Κυρίαρχες οι λογικές προστασίας του «προϊόντος»

Κυρίαρχες οι λογικές προστασίας του «προϊόντος»

Icon

Πλευρά των επιχειρηματικών ανταγωνισμών στο χώρο του αθλητισμού αποτελεί η βία στα γήπεδα

Σε θολό τοπίο όσον αφορά τα εξωαγωνιστικά θέματα αλλά και στο συνεχιζόμενο μοτίβο της όξυνσης της ενδοεπιχειρηματικής κόντρας συμφερόντων που διεξάγεται στο χώρο, το ελληνικό ποδόσφαιρο και ειδικότερα τα πρωταθλήματα της Super League και Football League επέστρεψαν στη δράση αυτό το Σαββατοκύριακο, μετά τη σχεδόν 20ήμερη διακοπή εξαιτίας ενός προγραμματισμένου γεγονότος (αγώνας της Εθνικής ανδρών) και ενός έκτακτου (απειλές κατά των μελών της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας - ΚΕΔ). Για το δεύτερο γεγονός υπήρξε η απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΠΟ για αναβολή της αγωνιστικής δραστηριότητας μετά τη φραστική επίθεση προς τον Γιάννη Τσαχειλίδη, μέλος της τότε ΚΕΔ, και την πυρκαγιά στο σπίτι του Γ. Μπίκα, πρώην πλέον προέδρου της ΚΕΔ.
Στο διάστημα που μεσολάβησε, για μια ακόμη φορά είδαμε νέα μέτρα να αποτελούν την αντίδραση των κυβερνητικών παραγόντων, όπου η αυστηροποίηση των ποινών αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα, όπως και η απειλή για «ποδοσφαιρικό Grexit», αποβολή των ομάδων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Την ίδια ώρα, επίδειξη πυγμής έγινε και από τη Διοικούσα Επιτροπή (ΔΕ) της ΕΠΟ, η οποία πήρε την απόφαση για αναβολή. Μετά την αλλαγή προσώπων στην ΚΕΔ αφού όλα τα προσφάτως διορισμένα μέλη της παραιτήθηκαν μετά τα τελευταία γεγονότα και κατόπιν πίεσης από τις FIFA - UEFA, η ΔΕ της ΕΠΟ πήρε την απόφαση για επανέναρξη της δράσης, υπό την απειλή ότι τυχόν επανάληψη αντίστοιχων γεγονότων θα είναι καταλυτική για σοβαρές εξελίξεις.

Τα... παραδοσιακά «νέα μέτρα»

Icon

Τα εκάστοτε μέτρα που αφήνουν στο απυρόβλητο τη ρίζα των προβλημάτων στο ποδόσφαιρο δίνουν συνέχεια στο... θολό τοπίο

Οπως και να 'χει και παρά την πολλοστή το τελευταίο διάστημα αναβολή της αγωνιστικής δράσης αλλά και τις προειδοποιήσεις κυρίως από την πλευρά της Ομοσπονδίας για το υπό ποιες συνθήκες θα γινόταν η επανέναρξη των πρωταθλημάτων, ένα είναι το προφανές... Οτι ουσιαστικά όχι μόνο τίποτε δεν άλλαξε αλλά κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι είτε σύντομα είτε αργότερα δε θα υπάρξουν αντίστοιχα γεγονότα. Και αυτά φυσικά όχι μόνο δεν αποτελούν μεμονωμένες ή τυχαίες περιπτώσεις αλλά είναι το αποτέλεσμα των λογικών και των πρακτικών που διέπουν σήμερα το οικοδόμημα του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου. Το οποίο, έχοντας μεταβληθεί σε ένα «προϊόν» για την απόκτηση κέρδους αυτών που δραστηριοποιούνται στο χώρο, αποτελεί το πρόσφορος έδαφος για επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς είτε για την κυριαρχία στο ποδόσφαιρο είτε πέρα από τα στενά του όρια. Για μια ακόμη φορά οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες κατέφυγαν στην πεπατημένη των νέων μέτρων προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές εξελίξεις. Εξελίξεις οι οποίες ήρθαν ως αποτέλεσμα του πολέμου συμφερόντων και επί της ουσίας ακύρωσαν τα επίσης «νέα μέτρα» που είχαν παρθεί λίγους μήνες πριν με το σκεπτικό (και τότε) να λειτουργήσουν ανασταλτικά για να μην υπάρξουν αντίστοιχα περιστατικά...

Eurokinissi

Η προστασία του «προϊόντος» είναι αυτή που καίει τους αρμοδίους όταν τα πράγματα ξεφεύγουν

Τα όσα πρόσφατα ανακοινώθηκαν μετά τις νέες εξελίξεις είχαν ως βάση τη μεγιστοποίηση των ποινών, χωρίς φυσικά να χτυπούν την ουσία των φαινομένων: Την επιχειρηματική δράση στο ποδόσφαιρο, η οποία αποτελεί την αιτία των όσων συμβαίνουν σήμερα με τις κινήσεις στο παρασκήνιο, τις μαφιόζικου τύπου τακτικές, τους στημένους αγώνες, την οπαδική βία κ.τ.λ. Και είναι αναμφισβήτητο ότι και στο χώρο του ποδοσφαίρου αυτή η επιχειρηματική δράση είναι «νύχι - κρέας» με τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Τα γεγονότα που υπήρξαν τα τελευταία χρόνια σε αυτούς που κρατούν τα ηνία του παγκόσμιου και ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, FIFA και UEFA, με τα τεράστια σκάνδαλα διαφθοράς είναι ένα από τα πλέον τρανταχτά παραδείγματα της σαπίλας του χώρου.
Παρά τα κατά καιρούς ευχολόγια και την... εύκολη ύψωση του «λάβαρου της κάθαρσης» η πρόσκληση σε διαβούλευση για το καλό του ποδοσφαίρου των ίδιων των επιχειρηματιών του παραμένει ως κεντρικός σκοπός για να λυθούν τα προβλήματα. Πρακτική βέβαια που χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται και από τους νυν κυβερνητικούς αρμόδιους του αθλητισμού, της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Και φυσικά διαψεύδει τις εξαγγελίες περί μάχης κόντρα στα συμφέροντα.

Μέλημα να... σωθεί το «προϊόν»

Είναι προφανές ότι η αντιμετώπιση των ακραίων φαινομένων είτε από πλευράς κυβέρνησης είτε από πλευράς ποδοσφαιρικών φορέων εστιάζει κυρίως στις λογικές που έχουν να κάνουν περισσότερο με την εξάλειψη των κακώς κειμένων προκειμένου να αποφευχθεί η περαιτέρω απαξίωση, με ό,τι συνέπειες έχει αυτή για τα κέρδη των επιχειρηματιών του χώρου. Σε αυτό το σκεπτικό άλλωστε βασίστηκε και η πίεση που άσκησαν οι FIFA - UEFA στη νυν διορισμένη από τις ίδιες προσωρινή ΔΕ στην ΕΠΟ, η οποία πήρε την απόφαση άρσης της αναβολής και άμεσης επανέναρξης των πρωταθλημάτων. Κάτι που συνέβη μετά τη συγκρότηση της νέας ΚΕΔ και παρά το γεγονός ότι βασικές προϋποθέσεις που είχε θέσει παρέμεναν απραγματοποίητες. Οπως η δημοσιοποίηση του πορίσματος της Πυροσβεστικής για τα αίτια της πυρκαγιάς στο σπίτι του Γ. Μπίκα αλλά και η διαμόρφωση «ασφαλών συνθηκών για όλους».
Την ίδια ώρα, η ίδια η Super League, με τα περισσότερα προβλήματα να παραμένουν και παρά την όξυνση του ανταγωνισμού ανάμεσα στα μέλη της, προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει τη λύση για την αναβάθμιση του «προϊόντος». Μάλιστα, πρόσφατα παρουσιάστηκαν οι μελέτες που είχαν παραγγελθεί από τη Λίγκα σε δύο εξειδικευμένες εταιρείες για τους τρόπους που μπορεί να επιτευχθεί η αναβάθμιση. Σε αυτές γινόταν λόγος για μείωση των ομάδων σε 14 ή και 12 και αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής του πρωταθλήματος για την ανάδειξη του πρωταθλητή και τις ομάδες που θα υποβιβάζονται.

Λάμπει το άστρο του Φιντέλ Κάστρο

 Λάμπει το άστρο του Φιντέλ Κάστρο

Το όνομά του σημαίνει "πιστός" και δε θα μπορούσε να έχει πιο δυνατή κι εύστοχη σημειολογία. Ο Φιντέλ δεν ήταν μαρξιστής στα νιάτα του, αλλά συνάντησε το μαρξισμό στην πορεία και έμεινε ως το τέλος της ζωής του πιστός στα ιδανικά της επανάστασης, παρά κι ενάντια στο κύμα της παγκόσμιας αντεπανάστασης, παρά κι ενάντια στις άπειρες, ανείπωτες δυσκολίες κι εμπόδια που προκαλεί η απομόνωση που έχουν επιβάλει στην Κούβα οι ΗΠΑ και το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο.

Το επίθετό του είναι Κάστρο, και στα ελληνικά δε θα μπορούσε να έχει πιο δυνατή κι εύστοχη σημειολογία. Η Κούβα ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα το νησί της επανάστασης, ένα φρούριο ελεύθερων πολιορκημένων, που αντέχουν όρθιοι και περήφανοι. Ο ορισμός του γαλατικού χωριού, που είναι περικυκλωμένο από ρωμαϊκά οχυρά, κι ένα από αυτά μάλιστα βρίσκεται στην άκρη του νησιού, σαν στρατιωτική βάση (Guantanamo). Μόνο που αντί για μαζικό ζωμό, ο κουβανικός λαός έχει ρούμι και ζαχαροκάλαμα, μια ακατανίκητη εσωτερική παρόρμηση για χορό και μια απέραντη εμπιστοσύνη κι αγάπη στον ηγέτη του, που μάλλον θα τη γιγαντώσει, παρά θα τη σβήσει ο θάνατός του (κι είναι εντελώς βέβαιο πως οι αυθόρμητες εκδηλώσεις λατρείας θα γίνουν αντικείμενο χλευασμού από τα "αντικειμενικά, δυτικά ΜΜΕ").

Ο θάνατός του ήρθε λίγους μόλις μήνες μετά από την επίσκεψη του Ομπάμα στην Κούβα και δε θα μπορούσε να έχει πιο ιδιαίτερη σημειολογία. Οι Αμερικανοί είδαν να συμβαίνει αυτό που προσπαθούσαν να πετύχουν εδώ και (παραπάνω από) μισό αιώνα, εδώ και δέκα διαφορετικούς προέδρους των ΗΠΑ, με (τουλάχιστον) 634 αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας του Φιντέλ. Είδαν δηλαδή να "πετυχαίνουν" ως "φίλοι" αυτό που μάταια προσπαθούσαν να πετύχουν τόσα χρόνια ως εχθροί της Κούβας -κι αυτό είναι μια συμβολική προειδοποίηση για το νησί της επανάστασης. Από την άλλη μεριά, μπορεί να πει κανείς πως ο Φιντέλ έζησε αρκετά, για να δει έναν πρόεδρο των ΗΠΑ να επισκέπτεται την Κούβα, κι από τη στιγμή που τα είχε δει όλα σε αυτή τη ζωή, μπορούσε ήσυχος να κλείσει τα μάτια του. Εκτός κι αν το έκανε, για να μη δει τη συνέχεια.

Ο Φιντέλ Κάστρο δεν ξεκίνησε ως κομουνιστής, αλλά συνάντησε το μαρξισμό στην πορεία νομοτελειακά, όπως λένε οι μαρξιστές, κι όπως θα έκανε δηλαδή κάθε συνεπής επαναστάτης. Κι αν κάπου τον "παραβίασε" δεν είναι στα όποια τυχόν λάθη έχει κάνει κατά καιρούς, στις υποχωρήσεις που έκανε για να αντιμετωπίσει τους συντριπτικά αρνητικούς συσχετισμούς ή στη σημερινή στροφή της Κούβας, που αποτυπώνεται και στις αποφάσεις του τελευταίου (7ου) συνεδρίου του ΚΚ Κούβας.

"Παραβίασε" όσα διδάσκει ο μαρξισμός για τον ιστορικό ρόλο και τα όρια της προσωπικότητας στο κοινωνικό προτσές, και το περίφημο συμπέρασμα πως είναι η ιστορία αυτή που δημιουργεί τα πρόσωπα κι όχι αντίστροφα. Είναι αυτή που ψάχνει τους πρωταγωνιστές με εκείνα τα γνωρίσματα, που θα εκφράσουν σαν αναγκαιότητα τις κοινωνικές τάσεις και μπορεί να αντικαταστήσει κάποιο πρόσωπο που θα εκλείψει από το προσκήνιο με ένα άλλο, που θα έχει παρόμοια χαρακτηριστικά.

Παραβίασε όλα τα παραπάνω, όπως κάθε μεγάλη προσωπικότητα, που ξεφεύγει από το μέσο όρο, κάνοντας τους πάντες να αναρωτιούνται ενδόμυχα αν η επανάσταση μπορεί να επιζήσει μετά από το δικό του θάνατο, την απώλεια ενός και μόνο προσώπου (αν και υπάρχει και ο Ραούλ). Αφήνει όμως μια σπουδαία, ανεκτίμητη παρακαταθήκη, το άστρο του που φωτίζει το δρόμο της επανάστασης, που επιβίωσε από τον πόλεμο (των άστρων) με τα 50 αστέρια της αστερόεσσας, και που γιγαντώνεται με το βιολογικό του τέλος, περνώντας στα όρια του μύθου, πέρα κι από την αθανασία της ιστορίας.

Αφήνει πάνω από όλα πολύτιμη παρακαταθήκη τα προφητικά του λόγια στο πρόσφατο συνέδριο του ΚΚ Κούβας (που μοιάζουν αρκετά με τη φράση του Χαρίλαου για τους ζευγάδες που φεύγουν και τη σπορά που μένει).
Για όλους έρχεται η ώρα μας, αλλά οι ιδέες των Κουβανών κομμουνιστών θα μείνουν ζωντανές...

Hasta Siempre Fidel, Hasta Siempre Comandante

Διαβάστε επίσης ένα πρόσφατο κείμενο για τα 90χρονα του Φιντέλ.

Αναπάντητα ερωτήματα

Αναπάντητα ερωτήματα

Δύο απόψεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον καταγράφηκαν σε προχτεσινά δημοσιεύματα του Τύπου, στα απόνερα της διαπραγμάτευσης για το Κυπριακό που ολοκληρώθηκε στην Ελβετία, χωρίς για την ώρα να υπάρξει συμφωνία. Και τα δύο δημοσιεύματα, σε διαφορετικές εφημερίδες, αναφέρονται στα ζητήματα της Ασφάλειας και των εγγυήσεων, που τέθηκαν ακροθιγώς στη διμερή διαπραγμάτευση. Είναι ζητήματα που προβάλλονται κατά κόρον από την ελληνική κυβέρνηση και παρουσιάζονται πλέον ως η βασική αιτία του ναυαγίου των συνομιλιών στην Ελβετία.

***

Γράφτηκε, λοιπόν, στον Τύπο για το πώς θα μπορούσε σε βάθος χρόνου να λυθεί το ζήτημα των εγγυήσεων και της Ασφάλειας στο νησί, αν υπάρξει βέβαια προηγουμένως συμφωνία σε όλα τα υπόλοιπα σημεία του προωθούμενου διχοτομικού σχεδίου: «Σε εύλογο βάθος χρόνου θα μπορεί να επιτευχθεί η αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και ακολούθως η αντικατάσταση των δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας (ΕΛΔΥΚ και ΤΟΥΡΚΔΥΚ), που προνοούσε η συνθήκη εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, με μια μεικτή/διακοινοτική στρατιωτική δύναμη Ταχείας Αντίδρασης (...) Περαιτέρω, με την πλήρη ένταξη ενός μεικτού κυπριακού στρατού σ' ένα νέο πλαίσιο ασφαλείας, αίρονται τα όποια υφιστάμενα εμπόδια, τουλάχιστον αυτά που προβάλλει η Τουρκία, για τη συμμετοχή της Κύπρου στις Ευρωνατοϊκές συναντήσεις και συνεργασίες (...) Ας μη λησμονείται άλλωστε ότι στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, αποφασίστηκε η αναβάθμιση των σχέσεων και ο περαιτέρω συντονισμός μεταξύ μεταξύ ΝΑΤΟ και ΕΕ, σε μια συνάντηση κορυφής που, ως γνωστόν, η Κύπρος απουσίαζε. Πρόβλημα που μπορεί εν ευθέτω χρόνω να επιλυθεί με την ένταξη της Κύπρου στο σύστημα ασφαλείας που προσφέρεται στο πλαίσιο του Συνεταιρισμού για την Ειρήνη».

***

Στο δεύτερο δημοσίευμα καταγράφεται η εξής άποψη για το ίδιο θέμα: «Αλλά δεν είναι λογική η λύση να προβλέπει την παραμονή κατοχικών δυνάμεων σε μια χώρα - μέλος της ΕΕ. Τι είδους ανεξάρτητη χώρα θα είναι αυτή; (...) Το ερώτημα τίθεται πρωτίστως προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, αφού θα πρόκειται για ευρωπαϊκό έδαφος. Και δεν μιλάμε για μια "πολύ σύντομη" περίοδο κάποιων εβδομάδων ή μηνών, την οποία επιβάλλουν λόγοι πρακτικοί, και στη διάρκεια της οποίας θα μπορούσε να υπάρξει ένας συνδυασμός σταδιακής εφαρμογής προνοιών της λύσης κάθε φορά που θα αποχωρούσε ένα σημαντικό τμήμα των δυνάμεων. Αλλά εδώ κάποιοι μιλούν για... χρόνια. Οσο για αυτούς που επιμένουν να υπάρχουν οπωσδήποτε δυνάμεις στο νησί, αυτές θα μπορούσαν να προέλθουν από διεθνείς παράγοντες ή οργανισμούς. Αν όχι από τον ΟΗΕ που δεν διαθέτει την απαιτούμενη αποτρεπτική ισχύ, ή την ΕΕ της οποίας η Τουρκία δεν είναι μέλος, ίσως από το ΝΑΤΟ στο οποίο ανήκουν και η Τουρκία και η Ελλάδα; Αλλά όχι τουρκικές ή ελληνικές δυνάμεις».

***

Η πρώτη άποψη, συνδυάζει τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και καταλήγει να προτείνει μια «λύση» για τη μελλοντική ασφάλεια του νέου ομόσπονδου κράτους, ενταγμένη στο πλαίσιο των δομών του ΝΑΤΟ, όπως είναι ο «Συνεταιρισμός για την Ειρήνη». Στην πραγματικότητα, μιλάμε για ασφάλεια υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ. Αλλά και η δεύτερη άποψη οδηγεί στα ίδια, από άλλο δρόμο. Δηλαδή, στην ανάληψη από το ΝΑΤΟ της ευθύνης για την ασφάλεια στο νησί. Οπως γράφεται, μάλιστα, οι θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης δεν απέχουν πολύ από το πνεύμα όσων εκφράζουν και οι παραπάνω απόψεις, κι αυτό φαίνεται πως υπήρξε ένα από τα «αγκάθια» στις συνομιλίες για το Κυπριακό, καθώς η Τουρκία, ως κράτος με μεγαλύτερη γεωπολιτική ισχύ στην περιοχή, θα βρεθεί στρατιωτικά και πολιτικά σε πιο μειονεκτική θέση, αν το ζήτημα της ασφάλειας της Κύπρου ανατεθεί στο ΝΑΤΟ, με το οποίο, ούτως ή άλλως, οι σχέσεις της αυτήν την περίοδο δεν είναι οι καλύτερες.

***

Σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνεται ότι στο ζήτημα του Κυπριακού συγκρούονται μεγάλα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και ότι είναι μεγάλο το ενδιαφέρον για το ζήτημα της ασφάλειας, πρώτα απ' όλα από τις ΗΠΑ. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι η αλληλουχία των γεγονότων, από τον πρώτο γύρο των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία, μέχρι την ανεπιτυχή ολοκλήρωσή τους στις αρχές της βδομάδας, περιλαμβάνει και την επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα που μεσολάβησε, με το Κυπριακό ψηλά στην ατζέντα. Τα ερωτήματα για το τι συζήτησε ο Αμερικανός Πρόεδρος με τον Ελληνα πρωθυπουργό, δεν έχουν ακόμα απαντηθεί. Εκτός αν τα απαντήσουν οι ίδιες οι εξελίξεις...

Π.

Το έγκλημα έχει ένοχο

Το έγκλημα έχει ένοχο

Ο ένοχος για το τραγικό συμβάν στη Μόρια της Λέσβου, που στοίχισε τη ζωή σε μία γυναίκα και ένα προσφυγόπουλο, έχει ονοματεπώνυμο. Είναι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που έχουν εγκλωβίσει χιλιάδες ανθρώπους στα νησιά, στους χώρους «πρώτης υποδοχής», με βάση τη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας και που τους έχουν καταδικάσει να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες.
Χιλιάδες άνθρωποι, έρμαια και υποψήφια θύματα ή των συνθηκών διαβίωσης, όπως στην περίπτωση της Λέσβου (Μόρια), ή των κάθε λογής φασιστοειδών δολοφόνων χρυσαυγιτών, όπως στην περίπτωση της Χίου (Σούδα), που τους στρώνουν το χαλί οι κυβερνώντες και οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών. Αυτή ακριβώς η πολιτική έχει οδηγήσει στην κατάσταση που επικρατεί εδώ και καιρό στα νησιά του Αιγαίου. Νησιά - ζώνες διπλού εγκλωβισμού.
Πάνω στο δράμα των προσφύγων και τις συνέπειες που προκύπτουν από τη συσσώρευσή τους στα νησιά του Αιγαίου, παίζονται πολλά και επικίνδυνα παιχνίδια. Με αφορμή το προχτεσινό τραγικό συμβάν, ξεδιπλώθηκε όλη η βεντάλια αυτών των βρώμικων παιχνιδιών. Η κυβέρνηση μίλησε για άλλη μια φορά για την ανάγκη τήρησης της συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι εάν αυτή καταπέσει, τότε θα έρχονται κάθε μέρα στα νησιά χιλιάδες άνθρωποι.
Ισχυρίζεται, δηλαδή, ότι αυτή η συμφωνία, που κρατά εγκλωβισμένους αυτούς τους ανθρώπους, που δίνει τροφή στα σχέδια των φασιστοειδών, που καταδικάζει γυναίκες και παιδιά να παίζουν τη ζωή τους «κορόνα - γράμματα», πρέπει να τηρείται σαν Ευαγγέλιο! Ετσι, λοιπόν, από τη μία συγκαλύπτει τις δικές της ευθύνες και της Ευρωπαϊκής Ενωσης και, από την άλλη, ζητά από το λαό να θεωρεί ότι η συμφωνία - δολοφόνος, είναι το ...γιατρικό για το Προσφυγικό, αφού άλλη λύση δεν υπάρχει!
Βεβαίως, δεν θα περίμενε κανείς από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να μιλήσει για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τους πολέμους, τη φτώχεια και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Γιατί, είναι δεδομένο ότι είναι βουτηγμένη μέχρι το λαιμό στους βρώμικους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών. Πολύ περισσότερο που το Προσφυγικό βρίσκεται στο επίκεντρο των γεωπολιτικών παζαριών ανάμεσα σε ΕΕ και Τουρκία με τη συμμετοχή και της Ελλάδας.
Καλό είναι να θυμόμαστε ότι αυτήν τη στιγμή, τα βόρεια σύνορα είναι κλειστά για τους πρόσφυγες, ενώ η ίδια η συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας απαγορεύει τη μεταφορά προσφύγων από τα νησιά στην ηπειρωτική χώρα, ώστε να ελαφρυνθεί η κατάσταση, αφού στοιβάζουν πολλαπλάσιους ανθρώπους σε χώρους που δεν τους χωράνε, ζώντας σε άθλιες συνθήκες, με όλες τις αρνητικές για τη ζωή και την υγεία τους συνέπειες, επειδή πρέπει πρώτα να ελεγχθούν στους χώρους πρώτης υποδοχής, δηλαδή στα νησιά. Ας μην γελιόμαστε... Το θέμα δεν είναι απλά μία συμφωνία. Η συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, άλλωστε, είναι ένα μικρό - και απαραίτητο για το μεγάλο κεφάλαιο, ελληνικό και ξένο - κομμάτι ενός μεγάλου γεωπολιτικού παζλ.
Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση πρέπει να σημάνει συναγερμός στα εργατικά σωματεία, στους μαζικούς φορείς των νησιών, των γυναικών, των φοιτητών και σπουδαστών, των αγροτών, των εργαζομένων στα «hot spots» και φυσικά των εγκλωβισμένων μεταναστών και προσφύγων.
Με την ανάπτυξη κοινής δράσης κόντρα στην πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης, που εγκλωβίζει στα νησιά χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες και προκαλεί σοβαρά προβλήματα και στους κατοίκους. Με αίτημα τον άμεσο απεγκλωβισμό των προσφύγων - μεταναστών από τα νησιά και στη συνέχεια, από τη χώρα, το κλείσιμο των «hot spots» και την εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών προσωρινής υποδοχής και καταγραφής, την αποκατάσταση των πιθανών ζημιών που οφείλονται στην αναγκαστική συμβίωση σε ακατάλληλους χώρους και περιοχές.
Με σταθερό μέτωπο για την άμεση αντιμετώπιση της προβοκατόρικης δράσης φασιστοειδών και αντιδραστικών δυνάμεων που βρίσκουν έτοιμο το δρόμο για να χτυπήσουν, να τραμπουκίσουν, να δηλητηριάσουν με το ρατσισμό τους.

Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά

 Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά

Αλλά ενίοτε μπορεί να γίνει λευκή, σαν του Βόλου κι άλλων πρωτοπόρων περιοχών, που γιορτάζουν για τα πολυκαταστήματα που μένουν ανοιχτά τις νύχτες, αντί να σκοτίζονται για όσα μαγαζιά βάζουν λουκέτο στο φως της μέρας. Το παν είναι να έχεις θετική στάση ζωής, να μην κολλάς στα αρνητικά, γιατί οι φιλελέδες έχουν ανακαλύψει πως η οικονομία είναι πρωτίστως θέμα ψυχολογίας...

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε το μαύρο Νοέμβρη της Μπάρτσα -που έχει γενέθλια σε λίγες μέρες- το μαύρο στην ΕΡΤ, που απέκτησε ξανά σήμα, αλλά της έμεινε η φαιά προπαγάνδα. Διάφορες μαύρες βίβλους (με ροζουλί περιτύλιγμα), τις υποσχέσεις των κοψοχέρηδων για μαύρο στην κάλπη, το μαύρισμα των διακοπών που ξεφτίζει γρήγορα σαν προεκλογική υπόσχεση. Τους μαύρους πάνθηρες, το μαύρο γάτο που "τους είδε μαύρους νόμιζε με φίλους πως θα κάνει" -αλλά ακόμα να γίνει μάθημα σε ορισμένους ερυθρίζοντες η μαύρη αντίδραση κι οι μεταμφιέσεις της- κι η μαύρη Τρίτη από το κραχ του 29'.

Ήρθε λοιπόν ο καιρός για τη μαύρη Παρασκευή, όπου σε αντίθεση με τη "μεγάλη" (Παρασκευή), οι καμπάνες χτυπάνε χαρμόσυνα, για να υποδεχτούν το ποίμνιο (δηλ κοπάδι) των καταναλωτών και την ανάσταση της ψόφιας αγοράς και της χειμαζόμενης οικονομίας. Κι εφόσον το έθιμο είναι ξενόφερτο, σταλμένο πάντα απ' την Αμερική, όπως λέει ένας στίχος, λογικό και επόμενο ήταν να πάρει ένα ξενικό όνομα (Black Friday), κατά τη μηχανική μεταφορά του στην ελληνική πραγματικότητα.

Μπορεί εμείς να μην έχουμε ημέρα των Ευχαριστιών (Thanksgiving), αλλά έχουμε τις "ευχαριστίες στην Αμερική", σε ροζ (σαν κραγιόν) και πράσινη εκδοχή, με την ανάμειξη της Τουρκίας, αντί για γαλοπούλα (που και αυτή turkey είναι). Έχουμε αμερικανάκια που θαυμάζουν τον Ομπάμα και τον εκάστοτε πρόεδρο των ΗΠΑ, ασχέτως χρώματος. Μαύρος πρόεδρος, άσπρος πρόεδρος, το ζήτημα είναι να κάνει το ιμπεριαλιστικό γεράκι και να πιάνει ποντίκια, για να  παραφράσουμε τον Κινέζο Ντενγκ. Αυτός είναι ο νόμος που κινεί διαχρονικά τον καπιταλισμό.



Έχουμε επίσης θύματα του πολιτισμικού ιμπεριαλισμού (που ακολουθεί πάντα τον οικονομικό) που γιορτάζουν σαν αμερικανόβλαχοι το Halloween μες στο Νοέμβρη και την κολοκύθα που κουβαλάν αντί για μυαλό πάνω από το λαιμό τους. Κι όπως σημειώνει πολύ σωστά ο Poe δεν πρόκειται πια για την εμπορευματοποίηση μιας γιορτής (που ξεχειλώνεται για να ξεκινήσει ένα μήνα πριν) αλλά για τη γιορτή-εορτασμό της εμπορευματοποίησης, που ψάχνει αφορμές για να εκδηλωθεί.

Οι θιασώτες της "ελεύθερης οικονομίας" σοκάρονται με τα δελτία-κουπόνια διανομής προϊόντων στα οποίο παρατηρούνταν έλλειψη στις χώρες του υπαρκτού, αλλά έχουν άλλα μέτρα και σταθμά για τις αντίστοιχες ουρές στον καπιταλισμό και τις υποτιθέμενες κοινωνίες αφθονίας. Δε βρίσκουν την ίδια ευαισθησία για τους πεινασμένους που στοιβάζονται για μια δωρεάν σακούλα λαχανικών. Δεν τους ενοχλεί ο κανιβαλισμός των καταναλωτικών ζόμπι που μπορεί να ποδοπατηθούν μεταξύ τους, για να αποκτήσουν το ιερό δισκοπότηρο προϊόν που θέλουν και ξεροσταλιάζουν στην ουρά ενός ιδιωτικού γυμναστηρίου, για τη δωρεάν εγγραφή.

Όχι βέβαια πως όλα αυτά μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι. Οι μεν στερούνται απλώς χρημάτων, ενώ οι δε στερούνται αξιοπρέπειας, που την αφήνουν στην είσοδο του πολυκαταστήματος μαζί με τα υπόλοιπα προσωπικά τους αντικείμενα.

Το βασικό πρόβλημα δεν είναι οι μαύρες Παρασκευές, αλλά η μαύρη ζωή μιας μεγάλης πλειοψηφίας, που ψάχνει χαραμάδες φωτός και λίγου χρώματος, για να μη βουλιάξει. Είναι οι κυνηγοί προσφορών και κεφαλών. η μαύρη φασιστική αντίδραση που φωλιάζει στις εξωνημένες συνειδήσεις. Και που την ενοχλούν οι κολασμένοι της γης, ιδίως όταν είναι μελαψοί, εκτός κι αν έχουν το μαύρο του καμένου, απανθρακωμένου πτώματος. Τότε αλλάζει το πράγμα...

ΚΕΡΚΥΡΑ-«Ανάκληση χρηματοδότησης του Δήμου Κέρκυρας για επισκευαστικές εργασίες στα λιμάνια Αλύπας Παλαιοκαστρίτσας και Μπενιτσών εφόσον τα λιμάνια αυτά ιδιωτικοποιηθούν».

Εισήγηση της Λαϊκής συσπείρωσης στο θέμα:

«Ανάκληση χρηματοδότησης του Δήμου Κέρκυρας για επισκευαστικές εργασίες στα λιμάνια

Αλύπας Παλαιοκαστρίτσας και Μπενιτσών εφόσον τα λιμάνια αυτά ιδιωτικοποιηθούν».

Το Π.Σ ΙΝ το 2015 είχε εγκρίνει χρηματοδότηση προς το Δήμο Κέρκυρας για συμπληρωματικές και

επισκευαστικές εργασίες στα λιμάνια: Αλύπας Παλαιοκαστρίτσας και Μπενιτσών. Ήταν γνωστό ότι τα

λιμάνια ανήκουν στο Δήμο ο οποίος έπρεπε και να τα διαχειρίζεται.

Αιφνιδιαστικά πριν 3 εβδομάδες και χωρίς να έχει προηγηθεί καμία συζήτηση στο Δ.Σ Κέρκυρας ο

Δήμαρχος και ο χωρικός αντιδήμαρχος ανακοίνωσαν στα Μ.Μ.Ε. την πρόθεσή τους να δώσουν τα 2

λιμάνια σε ιδιωτική εταιρία με το επιχείρημα ότι ο Δήμος δεν διαθέτει τεχνογνωσία για την διαχείριση

λιμανιών και ότι δεν έχει το απαιτούμενο προσωπικό. Πρόκειται για ευθύ και ασύγκριτη

επιχειρηματολογία γιατί δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη τεχνική για την διαχείριση των λιμανιών. Εξάλλου

τα έργα των επισκευών θα γίνονταν από εργολαβικές-τεχνικές εταιρίες.

Στην πραγματικότητα ο Δήμαρχος και ο αντιδήμαρχος προετοιμάζουν το έδαφος για την

ιδιωτικοποίηση των 2 λιμανιών ευθυγραμμιζόμενα πλήρως με την κυβερνητική πολιτική καθώς και με την

πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Όμως τυχόν ιδιωτικοποίηση θα επιφέρει τεράστια ζημιά στους

επαγγελματίες και τους κατοίκους αυτών των περιοχών και όλης της Κέρκυρας γιατί:

Α) Παραδίδει υποδομές που κατασκευάστηκαν από χρήματα του ελληνικού λαού για κερδοφορία στο

ιδιωτικό κεφάλαιο.

Β) Γιατί θα επιβληθούν τεράστια τέλη ελλιμενισμού πχ στην Μαρίνα των Γουβιών το χρηματικό τέλος

ελλιμενισμού για 1 σκάφος 10μ. είναι 2000

Γ) Γιατί θα δοθεί στην όποια ιδιωτική εταιρία και οι περιβάλλοντες χερσαίοι χώροι λιμανιών για

δημιουργία άλλων κερδοφόρων εγκαταστάσεων (Αναψυκτηρίων – Εστιατορίων - Πάρκινγκ κλπ.) γεγονός

που θα πλήξει καίρια την υπάρχουσα υποδομή παρόμοιων δραστηριοτήτων στην ευρύτερη περιοχή.

Ειδικά στην Αλύπα Παλαιοκαστρίτσας υπάρχει χερσαίος χώρος εκατοντάδων στρεμμάτων με 3 έτοιμα

κτίρια. Ουσιαστικά αν γίνει η ιδιωτικοποίηση των 2 λιμανιών και των χερσαίων χώρων τους θα είναι

κυρίαρχος στην ευρύτερη περιοχή η όποια ιδιωτική εταιρία τα πάρει

Αξίζει να υπογραμμιστεί το εξής ενδεχόμενο: Η εταιρία που διαθέτει τεχνογνωσία κατά την

επιχειρηματολογία του Δημάρχου είναι η εταιρία που έχει την ιδιοκτησία-διαχείριση της Μαρίνας των

Γουβιών. Το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών της το κατέχουν Τούρκοι επιχειρηματίες. Δηλαδή ουσιαστικά

ετοιμάζεται το έδαφος να παραχωρηθούν 2 λιμάνια (το ένα διαθέτει και στρατιωτικές εγκαταστάσεις) σε

τουρκικά επιχειρηματικά συμφέροντα με ότι αυτό συνεπάγεται στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη

περιοχή. (Πολεμική βάση της Τουρκίας υπάρχει στην Αυλώνα της Αλβανίας – Απαιτήσεις της Αλβανικής

κυβέρνησης για συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Κέρκυρα – Τουρκικές

προκλήσεις στο Αιγαίο κλπ.)

Όταν το Π.Σ. ΙΝ αποφάσιζε την χρηματοδότηση για τις επισκευές στα 2 λιμάνια γνώριζε ότι την

διαχείριση τους θα την είχε ο Δήμος. Τώρα η ηγεσία του Δήμου επιδιώκει να τα δώσει σε εταιρία αφού

πρώτα επισκευάσει τις ζημιές με δημόσιο χρήμα!

Προτείνουμε τα εξής:

Με απόφαση του Π.Σ. να απαιτήσει από τον Δήμο Κέρκυρας να παραμείνουν σε δημόσια (Δημοτική)

ιδιοκτησία και διαχείριση. Διαφορετικά, αν δηλαδή προχωρήσει σε απόφαση χρηματοδότησης γιατί

παρεκκλίνει του σκοπού για τον οποίο δόθηκαν και εμμέσως πλην σαφώς χρηματοδοτείται ιδιωτική

εταιρία από δημόσιο χρήμα

23/11/16

Θ. Γουλής

Γ. Κορφιάτης 

ΚΕΡΚΥΡΑ-Οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα!

Οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα!

Την Πέμπτη 24 Νοέμβρη 2016, ύστερα από καταγγελία του Κερκυραϊκού Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων και

μελών του Σωματείου μας-εργαζομένων στο εργολαβικό συνεργείο καθαρισμού του ΓΝΚ της εταιρείας JCB

Security and Facility A.E.-My Services, αποκαλύφθηκε και δημόσια η κλοπή στην οποία συστηματικά προβαίνει

εδώ και πολλούς μήνες η εργοδοσία, προφανώς με τις πλάτες της διοίκησης του Νοσοκομείου, όπως εδώ και

πολύ καιρό το Σωματείο μας έχει καταγγείλει! Δεν χορταίνουν δηλαδή με αυτά που αρπάζουν με νόμιμο τρόπο

από τους εργαζόμενους, αφού μιλάμε για μισθούς πείνας της τάξης των 400 ευρώ, αλλά βάζουν χέρι ακόμα και

στα ψίχουλα, που τους δίνουν ως αμοιβή! Να σημειωθεί πως η εργοδοσία δεν τόλμησε καν να παρουσιαστεί στην

Επιθεώρηση Εργασίας, ως όφειλε, αλλά εξαναγκάστηκε να αποστείλει έγγραφα με τα οποία αποδεικνύεται η

αρπαγή! Και για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της κλοπής, μόνο για μία εργαζόμενη το ποσό ξεπερνά τα 2.000

ευρώ!

Ο ανυποχώρητος αγώνας των εργαζομένων στο πλευρό του Σωματείου μας, εξαναγκάζει για ακόμα μια φορά την

εργοδοσία να υποχωρήσει και να καταβάλει τα κλεμμένα. Βέβαια, η όλη πορεία μέχρι σήμερα δεν είναι σπαρμένη

με ροδοπέταλα. Ο αγώνας αυτός συνάντησε πολλά εμπόδια. Τις απειλές και την τρομοκρατία από την ίδια την

εργοδοσία και τους ανθρώπους της διοίκησης του Νοσοκομείο, τον βρόμικο ρόλο του εργοδοτικού και

κυβερνητικού συνδικαλισμού παλιού και νέου (βλέπε ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ) ενάντια στην οργάνωση και συμπόρευση των

εργαζομένων με το κλαδικό μας Σωματείο, την κατασυκοφάντηση των ίδιων των εργαζομένων, του Σωματείου μας

και του Π.Α.ΜΕ. από τα τσιράκια της εργοδοσίας και της διοίκησης, τη δυσμενή αντιμετώπιση εργαζομένων από

τον εργοδότη επειδή δεν έσκυψαν το κεφάλι, την εφαρμογή της πρακτικής του μαστίγιου και του καρότου για να

κάνουν πίσω, την προσπάθεια ανθρώπων της εργοδοσίας και της διοίκησης να αποτρέψουν τις εργαζόμενες να

έρθουν σε επαφή με το κλαδικό μας Σωματείο και το Π.Α.ΜΕ., την καλλιέργεια της ηττοπάθειας, της

απογοήτευσης της προσμονής και της ανάθεσης και πολλά άλλα για να συνεχίσει τη δουλειά του ανενόχλητος ο

μεγαλοεργοδότης και να αυγατίζει τα κέρδη του.

Η συμπόρευση εργαζομένων του εργολαβικού συνεργείου με το κλαδικό μας Σωματείο, τον Κερκυραϊκό Σύνδεσμο

Ιδιωτικών Υπαλλήλων και ο κοινός μας αγώνας έχει ήδη φέρει σημαντικές κατακτήσεις για το σύνολο των

εργαζομένων σε αυτό. Ρεπό και άδειες, που μέχρι χθες ήταν άγνωστες λέξεις, καταβολή πλέον ολόκληρου του

μισθού και όχι όσων κάθε φορά θέλει ο εργολάβος, συμβάσεις αορίστου χρόνου κ.λπ. Παράλληλα, μετά τις

τελευταίες αποκαλύψεις έχει αρχίσει η καταβολή των κλεμμένων στις εργαζόμενες, που δεν έσκυψαν το κεφάλι

και βγήκαν μπροστά σε αυτόν τον αγώνα. Βεβαίως, ο αγώνας για δουλειά με δικαιώματα στη βάση των

σύγχρονων αναγκών μας, δεν σταματά εδώ..

Αυτά είναι τα αποτέλεσμα του ταξικού ανυποχώρητου αγώνα. Αυτός είναι ο δρόμος, που όλοι οι εργαζόμενοι θα

πρέπει να ακολουθήσουν, καθώς και νέα γενικευμένη επίθεση ετοιμάζεται εναντίον των εργατικών-λαϊκών

δικαιωμάτων που έχουν απομείνει, από συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και κουαρτέτο για λογαριασμό Ελλήνων και

ξένων μεγαλοεπιχειρηματιών.

Δε σκύβουμε το κεφάλι! Η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Π.Α.ΜΕ., που ολοκληρώθηκε πριν λίγες μέρες, με τη

συμμετοχή πάνω από 500 σωματείων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων, σηματοδοτεί το δρόμο της αντεπίθεσης

για όλους τους εργαζόμενους. Καλούμε όλους τους συναδέλφους να έρθουν σε επαφή με το Σωματείο μας, για να

οργανώσουμε τον αγώνα και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας έχουν κλέψει, όλα όσα δικαιούμαστε.

Προετοιμάζουμε την πανελλαδική απεργία στις 8 Δεκέμβρη και συμμετέχουμε μαζικά στο απεργιακό

συλλαλητήριο Σωματείων που συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ. την ίδια μέρα στις 10:00 το πρωί στο Σαρόκο.

Απαιτούμε πίσω όλα όσα μας έκλεψαν αυτά τα χρόνια. Διεκδικούμε να ζήσουμε μια ζωή με βάση τις σύγχρονες

ανάγκες μας και με βάση τις δυνατότητες του 21ου αιώνα! 

Μαύρη Παρασκευή και μαύρη τύφλα μας

 Μαύρη Παρασκευή και μαύρη τύφλα μας

Για αιώνες, το επίθετο "μαύρη" αναφερόταν σε ημέρες κατά τις οποίες σημειώθηκαν καταστροφές. Στην ιστορία, έχουν υπάρξει πολλά γεγονότα που σηματοδότησαν "Μαύρες Παρασκευές", σπουδαιότερο των οποίων θεωρείται ο πανικός τής 24ης Σεπτεμβρίου 1869, που ξέσπασε όταν οι χρηματιστές Τζέυ Γκουλντ και Τζέιμς Φισκ εκμεταλλεύτηκαν τις διασυνδέσεις τους με τη κυβέρνηση Γκραντ για να χειραγωγήσουν την αγορά χρυσού. Όταν ο πρόεδρος Γκραντ έμαθε τι συνέβαινε, διέταξε το υπουργείο οικονομικών να ρίξει μια μεγάλη ποσότητα χρυσού στην αγορά. Η υπερπροσφορά όχι απλώς φρέναρε το ράλλυ αλλά έρριξε και την τιμή τού χρυσού κατά 18%. Εκείνη την ημέρα φτιάχτηκαν και χάθηκαν περιουσίες. Ανάμεσα σ' αυτούς που καταστράφηκαν ήταν και ο γαμπρός τού προέδρου Γκραντ.

Λος Άντζελες, Μαύρη Παρασκευή 2011: Το προσωπικό ασφαλείας ενός Walmart συλλαμβάνει μια κοπέλλα
που ράντισε με σπρέυ πιπεριού όσους ήσαν γύρω της, προκειμένου να εξασφαλίσει ένα Xbox.

Η παλαιότερη γνωστή χρήση τού όρου "Μαύρη Παρασκευή" για την επομένη τής "Ημέρας των Ευχαριστιών" εμφανίζεται στο περιοδικό Factory Management and Maintenance τον Νοέμβριο του 1951, κάτι που έγινε και το 1952. Το περιοδικό χαρακτήριζε έτσι την συνήθεια των εργαζομένων να επικαλούνται ασθένεια εκείνη την ημέρα, ώστε σε συνδυασμό με την προηγουμένη και το σαββατοκύριακο να εξασφαλίζουν τετραήμερη ανάπαυση. Ωστόσο, η χρήση αυτή δεν έπιασε.

Την ίδια εποχή, οι όροι "Μαύρη Παρασκευή" και "Μαύρο Σάββατο" άρχισαν να χρησιμοποιούνται από τους αστυνομικούς τής Φιλαδέλφειας και του Ρότσεστερ, ως έκφραση της αγανάχτησής τους για την διήμερη κυκλοφοριακή συμφόρηση που συνόδευε την έναρξη των αγορών για τα Χριστούγεννα. Για κάποιον άγνωστο λόγο, οι κάτοικοι αυτών των δυο πόλεων ξεχύνονταν για ψώνια ακριβώς αυτό το διήμερο και η κατάσταση γινόταν αφόρητη για τα όργανα της τάξεως (και όχι μόνο). Το 1961, οι δημοτικές αρχές και οι εμπορικοί σύλλογοι των περιοχών αυτών προσπάθησαν να πάρουν κάποια μέτρα που θα βελτίωναν την κατάσταση αλλά η πρωτοβουλία τους δεν έφερε αποτέλεσμα.

Η χρήση τού όρου άρχισε να εξαπλώνεται σιγά-σιγά και να παίρνει την έννοια της πιο εμπορικής ημέρας τού χρόνου, αν και σε ρεπορτάζ τού 1985 η Philadelphia Inquirer αναφέρει ότι οι λιανοπωλητές σε Σινσινάτι και Λος Άντζελες εξακολουθούσαν να αγνοούν τον όρο. Κι ενώ η "Μαύρη Παρασκευή" διαδιδόταν όλο και περισσότερο, οι έμποροι άρχισαν να δυσφορούν με την χρήση ενός κοροϊδευτικού όρου για την πιο σημαντική ημέρα του χρόνου για ψώνια. Έτσι, υιοθέτησαν μια άλλη ερμηνεία, η οποία έχει ως εξής:

Κάθε μέρα, οι έμποροι καταγράφουν στα κιτάπια τους εισπράξεις και πληρωμές. Σύμφωνα με την διεθνή λογιστική πρακτική, όταν το υπόλοιπο ενός λογαριασμού είναι αρνητικό, γράφεται είτε με το πλην (μπροστά ή πίσω από τον αριθμό) είτε μέσα σε παρένθεση είτε με κόκκινο μελάνι, με την τελευταία επιλογή να είναι η επικρατέστερη. Κάθε μέρα του χρόνου, λοιπόν, θα μπορούσε να "κοκκινήσει" (δηλαδή, να αφήσει αρνητικό υπόλοιπο δοσοληψιών) εκτός από την συγκεκριμένη Παρασκευή, η οποία πάντοτε ήταν "μαύρη". Η πρώτη επίσημη εμφάνιση αυτής της εκδοχής εμφανίστηκε πάλι στην Philadelphia Inquirer στις 28 Νοεμβρίου 1981.

Το 2013, μια φήμη στο διαδίκτυο υποστήριξε ότι ο όρος είναι πολύ παλαιότερος και προέρχεται από τον πολιτειακό νότο πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, χάρη στην πρακτική της πώλησης σκλάβων από την επομένη τής "Ημέρας των Ευχαριστιών". Φυσικά,αυτή η εκδοχή ξεχάστηκε σύντομα, μιας και βασιζόταν σε ένα καραμπινάτο ψέμα: η ιδέα τής καθιέρωσης της "Ημέρας των Ευχαριστιών" ανήκει στον Λίνκολν και υλοποιήθηκε μετά τον εμφύλιο.

Η ιδέα καθιέρωσης αυτής της ημέρας ως έναρξης για τα ψώνια των Χριστουγέννων μάλλον οφείλεται στον αη-Βασίλη, ο οποίος κάνει την πρώτη του εμφάνιση στις διάφορες παρελάσεις που πραγματοποιούνται κατά την "Ημέρα των Ευχαριστιών". Από τον 19ο αιώνα, μεγάλα πολυκαταστήματα σε ΗΠΑ και Καναδά συνηθίζουν να χρηματοδοτούν τέτοιες παρελάσεις, μόνο και μόνο για να εμφανιστούν οι αη-Βασίληδες, που θα περνούσαν το έμμεσο μήνυμα "Santa Claus is coming to town, άρα έφτασε ο καιρός για ψώνια". Με τα χρόνια, δημιουργήθηκε και μια άτυπη σύμβαση μεταξύ των επιχειρήσεων, σύμφωνα με την οποία καμμιά τους δεν θα έκανε χριστουγεννιάτικη διαφήμιση πριν απ' αυτή την ημέρα. Κι επειδή δεν έχουν άδικο αυτοί που λένε πως τα πιο παράδοξα πράγματα συμβαίνουν στις ΗΠΑ, αυτή ακριβώς η άτυπη σύμβαση έγινε αφορμή για ένα τέτοιο παράδοξο, που έφτασε να απασχολήσει ως και τον Λευκό Οίκο!

Στην αρχή, ως "Ημέρα των Ευχαριστιών" είχε οριστεί η τελευταία Πέμπτη τού Νοεμβρίου. Κατά την δεκαετία τού 1930, κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου άρχισαν την γκρίνια επειδή εκτιμούσαν ότι το χρονικό διάστημα μέχρι τα Χριστούγεννα ήταν πολύ μικρό και η διαφημιστική εκστρατεία για τις γιορτές θα έπρεπε να αρχίζει νωρίτερα. Η γκρίνια ήταν τόσο έντονη ώστε το 1939 ο πρόεδρος Φρανκλίνος Ρούζβελτ εξέδωσε προεδρικό διάγγελμα το οποίο όριζε ως "Ημέρα των Ευχαριστιών" την τέταρτη Πέμπτη του Νοεμβρίου και όχι την τελευταία, πράγμα που σήμαινε κέρδος μιας εβδομάδας σε ορισμένες χρονιές. Η προεδρική πρωτοβουλία εγκρίθηκε και με πράξη τού Κονγκρέσσου αλλά δεν ήσαν λίγοι οι πολίτες που εναντιώθηκαν στην αλλαγή. Αυτοί συνέχισαν να γιορτάζουν το Thanksgiving Day όπως παλιά, αποκαλώντας την νέα ημερομηνία Franksgiving Day (από το όνομα του προέδρου).

Η μανία των επιχειρήσεων για περισσότερες πωλήσεις έχει οδηγήσει πολλές απ' αυτές να ανοίγουν τα καταστήματά τους όλο και νωρίτερα το πρωί της "Μαύρης Παρασκευής". Πολλά τέτοια καταστήματα ανοίγουν αμέσως μετά τα μεσάνυχτα ενώ υπάρχουν και κάποια που δεν κλείνουν καθόλου το βράδυ τής Πέμπτης. Χάρη σ' αυτή την πρακτική, στις ΗΠΑ γίνεται ήδη λόγος για "Γκρίζες Πέμπτες" και για "Καφετιές Πέμπτες".

Τα τελευταία χρόνια τείνει να καθιερωθεί στις ΗΠΑ και η Κυβερνοδευτέρα (Cyber Monday), μια ιστορία που ξεκίνησε το 2005 από την διαπίστωση ότι πολλοί καταναλωτές είτε δεν μπορούν να ψωνίσουν όπως θα ήθελαν μέσα στον πανζουρλισμό τής "Μαύρης Παρασκευής" είτε απλώς δεν δέχονται να υποστούν την ταλαιπωρία αυτής της ημέρας. Έτσι, η Εθνική Ομοσπονδία Λιανικού Εμπορίου σκέφτηκε να καθιερώσει για όλους αυτούς τους καταναλωτές μια μέρα παρόμοια με την "Μαύρη Παρασκευή", κατά την οποία θα μπορούσαν να κάνουν τα ψώνια τους από το σπίτι ή το γραφείο τους, άνετα, μέσω διαδικτύου. Ως τέτοια μέρα ορίστηκε η πρώτη Δευτέρα μετά τις Ευχαριστίες. Αυτή η κίνηση έγινε δεκτή με ευχαρίστηση από τις επιχειρήσεις που κάνουν πωλήσεις μέσω διαδικτύου (με πρώτη και καλύτερη την Amazon, φυσικά), κάτι που γέννησε τον όρο "Κυβερνοδευτέρα".

Θεσσαλονίκη, οδός Τσιμισκή, σήμερα το πρωί, λίγο πριν ανοίξουν τα μαγαζιά. Θλίψη...

Μαύρες Παρασκευές, Γκρίζες Πέμπτες, Κυβερνοδευτέρες, Λευκές Νύχτες, Χάλλογουιν... Όροι και συνήθειες άγνωστα σε μας, αυτά που οι παλιότεροι αποκαλούσαν "αμερικανιές". Μέχρι τώρα τα χρονικά μας ορόσημα ήσαν η Τσικνοπέμπτη, η Καθαροδευτέρα, το Μεγαλοβδόμαδο, οι Απόκριες, ο Δεκαπενταύγουστος. Ίσαμε τώρα, ο χρόνος μας σημαδευόταν και χρωματιζόταν από την ζωή, τις παραδόσεις και τις συνήθειές μας. Από δω και πέρα τα σημάδια και τα χρώματα θα τα βάζουν οι λογής-λογής επιχειρήσεις, κατά πώς βολεύεται η κερδοφορία τους. Είναι κι αυτό μια πρόοδος, τρομάρα μας και μαύρη τύφλα μας. Δόξα νά 'χει ο καπιταλισμός!

Μαζί εκβιάζουν το λαό

Μαζί εκβιάζουν το λαό

Η «διελκυστίνδα», που έχουν στήσει το τελευταίο διάστημα κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορώντας η μία την άλλη, με επίκεντρο την εξέλιξη της δεύτερης «αξιολόγησης», σε ένα μόνο βαθμό υπηρετεί τον ανταγωνισμό για την ικανότητά τους στην αστική διαχείριση. Από την άλλη, αποσκοπεί στο να διαμορφώσει σκηνικό εκβιασμού του λαού.
ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ΝΔ απευθύνονται στους εργαζόμενους, στα φτωχά - λαϊκά στρώματα, με το πλαστό, παραπλανητικό δίλημμα, ή συναινεί και αποδέχεται τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα για το κλείσιμο της «αξιολόγησης», την έναρξη της συζήτησης για τη διευθέτηση του χρέους, με στόχο την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας ή περνάμε σε φάση αβεβαιότητας και διογκώνεται ο κίνδυνος να απαιτηθεί νέο πρόγραμμα, νέο μνημόνιο. Μια επιχειρηματολογία που θυμίζει την ίδια που χρησιμοποιούσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όταν βρίσκονταν στην κυβέρνηση πριν από το Γενάρη του 2015.
Κρύβουν, βεβαίως, επιμελώς ότι οι στόχοι που μοιράζονται προεξοφλούν την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής, η επίτευξή τους προϋποθέτει την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και το χτύπημα του εισοδήματος των λαϊκών οικογενειών. Οτι από την ανάκαμψη μόνο ωφελημένο θα είναι το κεφάλαιο, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, ενώ οι εργαζόμενοι θα ζουν με τσακισμένα δικαιώματα και ψίχουλα.
Η προσπάθεια εκβιασμού του λαού που εκδηλώνεται πάνω στη βάση της στρατηγικής τους σύμπλευσης, στην κατεύθυνση που υπαγορεύουν οι ανάγκες του κεφαλαίου και τα συμφέροντά του, αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στις ομιλίες του Αλ. Τσίπρα και του Κ. Μητσοτάκη στις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων τους, την περασμένη Τετάρτη, όπου και οι δύο υπερασπίστηκαν το «επιτυχές» κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης» σαν τη «θρυαλλίδα» ευεργετικών για την καπιταλιστική οικονομία εξελίξεων, προσπερνώντας τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που απαιτείται προς τούτο.
Ο πρωθυπουργός κατηγόρησε τη ΝΔ ότι δεν θέλει να κλείσει η δεύτερη «αξιολόγηση», ώστε να ανοίξει η συζήτηση για τη λήψη μέτρων που αφορούν την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, ότι κρύβει τι διακυβεύεται σ' αυτήν τη διαπραγμάτευση, ότι έχει στρατηγική με «όνομα: 4ο Μνημόνιο»!
«Σε ένα ενδεχόμενο αποτυχίας των διαπραγματεύσεων και της δεύτερης αξιολόγησης, που ενδεχομένως να οδηγούσε και σε εκλογές, όπως διακαώς ζητά η ΝΔ, θα αποτελούσε την τέλεια καταστροφή για την οικονομία. Θα χάναμε οριστικά το τρένο της ποσοτικής χαλάρωσης, αλλά και της εξόδου της οικονομίας στις αγορές, της έγκαιρης εξόδου, δηλαδή πριν από τη λήξη του προγράμματος», υποστήριξε.
Ταυτόχρονα, ο πρόεδρος της ΝΔ σκιαγραφούσε το ρευστό και ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, υποστηρίζοντας πως «αν δεν είχαμε σήμερα τη θλιβερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ισχυρή ατμομηχανή ανάπτυξης», για να ισχυριστεί ότι «η παταγώδης αποτυχία της κυβέρνησης στον οικονομικό τομέα κάνει επιτακτική την ανάγκη πολιτικής αλλαγής» και πως «είναι απαραίτητη η συστράτευση όλων... Εχουμε όλοι μας ευθύνες απέναντι στην πατρίδα, απέναντι στην ίδια την Ιστορία. Το έχω πει πολλές φορές, το επαναλαμβάνω και σήμερα: Το διακύβευμα υπερβαίνει τον καθένα από εμάς ατομικά. Το ζητούμενο είναι να μη μας υπερβεί και όλους συλλογικά. Γιατί αυτό θα οδηγούσε, με μαθηματική ακρίβεια, στην καταστροφή. Και τότε κανείς, ούτε οι πολίτες, αλλά ούτε η Ιστορία, θα συγχωρήσουν είτε την άρνηση είτε την ουδετερότητα...».
Γίνεται, λοιπόν, επιτακτική για το λαό η ανάγκη να απορρίψει τα κάλπικα διλήμματα, να αποκρούσει τους εκβιασμούς, να οργανώσει την πάλη του ενάντια στη στρατηγική του κεφαλαίου, όσα κυβέρνηση και αστικά κόμματα πλασάρουν σαν «επιτυχίες», αφού έχουν στον πυρήνα τους θυσίες διαρκείας για το λαό.

Νοθείες και αλλοίωση συσχετισμών στην ΑΔΕΔΥ

Νοθείες και αλλοίωση συσχετισμών στην ΑΔΕΔΥ

Μπροστά στο 36ο Εκλογοαπολογιστικό Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ, που θα γίνει στις 29 Νοέμβρη, η συμβιβασμένη ηγεσία της ΑΔΕΔΥ των ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ προσπαθεί να σταματήσει την κατρακύλα της με βρώμικα κόλπα και νοθείες. Οι ομογάλακτοι με την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, εκτός από την ίδια στρατηγική, χρησιμοποιούν και τις ίδιες μεθόδους.
Ακολουθούν και πάλι την πεπατημένη του προηγούμενου 35ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ, του 2013, όπου νομιμοποίησαν δεκάδες νόθους αντιπροσώπους σωματείων της ΠΟΕ ΥΕΘΑ (Ομοσπονδία Εργαζομένων στο Υπουργείο Εθνικής Αμυνας) και ταυτόχρονα απέκλεισαν τους αντιπροσώπους από 21 σωματεία της ΠΟΕ - ΟΤΑ, επειδή είχαν κάνει το αυτονόητο, είχαν δηλαδή δώσει δικαίωμα ψήφου στους συμβασιούχους συναδέλφους.
Φέτος, από ό,τι φαίνεται, με την ανοχή και τις πλάτες και των άλλων συνδικαλιστικών παρατάξεων (ΜΕΤΑ - ΑΡΚΙ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ), επικυρώνουν και άλλες νοθείες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το όργιο της νοθείας που έγινε στην Ομοσπονδία του υπουργείου Πολιτισμού (ΠΟΕ - ΥΠΠΟ), όπου σημειώθηκε πλήθος διπλοψηφιών, προκειμένου να βγει ενισχυμένη η σαπίλα του παλιού κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΠΑΣΚΕ. Ο αριθμός αυτών που διπλοψήφισαν στην ΠΟΕ - ΥΠΠΟ, στα ενιαία σωματεία των διαφόρων περιοχών και στα σωματεία των ειδικοτήτων είναι εκατοντάδες.
Τα βρώμικα σχέδιά τους, όμως, δεν σταματάνε εδώ. Αφήνουν τους «δικούς» τους να διπλοψηφίζουν και πάνε μετά στο Συνέδριο και αφαιρούν από τη ΔΑΣ αντιπροσώπους, δείχνοντας ποιος είναι αυτός που τους αποκαλύπτει και τους ενοχλεί! Εφτασαν, μάλιστα, στο σημείο να αφαιρέσουν έναν αντιπρόσωπο της ΔΑΣ από το Σωματείο των Εργατοτεχνιτών, επειδή βρέθηκαν διπλοψηφίες με το Ενιαίο Σωματείο της Αιτωλοακαρνανίας - Λευκάδας, στο οποίο όμως η ΔΑΣ δεν είχε καν κατεβάσει ψηφοδέλτιο!

***

Δεν τους έφταναν, μάλιστα, οι διπλοψηφίες ανάμεσα στα σωματεία του υπουργείου Πολιτισμού, που επηρεάζουν τους συσχετισμούς στην ΑΔΕΔΥ, αλλά επιπλέον έχουν προχωρήσει - για χρόνια από ό,τι φαίνεται - και σε διπλοψηφίες με τις Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα του ιδιωτικού τομέα, που εκπροσωπούνται στη ΓΣΕΕ! Εφτασαν στο σημείο να έχουν ως αντιπρόσωπο (και να τον εκλέγουν και στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕ - ΥΠΠΟ) τον εκλεγμένο αντιπρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Χανίων! Ο συγκεκριμένος είναι στέλεχος της ΠΑΣΚΕ/«Πρωτοπορία».
Η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ, με τους συσχετισμούς που διαθέτει και στη σχετική Επιτροπή Πιστοποίησης, κάνει δεκτά τα αποτελέσματα των αρχαιρεσιών δεκάδων σωματείων που ψηφίζουν με επιστολική ψήφο, αν και αυτό απαγορεύεται ρητά και από το Καταστατικό της ΑΔΕΔΥ και από το ν.1264/82. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται όταν λείπουν πρακτικά αρχαιρεσιών των τοπικών εφορευτικών επιτροπών, ή όταν αυτά δεν είναι υπογεγραμμένα από τον δικαστικό και την εφορευτική επιτροπή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά όχι το μοναδικό, αποτελεί ο Σύλλογος Υπαλλήλων Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο οποίος δεν έχει προσαρμόσει το καταστατικό του στο ν. 1264/1982 και συνεχίζει να κάνει εκλογές με επιστολική ψήφο. Και δεν μιλάμε για έναν ή δύο ψηφίσαντες... Φέτος ψήφισαν 229 με αλληλογραφία και μάλιστα ομαδική, μέσω της ΑCS! Τι κι αν άλλες παρατάξεις ζητούσαν από την Εκτελεστική Επιτροπή και την Επιτροπή Πιστοποίησης της ΑΔΕΔΥ να παρέμβουν, να σταματήσουν τη νοθεία και να επιβάλουν την αυτοπρόσωπη παρουσία στις αρχαιρεσίες, όπως εξάλλου ορίζεται.
Τα «μάτια τα κλείνουν» και σε άλλες Ομοσπονδίες, όπως την ΠΟΣΕ - ΥΠΕΧΩΔΕ, την οποία αποδέχονται με 11 σωματεία. Από αυτά, όμως, τα 8 δεν θα έπρεπε να είναι μέλη της, αφού οι εργαζόμενοί τους ανήκουν σε άλλους φορείς (Αποκεντρωμένες Διοικήσεις και Περιφέρειες)! Κάνουν πως δεν ξέρουν ότι αυτό αποκλείεται ρητά από το ν. 1264/82.
Αποδέχονται πρωτοφανείς διαδικασίες, όπως στην Ομοσπονδία Υπαλλήλων του υπουργείου Εθνικής Αμυνας. Ετσι, εργαζόμενοι σε σωματεία, που έχουν λιγότερα από 40 μέλη και δεν πιάνουν το μέτρο της εκπροσώπησης, μπορούν να ψηφίζουν για αντιπροσώπους για την Ομοσπονδία στο «διπλανό» σωματείο του νομού ή της περιφέρειας!

***

Την ίδια ώρα που νομιμοποιούν όλα τα παραπάνω, «ψειρίζουν» με μεγεθυντικό φακό τα Σωματεία και τις Ομοσπονδίες όπου υπάρχει ευνοϊκός συσχετισμός για τις δυνάμεις που στηρίζει το ΠΑΜΕ. Με αστεία και αστήρικτα επιχειρήματα προσπαθούν να αφαιρέσουν αντιπροσώπους και να αλλοιώσουν τον πραγματικό συσχετισμό, όπως στην περίπτωση της Ομοσπονδίας ΣΥΑΠΕ (Συλλόγων Υπαλλήλων στις Περιφερειακές Ενότητες).
Κυβέρνηση, εργοδοσία και οι άνθρωποί τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, ας το πάρουν χαμπάρι κι ας το χωνέψουν: Οσες νοθείες κι αν κάνουν, όσο κι αν προσπαθήσουν να αλλοιώσουν τους συσχετισμούς, θα βρουν τον μάστορά τους από εκείνες τις δυνάμεις που συμπαρατάσσονται στο στόχο της ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και της απαλλαγής των συνδικαλιστικών οργανώσεων από τη σαπίλα που αντιπροσωπεύει ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, παλιός και νέος.

Βέτα ΠΑΝΟΥΤΣΑΚΟΥ