ΜΗΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΟΥ. ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ...

 ΜΗΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΟΥ. ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ...

Ο τίτλος τής ανάρτησης παραπέμπει σε μια σελίδα που περιέχει κι άλλες ειδήσεις. Αναζήτησε λοιπόν  ΕΔΩ αυτούς τούς οποίους κυριολεκτικά θερίζει η πείνα και βγάλε συμπεράσματα για την καπιταλιστική κρίση, το ρόλο τής Ευρωπαϊικής Ένωσης, μα και τη μοναδική φιλολαϊκή διέξοδο
που υπάρχει.

   

Η μόνη λύση για το λαό

• Την ώρα που στη Βουλή συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και αξιωματική αντιπολίτευση κονταροχτυπιούνταν για το ποιος έχει τους 180 και ποιος τους 120, για το ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, που προϋποθέτει ο λαός να συνεχίσει να πτωχεύει, χιλιάδες εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι, γυναίκες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ και διαδήλωσαν για άλλη μια φορά πως δε θα ζήσουν με ψίχουλα!
• Δημήτρης Κουτσούμπας: «Η λύση είναι μία: Ανάπτυξη της ταξικής πάλης, λαϊκή συμμαχία, ισχυρό ΚΚΕ παντού».

ΣΕΛ. 4 - 5   

 

Να «ξεθολώσει» το τοπίο

«Θα είναι 180», «θα είναι 121», «μήπως είναι 177 και 118»; «Είναι αποστάτες», «πρέπει να γίνουν τώρα εκλογές ή αργότερα»; «Θα παραταθεί ή όχι το μνημόνιο»; Και το αποπροσανατολιστικό γαϊτανάκι συνεχίζεται, θολώνοντας το τοπίο.
Βεβαίως, όλα αυτά τα ερωτήματα για το αστικό πολιτικό σύστημα και τα στελέχη του έχουν ουσία, γιατί αφορούν διεργασίες και ανακατατάξεις που συντελούνται στο εσωτερικό του με στόχο την αναμόρφωσή του, τη διαμόρφωση νέων συμμαχιών που θα διεκδικήσουν τη διακυβέρνηση.
Είναι, όμως, αποπροσανατολιστικά για το λαό, που καλείται στη γωνιά του, στον καναπέ του να παρακολουθεί αυτές τις εξελίξεις τρομοκρατημένος για την «πολιτική αστάθεια», ή αυτοαπατώμενος ότι η κυβερνητική εναλλαγή κάτι θετικό θα φέρει γι' αυτόν, όταν είναι δεδομένο ότι η αντιλαϊκή πολιτική θα είναι εδώ είτε παραταθεί είτε όχι το μνημόνιο.

Στο υπόβαθρο, όμως, όλης αυτής της αντιπαράθεσης βρίσκεται η από κοινού στήριξη ενός δρόμου ανάπτυξης φύσει αντιλαϊκού, που προϋποθέτει τσακισμένα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, υποβαθμισμένες ανάγκες, ζωή με ψίχουλα, μισο-ανεργία και μισο-εργασία για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Αυτός είναι ο δρόμος του κεφαλαίου, της ΕΕ, δρόμος χίλιες φορές περπατημένος και σε φάση ανόδου της οικονομίας, και σε φάση κρίσης, και σε φάση ανάκαμψης.

Το ζητούμενο των αντιπαραθέσεων στο αστικό πολιτικό σύστημα είναι το ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα αυτόν τον αντιλαϊκό δρόμο. Αν πρέπει να συνεχιστεί η σημερινή διαχείριση με παραλλαγές ή αν θα πρέπει να αλλάξει το μείγμα, με ποια μέσα θα πρέπει να εξασφαλίζεται η λαϊκή - εργατική συναίνεση κ.ά. 

Αυτά, άλλωστε, είναι τα ζητήματα, στα οποία δίνουν, τόσο συγκυβέρνηση όσο και αξιωματική αντιπολίτευση, εξετάσεις στους ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και στους συμμάχους τους σε ΕΕ και ΗΠΑ, διεκδικώντας ο καθένας για λογαριασμό του αυτόν το ρόλο.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, απάντηση δεν μπορεί να δοθεί ούτε με την απάθεια, το συμβιβασμό την αναμονή λύσεων από τα πάνω, ούτε βεβαίως με το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε ρόλο κομπάρσου στο έργο που λέγεται «ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση».

Απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο με τη συσπείρωση των εργαζομένων στα σωματεία, στα συνδικάτα τους, στους φορείς του εργατικού - λαϊκού κινήματος, μαζικοποιώντας τους, δυναμώνοντας την ταξική κατεύθυνση, τον προσανατολισμό συνολικής αντιπαράθεσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου και όχι με τις διαχειριστικές εκδοχές της. 

Απάντηση μπορεί να δοθεί με την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την ενδυνάμωση της συμμαχίας εργαζομένων, λαϊκών στρωμάτων, των ΕΒΕ και των αγροτών σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.  

Απάντηση μπορεί να δοθεί με εργατικό - λαϊκό κίνημα πραγματική αντιπολίτευση σε κεφάλαιο, μονοπώλια, κυβερνήσεις τους, ΕΕ, ανοίγοντας ταυτόχρονα την προοπτική να γίνει ο ίδιος ο λαός εξουσία και κυρίαρχος του πλούτου που παράγει. Αυτός είναι μονόδρομος για το λαό. 

Τα ζητήματα που αφορούν το πώς θα οργανώσει την αντεπίθεσή του πρέπει να τον απασχολήσουν και όχι τα διάφορα παιχνίδια που παίζονται μέσα στο αστικό πολιτικό σύστημα.  

Σε αυτόν το δρόμο το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις γι' αυτό και οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα χρειάζονται γερό, ισχυρό ΚΚΕ παντού!

Κέρδη 1.000.000 δολάρια… το λεπτό!

 Κέρδη 1.000.000 δολάρια… το λεπτό!

"Το λογικό είναι πραγματικό και το πραγματικό λογικό". Πρόκειται για την περίφημη φράση του Χέγκελ. Δηλωτική μιας σαγηνευτικής διαλεκτικής που όμως δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τα πρωσικά όρια ενατένισης των πραγμάτων.

Δυο αιώνες μετά και πριν μιλήσουμε για την "λογική" του σημερινού κόσμου ας δούμε στοιχεία της πραγματικότητας που τον συνθέτουν:

• Πριν μερικές βδομάδες δημοσιεύτηκαν τα στοιχεία της οργάνωσης "Oxfam" σύμφωνα με τα οποία το διάστημα Μάρτης 2013 - Μάρτης 2014 οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου αύξαιναν τις συνολικές τους περιουσίες κατά 668 εκατομμύρια δολάρια την… ημέρα. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα η "ελίτ" αυτής της "ελίτ" έφτασε να κερδίζει σχεδόν 1.000.000 δολάρια το λεπτό (!) κάθε ώρα, κάθε μέρα για έναν ολόκληρο χρόνο.

• Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, ο Μπιλ Γκέιτς με περιουσία 76 δισ. δολάρια "αν ρευστοποιούσε όλη του την περιουσία και αν ξόδευε 1.000.000 δολάρια την ημέρα, θα του έπαιρνε 218 χρόνια για να ξοδέψει όλο του τον πλούτο". Στην πραγματικότητα, όμως, λέει η "Oxfam", ποτέ δεν θα ξέμενε από χρήματα, "αφού έστω και το χαμηλότερο επιτόκιο του ύψους του 2% θα του επέστρεφε πίσω 4.200.000 δολάρια κάθε ημέρα"…

• Τον περασμένο Μάιο σε ομιλία της στο Λονδίνο η διευθύντρια του ΔΝΤ, η κυρία Λαγκάρντ, σε ένα ακροατήριο που απαρτιζόταν από τον  Κλίντον μέχρι τον Κάρολο της Ουαλίας και από τηνΛαίδη Ρότσιλντ ως τους επικεφαλής της "Glaxo" και άλλων 200 πολυεθνικών, είπε τα εξής: "Οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο που θα μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα διώροφο λονδρέζικο λεωφορείο κατέχουν πλούτο ίσο με εκείνο του φτωχότερου 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή των 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων".

• Στα παραπάνω θα ήταν παράλειψη αν δεν σημειώναμε, όσον αφορά την ελληνική πραγματικότητα ότι, σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, πάνω από 6 εκατομμύρια Έλληνες ζουν στα όρια της φτώχειας και υπό τον ζόφο του κοινωνικού αποκλεισμού, αλλά την ίδια ώρα: α) στην Ελλάδα το 2014 οι υπερδισεκατομμυριούχοι από 9 αυξήθηκαν στους 11 με την περιουσία τους να αυξάνεται από τα 16 δισ. δολάρια στα 18 δισ. δολάρια, β) στην περσινή έκθεση της "Wealth-Χ" η Ελλάδα αναδείχτηκε "η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη", γ) σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ελβετικής τράπεζας "Credit Suisse", στην  Ελλάδα το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου, από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007, δ) όπως δημοσιεύτηκε πρόσφατα ("Βήμα", 24/8/2014) στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 559 κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολάρια ενώ τα κεφάλαια που είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό ανέρχονται στα 140 δισ. ευρώ. Με άλλα σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας, ενώ τα κεφάλαια που έχουν βγει εκτός χώρας από τους "έχοντες" πλησιάζουν σχεδόν το 80% του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδας.

Αυτή είναι η κατάσταση σε έναν πλανήτη και σε μια χώρα που μαστίζεται από την κρίση. Θα πει κανείς:  "Έτσι είναι αφού έτσι δουλεύει το σύστημα. Όταν οι πολλοί εξαθλιώνονται, κάποιοι λίγοι κερδίζουν". Πράγματι.  Αλλά, τότε, τι κάνουμε; Ποιο είναι το συμπέρασμα; Κάναμε τη βαθυστόχαστη διαπίστωσή μας και τώρα "πάμε γι’ άλλα";

Η εικόνα του κόσμου όπως την καταγράφει η εμπειρία μας και όπως την  περιγράφουν τα στοιχεία, δεν προσπερνιέται με την μέθοδο της "διαπιστωτικής ξεπέτας". Γιατί σε αυτή την περίπτωση υπάρχει, πάντα, ένα λεπτό σημείο. Και το σημείο αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι οι θιασώτες του συστήματος, του καπιταλιστικού, πασχίζουν να μας μάθουν να ζούμε – και εν πολλοίς το έχουν καταφέρει μέσα από την κυρίαρχη προπαγάνδα και την κυριαρχία της ιδεολογίας τους – αποδεχόμενοι και συμβιβαζόμενοι με αυτό το "έτσι είναι".

Όμως από το συμβιβασμό με το "έτσι είναι" ξεκινάει υποδορίως και η αποδοχή περί το "λογικόν" για το "πώς είναι" τα πράγματα.  Οτι, δηλαδή, είναι τάχα "λογικό" και, από μια άποψη, "μοιραίο", "αναπόφευκτο" κι "αμετάλλακτο" το φαινόμενο της συνύπαρξης της απόλυτης ένδειας με την ξετσιπωσιά της χλιδής.

Βέβαια, για να γίνει πιο "γλυκόπιοτη" η αποδοχή αυτής της "μοίρας", επιδίδονται σε θεωρίες περί των "άξιων", των "ικανών" και των "καπάτσων" που τα κατάφεραν σε αυτή τη ζωή. Σε αντιδιαστολή με τους άλλους, με τα δισεκατομμύρια δηλαδή των ανθρώπων, που λόγω "ανικανότητας", "αναξιότητας" ή εν πάση περιπτώσει λόγω "ατυχίας", δεν "προκόψανε".

Έτσι, μέσα από αυτό το σχήμα, που βασίζεται στο δόγμα της "φυσικής επιλογής" αλλά με όρους κοινωνικού δαρβινισμού, εξοβελίζεται ο παράγοντας εκμετάλλευση. Κουβέντα για τις ταξικές ανισότητες. Πλήρης αποσιώπηση για το γεγονός ότι η απανθρωπιά της φτώχειας, ο πόνος της ανέχειας, η δυστυχία της ανέχειας έχουν ως μήτρα εκδήλωσής τους την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, δηλαδή την κατίσχυση του κεφαλαιοκράτη–καπιταλιστή πάνω στον προλετάριο–εργαζόμενο.

Λέξη για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με βάση τον κανόνα της μετατροπής του ανθρώπου σε εμπόρευμα. Ένα εμπόρευμα που, όποτε το επιθυμούν και με τους όρους που το επιθυμούν, τα αφεντικά το πωλούν και το αγοράζουν φορώντας του τη σιδερένια μπάλα της μισθωτής σκλαβιάς ή το στοιβάζουν στον εφεδρικόστρατό της ανεργίας αποδίδοντάς του την «ελευθερία» της ανέχειας.

Λέξη, τελικά, για το χωρισμό της κοινωνίας σε μια χούφτα "ιδιοκτήτες" από τη μια και σε έναν ωκεανό πληβείων από την άλλη, που η μόνη τους ιδιοκτησία είναι το σαρκίο τους και το σαρκίο των παιδιών τους και που μόνο τους "δικαίωμα" είναι να προσφέρουν το σαρκίο τους στον αφέντη–εκμεταλλευτή τους.

Όμως, στην πραγματικότητα (και εδώ βρίσκεται η αντίφαση που έλυσε ο Μαρξ), τίποτα από όλα αυτά που συνιστούν τη γύρω μας πραγματικότητα δεν είναι λογικό. Στο σημείο αυτό ο κύριος Χέγκελ έκανε λάθος: Όχι, το πραγματικό δεν είναι και λογικό, όπως ισχυριζόταν. Με την έννοια ότι τίποτα από αυτά δεν είναι καλώς καμωμένο. Και τίποτα "θεϊκό" ή "φυσικό" δεν επιβάλλει την "αναπόφευκτη" διαιώνιση αυτής της βαρβαρότητας.

Δεν είναι λογικό ούτε μοιραίο ούτε αναπόφευκτο οι άνθρωποι να συνεχίσουν να χωρίζονται σε εκείνους που αγοράζουν ανθρώπους και στους άλλους που πωλούνται σε άλλους ανθρώπους.

Δεν είναι λογική και δεν πρέπει να αποδεχτούμε ως λογική την πραγματικότητα ότι σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες – το 0,006% του πληθυσμού- να κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας.

Δεν είναι λογικό στην Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων θυμάτων της αιθαλομίχλης και του νέφους της εξαθλίωσης και της κατάθλιψης, να δεχόμαστε σαν κάτι το λογικό την πραγματικότητα με τις λίστες των  καταθετών δεκάδων δισεκατομμυρίων στις τράπεζες του εξωτερικού.

Δεν είναι λογικό να δεχόμαστε ως λογική την πραγματικότητα ότι στην Ελλάδα, δίπλα στα 700.000 παιδιά που υποσιτίζονται υπάρχουν και 11 ολιγάρχες που αντιστοιχούν στο 0,00011% του πληθυσμού της χώρας και κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας.

Όχι, τίποτα από την πραγματικότητα στην οποία μας έχουν ρίξει δεν είναι λογικό. Δεν είναι ρεαλισμός να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να συνεχιστεί έτσι η ζωή γύρω μας, στη χώρα μας, στον κόσμο όλο.

Το Λογικό θα ήταν η συντριβή αυτής της πραγματικότητας και η οικοδόμηση μιας νέας, χωρίς δεσμά και χωρίς αλυσίδες. Δεν υπάρχει τίποτα ρεαλιστικό στον συμβιβασμό με μια τέτοια πραγματικότητα.  Ρεαλισμός είναι η διεκδίκηση του δικαιώματος της ύπαρξης ενάντια σε εκείνο τον "ρεαλισμό" που εγγυάται μέσα από την υλική αποστέρηση την ανυπαρξία όλων όσα συνθέτουν τα προαπαιτούμενα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Γιατί, τελικά, δεν είναι λογικό και ρεαλιστικό 85 μεγαλομέτοχοι πολυεθνικών και μονοπωλίων να κερδίζουν 1 εκατομμύριο δολάρια κάθε 60 δευτερόλεπτα (!) στον ίδιο πλανήτη που κάθε 120 δευτερόλεπτα πεθαίνουν πάνω από 30 παιδιά λόγω πείνας, λόγω ασιτίας, λόγω ανέχειας!

Μόνο ο παραλογισμός ενός συστήματος που έχει ως λογική του τη βαρβαρότητα μπορεί να διατείνεται ότι είναι λογικό 85 κεφαλαιοκράτες να έχουν περιουσία η οποία ξεπερνά τα υπάρχοντα του μισού πληθυσμού της Γης!

Μόνο ο παραλογισμός ενός συστήματος που έχει ως λογική του τη βαρβαρότητα μπορεί να διατείνεται ότι είναι λογικό η χώρα των άστεγων και των εκατομμυρίων ανέργων να είναι ταυτόχρονα και η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη.

[Άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στον ιστοτόπο enikos]

Υπερψηφίστηκαν οι προτάσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης Ιονίων Νήσων από το Περιφερειακό Συμβούλιο

 Υπερψηφίστηκαν οι προτάσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης Ιονίων Νήσων από το Περιφερειακό Συμβούλιο

Στη συνεδρίαση του Π.Σ στις 6-12-2014 συζητήθηκαν τα θέματα που είχαμε προτείνει ως Λαϊκή Συσπείρωση :

• Εισηγηθήκαμε συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας που αφορά 1,5 εκ. ανέργους και πολλούς από αυτούς στην Περιφέρεια μας. Το Π.Σ κατέληξε ομόφωνα σε πλαίσιο αιτημάτων προς την κυβέρνηση για την ανα-κούφιση των ανέργων που περιλαμβάνει μέτρα όπως:

1. Επίδομα ανεργίας 600 ευρώ για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία.
2. Πλήρης ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη.
3. Να μην πληρώνουν δημοτικά τέλη.
4. Δωρεάν επανασύνδεση ΔΕΗ και τηλεφώνου.  

• Για τη μεγάλη ζημιά στους ελαιοπαραγωγούς από την ακαρπία της ελιάς σε όλα τα Ιόνια Νησιά και τη ζημιά στα αμπέλια, από τον περονόσπορο, αποφα-σίστηκε να απαιτηθεί από την κυβέρνηση άμεση αποζημίωση των παραγωγών για την ζημιά, μέσω του ΕΛΓΑ.

• Για την απλήρωτη εργασία των ξεν/λων.  Πρόκειται για μια απαράδεκτη συ-μπεριφορά της εργοδοσίας, που αν και έχει μεγάλη αύξηση κερδών τα δύο τε-λευταία χρόνια παρακρατεί για αρκετούς μήνες τα δεδουλευμένα των ξεν/λων. Το Π.Σ απαιτεί την άμεση πληρωμή όλων των δεδουλευμένων και την εντατι-κοποίηση των ελέγχων σ’ όλα τα ξενοδοχεία από τους αρμόδιους ελεγκτικούς μηχανισμούς (ΙΚΑ – ΣΕΠΕ)

• Θέσαμε προ Η.Δ την αναγκαιότητα άμεσης παρέμβασης της περιφέρειας στους Παξούς για την αποκατάσταση των ζημιών και την άμεση καταγραφή τους,  από την πλημμύρα της Παρασκευής και την άμεση αποζημίωση όλων των πληγέντων. Θεωρούμε ότι η περιφέρεια έπρεπε να παρέμβει από την πρώτη στιγμή και να συνδράμει τον Δήμο Παξών. Απαιτείται να κηρυχτεί η Λάκα Παξών πλημμυροπαθής περιοχή. 

• Καταψηφίσαμε τα τέσσερα προγράμματα Διαπεριφερειακής Συνεργασίας με τις  περιφέρειες της Ιταλίας και  της Αλβανίας, γιατί ουσιαστικά είναι χρηματοδοτικά εργαλεία ιδιωτικών εταιρειών και δεν προσφέρουν τίποτα θετικό για το λαό και τη νεολαία των περιφερειών.

• Σημειώνουμε ότι η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της περιφέρειας κάνει ένα ατόπημα: Δεν αναφέρει τους εισηγητές σε αρκετά θέματα π.χ για την ανεργία, για τις καταστροφές από την πλημμύρα στη Λάκα των Παξών.

• Είχε συμπεριληφθεί στα θέματα της Η.Δ για την Κυριακή 7-12-14 το θέμα των ακτοπλοϊκών  συγκοινωνιών σε Κεφαλονιά – Ιθάκη – Παξούς και τα Διαπόντια νησιά. Η συνεδρίαση της Κυριακής αναβλήθηκε για τον θάνατο του Αντι/δρου του Π.Σ Διονύση Μυλωνά.

Κέρκυρα, 8-12-2014

ΗΠΑ-Σηριαλ φονιαδων

Νέα υπόθεση πυροβολισμού αφροαμερικανού από αστυνομικό στις ΗΠΑ

• 

Δεν έχουν τέλος τα περιστατικά βίας από αστυνομικούς σε βάρος αφροαμερικανών πολιτών στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς μία ακόμα υπόθεση έρχεται να προστεθεί, επιβαρύνοντας το ήδη τεταμένο κλίμα στη χώρα.

Αφού εντόπισε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο σε συγκρότημα διαμερισμάτων στο Ορλάντο της Φλόριντα λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας, ο αστυνομικός Ρόμπερτ ΜακΚάρθι πυροβόλησε τρεις φορές, με αποτέλεσμα μία από τις σφαίρες να χτυπήσει τον 28χρονο Σέντρικ Μπαρτί.
Αυτόπτες μάρτυρες που βρίσκονταν στο σημείο όπου έλαβε χώρα το περιστατικό ανέφεραν ότι οι δύο άνδρες που εμπλέκονται στην υπόθεση είχαν τα χέρια τους ψηλά όταν ο αστυνομικός άνοιξε πυρ.
Ο σερίφης της κομητείας Όραντζ της Φλόριντα, Τζέρι Ντέμινγκς, απηύθυνε έκκληση για αυτοσυγκράτηση προς όλες τις πλευρές, ζητώντας να μην εξάγονται βιαστικά συμπεράσματα πριν την ολοκλήρωση των ερευνών, ενώ υποστήριξε ότι ο Μπαρτί δεν υπάκουσε στις εντολές του αστυνομικού και «κινείτο ύποπτα», κάνοντας τον ΜακΚάρθι να φοβηθεί για την ασφάλειά του.
Ο Μπαρτί υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και η κατάσταση της υγείας του παραμένει σταθερή αλλά κρίσιμη, δήλωσε ο σερίφης. Ο ίδιος έχει ιστορικό συλλήψεων για τουλάχιστον 45 κατηγορίες από το 1999, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Ντέμινγκς.

Όλοι μαζί... μπορούν

 Όλοι μαζί... μπορούν

Έγραψε χαρούμενη η «Αυγή», 5/12/2014: «Με πλειοψηφία μιας έδρας, το κοινοβούλιο της Θουριγγίας έδωσε σήμερα ψήφο εμπιστοσύνης στον Μπόντο Ράμελο του Die Linke. Ετσι, ο Ράμελο γίνεται ο πρώτος πρωθυπουργός από την Αριστερά σε κρατίδιο της Γερμανίας (Ερφούρτη). Ο 58χρονος Ράμελο ορκίστηκε πρωθυπουργός αμέσως μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, παραλείποντας στον όρκο το συνηθισμένο "με τη βοήθεια του Θεού". Στην ομιλία του, τόνισε ότι θα συνεργαστεί με την αντιπολίτευση».
 
Μεγάλη τομή, αλήθεια, ο αριστερός πρωθυπουργός διαχείρισης του καπιταλισμού. Γιατί, τι άλλο θα κάνει στο συγκεκριμένο κρατίδιο; Και μάλιστα υποσχόμενος συνεργασία με την αντιπολίτευση, δηλαδή τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ; Αλλωστε, με τους σοσιαλδημοκράτες και τους πράσινους κυβερνά και οι σοσιαλδημοκράτες συγκυβερνούν με την Μέρκελ, ενώ οι πράσινοι έχουν συγκυβερνήσει με τους σοσιαλδημοκράτες. Το κεφάλαιο δεν έχει πρόβλημα όπως και αυτοί με το κεφάλαιο. 

Πώς το είχε πει ο Αλ. Τσίπρας; Από την Ερφούρτη έγινε η αρχή της αριστεράς και έπεται συνέχεια; Ολοι μαζί, αριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, πράσινοι, χριστιανοδημοκράτες σε κοινό σκοπό. Τι να την κάνει τη «βοήθεια του θεού»;

Ριζοσπάστης

Έλληνες, σας απαγορεύουμε να μιλάτε... ρωσικά!

 Έλληνες, σας απαγορεύουμε να μιλάτε... ρωσικά!

Κατεστραμμένο σπίτι στην πόλη Σταρομπέσεβο, περιφέρεια

 Ντονιέτσκ. Μια ελληνική οικογένεια, οι ιδιοκτήτες του σπιτιού, 

δεν είχε καμία σχέση με τις εχθροπραξίες σ'αυτή τη περιοχή...

 Φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο

H πρόεδρος της Ουκρανικής Παγκόσμιας Ένωσης Επαγγελματιών δασκάλων, απέστειλε επιστολή στην Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας, όπου απαιτεί: «Οι Έλληνες που είναι ουκρανοί πολίτες, υποχρεούνται να ξεχάσουν τη γλώσσα του… Πούτιν(!) και να μιλούν μόνο στην ελληνική και την... κρατική γλώσσα»!

Ήταν τον Αύγουστο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, όταν στη βεράντα σπιτιού φίλου, στην Πετρούπολη της Αθήνας, είχαμε μαζευτεί μια φιλική ελληνορωσική παρέα. Εκεί, για πρώτη φορά, εντελώς αναπάντεχα και σε έξαλλη κατάσταση, η Γκαλίνα, με καταγωγή απο το Λβόφ της Δυτικής Ουκρανίας, απαιτούσε να μιλάμε στα ελληνικά ή στα... ουκρανικά και η ίδια, πεισματικά, αρνούνταν να κάνει χρήση των ρωσικών! Παρά το ράθυμο του Αυγούστου και των υπέροχων εικόνων από τη φωτισμένη Ακρόπολη, το Λυκαβηττό και τις φωτεινές ανταύγειες που σκόρπιζε το γιορτινό Ολυμπιακό στάδιο, ένα ερώτημα σφηνώθηκε βαθιά μέσα στο νού: Πως είναι δυνατή τόση εθνικιστική εθελοτυφλία;

Πέρασαν δύο μήνες, στην Ουκρανία έγιναν προεδρικές εκλογές, τις οποίες στο δεύτερο γύρο κέρδισε ο Βίκτορ Γιαννουκόβιτς, για να ακολουθήσει η αυτοαποκαλούμενη «πορτοκαλί επανάσταση». Η χώρα πρωτοτύπησε παγκοσμίως, καθώς προσφυγή σε... τρίτο γύρο εκλογικής αναμέτρησης δεν έχει ξαναγίνει στο σύγχρονο κόσμο. Στο γύρο αυτό, κέρδισε… αυτός που έπρεπε, ο εντολοδόχος της Ουάσιγκτον, Βίκτορ Γιούσενκο.

Στη συνέχεια φάνηκε ακόμα και «δια γυμνού οφθαλμού» ότι ο φανατισμός της Γκάλιας, στην Αθήνα, όπως και όλων των όπου γής παρδαλών ουκρανών «επαναστατών», είχε βάση!

Το σχέδιο

Το πρότζεκτ για ξερίζωμα της ρωσικής γλώσσας από την Ουκρανία, τέθηκε σε λειτουργία πολύ πριν, όταν έγινε κατανοητό στους υπερατλαντικούς πάτρωνες πως είναι δύσκολο να βάλλει κανείς στο χέρι την Ουκρανία, η οποία, όπως είχε πει ο Βλαντίμιρ Πούτιν στον Τζόρτζ Μπούς σε μια από τις τελευταίες τους συναντήσεις, στην ουσία «ποτέ δεν υπήρξε ως κράτος, είναι κομμάτι απο το σώμα της Μεγάλης Ρωσίας...».

Το βίαιο ξερίζωμα της ρωσικής γλώσσας από την Ουκρανία, έγινε επιτακτική ανάγκη από το 2009, όταν ο τότε αμερικανός πρέσβης στο Κίεβο, ολοκληρώνοντας τη θητεία του, έγραφε στην υπηρεσία του ενημερωτική έκθεση στην οποία ανέφερε ότι, ο Πρόεδρος «που βάλλαμε στο Κίεβο» δεν τραβάει, στις ερχόμενες εκλογές θα χάσει και επιβάλλεται να εργαστούμε έτσι ώστε να γίνει πιο αποτελεσματικός ο έλεγχος της χώρας αυτής.

Για όσους γνωρίζουν λίγο την Ουκρανία το θέμα είναι απλό. Το 70-75% του κόσμου είναι ρωσόφωνοι. Οι μισοί από αυτούς ρωσικής εθνικής καταγωγής, οι άλλοι νοιώθουν πολιτισμικά και γλωσσικά, συστατικό στοιχείο του λεγόμενου «ρωσικού κόσμου». Έτσι ήταν πάντα. Το 2010, λοιπόν, αφού οι αντιρωσικές αθλιότητες κυριάρχησαν στο προεκλογικό κλίμα, ο απλός κόσμος των ανατολικών περιοχών πήγε και ψήφισε μαζικά για πρόεδρο τον Γιαννουκόβιτς. Όχι γιατί ήταν «άγιος», αλλά γιατί ήταν με τη Ρωσία, «δηλαδή με μας», σκέφτηκαν.

Όλα τα χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι κάτοικοι των ανατολικών και νότιων περιοχών της Ουκρανίας, ζητούσαν, ανεπιτυχώς, να γίνει η ρωσική δεύτερη κρατική γλώσσα. Επί προεδρίας Γιαννουκόβιτς έγινε ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η ρωσική ανακηρύχτηκε ως «περιφερειακή» γλώσσα, σε όποιες περιοχές ψήφισαν υπέρ της οι τοπικές ηγεσίες.

Η Γκάλια της Αθήνας και οι... Γκάλιες των άλλων περιοχών, τώρα (2014) που το «αυγό του φιδιού» έσπασε και έφερε στην εξουσία, στο Κίεβο, τους εθνικιστές νοσταλγούς του Χίτλερ, επιτίθενται με μεγαλύτερη ορμή κατά της ρωσικής γλώσσας.

«Ξεχάστε τη γλώσσα του Πούτιν»!

Ουκρανέζα που αυτοπροσδιορίζεται ως «παιδαγωγός», η Νατάλια Ματσκό, πρόεδρος της Ουκρανικής Παγκόσμιας Ένωσης Επαγγελματιών δασκάλων, απέστειλε επιστολή, (άκουσον-άκουσον), στην Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας, όπου ξετσίπωτα, γράφει: Οι Έλληνες που είναι ουκρανοί πολίτες, υποχρεούνται να ξεχάσουν(!) τη γλώσσα του… Πούτιν(!) και να μιλούν μόνο στην ελληνική και την... κρατική γλώσσα! Και αυτό πρέπει να γίνει διότι η Ματσκό, εκτιμά ότι «ο κοινός μας, άγριος και ύπουλος εχθρός συνεχώς τσακίζει τον πολιτισμό μας και την πνευματική μας κληρονομιά»! Μέσα απο τον παραλογισμό της «δασκάλας», βγαίνουν και αδυσώπητες αλήθειες.

Αναφέρει στην εν λόγω επιστολή, ότι ο Πούτιν λέει «όπου υπάρχει ρωσική γλώσσα εκεί υπάρχει η Ρωσία» και υπερασπίζεται το ρωσόφωνο πληθυσμό στο Ντονμπάς, επιδιώκοντας να φτάσει ως το ρωσόφωνο... Κίεβο! Και παρακάτω: «Η ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία εκλαμβάνεται σήμερα ως εχθρική από τους Ουκρανούς»!

Η «φωστήρας» δασκάλα, ίσως δεν κατανοεί ότι

α) η ρωσική εκλαμβάνεται ως εχθρική, από κείνους που δεν αποτελούν την πλειοψηφία στη - διαλυμένη - χώρα, 

β) ότι οι Έλληνες ζουν μαζικά στις περιοχές που είναι - πάντα ήταν και θα παραμείνουν - ρωσόφωνες 

γ) η ίδια παραδέχεται ότι η πρωτεύουσα της χώρας, το Κίεβο, είναι ρωσόφωνο. Ήταν και θα μείνει για πάντα στις συνειδήσεις των απανταχού ρώσων ως η «Μητέρα των ρωσικών πόλεων».

Πριν από 250 χρόνια

Αλήθεια, γνωρίζει η Ματσκό ότι τους Έλληνες στην περιοχή του Αζόφ προσέλκυσε, έναντι μεγάλων παροχών, η Μεγάλη Αικατερίνη, για να ενισχύσει το ορθόδοξο στοιχείο στην περιοχή έναντι των Τατάρων και ότι αυτό έγινε πριν από 250 χρόνια, όταν οι πρόγονοι των δικών της σημερινών πατρώνων, είχαν ολοκληρώσει την εξολόθρευση των Ινδιάνων στα πάτρια εδάφη τους;

Και κάτι ακόμα: Ποιά είναι η γνώμη της Ματσκό και της Ομοσπονδίας της, αναφορικά με το διορισμό των νέων, αλλοδαπών υπουργών στην κυβέρνηση της χώρας της και πώς η «Ομοσπονδία της» σκοπεύει να επαναφέρει στη τάξη τους δύο υπουργούς (Γεωργιανό και Λιθουανό), οι οποίοι το μόνο κοινό που έχουν με τα υπόλοιπα μέλη του υπουργικού συμβουλίου είναι η... ρωσική γλώσσα!

Δημήτρης Λιάτσος, ειδικά για την RBTH

Όλα τα κουρασμένα άλογα...

 Όλα τα κουρασμένα άλογα...

all the tired horses in the sun

how am I supposed to get any riding done (bob dylan)

Από προχτές το βράδυ είχαμε νεροποντές στην Ικαρία.

Ο Δίας ήταν πολύ απασχολημένος με τα αστραπόβροντα του και, εξ αιτίας αυτού, είχα κλείσει και αποσυνδέσει όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές στο σπίτι, διότι σε τέτοιες περιπτώσεις κινδυνεύουν να καούν από κεραυνό. Έτσι δεν είχα πρόσβαση στο διαδικτυο. Αναρωτιόμουν αν «έτρεξε κάτι» τραγικό, ή τουλάχιστον κωμικό, έστω και καθυστερημένα…

Τίποτε.   

Στην πολιτική, αλίμονο, κυριάρχησε πάλι η παντελής έλλειψη αίσθησης δράματος  ή χιούμορ: ούτε τραγωδία, μήτε φάρσα. Μόνο μια επανάληψη μικροεπεισοδίων ρουτίνας από αντιεξουσιαστές. Η επικείμενη «εξέγερση», ο «χαμός», με αφορμή την απεργία πείνας του Ρωμανού, που θα συνέπιπτε με την επέτειο της δολοφονίας του φίλου του, κατέληξε «αποπληκτη» και σαν ιδεα…

Τα αναρχίδια, αποδείχτηκε πάλι πως μόνο παρασιτικά μπορούν να λειτουργήσουν στο κίνημα. Η σοβαρότητα  ή το μέγεθος της οποιασδήποτε παρέμβασης τους εξαρτάται πάντα από το μέγεθος μιας αντίστοιχης κινητοποίησης της εργατικής τάξης, την οποία, σε συνεργασία με το κράτος (το μεγάλο εχθρό τους), κάποιες φορές καταφέρνουν να μετατρέψουν σε μπάχαλο.

«Νηνεμία γενικά,  παρά το γεγονός ότι ο λαός βράζει», είπε η Αλέκα.

Ώρα για καφέ… τον χρειάζομαι!

***

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Αναντικατάστατος ο πρωταγωνιστικός ρόλος του εργατικού, λαϊκού παράγοντα

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Αναντικατάστατος ο πρωταγωνιστικός ρόλος του εργατικού, λαϊκού παράγοντα

Εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα, Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, κατά τη συζήτηση του Κρατικού Προϋπολογισμού, την Κυριακή το βράδυ

MotionTeam

Από όλες τις πτέρυγες - και από εμάς, βεβαίως, αλλά από μια διαφορετική οπτική - γίνεται λόγος για τις τεράστιες θυσίες που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός κατά τη διάρκεια της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης. Εχουμε δάκρυα, αναγνώριση, «να μην πάνε χαμένα», «όχι άλλες θυσίες», «δεν αντέχει άλλο ο λαός», κ.λπ.

Βάζω το εξής ερώτημα: Εχετε δει στο πρόγραμμα της ΝΔ, που είναι ο ηγέτης - ας πούμε - του ενός πόλου, να γίνεται λόγος για ανάκτηση των απωλειών, έστω σε ένα σχετικό βάθος χρόνου;
Εχετε δει στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι η κορυφή του άλλου πόλου, να υπάρχει θέση για ανάκτηση των απωλειών;
Με την ευκαιρία, θέλω να πω ότι δεν είναι μόνο η λιτότητα. Η λιτότητα έχει κυρίως οικονομική διάσταση, με την έννοια, μισθοί, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες κ.λπ., που μειώνονται, γκρεμίζονται. Δεν μειώθηκαν απλώς. Εδώ υπάρχουν οι αναδιαρθρώσεις: Εργασιακές σχέσεις, Κοινωνική Ασφάλιση, χρόνος εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ. Δεν γίνεται κανένας λόγος. Αυτά που κυρίως ακούμε είναι τα εξής: Κατώτατος μισθός - και μάλιστα χαίρεται η ΝΔ γιατί λέει ότι σε δεκατρείς δήμους εφαρμόζεται κατώτατος μισθός - κατώτατη σύνταξη, ακραία φτώχεια, ανθρωπιστική κρίση.
Και ακραία φτώχεια από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο στόχος είναι να μη μείνει κανείς χωρίς ρεύμα και νερό και εν πάση περιπτώσει να πάρει κι ένα πιάτο φαΐ, παίρνοντας υπόψη ότι υπάρχουν και τα συσσίτια, απλώς να πολλαπλασιαστούν.

Ξέρετε, αυτή η τοποθέτηση, χωρίς να αρνούμαι την ακραία φτώχεια - βεβαίως υπάρχει ακραία φτώχεια - στην ουσία είναι μία 100% διασπαστική πολιτική απέναντι στους εργαζόμενους. Δεν μας ενδιαφέρουν οι διαιρέσεις των κομμάτων και ιδιαίτερα των κομμάτων που στηρίζουν το σύστημα, αλλά είναι μία πολιτική η οποία οδηγεί στη διαίρεση, στη διάσπαση και στη δυσκολία να υπάρχει κοινή δράση ανάμεσα στους εργαζόμενους που έχουν δεχτεί ολομέτωπη επίθεση.
Αυτή είναι η λογική σας, διαίρεση και υποδιαίρεση. Δηλαδή, βεβαίως, αυτός που παίρνει σύνταξη 400 ευρώ πεινάει. Αυτός που παίρνει 800 ευρώ παίρνει κάτι παραπάνω βεβαίως. Είναι καλύτερο το 800 από το 400. Αλλά είναι υψηλοσυνταξιούχος; Θα πάμε, λοιπόν - διέξοδος, ανάπτυξη και αφού προσκυνάμε τις θυσίες - θα πάμε με όριο φτώχειας 5.000. Δηλαδή, αυτός που έχει 6.000 δεν είναι φτωχός;
Εγώ σας λέω να πάμε - που κανείς δεν το υπόσχεται - στα 11.000 που ήταν το επίπεδο διαβίωσης μιας τετραμελούς οικογένειας τις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα. Με ό,τι επιτεύγματα υπάρχουν, μπορεί να ζει μία οικογένεια τετραμελής και μάλιστα με παιδιά με 11.000;
Πώς λογίζεται η ακραία φτώχεια και γιατί γίνεται λόγος μόνο για την ακραία φτώχεια; Γιατί βολεύει και τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ και τους συμμάχους τους. Γιατί η πολιτική που εμφανίζεται σαν συνέχεια ή σαν εναλλακτική θα πάρει υπόψη τα εύκολα. Την ακραία φτώχεια εύκολα την προσελκύεις και σε ψήφους και σε πολλά άλλα πράγματα.
Εμείς ξεκινάμε από το εξής πράγμα και απευθυνόμαστε στο λαό - όχι στη Βουλή, είναι τελειωμένα τα πράγματα: Δεν μπορεί ο εργατόκοσμος, ο λαϊκός κόσμος να πάει πίσω από την ανάκτηση των απωλειών. Και ταυτόχρονα πρέπει να καταγράφει τις σύγχρονες ανάγκες του με βάση τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, την πρόοδο της επιστήμης, της τεχνολογίας, το πολιτιστικό επίπεδο κ.λπ. Δεν μιλάμε ούτε με όρους ΗΠΑ ούτε με όρους Γερμανίας. Μιλάμε με όρους Ελλάδας στο συγκεκριμένο πεδίο. Αυτό είναι ζήτημα κινήματος. Καθαρά πράγματα.

Αντιλαϊκή πλύση εγκεφάλου

Eurokinissi

Πάμε σε ένα δεύτερο ζήτημα, αυτό των εκλογών. Τώρα οι διαφορές σας είναι το αν θα γίνουν το 2015, το 2016. Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα και ξέρετε πολύ καλά ότι δεν θα ψηφίσουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για τους δικούς μας λόγους και δεν μας ενδιαφέρει αν είμαστε μέσα σε εκείνους που θα οδηγήσουν τα πράγματα σε άμεσες εκλογές. Δεν τις φοβόμαστε ούτε τις απευχόμαστε.
Σε καμία περίπτωση, όμως, ο λαός δεν πρέπει να δεχθεί - και ένα μέρος δυστυχώς το δέχεται - ότι οι εκλογές ίσον λαϊκή κυριαρχία. Λαϊκή εντολή είναι. Γιατί αν ήταν λαϊκή κυριαρχία, δεν θα πείναγε ένα μεγάλο μέρος του λαού σήμερα. Δεν δεχθήκαμε πολεμική επίθεση. Δεν είχαμε καταστροφή, πλημμύρες, τσουνάμια κ.λπ. στην Ελλάδα για να πούμε ότι πεινάσαμε. Επομένως, λαϊκή εντολή είναι. Βεβαίως σεβόμαστε με αυτή την έννοια τα αποτελέσματα των εκλογών.
Το 2012 έγινε μία αλλαγή στον πολιτικό συσχετισμό στην Ελλάδα; Βεβαίως έγινε. Και αν θέλετε, τηρουμένων των αναλογιών, μία ανάλογη έγινε και το 1981. Και μάλιστα το 1981, ανεξάρτητα από τη γνώμη που είχαμε και έχουμε για το ΠΑΣΟΚ, αυτή η αλλαγή ήρθε σαν συνέπεια μεγάλων λαϊκών αγώνων. Η όποια αλλαγή, αν γίνει, στις επόμενες εκλογές - είναι πολύ πιθανό - και έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να είναι προϊόν αγώνων. Προϊόν κάλπης θα είναι, δεν το συζητάμε. Αλλά θα είναι προϊόν πτώσης και κατάπτωσης του κινήματος από το 2012 και μετά, χωρίς να λέμε ότι πριν το 2012 ήταν στα ύψη.
Τι συνέβη; Λογικά, δηλαδή, από το 2012 και μετά δεν έπρεπε το λαϊκό κίνημα να έχει ανέβει κάποιες βαθμίδες και να έχει αναγκάσει την κυβέρνηση, έστω, σε κάποιες επιμέρους υποχωρήσεις; Πείτε μου, σε ποια σημεία υποχώρησε η κυβέρνηση κάτω από τον υπαρκτό φόβο να γκρεμιστεί και η ΝΔ ανάλογα με το γκρέμισμα που έπαθε το ΠΑΣΟΚ; Καμία υποχώρηση.
Αντίθετα, η πλύση εγκεφάλου που γίνεται σήμερα είναι η εξής: Από τη μία μεριά έχουμε τη ΝΔ και έχουμε έναν πρωθυπουργό - το προσωποποιώ γιατί το προσωποποιούν οι άλλοι, δεν είναι ζήτημα προσώπου - ο οποίος λέει ότι πρέπει να δικαιώσουμε τις ελπίδες και την εμπιστοσύνη που μας έχουν δείξει οι πιστωτές μας, αυτοί που μας δάνεισαν. Και δεν μας δάνεισαν με το αζημίωτο, βεβαίως.
Εχουμε και τον ΣΥΡΙΖΑ που λέει: Κοιτάξτε να δείτε. Μέσα στην ΕΕ. Εμείς διαθέτουμε το «γητευτή των λιονταριών» μέσα στην ΕΕ. Θα γοητεύσουμε. Και θα τα κάνουμε όλα τα πάνω κάτω. Θα χτυπήσουμε και το χέρι στο τραπέζι. Εμείς θα γοητεύσουμε τα funds, τους πιστωτές. Και ο ελληνικός λαός σου λέει, ας δοκιμάσουμε, μπας και με έναν εύκολο τρόπο μπορεί να λύσουμε τα προβλήματά μας. Αυτό δεν είναι πλύση εγκεφάλου; Γιατί δεν αντιστοιχούν σε καμία πραγματικότητα.
Εδώ βλέπετε ότι είναι αποφασισμένοι. Δεν τους νοιάζει όποιο και να είναι το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Τι τους νοιάζει; Να μην ανέβει το κίνημα. Να μη συνειδητοποιήσει η εργατική τάξη την αποστολή της. Να μην υπάρξει κίνημα που διεκδικεί να περάσει στα χέρια του ο πλούτος, που διεκδικεί τη μονομερή διαγραφή του χρέους, που διεκδικεί την αποδέσμευση. Ολα τα άλλα μπορούν να τα κουλαντρίσουν.

Με τους επιχειρηματικούς ομίλους και οι μεν και οι δε

Θα ήθελα, με την ευκαιρία αυτή, να ξεκαθαρίσω το εξής ζήτημα, ξεκινώντας από το αναπτυξιακό θέμα: Παραδείγματος χάριν, βλέπουμε ότι όλα τα κόμματα μιλάνε για ανάπτυξη. Εμείς, βέβαια, λέμε «καπιταλιστική» ανάπτυξη.
Καταρχήν, ποιος θα είναι ο κύριος φορέας της ανάπτυξης; Ο κύριος φορέας που θα κάνει τις επενδύσεις είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Αλλωστε, η ΝΔ το λέει καθαρά, το ίδιο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί πήγε δηλαδή στο Σίτι του Λονδίνου; Για να καθησυχάσει τους επενδυτές. Γιατί πήγε, για να τους τρομάξει; Πήγε για να τους καθησυχάσει.
Επομένως, στον φορέα, ο οποίος θα επενδύσει στην Ελλάδα, δεν έχετε διαφωνίες. Λέει η ΝΔ: «Καλούμε επενδυτές εκεί που έχουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα». Τον όρο αυτό τον έχω ακούσει επανειλημμένα και από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η λέξη «συγκριτικά» σε τι αναφέρεται; Σε σχέση με τον ανταγωνισμό με τις άλλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Ανάλογα με το πού βλέπουν οι επενδυτές, που είναι ή θα έρθουν στην Ελλάδα, το συγκριτικό πλεονέκτημα, δηλαδή το περισσότερο κέρδος. Δεν θα κάνουν επενδύσεις ανάλογα με τις ανθρώπινες ανάγκες ή με τις ανάγκες μιας, ας πούμε, ανάπτυξης προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
Θα σας πω ένα παράδειγμα: Θα υπάρξουν ενδεχομένως επενδύσεις ή διάθεση ακόμα και δημοσίων δαπανών για κατασκευές; Ναι, θα υπάρξουν και δεν το αμφισβητούμε. Είναι το ίδιο πράγμα να τονωθεί ο τομέας των κατασκευών και της παραγωγής κατασκευαστικών υλικών που πηγαίνουν για λαϊκή στέγη, για παιδικούς σταθμούς, παιδικές χαρές, παραθεριστικά κέντρα κ.λπ. και είναι το ίδιο να γίνουν κατασκευές μόνο για εκείνες τις οδικές αρτηρίες, όπου μεταφέρονται τα εμπορεύματα, αφού η Ελλάδα είναι ενδιάμεσος σταθμός ή για να κάνουμε μεγάλες αποθήκες για την αποθήκευση των προϊόντων μερικές μέρες, μέχρι να πάνε στην Ευρώπη ή το πολύ πολύ για να γίνεται ένα μικρότερο πακετάρισμα και να πάνε σε μικρότερα κομμάτια στην Ευρώπη και σε περισσότερες χώρες; Είναι το ίδιο;
Είναι το ίδιο κατασκευές για λαϊκή στέγη και το ίδιο κατασκευές για παραθεριστικά χωριά γι' αυτούς που έχουν το παραδάκι; Είναι το ίδιο να έχεις, ας πούμε, κλωστοϋφαντουργία που κάνει επεξεργασία νήματος για να κάνεις εξαγωγές ή παραγωγή μέχρι το τελικό προϊόν, τα ρούχα;
Και με αυτήν την έννοια μπαίνει για εμάς το θέμα της λαϊκής ιδιοκτησίας. Εμείς δεν απαιτούμε και δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από τους επιχειρηματίες να κατασκευάσουν με βάση το πλάνο που εμείς βλέπουμε ως ανάπτυξη. Εμείς αυτό που μπορούμε να τους πούμε είναι ότι κάποτε ο λαός πρέπει να τους καταργήσει, ως ιδιοκτησία, όχι ως πρόσωπα.
Ας αφήσω το θέμα της ιδιοκτησίας, που το θεωρείτε ξεπερασμένο. Ακόμα και αν δούμε τι θεωρούμε αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, θα δείτε το χάος που μας χωρίζει.
Για παράδειγμα, μπορεί να μιλάει κανείς στην Ελλάδα για «μεταποίηση», χωρίς να συνδυάζεται με την εξορυκτική βιομηχανία; Εμείς τη «μεταποίηση» τη βλέπουμε σε συνδυασμό με μηχανοκατασκευές, για να μειώσουμε την εξάρτηση της χώρας από τις εισαγωγές και τους πολυεθνικούς ομίλους. Γιατί από εκεί εισάγουμε.
Βεβαίως, ξέρουμε ότι πλήρης αυτάρκεια στις συνθήκες της εργατικής εξουσίας δεν μπορεί να υπάρξει. Κάτι θα χρειαστεί να εισάγεις. Αλλο είναι αυτό, γιατί δεν μπορείς να το παράγεις, γιατί δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις στην Ελλάδα. Αλλά ορυκτό πλούτο έχουμε.
Οσον αφορά τις μηχανοκατασκευές, εδώ στη δεκαετία του 1950 κατασκευάζαμε έναν τύπο αυτοκινήτου, ψυγεία, πλυντήρια. Ηταν ιδιωτικές επιχειρήσεις βεβαίως και τα κατήργησαν αυτά γιατί δεν τους συνέφερε. Γι' αυτό μιλάμε για κοινωνικοποίηση. Αλλά εν πάση περιπτώσει μιλάμε για τις δυνατότητες. Εμείς δεν βλέπουμε να υπάρχει τέτοιος στόχος, όχι γενικώς να μειωθούν οι εισαγωγές, άλλο είναι αυτό, γιατί δεν μπορείς να το παράγεις, γιατί δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις στην Ελλάδα. Να μειωθεί η εξάρτηση από το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο.

Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για φιλολαϊκή ανάπτυξη

Για να δούμε, λοιπόν, τι έχει η Ελλάδα. Η Ελλάδα, παραδείγματος χάριν, έχει πάρα πολύ ορυκτό πλούτο. Εχει νικέλιο, χρυσό, χαλκό, δομικούς ορυκτούς πόρους, έχει λευκόλιθο, μάρμαρα. Αλλά η εξόρυξη αυτών των ορυκτών πρέπει να συνδυαστεί με παραγωγή αλουμινίου, εξαρτημάτων αλουμινίου, ανάπτυξη της μεταλλευτικής και πετροχημικής βιομηχανίας, παραγωγή μηχανημάτων, μέσων μεταφοράς, πάλι με στόχο τη μείωση από το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Αυτά δεν μπορεί να γίνουν εντός ΕΕ.
Ωθηση στις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας δεν μπορεί να δοθεί ούτε εντός ΕΕ ούτε από τους ιδιώτες. Ο ιδιώτης θα προγραμματίσει πού θα επενδύσει, σε ποιον τομέα και σε ποια χώρα, ανάλογα με το κέρδος του. Γι' αυτό υπάρχει, δεν υπάρχει για το λαό, εκτός αν οι «γητευτές» καταφέρουν να πείσουν το κεφάλαιο να βάλει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη και μάλιστα αναίμακτα, εύκολα, διά της πειθούς. Τι να σας πω; Αυτή είναι μια καινούργια θεωρία. Μα, ούτε οι ουτοπιστές σοσιαλιστές δεν τα έλεγαν αυτά το 19ο αιώνα, που στο κάτω κάτω συνέβαλαν σε κάτι και αυτοί, πριν ο σοσιαλισμός γίνει επιστημονικός.
Επίσης, τρόφιμα, ένδυση, δέρμα, κλωστοϋφαντουργία και άλλα προϊόντα ατομικής κατανάλωσης, όλα αυτά μπορούμε να τα παράγουμε στην Ελλάδα. Ναι, αλλά δεν μπορείς να απαγορεύσεις τις εισαγωγές εντός της ΕΕ.
Μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη της γεωργίας, παραδείγματος χάριν, δίχως να μιλάμε για εγχώρια βιομηχανική παραγωγή λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, ζωοτροφών, γενετικού και πολλαπλασιαστικού υλικού και άλλων γεωργικών μηχανημάτων, αρδευτικών υποδομών;
Οσον αφορά το φάρμακο, η χώρα θα μπορούσε να παράγει φάρμακα, υγειονομικό υλικό, βιομετρική τεχνολογία για τη μέγιστη δυνατή αυτάρκεια. Πλήρης αυτάρκεια δεν μπορεί να υπάρχει. Ούτε και εμείς θα πούμε στις συνθήκες της λαϊκής εξουσίας «μην εισάγετε φάρμακα που δεν μπορούμε να τα παράγουμε στην Ελλάδα, γιατί τα θέλουμε όλα ελληνικά». Οχι, αν είναι κάτι που μπορεί να κάνει καλό στον άνθρωπο, βεβαίως, το θέλουμε. Αυτό είναι άλλο πράγμα.

Οι «επενδυτές» θέλουν φτηνή εργατική δύναμη

Οσον αφορά τις τράπεζες, τώρα ακούσαμε ότι θα γίνουν τράπεζες για να στηρίξουν τους μικρομεσαίους. Ποιους; Τον παγωτατζή της γειτονιάς; Το μπαρ της γειτονιάς; Μα, μην παίζουμε τώρα! Στην Ελλάδα έχουμε 800.000 μαγαζιά που λειτουργούν μόνο με τον ιδιοκτήτη τους. Θα πάρουν δάνειο από τράπεζα, για να κάνουν βιτρίνες; Για να πέσει το κόστος του καφέ; Βεβαίως, κάποιες μεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες είναι στη στεφάνη και στον περίγυρο των μονοπωλίων, αυτές σαφώς και θα ενισχυθούν.
Λέμε, παραδείγματος χάριν, να έρθουν οι επενδυτές. Οι επενδυτές θα έρθουν στην Ελλάδα, αν τους συμφέρει. Ενας από τους παράγοντες που τους ενδιαφέρει είναι η φτηνή εργατική δύναμη και η κατάργηση των εργατικών κινητοποιήσεων. Δεν θα έρθουν αλλιώς. Δεν τους φοβίζει το κατώτατο μεροκάματο που σήμερα αγκαλιάζει τα 750 ευρώ, που και εμείς το υποστηρίζουμε, αλλά όχι απομονωμένο και σαν ζαχαρωτό στο λαό για την αποπλάνησή του.
Αλλά, εν πάση περιπτώσει, δεν πειράζει αυτούς που έχουν μεγάλη κερδοφορία - που την είχαν και στην κρίση - όπως είναι οι φαρμακοβιομηχανίες, να δώσουν 750 ευρώ που θα αφορούν πολύ λιγότερους εργαζόμενους από ό,τι αφορούσε ο κατώτατος μισθός και το μεροκάματο στη Συλλογική Σύμβαση πριν από δέκα χρόνια.
Θα σας διαβάσω, λοιπόν, τι λέει ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων της Βόρειας Ελλάδας: Θέλει 100% επιδότηση - είναι το υπόμνημα που έστειλε στην κυβέρνηση, είναι πρόσφατο αυτό, πριν από τρεις μέρες - των εργοδοτικών εισφορών, άμεση εκταμίευση επιδοτήσεων 12% του κόστους εργασίας από τον ΟΑΕΔ στις επιχειρήσεις της Θράκης - φαίνεται εδώ ότι η κυβέρνηση το υποσχέθηκε, αλλά δεν το έδωσε - εργασία έκτης ημέρας σε επιχειρήσεις πενθήμερης απασχόλησης, χωρίς αύξηση μισθών, αύξηση της ετήσιας βάσης υπερωριακής απασχόλησης στη βιομηχανία σε 120 ώρες, εκσυγχρονισμό του συνδικαλιστικού νόμου, πρόσληψη εποχικών με απασχόληση κάτω από δύο μήνες και διατήρηση γι' αυτούς του δικαιώματος της ανεργίας και ανάλογα οι διάφοροι κλάδοι.
Ας πάρουμε, παραδείγματος χάριν, την κερδοφορία που είχαν οι φαρμακοβιομήχανοι την περίοδο της κρίσης. Ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων λέει: «Ο υποκλάδος της μεταποίησης που αφορά στην παραγωγή φαρμάκου κατέγραψε εντυπωσιακή άνοδο παρά τον περιορισμό της φαρμακευτικής δαπάνης στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής».
Ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ η Ελλάδα καταλαμβάνει υψηλή θέση όσον αφορά το μερίδιο της παραγωγής φαρμακευτικών σκευασμάτων ως προς τη συνολική βιομηχανική παραγωγή.
Προσέξτε τώρα σε αυτόν τον κλάδο, τον προνομιούχο σε συνθήκες της κρίσης τι έγινε: Η κλαδική ΣΣΕ έχει λήξει από τον Ιούλη του 2010 και παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Φαρμακευτικών και Συναφών Επαγγελμάτων οι φαρμακοβιομήχανοι αρνούνται να υπογράψουν νέα. Προωθείται το σπάσιμο του ωραρίου - οκτάωρο, πενθήμερο, Δευτέρα έως Παρασκευή, όπως κατοχυρώνεται και στην κλαδική ΣΣΕ - που αποτελούσε μία πάγια απαίτηση των φαρμακευτικών επιχειρήσεων.
Το ξεκίνησαν τώρα στις φαρμακαποθήκες από κοινού με τους δημάρχους Αθήνας, Μοσχάτου, Καλλιθέας, Φαλήρου και πάει να καθιερωθεί το Σάββατο ως εργάσιμη μέρα, ενώ σήμερα θεωρείται αργία και πληρώνεται υπερωριακά. Αυτή η εξέλιξη, εάν επικρατήσει στο χονδρεμπόριο, θα αγγίξει σίγουρα και τα εργοστάσια και όλες τις επιχειρήσεις φαρμάκου και καλλυντικού.
Στα φαρμακεία που έχουν πολύ προσωπικό επικρατεί ασυδοσία, ιδιαίτερα μετά από την απελευθέρωση του ωραρίου, ατομικές συμβάσεις με τον κατώτατο μισθό κ.λπ.

Το ΚΚΕ δε συμπράττει με κυβερνήσεις διαχείρισης του συστήματος

Τέτοια ανάπτυξη θα γίνει. Αλλωστε, μην ξεχνάτε ότι ο κύκλος της κρίσης είναι κύκλος, δεν πρόκειται να διαρκέσει επ' άπειρον. Αλλο ότι θα είναι ασταθής, η ανάπτυξη μπορεί να διακοπεί από νέο κύκλο κρίσης κ.λπ. Αλλο πράγμα αυτό. Αλλά τέτοια ανάκαμψη θα γίνει. Και σε συνθήκες ανάκαμψης το εργατικό - λαϊκό κίνημα πρέπει να είναι σε πλήρη επίθεση. Ας βγάλουν συμπεράσματα εκείνοι οι εργαζόμενοι οι οποίοι το 2012 θεώρησαν ότι ή έπρεπε να ψηφίσουν «λευκό» ή ότι έπρεπε να εγκαταλείψουν το ΚΚΕ, γιατί εν πάση περιπτώσει το ΚΚΕ δεν συμπράττει σε τέτοιες κυβερνήσεις. Φέρτε μου μία κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε το Κομμουνιστικό Κόμμα σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα και συνέβαλε σε φιλολαϊκά μέτρα. Φέρτε μου μία να τη μελετήσουμε και εμείς. Εμείς δεν ξέρουμε καμία.
Λογικά, αφού υπάρχει άνεμος της αλλαγής στην Ελλάδα και μάλιστα αριστερής, θα έπρεπε αυτήν τη στιγμή να ετοιμάζεται ο λαός για τη σύγκρουση που θα γίνει με τα μεγάλα συμφέροντα, με τους κολλητούς και με την ΕΕ κ.λπ. Νηνεμία γενικά, παρά το γεγονός ότι ο λαός βράζει, ούτε συζήτηση.
Επομένως, εμείς έχουμε πάρα πολλές προτάσεις και άμεσες και προτάσεις προοπτικής. Ομως, ξεκινάμε με κάτι που εσείς το θεωρείτε ξεπερασμένο - πού βρίσκεται το εργατικό κίνημα, πού βρίσκεται το κίνημα των αυτοαπασχολούμενων στην πόλη και στην ύπαιθρο.
Εμείς ξεκινάμε από το τι κάνει η νεολαία. Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από πουθενά αλλού, γιατί στο κάτω κάτω θα έρθουν οι εκλογές και θα παλέψουμε. Ομως, οι επόμενες εκλογές θα νομιμοποιήσουν μια αντιλαϊκή πολιτική, τίποτα παραπάνω.
Επομένως, όλες μας οι προτάσεις, που είναι συγκεκριμένες, αναλυτικές, πολυσέλιδες, ξεκινούν από έναν παράγοντα, τον πρωταγωνιστικό και αναντικατάστατο εργατικό, λαϊκό παράγοντα. Ολα τα άλλα έρχονται μετά.

Κρίσιμα τα επόμενα 24ωρα για τον 21χρονο απεργό πείνας

Κρίσιμα τα επόμενα 24ωρα για τον 21χρονο απεργό πείνας

Ενα μήνα απεργίας πείνας κλείνει σήμερα ο 21χρονος κρατούμενος Ν. Ρωμανός με αίτημα να του δοθεί εκπαιδευτική άδεια ώστε να παρακολουθήσει τη σχολή στην οποία πέρασε μετά από πανελλαδικές εξετάσεις. Τα επόμενα 24ωρα είναι κρίσιμα για τον απεργό πείνας, ενώ προτίθεται να ξεκινήσει και απεργία δίψας μόλις κατατεθεί προς ψήφιση η τροπολογία της κυβέρνησης, σύμφωνα με τα όσα είπε ο δικηγόρος του. Σύμφωνα με πληροφορίες, και χτες, η αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Β. Θεοδώρου, που έχει την υπόθεση, δεν αποφάνθηκε στο αίτημα της αναίρεσης της απόφασης του Δικαστικού Συμβουλίου, που έχουν καταθέσει οι συνήγοροι.

Επιπρόσθετα, κατά τη συνάντηση που είχε χτες στο Μέγαρο Μαξίμου με τον πρωθυπουργό, Αντ. Σαμαρά, ο πατέρας του Ν. Ρωμανού, δεν βρέθηκε λύση. Οπως τόνισε ο πατέρας μετά τη συνάντηση, «ο πρωθυπουργός δεν δεσμεύτηκε για τίποτα. Αυτό που ζητάω είναι να γίνει δεκτό το αίτημα του παιδιού μου. Ο Νίκος θα συνεχίσει την απεργία πείνας». Παρών στη συνάντηση ήταν και ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χ. Αθανασίου. Να σημειωθεί ότι ο Ν. Ρωμανός δήλωσε με σημείωμα ότι διαφωνεί κάθετα με την απόφαση των γονιών του να συναντηθούν με τον πρωθυπουργό.
Τέλος, ο πατέρας του Ν. Ρωμανού είχε συνάντηση, χτες, κατόπιν αιτήματός του, και με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ Θερίζει η πείνα

ΒΡΕΤΑΝΙΑ

Θερίζει η πείνα

ΛΟΝΔΙΝΟ.--
Φουντώνει η μάστιγα της πείνας και της κοινωνικοοικονομικής εξαθλίωσης στη Βρετανία, εξαιτίας του συνδυασμού των χαμηλών μισθών, της άγριας περικοπής ή και στέρησης βασικών επιδομάτων Πρόνοιας, προκειμένου να βγει με λιγότερες απώλειες από την κρίση το κεφάλαιο και τα βάρη να επωμιστούν και πάλι τα λαϊκά στρώματα και μάλιστα χωρίς μνημόνια. Μέχρι και ο Αγγλικανός αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, Τζάστιν Ουέλμπι, απηύθυνε έκκληση, μέσω άρθρου του στην εφημερίδα «Μέιλ ον Σάντεϊ», προς τη βρετανική κυβέρνηση ζητώντας της να κάνει «περισσότερα» στον τομέα της επισιτιστικής αρωγής.
Ο Ουέλμπι παρενέβη έπειτα από έκθεση ομάδας βουλευτών, οι οποίοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου διαπιστώνοντας ιλιγγιώδη αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που επισκέπτονται τις λεγόμενες «Τράπεζες Τροφίμων». Σύμφωνα με το Τράσελ Τραστ, μία από τις σημαντικότερες ενώσεις διαχείρισης τραπεζών τροφίμων, ο αριθμός των ανθρώπων που ζητούν βοήθεια σε τρόφιμα αυξήθηκε από 128.697 το 2011/2012 σε 913.138 το 2013/2014! Σύμφωνα με την έρευνα, το κόστος διατροφής, μετακίνησης και στέγασης έχει αυξηθεί ραγδαία κατά την τελευταία 11ετία ενώ πολλά παιδιά φτωχών ή άνεργων οικογενειών πηγαίνουν συχνά στο σχολείο πεινασμένα αφού οι γονείς τους αδυνατούν να τους εξασφαλίσουν ακόμη και ένα πιάτο φαΐ.
Πάντως, η βαρόνη Τζένκιν του Κένινγκτον, που πρωταγωνιστεί σε εκστρατεία υπέρ του Συντηρητικού Κόμματος, προκάλεσε χτες σάλο στη Βρετανία με τον ισχυρισμό της ότι οι φτωχοί στη χώρα «πεινούν επειδή... δεν ξέρουν να μαγειρέψουν απλά, θρεπτικά φαγητά με φθηνά υλικά»!