώλια και την ΕΕ που αποτελεί στήριγμά τους.
Είναι το μοναδικό κόμμα που προτείνει πραγματική διέξοδο για το λαό, παλεύει για να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις ώστε να γίνουν τα μέσα παραγωγής λαϊκή ιδιοκτησία, να αποδεσμευτεί η χώρα από την ΕΕ και τις άλλες λυκοσυμμαχίες του κεφαλαίου. Να οργανωθεί η οικονομία με κριτήριο τις δυνατότητες που προσφέρει η κοινωνική και τεχνολογική εξέλιξη για την ικανοποίηση των σύγχρονων και διευρυμένων λαϊκών αναγκών.
Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μόνη που μπορεί να εκφράσει όλη την γκάμα της δυσαρέσκειας απέναντι στην ΕΕ, είτε αυτή αφορά τη διαμαρτυρία για τα αντιλαϊκά μέτρα που συναποφασίζουν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, είτε φτάνει μέχρι τη συνειδητοποίηση της ώριμης ανάγκης να ανατραπεί η εξουσία του κεφαλαίου στην Ελλάδα και η λαϊκή εξουσία να αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ, να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για το εργατικό - λαϊκό κίνημα των άλλων κρατών.

Ψήφος που δεν μεταλλάσσεται

Κριτήριο για την ισχυροποίηση του ΚΚΕ στις εκλογές του Μάη πρέπει να είναι και τα διάφορα αντιλαϊκά σενάρια αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, στα οποία όλα τα άλλα κόμματα προσπαθούν να αναβαθμίσουν το ρόλο τους. Η αναμόρφωση αυτή δε γίνεται προς όφελος του λαού. Στόχο έχει να διασφαλίσει στο κεφάλαιο σταθερές κυβερνητικές λύσεις, τώρα που δεν μπορεί να εξασφαλιστεί η δικομματική εναλλαγή, για να προχωρά ανεμπόδιστα η πολιτική στήριξης της κερδοφορίας του, με τη συμμετοχή ή έστω ανοχή του λαού, με μεγαλύτερη καταστολή του εργατικού - λαϊκού κινήματος.
Απ' αυτή τη σκοπιά, η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μόνη που δε θα «μεταγγιστεί» στα διαφόρων ειδών αντιλαϊκά σενάρια μετά τις εκλογές. Με τη ρευστότητα που επικρατεί σήμερα στο πολιτικό σύστημα και τους σχεδιασμούς που βρίσκονται σε εξέλιξη από τα αστικά επιτελεία, η ψήφος σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα θα αξιοποιηθεί την επομένη των εκλογών για να «ωριμάσουν» συμμαχίες που φτάνουν μέχρι το επίπεδο της διακυβέρνησης, προκειμένου να διασφαλιστεί η «κυβερνητική σταθερότητα», που όλοι λένε ότι υπηρετούν.

Τη δύναμή του το ΚΚΕ θα την καταθέσει στο εργατικό κίνημα και τη Λαϊκή Συμμαχία

Στις σημερινές συνθήκες, ζητούμενο είναι να αναδειχτεί ο λαός σε ισχυρή μαχητική αντιπολίτευση. Οχι μόνο απέναντι στην τωρινή ή στην επόμενη κυβέρνηση, αλλά συνολικά ενάντια στην πολιτική που υπηρετεί την καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα.
Αυτό σημαίνει εργατικό κίνημα δυνατό, ταξικό, που με τους αγώνες του θα δυσκολεύει την επίθεση, θα παλεύει για να πάρει ανάσα η εργατική - λαϊκή οικογένεια. Αλλά, ταυτόχρονα, θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να βγει ο λαός στο προσκήνιο, να επιβάλει ριζικές αλλαγές προς όφελός του.
Για να γίνει αυτό, χρειάζεται ανασύνταξη του κινήματος. Χρειάζεται να δυναμώσει ο ταξικός πόλος πρώτα και κύρια στους τόπους δουλειάς, ενάντια στο κεφάλαιο, στη μεγαλοεργοδοσία, τα συμφέροντα της οποίας υπαγορεύουν την κυρίαρχη πολιτική, ανεξάρτητα από μείγμα διαχείρισης.
Πρέπει να δυναμώσει η λαϊκή συμμαχία, να ριζώσει παντού και να καρπίσει η κοινή δράση της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα του χωριού και της πόλης, με αντικαπιταλιστικούς - αντιμονοπωλιακούς στόχους πάλης.
Σε τέτοιους αγώνες πρωτοστάτησαν και θα συνεχίσουν να πρωτοστατούν οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες. Στην ανάπτυξη της λαϊκής πάλης μ' αυτά τα χαρακτηριστικά «κατέθεσε» το ΚΚΕ τις 277.204 ψήφους που πήρε στις εκλογές του Ιούνη του 2012.
Αλήθεια, πώς εκφράστηκε στο κίνημα η εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ στις 1.655.086 ψήφους και στο 26,89%; Τι αντανάκλαση είχε στους αγώνες η «ανατροπή» που έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι έγινε το βράδυ των εκλογών;
Το δυνάμωμα του ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλε στην παραπέρα υποχώρηση του κινήματος. Ενίσχυσε αυταπάτες ότι η σωτηρία για το λαό θα έρθει από μια «αριστερή» κυβέρνηση, που θα ασκήσει διαχείριση στο έδαφος του καπιταλισμού, μέσα στην ιμπεριαλιστική ΕΕ. Ανατροφοδότησε τη λογική της ανάθεσης, ότι μέσα από τις εκλογές και την ψήφο για ανάδειξη κυβέρνησης θα έρθει η λύση για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα.
Σήμερα, οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστατούν στη συγκρότηση του νέου εργοδοτικού συνδικαλισμού, που θα παίξει τον ίδιο ρόλο με τον «παλιό», αν προκύψει κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Απ' αυτές τις εξελίξεις κερδισμένη βγαίνει η μεγαλοεργοδοσία, παίρνουν αέρα τα πανιά της.
Οι εργαζόμενοι έχουν πείρα. Με βάση αυτή να διαμορφώσουν το κριτήριο της ψήφου. Να ενισχύσουν το ΚΚΕ στις επικείμενες εκλογές, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούν σε όλα μαζί του, από το αν προσεγγίζουν κριτικά την πολιτική του πρόταση.

Το παλιό και γνώριμο «αριστερό άλλοθι»

Το παλιό και γνώριμο «αριστερό άλλοθι»

«Πρώτον: Τόσο η Αριστερή Πλατφόρμα όσο και το Αριστερό Ρεύμα ουδέποτε ψήφισαν την ΕΕ και οποιαδήποτε Συνθήκη της ΕΕ (...) Δεύτερον: Κανείς δεν προσφέρει άλλοθι σε κανένα και πολύ περισσότερο το Αριστερό Ρεύμα και η Αριστερή Πλατφόρμα που μάχονται για την ισχυροποίηση και ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ»...

Σε αδρές γραμμές έτσι απαντά η «Αριστερή Πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ στην κριτική ότι ο ρόλος που της έχει ανατεθεί είναι να παρέχει άλλοθι σε μια γραμμή εξόφθαλμα αντιλαϊκή, αφού αφορά τη διαχείριση του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Να συγκρατεί με νόθα ριζοσπαστική φρασεολογία εντός του ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις που απωθούνται από τα διαπιστευτήρια που κάθε τρεις και λίγο καταθέτει η ηγεσία του κόμματος στους καπιταλιστές, τις λυκοσυμμαχίες τους και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. 'Η να συνομιλεί, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, με ένα κοινό που έχει αναφορά στους αγώνες του κομμουνιστικού κινήματος, που δραστηριοποιείται στο κίνημα. Ακόμα, να καλλιεργεί αυταπάτες, μαζί και το δικό της άλλοθι για τη στάση της, με ισχυρισμούς όπως ότι θέλει και μπορεί να «μπολιάσει» τον ΣΥΡΙΖΑ με ριζοσπαστισμό κι αυτός με τη σειρά του να «μεταλλάξει» ριζοσπαστικά την ΕΕ, τον καπιταλισμό και πάει λέγοντας.
Επαναλαμβάνεται δηλαδή το παλιό και γνώριμο τρικ της «αριστερής σοσιαλδημοκρατίας». Ολα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα από τότε που έγιναν καθαρά αστικά κόμματα, συμμετέχοντας σε αστικές κυβερνήσεις, διατηρούσαν στο εσωτερικό τους και μια «αριστερή πτέρυγα» που έλεγε στους δυσαρεστημένους εργαζόμενους από τη «δεξιά στροφή» να κάνουν υπομονή, ότι θα αλλάξουν τα πράγματα, ότι οι «δεξιές στροφές» είναι κινήσεις τακτικής, ότι υπάρχουν δυνατότητες τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα να πάνε αριστερά κλπ. Εξασφαλίζοντας έτσι και τη δυνατότητα αυτών των κομμάτων να παρεμβαίνουν και να χειραγωγούν το εργατικό κίνημα. Κάτι που άλλωστε έχουμε ζήσει και στην Ελλάδα με το ΠΑΣΟΚ.

Αυτό έγινε περισσότερο καθαρό μετά την τελευταία συνεδρίαση της ΚΠΕ, στα μέσα Απρίλη. Τα στελέχη της «Αριστερής Πλατφόρμας» επιχείρησαν να κατασιγάσουν το θόρυβο για το «λευκό» τους στην ευρωδιακήρυξη - επειδή απορρίφθηκαν τροπολογίες τους που αφορούσαν τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο ενδεχόμενο εξόδου της χώρας απ' την Ευρωζώνη - με διαβεβαιώσεις ότι οι διαφωνίες τους είναι «εντός των τειχών», επαληθεύοντας ότι ο ρόλος τους είναι να θολώνουν τα νερά για τη στρατηγική που υπηρετεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η Σόφη Παπαδόγιαννη τόνισε ότι η θέση της «Αριστερής Πλατφόρμας» είναι ενισχυτική της θέσης της πλειοψηφίας και η εικόνα διχασμού δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ πριν δεν ήταν τόσο ενωμένος. Ο ίδιος ο Π. Λαφαζάνης ομολόγησε πως αν η μειοψηφία επιμένει στην τόνωση της «ριζοσπαστικής» συνθηματολογίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι γιατί διαφορετικά δεν πρόκειται να δει κυβέρνηση ούτε με το κιάλι. «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειπε το ριζοσπαστισμό του, τότε θα έχανε την ορμή του και σε τελευταία ανάλυση τη δυνατότητά του να κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία», ανέφερε.
Αλλωστε, η «Αριστερή Πλατφόρμα» ως ρεύμα με επικεφαλής διαχρονικά τον Π. Λαφαζάνη έχει τις συστάσεις του. Ενσωματώνει τις δυνάμεις που επιχείρησαν να διαλύσουν το ΚΚΕ, να στερήσουν από την εργατική τάξη την πολιτική της πρωτοπορία, το Κόμμα της.

Εξι χρόνια μετά το «Ναι» του ΣΥΝ στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ήρθε η Συνθήκη του Αμστερνταμ που την τροποποιούσε επί το αντιλαϊκότερο, θεσμοθετούσε νέες εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, έπληττε συνδικαλιστικά, πολιτικά δικαιώματα κλπ. Ο ΣΥΝ, αφού βασανίστηκε για «ναι», επέλεξε το «παρών» σε μια προσπάθεια και να στηρίξει τη στρατηγική της ΕΕ, αλλά και να μην ξεγυμνωθεί μπροστά στο λαό που είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι σηματοδοτούσε για τη ζωή του το Μάαστριχτ. Το «Αριστερό Ρεύμα» στήριξε την απόφαση αυτή, που πάρθηκε μετά από εισήγηση του Ν. Κωνσταντόπουλου, στο Διαρκές Συνέδριο του κόμματος τον Απρίλη του 1998.

Δεν ήταν πάντα μειοψηφία στο κόμμα. Για παράδειγμα, το 2000, το 3ο τακτικό Συνέδριο, εκτός απ' την εσωκομματική κυριαρχία του «Ρεύματος», επικύρωσε και την προσήλωσή του στην ΕΕ και την πορεία σοσιαλδημοκρατικοποίησης του κόμματος. Το «Αριστερό Ρεύμα» στήριξε στην ΚΠΕ και στις Οργανώσεις την εισήγηση Κωνσταντόπουλου και τις Θέσεις που:
Εξυμνούσαν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ, αν και «προϋποθέτει βούληση των κρατών να εκχωρήσουν μέρος της κυριαρχίας τους σε μια υπερεθνική πολιτική δομή».
Χαρακτήριζαν την ΟΝΕ, δηλαδή το ευρώ, «σημαντική και θετική εξέλιξη», αφού «διαμορφώνει δυνατότητες για την καλύτερη αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων και εξασφαλίζει μεγαλύτερες δυνατότητες να παρακολουθήσουμε σε ποιο βαθμό θα επηρεάσουμε τις ευρωπαϊκές εξελίξεις».
Κήρυτταν αφοσίωση στον ευρωμονόδρομο: «Ο ελληνικός λαός, η κοινωνία πρέπει να πεισθούν ότι η προοπτική της χώρας βρίσκεται στην προοπτική της ευρωπαϊκής ενοποίησης, είναι ανάγκη να πεισθεί ότι τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα στη σημερινή περίοδο δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν στα όρια του εθνικού κράτους».
Κι επειδή πάντα είναι χρήσιμοι οι βάρβαροι, προσέθεταν πως «η μονομερής προώθηση της οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης (...) έθεσε την Ευρώπη υπό την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ηγεμονία και κηδεμονία των ΗΠΑ». Οπου ΗΠΑ βάλτε σήμερα Μέρκελ και συμπληρώνεται η εικόνα της διαχρονικής κοροϊδίας του λαού από τον τότε ΣΥΝ, σήμερα ΣΥΡΙΖΑ.

Πριν λίγες ημέρες στη Βουλή ο Π. Λαφαζάνης πήρε πάνω του την υπεράσπιση της γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ, παρεμβαίνοντας στην κόντρα Στουρνάρα - Δραγασάκη, με αφορμή δηλώσεις του δεύτερου περί δημοψηφίσματος. Ανέφερε: «Δεν ξέρετε ότι δεν είναι επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ η έξοδος από την Ευρωζώνη;»!

Υποβαθμίζοντας στο επίπεδο του «λέμε και καμιά βλακεία...» τη θέση της «Αριστερής Πλατφόρμας», ο Π. Λαφαζάνης πρόσθεσε: «Αν κατατίθεται μία διαφορετική άποψη ή μία ιδιαίτερη άποψη στις εσωκομματικές διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το εκλαμβάνετε ως διχοστασία;».

Ισχυρό ΚΚΕ με κριτήριο τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα

Ισχυρό ΚΚΕ με κριτήριο τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα

Με ένα μπαράζ δηλώσεων και συνεντεύξεων η κυβέρνηση, από τη μια, και ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, προσπαθούν να πείσουν το λαό είτε ότι ήρθε η ανάπτυξη, είτε ότι ένα εκλογικό φύσημα χρειάζεται για να στηθούν ξανά όρθια τα ερείπια των κοινωνικών κατακτήσεων. Και οι δύο πατάνε στις μειωμένες απαιτήσεις εργαζομένων που εκπαιδεύτηκαν χρόνια γι' αυτό.

Με πλαστά διλήμματα και εκβιασμούς ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ οξύνουν την αντιπαράθεση, καταφεύγοντας σ' ένα εμπόριο φόβου και ελπίδας. Με τη ΝΔ, που πατά στο φόβο των τσακισμένων ανθρώπων για νέα μέτρα, να δηλώνει ότι δε θα υπάρξουν νέα μέτρα και τον ΣΥΡΙΖΑ να υπόσχεται παυσίπονα.
Την ίδια ώρα, ο πραγματικός αντίπαλος, τα μονοπώλια, για τα οποία ασκείται αυτή η πολιτική, μένουν στο απυρόβλητο, έχοντας θωρακίσει την εξουσία τους, με τους δύο «μονομάχους» να βεβαιώνουν σε όλους τους τόνους ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να θίξουν αυτήν την εξουσία, αλλά και ότι θα κάνουν τα πάντα για να την εδραιώσουν, καθώς και οι δύο πίνουν νερό στο όνομα της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας, αξιοποιώντας τα αποτελέσματα της καπιταλιστικής κρίσης, για να πουλήσουν ο καθένας την πολιτική πραμάτεια του.

Χτύπημα ενιαίο και στη ρίζα

Εστιάζουν την προσοχή των ψηφοφόρων στην πιθανότητα να ανακτηθούν ορισμένες από τις αιματηρές για το λαό απώλειες. Ομως, για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα, αν υπάρχει τέτοια πιθανότητα, πρέπει πρώτα να γίνει κατανοητό το σημείο στο οποίο βρίσκονται τα πράγματα και το γιατί τους, κάτι που τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούν να συγκαλύψουν: Με τη ΝΔ να βαράει «τίτλους τέλους» για το «καθεστώς της φαυλότητας» που δήθεν οδήγησε στην κρίση και τον ΣΥΡΙΖΑ να κρύβει συνειδητά ότι η υποτίμηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών, η μόνιμη υποβάθμιση της ζωής εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, το τσάκισμα δικαιωμάτων είναι υποχρεωτικά για τον καπιταλισμό.
Η στρατηγική τους σύμπλευση, στρατηγική υπεράσπισης του κεφαλαίου, αποκαλύπτει ότι δεν αρκεί ο ψηφοφόρος να εγκαταλείψει τον έναν απ' τους δύο. Οτι είναι απαραίτητο το επόμενο βήμα: Να χτυπηθεί ο πραγματικός αντίπαλος. Να απαντηθεί, δηλαδή, ενιαία και στη ρίζα του το ψευτοδίλημμα για το ποιο δηλητήριο φέρνει πιο γρήγορα το θάνατο. Γιατί και αυτός που δηλώνει ότι δεν θα ποτίσει μ' άλλο φαρμάκι το λαό λέει ψέματα (αποκαλύπτονται με μια απλή ανάγνωση του νέου Μεσοπρόθεσμου προγράμματος που παρουσίασε η κυβέρνηση), αλλά ψέματα λέει κι εκείνος που υπόσχεται παυσίπονα. Ενας αντίπαλος που δεν κατεβαίνει στις εκλογές αυτοπροσώπως, εκπροσωπείται όμως από πολλούς, κρατάει τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια του, επιβάλλει την πολιτική του για φτηνότερη εργατική δύναμη σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση, παντού, κι εκεί που έχουν κι εκεί που δεν έχουν τρόικα, έχοντας θωρακίσει αυτήν την πολιτική από την εποχή ακόμα που ψηφίστηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, αλλά και πιο πρόσφατα με τη στρατηγική «Ευρώπη 2020».

Τάζουν ψίχουλα για να πάρουν καρβέλια

Αυτές τις μέρες, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ερίζουν για τα ψίχουλα που θα πετάξουν στο λαό, με τη βεβαιότητα ότι στην πορεία θα αρπάξουν απ' την εργατική δύναμη καρβέλια! Για ανάκαμψη που οδηγεί και σε αυξήσεις μισθών μιλούν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, για υψηλότερο κατώτερο μισθό μιλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Και οι δύο θεωρούν δεδομένη τη συμπίεση όλων των μισθών στα όρια του κατώτερου. Πατάνε στις μειωμένες απαιτήσεις, ποντάρουν στο μικρότερο κακό.
Η λογική του μικρότερου κακού οδήγησε πάντα προς τα χειρότερα. Ηταν και παραμένει μια αντιδραστική θεωρία για τη μακροημέρευση της εξουσίας της αστικής τάξης. Οπως και αν εκφραζόταν κάθε φορά, είτε με τη «θεωρία του σκαλοπατιού» είτε με «το να δούμε τώρα τι μπορούμε να κάνουμε και ας αφήσουμε το αύριο», ήταν καταστροφική. Για το ταξικό κίνημα είναι μονόδρομος η αντιπαράθεση κατά μέτωπο με τη λογική των μειωμένων απαιτήσεων και του μικρότερου κακού. Εργάτης, που έχει χάσει την υπερηφάνειά του, που χαμηλώνει τον πήχη των απαιτήσεων και αρκείται στη χαμοζωή, είναι χαμένος.
Ο αντίπαλος, όποιον πολιτικό μανδύα κι αν χρησιμοποιεί κατά περίσταση, προσπαθεί να πείσει την εργατική τάξη ότι είναι προς το συμφέρον της να γίνει πιο φτηνή για το καλό της «εθνικής οικονομίας», να σκύψει το κεφάλι ακόμα περισσότερο. Να εγκαταλείψει κάθε διεκδίκηση στο όνομα της «βιωσιμότητας και ανταγωνιστικότητας». Να πείσει την εργατική τάξη να στηρίξει τα αιτήματα των καπιταλιστών, δηλαδή νέα προνόμια και ελαφρύνσεις, όπως φθηνό ρεύμα, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, διευκόλυνση καθεστώτος απολύσεων κ.ά.

Η δύναμη του λαού

Η εργατική τάξη, από την ίδια της την εμπειρία, έχει μπροστά της μιαν αλήθεια: Οτι μόνο μια πολιτική δύναμη χτυπά ανοιχτά και καθαρά τον αντίπαλο. Μόνο το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις και για να καταδειχτεί η καπιταλιστική βαρβαρότητα, αλλά και για να υπάρξουν ανάσες ανακούφισης για τους χτυπημένους, με οργάνωση της πάλης για το επίδομα ανεργίας, για να αντιμετωπιστεί η καταστολή, για να μπορέσει η εργατική τάξη να περάσει στην αντεπίθεση στην πορεία για την αποδέσμευση από την ΕΕ, με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, με λαϊκή εξουσία.
Για να υπάρξει πραγματική ανάκτηση απωλειών, πρέπει να χτυπηθεί ο αντίπαλος. Για να χτυπηθεί ο αντίπαλος χρειάζεται αντίστοιχο κίνημα με τέτοιον προσανατολισμό και άρα χρειάζεται ισχυρό ΚΚΕ για να 'ναι δυνατός ο λαός. Το ισχυρό ΚΚΕ είναι η δύναμη του λαού, που μπορεί να ορθωθεί απέναντι στους εμπόρους του φόβου και της ελπίδας, που συναγωνίζονται για το επίπεδο στο οποίο θα βρίσκεται η μιζέρια την επομένη των εκλογών. Απέναντι και σ' αυτούς που μιλάνε για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, δηλαδή για γενίκευση της συμπίεσης των μισθών προς τα κάτω.
Μόνο το ΚΚΕ μπορεί να πολεμήσει το εμπόριο ελπίδας που επιχειρείται γύρω από «την ανάπτυξη και την έξοδο στις αγορές» και την καλλιέργεια της αυταπάτης ότι ο καπιταλισμός δε θα έχει ξανά κρίση «γιατί τώρα βάλαμε μυαλό, γιατί κάναμε τις αναγκαίες αναπροσαρμογές». Οτι οι εργαζόμενοι θα επανέλθουν στο προηγούμενο επίπεδο αμοιβών και δικαιωμάτων.

Κινούνται στις ίδιες ράγες

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ζητάνε να «βάλουμε πλάτη», για να επιστρέψει η καπιταλιστική ανάκαμψη, για να ενισχυθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ τούς ανταγωνίζεται, για το ποιος είναι ο εκλεκτός διαχειριστής της ΕΕ και της καπιταλιστικής οικονομίας. Η σύγκλιση κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορά μόνο την υπεράσπιση της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, που έχουν οδηγήσει το λαό στη χρεοκοπία, αλλά και αυτές ακόμη τις διακηρύξεις τους. Η κατάργηση των μνημονίων πήγε ουσιαστικά «περίπατο» και αντικαταστάθηκε από «άρση των αδικιών του μνημονίου», ό,τι δηλαδή ισχυρίζεται και η κυβέρνηση με τα ψίχουλα προς την ακραία φτώχεια από το ματωμένο πλεόνασμα. Η κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων παραπέμπεται στο άγνωστο μέλλον, «όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες», δηλαδή στο ποτέ.
Ο λαός πρέπει να γυρίσει την πλάτη στα κόμματα της ΕΕ και του κεφαλαίου. Οι δικές μας ανάγκες δε συμβιβάζονται με τις ανάγκες των μεγαλοεπιχειρηματιών. Μπορούμε να κάνουμε αποφασιστικά βήματα στην οργάνωση και την πάλη της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα της νέας γενιάς εργαζομένων, να απαλλαγούμε από τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, να προωθήσουμε την ενότητα της τάξης, τη συμμαχία της με τα άλλα λαϊκά στρώματα, ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό. Αυτός είναι ο δρόμος, για να μπορέσουμε σήμερα να βάλουμε εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική, στα νέα αντεργατικά μέτρα, που έχουν βάλει στο στόχαστρο και τη συνδικαλιστική δράση.
Το ΚΚΕ έχει απευθύνει κάλεσμα ενίσχυσης των εργατικών - λαϊκών αγώνων, ανασύνταξης του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Για να δημιουργήσουμε σήμερα αυτό που έχει ανάγκη ο λαός και ο τόπος. Μια ισχυρή, εργατική, λαϊκή αντιπολίτευση που θα ανοίξει το δρόμο, με λαϊκή συμμαχία, για να σπάσουμε επιτέλους τα δεσμά της ΕΕ, των μονοπωλίων, για να ανοίξουμε έναν καινούργιο δρόμο με το λαό πραγματικά στην εξουσία. Γι' αυτό χρειάζεται ισχυρό ΚΚΕ παντού, στην εργατική τάξη, στους κλάδους και τους τόπους δουλειάς, στα σωματεία, στις γειτονιές, στην Ευρωβουλή, στους Δήμους, στις Περιφέρειες.