Μπράβοι, Μαφιόζοι, Φασίστες, Νεοδημοκράτες, Αυγενάκηδες...

Η φωτογραφία του τραμπούκου στο πλευρό τουΛευτέρη Αυγενάκη γεννά μια σειρά από ερωτηματικά.

“Σκοντάψαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες” έλεγε η Τζένη Καρέζη στο “Δεσποινίς Διευθυντής” και η ατάκα μας ήρθε στο μυαλό όταν είδαμε φωτογραφία του υφυπουργού Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη, όπου συνοδεύεται από έναν “παλιό γνωστό”. Πρόκειται για τον μπράβο που όλοι θαυμάσαμε τα ανδραγαθήματά του όταν επιτέθηκε για λογαριασμό της εργοδοσίας στους εργαζόμενους της αλυσίδας Market In στα Γιάννενα, που απολύθηκαν άδικα και ζητούσαν την επαναπρόσληψή τους. Εκεί βέβαια οι εργαζόμενοι

είχαν δώσει την αρμόζουσα απάντηση στον ίδιο και τα υπόλοιπα δίποδα της αγέλης του. Λίγο μετά το περιστατικό μάλιστα, μάθαμε ότι ο εν λόγω κύριος είναι η τουλάχιστον ήταν, υπάλληλος του Βαγγέλη Μαρινάκη, που έχει θεαθεί τόσο δίπλα στον εφοπλιστή, όσο και σε παιχνίδια του Ολυμπιακού.

Η φωτογραφία του τραμπούκου στο πλευρό του Λευτέρη Αυγενάκη γεννά μια σειρά από ερωτηματικά, όπως το πότε και πού τραβήχτηκε, αν πράγματι είναι – όπως δείχνει – μέλος της φρουράς του βουλευτή και υφυπουργού της ΝΔ, και το αν και πώς σχετίζονται μεταξύ τους οι διάφορες ιδιότητες του εν λόγω ατόμου με την παρουσία του στην επίμαχη φωτογραφία.

Το μόνο σίγουρο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι οι καλοί δεν χάνονται, ειδικότερα όταν επιδεικνύουν τέτοια ευελιξία και προσαρμοστικότητα στην ανάληψη και εκτέλεση αποστολών διαφορετικής φύσης και σε κάθε είδους συνθήκες. Αριστεία με τα όλα της δηλαδή.

Κατιούσα

Μαρκούζε – Χάιντεγγερ: Περί ναζί και προσωπικής ευθύνης (τρίτη επιστολή)

 

Η αναδημοσίευση έγινε από το ιστολόγιο Cogito ergo sum από τον συντάκτη του οποίου μεταφράστηκαν οι δύο αυτές επιστολές. Πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα δημοσίευση και για μια εξαιρετική μετάφραση. Εδώ μπορείτε να βρείτε τις πρώτες δύο επιστολές.

Μαρκούζε προς Χάιντεγγερ – Ουάσιγκτον, 28/8/1947

Αγαπητέ κύριε Χάιντεγγερ,

Επί πολύ καιρό δεν ήξερα αν θα έπρεπε να απαντήσω στην επιστολή σας της 20ης Ιανουαρίου. Έχετε δίκιο: μια συζήτηση με άτομα που δεν έζησαν στη Γερμανία μετά το 1933 είναι προφανώς πολύ δύσκολη. Πιστεύω όμως ότι η αιτία αυτού δεν μπορεί να αναζητηθεί στην έλλειψη εξοικείωσής μας με τη γερμανική κατάσταση κάτω από τον ναζισμό. Γνωρίζαμε πολύ καλά αυτή την κατάσταση – ίσως ακόμα καλύτερα από τους ανθρώπους που ζούσαν στην Γερμανία. Η άμεση επαφή που είχα με πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους το 1947 με έπεισε αυτό. Ούτε μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι «κρίνουμε τις απαρχές τού εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος από το τέλος του».

Γνωρίζαμε, και εγώ ο ίδιος το είδα, ότι η αρχή ήδη περιείχε το τέλος. Η δυσκολία της συζήτησης μοιάζει μάλλον να εξηγείται από το γεγονός ότι οι άνθρωποι στη Γερμανία εκτέθηκαν σε μια ολική διαστρέβλωση όλων των εννοιών και των συναισθημάτων, κάτι που πολλοί πολλοί δέχτηκαν πολύ πρόθυμα. Διαφορετικά, θα ήταν αδύνατο να εξηγήσουμε το γεγονός ότι ένας άνθρωπος σαν εσάς, που ήταν σε θέση να κατανοήσει τη δυτική φιλοσοφία όπως κανένας άλλος, κατάφερε να δει στον ναζισμό «μια ολοκληρωτική πνευματική ανανέωση», μια «μια σωτηρία της δυτικής ύπαρξης από τους κινδύνους του κομμουνισμού» (ο οποίος όμως είναι ο ίδιος βασικό συστατικό αυτής της ύπαρξης!). Αυτό δεν είναι πολιτικό αλλά, αντιθέτως, πνευματικό πρόβλημα – μπαίνω στον πειρασμό να πω: ένα πρόβλημα γνώσης, αλήθειας. Εσείς, ο φιλόσοφος, μπερδέψατε την ανανέωση της δυτικής ύπαρξης με την εξάλειψή της; Αυτή η εξάλειψη δεν ήταν ήδη εμφανής σε κάθε λέξη των «ηγετών» της, σε κάθε χειρονομία και πράξη των Ταγμάτων Εφόδου, πολύ πριν από το 1933;

Ωστόσο, θα ήθελα να σχολιάσω ένα μόνο κομμάτι της επιστολής σας, διαφορετικά η σιωπή μου θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως συνενοχή.

Γράφετε πως ό,τι λέω για την εξολόθρευση των εβραίων ισχύει εξ ίσου για τους Συμμάχους, αν αντί για «εβραίους» βάζαμε «ανατολικογερμανούς». Με αυτή τη φράση, δεν αυτοτοποθετείστε έξω από την διάσταση στην οποία είναι δυνατή η συνομιλία μεταξύ των ανθρώπων; Δεν τίθεστε εκτός του Λόγου; Μόνο εκτός της διάστασης του Λόγου είναι δυνατόν να εξηγηθεί, να αναλυθεί, να «κατανοηθεί» ένα έγκλημα λέγοντας ότι οι άλλοι έκαναν το ίδιο πράγμα. Επί πλέον: πώς είναι δυνατόν να εξομοιωθούν τα βασανιστήρια, ο ακρωτηριασμός και η εξολόθρευση εκατομμυρίων ανθρώπων με τη βίαιη μετεγκατάσταση πληθυσμιακών ομάδων που δεν υπέφεραν από αυτά τα αίσχη (εκτός ίσως από μερικές εξαιρετικές περιπτώσεις); Από μια σύγχρονη οπτική, φαίνεται να υπάρχει ριζική διαφορά, ανθρωπιάς και απανθρωπιάς, μεταξύ των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και των απελάσεων και φυλακίσεων των μεταπολεμικών χρόνων. Βάσει του επιχειρήματός σας, αν οι Σύμμαχοι είχαν διατηρήσει το Άουσβιτς και το Μπούχενβαλντ – και όλα όσα συνέβησαν εκεί – για τους «ανατολικογερμανούς» και τους ναζί, τότε ο λογαριασμός θα ήταν εν τάξει! Αν, όμως, η διαφορά μεταξύ απανθρωπιάς και ανθρωπιάς προσδιοριστεί μειωθεί μ’ αυτή την λανθασμένη λογική, τότε γίνεται σαφής η κοσμοϊστορική ενοχή του ναζιστικού συστήματος, το οποίο έδειξε στον κόσμο τι μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν στους συνανθρώπους τους, μετά από περισσότερα από 2000 χρόνια δυτικής ύπαρξης. Φαίνεται ότι ο σπόρος έχει πέσει σε γόνιμο έδαφος: ίσως εξακολουθούμε να βιώνουμε τη συνέχιση αυτού που ξεκίνησε το 1933. Για το αν θα το βλέπατε ακόμα ως «ανανέωση», δεν είμαι βέβαιος.

Με τους καλύτερους χαιρετισμούς μου.

Σημείωση: Στις παραπάνω επιστολές γίνεται συχνά λόγος για «δυτική ύπαρξη». Αποδίδω ως «ύπαρξη» στα ελληνικά τον όρο «Dasein» του Χάιντεγγερ, όπως αυτός πρωτοεμφανίστηκε στο μνημειώδες έργο του «Είναι και Χρόνος» (στα αγγλικά μεταφράζεται ως «existence»).

Καρικατούρες τoυ Χάιντεγγερ με τον Χίτλερ

Ο Μάρτιν Χάιντεγγερ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του εικοστού αιώνα και, συνάμα, μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητές του. Θεωρείται ως ο θεμελιωτής τού υπαρξισμού, αν και ο ίδιος δεν αποδέχτηκε ποτέ την ταμπέλα τού υπαρξιστή. Δυστυχώς, η βαρύτητα του φιλοσοφικού του έργου υπέστη σοβαρό πλήγμα από τον ενεργό ρόλο που ο ίδιος επέλεξε να παίξει ως υποστηρικτής τού ναζιστικού κόμματος και απολογητής τού εθνικοσοσιαλισμού. Ακόμη και μετά την ανάρρηση του Χίτλερ στην εξουσία, ο Χάιντεγγερ παρέμεινε για αρκετό χρονικό διάστημα ενεργό μέλος του κόμματος, έγινε πρύτανης στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ και διετέλεσε σύμβουλος επί θεμάτων παιδείας. Αξίζει να σημειωθεί ότι, παρά τις δικαιολογίες που αναφέρει στην επιστολή του προς τον Μαρκούζε (βλ. προηγούμενο κείμενο), ο Χάιντεγγερ ποτέ δεν αποχώρησε και ποτέ δεν διεγράφη από το ναζιστικό κόμμα (έστω κι αν ο ίδιος ισχυρίζεται ότι αυτό έγινε λόγω φόβου).

Παρ’ ότι διαβεβαιώνει τον Μαρκούζε ότι η σχέση του με τον εθνικοσιαλισμό κράτησε μέχρι το 1934, ο Χάιντεγγερ φαίνεται πως, έστω και με επιφυλάξεις, παρέμεινε πιστός στα εθνικοσοσιαλιστικά ιδεώδη. Αν και πολλοί μαθητές του προσπάθησαν να «καθαρίσουν» την εικόνα του από τους λεκέδες του ναζισμού, τα σημειωματάριά του και τα διάφορα κείμενά του επιμένουν να αποδεικνύουν το αντίθετο. Ακόμη και μετά τον πόλεμο, ο Χάιντεγγερ διέβλεπε στους εβραίους μια «προσπάθεια να σβήσουν τους γερμανούς από το πνεύμα και την ιστορία».

Κλείνουμε με μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από επιστολές που κατά καιρούς έστειλε ο Μάρτιν Χάιντεγγερ στον αδελφό του Φριτς:
– 18/12/1931: «Φαίνεται ότι η Γερμανία τελικά ξυπνά, κατανοεί και αξιοποιεί το πεπρωμένο της.  Ελπίζω ότι θα διαβάσετε το βιβλίο του Χίτλερ. Αυτός ο άνθρωπος έχει ένα αξιοσημείωτο και σίγουρο πολιτικό ένστικτο, και το είχε ακόμα κι όταν όλοι μας βρισκόμασταν ακόμα σε ομίχλη, δεν υπάρχει τρόπος να το αρνηθούμε. Το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα σύντομα θα αποκτήσει μια εντελώς διαφορετική δύναμη. Δεν πρόκειται για απλή πολιτική του κόμματος. Πρόκειται για την εξύψωση ή την πτώση της Ευρώπης και του δυτικού πολιτισμού. Όποιος δεν το αποκτήσει αξίζει να συνθλιβεί από το χάος».
– 13/4/1933: «Με κάθε μέρα που περνάει βλέπουμε τον Χίτλερ να μεγαλώνει ως πολιτικός. Ο κόσμος του Λαού και του Ράιχ μας πρόκειται να μετασχηματιστεί και όποιος έχει τα μάτια με τα οποία θα παρακολουθήσει, τα αυτιά με τα οποία θα ακούσει και μια καρδιά για να τον ωθήσει σε δράση, θα βρεθεί γοητευμένος από γνήσιο, βαθύ ενθουσιασμό. Βρισκόμαστε ενώπιον μιας σπουδαίας πραγματικότητας και της πίεσης που θα χρειαστεί για να οικοδομήσουμε αυτή την πραγματικότητα στο πνεύμα του Ράιχ και τη μυστική αποστολή του γερμανικού όντος».
– 23/7/1945: «Αυτό που οι Γάλλοι σκοπεύουν να κάνουν είναι ασαφές. Αλλά τα πάντα είναι άθλια και πολύ χειρότερα από ό,τι ήταν κάτω από τους Ναζί».

Απο το  RADICAL

 

«Πρότυπα» για τα κέρδη στην Υγεία

«Αυτό που μας ενδιαφέρει (σ.σ. για τις Συμπράξεις Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα) είναι να δημιουργηθούν κάποιες ιδιωτικές πτέρυγες σε δημόσια νοσοκομεία (...) Να υπάρχουν επιλογές για τους ασφαλισμένους και η δημιουργία ενός τέτοιου υβριδικού συστήματος θα έδινε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε μια τρίτη ταχύτητα που θα (...) βοηθήσει στη λειτουργία του ανταγωνισμού».
(Ι. Καντώρος, μέλος της Ενωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος)
«Διεκδικούμε καλύτερες συνθήκες για τους ιατρούς, ώστε να παρέχεται καλύτερη υπηρεσία στους ασθενείς».
(Αθ. Εξαδάκτυλος, πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, υπέρμαχος των ΣΔΙΤ)
«Τα τελευταία χρόνια, παγκοσμίως, τα κέρδη από τις ΣΔΙΤ στα συστήματα Υγείας ανέρχονται σε 417 δισ.».
(Ι. Κωτσιόπουλος, γγ υπουργείου Υγείας)
Τα παραπάνω ειπώθηκαν πριν από λίγες μέρες από κυβερνητικά στελέχη, τον ΠΙΣ και ανθρώπους της αγοράς σε συνέδριο για τα «οικονομικά και τις πολιτικές της Υγείας». Ας δούμε όμως ορισμένα αποκαλυπτικά στοιχεία για το τι «εισπράττουν» εργαζόμενοι και ασθενείς σε χώρες που παρουσιάζονται ως «πρότυπο για τη χώρα μας», εξαιτίας και της εφαρμογής των ΣΔΙΤ στο δημόσιο σύστημα Υγείας, ως μέρους της γενικότερης αντιλαϊκής πολιτικής.

* * *

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «The Guardian», στο «υποδειγματικό» βρετανικό σύστημα Υγείας, το οποίο έχει προχωρήσει εδώ και χρόνια σε ΣΔΙΤ, η κατάσταση έχει ως εξής:

• Τον περασμένο Νοέμβρη, 17.500 ασθενείς που έπρεπε να εξεταστούν για καρκίνο, δεν κατάφεραν να δουν ειδικό γιατρό για διάστημα μεγαλύτερο των δύο βδομάδων από τη στιγμή της παραπομπής τους. Πάνω από 3.000 καρκινοπαθείς που είχαν χαρακτηριστεί «επείγοντα περιστατικά», περίμεναν τουλάχιστον δύο μήνες για να λάβουν θεραπεία.
• Πάνω από 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι περιμένουν για κάποια μη επείγουσα ιατρική πράξη (π.χ. εγχείρηση καταρράκτη). Ο ένας στους έξι έχει υπερβεί τις 18 βδομάδες αναμονής.
• «Οι νοσηλευτές είναι εξαντλημένοι, σωματικά και ψυχικά, από τη σκληρότητα της δουλειάς. Περιθάλπεις ανθρώπους στο πάτωμα, στους διαδρόμους, σε καρέκλες και αίθουσες αναμονής - αυτή είναι σήμερα η κατάσταση», σύμφωνα με εκπρόσωπο του νοσηλευτικού προσωπικού.
• «Η συνεχής πίεση να περάσεις στον επόμενο ασθενή συχνά δημιουργεί ανησυχία ότι ίσως πήρες αποφάσεις βιαστικά. Αυτό στοιχειώνει τους ανθρώπους και μένει στο μυαλό τους και μετά τη βάρδια, που υποτίθεται ότι αποσυμπιέζεσαι», σύμφωνα με τον πρόεδρο του Βασιλικού Κολεγίου της Επείγουσας Ιατρικής.

* * *

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στη Σουηδία, όπως την παρουσίασε ο «Ριζοσπάστης» πριν από λίγες μέρες:

• Στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο «Καρολίνσκα», το 2010 υπογράφηκε η πρώτη ΣΔΙΤ στο χώρο της Υγείας. Πριν λίγες μέρες απολύθηκαν 600 εργαζόμενοι (250 γιατροί ή 9% του συνόλου των γιατρών και 350 νοσηλευτές, το 12% επί του συνόλου). Είχε προηγηθεί η απόλυση δεκάδων εργαζομένων στις διοικητικές υπηρεσίες. Το ελάχιστο προσωπικό βιώνει μια άνευ προηγουμένου σωματική και πνευματική κόπωση, λόγω της εντατικοποίησης της δουλειάς του.
• Πάνω από το 50% των Κέντρων Υγείας (ΚΥ) έχουν περάσει σε επιχειρηματικούς ομίλους, στη Στοκχόλμη είναι τα 2/3 των Κέντρων Υγείας. Σε ιδιωτικά χέρια βρίσκεται και το 25% των γηροκομείων. Κάθε επίσκεψη σε ΚΥ κοστίζει 200 κορόνες (20 ευρώ). Η επίσκεψη σε εξειδικευμένο γιατρό 35 ευρώ.
• Οι αναμονές για εξετάσεις ξεπερνούν τους δυόμισι μήνες. Κάθε εξέταση χρονομετρείται, διαρκεί το πολύ 6 με 7 λεπτά, έτσι ώστε να χωρέσουν περισσότεροι ασθενείς στο πρόγραμμα. Στα φάρμακα, η συμμετοχή του κράτους αρχίζει όταν ο ασθενής έχει καταβάλει 230 ευρώ το χρόνο μετά από συνταγογράφηση γιατρού!
• Οι «οικονομικοί σύμβουλοι» έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, «βοηθώντας» δημόσιες δομές Υγείας στη μείωση των δαπανών (προσωπικό, ασθενείς, φάρμακα, εξετάσεις, εγχειρήσεις, μικρότερης διάρκειας νοσηλεία) και της παραμονής των ασθενών στα νοσοκομεία.
• Ο σουηδικός λαός κατατάσσει το ζήτημα της Υγείας και της Περίθαλψης ως το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζει, σε ποσοστά που καταγράφονται από 45% έως και 70%.

* * *

Η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει ότι μέσα στο 2020 θα ξεκινήσει η πιλοτική εφαρμογή των ΣΔΙΤ σε τρία δημόσια νοσοκομεία. Διαστρεβλώνοντας την αλήθεια και αξιοποιώντας την άθλια κατάσταση που έχει διαμορφώσει η διαχρονική πολιτική εμπορευματοποίησης του δημόσιου συστήματος Υγείας, επιχειρεί με κάθε τρόπο να αποσπάσει τη συναίνεση του λαού στην πολιτική που συνθλίβει τα δικαιώματα και τις ανάγκες του. Καλεί ταυτόχρονα τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία να υποτάξουν την επιστήμη τους στα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, να προσυπογράψουν το παραπέρα τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων, να «λερώσουν» την ιατρική ποδιά, βάζοντας πλάτη στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση του συστήματος.
Μόνοι κερδισμένοι από τις μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων, θα είναι οι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της Υγείας. Ανάμεσά τους, οι μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες (οι συμπράξεις τους με τα δημόσια νοσοκομεία θεσμοθετήθηκαν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ), που η κερδοφορία τους στην Υγεία είναι 550 εκατ. ευρώ το χρόνο και προκειμένου να εξασφαλιστούν, η κυβέρνηση τους έδωσε πεσκέσι επενδυτικό «μαξιλάρι» ύψους 100 δισ...
Με αυτά θα βρεθούν αντιμέτωποι εργαζόμενοι και ασθενείς, αν προχωρήσουν τα σχέδια κυβέρνησης - επιχειρηματικών ομίλων, τα οποία πρέπει να απορρίψουν, οργανώνοντας μαχητικό αγώνα ενάντια στην πολιτική της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης. Οχι για την υπεράσπιση της σημερινής άθλιας κατάστασης στο δημόσιο σύστημα της Υγείας, αλλά για ένα καθολικό, σύγχρονο, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών.

Κοινή σφραγίδα...

Οποια πλευρά του εργασιακού μεσαίωνα κι αν πιάσει κανείς, επιβεβαιώνεται εμφατικά ότι η ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, όπως και αν βαφτίζεται κάθε φορά - «δίκαιη ανάπτυξη» ή «ανάπτυξη για όλους» - έχει ως βασική προϋπόθεση την ολομέτωπη κλιμάκωση της επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα, την παγίωση και συνεχή εμβάθυνση όλου του αντεργατικού οπλοστασίου που έχουν διασφαλίσει στο κεφάλαιο όλες οι κυβερνήσεις ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ, με τη στήριξη και την «τεχνογνωσία» των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.
Και σήμερα, με κυβέρνηση ΝΔ, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και τα επίσημα στοιχεία του αστικού κράτους αποτυπώνουν με τρόπο χαρακτηριστικό βασικές πλευρές της ζούγκλας που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι και στη φάση της καπιταλιστικής ανάκαμψης.
Τέτοιες είναι η απογείωση της «ευελιξίας» και της υποαπασχόλησης, η μόνιμη συμπίεση των μισθών, η πολύχρονη διατήρηση της ανεργίας σε υψηλά επίπεδα, ιδιαίτερα για τους νέους, η διαρκής κινητικότητα για μεγάλο τμήμα των εργαζομένων, στο γνωστό «δρομολόγιο» ανεργία - κακοπληρωμένη δουλειά με ημερομηνία λήξης - επιστροφή στην ανεργία...
Αυτή η εργασιακή ζούγκλα έχει την κοινή σφραγίδα της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων του κεφαλαίου. Απ' αυτήν την άποψη, είναι πραγματικά προκλητική η προσπάθεια ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να κάνουν το μαύρο άσπρο, εναλλασσόμενοι στους ίδιους ακριβώς ρόλους, του «πανηγυρίζοντα» και του «καταγγέλλοντα», κάθε φορά που βγαίνουν τα καινούργια στοιχεία για την ανεργία, για τις ροές προσλήψεων - απολύσεων κ.λπ.
Επιχειρούν με κάθε τρόπο να συσκοτίσουν την ενιαία αντεργατική πολιτική που υπηρετούν με «συνέχεια», είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση.
Ενδεικτική αυτής της προκλητικής προσπάθειας είναι η Επίκαιρη Ερώτηση του Αλ. Τσίπρα προς τον Κυρ. Μητσοτάκη, με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να «ξεπλυθεί» από την κοινή τους αντεργατική πολιτική και κατηγορεί τη ΝΔ για «επιστροφή στην "κανονικότητα" των μνημονίων» και για «γενικευμένο σήμα αυθαιρεσίας στην αγορά εργασίας»...
Στην Ερώτηση όμως αποκαλύπτονται μία προς μία οι παγίδες που προσπαθεί να στήσει στο λαό, δίνοντας «πάσα» στην κυβέρνηση να υπερασπιστεί αντεργατικές επιλογές που έχουν την υπογραφή και της προηγούμενης κυβέρνησης.
Για παράδειγμα, στον κατώτατο μισθό, που ο ΣΥΡΙΖΑ ξεχωρίζει στην αντιπαράθεση με τη ΝΔ, τους «δένει» ο «μνημονιακός» νόμος Βρούτση - Αχτσιόγλου, που ενεργοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού πρώτα διατήρησε επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια το αίσχος των 586 ευρώ μεικτά και των 511 ευρώ για τους νέους.
Με αυτόν καταργήθηκαν μόνιμα οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον κατώτατο μισθό, που καθορίζεται με κριτήριο την «ανταγωνιστικότητα» και την «παραγωγικότητα», διασφαλίζοντας έτσι τη θεσμοθετημένη μόνιμη συμπίεση των μισθών. Την πιστή εφαρμογή αυτού του νομού ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ από την κυβέρνηση, που τον υπερασπίζεται βέβαια ως δικό της δημιούργημα.
Στις Συλλογικές Συμβάσεις, τους συνδέει η διατήρηση και επέκταση όλου του αντεργατικού πλαισίου, που αφήνει τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, σχεδόν το 90%, εκτός οποιασδήποτε ΣΣΕ, αλλά και οι επιπλέον προϋποθέσεις και «εξαιρέσεις» για το υπόλοιπο 10%, ώστε οι ΣΣΕ να γίνονται ένα «σουρωτήρι», που με άνεση παρακάμπτει η εργοδοσία.
Σε αυτό ακριβώς το έδαφος αναπτύσσεται η «ελαστικοποίηση της εργασίας» και η «εργολαβοποίηση», που τάχα τώρα ανακαλύπτει ο ΣΥΡΙΖΑ, λες και μόλις προσγειώθηκε από τον Αρη! Αντίστοιχα, τα όσα προωθούνται σήμερα για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και τον ασφυκτικό έλεγχο των συνδικάτων από κράτος και εργοδοσία έρχονται να «κουμπώσουν» στην απεργοκτόνα διάταξη Αχτσιόγλου, όπως και στη νομοθεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στις κινητοποιήσεις για τους πλειστηριασμούς.
Την αντεργατική εικόνα συμπληρώνει το «νέο Ασφαλιστικό» που ετοιμάζει η ΝΔ, για να θωρακίσει και να βάλει σε αποτελεσματική εφαρμογή τον νόμο - λαιμητόμο που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα αποκτά και αυτός πλέον... δύο νονούς: Νόμος Κατρούγκαλου - Βρούτση...
Απέναντι στην κλιμάκωση της αντεργατικής επίθεσης και το προκλητικό προπαγανδιστικό γαϊτανάκι που τη συνοδεύει, απάντηση δίνει η οργάνωση της πάλης των εργαζομένων και του λαού απέναντι στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του. Η αποφασιστική ενίσχυση του απεργιακού μετώπου που οργανώνουν Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Σωματεία σε όλη τη χώρα, με αιχμή την πάλη για την Κοινωνική Ασφάλιση, τις σύγχρονες ανάγκες στη δουλειά και στη ζωή.

ΝΟΤΙΑ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ψηφίσθηκε, κατά πλειοψηφία, ο προϋπολογισμός του Δήμου Νότιας Κέρκυρας για το 2020 παρά τις εκκλήσεις του Δημάρχου να είναι ομόφωνη η ψήφιση. Μπορούσε όμως η Λαϊκή Συσπείρωση Νότιας Κέρκυρας να ψηφίσει αυτόν τον προϋπολογισμό;

Ο προϋπολογισμός είναι το “εργαλείο” με το οποίο η δημοτική αρχή θα ασκήσει την όποια κοινωνική πολιτική για όλο το χρόνο, θα παρέχει υπηρεσίες στους δημότες, θα κάνει έργα που θα βελτιώνουν τις συνθήκες ζωής και εργασίας τους. Όμως το “εργαλείο” αυτό είναι περιορισμένης χρήσεως. Δεν μπορεί να υπηρετήσεις ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες της περιοχής που έχει τεράστια προβλήματα και που θα έπρεπε να είχαν λυθεί (ορισμένα) πριν 20 - 30 χρόνια.

Πιο συγκεκριμένα

Παρουσίασε ένα προϋπολογισμό όπου η κρατική χρηματοδότηση από τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους δεν έφτανε τα 2 εκ. Μαζί με όποιες άλλες ενισχύσεις και το Τεχνικό Πρόγραμμα (366 χιλ.), φθάνουν τα 2,5 εκ. Περίπου τόση είναι και η δαπάνη για όλα τα έξοδα μισθοδοσίας (προσωπικό – αιρετοί κλπ). Δηλαδή για έργα και υπηρεσίες, δε μένει τίποτα από την κρατική χρηματοδότηση. Ότι κάνει ο Δήμος θα πρέπει να είναι από δικά του “έσοδα”, δηλαδή από φόρους στους πολίτες και τα ανταποδοτικά τέλη, δηλαδή από δεύτερη φορολογία, αφού το κράτος μας έχει ήδη λεηλατήσει.

Φέτος ο κρατικός προϋπολογισμός που ψηφίστηκε προβλέπει 54,2 δισ. Το 93% το πληρώνει ο λαός και το 7% το κεφάλαιο. Δηλαδή 5.400€ κατά κεφαλήν φόροι. Για το λαό της Νότιας Κέρκυρας, η κυβέρνηση δίνει στην Τ.Α. μόνο 166€ για υπηρεσίες.

Ο αντιλαϊκός χαρακτήρας του κρατικού προϋπολογισμού αποτυπώθηκε και σε αυτόν του Δήμου. Η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθεί να μας πείσει ότι τα πράγματα αλλάζουν. Όμως η πραγματικότητα της χρηματοδότησης των Δήμων δείχνει άλλα. Ότι κάνουν ακριβώς τα ίδια με τους προηγούμενους. Δίνουν ότι έδωσε πέρυσι και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μερικά στοιχεία του προϋπολογισμού του Δήμου, δείχνουν ξεκάθαρα τον αντιλαϊκό του χαρακτήρα, την πλήρη ανεπάρκεια του αλλά και την προκλητική κρατική υποχρηματοδότηση.

Δημοτικά Σχολεία: 1.000€ το μήνα ανά σχολείο για λειτουργικά, δηλαδή 50€ την ημέρα. Για θέρμανση 13€ την ημέρα ανά σχολείο.

Δημοτική οδοποιία: 100.000 για όλο το Δήμο όταν όλοι οι δρόμοι έχουν μεγάλα προβλήματα.

Αγροτική οδοποιία: Δίνουν την περσινή χρηματοδότηση 111.000€ όταν δεν υπάρχει ……. Αγροτικός δρόμος.

Αντιπλημμυρικά: Μόνο για καθαρισμό αυλακιών 43.000€ (μέσα είναι και η περσινή) όταν ολόκληρες περιοχές πνίγονται (Αγ. Γιώργης, Πετριτής κλπ).

Αντιπυρική προστασία: “Περιμένουν” χρηματοδότηση από την πολιτική προστασία. Αν δοθεί κάτι!!!

Για αθλητικούς, πολιτιστικούς φορείς: ελάχιστα.

Η δημοτική αρχή, τα λίγα χρήματα της κρατικής υποχρηματοδότησης φρόντισε να τα διαθέσει κυρίως σε έργα βιτρίνας (αναπαλαιώσεις κλπ). Χρήσιμες είναι και οι αναπαλαιώσεις όταν όμως έχεις λύσει τα βασικά σου προβλήματα.

Η Λαϊκή Συσπείρωση Νότιας Κέρκυρας πρότεινε, τα λίγα χρήματα…….. να διατεθούν σε αντιπλημμυρικά έργα, δημοτική και αγροτική οδοποιία και να καλυφθούν ελλείψεις που θα προκύψουν στα σχολεία μας.

Όσοι καλλιέργησαν προεκλογικά “ελπίδες” και “προσδοκίες” στο λαό, με μεγάλα λόγια θα τον προσγειώσουν ανώμαλα.

Τα “οράματα” που προβάλλουν οι άλλες παρατάξεις, δεν μπορούν να είναι έξω από τα “οράματα” της κυβερνητικής πολιτικής, της πολιτικής εξυπηρέτησης του κεφαλαίου. Τα οράματα του λαού περισσεύουν. Το πολύ - πολύ να γίνει κάποιο νοικοκυριό στο Δήμο. Όμως δεν μπορούμε να κατεβάζουμε τις απαιτήσεις μας στο ελάχιστο.

Πληρώνουμε πάρα πολλά. Η εποχή μας έχει τεράστιες δυνατότητες. Οι ανάγκες συνεχώς διευρύνονται. Αντίστοιχα πρέπει να μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις του λαού, να βελτιώνεται η ζωή και η καθημερινότητα του. Δεν φτάνουν οι διαφωνίες Δημοτικής αρχής και των άλλων παρατάξεων μόνο μέσα στο δημοτικό συμβούλιο. Χρειάζεται να γίνει υπόθεση του λαού. Να αμφισβητήσουμε το μονόδρομο της μιζέριας, να πιέσουμε, να διεκδικήσουμε, να ανατρέψουμε.

Η Λαϊκή Συσπείρωση Νότιας Κέρκυρας όχι μόνο δεν μπορούσε να ψηφίσει τον προϋπολογισμό, αλλά τον καταγγέλλει ως αντιλαϊκό. Καταγγέλλει την κρατική υποχρηματοδότηση. Καλεί το λαό να βγάλει τα συμπεράσματα του. Να δώσει διέξοδο με το δικό του μαζικό αγώνα.

Ζητούνται νέοι με έφεση στην περιπέτεια

Το μοντέλο στρατολόγησης είναι αμερικάνικο· και post modern. Μια σειρά κράτη ψάχνουν για τους εθνικούς (και μη…) μισθοφόρους τους, σε πολέμους που δεν απαιτούν μαζικούς στρατούς και (ακόμα) γενικές επιστρατεύσεις· αλλά είναι πόλεμοι· κομμάτια του παζλ του 4ου παγκόσμιου πολέμου, που έχει ακόμα περιθώρια όξυνσης.

Και τι παθαίνουν όλοι αυτοί οι (είτε από ανάγκη είτε από γούστο) «εθελοντές», αμερικάνοι, γάλλοι, γερμανοί, οτιδήποτε, όταν τελειώσει η «φασούλα» της εύκολης εκκαθάρισης «μαυριδερών», κι αρχίσει ο πόλεμος να γίνεται πιο σοβαρός;

Το καθεστωτικό αμερικανικό cnn έκανε ένα ρεπορτάζ στην αμερικανική αεροπορική βάση στο ιράκ, στην Ayn al-Asad, μετά την πυραυλική επίθεση της Τεχεράνης στις 8 Γενάρη. Αξίζει να αφιερώσετε 7 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα απ’ την ζωή σας για να δείτε το video που ακολουθεί. (Θα χρειαστούν και τα αγγλικούλια σας…)

Πρώτον επειδή δείχνει ότι οι πύραυλοι των “τρομοκρατών” (των φρουρών της επανάστασης), εκτός απ’ το να ρίχνουν κατά λάθος πολιτικά αεροπλάνα, είναι πραγματικά πολύ ζημιάρικοι. Κυρίως, όμως, για το δεύτερο: το πόσο “χέστηκαν”, και πόσο “χεσμένοι” θα παραμείνουν οι αμερικάνοι πεζοναύτες στο ιράκ από ‘δω και στο εξής.

Γιατί πράγματι, εκείνη την ημέρα η Τεχεράνη ειδοποίησε (μέσω ενδιάμεσων) ότι “τις επόμενες ώρες θα απαντήσουμε” – χωρίς να προσδιορίζει ακριβώς ούτε το πως ούτε το πότε. Τους νέους με έφεση στην περιπέτεια της Ayn al-Asad τους έχωσαν οι διοικητές τους στα μπούνκερ που είχε φτιάξει ο Hussein (ένα είδος ιστορικής δικαίωσης του ιρακινού δικτάτορα;;)· κι όσους δεν χωρούσαν εκεί τους έδιωξαν μακριά.

Και περίμεναν. Και περίμεναν. Και περίμεναν, αποκλεισμένοι μέσα στα τσιμέντα, χωρίς να ξέρουν τι περιμένουν…Και ύστερα νύχτωσε, και ήρθε αυτό που περίμεναν… Και δεν το είχαν ξαναζήσει αυτό… Και δεν μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν… Και προσεύχονταν σε θεούς και δαίμονες να αντέξουν τα μπετά των μπούνκερ…

Και μετά από ώρες τους είπαν «ντάξει, τέλειωσε», και βγήκαν έξω. Και είδαν τι έγινε… Και πήραν μια γεύση του τι θα είναι ένας πόλεμος «πιο κανονικός» απ’ το να σκοτώνεις (κατά προτίμηση από αέρα) «μαυριδερούς». Και χέστηκαν ακόμα περισσότερο οι αμερικάνοι πεζοναύτες στο ιράκ. Επειδή καταλαβαίνουν ότι η Τεχεράνη (ή οι ιρακινοί συμμαχοί της) δεν θα προειδοποιεί πάντα… Επειδή καταλαβαίνουν ότι «ο καλύτερος στρατός στον κόσμο» είναι τα δικά τους πτώματα…

Όπως χέζονται οι γάλλοι ή οι γερμανοί νέοι (που ακολουθούν την κλίση τους κάτω απ’ την Sahara) όταν άλλοι «μαυριδεροί» στο Sahel, παλιάνθρωποι αναμφισβήτητα, «κατεβάζουν» κανά στρατιωτικό ελικόπτερο, μαζί με το περιεχόμενό του. Αλλά έχουν υπογράψει συμβόλαιο, και δεν μπορούν να φύγουν, να αναζητήσουν τίποτα άλλες «κλίσεις» τους…

Κι έτσι… Περιμένουν, και περιμένουν, και περιμένουν… Για την τελευταία κλίση: την οριζοντίωση! Είτε στο μέτωπο είτε μετά, αυτοκτονώντας…

Πηγή: Sarajevo

Διανομέας στραγγαλίστηκε από αστυνομικούς στη Γαλλία

Κατιούσα

Δεν είναι πρώτη φορά που η αστυνομική βία στη Γαλλία απασχολεί τα μέσα στη χώρα και διεθνώς. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν αφορά κάποιον διαδηλωτή, αλλά έναν άνθρωπο του μόχθου, ο οποίος πλήρωσε με τη ζωή του τον εκνευρισμό που προκάλεσε σε αστυνομικούς την ώρα ελέγχου στο δρόμο.  
Η 42χρονος Σεντρίκ Σουβιά, εργαζόταν ως διανομέας και ήταν μαθημένος σε ελέγχους της τροχαίας λόγω του επαγγέλματός του. Μάλιστα σε ένα από τα βίντεο που δημοσίευσαν οι δικηγόροι της οικογένειας, το θύμα εμφανίζεται απόλυτα συνεργάσιμο και φιλικό στη διάρκεια άλλου ελέγχου. Εκείνο το πρωί της 5ης Γενάρη όμως, οι αστυνομικοί που σταμάτησαν το Σουβιά επειδή μιλούσε στο κινητό του τηλέφωνο, υποστηρίζουν πως ήταν “ασεβής” και “επιθετικός”, ενώ στη συνέχεια συνελήφθη για περιφρόνηση αστυνομικού οργάνου. Ο Σουβιά βιντεοσκοπούσε τις ενέργειες των αστυνομικών στη διάρκεια του ελέγχου, πρακτικοί που οι δικηγόροι της οικογένειας υποστηρίζουν πως δεν απαγορεύεται από κανένα νόμο. 
Κατά τη διάρκεια της σύλληψης οι αστυνομικοί έριξαν κάτω τον Σουβιά και του πέρασαν χειροπέδες καθώς ήταν μπρούμυτα, μια θέση εξορισμού ιδιαίτερα επικίνδυνη, που έχει απαγορευθεί σε άλλες χώρες. Ένας από τους αξιωματικούς φέρεται να έκανε κεφαλοκλείδωμα στον άντρα, ο οποίος υπέστη καρδιακή εμβολή και εγκεφαλικό θάνατο λόγω ασφυξίας. Οι αστυνομικοί αντιλήφθηκαν τι συμβαίνει μόνο αφότου το θύμα τους είχε γίνει μπλε λόγω έλλειψης οξυγόνου. Ο Σουβιά μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο όπου έγινε προσπάθεια ανάνηψης, έφυγε όμως από τη ζωή δυο μέρες αργότερα. Το ζήτημα της συγκεκριμένης τεχνικής σύλληψης είχε έρθει ξανά στην επιφάνεια πριν 4 χρόνια στη Γαλλία, όταν άντρας είχε χάσει τη ζωή του από ασφυξία υπό το βάρος τριών αστυνομικών. Μια σειρά οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζητούν την κατάργηση αυτού του τρόπου χειροπέδησης, ο οποίος έχει ήδη απαγορευτεί σε Βέλγιο και Ελβετία. Πέρσι έγινε απόπειρα να ψηφιστεί σχετικός νόμος, τον οποίο ωστόσο απέρριψε η κοινοβουλευτική πλειοψηφία.   
Ο πατέρας του θύματος, Κριστιάν Σουβιά, έκανε λόγο για “δολοφονία”, ενώ η εισαγγελία του Παρισιού διέταξε έρευνα για ανθρωποκτονία από αμέλεια, μετά την δημοσίευση των πορισμάτων του ιατροδικαστή, πως ο θάνατος προήλθε από ασφυξία και κάταγμα στο λάρυγγα.  Δε γνωρίζουμε αν στη Γαλλία υπάρξει συνδικαλιστικός εκπρόσωπος των αστυνομικών που θα δηλώσει πως “αυτή είναι η πρακτική και σε όποιον αρέσει”, ήδη όμως είναι σαφές ότι επιχειρείται να ενοχοποιηθεί το θύμα ότι “προκάλεσε” την τύχη του. Εκτός των άλλων, αναδεικνύεται επίσης η βαρβαρότητα των εργασιακών συνθηκών των διανομέων, ακόμα και στην καρδιά της “προηγμένης” Ευρώπης που “πέρασε διαφωτισμό”.

Θρήσκευμα ζητάνε από τους υποψήφιους εργαζόμενους τα Market In

Κατιούσα

Η αλυσίδα Market In μας έχει απασχολήσει επανειλημμένα στο παρελθόν, κυρίως στα Γιάννενα, όπου αντιμετώπισε μέσω μπράβων τους απολυμένους της επιχείρησης. Δεν προκαλεί λοιπόν εντύπωση ότι σε μια επιχείρηση που επιδεικνύει τέτοια συμπεριφορά σε εργαζόμενους, φαίνεται να υπάρχουν στοιχεία εξόφθαλμου ρατσισμού και διακρίσεων κατά τη διαδικασία πρόσληψης προσωπικού.

Πιο συγκεκριμένα, στη διαδικτυακή πλατφόρμα υποβολής αιτήσεων εργασίας, ανάμεσα στα υπόλοιπα στοιχεία που ζητάει από τους υποψήφιους, είναι, εκτός από την υπηκοότητα και το θρήσκευμα, με τον άρρητο, πριν προφανή σκοπό να “φιλτράρει” όσους δεν ταιριάζουν με το προφίλ μιας αλυσίδας που προβάλλεται ως “το ελληνικό σούπερ μάρκετ”. Δεν πρόκειται μόνο για ρατσιστική διάκριση ανεπίτρεπτη σε βάρος εργαζομένων, αλλά και για μια εντελώς παράνομη απαίτηση συλλογής ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, στα οποία εντάσσεται φυσικά το θρήσκευμα, όπως οι πολιτικές πεποιθήσεις, η ερωτική ζωή ή εθνική ή φυλετική προέλευση κοκ. Είναι προφανές ότι η εργοδοσία, παντελώς αποθρασυμένη από ένα νομοθετικό πλαίσιο που είτε είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της, είτε απλά δεν ελέγχεται από κανένα αρμόδιο μηχανισμό, νιώθει απόλυτα ασφαλής να προβαίνει σε τέτοιες ενέργειες. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για την ίδια εταιρεία που περιφρόνησε επιδεικτικά τη δικαστική απόφαση που ζητούσε επαναπρόσληψη των εργαζομένων, κι ας ανήκαν στο προτιμώμενο από την ίδια θρήσκευμα.

Νόμος Κατρούγκαλου διά χειρός Βρούτση...

Καθώς από μέρα σε μέρα αναμένεται να παρουσιαστεί το σχέδιο νόμου για το Ασφαλιστικό, δηλαδή για τις κύριες συντάξεις και τη λειτουργία του ΕΦΚΑ, ενισχύεται η παραπληροφόρηση συνταξιούχων και ασφαλισμένων για το πραγματικό περιεχόμενο των νέων ρυθμίσεων. Πυρήνας της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι ο ισχυρισμός ότι «για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια θα δοθούν αυξήσεις στις συντάξεις»! Πρόκειται για ψέμα ολκής, που μόνο στόχο έχει να παγιδεύσει τους συνταξιούχους, να δημιουργήσει κλίμα ψευδαισθήσεων και αναμονής ότι μετά από τόσα χρόνια περικοπών και ανατροπών στις συντάξεις και γενικά στη δημόσια Ασφάλιση, κάτι καλύτερο έχουν τάχα να περιμένουν...
Για να στηρίξουν αυτό το ψέμα, με αλλεπάλληλες δηλώσεις τους Βρούτσης και Μηταράκης επικαλούνται την αύξηση των ποσοστών αναπλήρωσης στον υπολογισμό της κύριας σύνταξης για ασφαλισμένους πάνω από 30 χρόνια και τη δήθεν «αποκατάσταση των αδικιών» του νόμου Κατρούγκαλου, την κατάργηση των περικοπών στις επικουρικές στις περιπτώσεις συνταξιούχων που το άθροισμα κύριας και επικουρικής ήταν πάνω από 1.300 ευρώ - σύμφωνα και με τη σχετική απόφαση του ΣτΕ (Οκτώβρης 2019) - μαζί και την επιστροφή των αναδρομικών από τον ίδιο μήνα, όπως και τη δημιουργία «μόνιμου μηχανισμού στήριξης χαμηλοσυνταξιούχων». Τα παραπάνω συμπληρώνει η αναμενόμενη ρύθμιση για τις συντάξεις των συνταξιούχων που εργάζονται, η οποία θα προβλέπει τη μείωση του «πέναλτι», που σήμερα με βάση τον νόμο Κατρούγκαλου ανέρχεται στο 60% της αποδιδόμενης σύνταξης.

* * *

Μόνο που όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν συνιστούν «αυξήσεις στις συντάξεις», όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Αλλωστε, τα ίδια τα στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού και του προϋπολογισμού του ΕΦΚΑ για το 2020 «κάνουν σκόνη» την κυβερνητική προπαγάνδα. Συγκεκριμένα, με βάση τον προϋπολογισμό του ΕΦΚΑ για το 2020, το κονδύλι για τις κύριες συντάξεις αναμένεται να μειωθεί παραπέρα, κατά 155 εκατ. ευρώ, επιβεβαιώνοντας όχι μόνο ότι δεν θα υπάρξουν αυξήσεις στις κύριες συντάξεις, αλλά και ότι η τάση μείωσης των συντάξεων συνεχίζεται απρόσκοπτα. Οσον αφορά τις επικουρικές, και εδώ το συνολικό κονδύλι για το 2020, όπως προκύπτει και από τον κρατικό προϋπολογισμό, θα μειωθεί κατά 71 εκατ. ευρώ σε σύγκριση με το 2019!
Γίνεται λοιπόν φανερό ότι ορισμένα «μερεμέτια» που επιχειρεί η κυβέρνηση της ΝΔ στον νόμο - λαιμητόμο, του Κατρούγκαλου, όπως και η περιορισμένη επιστροφή περικοπών στις επικουρικές σε έναν αριθμό παλιών συνταξιούχων, ούτε μπορούν να αναπληρώσουν τις συνολικά τεράστιες απώλειες ούτε βέβαια να αντιστρέψουν τη γενική τάση μείωσης των συντάξεων, ως αποτέλεσμα και της εφαρμογής του νόμου 4387/2016.
Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση της ΝΔ όχι μόνο δεν καταργεί τον νόμο Κατρούγκαλου, αλλά τον εφαρμόζει και τον θωρακίζει παραπέρα. Οι επιμέρους «αλλαγές» που ετοιμάζει δεν αγγίζουν στο ελάχιστο τον σκληρό και αντιδραστικό πυρήνα του. Το αντίθετο - ακριβώς στο πλαίσιο της απρόσκοπτης εφαρμογής του, «βγάζει από τη μέση» τις όποιες νομικές «αστοχίες» είχε ο ν. 4387 και «ξεκαθαρίζει το τοπίο», παίρνοντας υπόψη και τις δυσκολίες που προέκυψαν με τις χιλιάδες δικαστικές προσφυγές και τις αντικρουόμενες αποφάσεις δικαστηρίων.

* * *

Ετσι, μια κάποια αύξηση στους συντελεστές αναπλήρωσης (π.χ. από το 35% στο 40%) δεν μπορεί να καλύψει τις τεράστιες μειώσεις που επέφερε ο νόμος αυτός, όταν για παράδειγμα στην περίπτωση της 35ετίας το ποσοστό αναπλήρωσης μειώθηκε από το 70% του συντάξιμου μισθού στο 33,8%! Οταν δεν επανέρχονται τα κατώτατα όρια στις συντάξεις για τους χαμηλοσυνταξιούχους, όταν το ΕΚΑΣ ενταφιάζεται οριστικά και όταν ακόμα και αυτή η «πέτσινη» «13η σύνταξη» μεταμφιέζεται σε «μόνιμο μηχανισμό στήριξης», και μάλιστα με πολύ μικρότερα ποσά. Και όταν, τέλος, στην περίπτωση των επικουρικών, οι μειώσεις που επιβλήθηκαν από το 2010 (εκτός της περίπτωσης για τα 1.300 ευρώ άθροισμα που ανέτρεψε το ΣτΕ) παραμένουν σε ισχύ. Οπως παραμένουν σε ισχύ και οι αντιασφαλιστικές παρεμβάσεις του νόμου 4152/2012 για τη δημιουργία του ΕΤΕΑ, επί της προηγούμενης θητείας Βρούτση, και βέβαια του νόμου 4387/2016, που μετέτρεψαν τις επικουρικές σε ψίχουλα, επιβάλλοντας το σύστημα των «καθορισμένων εισφορών», στο πλαίσιο της κεφαλαιοποίησης και του «ατομικού κουμπαρά».
Επιπλέον, όσον αφορά τους παλιούς συνταξιούχους, που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία, οι νέοι συντελεστές αναπλήρωσης που θα ψηφιστούν δεν θα έχουν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα στον υπολογισμό της κύριας σύνταξης, καθώς παραμένουν ο επανυπολογισμός αυτών και η «προσωπική διαφορά», που εφαρμόστηκε με τον νόμο Κατρούγκαλου. Τέλος, θα συνεχιστεί το «πάγωμα» όλων των συντάξεων μέχρι το τέλος του 2022, όπως ρητά προβλέπεται στην αντιασφαλιστική νομοθεσία.

* * *

Ακριβώς αυτή η αλήθεια αποτυπώνεται και στους προϋπολογισμούς (στον κρατικό και του ΕΦΚΑ) που διαμορφώνονται για τη συνολική πορεία των συντάξεων. Επιβεβαιώνεται άλλωστε και από τα επίσημα ντοκουμέντα και της ΕΕ, στα οποία εκτιμάται ότι η συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη ως ποσοστό του ΑΕΠ θα μειωθεί από 17,3% το 2016 στο 14% το 2020, στο 13% το 2025 και στο 12,5% το 2030!
Και, βέβαια, ανεξάρτητα από την τελική μορφή που θα έχει το αναμενόμενο νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό, παραμένει ο ομολογημένος στόχος της ΝΔ για την πλήρη ιδιωτικοποίηση των επικουρικών και την παράδοση των εισφορών στον χρηματιστηριακό τζόγο.
Κατά συνέπεια, τα «δώρα» που δήθεν κομίζει η κυβέρνηση έχουν μεγάλη «τοξικότητα» και γι' αυτό συνταξιούχοι και ασφαλισμένοι δεν πρέπει να «τσιμπήσουν» στο τραπέζι που στρώνεται. Ο νόμος Κατρούγκαλου «ζει και βασιλεύει», γίνεται ακόμα πιο αποτελεσματικός, ακόμα πιο επικίνδυνος, ειδικά για τις νεότερες γενιές. Γι' αυτό, απαιτούνται αγωνιστική ετοιμότητα και πολύμορφη δράση συνδικάτων και συνταξιουχικών οργανώσεων, για να μην περάσει η κυβερνητική προπαγάνδα. Να οργανωθούν η πάλη και το απεργιακό μέτωπο στο οποίο καλούν αυτές τις μέρες με τις πρωτοβουλίες τους Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Συνδικάτα. Να σημάνει γενικός συναγερμός μπροστά στα χειρότερα που μεθοδεύονται.

Παγίδα

Εκείνοι που μέχρι πριν από λίγες μέρες παρουσίαζαν ως επιτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τη «διπλωματική απομόνωση» της Τουρκίας και την ενεργοποίηση του αμερικανοΝΑΤΟικού παράγοντα για το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών, είναι οι ίδιοι που σήμερα, ιδιαίτερα μετά τη συνάντηση Τραμπ - Μητσοτάκη, κλαψουρίζουν επειδή η Τουρκία αναγνωρίζεται ως βασικός «παίκτης» και της αποδίδεται κεντρικός ρόλος στα παζάρια με επίκεντρο τη Λιβύη.
Είναι και αυτή μια απόδειξη της παγίδας που στήνουν στο λαό η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του ευρωατλαντικού τόξου, σπέρνοντας τον εφησυχασμό ότι ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ αποτελούν «ασπίδα» τάχα για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και ότι η αναβάθμιση της Ελλάδας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, όπως γίνεται τώρα με τη Συμφωνία για τις βάσεις, βάζει εμπόδια στις αμφισβητήσεις της Τουρκίας.
Με αφορμή τη Συμφωνία Τουρκίας - Λιβύης για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ και τα άλλα αστικά κόμματα, με συναίνεση στη λεγόμενη «εθνική στρατηγική», μίλησαν για την Τουρκία ως αποδιοπομπαίο από ΕΕ και ΝΑΤΟ «ταραχοποιό» της περιοχής, σε αντίθεση με την Ελλάδα, που συμβάλλει στη «σταθερότητα» ως μια συνεπής ΝΑΤΟική δύναμη.
Πρόβαλαν μάλιστα ως «απάντηση» στο σύμφωνο Τουρκίας - Σάρατζ τη στήριξη της Ελλάδας στον άλλο πόλο της «εμφύλιας» διαμάχης στη Λιβύη, στον στρατηγό Χάφταρ, προωθώντας την ενεργότερη ελληνική εμπλοκή συνολικά στις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς για το μέλλον της Λιβύης, με την επικίνδυνη δικαιολογία ότι έτσι «διασφαλίζονται» τα «εθνικά συμφέροντα» της Ελλάδας.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι η «κριτική» που ασκούν τώρα τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση της ΝΔ, κατηγορώντας την ότι μετατρέπει τη χώρα σε «ουραγό» των εξελίξεων, ότι δεν ζητάει επαρκή ανταλλάγματα από τους συμμάχους για τα «εθνικά συμφέροντα», μιλώντας βέβαια για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, που υπηρετεί η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς.
Ποια δείχνουν όλοι μαζί ως «λύση»; Μα την αιτία που αναπαράγει και οξύνει τον κίνδυνο για το λαό. Υποστηρίζουν δηλαδή τη μεγαλύτερη ανάμειξη στα βρώμικα σχέδια των ιμπεριαλιστών σε βάρος του λιβυκού και των άλλων λαών της περιοχής, διεκδικώντας ενεργότερο ρόλο στα διάφορα «τραπέζια» που επεξεργάζονται επικίνδυνες διευθετήσεις συνολικά για την περιοχή και ζητούν παράλληλα μεγαλύτερα ανταλλάγματα από ΗΠΑ - ΝΑΤΟ για τις δολοφονικές υπηρεσίες που προσφέρουν, με τη μετατροπή ολόκληρης της χώρας σε πολεμικό ορμητήριο.
Οσο και αν προσπαθούν, δεν μπορούν να κρύψουν ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούν έναν κρίκο ενταγμένο στους συνολικότερους ανταγωνισμούς. Οτι τη στάση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ την καθορίζει ο κεντρικός στόχος τους, που είναι να παραμείνει η Τουρκία στο «δυτικό στρατόπεδο», τη στιγμή που τελευταία αναπτύσσει πολύμορφες σχέσεις με τη Ρωσία και με δεδομένο το κρίσιμο βάρος της ως πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης.
Αυτός ο στόχος, που αφορά τη σταθερότητα της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ, υιοθετείται και από τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση της ΝΔ και από την προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό άλλωστε οι εντεινόμενες αμφισβητήσεις συνόρων και κυριαρχικών δικαιωμάτων της τουρκικής πλευράς επιδιώκεται να αντιμετωπιστούν εντός ευρωατλαντικού πλαισίου, με κύρια κατεύθυνση τη συνδιαχείριση και τη συνεκμετάλλευση, με την υψηλή ΝΑΤΟική και αμερικανική εποπτεία.
Από το 2011, που η Ελλάδα αναμείχθηκε στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, με την προσδοκία να επωφεληθεί και η ελληνική αστική τάξη από τη νέα κατάσταση που διαμορφωνόταν στην περιοχή με τη λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη» και την ωμή παρέμβαση των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, μέχρι σήμερα, που οι εξελίξεις εκθέτουν την κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ένα:
Η εμπλοκή της χώρας στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς είναι κίνδυνος - θάνατος για το λαό και τα πραγματικά του συμφέροντα. Και ότι ο μόνος τρόπος για να τα υπερασπιστεί, είναι να δυναμώσει τον αγώνα ενάντια σ' αυτούς τους σχεδιασμούς, για το κλείσιμο όλων των βάσεων και την αποδέσμευση της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, παλεύοντας να πάρει ο ίδιος την εξουσία στη χώρα του.