Play – Ωχ

 by 2310net

katiousa.gr
Τα ελληνικά πλέι-οφ καθιερώθηκαν πριν κάποια χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο και από τότε φαίνεται πως ο στόχος των ιθυνόντων ήταν να καταστρέψουν ό,τι είχε απομείνει.
Μιλάμε για μια μίνι διοργάνωση που διεξάγεται σε απάνθρωπο περιβάλλον. Ζέστη, συνεχόμενα παιχνίδια στο τέλος της σεζόν και παίκτες να πέφτουν κάτω σαν κοτόπουλα.
Άδεια γήπεδα, αδιάφορα παιχνίδια καθώς το διακύβευμα είναι ασήμαντο: ποιος θα αποκλειστεί αρχές Αυγούστου.
Μάλλον πρόκειται για τιμωρία. Τιμωρία στις ομάδες που δεν πήραν το πρωτάθλημα, τιμωρία στους οπαδούς τους που έκαναν το λάθος να ονειρεύονται ότι μπορούν να στερήσουν πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό, τιμωρία στους παίκτες που αντί να λιάζονται σε μια παραλία θα πρέπει να τρέχουν να παίζουν χωρίς αντίκρυσμα, γιατί έκαναν το λάθος και αντί να τερματίσουν στην 6^η θέση τερμάτισαν στην 5^η.
Επίσης, το γεγονός ότι γίνονται τόσα χρόνια πλέι-οφ σημαίνει ότι έχουν γίνει αρκετά ντέρμπι κυρίως μεταξύ ΠΑΟΚ, ΠΑΟ, ΑΕΚ. Πράγμα όχι και τόσο καλό, καθώς γίνεται το ντέρμπι, σαν την απώλεια θεάματος, συνήθεια.
Τόσα χρόνια πλέι-οφ και είναι ζήτημα να θυμάται κανείς πάνω από 2-3 ωραία παιχνίδια με ενδιαφέρον κι από τις δύο ομάδες.
Α ναι, ξέχασα. Παίζουμε Ευρώπη. Ακόμα κι αν οι ελληνικές συμμετοχές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις συναγωνίζονται σε αποτυχία εκείνες της eurovision, θεωρείται σημαντικό για τις ελληνικές ομάδες να συμμετέχουν στα προκριματικά. Κι ας αποκλείονται σχεδόν όλες. Όσες είναι πιο άτυχες, μπορεί να περάσουν στους ομίλους και να βιώσουν πολλαπλούς εξευτελισμούς όπως έχει συμβεί με τον πάλαι ποτέ πρέσβη. Η μόνη ομάδα που παραδοσιακά κάτι κάνει στην Ευρώπη είναι ο ΠΑΟΚ. Άντε και ο Ολυμπιακός όταν δεν έχει προκριματικά. Αν χρειαστεί να παίξει νοκ-άουτ για να μπει σε ομίλους είναι ικανός να αποκλειστεί και από κυπριακή ομάδα πόλο.
Όμως το ποδόσφαιρό μας είναι σαν τον καπιταλισμό μας. Κρατικοδίαιτο και ευρωλιγούρικο. Περιμένοντας το κράτος να σβήσει πρόστιμα, να χτίσει γήπεδα και να δώσει χορηγίες, οι μεγαλοκαρχαρίες αντιμετωπίζουν τις ομάδες σαν προέκταση του πέους τους.
Βέβαια, για να αποκτήσουν ενδιαφέρον τα πλέι-οφ χρειάζεται να γίνει κάτι αναπάντεχο. Ίσως να συνδεθούν και με την επικαιρότητα. Αλλιώς δεν τα βλέπει ούτε φυλακισμένος.
Έτσι, με αγωνιώδεις προσπάθειες του Αλαφούζου να πείσει ότι ο Παναθηναϊκός διώκεται από παντού τα φετινά πλέι οφ έγιναν για την ομάδα της Αθήνας μάχη επιβίωσης. Κανονικό survivor. Μπας και κάνουν νούμερα τηλεθέασης.
Και αφού διαπιστώθηκε και πάλι ότι ο Μπεργκ έχει ασυλία και δεν τιμωρείται για μπουνιές κλωτσιές και ό,τι άλλο κάνει, είδαμε ότι την Τετάρτη είχαμε μια δύσκολη μονομαχία, στην οποία οι οπαδοί από τις κερκίδες έπρεπε αφού αναγκαστούν να παρακολουθήσουν το κάτι σαν ποδόσφαιρο, να πετύχουν με ένα κουτάκι μπύρας στο κεφάλι κάποιον από τους αντιπάλους. Ο ΠΑΟ κέρδισε και το έπαθλο επικοινωνίας με αποτέλεσμα ο υπεύθυνος επικοινωνίας του Ολυμπιακού να βγει δημοσίως να υποστηρίξει τους κατατρεγμένους Παναθηναϊκούς.
Φαίνεται πως τελικός νικητής του παιχνιδιού επιβίωσης που είναι τα playoff θα βγει με αγωνιστικά κριτήρια αλλά και με συμπάθεια και όχι με κλίκες και στημένες ψηφοφορίες-διαιτησίες και θα είναι ο Πανιώνιος.
Πηγή
katiousa.gr

Το... πρωτόγονο καρέλι του Μέγδοβα!

Από το θρυλικό φωτογράφο της Αντίστασης Σπύρο Μελετζή και το μνημειώδες έργο του "Με τους αντάρτες στα βουνά", σάς παρουσιάζουμε μία σπάνια εικόνα μα και πληροφόρηση για το περίφημο "καρέλι του Μέγδοβα", αυτού του ιδιόμορφου όσο και πρωτόγονου ορεσίβιου "μέσου διέλευσης", που επί γενιές και γενιές χρησίμευε ως "ακάματος περατάρης" των ανθρώπων του τόπου μας διευκολύνοντας έτσι την επικοινωνία από τη μία στην άλλη όχθη του Μέγδοβα-του ξακουστού ποταμού των ευρυτανικών βουνών! 

Ιδού: 

===================== 

"Πριν από τη Βίνιανη κυλά ο ποταμός Μέγδοβας. Γεφύρι δεν υπήρχε και τον περάσαμε πάνω στο καρέλι. 

Το καρέλι είναι πρωτόγονο μέσο. Από την μιά και την άλλη άκρη του ποταμού ήταν δεμένο ένα χοντρό συρματόσχοινο τεντωμένο. Το καρέλι είναι ένα κασόνι ή καλύτερα ένα είδος κάρου με δύο τροχαλίες που προσαρμόζονται μέσα στο συρματόσχοινο και είναι στερεωμένες στο κασόνι. Έτσι αυτό το κασόνι κρέμεται στον αέρα. 

Μιά γριά πού ήταν μόνιμη γι' αυτή τη δουλειά ανέβαζε δυό ανθρώπους επάνω και μετά άρχιζε και τραβούσε το συρματόσχοινο. 'Ετσι το περίφημο καρέλι κυλούσε με τις τροχαλίες του και σε 5-6 λεπτά βρισκόσουν στην απέναντι μεριά του Μέγδοβα. 

Αυτό το καρέλι πρόσφερε τόσες υπηρεσίες εκείνη την εποχή όσες δεν πρόσφεραν εκατό άλλα γεφύρια. Και τι κόσμος πέρασε απ' αυτό το καρέλι..."

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

«Σωτήρες» υπό το… Survivor!

Στη σημερινή κοινοβουλευτική διαδικασία είχαμε μια «καινοτομία». Ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μίλησαν ενδιάμεσα από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς.
Αυτό που συνηθίζεται, όσο εμείς θυμόμαστε τον εαυτό μας να παρακολουθούμε ανάλογες συνεδριάσεις στη Βουλή, είναι τελευταίος να μιλάει ο πρωθυπουργός και προτελευταίος ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Αυτό σήμερα ανατράπηκε… Ποιος, αλήθεια, είναι ο λόγος; Οι διαδικαστικές αερολογίες στις οποίες επιδόθηκε το προεδρείο;
Η αλήθεια, όπως προκύπτει με βάση την τηλεοπτικοποιημένη δημοκρατία τους και όπως εμμέσως ομολόγησε στη δική του ομιλία αργότερα ο κύριος Τσακαλώτος («μόνοι μας είμαστε, 9 στους 10 τώρα βλέπουν Survivor», ήταν τα λόγια του) είναι αυτή ακριβώς:
Ο κύριος Τσίπρας και ο κύριος Μητσοτάκης ήθελαν να προλάβουν να τοποθετηθούν πριν ξεκινήσει το Survivor!
Αναμετρήθηκαν με το Survivor κι έχασαν! Οδήγησαν την κοινωνία να αξιολογεί την πολιτική τους, τις υποσχέσεις τους, τα λογύδρια τους, τους θεατρινισμούς τους λιγότερο από ό,τι τα τηλεοπτικά σκουπίδια.

Αυτή είναι και η κατάντια τους!

REVOLTER PIECES -Τα ερείπια της εμπειρίας

Υπάρχει μια φυλή η οποία ονοματίζει το παρελθόν ως “μπροστά” γιατί είναι στην οπτική σου ακτίνα, ενώ το μέλλον είναι “πίσω” γιατί είναι ακόμα άγνωστο. Δηλαδή βάζουν τα μάτια και όχι το περπάτημα σαν επίκεντρο της αντίληψής τους.

Drugitiz

Ο χρόνος και η αντίληψη που έχουμε περί αυτού είναι ένα από τα πιο περίεργα πράγματα στη ζωή. Αυτό που ονομάζουμε μέλλον, αυτό που λέμε παρελθόν. Το γεγονός ότι ονομάζουμε “αυτονόητα” το μέλλον ως “μπροστά μας” ενώ το παρελθόν ως “πίσω μας”- κάπου είχα ακούσει ότι υπάρχει μια φυλή η οποία ονοματίζει το παρελθόν ως “μπροστά” γιατί είναι στην οπτική σου ακτίνα, ενώ το μέλλον είναι “πίσω” γιατί είναι ακόμα άγνωστο. Δηλαδή βάζουν τα μάτια και όχι το περπάτημα σαν επίκεντρο της αντίληψής τους.

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν είχε γράψει στις Θέσεις για την Φιλοσοφία της Ιστορίας το παρακάτω:

Υπάρχει ένας πίνακας του Klee με το όνομα Angelυs Novus. Απεικονίζεται εκεί ένας άγγελος που φαίνεται έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι όπου μένει προσηλωμένο το βλέμμα του. Τα μάτια του είναι διάπλατα ανοιχτά, το στόμα του ανοιχτό και οι φτερούγες του τεντωμένες. Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι και ο άγγελος της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου εμείς βλέπουμε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός  βλέπει μία μοναδική καταστροφή, που συσσωρεύει αδιάκοπα ερείπια επί ερειπίων και τα εκσφενδονίζει μπροστά στα πόδια του. Θα ήθελε να σταματήσει για μια στιγμή, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να στήσει ξανά τα χαλάσματα. Μια θύελλα σηκώνεται όμως από τη μεριά του Παράδεισου αδράχνοντας τις φτερούγες του και είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί πια ο άγγελος να τις κλείσει. Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα.

Στο τρόπο που σκεφτόμαστε, έχει τεράστια σημασία πέρα από την ποιότητα των βιωμάτων και η ποσότητα τους. Δεν είναι παρά ο συνδυασμός και των δύο, με βάση πάντα το πώς τα μεταφράζουμε στον εγκέφαλο μας, αυτό που ονομάζουμε “εμπειρία”. Και έχουμε την τάση, όσο περισσότερα “ερείπια” βλέπουμε, ταυτόχρονα να κατανοούμε την πραγματική τους σημασία αλλά και να διαχειριζόμαστε αλλιώς την ουσία τους. Πως μεταφράζεται αυτό επί του πρακτέου;

Στα 1991, οι Pearl Jam κυκλοφόρησαν το δίσκο τους Ten, μέσα στο οποίο υπάρχει η μάλλον μεγαλύτερη επιτυχία τους που ακούγεται ακόμα φανατικά από διάφορο κόσμο, το Black. Στο κομμάτι αυτό ο τραγουδιστής Eddie Vedder μιλάει για το χωρισμό του από την πρώην κοπέλα του, με την οποία ακόμα και τότε ήταν από ό,τι καταλαβαίνουμε φουλ ερωτευμένος (I know one day you ‘ll have a beautiful life/I know you ‘ll be a star in somebody else’s sky/ But why can’t it be mine?) και προσπαθεί να ξεπεράσει το σοκ που έζησε μέσα από την έκφραση μέσω της Τέχνης. Έχουμε 2017. Ο Vedder κατά πάσα πιθανότητα πλέον δεν νοιώθει ότι ένοιωθε τότε για τη κοπέλα του. Ο χρόνος σκότωσε αυτό το σπουδαίο συναίσθημα, έστω και αν αυτό ήταν συναίσθημα πόνου, μέσα από την αποστασιοποίηση του τώρα με το τότε αλλά και με το πλήθος των εμπειριών που αυτός έφερε μαζί του- αν αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο πράγμα. Και νομίζω αυτό είναι το πιο τραγικό μέσα στην κατάσταση αυτή, ότι ο χρόνος σκοτώνει τα πάντα μέσα από τη συσσώρευση εμπειριών.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ Σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι με «άτυπες μορφές εργασίας»

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι με «άτυπες μορφές εργασίας»

Ξεπέρασαν τα 7,5 εκατομμύρια οι εργαζόμενοι με χαμηλά αμειβόμενη (της τάξης των 450 ευρώ) και βραχυπρόθεσμη εργασία, οι λεγόμενοι mini jobbers, στη Γερμανία, σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών (WSI) του συνδικαλιστικού Ιδρύματος «Χανς Μπόκλερ» για το 2016. Πιο συγκεκριμένα, πάνω από 5 εκατ. εργαζόμενοι απασχολούνται αποκλειστικά σε «μίνι τζομπς» και πάνω από 2,5 εκατ. συμπληρωματικά, επειδή ο μισθός τους από την «κύρια απασχόληση» δεν αρκεί για να ζήσουν. Να σημειωθεί ότι συχνά αυτές οι θέσεις εργασίας είναι χωρίς Ασφάλιση.
Συνολικά οι «άτυπες μορφές εργασίας», δηλαδή η μερική απασχόληση, οι προσωρινοί ή έκτακτοι εργαζόμενοι και τα «μίνι τζομπς» αντιπροσωπεύουν το 40% των συνολικών θέσεων εργασίας (χωρίς τους δημόσιους υπαλλήλους και τους αυτοαπασχολούμενους), ξεπερνώντας τα 14 εκατ. και καταγράφοντας ανοδική τάση. Αν υπολογιστούν και αυτοί που εξαναγκάζονται σε «μίνι τζομπ» ως «δεύτερη δουλειά» για να καταφέρουν να βγάλουν τα έξοδα του μήνα, τότε ο αριθμός των «άτυπα απασχολούμενων» αγγίζει τα 16,5 εκατομμύρια.
Στο μεταξύ, πριν από λίγες μέρες δόθηκαν στη δημοσιότητα στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας που φανερώνουν μια «ανάπτυξη άνευ προηγουμένου». Ως στοιχείο αυτής της «αλματώδους ανάπτυξης», που κατατάσσει τη Γερμανία τέταρτη πιο ισχυρή καπιταλιστική οικονομία μετά τις ΗΠΑ, Κίνα και Ιαπωνία, αναφέρεται και η αύξηση των θέσεων πλήρους εργασίας με ασφαλιστικά δικαιώματα. Ωστόσο, τονίζει η έρευνα του WSI, ακόμη περισσότερο αυξήθηκαν το 2016 αυτές οι «άτυπες μορφές εργασίας». Μπορεί η γερμανική οικονομία να χαρακτηρίζεται από τους οικονομολόγους σαν μια «ατέλειωτη επιτυχία» με «ρεκόρ ευημερίας», όμως αυτοί οι χαρακτηρισμοί αφορούν κυρίως τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων. Το καλύτερο που μπορεί να επιδείξει η «ατμομηχανή της Ευρώπης», είναι εκατομμύρια κακοπληρωμένοι, «ευέλικτοι» εργαζόμενοι και ημιαπασχολούμενοι, εκατομμύρια άνεργοι, εκατομμύρια συνταξιούχοι που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα.
Κι έπονται χειρότερα, αφού οι οικονομολόγοι προβληματίζονται για τη διάρκεια αυτής της οικονομικής ανάπτυξης και ζητούν - ανάμεσα σε άλλα - διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, δηλαδή νέα αντιλαϊκά μέτρα.

Οι ηρωικοί αγώνες των εργατών διδάσκουν και εμπνέουν, δείχνουν ότι ο λαός έχει τη δύναμη να επιβάλει το δίκιο του

Εκδήλωση με θέμα «Μάης '36: Ετούτος 'δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του» οργάνωσαν οι κλαδικές Οργανώσεις της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ

Από το πάνελ της εκδήλωσης. Δεξιά ο Ν. Χριστάνης

Με μαζική συμμετοχή των εργαζομένων πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής, στο ΕΚΘ, η εκδήλωση των κλαδικών Οργανώσεων της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ με θέμα «Μάης '36: Ετούτος 'δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του». Στην εκδήλωση μίλησε ο Νίκος Χριστάνης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Η πολύτιμη πείρα της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου παρουσιάστηκε στην εκδήλωση, στο πλαίσιο της προσπάθειας οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες να ανταποκριθούν στο σύνθετο και δύσκολο καθήκον να ανανεώσουν και να διευρύνουν τις δυνάμεις του Κόμματος, κυρίως στις παραγωγικές ηλικίες, πρώτα απ' όλα των εργατών και εργατριών στη βιομηχανία, των χώρων συγκέντρωσης μισθωτών, των νέων από τις λαϊκές οικογένειες. Να γίνουν πιο ικανοί στην προβολή της πολιτικής πρότασης του Κόμματος, που απαντάει στη δυνατότητα οι εργαζόμενοι να ζήσουν καλύτερα, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τους, αρκεί οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία, με κεντρικό σχεδιασμό, με ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων στην οργάνωση - διεύθυνση της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών.

Καθοριστική η συμβολή του ΚΚΕ στην πορεία του κινήματος

Ο Ν. Χριστάνης αναφέρθηκε στον ηρωικό ξεσηκωμό των εργατών το Μάη του 1936, τη συμβολή των κομμουνιστών, τα συμπεράσματα που βγαίνουν και αποτελούν παρακαταθήκη για τους αγώνες σήμερα, όπλο στη μάχη για την κατάργηση του συστήματος της εκμετάλλευσης.
Μεταξύ άλλων, σημείωσε: «Η μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση που ξεδιπλώθηκε εκείνες τις μέρες, και μαζί με αυτή ο παλλαϊκός ξεσηκωμός του εργαζόμενου λαού της Θεσσαλονίκης, δεν ήταν ένα κίνημα χωρίς προσανατολισμό. Στην καθοδήγησή του ήταν πρωτοποριακός ο ρόλος της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ και της Πανελλαδικής Καπνεργατικής Ομοσπονδίας, όπως και ο ρόλος του Ενωτικού Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
Ο Μάης του '36 έδειξε ότι η πορεία του Κόμματος βρίσκεται σε στενή διαλεκτική σχέση με το κίνημα. Η πρωτοπόρα δράση του ΚΚΕ στο εργατικό κίνημα τη δεκαετία του '30 και πριν, η καθοδήγηση των αγώνων ήταν καθοριστική για να οικοδομηθούν ισχυροί δεσμοί εμπιστοσύνης, καταρχήν με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Είναι, άλλωστε, η περίοδος που το Κόμμα αυξάνει σημαντικά τις οργανωμένες του δυνάμεις σε εργασιακούς χώρους. Οι αδυναμίες δεν μπορούν να μειώσουν την τεράστια αυτή προσφορά.
Ο Μάης του '36 ήταν στην πραγματικότητα η κορύφωση των προηγούμενων αγώνων που ξέσπασαν την περίοδο της διεθνούς οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού, που επέφερε τη χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας και ζωής των εργαζομένων. Επρόκειτο για αγώνες που ήρθαν ως αποτέλεσμα έντονων διεργασιών στο νεαρό εργατικό κίνημα της χώρας. Ενα κίνημα που τα προηγούμενα χρόνια είχε δεχτεί μεγάλα χτυπήματα, τόσο πριν όσο και ιδιαίτερα μετά την εφαρμογή του "Ιδιώνυμου". Με διασπαστικά σωματεία που φτιάχνονταν από εργοδότες, σοσιαλδημοκράτες συνδικαλιστές και αστικά κόμματα, με απεργοσπαστικούς μηχανισμούς ελέγχου και τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς. Επομένως, είχε συγκεντρωθεί σημαντική πείρα.

Πλούσια συμπεράσματα από τη δουλειά των κομμουνιστών στα σωματεία

Πολλά πλούσια συμπεράσματα βγαίνουν για το πώς δούλευαν οι κομμουνιστές στα σωματεία.
Το παράδειγμα του κλάδου των καπνεργατών δίνει πολλά στοιχεία χρήσιμα.
Η ταξική ενότητα: Σ' αυτούς συμμετείχε μια πολυεθνική εργατική τάξη της Θεσσαλονίκης (Ελληνες, Εβραίοι, Αρμένιοι) χωρίς κανέναν εθνικό διαχωρισμό μεταξύ τους και με σεβασμό στις εθνικές ιδιαιτερότητες. Κι' αυτό παρά τη λυσσαλέα προσπάθεια εργοδοσίας και κράτους να σπείρουν τη διάσπαση μεταξύ τους.
Εξίσου κορυφαία παραμένει η ανάδειξη της ταξικής ενότητας με τους χιλιάδες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, που αποτελούσαν πολύ σημαντική δύναμη μέσα στην εργατική τάξη. Αποτέλεσαν βασική παραγωγική δύναμη που κίνησαν την καπιταλιστική ανάπτυξη του μέσου της 10ετίας του '30, λόγω της υπερεκμετάλλευσής τους με μισθούς πείνας μπροστά στις οξυμένες ανάγκες τους και τη φτώχεια τους (το 20% δούλευε). Η αστική τάξη και οι μηχανισμοί της δεν μπόρεσαν να φέρουν - στην κρίσιμη στιγμή - το τμήμα αυτό σε σύγκρουση με άλλα, παλιότερα τμήματα της εργατικής τάξης. Ηταν μια σημαντικότατη ήττα της άρχουσας τάξης, που είχε λυσσάξει από τον ερχομό των προσφύγων, να τους διαχωρίσει από τους ντόπιους, να οικοδομήσει πάνω στη διάσπασή τους. Οι πρόσφυγες ενσωματώθηκαν στην κοινωνία μέσα από τους ταξικούς αγώνες και όχι τις αστικές φιλανθρωπίες και τις ελεγχόμενες από το κράτος και τους προσφυγοπατέρες προσφυγικές οργανώσεις. Αποτέλεσαν πρωτοπορία του αγώνα. Γεγονός που αποδείχθηκε και σε όλους τους μετέπειτα αγώνες του λαού μας (Αντίσταση, ΔΣΕ κ.λπ.).
Η δουλειά στις γυναίκες: Οι κομμουνιστές ενθάρρυναν την ανάδειξη γυναικών στα ανώτερα όργανα των σωματείων και των Κομματικών Οργανώσεων και εναντιώθηκαν σε οποιαδήποτε προσπάθεια διαχωρισμού των γυναικών από το υπόλοιπο εργατικό κίνημα, φροντίζοντας για την έμπρακτη ενασχόληση των σωματείων με τα ιδιαίτερα προβλήματα των καπνεργατριών. Ενδεικτικά αναφέρουμε την Βασιλική Γεωργαντζέλη, που το '26 δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια απεργίας των καπνεργατών στο Αγρίνιο. Η καπνεργάτρια Στέρα Κοέν εκλέχθηκε στην πρώτη Εκτελεστική Επιτροπή της ταξικής Ενωτικής ΓΣΕΕ: Ηταν η πρώτη γυναίκα που αναδεικνυόταν στη διοίκηση τριτοβάθμιου συνδικαλιστικού οργανισμού. Στα γεγονότα του Μάη του '36 η συμμετοχή των γυναικών ήταν μεγάλη. Αλλωστε, το 70% των 12.000 καπνεργατών, που στις 29 Απρίλη κατέβηκε σε απεργία ύστερα από απόφαση του συνδικαλιστικού τους φορέα, ήταν γυναίκες. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της συμμετοχής τους σε αυτόν τον αγώνα ήταν η αποφασιστικότητα, η αυτοθυσία και το μαχητικό πείσμα των εργαζόμενων γυναικών, που έφτανε και στην ανοιχτή σύγκρουση με τους εργοδότες και την αστυνομία.
Η Αναστασία Καρανικόλα, καπνεργάτρια και στέλεχος της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης, που ήταν στους δολοφονημένους του Μάη, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής ήταν καταξιωμένη στη συνείδηση των καπνεργατών της πόλης λόγω της ακούραστης προσφοράς της στους αγώνες του κλάδου και της αφοσίωσης που έδειχνε στην υπόθεση της εργατικής τάξης.

Αστείρευτες οι δυνάμεις της εργατικής τάξης

Τις μέρες του Μάη γεννήθηκαν και αξιοποιήθηκαν μορφές πάλης που εξασφάλιζαν τους όρους της μαζικότητας, της διάρκειας και της συνέχισης του αγώνα. Μορφές πάλης που διαπαιδαγωγούν και καλλιεργούν την παλικαριά, την αγωνιστική πειθαρχία, την αλληλεγγύη. Αναδείχθηκε πως η ανάπτυξη της λαϊκής πρωτοβουλίας, δραστηριότητας και ορμητικότητας είναι αστείρευτη, γεγονός που δείχνει τις δυνάμεις που κρύβουν η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Η αλληλεγγύη που εκφράστηκε απ' όλο τον λαό, η εξέλιξη του απεργιακού αγώνα σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, ιδιαίτερα εκεί που είχαν ήδη γίνει σημαντικοί αγώνες των καπνεργατών και άλλων κλάδων και το προηγούμενο διάστημα, όπως η Καβάλα, η Ξάνθη, η Δράμα, ο Βόλος, ο Πειραιάς και η Αθήνα κ.α., δεν είχαν προηγούμενο.
Οι καταστηματάρχες και οι έμποροι όλοι έκλεισαν τα μαγαζιά τους και ενώθηκαν με τους εργάτες. Οι φοιτητές που από τις αρχές Μάη βρίσκονταν σε κινητοποιήσεις και συμμετείχαν στις διαδηλώσεις.
Ιδιαίτερα σημαντικός ήταν ο ρόλος της Εργατικής Βοήθειας, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως.
Εξαιρετική - παραδειγματική ήταν η συμφιλίωση του λαού και του στρατού.
Η σφυρηλάτηση των δεσμών με τα στρατευμένα εργατικά νιάτα - όπου σημαντικό ρόλο έπαιξε και η δράση της ΟΚΝΕ - είχε ουσιαστικά αποτελέσματα. Πολύ συχνά, όλα τα προηγούμενα χρόνια, οι νέοι φαντάροι που στέλνονταν προκειμένου να καταστείλουν κάποια εργατική κινητοποίηση, αρνούνταν να υπακούσουν στις εντολές των ανωτέρων τους και να ανοίξουν πυρ κατά των απεργών.
Ο πολλαπλασιασμός των παραδειγμάτων αποδεικνύει ότι η συναδέλφωση στρατιωτών και απεργών ήταν ένα φαινόμενο πανελλαδικής εμβέλειας, που εκδηλώθηκε σε πολλές κινητοποιήσεις και κορυφώθηκε στις διαδηλώσεις του Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη.
Η μεγάλη έκταση που πήρε το φαινόμενο της υποστήριξης των στρατιωτών προς τους απεργούς και το λαό το Μάη του 1936, συνδέεται άμεσα με την ίδια τη διάρθρωση του στρατού και τον τρόπο που οι κληρωτοί υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία. Προερχόμενοι οι περισσότεροι από την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, μοιράζονταν τα ίδια προβλήματα επιβίωσης, εξακολουθούσαν να συμμετέχουν ενεργά στην προσπάθεια της οικογένειας, της γειτονιάς, μέσω των θεσμών αλληλεγγύης, για την αντιμετώπιση της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Ως προς αυτό σημαντικό ρόλο έπαιζε και το ίδιο το ταξικό εργατικό κίνημα. Συνδικαλιστικά, αρκετοί παρέμεναν συνδεδεμένοι με το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, το οποίο επισκέπτονταν στις άδειές τους ήδη από το 1922.
Επιβεβαιώθηκε και πάλι πόσο ωμοί και αδίστακτοι είναι η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, όταν υπερασπίζονται τα συμφέροντά της. Από την πρώτη στιγμή που το εργατικό κίνημα απέκτησε οργανωτική πολιτική υπόσταση σε ταξική κατεύθυνση, δέχτηκε και την πιο βάρβαρη καταστολή από τους διάφορους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς, ταυτόχρονα με την ιδεολογικοπολιτική επίθεση και την προσπάθεια να παραμένει η εργατική τάξη κατακερματισμένη, να ζει στην ενσωμάτωση και στο συμβιβασμό, με μοχλό τους πράκτορες του κεφαλαίου μέσα στο εργατικό κίνημα, τους σοσιαλδημοκράτες και τους οπορτουνιστές συνδικαλιστές».

Η εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει την κοινωνία από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς

Σε εκδήλωση στη Χαλκίδα για το βιομηχανικό προλεταριάτο μίλησε ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Με τη συμμετοχή εργατών και εργατριών από εργοστάσια διάφορων κλάδων της ευρύτερης περιοχής Χαλκίδας - Οινοφύτων - Θήβας, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 14 Μάη η εκδήλωση που διοργάνωσαν οι ΤΕ Εύβοιας και Θήβας - Οινοφοίτων του ΚΚΕ στο Εργατικό Κέντρο Εύβοιας στη Χαλκίδα. Στην εκδήλωση με θέμα «Ο ρόλος του βιομηχανικού προλεταριάτου στην ταξική - πολιτική πάλη σήμερα, στο δρόμο για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας», μίλησε ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του Κόμματος. Η πρωτοβουλία αυτή ανέδειξε το γεγονός ότι οι βιομηχανικοί εργάτες αποτελούν την καρδιά της εργατικής τάξης και τον ξεχωριστό, πρωτοπόρο ρόλο που διαδραματίζουν στην παραγωγή από τη θέση που κατέχουν. Αναδείχθηκε επίσης η ανάγκη να να δυναμώσουν οι δεσμοί του ΚΚΕ με τους βιομηχανικούς εργάτες, να δυναμώσει η παρέμβαση του Κόμματος στα εργοστάσια και στους στρατηγικούς κλάδους.
Στην ομιλία του ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αναφέρθηκε στον ηγετικό - πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης, λέγοντας: «Η εργατική τάξη είναι η μόνη ικανή τάξη να απελευθερώσει την κοινωνία από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς, γιατί διαθέτει μόνο τα χέρια και το μυαλό της, δεν έχει ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Με το κόμμα της, το ΚΚΕ, μπορεί να γίνει κινητήρια δύναμη της Ιστορίας και να μην είναι θύμα της άγριας εκμετάλλευσης, της καταστροφής στην καπιταλιστική ειρήνη, της σφαγής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, της μετανάστευσης και της προσφυγιάς. Οι χιλιάδες των σύγχρονων μισθωτών σκλάβων είναι η τεράστια δύναμη της ανατροπής, οι οποίοι πρέπει να μάθουν και να νιώσουν τη δύναμή τους.

Την περίοδο που διανύουμε η εργατική τάξη αυξήθηκε απόλυτα, αριθμητικά αλλά και αναλογικά, με την είσοδο στις γραμμές της λαϊκών στρωμάτων που προλεταριοποιούνται. Και κυρίως διευρύνθηκε ο ρόλος της και η σημασία της στην πραγματοποίηση της κοινωνικής παραγωγής. Εγινε πιο καθαρό αυτό που λέει το σύνθημα που γέννησαν οι εργατικοί ταξικοί αγώνες "Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά"...»

Παλεύουμε για την οργάνωση της εργατικής τάξης

Τόνισε ότι το ΚΚΕ, όταν αναφέρεται στο εργατικό κίνημα, δε μιλά μόνο για το συνδικαλιστικό κίνημα, στηλιτεύοντας θεωρίες και απόψεις που καλούν τους εργάτες και τις εργάτριες να αφήνουν την πολιτική έξω από τα συνδικάτα, θεωρίες που προωθούν στελέχη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων κομμάτων, εμφανιζόμενοι ως «ανεξάρτητοι», λέγοντας ότι για την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος φταίει η «κομματικοποίηση».
Σημείωσε: «Οι κομμουνιστές παλεύουμε για την άνοδο του βαθμού οργάνωσης της εργατικής τάξης, για την ενότητά της ανεξάρτητα από εργασιακές σχέσεις, χρώμα, φυλή, θρήσκευμα. Για να στηθούν νέα σωματεία, να μαζικοποιηθούν άλλα, να βελτιωθεί η λειτουργία τους με την ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων στη λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων, σε μαζικές συλλογικές διαδικασίες. Αν και τα συνδικάτα δεν μπορούν από τη φύση τους να χαράσσουν αυτοτελώς πολιτική, η δράση τους αντικειμενικά έχει πολιτικά χαρακτηριστικά, ανάλογα με το συσχετισμό κυριαρχεί σε αυτά είτε η αστική πολιτική είτε η εργατική. Πολιτικά ουδέτερα συνδικάτα δεν υπάρχουν.
Οι ταξικά προσανατολισμένες δυνάμεις, τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, οι συνεργαζόμενοι με το ΠΑΜΕ, θέτουν στόχους πάλης και αιτήματα για την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών, την κάλυψη των απωλειών σε μισθούς και κοινωνικές παροχές, διαμορφώνουν ένα συνεκτικό διεκδικητικό πλαίσιο που έρχεται σε σύγκρουση με την κερδοφορία του κεφαλαίου. Η δράση των αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης συνιστά πολιτικό ρεύμα με στόχο τη χειραγώγηση της συνείδησης της εργατικής τάξης. Είναι το κύριο εμπόδιο για να μαζικοποιηθεί το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα, για να δυναμώσει ο ταξικός πόλος στις γραμμές του και για να απομονωθεί ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός.
Το ΚΚΕ στηρίζει την ταξική κατεύθυνση στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης, το μέτωπο συσπείρωσης Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, Σωματείων και συνδικαλιστών, που συγκροτείται στο ΠΑΜΕ. Οι κομμουνιστές δουλεύουν στα συνδικάτα με σκοπό η οικονομική πάλη των εργατών να συμβάλλει και στην πολιτική ωρίμανσή τους, στη μαχητικοποίησή τους απέναντι στην τάξη των καπιταλιστών και την εξουσία τους, προβάλλοντας την ανάγκη οργάνωσης και ανάπτυξης της πάλης με στόχο την εξουσία.

Κανένας συμβιβασμός με τους στόχους των καπιταλιστών

Το ΚΚΕ με την ιδεολογική του παρέμβαση και δράση συμβάλλει στη διαμόρφωση ριζοσπαστικής συνείδησης, να ωριμάζουν οι εργάτες και οι εργάτριες μέσα από την πείρα τους. Να βλέπουν ότι π.χ. η συνεπής πάλη για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά για όλους με σύγχρονα δικαιώματα, συνεπάγεται σύγκρουση με τον καπιταλισμό, τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις που τα υπηρετούν ανοιχτά ή συγκαλυμμένα.
Η οργάνωση και πολιτικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, με στόχους πάλης ενταγμένους σε ένα συνεκτικό πλαίσιο, απαιτεί αντιπαράθεση με τη συντεχνιακή τακτική που περιορίζει την πάλη και τα αιτήματα μόνο σε στενό επιχειρησιακό, τοπικό ή κλαδικό επίπεδο, που αποδυναμώνει ακόμη και την προστασία κεκτημένων δικαιωμάτων, τη διεκδίκηση μόνο εισοδηματικών αιτημάτων, αδυνατίζει την ταξική ενότητα της εργατικής τάξης που αποτελεί προϋπόθεση για επιμέρους και γενικότερες κατακτήσεις.
Η παρέμβαση των κομμουνιστών στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν περιορίζεται μόνο στην παρουσίαση των προβλημάτων ή στην καταγγελία των αντιπάλων ή στην προβολή ορισμένων αιτημάτων και προτάσεων για τα προβλήματα των εργαζομένων. Αποκαλύπτουμε στους εργαζόμενους το μηχανισμό της εκμετάλλευσης, της υπεραξίας, διαπαιδαγωγούμε την εργατική τάξη στην ασυμφιλίωτη αντίθεση με το κεφάλαιο, ώστε με αυτό το βασικό κριτήριο να διαμορφώνει τα αιτήματά της. Αποκαλύπτουμε ότι η καπιταλιστική κρίση είναι προϊόν της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Εχουμε σφοδρό μέτωπο με την αστική διαχείριση σε όλες τις παραλλαγές της, προβάλλοντας αιτήματα που έχουν κριτήριο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών και όχι την καπιταλιστική κερδοφορία.
Ολη αυτή την περίοδο, μετά από οκτώ χρόνια παρατεταμένης και βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, όχημα εγκλωβισμού της εργατικής τάξης, ένας νέος "εθνικός στόχος" για την καθυπόταξή της, είναι η επίτευξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ηδη αυτό προβάλλουν τα αστικά κόμματα, αυτό έχουν σαν κριτήριο της κριτικής τους, καλούν και τα μόνιμα υποζύγια να κάνουν θυσίες περιμένοντας τις καλύτερες μέρες της ανάπτυξης.
Είναι τεράστιο ψέμα το παραμύθι της καπιταλιστικής ανάπτυξης που θα φέρει ευημερία, γιατί αυτή η ανάπτυξη προϋποθέτει τσακισμένα τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Κανένας εργαζόμενος, άνεργος να μην πιστέψει ξανά τα ψέματα και τις απάτες του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, των άλλων αστικών κομμάτων, των αφεντικών και των ανθρώπων τους. Η "νέα εποχή" των καπιταλιστών είναι η εποχή της βαρβαρότητας, με επίθεση σε όλα τα δικαιώματα στη δουλειά και τις κοινωνικές παροχές που είχαν οι εργαζόμενοι.
Κανένας συμβιβασμός με τους στόχους των καπιταλιστών δεν πρέπει να υπάρξει, καμία συναίνεση για την περίφημη ανάπτυξη, καμία εθνική συναίνεση και ενότητα στην ιμπεριαλιστική ειρήνη και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Οι καπιταλιστές και το σύστημά τους είναι μια θηλιά που πνίγει την κοινωνική πρόοδο...»

Λαϊκός ξεσηκωμός, αγώνας διαρκείας για να ανατρέψουμε μνημόνια και όσους ρουφάνε το αίμα του λαού

Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα, στη χτεσινή συζήτηση στη Βουλή

Eurokinissi

Και από το βήμα της Βουλής καταγγέλλουμε στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους, στους ανέργους την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ως υπεύθυνη για την αλλεπάλληλη συρρίκνωση του βιοτικού τους επιπέδου, των εργασιακών δικαιωμάτων τους, όπως η κυριακάτικη αργία, την επιδείνωση της ζωής τους από τα αφόρητα φορολογικά βάρη και τόσα άλλα.
Τα δύο αλλεπάλληλα μνημόνια που έφερε αυτή η κυβέρνηση είναι αρκετά για να πέσει η «αριστερή μάσκα» της, αυτή που καλλιέργησε ανοχή, που παγίδευσε με κινήσεις εντυπωσιασμού, με επισκέψεις ακόμα του πρωθυπουργού σε χώρους μνήμης - τιμής ηρωικών γεγονότων, ηρωικών μορφών του λαϊκού μας κινήματος, της ταξικής πάλης, της Εθνικής Αντίστασης, του ΔΣΕ, του ίδιου του ΚΚΕ.

Κυβέρνηση της «πρώτη φορά αριστεράς» με δύο μνημόνια

Η νέα αντιλαϊκή συμφωνία αποτελεί ένα νέο μνημόνιο, ένα 4ο μνημόνιο, μνημόνιο «εις την τετάρτην», όπως επανειλημμένα έχουμε πει από την πρώτη στιγμή.
Στην πραγματικότητα, τα μέτρα στηρίζουν την κερδοφορία των ομίλων, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Πρόκειται για κατευθύνσεις που αυξάνουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων, ενισχύουν τη συγκέντρωση του κεφαλαίου. Κατευθύνσεις που προωθούνται σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ.
Μάταια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί να πείσει το λαό ότι απλά και μόνο πληρώνει τα σπασμένα της κακής διακυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και η ίδια είναι περίπου αθώα του εγκλήματος.
Γι' αυτή την πολιτική, όμως, είναι συνένοχοι όλοι τους: Και η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, και ο ΣΕΒ, και το κουαρτέτο, και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, και η ΝΔ, και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα.
Η κυβέρνηση της «πρώτη φορά αριστερά», όμως, είναι και η πρώτη που στο ενεργητικό της, με πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα, θα έχει την ψήφιση 2 μνημονίων.
Οι προηγούμενες μάς είχαν συνηθίσει να ψηφίζουν από ένα και να παίρνουν την άγουσα για τον πάγκο. Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ το 2010 ψήφισε το 1ο μνημόνιο. Η κυβέρνηση του Αντ. Σαμαρά ύστερα, ψήφισε το 2ο μνημόνιο. Στη συνέχεια η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα το 2015 ψήφισε το 3ο μνημόνιο μαζί με όλους τους άλλους και σήμερα, το 2017, μας φέρνει το 4ο.
Κι όπως βλέπουμε, με όλες της τις δηλώσεις δεν το αρνείται αυτό. Απλά μας λέει - με τον δικό της γνωστό τρόπο του εμπαιγμού του ελληνικού λαού - ότι δεν είναι ακριβώς 4ο αλλά απλά είναι κάτι σαν διαρκείας, μια συμφωνία διαρκείας.
Το εντάσσει στα μνημόνια διαρκείας δηλαδή, που έτσι κι αλλιώς θα ισχύουν με βάση τις αποφάσεις και κατευθύνσεις της ΕΕ, του ΔΝΤ και όλων των υπόλοιπων ...ευαγών ιδρυμάτων - οργανισμών με τους οποίους συναγελάζεται και η σημερινή συγκυβέρνηση προκειμένου να εξασφαλίσει σίγουρη κερδοφορία για τους μονοπωλιακούς ομίλους, ματώνοντας τον ήδη σκληρά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό.
Τα κυβερνητικά στελέχη αναμασούν ότι είναι μία συμφωνία «ισορροπημένη», «εισιτήριο για τη ρύθμιση του χρέους», για «να επιστρέψει η χώρα στην κανονικότητα».
Ολες αυτές τις μέρες αναπαράγουν ότι είναι μια συμφωνία που «βάζει τέλος στην αβεβαιότητα»!
Κι όλα αυτά λέγονται την ίδια ώρα που η εργατική τάξη, ο λαός έχει κυριολεκτικά γονατίσει μετά από οκτώ χρόνια κρίσης, απανωτών μνημονίων, αντιλαϊκών μέτρων, που έχουν στραγγίξει το εισόδημά του, έχουν ισοπεδώσει τα δικαιώματά του.
Είναι ο ίδιος ο λαός που δεν μπορεί να πληρώσει πια τα δάνειά του, τα χρέη του στην εφορία, τους λογαριασμούς στη ΔΕΗ, στην ΕΥΔΑΠ.
Τα «κόκκινα» δάνεια από 20,3 δισ. το 2010, ξεπέρασαν τα 43 δισ. ευρώ το 2016.
Ενας στους δύο χρωστά στην εφορία.
Μόνο από τη μείωση του μισθού του, ο μέσος μισθωτός έχει απώλειες 20% την περίοδο της κρίσης, χωρίς να υπολογίζουμε τη φοροαφαίμαξή του.
Οι οφειλές στη ΔΕΗ αυξάνονται συνεχώς, με 1,5 εκατ. καταναλωτές να μην μπορούν ούτε διακανονισμό να κάνουν.
Είναι ο ίδιος ο λαός που ζει ή κινδυνεύει να ζήσει στη φτώχεια τα επόμενα χρόνια σε ποσοστό που ξεπερνά το 35%.
Ενα στα δύο παιδιά στη χώρα μας στερείται ακόμα και τα πιο βασικά αγαθά.
Και το κακό δε θα σταματήσει βεβαίως αν δεν το σταματήσουμε.

Οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις να σκεφτούν ταξικά, να μην πέσουν στην ίδια πλάνη

Παίξανε πολλοί με τα όνειρα και τις ελπίδες του ελληνικού λαού. Πρέπει όλοι και όλες με μια φωνή να βροντοφωνάξουμε «φτάνει πια!»
Καλούμε σε παλλαϊκό ξεσηκωμό.
Δεν μιλάμε μόνο γι' αυτές τις μέρες, γι' αυτόν τον συσχετισμό, δεν μιλάμε για μέσα στη Βουλή αλλά στο κίνημα, στους καθημερινούς αγώνες που πρέπει να κλιμακωθούν, να γιγαντωθούν.
Εδώ μέσα στο Κοινοβούλιο κάνουν σόου για τα κανάλια μόνο τα τσιράκια του συστήματος, μόνο κάτι ορφανά των SS, κάτι χαφιέδες δουλέμποροι, υπόδικοι καθοδηγητές δολοφονικών ταγμάτων.
Ο ξεσηκωμός του λαού πρέπει να εκφραστεί μέσα από το εργατικό - λαϊκό κίνημα, για να καταργήσει στην πράξη τα μνημόνια, να ανοίξει το δρόμο της ανατροπής της τάξης των κηφήνων που υπηρετούν και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση και τα άλλα κόμματα.
Και από το βήμα της Βουλής καλούμε τους μισθωτούς, τους αυτοαπασχολούμενους στις πόλεις και στην ύπαιθρο, στην αγροτική παραγωγή, τους συνταξιούχους, τους νέους, τις νέες, να μην πέσουν στην ίδια πλάνη με το παρελθόν.
Δηλαδή, να φεύγουν από το ένα κυβερνητικό κόμμα, εν προκειμένω σήμερα εγκαταλείποντας τον ΣΥΡΙΖΑ, για να στηρίξουν κοινοβουλευτικά, αλλά και στις μαζικές οργανώσεις τους, άλλα παλιά ή αναμορφωμένα αστικά κόμματα ίδιας αντιλαϊκής κοπής, όπως είναι οι υπόλοιπες αστικές δυνάμεις και εδώ μέσα στο Κοινοβούλιο.
Το ΚΚΕ καλεί τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις να σκεφτούν ταξικά, πολύ περισσότερο αυτές που ήδη έχουν έναν ριζοσπαστικό προσανατολισμό, που στην αριστερά βλέπουν την εναντίωση στα μονοπώλια, στις λυκοσυμμαχίες, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ.
Να μην παγιδευτούν στο συνειδητό απατηλό κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ ότι δήθεν «πέρασαν τα δύσκολα». Οτι «η ανάπτυξη κάτι θα φέρει και για τους εργαζόμενους», ότι θα ενισχυθεί δήθεν «το μέτωπο των φιλολαϊκών και φιλοαναπτυξιακών δυνάμεων στην ΕΕ, για να μη στραγγαλίσουν - λέει - η σφιχτή δημοσιονομική πολιτική και το ισχυρό ευρώ την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή», όπως λένε.
Καλούμε τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις και από το βήμα της Βουλής να μην παγιδευτούν στην κριτική της ΝΔ, άλλων κομμάτων, που γίνεται από εξίσου αντιλαϊκή αφετηρία. Και για τους λόγους ανταγωνισμού προς την κυβέρνηση αλλά και για τους λόγους ορισμένων διαφοροποιήσεων στην ίδια αντιλαϊκή κατεύθυνση της καπιταλιστικής ανάκαμψης, της κερδοφορίας των ομίλων.
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούνται να κρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ για τα αντιλαϊκά του μέτρα, αφού οι ίδιοι ήταν και είναι φορείς τέτοιων μέτρων. Την ίδια στιγμή, δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει να εξαπατά ασύστολα, να παρουσιάζεται με δήθεν κοινωνική ευαισθησία που δεν έχουν άλλοι, να εμφανίζει τις αλχημείες της με τα ονομαζόμενα «αντίμετρα» για την ακραία φτώχεια.
Οπως όλοι αυτοί μαζί ψήφισαν το 3ο μνημόνιο, έτσι θα προχωρήσουν και μαζί στην εφαρμογή του 4ου μνημονίου υπέρ του κεφαλαίου, αφού σήμερα δεν κρίνεται, έτσι κι αλλιώς, δεν κινδυνεύει να μην ψηφιστεί απ' την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Τα μέτρα δείχνουν τη βαρβαρότητα του συστήματος που φορτώνει τα βάρη στο λαό για να βγει το ίδιο από την κρίση

Ολη αυτή η κατάσταση δεν είναι απλά αβεβαιότητα. Είναι η βαρβαρότητα του συστήματος που για να βγει από τη δική του κρίση φορτώνει τα βάρη της στην εργατική τάξη, στο λαό.
Νέα ασήκωτα βάρη πάνω από 4 δισ. ευρώ φορτώνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τη νέα συμφωνία της.
Μια συμφωνία που έχει απ' όλα:
Συμπληρωματικές περικοπές 500 εκατομμυρίων ευρώ αναδρομικά για το 2016. Και στα οικογενειακά επιδόματα. Και στα επιδόματα ανεργίας. Και στα επιδόματα θέρμανσης. Και στη χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ.
Ετσι αντιλαμβάνονται στον ΣΥΡΙΖΑ τη δήθεν «επιστροφή στο κοινωνικό κράτος», την ανακούφιση των πολιτών!
Αλλά έχει και άλλα.
Για το 2019 τα 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ θα τα βρουν από τη νέα μείωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων, που θα φτάσει μέχρι και το 18%, χωρίς να συνυπολογίσουμε τις μειώσεις λόγω πληθωρισμού, αφού οι όποιες αναπροσαρμογές προέβλεπε ο νόμος Κατρούγκαλου, μετατέθηκαν μετά το 2020.
Πλέον, οι συντάξεις γίνονται επιδόματα, ενώ θίγονται γύρω στο 1 εκατομμύριο συνταξιούχοι.
Τα άλλα 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ αφορούν στη νέα μείωση του αφορολόγητου, που θα πάρει από την τσέπη των λαϊκών στρωμάτων μέχρι και 650 ευρώ για τον κάθε φορολογούμενο.
Δηλαδή, εκτός από τους έμμεσους φόρους, που έτσι κι αλλιώς τους πληρώνουμε ήδη όλοι, ακόμα και οι άνεργοι, τώρα φόρους θα πληρώσει ακόμα και ο εργαζόμενος που έχει εισόδημα 405 ευρώ το μήνα, ακόμα και ο συνταξιούχος που η σύνταξή του ξεπερνάει τα 475 ευρώ.
Κι εκτός από αυτά, βέβαια, η συμφωνία περιλαμβάνει και μια σειρά άλλες πλευρές, που αφορούν και τα Εργασιακά, τον εργάσιμο χρόνο:
-- Είναι η προώθηση της κατάργησης της κυριακάτικης αργίας, που θα έχει οδυνηρές επιπτώσεις και στους εμποροϋπάλληλους και στους εμπόρους, θα επιταχύνει τη συγκέντρωση του εμπορίου στα μεγάλα πολυκαταστήματα και τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ.
-- Επιμηκύνεται η διάρκεια πλαισίου για τις ΣΣΕ, ενώ σημείο - κλειδί είναι οι αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο που περιλαμβάνουν τη λειτουργία των σωματείων, την προκήρυξη απεργίας και άλλα, όπως η ταχύτητα με την οποία οι απεργίες θα κρίνονται παράνομες, δηλαδή συμφωνία - κόλαφος για το εργατικό κίνημα και τους ίδιους τους αγώνες των εργαζομένων.
Ολα αυτά τα χρόνια οι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι, όλος ο λαός είδε το εισόδημά του να συρρικνώνεται δραματικά. Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Κι αυτό ισχύει σε όλους τους κλάδους.
Συνεχώς ως Κόμμα κάνουμε συναντήσεις με μαζικούς κοινωνικούς φορείς, με σωματεία, συλλόγους, εισπράττουμε την ίδια κραυγή αγωνίας.
Στον «αέρα» ακόμα είναι οι 3.500 εργαζόμενοι στο «Βοήθεια στο Σπίτι».
Στον «αέρα» οι 15.000 συμβασιούχοι των ΟΤΑ.
Οι τρίτεκνες οικογένειες δεν αναγνωρίζονται ως πολύτεκνες, τη στιγμή που σήμερα στην Ελλάδα πολύτεκνος πλέον πρέπει να θεωρείται όποιος έχει τουλάχιστον 3 παιδιά και πάνω. Ούτε τις δωρεάν κιλοβατώρες που ισχύουν για άλλους δεν θελήσατε να δεχτείτε προχτές, όπως πρότεινε το ΚΚΕ, γι' αυτές τις τρίτεκνες οικογένειες.
Τι σόι «αριστερή» κυβέρνηση, αλήθεια, είναι αυτή που συζητάει την κατάργηση στο ειδικό μισθολόγιο για τους εργαζόμενους στην Πυροσβεστική, στο Λιμενικό, στην Αστυνομία;
Που δεν αναγνωρίζει το δικαίωμά τους στην απεργία;
Που αναγκάζονται ακόμα και να αγοράζουν οι ίδιοι κράνη, στολές, άλλα υλικά χρήσιμα για την πυρόσβεση, για τις πυρκαγιές, για την προστασία του περιβάλλοντος από τις φυσικές καταστροφές, οι πυροσβέστες για παράδειγμα, σ' αυτούς αναφέρομαι, για την προστασία του θαλάσσιου πλούτου και την πάταξη του λαθρεμπορίου το Λιμενικό, για την αντιμετώπιση του εγκλήματος οι αστυνομικοί;
Ανάλογα οι εργαζόμενοι στις Ενοπλες Δυνάμεις κ.λπ.
Ενώ φυσικά πολύ χειρότερα, μέχρι γονάτισμα, υποφέρουν οι συνταξιούχοι, οι νέοι με την αναδουλειά και την εργασιακή περιπλάνηση, την ανασφάλεια, οι εργαζόμενοι που βλέπουν συνεχώς το πενιχρό εισόδημά τους να εξανεμίζεται κι αυτό.
Χώρια που μετά τις γενικόλογες διακηρύξεις και εκθέσεις ιδεών την προηγούμενη βδομάδα, δείχνετε ξανά το αντιλαϊκό πρόσωπο και στην Εκπαίδευση. Αφού ανοίγετε την όρεξη για μια ακόμα πιο μεγαλύτερη και μαζικότερη πιθανότητα και δυνατότητα απολύσεων σε εκπαιδευτικούς και μάλιστα διά παντός έξωσής τους από τα ιδιωτικά σχολεία, έρμαια στην ασυδοσία των καπιταλιστών στην Εκπαίδευση.
Κι από πάνω έχουμε και όλους αυτούς τους υποκριτές και φαρισαίους να κλαίγονται για τις δυσκολίες κινητοποίησης του λαού και μάλιστα να φτάνουν στο σημείο να λοιδορούν τους εργαζόμενους, θεωρώντας ότι συμφωνούν ή ανέχονται την αντιλαϊκή πολιτική τους!
Ας μη βαυκαλίζονται άδικα! Δεν θα αργήσει η στιγμή που ο λαός θα υψώσει τη στεντόρεια φωνή του και δεν θα ξέρετε πού να κρυφτείτε, σαν του λαγού τα τέκνα.

Κερδίζουν οι όμιλοι, ματώνει ο λαός

Μόνο και μόνο να σκεφτεί ο καθένας και η καθεμιά:
Αλήθεια, ποιος κερδίζει από τη νέα συμφωνία της κυβέρνησης με τους εταίρους της;
-- Ποιος θα κερδίσει από την παραπέρα «απελευθέρωση» της αγοράς με την «απελευθέρωση των επαγγελμάτων», την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας;
Μήπως οι αυτοαπασχολούμενοι στο εμπόριο, που ήδη ζουν με τη θηλιά των χρεών;
Μήπως οι εμποροϋπάλληλοι, που δεν ξέρουν τι θα πει ελεύθερος χρόνος, οικογένεια;
-- Ποιος θα κερδίσει από την παραπέρα «απελευθέρωση» της αγοράς Ενέργειας με πώληση του 30 - 40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ καθώς και την πώληση του 17% του μετοχικού κεφαλαίου που ανήκει στο ΤΑΙΠΕΔ;
Τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά που θα δουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ ξανά φουσκωμένους ή μήπως οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ;
-- Ποιος θα κερδίσει από μια συμφωνία για τη ρύθμιση του χρέους που επιδιώκει η κυβέρνηση μετά το κλείσιμο της «αξιολόγησης»;
Για ένα χρέος βέβαια που δε δημιούργησε ο λαός αλλά μόνο το «ζεστό» κρατικό χρήμα που χάριζαν στο κεφάλαιο όλα τα προηγούμενα χρόνια!
Οι όμιλοι θα κερδίσουν και τώρα που θα βάλουν ξανά στην τσέπη τους απ' αυτό το «ζεστό» κρατικό χρήμα που η κυβέρνηση θέλει να εξοικονομήσει από την όποια ρύθμιση του χρέους.
Ο λαός όμως θα συνεχίζει να ματώνει για την αποπληρωμή του, για να πιάνονται οι στόχοι, τα νούμερα, τα πλεονάσματα.

Να μην αναγνωρίσει ο λαός ένα χρέος που δεν δημιούργησε

Η συζήτηση για τη διευθέτηση του χρέους εντάσσεται στη γενικότερη διαπάλη που υπάρχει στο εσωτερικό της ΕΕ για τη διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών της ΕΕ.
Η υπερχρέωση κρατών αντανακλά μια επίσης αντιλαϊκή πολιτική σε προηγούμενη περίοδο, που τροφοδότησε την κερδοφορία των ομίλων, όπως έγινε στην περίοδο, για παράδειγμα, των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα. Βέβαια, αντανακλά και τις συνέπειες μιας οικονομικής ένωσης, όπως είναι η ΕΕ, και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.
Η όλη συζήτηση για τη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική μέσα στην ΕΕ αντανακλά και τις συνολικότερες αντιθέσεις μεταξύ ισχυρών δυνάμεων, π.χ. Γαλλίας - Ιταλίας από τη μια και Γερμανίας από την άλλη.
Κι αυτή η συζήτηση είναι που περικλείει περισσότερο και την περιπλέκει η συζήτηση αυτή και τη διευθέτηση του ελληνικού κρατικού χρέους με πιο ρεαλιστικούς, ας το πούμε έτσι, όρους.
Ωστόσο, όμως, και σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι μια νέα αναδιάρθρωσή του δεν θα χρησιμοποιηθεί για την ελάφρυνση των βαρών στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους, αλλά για μια πιο σταθερή ανάκαμψη των κερδών των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και της ανταγωνιστικότητάς τους. Αυτό άλλωστε έγινε και με την προηγούμενη αναδιάρθρωσή του.
Από τη μεριά του ΔΝΤ υπάρχει διαφοροποίηση, η οποία ουσιαστικά αντανακλά τη γνωστή οικονομική πίεση των ΗΠΑ προς τη Γερμανία.
Τη συγκεκριμένη κατάληξη θα την μάθουμε προφανώς το επόμενο διάστημα μετά τη Σύνοδο της 22ης Μάη.
Σε κάθε περίπτωση, η όποια ελάφρυνση του ελληνικού χρέους δεν αφορά μόνο το χρόνο αποπληρωμής και το ύψος των τόκων, αλλά θα συνοδεύεται και από σειρά προϋποθέσεων ώστε να μην αποτελεί και λύση για το ιταλικό και το γαλλικό χρέος.
Το χρέος δεν πρέπει να το αναγνωρίσει ο ελληνικός λαός, γιατί δε φταίει στο ελάχιστο για τη δημιουργία του. Δεν έχει κανένα λόγο να πληρώνει τα σπασμένα των άλλων, του συστήματος της εκμετάλλευσης, της κερδοφορίας των λίγων. Να το πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν.
Χώρια που, με την όποια διευθέτηση, πάλι ο λαός θα την πληρώσει με νέα μέτρα, με νέα προαπαιτούμενα.

Μέτρα και «αντίμετρα» αποτελούν ενιαίο πλέγμα, στήριξης των μονοπωλίων

Η κυβέρνηση, με το νέο της παραμύθι για τα «αντίμετρα», με τον ισχυρισμό ότι είναι το δημοσιονομικό αντίδοτο στα μέτρα και ότι, δήθεν έτσι, το συνολικό πακέτο είναι ουδέτερο, θέλει να κρύψει πως τα ίδια τα αντιλαϊκά μέτρα που ήδη συμφώνησε με την ΕΕ και το ΔΝΤ - τα οποία θα προστεθούν σε όλα τα προηγούμενα - θα επιφέρουν μόνιμη αβεβαιότητα, παραπέρα φτωχοποίηση στη ζωή της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.
Η πραγματικότητα και η αλήθεια είναι ότι τα ονομαζόμενα «αντίμετρα» δεν αποτελούν μια διαφορετική, δήθεν φιλολαϊκή πλευρά της κυβερνητικής πολιτικής.
Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει: Υπηρετούν μαζί με τα νέα μέτρα και τις υπόλοιπες κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Αποτελούν ένα ενιαίο συνεκτικό πλέγμα κλιμάκωσης της επίθεσης συνολικά ενάντια στο λαό.
Η κυβέρνηση παίρνει 5 από τις τσέπες του λαού, υπόσχεται να επιστρέψει πίσω 1 σε ορισμένους μόνο, κι αυτό εάν όλα πάνε καλά με τα πρωτογενή πλεονάσματα και εάν το εγκρίνουν οι εταίροι της και βάλε... Κι έχει το θράσος αυτήν της την πολιτική να καλεί τους εργαζόμενους να την υποστηρίξουν κιόλας. Πρόκειται για εφαρμογή της πρότασης του ανεκδιήγητου Καμμένου για «το ένα κατοστάρικο το μήνα που αντί να το δίνουν οι συνταξιούχοι στους εγγονούς τους» να το δίνουν στο κράτος, στο κράτος αυτό, το κράτος του κεφαλαίου.
Δεν είναι κοινωνική πολιτική αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας που γεννά το σύστημα της εκμετάλλευσης, αλλά απλό ανακάτεμα των μεριδίων φτώχειας σε εκατομμύρια που στερούνται αυτό που ήδη δημιουργείται.
Επιπρόσθετα: Το μεγαλύτερο τμήμα των «αντίμετρων» θα ενισχύσει έμμεσα ή άμεσα τις μεγάλες επιχειρήσεις, όχι τους εργαζόμενους. Το πρόγραμμα επιδοτούμενων θέσεων εργασίας σε μεγάλες επιχειρήσεις και η φορολογία των επιχειρήσεων που περιλαμβάνονται στα «αντίμετρα» είναι άμεση επιδότηση του μεγάλου κεφαλαίου. Ενώ και τα άλλα «αντίμετρα» είναι έμμεση στήριξη του ίδιου, που μέσα από την αγορά ενισχύουν τραπεζικούς ομίλους, φαρμακοβιομηχανίες που προωθούν τα γενόσημα, κατασκευαστικές εταιρείες κ.ά. Συνεπώς τα «αντίμετρα» δεν αποτελούν αντίδοτο στην πολιτική στήριξης των μονοπωλιακών ομίλων, αλλά κομμάτι της. Γι' αυτό και βλέπουμε κορυφαίους επιχειρηματίες να κάνουν σιγόντο στην κυβερνητική προπαγάνδα.
Η υλοποίηση του πακέτου των «αντίμετρων» είναι συνδεδεμένη με την πλήρη και επιτυχημένη εφαρμογή του αντιλαϊκού πακέτου των μέτρων, τόσο των νέων όσο και των υφιστάμενων. Αφού τα μέτρα θα νομοθετηθούν και θα υλοποιηθούν χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς καμία προϋπόθεση, ενώ τα «αντίμετρα» μόνο υπό προϋποθέσεις.
Σε τελευταία ανάλυση, ακόμα και ο όρος «αντίμετρα» είναι παραπλανητικός. Εφευρέθηκε για τις ανάγκες της κυβερνητικής προπαγάνδας, για να γίνει πιο μεγάλη η κοροϊδία της, οι ψεύτικες προσδοκίες που πάει πάλι να πουλήσει στον πάντα προδομένο και ευκολόπιστο λαό μας.
Τα «αντίμετρα» σε καμιά περίπτωση δεν αφορούν όλους όσους θίγουν τα σκληρά μέτρα. Η μείωση, για παράδειγμα, των συντάξεων θίγει όλους τους συνταξιούχους, η αύξηση των φόρων θίγει όλους τους μισθωτούς, τους αυτοαπασχολούμενους με εισόδημα πάνω απ' το αφορολόγητο. Δηλαδή, πρακτικά, κάθε λαϊκή οικογένεια θα κληθεί να καταβάλλει επιπλέον 1.500 ευρώ ετησίως κατά μέσο όρο, ενώ μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα αυτοαπασχολούμενων μπορεί πιθανόν να έχει στο μέλλον μια μικρή βελτίωση από τη μείωση του φορολογικού συντελεστή ή τον ΕΝΦΙΑ. Πολλές οικογένειες θα πληρώσουν χωρίς να εισπράξουν κανενός είδους «αντίμετρο», αλλά το κυριότερο: Ακόμα και με μια πλήρη υλοποίηση των προβλεπόμενων «αντίμετρων», αν υποθέσουμε, δεν καλύπτονται ούτε στοιχειωδώς ούτε ελάχιστα οι σημερινές λαϊκές ανάγκες.
Είναι συνολικά μεγάλη κοροϊδία ότι αυτά τα «αντίμετρα» - εάν τελικά εφαρμοστούν, γιατί μπαίνουν και με αστερίσκους όλα - μπορούν να αντισταθμίσουν τις τεράστιες απώλειες που θα υποστεί το ήδη πετσοκομμένο εργατικό - λαϊκό εισόδημα.

Οι εκατοντάδες αντιλαϊκοί νόμοι ήρθαν για να μείνουν

Ολα τα υπόλοιπα που λέει η κυβέρνηση, ότι «ο στόχος είναι να βγει η χώρα από τα μνημόνια και να τελειώσει οριστικά η περίοδος της ταπεινωτικής επιτροπείας», ο λαός μας τ' ακούει βερεσέ.
Τα ίδια έλεγαν και οι προηγούμενοι. Ομως, κανείς, ούτε οι προηγούμενοι ούτε οι τωρινοί των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, υποστηρίζει ότι το τέλος των μνημονίων θα σημαίνει και την επιστροφή όλων όσα έχασε ο λαός μας με τα μνημόνια. Το αντίθετο.
Οι εκατοντάδες αντιλαϊκοί νόμοι που στη χώρα μας μπήκαν κάτω από την ομπρέλα των μνημονίων, ενώ σε άλλες χώρες χωρίς μνημόνια τα ίδια περίπου μέτρα, ονομάστηκαν εκεί μεταρρυθμίσεις, ήρθαν για να μείνουν, να φορτωθούν στις πλάτες της εργατικής τάξης, του ελληνικού λαού.
Ηταν προσαρμογές του συστήματος σε βάρος των λαϊκών κατακτήσεων, σε συνθήκες που ο καπιταλισμός παγκόσμια έγινε πιο αντιδραστικός, αλλά και πιο ανήμπορος. Ως μεταρρυθμίσεις αποτελούν μόνο το εξιτήριο του κεφαλαίου από την κρίση του και το εισιτήριο για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του.
Αλλά την ίδια ώρα ο λαός συνεχίζει να ματώνει, συνεχίζει να ταλαιπωρείται.
Γι' αυτό δεν μας ξεγελούν ούτε τα μέτρα - «αντίμετρα» ούτε τα μεγάλα λόγια για τη διευθέτηση του χρέους.

Το παράδειγμα της Ενέργειας

Ενα παράδειγμα του αντιλαϊκού χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων, του στόχου των εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων, είναι από τον ιδιαίτερα κρίσιμο τομέα της Ενέργειας. Συνοδεύτηκε από νομοθεσία που χτύπησε μισθούς, αύξησε την τιμή των τιμολογίων της ΔΕΗ για τα λαϊκά νοικοκυριά, δημιουργώντας ευνοϊκό περιβάλλον μόνο για την κερδοφορία των μονοπωλίων.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει πολύτιμο σύμμαχο την αξιωματική αντιπολίτευση της ΝΔ, όπως φάνηκε και από τη δημοσιοποίηση των θέσεών της, που κινούνται στην ίδια κατεύθυνση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση παλιότερα, συστηματικά καλλιέργησε την αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διαχείριση στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης», αποσιώπησε ότι η «απελευθέρωση» είναι στρατηγική επιλογή της ΕΕ και της εγχώριας άρχουσας τάξης απ' τη δεκαετία ακόμα του '90, και δεν αποτελεί μόνο απότοκο των μνημονίων και της κρίσης.
Η υπόκλισή του στη στρατηγική της «απελευθέρωσης» κρυβόταν, με συνθήματα τάχα κατά της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ τότε, στη συνέχεια με την απόρριψη των συγκεκριμένων δήθεν σχεδίων που είχαν επιλέξει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως το σχέδιο τεμαχισμού σε «μικρή» και «μεγάλη» ΔΕΗ.
Σήμερα, κάνοντας τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του κεφαλαίου, ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρά αποφασιστικότερα και αποτελεσματικότερα, λέει, στην προώθηση της «απελευθέρωσης».
Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Μια σειρά μονάδες να υπολειτουργούν ή να αποτελούν παρελθόν.
Οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί περικοπή της μισθοδοσίας τους στα ορυχεία πάνω από 40%, ενώ πάνω από 1.000 είναι οι απολύσεις εργαζομένων στους υπεργολάβους.
Η κυβέρνηση μετακυλίει στα οικιακά τιμολόγια της ΔΕΗ όλο το βάρος για τις νέες εκπτώσεις στο βιομηχανικό ρεύμα.

Χρειάζεται κίνημα ανατροπής της πολιτικής και της εξουσίας των μονοπωλίων

Εχει σημασία λοιπόν να βγουν συμπεράσματα.
Σήμερα, χρειαζόμαστε κίνημα ανατροπής της πολιτικής και της εξουσίας των μονοπωλίων.
Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες αυταπάτες.
Αποκαλύπτεται συνεπώς πως και το πρόβλημα της Ενέργειας, όπως και κάθε πρόβλημα, είναι πολιτικό πρόβλημα.
Απαιτείται εντελώς διαφορετικό, εναλλακτικό σχέδιο στην κοινωνική οργάνωση και στην οικονομία. Να καταργηθεί η σκλαβιά της μισθωτής εργασίας, να εδραιωθούν οι σχέσεις κοινωνικής ιδιοκτησίας, να υπάρξει επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός στην οικονομία με κίνητρο το συνολικό κοινωνικό όφελος και όχι το κέρδος.
Αυτή η συζήτηση πρέπει να ανοίξει μέσα στο λαό μας. Αυτή η πραγματικά ανατρεπτική λύση οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει συνεργασίες μεταξύ κρατών προς όφελος των λαών, χωρίς τους κινδύνους πολέμων, εμπλοκής, που φέρνουν η πάλη για τη μοιρασιά με στόχο την εκμετάλλευση και το κέρδος.

Ο λαός να διεκδικήσει απεμπλοκή από το πλιάτσικο του κεφαλαίου στην περιοχή

Εσείς οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, των ΑΝΕΛ κ.λπ., μιλάτε όλοι για ένταξη της Ελλάδας σε νέα ενεργειακά και μεταφορικά σχέδια, από τον Ειρηνικό έως τον Ατλαντικό.
Καλοβλέπετε: Από τους μακροχρόνιους και παλιότερους συμμάχους σας, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία, έως τους πλέον όψιμους, όπως η Κίνα, η Ρωσία.
Δε διστάζετε να ακουμπάτε σε επενδυτικά σχέδια εξαγωγής κεφαλαίου από την Ελλάδα σε γειτονικές χώρες, την ίδια στιγμή που ήδη βρίσκεστε σε προστριβή και στα βόρεια σύνορα και στα ανατολικά σύνορα, τη στιγμή δηλαδή που συνεχίζονται οι αμφισβητήσεις συνόρων, κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε ότι οι δρόμοι μεταφοράς Ενέργειας, εμπορευμάτων κ.λπ., είναι το μήλον της Εριδος για το ποιος θα υπερισχύσει στη μοιρασιά που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλη την περιοχή. Αμερικανοί, Κινέζοι, Ρώσοι, Γερμανοί, Γάλλοι, Βρετανοί και δε συμμαζεύεται, βρίσκονται από πίσω.
Και σ' αυτή τη μοιρασιά, μερίδιο διεκδικούν για λογαριασμό των μονοπωλίων τους και η τουρκική αστική τάξη - που μέσω της κυβέρνησης του Ερντογάν συνεχίζει να προκαλεί - και η ελληνική αστική τάξη όμως που - μέσω της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σήμερα - πουλάει τη νέα «Μεγάλη Ιδέα» της «γεωστρατηγικής αναβάθμισης της χώρας» στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ!
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα στηρίζουν την επιδίωξη της ελληνικής αστικής τάξης στον ανταγωνισμό της με την τουρκική αστική τάξη, να διεκδικήσει μερίδια, αλλά και νέες αγορές για τα ελληνικά μονοπώλια γι' αυτό η Ελλάδα συμμετείχε και συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικά επιθετικά σχέδια.
Γι' αυτό ελληνικά στρατεύματα βρέθηκαν έξω από τα σύνορα της χώρας στο Κόσσοβο, στη Βοσνία, στο Αφγανιστάν, στο Λίβανο, στη Σομαλία, στο Μάλι. Γι' αυτό, την ώρα αυτή που μιλάμε, η Ελλάδα συμμετέχει σε 13 ΝΑΤΟικές αποστολές εκτός συνόρων.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με πολύ μεγάλη προθυμία και με τη σύμφωνη γνώμη όλων των άλλων κομμάτων, στηρίζει τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία.
Πρόσφερε κάλυψη στην ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ στη Συρία.
Προσκάλεσε το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, στήριξε όλες τις επιθετικές ΝΑΤΟικές αποφάσεις, και μετά τις συμφωνίες των υπουργών της στις ΗΠΑ για επέκταση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Ελλάδα, όπως της Σούδας!
Γι' αυτό βέβαια δέχεται τα συγχαρητήρια του σύγχρονου Πιουριφόι, του Αμερικάνου πρέσβη.
Ο ελληνικός λαός και οι λαοί των γειτονικών χωρών πρέπει να διεκδικήσουν την απεμπλοκή της Ελλάδας από τις επεμβάσεις, από τους τυχοδιωκτισμούς, το κλείσιμο των βάσεων, όπως της Σούδας, την επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων από αποστολές εκτός συνόρων, από το πλιάτσικο αυτό του κεφαλαίου που γίνεται στην ευρύτερη περιοχή.

Ο αγώνας των εργαζομένων είναι μαραθώνιος, καθημερινός, συνεχής, για να δημιουργηθούν παντού εστίες αντίστασης και αντεπίθεσης

Απευθύνουμε κάλεσμα σε όσους και όσες αγανακτούν, βλέπουν ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο, έχουν διάθεση να συγκρουστούν με αυτήν τη μοιρολατρία που υπάρχει, τη μιζέρια, τις μειωμένες απαιτήσεις.
Κυρίως απευθυνόμαστε σε όλους όσοι αυτήν την ώρα διαδηλώνουν στους δρόμους όλης της Αθήνας, έξω από τη Βουλή, στους δρόμους και στις πόλεις όλης της Ελλάδας, σε όλους και όλες όσοι και όσες μας παρακολουθούν αυτές τις μέρες.
Ο πόλεμος των εργαζομένων, του λαού με τους διαφεντευτές της ζωής του είναι μαραθώνιος, δεν τελειώνει με ένα ή δύο συλλαλητήρια, με μια απεργιακή μάχη. Είναι αγώνας καθημερινός, συνεχής, για να δημιουργηθούν παντού εστίες αντίστασης και αντεπίθεσης.
Ιδιαίτερα καλούμε τον λαϊκό κόσμο που αισθάνεται αριστερός, που πίστεψε στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα δυσανασχετεί, αισθάνεται δικαιολογημένη οργή, αγανάκτηση και του λέμε να κάνει το βήμα τώρα.
Δεν αλλάζει η κατάσταση μόνο με μια οργή, με μια δυσαρέσκεια γι' αυτή την κυβέρνηση και την κατρακύλα της. Δεν υπάρχουν πλέον άλλες δικαιολογίες.
Για να ζωντανέψει η ελπίδα, τους καλούμε να συζητήσουμε μέσα στο κίνημα, μέσα στους αγώνες, στους τόπους δουλειάς, στους τόπους κατοικίας, στις σχολές για το πώς θα πετάξουμε μια και καλή όσους ρουφάνε το αίμα του λαού.
Πώς θα παλέψουμε για να γίνει δηλαδή πραγματικότητα η πολιτική πρόταση διεξόδου από την κρίση σε όφελος του λαού, και αποτελεί αυτή βέβαια τη μοναδική απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που βιώνουμε.
Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσουν, είμαστε σίγουροι, και άλλοι λαοί της περιοχής, της Ευρώπης, του κόσμου. Ετσι μόνο θα μπορέσει να ζήσει ο λαός μας σύμφωνα με τις πραγματικές, τις σύγχρονες ανάγκες του, να απολαύσει τις δυνατότητες που προσφέρουν η επιστήμη, η τεχνολογία, η παραγωγικότητα της εργασίας, οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές και δυνατότητες της Ελλάδας.

Ενταση διαρκείας στα Βαλκάνια

Ενταση διαρκείας στα Βαλκάνια

Το τελευταίο διάστημα οξύνονται πάλι οι ενδοαστικές αντιπαραθέσεις σε μια σειρά χώρες των Βαλκανίων (ΠΓΔΜ, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο, Μαυροβούνιο, Σερβία κ.λπ.), με υπόβαθρο την υποδαύλιση των εθνικισμών και την παρέμβαση ισχυρών ιμπεριαλιστικών κέντρων, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την εδραίωση και την επέκταση της επιρροής τους στην περιοχή, η οποία θεωρείται κομβικής σημασίας για ευρύτερα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.
Δεν είναι τυχαίο ότι με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στο Μαυροβούνιο, υπήρξε ανοιχτή επίθεση των ΗΠΑ προς τη Ρωσία ότι βρισκόταν πίσω από την υποκίνηση πραξικοπήματος για να αποτραπεί η ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ. Οπως αντίστροφα, η έξαρση του αλβανικού εθνικισμού προβάλλεται ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου αποσταθεροποίησης και αναδιάταξης δυνάμεων στην περιοχή, με στόχο και τη Σερβία, που διατηρεί παραδοσιακά συμμαχικές σχέσεις με τη Ρωσία, όπως και η Βουλγαρία.
Η ένταση που αναζωπυρώθηκε με επίκεντρο την ΠΓΔΜ και την Αλβανία, έφερε τις προηγούμενες μέρες στις δύο χώρες τον βοηθό υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μπράιαν Γι, ο οποίος εμφανίστηκε σε ρόλο «ειρηνοποιού» (!) Οι εξελίξεις προκάλεσαν επίσης το έντονο ενδιαφέρον της ΕΕ, που παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς, έχοντας μάλιστα ενεργοποιήσει και «γραφείο πληροφόρησης», με πρωταγωνιστικό ρόλο της Ελλάδας.

***

Οι δυνάμεις που ευθύνονται για το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και τη δημιουργία προτεκτοράτων, όπως το Κοσσυφοπέδιο, αυτοί που με κάθε αφορμή αξιοποιούν τις εθνοτικές διαφορές για να δημιουργήσουν υπόστρωμα για νέες εντάσεις και επεμβάσεις, εμφανίζονται στα μάτια των λαών της περιοχής ως οι «σωτήρες» (!) που με την καθοριστική τους παρέμβαση ομαλοποιείται η κατάσταση.
Από κοντά και η ελληνική κυβέρνηση, παρουσιάζεται ως «παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή» και αναγνωρίζεται ως τέτοια από τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία ώστε να «αποτραπεί η διάχυση της έντασης».
Βέβαια, ο ρόλος της αστικής τάξης και των κυβερνήσεων στην Ελλάδα υπήρξε καταλυτικός τα προηγούμενα χρόνια για την αλλαγή των συνόρων στα Βαλκάνια, με την παροχή και στρατιωτικών διευκολύνσεων για το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας. Το «έπαθλο» για την αστική τάξη ήταν η οικονομική της επέκταση στην ευρύτερη περιοχή, με κερδοφόρες επενδύσεις κεφαλαίων από το τέλος της δεκαετίας του '90, τουλάχιστον μέχρι το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης.
Τώρα, η ελληνική κυβέρνηση αξιοποιεί την ένταση από την αναζωπύρωση των εθνικισμών στα Βαλκάνια για να αναβαθμίσει το ρόλο της στην περιοχή. Σύμφωνα μάλιστα με δημοσιεύματα στον Τύπο, διατάσσει και στρατιωτικές δυνάμεις στα βόρεια σύνορα, διακινώντας επίσημα τη δικαιολογία ότι ίσως χρειαστεί να διαχειριστεί προσφυγικές ροές, σε περίπτωση έξαρσης της αντιπαράθεσης στην περιοχή.
Κι όλα αυτά ενώ δυνάμεις που στο παρελθόν στηρίχτηκαν και εξοπλίστηκαν από ΝΑΤΟ και ΕΕ ανασύρουν σχέδια για «Μεγάλη Αλβανία» και γερουσιαστές των ΗΠΑ δηλώνουν επίσημα ότι τα Σκόπια πρέπει να διαμοιραστούν ανάμεσα στην Αλβανία και τη Βουλγαρία. Είναι φανερό από τα παραπάνω ότι το ζήτημα της αλλαγής συνόρων στα Δυτικά Βαλκάνια δεν έχει λήξει και ότι η στάση της κυβέρνησης δείχνει τη διαθεσιμότητά της να συμμετάσχει ενεργά στο «παιχνίδι» που στήνεται εκ νέου στην περιοχή.

***

Το γεγονός ότι αυτές τις μέρες δόθηκε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στην ΠΓΔΜ στη Σοσιαλδημοκρατική Ενωση και τα αλβανικά κόμματα, ή ότι υπήρξε μυστική συνάντηση και συμφωνία ανάμεσα στις βασικές πολιτικές δυνάμεις της Αλβανίας για «ομαλότητα» ενόψει εκλογών, δεν σημαίνει ότι η κατάσταση στην περιοχή σε βάθος χρόνου θα εκτονωθεί. Το «σπέρμα» για κάθε επόμενη έξαρση περιέχεται στους πολυπλόκαμους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, στους οποίους συμμετέχουν και εμπλέκονται ενεργά όλα τα κράτη της περιοχής, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, ως κράτος - μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Πολύ περισσότερο που οι επικίνδυνες εξελίξεις στην περιοχή θεωρούνται από την ελληνική αστική τάξη ως μια «νέα ευκαιρία» για να διατηρήσει και να επεκτείνει τις θέσεις στα Βαλκάνια. Ωστόσο, η λεγόμενη γεωστρατηγική αναβάθμισή της χώρας, που προβάλλει η κυβέρνηση και σιγοντάρουν επιχειρηματικοί όμιλοι και άλλα αστικά κόμματα, η ανάδειξη της χώρας σε βασικό πυλώνα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή, εγκυμονούν κινδύνους για τον ελληνικό λαό και τους λαούς των γειτονικών κρατών.
Γι' αυτό είναι αναγκαίο να δυναμώσει η εργατική - λαϊκή πάλη ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, στα σενάρια αλλαγής συνόρων, σε κάθε εμπλοκή της χώρας σε αυτά. Χρειάζεται να ενταθούν οι δράσεις και οι πρωτοβουλίες του εργατικού κινήματος που συνδέουν την πάλη ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, τα μνημόνια διαρκείας, τον αγώνα για ανάκτηση των απωλειών και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών, με τη σθεναρή αντίθεση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Για αποδέσμευση της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, με την ανάπτυξη ενός ισχυρού αντικαπιταλιστικού - αντιμονοπωλιακού κινήματος στην Ελλάδα και σε κάθε χώρα ξεχωριστά, που θα μάχεται και θα βάζει στόχο την ανατροπή της αιτίας της εκμετάλλευσης και των πολέμων, που δεν είναι άλλη από την εξουσία του κεφαλαίου.

Κόβουν και ράβουν αντιλαϊκά

Κόβουν και ράβουν αντιλαϊκά

Περίσσεψαν και χτες οι αντεγκλήσεις και οι διαγκωνισμοί στη Βουλή, κυρίως ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη ΝΔ για το τέταρτο μνημόνιο, που ψηφίστηκε αργά το βράδυ, από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.
Το γεγονός ότι τα άλλα αστικά κόμματα, και κυρίως η ΝΔ, δεν ψήφισαν τα μέτρα, δεν πρέπει να ξεγελάσει κανέναν. Η πολιτική τους συναντάται με αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ στην επί της ουσίας στήριξη των συμφερόντων του κεφαλαίου και του στόχου της καπιταλιστικής ανάκαμψης, τον οποίο υπηρετούν από κοινού. Τον στόχο αυτό προωθεί η κυβέρνηση και με το τέταρτο μνημόνιο, που φέρει την υπογραφή της.
Και μόνο το γεγονός ότι η ΝΔ επικαλείται ότι ανάλογες προϋποθέσεις ανάκαμψης είχαν δημιουργηθεί και το 2014, όταν η ίδια βρισκόταν στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ και ο τελευταίος αρνούνταν να συναινέσει στο «κλείσιμο» εκείνης της «αξιολόγησης», δείχνει ότι αλλάζουν ρόλους, χωρίς να τίθενται σε αμφισβήτηση οι στρατηγικοί στόχοι και οι επιδιώξεις του κεφαλαίου.
Αλλωστε, λίγους μήνες μετά, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι ψήφισαν μαζί το 3ο μνημόνιο, επικαλούμενοι την ανάγκη να διασφαλιστεί η «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας».
Σήμερα, παρά τη φασαρία για πλευρές της αντιλαϊκής συμφωνίας, παρά την κριτική για «καθυστερήσεις που ανέβασαν τον λογαριασμό», η ΝΔ διαβεβαιώνει το κεφάλαιο και τους «εταίρους» σε ΕΕ και ΔΝΤ ότι θα εφαρμόσει τα ψηφισμένα μέτρα, αν στις επόμενες εκλογές πάρει τη σκυτάλη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ εύκολα καταλογίζει στην ΝΔ «αμηχανία» και «αντιφάσεις» στη στάση της απέναντι στο 4ο μνημόνιο: Από τη μια, λέει ότι δεν θα ψηφίσει τα μέτρα και, από την άλλη, δεσμεύεται να τα εφαρμόσει. Από τη μια, καταγγέλλει τα «αντίμετρα» ως κοροϊδία και, από την άλλη, καταθέτει τροπολογία με τα ίδια πάνω - κάτω μέτρα, ζητώντας να εφαρμοστούν άμεσα.
Στην πραγματικότητα, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι συνέχεια αυτής της ΝΔ και των προηγούμενων κυβερνήσεων, ακριβώς επειδή αποτελεί μέρος ενός συνολικότερου σχεδίου για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, που με συνέπεια υπηρέτησαν και υπηρετούν όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους υπαρκτές διαφορές σε πλευρές της διαχείρισης.
Γι' αυτό η ΝΔ δυσκολεύεται στην αντιπαράθεση με την κυβέρνηση. Γι' αυτό η κριτική που της ασκεί είναι για «υφεσιακά» μέτρα, καταθέτοντας την αγωνία της να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ανάκαμψης πιο γρήγορα και πιο ορμητικά. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδεικνύει τα εύσημα του κεφαλαίου, Ευρωπαίων και Αμερικανών «εταίρων», ως απόδειξη της αποφασιστικότητας και της αφοσίωσής του στην προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής.
Κυβέρνηση και ΝΔ τσακώνονται για το ποιος θα μπορούσε καλύτερα να διαπραγματευθεί με το κουαρτέτο για τον τελικό λογαριασμό που φορτώνουν στα λαϊκά στρώματα. Εγκλωβίζουν το λαό στη λογική τού πόσα θα χάσει, θεωρώντας δεδομένο ότι αυτός θα πληρώσει για την ανάκαμψη, όπως πλήρωσε την κρίση.
Προτείνουν και οι δύο μέτρα διαχείρισης και διαμοιρασμού της φτώχειας. Καλούν το λαό να ξεχάσει τις απώλειες που είχε έως τώρα, να συμβιβαστεί με το «μικρότερο κακό» και να στοιχηθεί πίσω από αυτόν που του το εγγυάται καλύτερα.
Η επόμενη μέρα δεν χωράει καθυστερήσεις, απογοητεύσεις και εφησυχασμό. Η αναμέτρηση με το κεφάλαιο, τα κόμματα και την αντιλαϊκή τους πολιτική είναι μακρύς αγώνας δρόμου, που απαιτεί αντοχή, σχέδιο και επιμονή, με πρόταγμα την ανάκτηση των απωλειών, στην πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.