ΚΕΡΚΥΡΑ-ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΟΝΤΩΝΟΥΝ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ

ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΟΝΤΩΝΟΥΝ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΙΣ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Συνάδελφοι- Συναδέλφισσες

Όλοι εμείς που επιμένουμε να παλεύουμε κόντρα στα εμπόδια που μας βάζουν χρόνια τώρα με τις αντιαγροτικές και

φορομπηχτικές πολιτικές η Ε.Ε. με τις ντόπιες κυβερνήσεις, και να αξιοποιούμε την αγροτική γη που μας

κληροδότησαν οι γονείς μας. Βρισκόμαστε και πάλι αντιμέτωποι με τα νέα εξοντωτικά μέτρα που επέβαλε η Ε.Ε. με

την βοήθεια αυτή την φορά της νέας ΅ αριστερής ΅ συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ και την συγκαλυμμένη στήριξη

παλαιών και νέων Ευρω λακέδων.

Κοινός στόχος όλων αυτών που έχουν συνασπιστεί για να εφαρμόσουν τις αντιλαϊκές πολιτικές σε βάρος των

λαϊκών στρωμάτων και των μικρομεσαίων αγροτών, είναι για να βάλουν στο χέρι το όποιο πενιχρό εισόδημα μας

έχει απομείνει από τον φυσικό πλούτο που παράγουμε, και την γη μας που έχουν ποτίσει γενιές και γενιές με τον

ιδρώτα και το αίμα τους.

Είναι ξεκάθαρο για ποιών τα συμφέροντα γίνεται αυτή η καταλήστευση και ας μην το λένε οι ίδιοι.

Ξεζουμίζουν και εμάς τους αγρότες για τα συμφέροντα των λίγων. Για τα μονοπώλια που δραστηριοποιούνται

στον χώρο των τροφίμων, τους μεγαλοαγρότες - επιχειρηματίες και μεταποιητές.

Για αυτό άλλωστε προσπαθούν νύχτα – μέρα, μέσα από το σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης και τους

πρόθυμους που διαθέτουν, να καλλιεργήσουν μέσα στον λαό διχόνοια, πείθοντας μας να βλέπουμε σαν ενόχους

για την κατάσταση που ζούμε. Τον γείτονα μας ΅ άχρηστο ΅ δημόσιο υπάλληλο. Τον συγγενή μας τον

μικροεπαγγελματία που ¨ φοροδιαφεύγει ΅ . Τον συνταξιούχο πατέρα ή παππού που έχει ¨ στραγγίξει ΅ τα ασφαλιστικά

ταμεία με την ΅ μεγάλη ΅ σύνταξη ή το ΕΚΑΣ που έπαιρνε. Τον φουκαρά πρόσφυγα που προσπαθεί απελπισμένα να

σωθεί από τον πόλεμο και τους ντόπιους και ξένους πατριδοκάπηλους. Και εν τέλει να βλέπουν όλοι οι άλλοι κι

εμάς τους αγρότες σαν προνομιούχα τάξη που είχε φορο ασυλία και ζούσε παρασιτικά από τον ΅ πακτωλό ΅

των επιδοτήσεων.

Κουβέντα δεν λένε ποιος πλήρωνε και πληρώνει για τις δεκάδες φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, για τα

αναπτυξιακά πακέτα των ΅υγειών ΅ επιχειρηματιών, τα εκατοντάδες δις καταθέσεις στις ελβετικές τράπεζες, τις

ανα κεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, και ότι όλα αυτά προέρχονται από τη συνεχή από κεφαλαιοποίηση

δεκαετιών του εισοδήματος και των δικαιωμάτων εκατομμύριων ανθρώπων του μόχθου.

Είναι έτσι όμως τα πράγματα όπως μας τα παρουσιάζουν;

Εμείς λέμε με σιγουριά OXI, γιατί η πραγματικότητα μέσα από τις ημέρες και τα έργα όλων των ελληνικών

κυβερνήσεων που εφάρμοσαν επί δεκαετίες απαρέγκλιτα τις αντιαγροτικές πολιτικές της Ε.Ε. τους διαψεύδει:

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΑΝΤΙΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Οι πολιτικές που εφάρμοσαν στον αγροτικό τομέα από την μέρα που η χώρα μας συνδέθηκε με την ΕΟΚ και συνέχισε

την πορεία της στην Ε.Ε., έφερε την συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής και το ξεκλήρισμα μεγάλου μέρους της

μικρομεσαίας αγροτιάς μέσα από μια σειρά διαδικασίες όπως:

Των περιορισμών στις καλλιέργειες και των ποσοστώσεων στην παραγωγή - Της συνυπευθυνότητας - Της

υποχρεωτικής αγρανάπαυσης- Της επιδοτούμενης καταστροφής αγροτικών προϊόντων και αλιευτικών

σκαφών- Του ξεριζώματος καλλιεργειών- Της ακρίβειας στα λιπάσματα και στα γεωργικά φάρμακα - Των

περιορισμών στις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων σε τρίτες χώρες εκτός Ε.Ε.. την στιγμή που γέμιζαν τα ράφια

από εισαγωγές των μονοπωλίων που κυριαρχούν εντός και εκτός Ε.Ε.

Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής είχε σαν αποτέλεσμα και την κατάσταση μόνιμης ¨ αγρανάπαυσης ΅ που εκ

των πραγμάτων έβαλαν εκατοντάδες αγρότες του νησιού μας για δεκαετίες τους ελαιώνες τους.

Ø Στην Ελλάδα οι μικρομεσαίοι αγρότες μέσα στην προηγούμενη δεκαετία μειώθηκαν κατά 35% και από το

17% το 2000 έφθασαν σε 11% το 2009.

Ø Η χώρας μας μέσα στην πρώτη 5ετία από την ένταξη στην ΕΟΚ μετατρέπεται από εξαγωγική σε

εισαγωγική αγροτικών προϊόντων, κατάσταση που επιδεινώνεται συνεχώς μέχρι και σήμερα.

Ø Στο αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο καταγράφονται για την χώρα μας ετήσια ελλείμματα κατά μέσο όρο 3 δισ.

ευρώ.

Ø Ενώ η συμμετοχή του Ακαθάριστου Γεωργικού Προϊόντος στο ΑΕΠ της χώρας από 14,6% σε σταθερές τιμές

και 18,5% σε τρέχουσες που ήταν το 1982, έφθασε το 2011 στο 2,5% του ΑΕΠ, ενώ τα τελευταία χρόνια

κυμαίνεται γύρω στο 3% !!!

Κ.Α.Π. - ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ

Λένε ψέματα ότι οι πολιτικές τους στοχεύουν στο να ενισχύσουν τον μικρομεσαίο αγρότη και αυτό καταγράφεται

μέσα και από την νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική 2014-2020. Και αυτή η Κ.Α.Π. όπως και οι προηγούμενες, δεν έχουν

στόχο την αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας. Εξυπηρετούν τις ανάγκες του ανταγωνισμού

εντός και εκτός της ΕΕ, προς όφελος κυρίως των βιομηχανικών μονοπωλίων. Επιδιώκουν την δημιουργία

μεγάλων καπιταλιστικών αγροτικών εκμεταλλεύσεων, με ζητούμενο την συγκέντρωση της γης σε λίγα χέρια, και

αυτήν την κατεύθυνση εξυπηρετούν οι αλλαγές στα κριτήρια και τα ποσά των κοινοτικών επιδοτήσεων.

Ø Η προπαγανδιζόμενη ένταξη του αγροτικού τομέα στην «πράσινη ανάπτυξη» και οι σχετικές «πράσινες

ενισχύσεις» αξιοποιούνται ως άλλοθι από τη μία για να βγουν αγροτικές εκτάσεις εκτός παραγωγής και από

την άλλη για την επιδότηση των μεγαλοκληρούχων με 30% υψηλότερες τιμές το στρέμμα σε σύγκριση με τους

μικρούς και τους μεσαίους αγρότες. Αφού απαιτούνται πάνω από 150 στρέμματα για να μπει αρχικά το 5% σε

αγρανάπαυση και στην συνέχεια το 7%.

Ø Συνεχίζεται η αποδέσμευση της επιδότησης από την παραγωγή και ισχύει σύμφωνα με την στρεμματική γη

ακόμη και αν δεν καλλιεργείται. Ήταν και είναι πολιτική της Ε.Ε, ένα σημαντικό ποσοστό κοινοτικών πόρων να

πηγαίνει σε αντιπαραγωγικές δράσεις, και να καταστρέφονται έτσι παραγωγικές δυνατότητες,

εξαγοράζοντας τη συναίνεση των αγροτών στις αναδιαρθρώσεις.

Ø Το ποσοστό όμως των ευρωπαϊκών κονδυλίων που πήγαιναν στην ΚΑΠ, και παλιότερα αποτελούσαν το

μεγαλύτερο ποσοστό του κοινοτικού προϋπολογισμού, μειώνεται σταθερά και έτσι από το 74% το 1985 πήγε στο

43% το 2007 και για την περίοδο 2014-2020 φθάνει το 38% που έχει σαν αποτέλεσμα την σημαντική μείωση των

επιδοτήσεων κυρίως προς τους μικρομεσαίους αγρότες.

Ø Τα διαθέσιμα στοιχεία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και τροφίμων του έτους 2011, που αντίστοιχα είναι

και για τα υπόλοιπα έτη με μικρές διαφοροποιήσεις, δείχνουν ότι τα πολλά πάνε στους λίγους

μεγαλοκληρούχους και μεταποιητές. Έτσι το 74,6% από το σύνολο των δικαιούχων μέχρι 5.000 ευρώ παίρνει

το 17% των συνολικών πόρων. Ενώ το 25,40% των δικαιούχων πάνω από 5.000 ευρώ επιδότησης παίρνει το

83% των πόρων. ( βλέπε πίνακα )

Οικονομικό έτος 2011

ΑΓΡΟΤΕΣ % Ποσά Επιδοτήσεων % Όριο επιδότησης

678.740 74,60% 883.915.000 17% Μέχρι 5.000

230.490 25,40% 4.325.848.000 83% Από 5.000 έως + 500.000

Σύνολα 909.230 100% 5.209.763.000 100%

Ø Ακόμη ένα δείγμα της πολιτικής που στοχεύει στην συρρίκνωση της μικρομεσαίας αγροτιάς είναι η απόφαση

που πήρε το 2010 το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με εισήγηση της ΠΑΣΕΓΕΣ, κι έκοψε τις

κοινοτικές επιδοτήσεις σε 168.581 δικαιούχους που έπαιρναν μέχρι 200 ευρώ το έτος.

Ø Συνεχίζουν να προσθέτουν όμως συνεχώς εμπόδια κυρίως σε μικροκληρούχους με σκοπό τον σταδιακό

μελλοντικό αποκλεισμό τους, όπως αυτό που έγινε φέτος με εκατοντάδες αγρότες στην Κέρκυρα που οι

εκτάσεις τους χαρακτηρίστηκαν δασώδεις κ.λ.π.

Ø Ακόμη ένα ουσιαστικό κτύπημα για πολλούς μικροκληρούχους και κυρίως αυτούς που ασχολούνται με την

ελαιοκαλλιέργεια και δεν είναι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, είναι ότι σύμφωνα με την νέα Κ.Α.Π. η

χορήγηση των επιδοτήσεων θα γίνεται μόνο στους ΅ ενεργούς ΅ αγρότες.

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΓΡΟΤΩΝ

Μέσα από τους νέους αντιασφαλιστικούς νόμους που ψήφισαν πρόσφατα καταφέρνουν ίσως το ποιο ισχυρό

κτύπημα στους μικρομεσαίους αγρότες. Αφού προβλέπονται υπέρογκες αυξήσεις που αγγίζουν το 77,80% για την 1 η

ασφαλιστική κατηγορία των εισφορών του 2014 έτσι όπως διαμορφώνεται ως κατώτατη ασφαλιστική κλίμακα από το

2017 και ολοκληρώνεται το 2022.

Τα κυριότερα στοιχεία του νόμου 4387/2016 σε ότι αφορά τις ασφαλιστικές εισφορές των αγροτών και για ότι ισχύει

μέχρι 31/12/2016 είναι ότι: (Βλ. Πίνακα 1 ).

· Για σύνταξη αυξήθηκαν οι εισφορές αναδρομικά κατά 3% και διαμορφώθηκαν από 7% στο 10% επί του

ποσού καθεμίας από τις 7 ασφαλιστικές κατηγορίες για την περίοδο από 1/7/2015 ως 31/12/2016.

· Για υγειονομική περίθαλψη από 1/1/2016 ως 31/12/2016 οι εισφορές διαμορφώνονται στο 3,61% επί των

ποσών των ασφαλιστικών κατηγοριών από 2,50% που ίσχυε και υπολογίζονται στα ποσά της 5 ης & 7 ης κατηγ.

Πίνακας 1

Ασφ

Κατ.

Ποσά

Υπολoγισμ

ού

Εισφορών

Μην.

Εισφο

ρ

Σύνταξ

Χ

7%

Μην.

Εισφο

ρ

Ασθέν.

2,5%

X

5 η - 7η

Μηνιαία

εισφορά

Λ.Α.Ε

Συνολικές

Ετήσιες

Εισφορές

2014

Μηνιαίες

Εισφορές

Σύνταξης

Χ

10%

Ποσό

μηνιαίας

Αύξησης

για

σύνταξη

Ποσ/τό

Μηνιαίας

Αύξησης

για

σύνταξη

Μην.

Εισφορ.

Ασθέν.

3,61%

X

5 η -7 η.

Μην.

Αύξησ

η

για

Ασθένε

ις

Μηνιαία

εισφορά

Λ.Α.Ε.

Συνολικές

Ετήσιες

Εισφορές

2016

1 η 486,77 34,07 26,64 2,05 753,12 48,68 14,61 42,87% 38,47 11,83 2,05 1.070,46

2 η 603,37 42,24 26,64 2,05 851,16 60,34 18,10 42,87% 38,47 11,83 2,05 1.210,38

3 η 726,05 50,82 26,64 2,05 954,12 72,61 21,79 42,87% 38,47 11,83 2,05 1.357,62

4 η 895,92 62,71 26,64 2,05 1.096,80 89,59 26,88 42,87% 38,47 11,83 2,05 1.561,38

5 η 1.065,78 74,60 26,64 3,08 1.251,84 106,58 31,98 42,87% 38,47 11,83 3,08 1.777,62

6 η 1.234,46 86,41 30,86 3,08 1.444,20 123,45 37,04 42,86% 44,56 13,70 3,08 2.053,08

7 η 1.401,86 98,13 35,05 3,08 1.635,12 140,19 42,06 42,86% 50,61 15,56 3,08 2.326,56

Από 1/1/2017 οι εισφορές που θα καταβάλουν οι αγρότες στον ΟΓΑ θα συνδέονται με το φορολογητέο εισόδημα

από την ασκούμενη αγροτική δραστηριότητα και κάθε άλλη δραστηριότητα που υπάγεται στην ασφάλιση του

ΟΓΑ όπως αυτό προκύπτει από τα εισοδήματα του προηγούμενου έτους.

· Οι συνολικές εισφορές προκύπτουν από το άθροισμά των συνταξιοδοτικών εισφορών, των εισφορών

υγειονομικής περίθαλψης και αυτών υπέρ του Λογαριασμού Αγροτικής Εστίας.

· Οι ασφαλιστικές εισφορές αρχίζουν ως ποσοστό 14% επί του φορολογητέου εισοδήματος για το 2017 (

εισόδημα 2016 ), και αυξάνονται σταδιακά για κάθε επόμενο έτος. Το 2018 σε 16% , το 2019 σε 18%, το

2020 σε 19%, το 2021 σε 19,50%, για να ολοκληρωθούν από το 2022 και μετά σε ποσοστό 20%.( βλ.πίνακα 2)

· Οι εισφορές υγειονομικής περίθαλψής ενώ θα ξεκινούσαν σταδιακά από 4,76% για το 2017 για να φθάσουν

στο 6,95% από το 2019 και μετά, με τον Ν. 4425/2016 θα υπολογίζονται εξ αρχής από το 2017 με το 6,95%

χωρίς ενδιάμεσα στάδια. Ακόμη μία πρώιμη πρόσθετη ετήσια επιβάρυνση 109,29 ευρώ!!

· Από το 2017 και μετά υπολογίζεται για τον Λογαριασμό Αγροτικής Εστίας εισφορά ίση με το 0,25% του

φορολογητέου εισοδήματος.

· Έτσι λοιπόν το σύνολο των ασφαλιστικών εισφορών των αγροτών διαμορφώνεται από 21,20% επί του

εισοδήματος για το 2017 και αυξάνεται κάθε χρόνο μέχρι ποσοστού 27,20% για το 2022 και μετά.(βλ. πίνακα)

· Οι κατώτατες ασφαλιστικές εισφορές για τους ασφαλισμένους στον ΟΓΑ καθορίζονται επί του 70% του

ποσού των 586,08 (12 μήνες X 586,08 X 70% ) που αντιστοιχεί στον Βασικό Μισθό του άγαμου ηλικίας άνω

των 25 ετών.( Στο πρώτο σχέδιο Νόμου, το ποσοστό αυτό οριζόταν στο 80% ).

· Κατά συνέπεια το κατώτατο ελάχιστο ετήσιο ασφαλιστέο εισόδημα για τους αγρότες διαμορφώνεται στα

4.923,12ευρώ ( 410,26 μηνιαίο ) ακόμη και αν έχουν μηδενικό εισόδημα ή παρουσιάζουν ζημία.

· Οι ανώτατες ασφαλιστικές εισφορές καθορίζονται επί τη βάσει του 10πλάσιου του βασικού μισθού άγαμου

ηλικίας άνω των 25 ετών. Έτσι το ανώτατο ετήσιο ασφαλιστέο εισόδημα είναι: 10 Χ 586,08e Χ 12 μήνες =

70.329,60 ευρώ. Έτσι διαμορφώνεται η μέγιστη μηνιαία εισφορά στα 1.579 ευρώ και ετήσια 18.954 ευρώ.

Σημειωτέον ότι μέσα στο 2017 οι ασφαλισμένοι του ΟΓΑ θα βρεθούν αντιμέτωποι με την υποχρέωση να

καταβάλουν ασφαλιστικές εισφορές τριών εξαμήνων. Ένα για τον Β΄ εξάμηνο του 2016 συν την ετήσια

καταβολή εισφορών για το 2017 βάση του νέου υπολογισμού που είναι επί του φορολογητέου εισοδήματος.

Π.Χ. Ένας αγρότης που είναι ασφαλισμένος στην 3 η κατηγορία μέχρι τέλος του 2016, και έχει εισόδημα κάτω

από το κατώτατο όριο ή και μηδενικό θα υποχρεωθεί να πληρώσει σωρευτικά για ασφαλιστικές εισφορές

1.722,49 ευρώ. Δηλαδή 678,81 ευρώ για το Β΄ εξάμηνο του 2016, συν 1.043,68 ευρώ για εισφορές του 2017 !!

( Βλ.πίνακες 1 & 2.). Λόγο χώρου ο υπολογισμός των εισφορών στον πίνακα 2 είναι μέχρι 20.000 εισόδημα.

Πίνακας 2 Έτη   2017 2018 2019 2020 2021 2022 +

Ποσοστό συνολικής Εισφοράς 21,20% 23,20% 25,20% 26,20% 26,70% 27,20%

Ετήσιο Φορ. Εισόδημα

Από 0 εισόδημα έως 4.923

Ελάχιστο ασφαλιστέο ποσό 1.043 1.142 1.240 1.290 1.314 1.339

5.000 1.060 1.160 1.260 1.310 1.335 1.360

6.000 1.272 1.392 1.512 1.572 1.602 1.632

7.000 1.484 1.624 1.764 1.834 1.869 1.904

8.000 1.696 1.856 2.016 2.096 2.136 2.176

9.000 1.908, 2.088 2.268 2.358 2.403 2.448

10.000 2.120 2.320 2.520 2.620 2.670 2.720

12.000 2.544 2.784 3.024 3.144 3.204 3.264

14.000 2.622 3.058 3.493 3.633 3.703 3.773

16.000 3.392 3.712 4.032 4.192 4.272 4.352

18.000 3.816 4.176 4.536 4.716 4.806 4.896

20.000 4.240 4.640 5.040 5.240 5.340 5.440

· Με ευθύνη της κυβέρνησης και παρ ότι έχει ψηφιστεί η επίμαχη διάταξη του Άρθρου 20 παρ 1 του Ν.

4387/2016 από τον Μάιο, δεν έχει εκδώσει διευκρινιστική εγκύκλιο για το ζήτημα του κουρέματος κατά  60%

των συντάξεων των ενεργών αγροτών παρά τις προφορικές της διαβεβαιώσεις και την έντονη ανησυχία

που έχει δημιουργηθεί στους αγρότες. Πρόκειται για αγρότες που είχαν υποβάλλει αιτήσεις συνταξιοδότησης

και επρόκειτο να συνταξιοδοτηθούν ή συνταξιοδοτήθηκαν μέσα στο 2016 και μετά.

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΓΡΟΤΩΝ

Τα βασικά σημεία του νόμου 4387/2016 σε ότι αφορά το φορολογικό των αγροτών:

· Καταργείται η φορολόγηση των εισοδημάτων από ατομική γεωργική επιχείρηση με συντελεστή

13% και από 1/1/2016 φορολογούνται με την κλίμακα των μισθωτών και συνταξιούχων.

· Από τις άμεσες ενισχύσεις που λαμβάνουν οι παραγωγοί από τον 1ο Πυλώνα της ΚΑΠ

λαμβάνονται ως φορολογητέο εισόδημα εξ’ ολοκλήρου η βασική. Η πράσινη και οι συνδεδεμένες

από τις 12.000 ευρώ και πάνω.

· Ισχύει ως αποτέλεσμα του μεγαλειώδη αγώνα των μικρομεσαίων αγροτών στα μπλόκα η

έκπτωση του φόρου και για τα εισοδήματα από ατομική αγροτική επιχείρηση όπως ακριβώς ισχύει

και για μισθωτούς και συνταξιούχους και συναρτάται με τα εξαρτώμενα τέκνα.

Φορολογητέο

Εισόδημα

Φορολογικοί

Συντελεστές

Εξαρτώμενα

τέκνα

Μείωση Φόρου

έως 20.000 εισ.

Μείωση φόρου

από 20.000 +

Αφορολόγητο

0 – 20.000 22% 0 1.900 - 10e έκπτωση

φόρου για κάθε

1.000e πάνω

από 20.000 εισ.

8.636,36

20.001 - 30.000 29% 1 1.950 8.863,63

30.001 - 40.000 37% 2 2.000 9.090,91

+ 40.000 45% 3 και πάνω 2.100 9.545,45

Αν σε όλα αυτά τα μέτρα που αφορούν τις ασφαλιστικές εισφορές και την φορολογία εισοδήματος, που μέσω μόνο

αυτών υφαρπάζεται κατά μέσο όρο το 47,5% του πραγματικού εισοδήματος του αγρότη, συνυπολογίσουμε. Την

προκαταβολή φόρου που διαμορφώνεται στο 100% για τα εισοδήματα του 2016. Την αύξηση του Φ.Π.Α. στο 24%

από το 13% για τα αγροεφόδια. Την αύξηση της τιμής για το πετρέλαιο και το αγροτικό ρεύμα. Την αύξηση του

κόστους για το νερό άρδευσης. Τον ΕΝΦΙΑ για την αγροτική γη. Το επιπλέον κόστος ασφάλισης για τα ενεργά

μέλη της οικογένειας του κύριου ασφαλισμένου αγρότη. Το τέλος επιτηδεύματος από το 2019 με την λήξη της 5ετίας,

διαπιστώνουμε ότι δεν μένει στάλα εισοδήματος για μία ανθρώπινη επιβίωση των μικρομεσαίων αγροτών.

Με δεδομένη την κατάσταση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί για τους μικρομεσαίους αγρότες, δεν μένει άλλος δρόμος

παρά ο δρόμος του συντονισμένου ΑΓΩΝΑ στην βάση των αποφάσεων του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου.

Η ΟΑΣΚ απευθύνει κάλεσμα συσπείρωσης όλων των αγροτών του νησιού μας στους αγροτικούς συλλόγους

για να παλέψουμε από κοινού με τα άλλα λαϊκά στρώματα για την ανατροπή της βάρβαρης ταξικής πολιτικής.

ΟΛΟΙ MAZIKA ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΡΟΚΟ

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΗ & ΩΡΑ 10.00 π.μ. 

ΚΕΡΚΥΡΑ-Αντίσταση στην εκμετάλλευση της μεγαλοεργοδοσίας

Αντίσταση στην εκμετάλλευση της 

μεγαλοεργοδοσίας

Η ακόρεστη δίψα των μεγάλων αφεντικών, να αυγατίζουν συνεχώς τα κέρδη τους, οδηγεί σε ολοένα και

μεγαλύτερη εκμετάλλευση και εξαθλίωση τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Αυτή είναι μια

αλήθεια, που τη βιώνουν καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλους τους εργασιακούς χώρους.

Κυρίαρχο ρόλο στην υλοποίηση αυτής της κατεύθυνσης παίζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις, όπως και η

σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που ψηφίζουν και εφαρμόζουν νόμους, που εξυπηρετούν τα

συμφέροντα των μεγαλοεργοδοτών. Μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, απελευθέρωση ωραρίων-

κατάργηση αργιών, περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Τέτοιας κατεύθυνσης είναι και τα μέτρα που ετοιμάζεται να φέρει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τις

υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ και με τη στήριξη όλων των κομμάτων, που πίνουν νερό στο

όνομα των μεγάλων αφεντικών και των συμφερόντων τους.

Και σαν να μη φτάνει η νόμιμη εκμετάλλευση και κλοπή, που υφίστανται οι εργαζόμενοι, τα μεγάλα

αφεντικά ζητούν συνεχώς περισσότερα. Καταστρατηγούν ακόμα και αυτά που προβλέπουν οι νόμοι του

κράτους, που εκείνοι ορίζουν. Μετά την αποκάλυψη της κλοπής που υφίστανται οι εργαζόμενοι του

εργολαβικού συνεργείου καθαρισμού του ΓΝΚ και νέο "κρούσμα" εκμετάλλευσης έρχεται αυτή τη φορά από

την εργοδοσία των super market Δήμητρα.

Με έκπληξη οι εργαζόμενοι ενημερώθηκαν για την απαίτηση της εργοδοσίας, να προσέλθουν στις δουλειές

τους την αργία της Κυριακής 4 Δεκέμβρη, ώστε να καθαρίσουν τους χώρους και να προβούν και σε άλλες

εσωτερικές εργασίες, καταπατώντας έτσι το δικαίωμα κάθε εργαζόμενου στην ξεκούραση, στην οικογένεια,

στον ελεύθερο χρόνο. Με όλους τους τρόπους δηλαδή η εργοδοσία κινείται στο να κάνει τους εργαζομένους

της όλο και πιο φτηνούς για την ίδια, με δηλωμένη ήδη και επίσημα την πρόθεσή της να προχωρήσει και σε

μειώσεις μισθών, παρά την τεράστια αύξηση των κερδών της. Παντού δηλαδή η ίδια ιστορία!!!

Καταγγέλλουμε τις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας των super market Δήμητρα, για την ένταση της

εκμετάλλευσης των υπαλλήλων της και καλούμε τους εργαζόμενους να αντισταθούν στα σχέδιά της. Να

σημειωθεί πως κατόπιν παρέμβασης του Σωματείου μας στην Επιθεώρηση Εργασίας, η εργοδοσία

δεσμεύτηκε ότι δε θα ανοίξει τελικά τα καταστήματα την Κυριακή 4/12. Οι εργαζόμενοι να είναι σε

αγωνιστική ετοιμότητα! Προειδοποιούμε την εργοδοσία να μην τολμήσει να υλοποιήσει τα σχέδιά της, γιατί

θα μας βρει απένεντί της! Οι συνάδελφοι δεν είναι μόνοι τους! Το Σωματείο μας και όλος ο κερκυραϊκός

λαός είναι στο πλευρό τους.

Καλούμε τους συναδέλφους να έρθουν σε επαφή με το Σωματείο μας και να αγωνιστούμε, ώστε να

βάλουμε φρένο σε αυτήν την αθλιότητα που ζούμε, να διεκδικήσουμε όλα όσα μας έχουν κλέψει αυτά τα

χρόνια, όλα όσα δικαιούμαστε, για να ανοίξει ο δρόμος να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας με βάση τις

σύγχρονες ανάγκες μας και τις δυνατότητες του 21ου αιώνα!

Αφετηρία της αντεπίθεσής μας να γίνει η πανελλαδική ΑΠΕΡΓΙΑ στις 8 Δεκέμβρη και η απεργιακή

συγκέντρωση Σωματείων που συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ., την ίδια μέρα στις 10 το πρωί στο Σαρόκο.

Είναι ώρα να κάνουμε αυτό που μέχρι τώρα δεν έχουμε κάνει, να δοκιμάσουμε τη δύναμή μας!

Εμείς παράγουμε τον πλούτο, εμείς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα χωρίς αυτούς που μας

εκμεταλλεύονται, αυτοί δεν μπορούν να κερδίζουν χωρίς εμάς! 

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

 ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Κι αν ήρθαν στο προσκήνιο οι συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού ήταν για να μάθουμε για το ναυάγιό τους. Κι ύστερα ξεκίνησε η αναζήτηση υπευθύνων για το ναυάγιο –το βλέμμα στράφηκε από αρκετούς  προς την ελληνική κυβέρνηση και ιδίως στον υπουργό εξωτερικών Ν. Κοτζιά- και συγχρόνως η ανανέωση της αισιοδοξίας για επανεκκίνηση των συνομιλιών.

        Ομολογουμένως κουβάρι μπερδεμένων συμφερόντων το Κυπριακό, δύσκολη η γνώση του στις λεπτομέρειές του,  πολύ περισσότερο η κατανόησή του. Το σύγχρονο πρόβλημα έχει τις ρίζες του στο ανατολικό ζήτημα –το πρόβλημα διανομής των εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που παρήκμαζε, από τις Μεγάλες Δυνάμεις και προς το συμφέρον τους. Ήταν τότε που  η περιοχή της Μ. Ανατολής, όπου τότε και τώρα  διακυβεύονται οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα προσαρτάται στις  δυο παραδοσιακές ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις, τη Γαλλία και Βρετανία. Η Κύπρος από το 1878 με μυστική σύμβαση δινόταν ως εκμίσθωση σε Αγγλία, ενώ το 1914 προσαρτήθηκε στην Βρετανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτό και στις μέρες μας  δεν μπορεί να εξεταστεί μεμονωμένα το Κυπριακό από τα διαδραματιζόμενα στην Μ. Ανατολή και απ’ όλα αυτά τα κρατίδια των αράβων που δημιούργησε στα πρώην εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κυρίως  η βρετανική διπλωματία, και στα οποία,  όταν μετά το Β παγκόσμιο πόλεμο η αγγλογαλλική κυριαρχία στη Μ. Ανατολή αμφισβητήθηκε δυναμικά στα πλαίσια των αντιαποικιακών αγώνων, δόθηκε ανεξαρτησία.

           Ανεξαρτησία, με εγγυήτριες δυνάμεις Ελλάδα, Τουρκία, Μ.Βρετανία, δόθηκε λοιπόν και στην Κύπρο με τις συμφωνίες της Ζυρίχης –Λονδίνου το 1959, της οποίας ο πληθυσμός ήταν 573.566 κάτοικοι, εκ των οποίων 441.656 Έλληνοκύπριοι (77%) και 104.942 (18,3%) Τουρκοκύπριοι και 26.968 (4,7%) λοιποί (Μαρωνίτες, Αρμένιοι). Είχε βέβαια προηγηθεί ο αγώνας των ελληνοκυπρίων που πήρε μορφή όχι αντιαποικιακή αλλά  καθαρά εθνική, με κύριο αίτημα την ένωση. Η τοποθέτηση του αιτήματος της αυτοδιάθεσης ως προεξάρχοντος συνθήματος δεν ετέθη, αφού στον αγώνα ετέθη επικεφαλής ένας ιερωμένος κι ένας αντικομμουνιστής χίτης. Στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής, με το ελληνικό κράτος  να έχει βγει μόλις μια πενταετία από τον εμφύλιο με τη βοήθεια του αγγλοαμερικανικού παράγοντα και με έξαρση του εθνικισμού σε αντιδιαστολή με τον κομμουνισμό επόμενο ήταν να επιβληθεί εθνική κινητήρια δύναμη για το  αντάρτικο. Κι έτσι ήταν εύκολο η βρετανική μηχανή του «διαίρει και βασίλευε» που τόσο πολύ είχε καρποφορήσει σε όλη τη μακραίωνη ιστορία της βρετανικής αυτοκρατορίας, να δουλέψει έξυπνα και  στο κυπριακό. Οι βρετανοί ενθάρρυναν τις πρώτες τουρκικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, σε αντιπερισπασμό προς τις ενωτικές εκδηλώσεις και  καταφέρνουν να διεγείρουν το ενδιαφέρον των τούρκων για την Κύπρο ως ίσων συνεταίρων.
         Στο κυπριακό δεν χαράχτηκε καμιά στρατηγική με τους ανάλογους χειρισμούς για τη δημιουργία μιας συμπαγούς απελευθερωτικής, αντιαποικιακής, αντιιμπεριαλιστικής  πορείας κι ίσως σ’ αυτήν την απουσία καλούμαστε να αναζητήσουμε όλα τα δεινά και τις συμφορές που επακολούθησαν. Και είναι η ανερμάτιστη εθνική πολιτική που  τις  σκανδαλώδεις ιμπεριαλιστικές  παρεμβάσεις και επεμβάσεις στη  δραματική πορεία του κυπριακού τις στηρίζει και τις δρομολογεί. Κι έτσι έφτασε να γίνει αποδεκτή  η περιορισμένη ανεξαρτησία της συμφωνίας της Ζυρίχης, θνησιγενής από τα γεννοφάσκια της, που εξασφάλιζε όμως τις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλιας υπό Βρετανική διαχείριση ως Βρετανικό Υπερπόντιο Εδαφος, στα όρια των οποίων σταμάτησε και η τουρκική επέλαση του 1974. Μέχρι το 1974 έμοιαζε η ασκούμενη ελληνική πολιτική από τη μια σε διεθνές επίπεδο να προσπαθεί να κατοχυρώσει την υπόσταση της ενιαίας και αδέσμευτης Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ ταυτόχρονα από την άλλη την υπονόμευε  στο εσωτερικό της Κύπρου ταλανίζοντας του κατοίκους της και χύνοντας διαρκώς νερό στο μύλο του τούρκικου επεκτατισμού και διευκολύνοντας τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις. Μέχρι που  κάτω από το πρόσχημα της ένωσης  εξυφάνθηκε η συνωμοσία της διχοτόμησης της Κύπρου. Το 1974 η λαίλαιπα της χούντας ξέσπασε με το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, και μετά λίγες μέρες  οι επεκτατιστές τούρκοι εισβολής  καμία δυσκολία δεν συνάντησαν στην κατάκτηση του μισού νησιού σε δυο φάσεις, με τις ΗΠΑ και Μ. Βρετανία σε ρόλο  σχεδόν έκπληκτου παρατηρητή.

          Κι έκτοτε μαζεύουμε ψηφίσματα του ΟΗΕ, τα στρατεύματα κατοχής παραμένουν, και η Βόρειος Κύπρος έχει ανακηρυχτεί εδώ και τριάντα χρόνια ανεξάρτητο τουρκοκυπριακό κράτος. Και δώδεκα χρόνια μετά την τελευταία προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού που ναυάγησε, νέα προσπάθεια πλησιάζει σχεδόν στη λύση μέχρι που ναυαγεί κι αυτή –προσωρινά λένε.

               Από τα κόμματα της  Ελλάδας, το ΚΚΕ, που τοποθετείται ξεκάθαρα εναντίον της λύσης που μεθοδεύεται υποστηρίζοντας ότι η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία θα είναι επίφαση ομοσπονδίας που οδηγεί στη διχοτόμηση κι έρχεται σε αντίθεση με το ΑΚΕΛ που υποστηρίζει τη δημιουργία ομόσπονδου κράτους στην Κύπρο με τις προϋποθέσεις που προτείνονται για «συνιστώντα» κράτη, κατηγορείται για μεταστροφή της θέσης του  για το Κυπριακό και  ότι συγκλίνει με εθνικιστικές αντιλήψεις. Στην κριτική εξ αριστερών εφαρμόζεται η θεωρία των δυο άκρων, κατηγορώντας για εθνικισμό το ΚΚΕ κι εμμέσως συμφωνία του με σωβινιστικές πολιτικές,  για να αναδειχθεί πως η προτεινόμενη λύση είναι η μόνη εφικτή που αποτρέπει τη διχοτόμηση κι ευνοεί το σύνολο ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, παρακάμπτοντας  ότι η προτεινόμενη λύση προωθείται απ’  αυτούς ακριβώς που έχουν δημιουργήσει το πρόβλημα.

          Και όσο δύσκολο κι αν είναι να κατανοηθεί το Κυπριακό δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς ποια ευνοϊκή για τον κυπριακό λαό λύση κατοχυρώνει  το υπάρχον επίπεδο συσχετισμού  των δυνάμεων απάντων των εμπλεκομένων, που δεν περιορίζονται μόνο στις εγγυήτριες δυνάμεις.  Κι αν γίνεται κατανοητό γιατί η κυρίαρχη τάξη της Ελλάδας και Κύπρου σ’  αυτήν την αρνητική συγκυρία σπεύδει για λύση του κυπριακού, -προσπαθώντας να κρατήσει τα προσχήματα υπεράσπισης συμφερόντων που βαφτίζει εθνικά- είναι δύσκολο να κατανοηθούν οι αιτίες που θα πρέπει να συνηγορήσουν σ’  αυτήν όσοι υπερασπίζονται λαϊκά συμφέροντα.

           Κι αν τα ερωτήματα μοιάζουν απλοϊκά δεν παύουν να προβληματίζουν:  Γιατί τώρα μετά από 42 χρόνια αναζήτησης βιώσιμης λύσης του Κυπριακού και διατήρησης του status quo που δημιουργήθηκε από την εισβολή των Τούρκων στο νησί οι διπλωματικές προσπάθειες είναι από μόνες τους ικανές να αλλάξουν το δυσμενή για τον ελληνοκυπριακό παράγοντα συσχετισμό δυνάμεων στο νησί,  γιατί κατηγορείται όποιος δεν συμφωνεί με τη λύση που μεθοδεύεται ως σωβινιστής –με κύριο αποδέκτη του χαρακτηρισμού αυτού το ΚΚΕ- γιατί διαχωρίζεται το είδος της λύσης που προωθείται από τη διεθνή συγκυρία και τα αλληλένδετα θέματα της Μ. Ανατολής και των ενεργειακών πόρων.  Αυτή τη συσχέτιση δεν έχει πρόβλημα να αναδείξει  ο υπουργός   εξωτερικών της Μ.  Βρετανίας Μπ. Τζόνσον σε συνέντευξή του κατά την επίσκεψή του στην Λευκωσία,  όταν δηλώνει «πιστεύουμε ότι είναι λογικό η συζήτηση να βλέπει τη μεγαλύτερη εικόνα και να εξετάζει το ευρύτερο πλαίσιο του σημερινού περιβάλλοντος ασφάλειας στην περιοχή».

         Ο πόλεμος και οι εντάσεις στην περιοχή παρέχουν οπωσδήποτε βάση για κάθε λογής υποθέσεις σχετικά με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια  των ΗΠΑ, ΕΕ, Μ. Βρετανίας και ο όποιος ρεαλισμός και υποχωρητικότητα προς την κατεύθυνση των παρουσιαζόμενων ως εφικτών λύσεων, δεν μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη πως ο συσχετισμός δυνάμεων επιτρέπει την πρόσθεση τόσης δόσης «μαξιμαλισμού» στις απαιτήσεις των πιο ισχυρών εμπλεκομένων ώστε η αποδοχή τους να είναι αρχή για νέα δεινά.

Με κομμένη την ανάσα

 Με κομμένη την ανάσα

Χτες η Ευρώπη περίμενε με κομμένη την ανάσα για το μέλλον της αστικής δημοκρατίας και την μπόχα που αποπνέει ενώ αποσυντίθεται, τα αποτελέσματα των αυστριακών εκλογών και του ιταλικού δημοψηφίσματος. Κι η κατάληξη έμοιαζε κάπως σαν αστείο, ή μάλλον ανέκδοτο: έχω ένα καλό και ένα κακό νέο, από ποιο να ξεκινήσω;

Ή εναλλακτικά: ήταν ένας Ιταλός, ένας Αυστριακός κι ένας Κουβανός. Κι οι Ευρωπαίοι θεωρούσαν δικτάτορα τον τελευταίο, που ανέτρεψε τη δικτατορία του Μπατίστα, ακροδεξιό τον Αυστριακό, που μπορεί όμως να έβγαινε πρόεδρος με δημοκρατικές εκλογές -όπως ένας συμπατριώτης του πριν από καμιά 80αριά χρόνια στη Γερμανία- κι αριστερό το Ρέντσι, που σκεφτόταν να παραιτηθεί, για να πάρει εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης, για χάρη της Ευρωλάνδης-ευρωζώνης και της ενότητάς της...
Κι η Μανιφέστο του αφιερώνει παραφρασμένο, ένα γνωστό αντάρτικο.

Παράγουμε περισσότερα Μπέλα Τσάο απ' όσα μπορούμε
να καταναλώσουμε, που λέει κι ο Ζαραλίκος...

Ανέκδοτο έχουν γίνει ανά τον κόσμο, σε διάφορες χώρες και περιστάσεις, και τα περιβόητα exit-poll, είτε γιατί ο κόσμος τρολάρει τους δημοσκόπους, είτε γιατί αυτοί τρολάρουν τον κόσμο και παίρνουν τις επιθυμίες τους ως πραγματικότητα. Αλλά χτες έκαναν την ανατροπή και προέβλεψαν σωστά το αποτέλεσμα σε Αυστρία και Ιταλία.

Ανέκδοτο είναι η ανακούφιση των Ευρωπαίων, με την εκλογή ενός φιλελεύθερου προέδρου, με μπόλικη εθνικιστική προεκλογική ρητορεία, που παραπέμπει συνειρμικά στην οργανική ανακούφιση του ανθρώπου, με εξίσου βρώμικα κι άχρηστα υλικά-διαδικασίες. Και ξέρω κάποιους σφους που δεν τους κάθεται πολύ καλά, όταν ακούν στις συγκεντρώσεις και τις ομιλίες των δικών μας τα αιτήματα και οι στόχοι πάλης για "την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων". Η οποία δε βγάζει πουθενά, όσο δεν πετάμε τους υπαίτιους της κατάστασης στο καζανάκι της ιστορίας.

Ανέκδοτο είναι αυτό που θεωρείται απειλή για την καπιταλιστική Ευρωλάνδη, πχ ένας κωμικός σαν τον Μπέπε Γκρίλο (και το "κίνημα" των πέντε αστέρων, που "απειλεί τα εικοσι-τόσα της ΕΕ) ή ένας ακροδεξιός που υπηρετεί πιστά το σύστημα και τα "ανθρωπιστικά ιδανικά" της ΕΕ στο προσφυγικό.

Αυτό που δεν πρόκειται να πουν ποτέ τα αστικά μέσα είναι ποια συμφέροντα και ποιες (ενδοαστικές) αντιθέσεις βρίσκονται πίσω από πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα -πχ στην Ιταλία όπου ο αντίστοιχος ΣΕΒ φαίνεται διαιρεμένος, παρά την τελική απόφασή του να στηρίξει το ΝΑΙ. Βολεύονται με τις ρηχές, προσωποκεντρικές αναλύσεις, με τις οποίες αντιμετωπίζουν ιστορικά πχ και τον "άφρονα" Χίτλερ. Πού να τρέχεις τώρα να εξηγείς α) πόσα μονοπώλια στήριξαν συνειδητά αυτόν τον "άφρονα" και β) ότι είναι ο πατέρας της σύγχρονης "ενωμένης Ευρώπης" και του εργασιακού μοντέλου που οραματίζεται.

Αντίστοιχο χαρακτήρα έχουν, κατά τη γνώμη μου, οι αναλύσεις περί αριστερής εξόδου της Ιταλίας από την ευρωζώνη, που βασίζονται στην ταξική ανάλυση της ψήφου, το διαχωρισμό μεταξύ Βορρά-Νότου, κτλ. Η ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται εσαεί ως φάρσα και τραγωδία μαζί, αλλά κάποιοι δε διδάσκονται τίποτα (από την κατάληξη του BRexit, ή το ελληνικό "προδομένο' δημοψήφισμα) και επιμένουν να φαντασιώνονται παντού λαϊκές νίκες. Το ζήτημα δεν είναι προφανώς αν εκφράζεται μια υπολανθάνουσα κι ενστικτώδης συνείδηση εναντίωσης στο διευθυντήριο της ΕΕ, αλλά αν αυτή η συνείδηση μπορεί να αναπτυχθεί και να ανθήσει -αντιφατικά έστω- στα θολά νερά και τα δίχτυα του ευρωσκεπτικισμού.

* * *

Κατά τα άλλα, η αστική δημοκρατία γιόρτασε χτες τον ενταφιασμό της στάχτης του Φιντέλ, ελπίζοντας πως θα ενταφιάσει οριστικά μαζί του και την επανάσταση. Κι ας μην της έδωσε αυτός πάτημα για να δέσει την -προειλημμένη- ετυμηγορία της περί "δικτάτορα", εκφράζοντας τη θέληση να μη δοθεί το όνομά του σε κανένα ίδρυμα, οργανισμό, πόλη, κτλ (βλέπε και πρόσφατη ανάρτηση περί προσωπολατρίας).

Αυτό που δεν μπορούν να θάψουν οι θιασώτες της ΕΕ είναι τα χιλιάδες παιδιά που βαφτίζονται με το όνομα του Φιντέλ, προς τιμήν του. Και προπαντός τους Κουβανούς που βγαίνουν στους δρόμους με αυτοσχέδια πλακάτ και το σύνθημα: είμαι Φιντέλ, για να διατρανώσουν πως θα συνεχίσουν το έργο του. Κι αυτό δεν είναι απλώς μια περήφανη, πατριωτική στάση, πατρίδα ή θάνατος (patria o muerte). Αλλά και σε τι πατρίδα βρήκε ο θάνατος το Φιντέλ, τι συνείδηση και ποια αισθήματα εμπνέει στους Κουβανούς αυτή η (σοσιαλιστική) πατρίδα κι η πορεία της.

Στον επίλογο, μια αναφορά στη (δεξιά εφημερίδα) Δημοκρατία που κυκλοφορούσε χτες με ένα βιβλίο των εκδόσεων Πελασγός (εγγύηση για το περιεχόμενο) για τα Δεκεμβριανά -κάτι παρόμοιο είχε και η Εστία. Με άλλα λόγια, γιορτάζουν τη νίκη της "δημοκρατίας" τους (αυτή που κινδυνεύει από τον ακροδεξιό υποψήφιο) κι είναι τουλάχιστον πιο ειλικρινείς από τους αριστερούς υπηρέτες της ίδιας δημοκρατίας και των ίδιων ταξικών συμφερόντων.

Κι όσο για τις εορτάζουσες της χτεσινής επετείου (έναρξη των Δεκεμβριανών), οι Βαρβάρες γιορτάζουν μια φορά το χρόνο, ενώ οι λοιποί βάρβαροι κι η (καπιταλιστική) βαρβαρότητα κάθε μέρα που -την αφήνουμε να- διαιωνίζει την κυριαρχία της.

Αστικές και οπορτουνιστικές ερμηνείες για το Δεκέμβρη του 1944

Αστικές και οπορτουνιστικές ερμηνείες για το Δεκέμβρη του 1944

Το εξώφυλλο της έκδοσης από τη «Σύγχονη Εποχή»

Στις 3 Δεκέμβρη 1944, έγινε μεγάλο συλλαλητήριο με απόφαση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ στην Πλατεία Συντάγματος, κόντρα στην απόφαση κυβέρνησης Παπανδρέου και Αγγλων για διάλυση του ΕΛΑΣ, της Εθνικής Πολιτοφυλακής όχι όμως και της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου (ένοπλα αστικά τμήματα). Είχαν αποφασίσει επίσης γενική απεργία τη Δευτέρα 4 Δεκέμβρη. Το συλλαλητήριο χτυπήθηκε με τα όπλα αφήνοντας 21 νεκρούς και 140 τραυματίες. Στις 4 Δεκέμβρη μια τεράστια διαδήλωση συνοδεύει τα θύματα της ένοπλης αστικής βίας στην «τελευταία τους κατοικία». Μπροστά δέσποζε το πανό που έγραφε: «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Οι αστοί ξαναχτυπούν με όπλα. Ετσι άρχισε η ένοπλη σύγκρουση του ηρωικού Δεκέμβρη που κράτησε 33 μέρες.
Σήμερα παρουσιάζουμε ένα μέρος της εισαγωγής από την έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» «Δεκέμβρης του '44 κρίσιμη ταξική σύγκρουση» που επιμελήθηκε το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

***

Η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, για τον ηρωικό ένοπλο αγώνα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, το Δεκέμβρη του 1944, εναντίον του βρετανικού στρατού στην Ελλάδα και των εγχώριων συμμάχων του, υπήρξε σκληρή και συνεχίζεται αμείωτη, παρά το γεγονός ότι μας χωρίζουν εβδομήντα χρόνια από εκείνα τα γεγονότα. Μάλιστα, ανάλογα και με την κάθε φορά πολιτική συγκυρία, η διαπάλη αποκτά πιο οξυμένο χαρακτήρα. Δείχνει και αυτό με τον δικό του τρόπο, πόσο επίκαιρα είναι μια σειρά βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από εκείνον τον μεγάλο λαϊκό αγώνα.

Κατά τον Γεώργιο Παπανδρέου, πρωθυπουργό στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» από τον Απρίλη του 1944 έως τις αρχές Γενάρη 1945, ο Δεκέμβρης ήταν «Στάσις και έγκλημα»¹ του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, μιας ένοπλης μειοψηφίας, όπως έλεγε. Τον ίδιο χαρακτηρισμό έχουν δώσει για τον Δεκέμβρη σειρά αστών πολιτικών εκείνης της περιόδου και μεταγενέστεροι, όπως ο Θεμιστοκλής Τσάτσος.² Δεν αναφερόμαστε στους χαρακτηρισμούς που έχει δώσει στον Δεκέμβρη η προπαγάνδα της φασιστικής εκδοχής, γιατί βασικά καλύπτεται από τους προηγούμενους αστούς πολιτικούς.

Σύμφωνα με άλλους του σοσιαλδημοκρατικού τόξου, όπως ο δικηγόρος Σταύρος Κανελλόπουλος, στέλεχος του ΕΑΜ και της Ενωσης Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ), ο Δεκέμβρης ήταν μια «πεπονόφλουδα της αγγλικής πολιτικής».³ Πρόκειται για ευρύτατα διαδεδομένη άποψη, ιδιαίτερα στις άμεσες μετά τον Δεκέμβρη δεκαετίες, που με διάφορες παραλλαγές έχουν υιοθετήσει μια σειρά ιστορικών. Για παράδειγμα, ο Περικλής Ροδάκης έγραψε: «Το Δεκέμβρη 1944 τον επέβαλαν οι Αγγλοι (...) Το ΚΚΕ και ΕΑΜ (...) σύρθηκε στη σύγκρουση. Μπορούσε να αποφύγει αυτήν την σύγκρουση, όπως έκαναν κι όλα τα ΚΚ της Δ. Ευρώπης».⁴
Στο χώρο της λαθολογίας κινήθηκε και ο Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Δεκέμβρης «...από πολιτική πλευρά υπήρξε τραγικό λάθος».⁵
Οι εκτιμήσεις αυτές, δεν είναι απλώς λαθεμένες, αλλά επιπλέον συμβάλλουν στην καταπολέμηση του επαναστατικού κινήματος και στην ενσωμάτωσή του στο σύστημα. Και γράφονταν αυτά, ενώ ένας λαός είχε πάρει τα όπλα και έδινε απλόχερα ακόμα και τη ζωή του.

Από τους νεότερους της αστικής ιστοριογραφίας, ο Μαρκ Μαζάουερ, θέτει τα ερωτήματα: «Επρόκειτο για την αρχή της κατάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστές ή για μια αυθόρμητη αντίδραση της Αριστεράς ενάντια στη βία και τις προκλήσεις της Δεξιάς;».⁶ θεωρώντας ότι αυτό το ερώτημα ακόμα δεν έχει απαντηθεί, ενώ κάνει λόγο για τη «Δεξιά» μόνο, παρακάμπτοντας επιτήδεια το ρόλο των «Κεντρώων» κομμάτων. Ισχυρίζεται, επιπλέον, πως η ηγεσία της Σοβιετικής Ενωσης «είχε κάνει ξεκάθαρο στην ηγεσία του ελληνικού Κομμουνιστικού Κινήματος ότι δεν επικροτούσε την κατάληψη της εξουσίας διά της βίας», επειδή «οι διαπραγματεύσεις του Τσώρτσιλ με τον Στάλιν είχαν καταλήξει σε μια συμφωνία που η Ελλάδα τότε αγνοούσε και η οποία παρέδιδε ρητά τη χώρα στη βρετανική σφαίρα επιρροής».⁷

Ηταν αντίθετη η σοβιετική πλευρά με τον ένοπλο αγώνα του Δεκέμβρη; Δεν έχουν βρεθεί αρχειακά ντοκουμέντα που να επιβεβαιώνουν την απάντηση θετικά ή αρνητικά. Ομως, έχει αναφερθεί μαρτυρία για θετική θέση του συνταγματάρχη Γκριγκόρι Ποπόφ,⁸ επικεφαλής της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής που βρισκόταν τότε στην Ελλάδα, ενώ στις 15 - 26 Δεκέμβρη 1944, ο Τρ. Κοστόφ έστειλε ραδιοτηλεγράφημα προς τον Γ. Σιάντο, σχετικά με τη γνώμη του Γκεόργκι Ντιμιτρόφ, όπου αναφερόταν: «Ο παππούς συμβουλεύει ο αγώνας να συνεχιστεί. Εμείς κάνουμε καθετί το δυνατό».⁹
Ως συνέπεια, είναι ανεδαφική η άποψη του Μαζάουερ, ο οποίος απλώς επαναφέρει το γνωστό και χιλιοειπωμένο έως και σήμερα «μοίρασμα του κόσμου» από τις «Μεγάλες Δυνάμεις», που χυδαιοποιεί τα όρια της διαπάλης σοσιαλισμού - καπιταλισμού και συσκοτίζει το γεγονός ότι αυτά τα όρια καθορίζονταν από τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων και όχι από κάποιες υπόγειες συμφωνίες.

Τα ίδια, δηλαδή για συμφωνία Τσόρτσιλ - Στάλιν τον Οκτώβρη του 1944 στη Μόσχα, που οι βάσεις της είχαν τεθεί από το Μάη, έγραψε και ο Βάσος Μαθιόπουλος: «...στις αρχές Μαΐου του 1944 κρινόταν στην πραγματικότητα η μετα-πολεμική μοίρα της Ελλάδας, τουλάχιστον για τριάντα χρόνια». Πρόσθεσε επίσης ότι «... στην πραγματικότητα ανεξάρτητη έγινε η χώρα από τις 24 Ιουλίου 1974, ημέρα που κατέρρευσε η δικτατορία των συνταγματαρχών».¹⁰ Είναι φανερή η προσπάθεια του συγγραφέα να συγκαλύψει τη συμμαχία ανάμεσα στις ξένες και ελληνικές αστικές δυνάμεις και την απροκάλυπτα δολοφονική στάση τους απέναντι στο ΕΑΜικό κίνημα. Δεν εξηγεί επιπλέον, τι άλλαξε επί της ουσίας μετά το 1974 στις διασυμμαχικές αστικές σχέσεις και γενικά στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, όσον αφορά την ταξική τους στόχευση απέναντι στο ΚΚΕ και στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Ομως, τα αστικά συμφέροντα, όπως και τα εργατικά, είναι παγκοσμίως ενιαία για κάθε πλευρά και δεν διαχωρίζονται με βάση την εθνική κυριαρχία. Ετσι, μόνο ως προπαγανδιστικό πυροτέχνημα μπορεί να εκληφθεί ο ισχυρισμός του ίδιου: «...Αν οι παράγοντες - κυβέρνηση και ΕΑΜ - συμφωνούσαν πραγματικά, ότι η υπόθεση του τόπου ήταν αποκλειστικά και κυρίαρχα δική τους κι όχι του στρατηγού Σκόμπι και του διπλωματικού συμβούλου Ρέτζιναλντ Λήπερ, ίσως ο Δεκέμβρης να είχε αποφευχθεί...»!¹¹
Αντιγράφοντας ουσιαστικά τους Παπανδρέου και Τσάτσο, ο Στάθης Καλύβας, του πανεπιστημίου Γέιλ, έγραψε ότι «Τα Δεκεμβριανά ήταν στρατιωτικό κίνημα...».¹²
Προσπερνά έτσι και κρύβει, διά της διαστρέβλωσης, την πραγματικότητα ότι στις 33 μέρες του Δεκέμβρη συμμετείχε στον αγώνα ένας τεράστιος όγκος λαϊκών μαζών και όχι κάποιοι πραξικοπηματίες που καιροφυλακτούσαν στο σκοτάδι. Η θέση των τελευταίων βρίσκεται στην τάξη που υπερασπίζει ο Καλύβας, ο οποίος επίσης υποστήριξε: «Τα Δεκεμβριανά αποτέλεσαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου αναβαπτίστηκαν ως εθνικόφρονες και αντικομμουνιστές κάθε λογής δοσίλογοι».
«Ξεχνά» ότι την πρώτη κυβέρνηση των δοσιλόγων (Γεωργίου Τσολάκογλου) είχε χαιρετίσει το 1941 σχεδόν το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου (Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλος, Δημ. Μάξιμος, Κ. Τσαλδάρης, Στέφ. Στεφανόπουλος, Πέτρος Ράλλης, Θεόδ. Πάγκαλος, Στυλ. Γονατάς, Θεόδ. Τουρκοβασίλης και πλειάδα άλλων).¹³ Επιπλέον: Η ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας, ανεξάρτητα από το ότι συγκροτήθηκαν τελικά το 1943, είχε προταθεί στους Γερμανούς από την κυβέρνηση Τσολάκογλου το 1941, την κυβέρνηση που συνεχάρη ο αστικός πολιτικός κόσμος. Δηλαδή, τότε που όχι μόνο δεν είχε υπάρξει ο Δεκέμβρης, αλλά δεν υπήρχαν ούτε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, ενώ το ΚΚΕ αριθμούσε μερικές εκατοντάδες μέλη.
Ο ίδιος θεωρεί ως «σημαντικό άρθρο»¹⁴ κείμενο του Γρηγόρη Φαράκου (1996), στο οποίο ο τελευταίος υποστήριξε: «...το σύνδρομο της κατάληψης της εξουσίας με σταλινικό τρόπο υπήρχε στην ηγεσία του ΚΚΕ. Η ηγεσία του κόμματος δεν είχε, ουσιαστικά, απομακρυνθεί από τη σταλινική αντίληψη: τη βίαιη, δηλαδή, κατάληψη της εξουσίας. Βέβαια, το ΚΚΕ ήθελε και διακήρυσσε την πολιτική της εθνικής ενότητας, κυρίως όμως στον βαθμό που η πολιτική αυτή θα του άνοιγε την προοπτική της εξουσίας».

Θα ήταν τελείως παράδοξο αν το ΚΚΕ, ακολουθώντας την πολιτική της «εθνικής ενότητας» (ανεξάρτητα από το ότι αυτή ήταν λαθεμένη), παραμέριζε από τον ορίζοντά του την προοπτική της εξουσίας. Ομως, ο συγγραφέας δεν πήρε καν υπόψη του ότι το ΚΚΕ ακολούθησε τον κοινοβουλευτικό δρόμο συμμετέχοντας στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» μετά από το Λίβανο, και πίστευε ότι θα επέβαλλε τη διεξαγωγή αδιάβλητων εκλογών, τις οποίες εκτιμούσε ότι θα κέρδιζε το ΕΑΜ. Αρα τα περί βίαιης κατάληψης της εξουσίας ήταν ανύπαρκτα.

Αλλά υπάρχει και το εξής ερώτημα: Γιατί είναι θεμιτή η χρήση της αστικής βίας, ενώ είναι αθέμιτη (τάχα σταλινικής αντίληψης...) η χρήση της λαϊκής βίας ενάντια σε μια μειοψηφία - δυνάστη της πλειοψηφίας του πληθυσμού; Και γιατί δεν είναι δημοκρατική κάθε μορφή πάλης (και η ένοπλη), όταν ένας λαός έτσι θα αποφασίσει να κάνει;

Αντί επιλόγου

Ο Δεκέμβρης του 1944 ήταν συνέχεια της πάλης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην Κατοχή, του απελευθερωτικού κινήματος, στο οποίο ηγήθηκε το ΚΚΕ. Ηταν το προοίμιο της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), της κορυφαίας ταξικής σύγκρουσης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα.
Η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας, που, εξ αντικειμένου, διαπερνούσε την ελληνική κοινωνία και τα προηγούμενα χρόνια, τον Δεκέμβρη πρόβαλε με μεγαλύτερη οξύτητα, καθώς είχε φύγει από τη μέση ο παράγοντας της ξένης Κατοχής.
Στις μάχες των 33 ημερών, πρωταρχικά αναδείχτηκαν η μαζική - λαϊκή οργάνωση και αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η πολιτική επαγρύπνηση, μαζί με την αυτοθυσία σ' έναν αγώνα που δόθηκε με πρωταγωνιστές την εργατική τάξη και το κόμμα της, το ΚΚΕ.
Παραπομπές:
1. Γεωργίου Παπανδρέου, «Ο Δεκέμβριος 1944», «Καθημερινή», 2 Μάρτη 1948.
2. Θ. Δ. Τσάτσου, «Ο Δεκέμβριος 1944», Αθήναι, 1945, Βιβλιοθήκη του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
3. Ιωάννα Παπαθανασίου, «"Διαμάντι της Αντίστασης" ή "Πεπονόφλουδα της αγγλικής πολιτικής"», στο Συλλογικό, «Δεκέμβρης 1944, Μύθοι και Πραγματικότητες», σελ. 55, έκδ. «Η Αυγή», 8 Δεκέμβρη 2013.
4. Περικλή Ροδάκη, «Δεκέμβρης 1944», σελ. 215, εκδ. «Επικαιρότητα», Αθήνα, 1984.
5. Λεωνίδας Κύρκος, «Ανατρεπτικά», σελ. 129, εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα, 1995.
6. Mark Mazower, «Πρόλογος» στο Συλλογικό, «Μετά τον Πόλεμο», σελ. 14, εκδ. «Αλεξάνδρεια», Αθήνα, 2004.
7. Ο.π.
8. Σύμφωνα με μία μαρτυρία που αφορά τη σοβιετική στρατιωτική αποστολή: «Ηταν σύμβουλοι διαπιστευμένοι. Δεν εκδηλώνονταν παρά μονάχα σε έναν άνθρωπο, τον καθοδηγητή του Κόμματος. Δεν ήταν άνθρωποι που φλυαρούσαν. Πάντως, γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι εκεί που έπρεπε να πάρουν θέση για θέματα καθοριστικά, παίρνανε. Οχι οι ίδιοι, έπαιρνε η Σοβιετική Ενωση. Φυσικά, ήταν ενημερωμένοι, έπαιρναν μέρος σε συσκέψεις με την ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά είχαν και ξεχωριστές συναντήσεις. Στις παραμονές της σύγκρουσης του Δεκέμβρη, ο Ποπώφ γνωρίζει και συστήνει όχι συνθηκολόγηση, αλλά στάση ενεργητική». (Φοίβος Ο. Οικονομίδης, «Το σύνδρομο του Οδυσσέα», σελ. 37, εκδ. «Ορφέας», Αθήνα, 1999. Ο συγγραφέας αναφέρεται σε μαγνητοφωνημένη συνομιλία του με τον Βάσο Γεωργίου (27 Νοέμβρη 1997), προσωπικό γραμματέα του Γ. Σιάντου).
9. Κεντρικά Κομματικά Αρχεία ΚΚ Βουλγαρίας, όπως παρατίθεται στο «Φοίβος Οικονομίδης, Ο Δεκέμβρης του '44 και η διεθνής σημασία του», σελ. 67, εκδ. «Ορφέας», Αθήνα, 2005.
10. Βάσος Π. Μαθιόπουλος, «Ο Δεκέμβριος του 1944», σελ. 90, εκδ. «Νέα Σύνορα - Α. Α. Λιβάνη», Αθήνα, 1994.
11. Ο.π., σελ. 357.
12. Stathis Kalyvas@Skalyvas
13. Γεωργίου Κ. Σ. Τσολάκογλου, «Απομνημονεύματα», σελ. 165, έκδ. «Ακροπόλεως», Αθήναι, 1959.
14. Στάθης Καλύβας, «Η επιλογή της βίαιης ρήξης», «Το Βήμα», 5 Δεκεμβρίου 2004.

Ο «ελεύθερος κόσμος» τους...

Ο «ελεύθερος κόσμος» τους...

Eurokinissi

Ακούγοντας τις προηγούμενες μέρες όλες αυτές τις κορόνες για τον «ελεύθερο κόσμο» και την επίθεση στο σοσιαλισμό και την επανάσταση με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο, δεν μπορεί παρά να σκεφτεί κάποιος που έχει ζήσει όλη του τη ζωή όχι στην Κούβα, αλλά στο δικό τους «ελεύθερο κόσμο».

Να σκεφτεί ότι την περασμένη βδομάδα, τέτοια μέρα, ξεκινούσαμε την ανασκόπηση με την είδηση του θανάτου μιας γυναίκας και των τραυματισμών πολλών ακόμα προσφύγων στον καταυλισμό της Μόριας, από φωτιά που ξέσπασε σε σκηνή, ύστερα από έκρηξη φιάλης υγραερίου. Ηταν βράδυ Πέμπτης 24 Νοέμβρη.
Ακριβώς μια βδομάδα μετά, το πρωί της περασμένης Πέμπτης, μια 38χρονη λογίστρια έχανε τη ζωή της σε επιχείρηση εστίασης στο κέντρο της Αθήνας και πέντε ακόμα άτομα τραυματίζονταν από έκρηξη που έγινε στο υπόγειο του καταστήματος, στη διάρκεια εργασιών με χρήση φλόγας. Τραγική ειρωνεία; Οχι βέβαια. «Παράπλευρες απώλειες» στον «πόλεμο» για την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου. Της «ελευθερίας» της ξέφρενης κούρσας του κεφαλαίου για το μέγιστο κέρδος.
Αυτήν την ελευθερία υπηρετούν πιστά οι αστικές κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης. Πόσοι άραγε υποψιάζονται ότι πίσω από την ψήφιση δυο νόμων τη βδομάδα που μας πέρασε, για τη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δράσης, κρύβονται νέοι κίνδυνοι για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων και ότι προγράφονται τα επόμενα θύματα στους χώρους δουλειάς; Κι όμως, αυτό συμβαίνει...
Με τους νόμους αυτούς, αίρονται στοιχειώδεις προϋποθέσεις για τη σύσταση και λειτουργία μιας επιχείρησης, στο όνομα του να απαλειφθεί η γραφειοκρατία που εμποδίζει την επιχειρηματικότητα. Ανάμεσα σε άλλα, καταργείται η πιστοποίηση της πυρασφάλειας, ενώ άλλες αρμοδιότητες περνάνε σε ιδιωτικές εταιρείες. Οπως πριν από μερικά χρόνια, οι υπηρεσίες γιατρού εργασίας και τεχνικού ασφάλειας πέρασαν στις λεγόμενες ΕΞΥΠΠ (Εξωτερική Υπηρεσία Προστασίας - Πρόληψης), με αποτέλεσμα το κεφάλαιο να είναι ταυτόχρονα ελεγκτής και ελεγχόμενος.
Του ίδιου φυράματος, όμως, είναι και η τροπολογία με την οποία έκανε το ντεμπούτο της στη Βουλή η νέα υπουργός Εργασίας, απελευθερώνοντας πλήρως τη δράση των ιδιωτικών γραφείων ευρέσεως εργασίας, δηλαδή των σύγχρονων δουλεμπορικών. Ενα θέμα που μόνο ο «Ριζοσπάστης» ανέδειξε και μάλιστα από την πρώτη σελίδα. Αν μη τι άλλο, η συγκεκριμένη ρύθμιση δίνει ξεκάθαρο στίγμα για το πώς σκοπεύει η κυβέρνηση να κλείσει τη δεύτερη «αξιολόγηση» και ειδικά τα Εργασιακά.

Ελευθερία στην εξαπάτηση...

Στον «ελεύθερο κόσμο» τους μπορεί να ψηφίζεις όσα διαφορετικά κόμματα θέλεις, όμως είναι σίγουρο ότι όποια κυβέρνηση κι αν βγει, όποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία κι αν διαμορφωθεί, αυτή θα υπηρετεί πιστά τη στρατηγική του κεφαλαίου. Είσαι ελεύθερος να ψηφίζεις και να αναδεικνύεις κυβερνήσεις, κόμματα που θα σε εξαπατήσουν, θα σε κοροϊδέψουν κατάμουτρα, θα παίξουν με τον πόνο και τις προσδοκίες σου, θα σε εκβιάσουν προκειμένου να αποδεχτείς την αντιλαϊκή πολιτική. Ετσι λοιπόν και η βδομάδα που πέρασε ήταν για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ βδομάδα προετοιμασίας, για να σερβίρει τα μέτρα που - όπως όλα δείχνουν - θα συμφωνήσει με το κουαρτέτο. Σε προηγούμενες φάσεις της διαπραγμάτευσης, ο εκβιασμός για να αποδεχτεί ο λαός τα μέτρα, στηριζόταν στη δόση από τα δάνεια, που αν δεν έρχονταν στην ώρα της, η χώρα κινδύνευε να χρεοκοπήσει, όπως φώναζαν τα επιτελεία.
Τώρα που οι χρηματοδοτικές ανάγκες δεν είναι άμεσες, η κυβέρνηση εξαντλεί την ευρηματικότητά της για να εμπνεύσει στο λαό τον ίδιο ενθουσιασμό που αισθάνεται το κεφάλαιο, για το γεγονός ότι η διαπραγμάτευση μπορεί και να τελειώσει στην ώρα της. Από τη μια χρησιμοποιεί απειλές ότι τυχόν καθυστερήσεις οδηγούν σε περιπέτειες και από την άλλη επιστρατεύει το δέλεαρ της ρύθμισης του χρέους και της «ποσοτικής χαλάρωσης», σαν να πρόκειται ο λαός να κερδίσει κάτι απ' όλα αυτά.

Ελευθερία στην καπιταλιστική εκμετάλλευση...

Μιλώντας για την ουσία, η επομένη της «αξιολόγησης» σε ό,τι αφορά τα Εργασιακά, περιγράφεται με δυο μόνο λέξεις: Περισσότερη ευελιξία. Και μάλιστα παντού. Περισσότερη ευελιξία για το κεφάλαιο να επιλέξει ποια σύμβαση εργασίας το βολεύει: Κλαδική, επιχειρησιακή, ατομική; Αλλά και ποιο ωράριο καλύπτει καλύτερα τις ανάγκες της κερδοφορίας του. Δηλαδή, ακόμα μεγαλύτερη ένταση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Την ελευθερία των ιδιοκτητών μέσων παραγωγής, που αποτελούν τη μειοψηφία, να «κλέβουν» νόμιμα τη δουλειά της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, την περιφρουρούν με κάθε μέσο οι αστικοί θεσμοί και ταυτόχρονα παίρνουν όλα τα πολιτικά μέτρα για να την ενισχύουν, για να νιώθει το κεφάλαιο ακόμα πιο ελεύθερο...
Ευελιξία στην εργοδοσία να επιλέξει αν θα κάνει ομαδικές απολύσεις, ή θα επιβάλει γενικευμένο καθεστώς υποαπασχόλησης, με τα έξοδα πληρωμένα από το κράτος, δηλαδή από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.
Ευελιξία όμως και στις επιλογές που δίνονται στον εργοδότη για να αντιμετωπίσει μια απεργία: Θα πάει στα δικαστήρια για να τη βγάλει με συνοπτικές διαδικασίες και για τυπικούς λόγους παράνομη και καταχρηστική; Θα απολύσει τους πρωτοπόρους συνδικαλιστές, κάνοντας χρήση της μειωμένης συνδικαλιστικής προστασίας, όπως συζητιέται στη διαπραγμάτευση με το κουαρτέτο; `Η θα κηρύξει έμμεσα «λοκ άουτ», αρνούμενος να πληρώσει όποιον εργαζόμενο δεν συμμετέχει στην απεργία, με την κάλυψη της (αστικής) Δικαιοσύνης;

Ελευθερία στον ανταγωνισμό μέχρι θανάτου...

Οι εξελίξεις στη γειτονιά μας, που μυρίζει μπαρούτι ιδιαίτερα στο Κυπριακό και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αποδεικνύουν ότι ο μέχρι θανάτου ανταγωνισμός των μονοπωλιακών ομίλων για μοίρασμα αγορών φέρνει κοντά επικίνδυνες για τους λαούς εξελίξεις. Τα αστικά κράτη οργανώνουν και συμμετέχουν σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους για να υπερασπίσουν την ελευθερία τους και τα δικαιώματά τους στο ξεζούμισμα των εργαζομένων.
Δεν πρόλαβε να ανακοινωθεί το «αδιέξοδο» στις συνομιλίες για το Κυπριακό στην Ελβετία και οι εκβιασμοί χτύπησαν «κόκκινο»: Αποδοχή του διχοτομικού σχεδίου ή ντε φάκτο διχοτόμηση. Αμεση επανέναρξη των συνομιλιών, αλλιώς θα «εκπυρσοκροτήσει» το Κυπριακό και το ωστικό του κύμα θα διασχίσει το Αιγαίο και θα φτάσει μέχρι τη Θράκη. Τουρκικές απειλές και αμερικανικές προειδοποιήσεις για «θερμά επεισόδια».
Και μέσα σε όλα αυτά, η «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, που επιδεικνύει τη «σταθερότητα» της χώρας ως το μεγάλο «αβαντάζ» για να διεκδικήσει αναβάθμιση στη γεωπολιτική σκακιέρα. Το πόσο εύθραυστη είναι αυτή η «σταθερότητα» και με ποιους όρους επιβάλλεται στο λαό, δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Αρκεί να δει το ναρκοπέδιο που ανοίγεται μπροστά του από την ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στα σχέδια του ευρωατλαντικού άξονα.
Τέτοιο ρόλο έχει αναλάβει η κυβέρνηση και στο Κυπριακό. Δεν είναι τυχαία τα «καλά λόγια» που είχε να πει για το έργο της ο Αμερικανός πρέσβης σε συνέντευξή του την περασμένη Κυριακή, αποκαλύπτοντας ότι στα ζητήματα που ενδιαφέρουν τις ΗΠΑ, υπάρχει πλήρης ταύτιση απόψεων με την κυβέρνηση. Οτι η βάση της Σούδας, που έχει μεγάλη σημασία για τη στρατιωτική δράση του ΝΑΤΟ στην περιοχή, σε συνδυασμό με το ρόλο που καλείται να παίξει η χώρα ως κόμβος στην «ενεργειακή διαφοροποίηση» της Ευρώπης, είναι τα «εχέγγυα» της σταθερότητας σε ένα περιβάλλον που μοιάζει με κινούμενη λάβα.

«Ευτυχώς που δεν γίναμε Κούβα!»

Κλείνουμε την ανασκόπηση με το γεγονός που διέτρεξε και σημάδεψε ολόκληρη τη βδομάδα και με το οποίο άλλωστε ξεκινήσαμε. Το θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης Φιντέλ Κάστρο, τον οποίο αποχαιρετάει σήμερα ο λαός της Κούβας και οι λαοί σε όλον τον κόσμο. Ο Φιντέλ Κάστρο άφησε το στίγμα του στην Ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού - επαναστατικού κινήματος όσο ζούσε, γι' αυτό ο θάνατός του απασχόλησε τόσο τους απολογητές του καπιταλισμού.
Οσα γράφτηκαν αυτές τις μέρες, για τον «τύραννο» και «δικτάτορα» Κάστρο, για το «ανελεύθερο» και «καταπιεστικό» καθεστώς της Κούβας, δεν δείχνουν μόνο το μίσος της αστικής τάξης για ένα λαό που χάραξε επαναστατικά το δικό του δρόμο με τη στήριξη της Σοβιετικής Ενωσης και των άλλων σοσιαλιστικών κρατών, αλλά κυρίως το φόβο τους ότι το τέλος της Ιστορίας που με σιγουριά διακήρυξαν μετά την αντεπανάσταση το 1990 - '91, μπορεί να μην ήταν τέτοιο.
Ευτυχώς που δεν γίναμε Κούβα! Ευτυχώς, λένε, που νίκησε ο καπιταλισμός και έτσι συνεχίζουν οι εργαζόμενοι να μην ξέρουν τι θα τους ξημερώσει αύριο, να παίζουν ακόμα και τη ζωή τους κορόνα - γράμματα στα νέα εργασιακά κάτεργα, να ζουν με πετσοκομμένες ανάγκες, να στερούνται βασικά δικαιώματα, οι νέοι να μην μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους, να κινδυνεύουν να δώσουν το αίμα τους για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Φανερώνουν έτσι πιο καθαρά τον ταξικό χαρακτήρα που δίνουν οι ίδιοι στις έννοιες ελευθερία και δημοκρατία. Ελευθερία και δημοκρατία είναι γι' αυτούς τους καπιταλιστές ό,τι υπερασπίζεται το δικαίωμά τους στην εκμετάλλευση, ό,τι υπερασπίζεται την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Ομως, η απελευθέρωση των εργαζομένων προϋποθέτει το τέλος της εκμετάλλευσης και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, τη στέρηση λοιπόν της ελευθερίας τους. Γι' αυτό βγάζουν αφρούς, γιατί ξέρουν ότι μπορεί να ζούμε σε περίοδο αντεπανάστασης, μπορεί οι παλιές γενιές των επαναστατών να φεύγουν, όμως η ζωή θα φέρει μπροστά νέες εξελίξεις, θα φέρει στην ημερήσια διάταξη την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα οι λαοί, οι εργαζόμενοι να παλέψουν για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Την Πέμπτη έχουμε απεργία

Η βδομάδα που έρχεται, είναι βδομάδα πανεργατικής πανελλαδικής απεργίας. Οι μέρες που απομένουν μέχρι την Πέμπτη, είναι κρίσιμες για την επιτυχία της. Οι εξελίξεις βοηθούν να ανοίξει πιο θαρρετά η συζήτηση στους χώρους δουλειάς για το ποια διέξοδος και ποια προοπτική χρειάζεται να ανοίγει μέσα από κάθε μικρή και μεγάλη μάχη. Στην επόμενη στροφή παραμονεύουν κίνδυνοι που απαιτούν ετοιμότητα, επαγρύπνηση και εγρήγορση από το λαό και το κίνημα. Οχι μόνο για να δοθεί απάντηση στην επίθεση του κεφαλαίου που μεγαλώνει, αλλά και για να μη χύσει ο λαός το αίμα του για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Το προτσές και το Έβερεστ της βλακείας

 Το προτσές και το Έβερεστ της βλακείας

Η πρώτη αυθόρμητη, συνειρμική αντίδραση στο άκουσμα της είδησης για την έκρηξη στο Έβερεστ στη Βικτώρια, ήταν να σκεφτεί κανείς (ή μάλλον εγώ) τους Ματάδες που συχνάζουν εκεί -πρέπει να έχουν κι ειδικές προσφορές, νομίζω- και το ενδεχόμενος χτυπήματος. Και για το Λαϊκό Στρώμα, ότι θα μπορούσε να βρίσκεται αυτός εκεί, σαν κινηματικός τουρίστας, κι αντί για το αγαπημένο του μπιφτέκι να γίνει ο ίδιος κιμάς.

Θα μπορούσε να είσαι εσύ, έγραφε στο κύριο άρθρο του ο Ρίζος, χτυπώντας κέντρο στην ουσία του πράγματος. Δε μιλάμε για ένα τυχαίο δυστύχημα, ούτε μόνο για τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας, αλλά για το θάνατο (το λες και δολοφονία) μιας εργαζόμενης που στα χαρτιά δε φαίνεται ως υπάλληλος της εταιρίας και θεωρητικά δεν είχε κανένα λόγο να βρίσκεται στο υπόγειο, ως λογίστρια, εκτός κι αν τα αφεντικά της είχαν κάτι να κρύψουν.

Την ίδια μέρα η Αυγή κατήγγειλε τις μαύρες εργασιακές σχέσεις και συνθήκες -χωρίς ένσημα, μέτρα ασφαλείας και δικαιώματα. Που θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν δε μιλούσαμε για ένα κυβερνητικό φύλλο και τη ΔΦΑ, που ετοιμάζεται να διαλύσει τα εργασιακά (για να κλείσει η αξιολόγηση και να "ανασάνουμε") και θεσπίζει την ανεξέλεγκτη ασυδοσία των επιχειρήσεων.

Το αριστεροχώρι έχει όμως τις δικές του προτεραιότητες κι αξιολογεί ως πιο σημαντικό πως το πρωτοσέλιδο του χτεσινού Ριζοσπάστη δεν αναφέρει πουθενά τον τίτλο της αλυσίδας EVEREST. Μπορεί να το είχε κάνει πρώτο θέμα, να το αναφέρει στο κύριο άρθρο, που συνεχίζεται στις μέσα σελίδες, να υπάρχει κι η σχετική ανακοίνωση του κόμματος, αλλά όχι... αυτά δεν αρκούν για να κάμψουν τη φόρα κάποιων προς το Έβερεστ της βλακείας.

Φαντάσου δηλ να έμπαιναν τη μέρα του "δυστυχήματος" στον 902 και να έβλεπαν στα δεξιά τη στήλη με το σαν σήμερα: Πεθαίνει ο Βρετανός στρατιωτικός και γεωγράφος σερ Τζορτζ Έβερεστ, από τον οποίο ονοματίστηκε η υψηλότερη κορυφή του κόσμου.

Τι άλλο να έγραφε δηλ πια; Κουίζ γεωγραφίας -πείτε μας την υψηλότερη κορυφή των Ιμαλαΐων;

Σε άλλα θέματα, η κοινή γνώμη των social media (όπου όλοι έχουν-με μία άποψη, κι αν δεν έχουν δική τους δανείζονται την κυρίαρχη -κάτι που δεν μπορεί να γίνει με τις μύτες ή τις τρύπες) ιεράρχησε τις προτεραιότητές της στο ζήτημα των συνακροάσεων-υποκλοπών, καταλήγοντας πως το σημαντικότερο όλων είναι το τρολάρισμα: πχ ότι χρήζουν παρακολούθησης (ιατρικής) αυτοί που παρακολουθούν το ΚΚΕ, γιατί δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον, για να κρυφακούσες, εκτός κι αν θες να μάθεις τι είναι τέλος πάντων το προτσές.

Α. Το προτσές μεταφράζεται στα ελληνικά ως διαδικασία, διεργασία, αλλά είναι κάτι συνεχές, διαλεκτικό, σε διαρκή εξέλιξη.

Β. Το σημαντικό, για όσους χρειάζονται βοήθεια να το εντοπίσουν, είναι πως έχουμε μια "αριστερή κυβέρνηση" που χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς όργανα (καταστολής, κατασκοπίας, κτλ), τους ίδιους μηχανισμούς και τα ίδια μέσα, για να χτυπήσει το λαϊκό κίνημα κι ό,τι θεωρεί επικίνδυνο. Που χρησιμοποιεί ακόμα κι ένα (μετ)εμφυλιακό νόμο, για να ποινικοποιήσει ακόμα και τη δράση των μαθητών. Μια κυβέρνηση που σκέφτεται, αποφασίζει κι ενεργεί με ταξικό κριτήριο και όχι με όρους πολιτικής γεωγραφίας.

Ευτυχισμένο το 1952 λοιπόν, σε λίγες βδομάδες, κι ας ελπίσουμε πως δε θα εκτελέσουν και κάποιον Μπελογιάννη, με τον κατήφορο που έχουν πάρει.

Αλλά για αυτά, πέρα βρέχει η Φατμέ στο Γενί Τζαμί.

Τρίτο σημαντικό ζήτημα των ημερών, οι συσχετισμοί που προέκυψαν από το 36ο Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ (εδώ τα αναλυτικά αποτελέσματα) -ένα χώρο όπου οι Πασόκοι εργατοπατέρες είχαν πάντα πιο αγωνιστικούς τόνους και κορόνες (πχ διαγραφή χρέους) εγκλωβίζοντας παράλληλα το αριστεροχώρι. Παρόλα αυτά:

-η ΔΑΚΕ ανεβαίνει σημαντικά, σε χώρους όπου ο Μητσοτάκης (γνωστός κι από την τελευταία, υπουργική θητεία του) λειτουργεί ως μπαμπούλας, αλλά κάποιοι πάνε με το "ρεύμα της νίκης" και τη λογική "σφάξε αγά μου να αγιάσω".

-η ΠΑΣΚΕ φθείρεται και καταποντίζεται συγκροτημένα

-ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ τσιμπάει από την πτώση της και κερδίζει το διαζύγιο με τη ΛΑΕ, στην οποία έμεινε το ΜΕΤΑ.

-κι οι Παρεμβάσεις έχουν μια διακριτή άνοδο.

Όχι όμως τόσο εντυπωσιακή, σαν τη ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) που ανέβηκε 4,5% ποσοστιαίες μονάδες κι αναδείχτηκε δεύτερη δύναμη, με σταθερή ανοδική τάση, την τελευταία μνημονιακή εξαετία, και κάποιες προσχωρήσεις συνδικαλιστών-αντιπροσώπων, ως καρπό των αγωνιστικών διεργασιών του τελευταίου διαστήματος.

Μένουν όμως πολλά βήματα ακόμα, για να μπει φραγμός στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και τις ανατροπές που έρχονται.

Υστερόγραφο με κάτι χρυσαυγίτικα τρικάκια που πέτυχα στην Ηπείρου (χωρίς φωτογραφία, για να μην τους διαφημίσουμε) όπου κοντά στα άλλα, χολερικά (όχι στον εξισλαμισμό) και μη (όχι στους πλειστηριασμούς), είχαν και το σύνθημα: ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, παραδόξως χωρίς ορθογραφικά λάθη.

Δε λέω, έχει δεινοπαθήσει ιστορικά αυτός ο όρος, για να χωρέσει ακόμα και δωσίλογους, αλλά δε φανταζόμουν πως θα είχε ποτέ τέτοια χρήση...

Ελπίδα φωτός, λίγα μέτρα παραπέρα, στη γωνία με την Γ' Σεπτεμβρίου, οι κόκκινες σημαίες και η "ρεκλάμα" του Μεγάλου μας Τσίρκου, με τους αυθεντικούς πρωταγωνιστές (Καρέζη, Καζάκος, Ξυλούρης, Παπαγιαννόπουλος, κτλ), πίσω από το Αθήναιον, όπου είχαν δώσει μια ιστορική τους παράσταση, επί Χούντας. Λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε σε αυτόν το σύνδεσμο.

Κοινές αξίες

 Κοινές αξίες

Κοινές αξίες με Ομπάμα, κοινές αξίες με την Κούβα του Κάστρο...
Μήπως τότε τα προς τρίτων ίσα, και μεταξύ τους ίσα; Όχι ακριβώς. Γιατί ο ένας είναι... "αμφιλεγόμενη προσωπικότητα", ενώ τον Ομπάμα τον έγλειφαν πατόκορφα μια βδομάδα πριν έρθει και μία μετά. Κι η Κούβα μπορεί να έχει τη μεγαλύτερη ιατρική σχολή στον κόσμο, θεραπεύοντας ακόμα και την πάθηση ενός από τους δολοφόνους του Γκεβάρα, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με το περιβόητο Obamacare και το πεντάευρο εισιτήριο για τα νοσοκομεία που κατάργησε η ΔΦΑ.

Κοινές αξίες... Το βασικό κοινό που μοιράζονται όλες οι αστικές κυβερνήσεις είναι ότι πασχίζουν να μειώσουν στα όρια της εξαθλίωσης την ανταλλακτική αξία του εμπορεύματος "εργατική δύναμη", διασφαλίζοντας έτσι τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Οι ίδιες έχουν μικρή ανταλλακτική αξία, για να ξεπουληθούν (αν υποτεθεί δηλ πως δεν ήταν πάντα από την άλλη ταξική μεριά) και να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία ευκολότερα. Κι έχουν συγκεκριμένη αξία χρήσης, με ημερομηνία λήξης, για να πεταχτούν ύστερα σα στυμμένες λεμονόκουπες στο σκουπιδοτενεκέ (χρονοντούλαπο) της ιστορίας.

Τι κοινές αξίες μπορεί να μοιράζεται ο Τσίπρας με τον Κάστρο όμως;
Ας δούμε μερικά σημεία που θα μπορούσε να προσθέσει στον επικήδειο λόγο του.

-Εσείς κρατάτε 57 χρόνια τώρα μια επανάσταση. Εμείς κρατήσαμε 17 ώρες μια διαπραγμάτευση και τα προσχήματα. Δεν είναι μεγάλη η απόσταση. Μια ένοπλη εξέγερση, ένας έρπης κι ένα πούρο Αβάνας δρόμος.

-Εσείς είχατε την κρίση των πυραύλων με τους Σοβιετικούς. Εμείς στείλαμε το Λαφαζάνη στους Ρώσους για δανεικά, αλλά γύρισε άπραγος. Κι έχουμε και το Φεστιβάλ Σπούτνικ.

-Υποδεχτήκαμε με θριαμβευτικά πρωτοσέλιδα (Αυγή) την εκλογή Ομπάμα και με κόκκινο χαλί τον ίδιο, στο τελευταίο του ταξίδι, όπου σημειώσαμε τις κοινές μας αξίες και μας έκανε διάλεξη περί δημοκρατίας. Στο ενδιάμεσο τον υποδεχτήκατε και εσείς με κόκκινες σημαίες στην Αβάνα, όπου ο Φιντέλ αρνήθηκε να παραστεί κι ο Ραούλ να τον αγκαλιάσει.

-ΕΕ και ΝΑΤΟ είναι το ίδιο συνδικάτο. Κι εμείς στηρίζουμε τα συνδικάτα. Είμαστε υπέρ της ευρωπαϊκής ιδέας και της ΕΕ που σας επέβαλε σκληρό εμπάργκο. Αλλά εμείς θέλουμε να την αλλάξουμε. Σύριζα-Podemos-Venceremos.

-Στηρίζουμε εκείνα τα συνδικάτα που έχουν γραφειοκρατικές ηγεσίες και την Πρωτομαγιά μαζεύονται καμιά χιλιάρα άτομα, όλοι μαζί. Μόλις τρία μηδενικά λιγότερα από το ένα εκατομμύριο κόσμου στην Αβάνα.

-Ψηφίζουμε λευκό (αντί να καταδικάσουμε) σε εναντίον σας ψηφίσματα και αφήνουμε βρόμικα υπονοούμενα για την υποχρεωτική παρουσία του λαού σας σε διάφορες εκδηλώσεις, όπως εδώ σήμερα, με τους εκατομμύρια Κουβανούς και τους οπλισμένους στρατιώτες που τους απειλούν.

-Εσείς κάνετε επανάσταση τη δεκαετία του 50', κι εμείς δικάζουμε ένα μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας με ένα νόμο (περί διατάραξης κοινωνικής ειρήνης...) από την ίδια δεκαετία και το νομικό οπλοστάσιο της μετεμφυλιακής περιόδου.

-Εσείς έχετε ιστορικό σημείο αναφοράς την 26η Ιούλη και το κίνημά της. Εμείς έχουμε την περυσινή 5η Ιούλη (το σημαντικότερο λαϊκό αγώνα της μεταπολίτευσης, όπως το βαφτίσαμε) με το περήφανο ΟΧΙ και το ξεπούλημά του.

-Κάνουμε συμβιβασμούς, όπως κι εσείς, γιατί ο δρόμος προς το σοσιαλισμό είναι δύσκολος. Και σας χρησιμοποιούμε ως παράδειγμα, όταν μας τελειώνουν τα επιχειρήματα για το Μπρεστ Λιτόφσκ και την μπροσούρα του Λένιν για τον αριστερισμό.

Έχουμε κι εμείς τον τουρισμό ως βαριά βιομηχανία.
Εσείς παράγετε ζάχαρη κι εμείς (Πάνο) Ζάχαρη* και πολλά παχιά λόγια (τα λίγα μέλι και τα καθόλου ζάχαρη).

-Θέλουμε απομείωση του δημόσιου χρέους, για την οποία πιέζει κι ο Ομπάμα, στα χνάρια των θέσεων του Φιντέλ για το ρόλο του χρέους στη μεταφορά υπεραξίας προς τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

-Έχουμε ομοφοβικά στελέχη στην κυβέρνησή μας. Αλλά προερχόμαστε και στηριζόμαστε σε ένα αριστεροχώρι που πιστεύει ακράδαντα πως στην Κούβα καταπιέζονται οι ομοφυλόφιλοι.

-Και μην ξεχνάτε. "Τιμούμε" κι "επισκεπτόμαστε" (αντλώντας πολιτική υπεραξία μάλλον παρά διδάγματα) είτε νεκρούς που δεν μπορούν να μιλήσουν, να σηκωθούν και να μας κυνηγήσουν, όπως στο Σκοπευτήριο, είτε ζωντανούς, που έχουν μισό αιώνα τώρα το πιστόλι στον κρόταφο και δε μιλάνε (εναντίον μας) γιατί ψάχνουν εναγώνια μια χαραμάδα στο τείχος του εμπάργκο -που κι εμείς συμβάλαμε να υπάρχει.

Του (Πάνου) Ζάχαρη

*Θα έλεγα -και σας λέω δηλαδή- να έρθετε στη σημερινή παρουσίαση του άλμπουμ του Πάνου Ζάχαρη στο Art Polis Cafe. Αλλά να ξέρετε πως είναι μικρό το γήπεδο. Θα γεμίσει ασφυκτικά και δεν έχει πια τόσο καλό καιρό, για να μείνει κανείς απέξω. Οπότε ελάτε καλύτερα από νωρίς, για να πιάσετε θέση ή μια γωνιά να σταθείτε.

-Αντί επιλόγου, μερικά πρωτοσέλιδα από την εποχή ακόμα που η κουβανική επανάσταση δεν είχε κηρύξει επίσημα το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της και τα αστικά μέσα αμφιταλαντεύονταν ή είχαν πιο φιλική διάθεση απέναντί της.
Ευχαριστώ θερμά το σφο που μου τα έστειλε (δεν αναφέρω το όνομά του δημόσια, γιατί δεν ξέρω αν θα το επιθυμούσε).

Γ.Σ του ΟΗΕ, με τον Κάτρο να μένει στο Χάρλεμ, να
αποθεώνεται από τον αφροαμερικάνικο πληθυσμό
και να συναντά το Νικήτα

Αναλυτικό ρεπορτάζ από τις μέσα σελίδες

Και μια γελοιογραφία του Μποστ με το Φιντέλ