Πίσω από τους βαρύγδουπους αριθμούς.

..

Την 1η Σεπτέμβρη η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η έναρξη της σχολικής χρονιάς θα γίνει στις 14 Σεπτέμβρη. Εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές μάταια περίμεναν να ακούσουν για τους ασφαλείς όρους και τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες θα άνοιγαν τα σχολεία. Μάταια περίμεναν να ακούσουν ότι η κυβέρνηση θα υιοθετήσει τις προτάσεις των εκπαιδευτικών σωματείων και φορέων του γονεϊκού κινήματος για μείωση των μαθητών στην τάξη, εύρεση νέων σχολικών αιθουσών, μονιμοποίηση όλων των εκπαιδευτικών που εργάζονταν τα τελευταία χρόνια στην Εκπαίδευση, επαρκές προσωπικό καθαριότητας με μόνιμη και σταθερή δουλειά, ίδρυση σχολιατρικής υπηρεσίας που θα πραγματοποιεί ελέγχους, επαρκείς μεταφορές μαθητών, χορήγηση όλων των μέσων ατομικής προστασίας κ.τ.λ.

***

Τα συγκεκριμένα μέτρα που διεκδικούμε, πριν από το καλοκαίρι ακόμα, έχουν «δημοσιονομικό κόστος», κατά την υπουργό Παιδείας. Ετσι για μια ακόμα φορά προτάσσεται η «ατομική ευθύνη» για όλους εμάς ενώ η κυβέρνηση ξεμπερδεύει με δύο μάσκες και ένα παγουρίνο από χορηγό. Ολες τις προηγούμενες μέρες, η κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας επιχειρούν να κρύψουν τα μεγάλα προβλήματα καλλιεργώντας τον εφησυχασμό πως όλα έχουν προβλεφτεί και όλα είναι λυμένα. Η κυβέρνηση επιχειρεί να εξαπατήσει με τον ισχυρισμό ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί και το βοηθητικό προσωπικό είναι στη θέση τους από την αρχή της χρονιάς. Αυτήν τη στιγμή έχει προσλάβει μόνο 21.065 εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, στη Γενική Εκπαίδευση καθώς και στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση, και 3.862 αναπληρωτές Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΕΕΠ) και Ειδικού Βοηθητικού Προσωπικού (ΕΒΠ). Εχουμε 24.927 προσλήψεις από τους περίπου 42.000 που δούλεψαν πέρσι χωρίς πανδημία, χωρίς 3.500 συνταξιοδοτήσεις και χωρίς τους συναδέλφους που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες και δεν θα μπορέσουν να διδάξουν στην τάξη. Η κυβέρνηση μας ζητάει να πούμε και ευχαριστώ για τα τουλάχιστον 20.000 κενά στα σχολεία!

Με απευθείας ανάθεση στην Κεντρική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΕ) η κυβέρνηση (κεντρική διοίκηση) πετάει το μπαλάκι στους δήμους για την εξασφάλιση μασκών με το κονδύλι των 6 εκατ. ευρώ, που σε καμία περίπτωση δεν επαρκεί για χορήγηση σημαντικού αριθμού μασκών που θα αντιστοιχεί σε κάθε μαθητή και εκπαιδευτικό. Η χορήγηση δύο μασκών σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται πράξη γενναιοδωρίας από την κυβέρνηση, οι μάσκες ακόμα δεν έχουν φτάσει στα σχολεία, ενώ από ένα μεγάλο αριθμό σχολείων αυτήν τη στιγμή λείπουν και τα υλικά καθαρισμού.

***

Μιλούν για την πρόσληψη 9.474 σχολικών καθαριστριών για 13.000 σχολικές μονάδες (5.000 εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης και 4.474 με μισό ωράριο), αριθμός δηλαδή ίσος με τις περυσινές προσλήψεις, που σε καμία περίπτωση δεν θωρακίζει τα σχολεία απέναντι στην πανδημία με επαρκείς όρους υγιεινής και ασφάλειας. Η κυβέρνηση μπορεί να χρύσωσε το χάπι με τη μετατροπή περίπου του 30% των συμβάσεων από μερικής σε πλήρους, αλλά το 6ωρο μέσα στο οποίο θα εργάζονται οι καθαρίστριες δεν επαρκεί για την κάλυψη του βασικού πρωινού και του ολοήμερου προγράμματος.

Επιπλέον, τα 28 εκατομμύρια ευρώ εξαντλούνται στην κάλυψη της δαπάνης για τη μετατροπή της σύμβασης σε πλήρους και σε καμία περίπτωση για πρόσληψη επιπλέον προσωπικού. Μία τέτοια ανάγκη θα πρέπει να καλυφθεί από «ίδιους πόρους» των δήμων, οι οποίοι λόγω της γενικότερης υποχρηματοδότησης δεν μπορούν να καλύψουν τέτοιες δαπάνες. Και αν γίνει, θα γίνει με χαράτσωμα των πολιτών μέσα από αύξηση δημοτικών τελών. Για παράδειγμα, ο δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας για 73 σχολεία θα προσλάβει 50 καθαρίστριες (41 πλήρους και 9 μερικής). Πώς θα καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες στα σχολεία σε βασικό πρωινό και ολοήμερο πρόγραμμα; Επιπλέον, η κυβέρνηση με μια απαράδεκτη, ρατσιστικού τύπου, διάταξη απολύει εκατοντάδες έμπειρες καθαρίστριες και καθαριστές λόγω μη προσκόμισης πιστοποιητικού ελληνομάθειας!

***

Ο υπουργός Εσωτερικών μίλησε για την παροχή 128 εκατ. ευρώ για τη συντήρηση και επισκευή των «αναγκαίων» πραγμάτων στα σχολεία, που δεν καλύπτει παρά ελάχιστες επιδιορθώσεις σε κάθε σχολείο. Το σύνολο των σχολικών μονάδων στην Ελλάδα είναι 13.000. Οι μισές από αυτές, σύμφωνα με μελέτες (ΟΣΚ), πρέπει να αντικατασταθούν. Με έναν σύντομο υπολογισμό, όμως, τα 128 εκατ. ευρώ αντιστοιχούν σε έργα παρέμβασης αξίας περίπου 9.000 ευρώ για κάθε σχολείο. Ούτε λόγος λοιπόν για δημιουργία νέων αιθουσών, παρεμβάσεων τέτοιων που θα διευκολύνουν τη μείωση των μαθητών στην τάξη. Ούτε λόγος βέβαια για ίδρυση νέων νηπιαγωγείων και δημοτικών σχολείων.

Η κυβέρνηση λαμβάνει 32 δισ. ευρώ επιχορήγηση από την ΕΕ που κατευθύνεται προς τις μεγάλες επιχειρήσεις και δαπανά ψίχουλα για την Παιδεία. Κυβέρνηση και ΕΕ έχουν ευθύνη για το πού διοχετεύουν τα κονδύλια, καθώς δαπάνες όπως ίδρυση σχολείων, νοσοκομείων δεν είναι επιλέξιμες, αφού δεν είναι ανταποδοτικές! Μια χούφτα μονοπωλιακοί όμιλοι καρπώνονται όλη τη χρηματοδότηση σε βάρος της υγείας και της μόρφωσης του λαού.

Οσον αφορά τις δαπάνες μεταφοράς μαθητών, ύψους 175 εκατ. ευρώ, για την πρόσβαση 240.000 μαθητών στα σχολεία, υπάρχουν χιλιομετρικοί περιορισμοί που αποκλείουν μαθητές από τη διαδικασία. Επιπλέον, η συνεχώς μειούμενη χρηματοδότηση τα τελευταία χρόνια είχε προκαλέσει εκρηκτικό πρόβλημα στις μεταφορές. Ενδεικτικό είναι ότι το 2011 ο κρατικός προϋπολογισμός για τις μεταφορές ήταν 250 εκατομμύρια και αμέσως μετά, το 2012, 150 εκατ. ευρώ, ποσό στο οποίο κινούνταν και οι επόμενες χρηματοδοτήσεις. Είναι υποκρισία λοιπόν σε περίοδο πανδημίας να πανηγυρίζουμε ότι μεριμνούμε για την ασφαλή μεταφορά των μαθητών, με δαπάνη που κινείται σε ρηχά νερά, την ίδια ώρα μάλιστα που στις αστικές συγκοινωνίες οι εργαζόμενοι, η νεολαία «παστώνονται» σαν σαρδέλες.

***

Εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές, συνολικά οι εργαζόμενοι, θα πρέπει απαιτητικά να διεκδικήσουμε όλους τους όρους και τις προϋποθέσεις για την ασφάλεια και υγιεινή των μαθητών στα σχολεία, να στρέψουμε τα βέλη μας σε κυβέρνηση, αστικά κόμματα, ΕΕ που θεωρούν την Παιδεία και την Υγεία κόστος, την ίδια ώρα που μπουκώνουν τους επιχειρηματικούς ομίλους με δεκάδες δισ. ευρώ.

Συσπειρωμένοι στα σωματεία μας, σε κοινή δράση με τους γονείς και τους μαθητές μας δυναμώνουμε τον αγώνα για μόρφωση, υγεία, δουλειά και ζωή με δικαιώματα. Δίνουμε μια πρώτη μαζική απάντηση με τη μαζική μας συμμετοχή στα συλλαλητήρια συλλόγων, ΕΛΜΕ, Πρωτοβουλίας Αναπληρωτών, γονέων, στις 17 Σεπτέμβρη, σε όλη την Ελλάδα. Προετοιμάζουμε, την αμέσως επόμενη βδομάδα, απεργιακή κινητοποίηση στο χώρο της Εκπαίδευσης. Τα δικαιώματα στη μόρφωση και την υγεία δεν τα παζαρεύουμε.

Βασίλης ΒΑΤΙΣΤΑΣ
Πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Κερατσινίου - Περάματος «Ν. Πλουμπίδης», μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών

Στρώνουν το έδαφος

Με μπρος και πίσω, με εντάσεις και απειλές, αλλά και με συνεννοήσεις ανάμεσα στις κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας στο προσκήνιο και το παρασκήνιο, στρώνεται το τραπέζι για επικίνδυνες διευθετήσεις σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, με ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ σε ρόλο «οικοδεσπότη» και με «μενού» τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και της Ανατ. Μεσογείου, για τα συμφέροντα των μονοπωλίων και όχι των λαών.

Οπως όλα δείχνουν, μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ θα τρέξει πολύ νερό στο αυλάκι για την προετοιμασία της «πλατφόρμας» που θα φιλοξενήσει την όποια διαπραγμάτευση, αλλά και για να διαμορφωθεί κλίμα συναίνεσης στο λαό απέναντι στις ιμπεριαλιστικές «λύσεις» και σε οποιαδήποτε εξέλιξη φέρουν αυτές.

Γίνεται ακόμα πιο καθαρό πως το ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής κλιμάκωσης στο Αιγαίο ή την Ανατ. Μεσόγειο είναι δεμένο με πολύπλοκες αντιθέσεις, ανταγωνισμούς και συμβιβασμούς στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που ανεβάζουν κατακόρυφα τον υδράργυρο της έντασης στην περιοχή. Κλιμάκωση και συμβιβασμοί είναι νύχι - κρέας, πάνε μαζί και ταυτόχρονα διαμορφώνουν προϋποθέσεις για να «τρέξει» ο ιμπεριαλιστικός σχεδιασμός.

Σε κάθε περίπτωση, όπως έδειξαν και οι συμφωνίες με την Ιταλία και την Αίγυπτο για τον καθορισμό ΑΟΖ, η «λύση» της συνδιαχείρισης του Αιγαίου και της Ανατ. Μεσογείου «ζυμώνεται» σταθερά από την αστική τάξη και ευθυγραμμίζεται με τα γενικότερα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και τα δικά της στην περιοχή.

«Κουμπώνει» με τους πρωταγωνιστικούς ρόλους που διεκδικεί συνολικά για τη διασφάλιση της ΝΑΤΟικής συνοχής, την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση», την ανάσχεση της επιρροής ανταγωνιστικών δυνάμεων, όπως η Κίνα και η Ρωσία.

Είναι η άλλη όψη της μετατροπής της χώρας σε πολεμικό ορμητήριο των ΑμερικανοΝΑΤΟικών, με ευθύνη της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Γι' αυτό άλλωστε η ελληνική κυβέρνηση προσέρχεται στη διαπραγμάτευση προβάλλοντας ως «δυνατό χαρτί» ότι υπήρξε πάντα το «καλό παιδί» του ΝΑΤΟ. Και ταυτόχρονα, σηκώνει σκόνη με το ψευτοδίλημμα «συμβιβασμός και συνδιαχείριση ή σύγκρουση», θέλοντας να κρύψει ότι κανένας συμβιβασμός μ' αυτούς τους όρους, στο γήπεδο των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων που παραμένουν και θα συνεχίσουν να οξύνονται, δεν μπορεί να εγγυηθεί την ειρήνη και τα συμφέροντα των λαών στην περιοχή.

Το εντελώς αντίθετο θα συμβεί. Οποιος συμβιβασμός κι αν γίνει, θα αντανακλά τις επιδιώξεις των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας πρώτα απ' όλα σε βάρος των λαών τους και θα ενσωματώνει συγκρουόμενα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, διαμορφώνοντας το υπόβαθρο για έναν νέο γύρο εντάσεων και ανταγωνισμών, που πληρώνουν οι λαοί.

Είναι επίσης προφανής η υπόθαλψη της τουρκικής προκλητικότητας από τους ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, που χαρακτηρίζουν «διαφιλονικούμενα ύδατα» τις θαλάσσιες περιοχές που αμφισβητεί η τουρκική αστική τάξη, σημειώνοντας με κάθε αφορμή τη σημασία που έχει - παρά τις αντιθέσεις - η παραμονή της στο δυτικό στρατόπεδο.

Χαρακτηριστικό είναι και το εξής: Η ένταση στην Ανατ. Μεσόγειο συντηρείται με την επικίνδυνη συγκέντρωση πολλών στρατιωτικών δυνάμεων, και την ίδια ώρα αποκαλύπτεται ότι η ελληνική κυβέρνηση, σε δυο τουλάχιστον περιπτώσεις το τελευταίο δίμηνο (έγγραφη συμφωνία με γερμανική διαμεσολάβηση και «πλατφόρμα» Στόλτενμπεργκ για διάλογο), έχει έρθει σε προχωρημένες συνεννοήσεις με την τουρκική για τη δρομολόγηση των διευθετήσεων, υπό την αιγίδα ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ! Αυτό ομολόγησε ο πρωθυπουργός, παρά την αρχική προσπάθεια να θολώσουν τα νερά με διαψεύσεις.

Το επόμενο διάστημα θα είναι κρίσιμο και πυκνό σε εξελίξεις, στο πλαίσιο των συνολικότερων διευθετήσεων που προωθούνται στην περιοχή. Ο λαός έχει πλέον γνώση και πείρα για το ρόλο των ΑμερικανοΝΑΤΟικών, για το κόστος που πληρώνει από την εμπλοκή της χώρας στα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς.

Υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων σημαίνει πρώτα απ' όλα εναντίωση σ' αυτούς τους σχεδιασμούς και την ελληνική εμπλοκή. Σημαίνει δυνάμωμα του αγώνα για αποδέσμευση από τις συμμαχίες του κεφαλαίου, πάλη στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες για την ανατροπή της εξουσίας του.

Είναι απλά ηλίθιοι ή συνειδητοί προβοκάτορες;

 

Προβοκατόρικος αντικομμουνισμός από το μέλος του «Ρουβίκωνα» Σπ. ΔαπέργκολαΠροβοκατόρικος αντικομμουνισμός από το μέλος του «Ρουβίκωνα» Σπ. Προβοκατόρικος αντικομμουνισμός από το μέλος του «Ρουβίκωνα» Σπ. ΔαπέργκολαΠροβοκατόρικος αντικομμουνισμός από το μέλος του «Ρουβίκωνα» Σπ. ΔαπέργκολαΠροβοκατόρικος αντικομμουνισμός από το μέλος του «Ρουβίκωνα» Σπ. ΔαπέργκολαΠροβοκατόρικος αντικομμουνισμός από το μέλος του «Ρουβίκωνα» Σπ. Προβοκατόρικος αντικομμουνισμός από το μέλος του «Ρουβίκωνα» Σπ. Δαπέργκολα
Προβοκατόρικος αντικομμουνισμός από το μέλος του «Ρουβίκωνα» Σπ. Δαπέργκολα

Προ­βο­κα­τό­ρι­κος αντι­κομ­μου­νι­σμός από το μέλος του «Ρου­βί­κω­να» Σπ. Δα­πέρ­γκο­λα

Αν νομίζατε ότι ο χυδαίος, προβοκατόρικος αντικομμουνισμός ευδοκιμεί μόνο στα δεξιά του αστικού πολιτικού φάσματος κάνετε λάθος. Η απέχθεια για τον σοσιαλισμό του 20ου αιώνα, την Σοβιετική Ένωση και τους κομμουνιστές αποτέλεσε και αποτελεί κυρίαρχο ιδεολόγημα (και) στους κόλπους του λεγόμενου «αναρχισμού».

Ένα τέτοιο μπουμπούκι του «αντιεξουσιαστικού κινήματος», πρωτοκλασάτο μέλος του «Ρουβίκωνα», μας θύμισε σήμερα ότι ο αντικομμουνισμός και ο αντισοβιετισμός μπορεί και ενώνει ακόμη και τους πιο ετερόκλητους – φαινομενικά – πολιτικούς χώρους.

 Αναφερόμαστε στον γνωστό από την συχνή ενασχόληση του με τα κοινωνικά δίκτυα Σπύρο Δαπέργκολα που, σχολιάζοντας την πύρινη τραγωδία στη Μόρια, έγραψε στο Twitter:

«Για να έχουμε μια εικόνα, τα περισσότερα γκουλάγκ στην Σιβηρία ήταν όπως η Μόρια με περισσότερο χώρο και περισσότερο κρύο».

Απ’ τον Τζήμερο και το Βελόπουλο στον Δαπέργκολα, ένα… σοβιετικό γκουλάγκ δρόμος. «Άξιο» το μέλος του «Ρουβίκωνα», συναγωνίζεται στα ίσια τα πάσης φύσης χρυσαυγιτοειδή στον χυδαίο αντικομμουνισμό. Ενδεχομένως την επόμενη φορά να αναρτήσει και εδάφιο από κάποιο αντισοβιετικό παραμύθι του φασίστα Σολζενίτσιν, ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για τις πηγές της ενημέρωσης του… 

Πέραν αυτού όμως, προκαλεί εντύπωση η στιγμή κατά την οποία ο Δαπέργκολας επέλεξε να κάνει το εν λόγω αντικομμουνιστικό σχόλιο. Την ώρα που στη Μόρια έχουμε άλλο ένα έγκλημα της πολιτικής των αστικών ελληνικών κυβερνήσεων-ΕΕ ο «αντιεξουσιαστής» μιλάει για… «γκουλάγκ». Όταν έχουν βγει παγανιά τα διάφορα φασιστοειδή και χύνουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο κατά των προσφύγων, ο… «Κροπότκιν» του Twitter επαναφέρει τα γελοία επιχειρήματα για τα «γκουλάγκ της Σιβηρίας». 

Θέτουμε το (ρητορικό) ερώτημα: Άραγε, είναι απλά ηλίθιοι ή συνειδητοί προβοκάτορες;

Ατέχνως 

Σκάσε... και κολύμπα

 

Αντιστρέφοντας πλήρως την πραγματικότητα, μετά και τις τελευταίες πρωτοβουλίες ΝΑΤΟ και ΕΕ, που προωθούν τη συνεκμετάλλευση και διαμορφώνουν «πλατφόρμα» για επώδυνους συμβιβασμούς στα Ελληνοτουρκικά, η κυβέρνηση και τα επιτελεία της συνεχίζουν να εξωραΐζουν το ρόλο των ΑμερικανοΝΑΤΟικών και την επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας σε σχέδια και ανταγωνισμούς που απειλούν τα κυριαρχικά δικαιώματα και το λαό. Παρουσιάζοντας τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ως το «γήπεδο» όπου θα κριθεί η αντιπαράθεση για τις θαλάσσιες ζώνες με την Τουρκία, η κυβέρνηση βαφτίζει το λύκο πρόβατο και συγκαλύπτει τις τεράστιες ευθύνες των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για την τουρκική επιθετικότητα στην περιοχή. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αξιώνει και πλήρη στοίχιση όλων σ' αυτήν την επικίνδυνη πολιτική, με το επιχείρημα ότι δεν γίνεται να ζητάς «ομόθυμη στήριξη» από την ΕΕ στα Ελληνοτουρκικά και στο εσωτερικό να υπάρχουν δυο και τρεις διαφορετικές φωνές πάνω στα εθνικά θέματα, πέρα απ' αυτή που εκφράζει η κυβέρνηση!

 

Πρόκειται για άθλιο εκβιασμό. Και δεν απευθύνεται βέβαια στον ΣΥΡΙΖΑ και στα άλλα αστικά κόμματα, που καμιά διαφωνία δεν έχουν με την ευρωατλαντική διαχείριση των Ελληνοτουρκικών και την εμπλοκή τους στο αμερικανοΝΑΤΟικό παζάρι για γενικότερες διευθετήσεις στην περιοχή, αλλά στο λαό, που ανησυχεί δικαιολογημένα και βλέπει τώρα πιο καθαρά ότι δεν έχει τίποτα να περιμένει από τους ιμπεριαλιστές συμμάχους και την πολιτική εμπλοκής στα βρώμικα σχέδιά τους. Το μήνυμα επομένως της κυβέρνησης είναι «σκάσε και κολύμπα», στη ρότα που χαράζουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της.

Απερίσπαστοι

 

«Μπορεί η δημοκρατία να δεχτεί τη λειτουργία λαϊκών δικαστηρίων;» αναρωτιέται αρθρογράφος των «Νέων», γνωστός για τα αντικομμουνιστικά του «χτυπήματα». Αφορμή για τη σκέψη του είναι το δίκαιο λαϊκό αίτημα να καταδικαστούν και να πάνε φυλακή οι υπόδικοι χρυσαυγίτες, για τις εγκληματικές πράξεις τους, που πηγάζουν από την ιδεολογία τους. Ο δημοσιογράφος «συστήνει» «να αφήσουμε τους δικαστές απερίσπαστους» και ενώ καλεί το λαό να μην ...ενοχλεί τη Δικαιοσύνη, ο ίδιος την προκαταλαμβάνει, λέγοντας ότι οι φασίστες δεν δικάζονται για τις «ιδέες» τους, αλλά για τις πράξεις τους! Κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι ο ίδιος ο εγκληματικός χαρακτήρας (αυστηρά ιεραρχημένη δομή και δράση, τυφλή υπακοή στον αρχηγό) της οργάνωσης και οι εγκληματικές πράξεις της Χρυσής Αυγής, όπως η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η δολοφονική επίθεση στους κομμουνιστές και συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, στους Αιγύπτιους αλιεργάτες κ.λπ., έχουν ως κίνητρο την ίδια την αποκρουστική ναζιστική ιδεολογία τους. Ο αρθρογράφος όμως συνεχίζει να αφήνει ...απερίσπαστη τη Δικαιοσύνη και να υπερασπίζεται την ελευθερία των «ιδεών», λέγοντας ότι η «δημοκρατική τάξη» πρέπει να επαγρυπνεί και για τις ...άλλες «ολοκληρωτικές ιδεολογίες», εξισώνοντας ύπουλα τον φασισμό με τον κομμουνισμό. Εχουμε και λέμε λοιπόν: Και αντικομμουνισμός και θεωρία των «δύο άκρων» που ξεπλένει τους φασίστες... Και υπεράσπιση της ελευθερίας της ναζιστικής «ιδεολογίας» και κάλεσμα στο λαό να μη διεκδικεί να βρεθούν οι εγκληματίες ναζί στη φυλακή. Απόδειξη ότι ο αντικομμουνισμός «ου γαρ έρχεται μόνος», αλλά από την πίσω πόρτα αθωώνει τους φασίστες...

Ποια λογική;

 

Για «μέτωπο της λογικής απέναντι στον παραλογισμό» μιλάει η κυβέρνηση της ΝΔ σχετικά με την πανδημία, επιχειρώντας να βαφτίσει «παραλογισμό» και να τσουβαλιάσει τις διεκδικήσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος, γονιών και εκπαιδευτικών, με μια χούφτα «αρνητές του ιού» και «ψεκασμένους», που αποτελούν βολικό αντίπαλο και στην πραγματικότητα τον καλύτερο «παρτενέρ» της πολιτικής της. Αλήθεια, όμως, για ποια λογική μιλάνε; Τη «λογική» που αφήνει το δημόσιο σύστημα Υγείας αθωράκιστο 6 μήνες μετά το ξέσπασμα της πανδημίας για να θησαυρίζουν κλινικές, διαγνωστικά και γενικά ο ιδιωτικός τομέας Υγείας. Τη ...«λογική» σαρδελοποίησης επιβατών σε πλοία, αεροπλάνα και τα πρωτόκολλα - λάστιχο για να μη χάσουν ούτε δεκάρα εφοπλιστές, τουρ οπερέιτορς και μεγαλοξενοδόχοι. Τη λογική του «κόστους - οφέλους» και της «εφαρμοσιμότητας» σε ό,τι αφορά το άνοιγμα των σχολείων, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τους χώρους δουλειάς, αφού δυνατότητες για την προστασία της υγείας του λαού υπάρχουν, αλλά... κοστίζουν και άρα είναι «μη εφαρμόσιμες». Αυτή είναι λοιπόν η «λογική» του παράλογου και άδικου εκμεταλλευτικού συστήματος σε όλο της το μεγαλείο, πασπαλισμένη και με ολίγη «επιστημονικοφάνεια», που του προσφέρουν διάφοροι πρόθυμοι απολογητές του. Ο λαός δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να δεχτεί ως «λογικό» να παίζονται η υγεία και η ζωή του στα ζάρια των κερδών του κεφαλαίου, από την κυβέρνηση και το κράτος, που αξιοποιούν και τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας ως άλλοθι για την αντιλαϊκή πολιτική τους.

Χωρίς όρια

 

«Δεν είναι καθόλου εύκολο ζήτημα η ανεύρεση αιθουσών», δήλωσε η υφυπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη σε συνέντευξή της, απαντώντας σχετικά με το αίτημα μείωσης των μαθητών ανά τμήμα. Η υφυπουργός λέει όμως τη μισή αλήθεια, αφού η κυβέρνηση όχι μόνο δεν μπήκε στον κόπο να εξασφαλίσει κατάλληλες υποδομές για να λειτουργήσουν τμήματα με έως 15 μαθητές, αλλά αύξησε εν μέσω της πανδημίας και τον αριθμό τον μαθητών στα τμήματα! Ποιος δεν «θαύμασε» τη «δημιουργική λογιστική» της υπουργού Παιδείας Ν. Κεραμέως με το «17 μέσο όρο μαθητών ανά τμήμα»; Κρύβουν όμως και τα εξής: Την ίδια στιγμή που το υπουργείο διαπιστώνει «αδυναμία ανεύρεσης αιθουσών», γίνονται καταργήσεις εκατοντάδων λεγόμενων «ολιγομελών» τμημάτων (δηλαδή τμημάτων που λειτουργούν κάτω από τα όρια που έχουν θεσπίσει οι κυβερνήσεις). Ετσι, συσσωρεύουν περισσότερους μαθητές ανά τάξη και οδηγούν άλλους σε μετακινήσεις σε άλλα σχολεία, ακόμη και πολύ απομακρυσμένα. Επιπλέον, κρύβουν έντεχνα πως εάν δινόταν κατεύθυνση για μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, άμεσα θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ολιγομελή σε εκατοντάδες σχολεία πανελλαδικά, με χρήση αιθουσών και χώρων (π.χ. εκδηλώσεων) που υπάρχουν στα σχολεία, δεν αξιοποιούνται όμως για διδασκαλία, επειδή ακριβώς υπάρχουν οι απαγορεύσεις για τη συγκρότηση «ολιγομελών» τμημάτων! Η κοροϊδία έχει και τα όριά της...

Ριζοσπάστης 

Πάλη για σύγχρονες και ασφαλείς μεταφορές

Οι διεκδικήσεις της σημερινής μέρας δράσης για τις αστικές συγκοινωνίες, που οργανώνουν συνδικάτα και φορείς της Αττικής, πρέπει να γίνουν υπόθεση των εργαζομένων, των νέων, συνολικά του λαού.

Τα αιτήματα για πύκνωση δρομολογίων, άμεση και γενναία κρατική χρηματοδότηση για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, επισκευή και ανανέωση του στόλου, μέτρα υγείας και ασφάλειας για εργαζόμενους και επιβάτες, επίταξη των ΚΤΕΛ για όσο διάστημα διαρκεί η πανδημία κ.ά. είναι παραπάνω από επείγοντα και τα μόνα που μπορούν να δώσουν ανάσα στα εκατομμύρια εργαζόμενους που πηγαινοέρχονται εδώ και μήνες, στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες, σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς - «υγειονομικές βόμβες».

* * *

Η άθλια αυτή εικόνα, κοντά επτά μήνες από το ξεκίνημα της πανδημίας, βαραίνει την κυβέρνηση, που από την πρώτη στιγμή έκανε καθαρό ότι δεν πρόκειται να πάρει κανένα μέτρο που να αντιμετωπίζει ουσιαστικά το συνωστισμό στα Μέσα Μεταφοράς. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα έλεγε με την άρση του lockdown, ξεκαθαρίζοντας: «Η επιλογή (...) να κυκλοφορεί πολύ μεγάλος αριθμός συρμών και λεωφορείων, με στόχο τη μείωση του συνωστισμού και τη διατήρηση αποστάσεων, δεν υφίσταται»!

Για να κρύψει τις τεράστιες ευθύνες της και εδώ, η κυβέρνηση κατέφυγε στην «ατομική ευθύνη», ανακάλεσε τις άδειες οδηγών, εξέδωσε απόφαση επιβολής προστίμου στους οδηγούς και σε επιβάτες!

Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα «βγαίνει στα κεραμίδια», έχει ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση, έχοντας και ως κυβέρνηση υπηρετήσει με συνέπεια την πολιτική της «απελευθέρωσης» των αστικών συγκοινωνιών για να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας στο κεφάλαιο. Εργο αυτής της διαχρονικής αντιλαϊκής πολιτικής ήταν η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, του προσωπικού, των οχημάτων και των δρομολογίων, που με τη σειρά τους οδήγησαν στην αύξηση της ταλαιπωρίας του λαού, ενώ καλείται να βάλει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, λόγω της αύξησης της τιμής των εισιτηρίων.

Τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους: Στην ΟΣΥ (λεωφορεία, τρόλεϊ) την περίοδο 2009 - 2018 το προσωπικό μειώθηκε 40% και τα οχήματα κατά 21%. Η κρατική χρηματοδότηση την περίοδο 2012 - 2018 μειώθηκε 33%. Το παραγόμενο έργο την περίοδο 2011 - 2018 μειώθηκε 20%. Αντιθέτως η τιμή του εισιτηρίου αυξήθηκε κατά 75% την περίοδο 2009 - 2016. Στη ΣΤΑΣΥ (μετρό, ηλεκτρικός, τραμ) την περίοδο 2009 - 2018 το προσωπικό μειώθηκε κατά 31%, ενώ ακόμα και σήμερα υπάρχουν συρμοί που μένουν εκτός λειτουργίας. Ο ηλεκτρικός διαθέτει 45 συρμούς, αλλά κυκλοφορούν μόνο 19.

* * *

Και ενώ η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο, η κυβέρνηση της ΝΔ όχι μόνο δεν παίρνει κανένα μέτρο για την ασφαλή μεταφορά του λαού με τις αστικές συγκοινωνίες και την προστασία της υγείας του, αλλά αντίθετα αξιοποιεί ως «ευκαιρία» την πανδημία για να προχωρήσει παραπέρα την αντιλαϊκή πολιτική και στον τομέα αυτό.

Σε αυτό το πλαίσιο ανακοίνωσε μέτρα - όπως η προμήθεια λεωφορείων με leasing και ΣΔΙΤ - που εμπλέκουν ακόμα πιο άμεσα και καθοριστικά τους ιδιώτες στις αστικές συγκοινωνίες, βαθαίνοντας τη λειτουργία τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, προωθώντας παραπέρα την ιδιωτικοποίησή τους, με την αξιοποίηση και προηγούμενων νόμων του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Από την άλλη ανακοίνωσε μέτρα - στάχτη στα μάτια, όπως 655 προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε ΟΣΥ και ΣΤΑΣΥ, που αντιστοιχούν μόλις στο 20% των κενών θέσεων που η ίδια η κυβέρνηση θεωρεί ότι υπάρχουν και οι οποίες στην πραγματικότητα είναι ακόμα περισσότερες. Το ίδιο συμβαίνει και με τον αριθμό των οχημάτων που έχει σκοπό να αγοράσει ...κάποια στιγμή στο μέλλον, με τα πρώτα 300 οχήματα να υπολογίζεται ότι θα είναι διαθέσιμα το νωρίτερο μετά από 1,5 χρόνο.

* * *

Τα παραπάνω, τα όσα βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι και ο λαός που μετακινούνται, είναι έργο της πολιτικής που αντιμετωπίζει και τη λειτουργία των αστικών συγκοινωνιών, όπως και την προστασία της υγείας, το άνοιγμα του Τουρισμού χτες, των σχολείων σήμερα, συνολικά κάθε πλευρά που αφορά τις λαϊκές ανάγκες, με γνώμονα τη λογική «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο και γενικότερα το τι υπηρετεί καλύτερα την καπιταλιστική κερδοφορία. Επιβεβαιώνουν ότι ο μόνος δρόμος για να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες και σε φτηνές και ασφαλείς μεταφορές είναι η ενίσχυση της πάλης, ο δρόμος της σύγκρουσης με την πολιτική της «απελευθέρωσης», με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του.

Δεν είναι ατύχημα, δεν είναι συνωμοσία, είναι έγκλημα διαρκείας με υπογραφή των κυβερνήσεων

Κατιούσα

“Ορίστε εκεί! Τους σφάζεις, τους υποτάσσεις, τους κατακτάς και αυτοί χωρίς κανένα λόγο σου επιτίθενται”. Η φράση αυτή είναι βασικά από ένα τεύχος του Αστερίξ, κολλάει γάντι όμως για τη στάση των ελληνικών αρχών στην τραγωδία της Μόριας. Αυτών που έφτιαξαν δηλαδή και συντήρησαν το κολαστήριο στη Λέσβο, αυτών που στοίβαξαν σαν κοπάδια ζώα χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, πολλαπλάσιους από την αρχική πρόβλεψη – σε μια δομή με άθλιες συνθήκες, χωρίς να υπάρχουν υγειονομικά πρωτόκολλα και στοιχειώδη μέτρα προστασίας.
Και ποιο είναι το συμπέρασμα του ακροδεξιού ψεκασμένου μετώπου, που παίρνει γραμμή από τις αρχές και τα ΜΜΕ – ή μήπως γίνεται το αντίστροφο; Ότι υπήρχε οργανωμένο σχέδιο με δάκτυλο Ερντογάν, ότι φταίνει οι ίδιοι οι πρόσφυγες για τον εμπρησμό – το συμπέρασμα ήταν έτοιμο πριν καν διευκρινιστεί τι έγινε, κι ενώ υπήρχαν άλλες δύο, άσχετες εστίες πυρκαγιάς στο νησί. Κι ότι έπρεπε να υπάρχουν κλειστές δομές, δηλαδή κανονικές φυλακές για τους πρόσφυγες.
Το νησί κηρύσσεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όχι για να δουν πού θα φιλοξενηθούν οι πρόσφυγες που μένουν ξανά στο δρόμο, αλλά για να διασφαλιστεί πως δε θα φύγουν μακριά από την ευρύτερη περιοχή της Μόριας. Για τον ίδιο λόγο στέλνονται ενισχύσεις με ΜΑΤ για να “αποκαταστήσουν την τάξη” απέναντι στην “απειλή”. Δε θεωρούσαν υγειονομική βόμβα το κολαστήριο της Μόριας, αλλά τώρα θεωρούν τέτοια τους πρόσφυγες και τα 35 κρούσματα της δομής, λες και ήταν αυτοφυή και δεν τα κόλλησαν κατά την παραμονή τους στο νησί. Δε λένε κουβέντα για το έγκλημα διαρκείας, για την αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που έλεγε ότι σε τέτοιες συνθήκες, αργά ή γρήγορα θα είχαμε κάτι αντίστοιχο.
Η Μόρια όμως δεν είναι ένα απλό ατύχημα που οφείλεται στην κακιά στιγμή, δεν είναι μια διεθνής συνωμοσία για να μας εξισλαμίσουν και να μας εξαφανίσουν, είναι ένα έγκλημα διαρκείας που έχει τη σφραγίδα των ελληνικών κυβερνήσεων και της ΕΕ. Η κυβερνώσα αριστερά έφτιαξε το κολαστήριο της ντροπής, δείχνοντας τις ευαισθησίες της. Η κυβερνώσα δεξιά, το διατήρησε, το γιγάντωσε και το οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Η διαχρονικά κυβερνώσα ΕΕ το χρηματοδοτούσε, βγάζοντας κατά καιρούς ανακοινώσεις “ανησυχίας” για να αποποιηθεί τις ευθύνες της. Την ίδια στιγμή, οι τοπικές αρχές και τα κανάλια, με πρωτοπορία τον ΣΚΑΪ, μεταφέρουν “αθώα” ή απλώς υιοθετούν άκριτα τις ακροδεξιές θεωρίες συνωμοσίας. Και στο επόμενο πογκρόμ θα αναρωτιούνται πώς φτάσαμε ως εδώ και ποιος φταίει για το ρατσιστικό παραλήρημα.
Πηγή φωτογραφίας: Reuters

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του αστικού πολιτικού κατεστημένου

• 
  

Του Χρήστου Δ. Τουρτούρα, επίκουρου Καθηγητή του ΑΠΘ
Στα πλαίσια του λόγου που αρθρώνεται γύρω από την καταπολέμηση της πανδημίας, μεταξύ πολλών μέτρων που αποφασίζονται σε μία νύκτα και αναιρούνται με την ανατολή της άλλης μέρας, υπήρξε και εκείνο που αναφερόταν στη λειτουργία των σχολείων κατά την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Το μέγεθος των σχολικών τάξεων απασχόλησε, ως φαίνεται, ιδιαίτερα τους ειδικούς, αλλά και την κοινή γνώμη, όταν ήρθε αντιμέτωπη με τις πρακτικές αδυναμίες και την ελλιπή θεωρητική συγκρότηση των αντίστοιχων μέτρων που αποφασίσθηκαν.
Τα «κάστανα από τη φωτιά» ανέλαβε να βγάλει ο υπεύθυνος, μέχρι πρότινος, ενημέρωσης του κοινού για θέματα πρόληψης της πανδημίας, κ. Μαγιορκίνης. Ο συγκεκριμένος γιατρός και ακαδημαϊκός επιχείρησε να υπεραμυνθεί μιας προγενέστερης δήλωσής του ότι η μείωση του αριθμού των παιδιών στις τάξεις δεν απαντά στο πρόβλημα μετάδοσης του κορονοϊού, αναρτώντας στην προσωπική του ιστοσελίδα τη σχετική του επιχειρηματολογία.¹ Αυτή, λοιπόν, στηρίχθηκε σε ένα αυτοσχέδιο διάγραμμα, όπου αντιπαρέθετε δύο σχολικές τάξεις (μία των 25 και μία των 15 μαθητών) και με μια σειρά από βελάκια απέβλεπε στην εξεύρεση της αποτελεσματικότερης φόρμας κοινωνικής αποστασιοποίησης μεταξύ τους, γεγονός που το ανήγαγε σε ένα, θα λέγαμε, πρώτου μεγέθους «αντικοινωνιόγραμμα», η εναντίωση του οποίου σε καθετί κοινωνιολογικό δεν επέτρεπε καμία μέριμνα για ανίχνευση σχέσεων μεταξύ των παιδιών και των ιδιαίτερων προτιμήσεών τους, με σκοπό τη συγκρότηση ομάδων, ώστε να καταστεί η διδασκαλία μια εμπειρία ελκυστική και αποτελεσματική ως προς τη μάθηση. Αντιθέτως, το αντικοινωνικό ευφυολόγημα του κ. Μαγιορκίνη έφερε στη μνήμη μας τα περίφημα κλισέ σχεδιαγράμματα διάταξης των θρανίων που προτείνονταν ως πανάκεια στα παλιά εγχειρίδια Διδακτικής Μεθοδολογίας, που με τη σειρά τους υποστήριζαν θεωρητικά ξεπερασμένες εκπαιδευτικές πρακτικές του πλέον συντηρητικού παρελθόντος της παιδαγωγικής επιστήμης στη χώρα μας και διεθνώς. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ωστόσο, το γεγονός ότι μια τέτοιου είδους «ασφαλής συνύπαρξη» μεταξύ αποστασιοποιημένων, κατά τα άλλα, παιδιών δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα ακόμη θετικίστικο τερτίπι που ανάγει την επαφή με τον συνάνθρωπο σε τυραννία, σε μια υποχρέωση που πρέπει το συντομότερο να διεκπεραιωθεί.
Με άλλα λόγια, προτείνεται στα παιδιά των λαϊκών τάξεων ότι θα πρέπει να συνεχίσουν να έχουν για αυτοσκοπό την επιβίωση και όχι την αναζήτηση των αληθινά ποιοτικών υλικών όρων της ύπαρξής τους. Άλλωστε, το είπε και ο Μαρξ ότι για το κεφάλαιο οι άνθρωποι αποτελούν ήδη κτήμα, έχουν κιόλας αποξενωθεί από τον εαυτό τους και την εργασία τους, άρα και από τη φύση και τους συνανθρώπους τους, τη στιγμή που εισέρχονται ως μισθωτοί εργάτες στον καταμερισμό εργασίας για να μετατραπούν σε εμπορεύματα. Έτσι, η σημασία των κοινωνικών επαφών, των ανθρώπινων και ποιοτικών, των αλληλέγγυων και αλτρουιστικών με τον συνάνθρωπο, η ανταλλαγή γνήσιων συναισθημάτων και τόσα άλλα που, εν τέλει, διαφοροποιούν το ανθρώπινο είδος από όλα τα υπόλοιπα, θυσιάζονται για μια ακόμη φορά στο βωμό του κέρδους και στην προσπάθεια διαχείρισης των συνειδήσεων. Σε αυτά τα πλαίσια, τα παιδιά δεν απελευθερώνονται, δεν εμπιστεύονται το ένα το άλλο, δεν αποκτούν ενσυναίσθηση απέναντι στους συνανθρώπους τους, παρά απομακρύνονται ακόμη περισσότερο μεταξύ τους. Βέβαια, προετοιμάζονται τέλεια, ώστε να συγκροτήσουν την αυριανή, βαθιά ανταγωνιστική, υποκριτική και συμφεροντολόγα, αντικοινωνική κοινωνία του καπιταλιστικού συστήματος, όπου τους έχει προκαθοριστεί ότι θα ζήσουν.
Ο κ. Μαγιορκίνης μας λέει, λοιπόν, ότι το «αντικοινωνιόγραμμά» του αποδεικνύει ότι μεταξύ των δύο περιπτώσεων οι διαφορές είναι ελάχιστες, αφού στην περίπτωση της τάξης με τα 25 παιδιά, το ασφαλές (πλην όμως αυθαίρετο) όριο του 1,5 μέτρου παραβιάζεται μόνον σε 13 συνδυασμούς, δηλαδή στο 4% των περιπτώσεων. Μάλιστα, οι παραβάσεις αυτές εντοπίζονται μόνο σε οριζόντιο επίπεδο και δεν επιτρέπουν τη μετάδοση της νόσου στον κάθετο άξονα της τάξης. Τι καταλαβαίνουμε, λοιπόν; Κατ’ αρχάς ότι παραδέχεται πως στο βωμό της απόσπασης υπεραξίας, η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις που υποκλίνονται σε αυτήν, θεωρούν πολιτικά και κοινωνικά έντιμο να θυσιάζεται ένα ποσοστό ανθρώπων, προκειμένου να διατηρηθούν ακμαίοι οι υπόλοιποι. Κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει ως προς αυτό, αρκεί να το γνωρίζουν και να το αποφασίζουν οι ίδιοι εκείνοι που καλούνται να πραγματοποιήσουν τη θυσία. Τότε και μόνον τότε η πράξη αποκτά στοιχεία κοινωνικής διάθεσης του εαυτού, αυτοθυσίας για την κοινωνική ευημερία, αλλιώς φαντάζει ως προσυμφωνημένη πολιτική εξόντωσης κάποιων που θεωρούνται έτσι και αλλιώς ανταλλάξιμοι. Βεβαίως, για κανέναν -και ιδιαίτερα για έναν γιατρό- ούτε μία ζωή δεν θα ’πρεπε να είναι πρόχειρη, ούτε ένας άνθρωπος δεν θα ’πρεπε να θεωρείται αναλώσιμος. Έχω τη βεβαιότητα ότι η ίδια πεποίθηση χαρακτηρίζει και τον κ. Μαγιορκίνη. Οπότε, σε μια τέτοια περίπτωση, τίθεται εύλογα το ερώτημα, μήπως υφίσταται όντως ζήτημα ανικανότητας της κυβέρνησης για σοβαρή διαχείριση του προβλήματος της επικινδυνότητας για τη δημόσια υγεία και αναλώνονται οι εκπρόσωποί της σε ασκήσεις επί χάρτου, λες και πρόκειται για κάποιο γενικευμένο κοινωνικό πείραμα, στα πλαίσια του οποίου επιτρέπεται σε διάφορους να επιδίδονται σε μαθηματικές γιάπικες σάχλες.²
Επίσης, ο κ. Μαγιορκίνης ανατρέπει και τη χωροχρονική πραγματικότητα, αφού καταφέρνει και τη σταματά, την ακινητοποιεί, προκειμένου να τη μελετήσει, ομολογώντας με τον τρόπο του τη συμπόρευση της αστικής τάξης με την παλιά φιλοσοφία που συνήθιζε να μελετά στατικά τον κόσμο για να τον γνωρίσει. Δυστυχώς γι’ αυτόν και την τάξη της οποίας τα συμφέροντα υπηρετεί, την κοινωνία, μάθαμε από τον Μαρξ, πρέπει -και μπορούμε- να την μελετάμε διαλεκτικά, με κριτικό στοχασμό, αποβλέποντας στο να την αλλάξουμε.
Η σχολική αίθουσα, λοιπόν, εκλαμβάνεται από τον κ. Μαγιορκίνη ως κάτι σταθερό και αμετακίνητο και τα σταγονίδια από τον ιδρώτα και το σάλιο των ζωντανών -«δυστυχώς»- μαθητών και μαθητριών διαγράφουν τροχιές αποκλειστικά παράλληλες, εξ ου και η βεβαιότητά του ότι στις «λιγοστές», όπως τις αποκαλεί, παραβιάσεις της απόστασης ασφαλείας, ο ιός δεν θα μεταδίδεται στον κάθετο άξονα της τάξης, εξαιτίας, υποψιάζομαι, κάποιου μυστικού νόμου που κάνει τα μόρια του αέρα να κινούνται μονάχα οριζόντια και ποτέ τους κάθετα και, βέβαια, το πολύ πολύ μέχρι 1,5 μέτρο μακριά. Πέρα, δηλαδή, από το ότι με κάποιον μυστήριο τρόπο, ο χρόνος σταματά και τα παιδιά ακινητοποιούνται στις προκαθορισμένες θέσεις τους, έχει και ο χώρος τα δικά του μυστικά και τους δικούς του νόμους, που, πραγματικά, εγώ προσωπικά, για πρώτη φορά πληροφορούμαι. Ωστόσο, η επεξεργασία «στοχαστικών» μοντέλων από ερευνητική ομάδα του Εργαστηρίου Περιβαλλοντικής Μηχανικής (EnVe-Lab) του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με επικεφαλής τον καθηγητή Χημικών Μηχανικών κ. Σαρηγιάννη, αποκαθιστά την αλήθεια, εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι στις τάξεις με 25 παιδιά ο δείκτης βασικών επαφών, μια από τις συνιστώσες δηλαδή του βασικού αριθμού αναπαραγωγής και μετάδοσης του κορονοϊού, αυξάνεται κατά 50% σε σχέση με τις τάξεις εκείνες που φιλοξενούν 15 μαθητές και μαθήτριες.³ Μοιραία, λοιπόν, καταρρίπτεται η σαθρή επιχειρηματολογία του κ. Μαγιορκίνη, ο οποίος, επιπλέον, δείχνει να μη θυμάται τίποτε απολύτως από την εμπειρία του ως μαθητής, αφού αντιμετωπίζει τα παιδιά ως πούλια σε ένα παιχνίδι ντάμας, όπου εκεί που τα τοποθετείς εκεί και παραμένουν. Προφανώς, διαπιστώνεται έλλειμμα παιδαγωγικής γνώσης, που αποτελεί μέγιστο ατόπημα σε κάθε περίπτωση ενασχόλησης κάποιου με ζητήματα του συγκεκριμένου επιστημονικού χώρου. Η παραπάνω διαπίστωση δεν επιτρέπει κανένα σοβαρό διάλογο, χωρίς μια -έστω και φευγαλέα, πλην όμως ουσιαστική- αναφορά στα παιδαγωγικά αυτονόητα της μαθητοκεντρικής διδασκαλίας και της ελευθερίας της κίνησης των παιδιών μέσα στην τάξη (και, βέβαια, σε όλους τους άλλους χώρους του σχολείου αδιακρίτως και ιδιαίτερα στα διαλείμματα), της διαρκούς συναλλαγής τους με τους συμμαθητές, τις συμμαθήτριες, τους δασκάλους και τις δασκάλες τους. Παρεμπιπτόντως, ο εκπαιδευτικός λείπει από το διάγραμμα του κ. Μαγιορκίνη, αφού, είτε θεωρείται πολυτέλεια η ενασχόληση με την περίπτωσή του είτε ότι κινδυνεύει λιγότερο από τις ιώσεις, όντας φύσει και θέσει αποστασιοποιημένος από τους μαθητές και τις μαθήτριές του κατά τη διδακτική διαδικασία. Άλλωστε, η έδρα αποτελεί το μείζον σύμβολο αποστασιοποιημένης και απρόσιτης εξουσίας στην παραδοσιακή Παιδαγωγική του Έρβαρτου, την οποία, μάλλον, το επιτελείο της κυβέρνησης τιμά ιδιαίτερα.⁴
Έτσι, ο εκπαιδευτικός εμφανίζεται μόνον ως κατακλείδα στην επιχειρηματολογία του κ. Μαγιορκίνη, αποτελώντας τη μεγάλη ανησυχία του γιατρού, μήπως και αναγκαστεί να επωμιστεί εκείνος (ο εκπαιδευτικός) τις παραπανίσιες ώρες διδασκαλίας που θα προκύψουν στην περίπτωση που οι τάξεις λειτουργήσουν με 15 παιδιά. Η ξαφνική αυτή αστική ευαισθησία απέναντι στα εργασιακά θέματα του κλάδου των εκπαιδευτικών θα μας ξένιζε ιδιαίτερα, αν δεν διανύαμε περίοδο παρατεταμένου μασκαρέματος και πρώιμων Αποκριών. Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει καν στον ορίζοντα του τεχνοκράτη αναλυτή η δυνατότητα και οι τάξεις να μικρύνουν (ακόμη και κάτω από 15 παιδιά να φθάσουν) και οι υπάρχοντες εκπαιδευτικοί να μην επιβαρυνθούν τις περαιτέρω ώρες που επικαλείται ότι θα δημιουργηθούν. Αρκεί να ενεργοποιηθεί ο γνωστός παλιός (ξεχάσαμε πόσα χρόνια πριν εφαρμόστηκε για τελευταία φορά) καλός τρόπος του διορισμού μεγάλου αριθμού εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, αποσυμφορώντας (όρος ιδιαίτερα οικείος στα αυτιά μας το τελευταίο διάστημα) τις δυσλειτουργικές λίστες αναμονής αδιόριστων νέων και, συνάμα, πολύ καταρτισμένων εκπαιδευτικών, που περιμένουν να υπηρετήσουν στον χώρο όπου επένδυσαν, πόνεσαν, κουράστηκαν και ονειρεύτηκαν ότι θα σταδιοδρομήσουν. Με την απλή αποκατάστασή τους μέσω μαζικών διορισμών, που τόσα χρόνια ζητά επισταμένως ο κλάδος τους, τα τμήματα θα μικρύνουν, η ανεργία θα ελαττωθεί και σοβαρά βήματα θα γίνουν προς τη θετική έκβαση της πανδημίας. Ας μην ξεχνάμε, ακόμη, ότι θα ικανοποιηθεί και μια από τις βασικότερες συνθήκες καλής εφαρμογής της Παιδαγωγικής, που είναι το μικρό μέγεθος σχολικών τάξεων και σχολικών μονάδων. Πρόκειται για μια συνθήκη σε βάρος της οποίας ενορχηστρώνονται διαχρονικά αστικές εκπαιδευτικές πολιτικές. Θυμίζω ότι στα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης, η κ. Διαμαντοπούλου και ο κ. Πανάρετος (υπουργός και υφυπουργός, αντίστοιχα, Παιδείας την εποχή εκείνη) κατέληξαν στο άκυρο και αναξιόπιστο επιστημονικά, αλλά και εκπαιδευτικά επικίνδυνο συμπέρασμα ότι οι μεγάλες σχολικές μονάδες είναι και οι πλέον αποτελεσματικές, κραδαίνοντας στο χέρι το όπλο της στατιστικής του μέσου όρου, το ίδιο μέσο που χρησιμοποιεί και η κ. Κεραμέως σήμερα, στην προσπάθειά της να μας πείσει ότι οι σχολικές μας τάξεις είναι πολύ μικρότερες από 25 παιδιά. Το χειρότερο ήταν ότι, στη βάση αυτής της θεωρητικής αυθαιρεσίας, συγκροτήθηκε μια διαρκής πολιτική συγχωνεύσεων σχολείων και, άρα, τάξεων, στο όνομα δήθεν της «Παιδαγωγικής» που επικαλούνταν το κυβερνητικό επιτελείο. Τη δημοσιονομική και οικονομικίστικη, ωστόσο, αυτή διαχείριση εξέθεσα με σχετικό μου εκτενές άρθρο στα «Θέματα Παιδείας».⁵ Δεν είναι κακό να ξαναθυμίσω, ωστόσο, ότι οι ΗΠΑ, στο όνομα των οποίων ομνύουν οι αστοί πολιτικοί μας, κατέληξαν στην ελάττωση του μεγέθους των σχολικών μονάδων-μαμούθ της επικράτειάς τους, προκειμένου να απολαύσουν καλύτερα μαθησιακά αποτελέσματα και λιγότερα περιστατικά βίας και σχολικού εκφοβισμού. Η Φινλανδία, που τόσο περίοπτη θέση κατέχει επίσης στις συνειδήσεις των αστών αναλυτών της εκπαίδευσης, διατηρεί πολύ μεγάλο ποσοστό σχολικών μονάδων με λιγότερους από 50 μαθητές. Βέβαια, δεν υπάρχει κανένας μα κανένας παιδαγωγός, θεωρητικός ή της πράξης, που να έχει διατυπώσει στην ιστορία της Παιδαγωγικής κάτι διαφορετικό. Κλείνω με τη σεπτή αναφορά μου στον Μακάρενκο, η μελέτη του έργου του οποίου αποτελεί την πλέον γόνιμη επένδυση για μένα. Ο παιδαγωγός αυτός μίλησε ξεκάθαρα υπέρ εκείνου που θεωρούσε αδιαπραγμάτευτο όρο για την αποτελεσματικότητα της τέχνης που ασκούσε, δηλαδή τα μικρά τμήματα και τις ανθρώπινες, μικρές σχολικές μονάδες ή κολεκτίβες που θα επέτρεπαν το δέσιμο σε προσωπικό επίπεδο των τροφίμων μεταξύ τους και με τους δασκάλους τους.
Για να μην μακρηγορούμε περισσότερο, σοβαρές πολιτικές διαχείρισης προβλημάτων οικονομικής ανάπτυξης γίνονται στη βάση της διάθεσης μεγάλων -των μεγαλύτερων από όλα- κονδυλίων στην Εκπαίδευση και την Υγεία. Το ζήτημα των έκτακτων περιστατικών, όπως οι πανδημίες, δεν διευθετείται με βελάκια και επιπόλαιη εφαρμογή μαθηματικών αφελειών, ούτε απαντά κανείς σε επιδημιολογικά και άλλα προβλήματα με χορήγηση παγουριών και μασκών στους μαθητές ή με ξενέρωτα χειροκροτήματα από τα μπαλκόνια. Η επιμονή της αδιοριστίας εκπαιδευτικού, ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, η επιλογή της υποβάθμισης της λειτουργίας των δημόσιων σχολείων και νοσοκομείων, η επιμονή ενοικίασης με δυσβάσταχτους όρους -αντί της επίταξης- των ΜΕΘ των ιδιωτικών κλινικών, η εξακολούθηση συνωστισμού πολλών μαθητών σε στενόχωρες και ανεπαρκείς αίθουσες διδασκαλίας, δεν συνηγορούν στην επίλυση του προβλήματος. Οι αντιφάσεις στις ενίοτε εξαγγελίες μέτρων και οι συνοδευτικές κατασταλτικές πρακτικές καθόλου δεν εκτονώνουν την κατάσταση, παρά ενισχύουν -και πολλές φορές δικαίως- σενάρια καχυποψίας που, ολοένα περισσότερο, κατακλύζουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Η εμμονή της κυβέρνησης να χρησιμοποιεί ατελέσφορες πρακτικές, εκπτωτικές της μάθησης, όπως η πρόσφατη επιβολή εξ αποστάσεως εκπαίδευσης ή τα υπεράριθμα τμήματα, παρατείνουν, πολύ απλά, το πρόβλημα και δημιουργούν νέα σημαντικά αδιέξοδα και αντιφάσεις όσον αφορά το μέλλον. Για παράδειγμα, ποια θα είναι τα καινοτόμα προγράμματα που θα εφαρμόζουν μαθητές και μαθήτριες που θα μάθουν να αποφεύγουν μετά βδελυγμίας τους συμμαθητές τους; Για ποια βιωματικά μοντέλα μάθησης και ομαδοσυνεργατικές μορφές διδασκαλίας θα μπορούμε να μιλάμε; Ποια θα είναι εκείνα τα project που θα καλούνται να αναλάβουν αποστασιοποιημένοι κοινωνικά δάσκαλοι και μαθητές και στη βάση ποιων σεναρίων διδασκαλίας και μάθησης αμφότεροι θα αξιολογούνται, κατά τις επικείμενες πρακτικές αξιολόγησης εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων;
Ας μη γελιόμαστε! Η ανάγκη του κεφαλαίου για απόσπαση ολοένα μεγαλύτερης υπεραξίας είναι νομοτελειακή, είναι αναπόδραστη και τείνει να ικανοποιείται σε βάρος πάντα των οικονομικά ασθενέστερων και εξαρτημένων. Έτσι, η ανεργία, οι ανύπαρκτοι διορισμοί και οι περικοπές στα μεροκάματα και τις συντάξεις αποτελούν προσφιλείς για το σύστημα πολιτικές, παρ’ όλα τα αδιέξοδα που δημιουργούν ενίοτε στη νομισματική κυκλοφορία και τις εμπορευματικές αξίες. Οι προειδοποιήσεις του Μαρξ όσον αφορά τη σχέση μεταξύ διατήρησης σε υψηλά επίπεδα της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων -δηλαδή της χρηματικής τιμής του μισθού τους- και περιορισμού των αναγκών για κοπή και διάθεση νέου χρήματος στη νομισματική κυκλοφορία -οπότε και μείωσης των δαπανών σε ποσότητες χρυσού- φαίνεται πως αδυνατούν να επιβληθούν στις ενστικτώδεις τάσεις των αστών κεφαλαιοκρατών για υπερσυσσώρευση. Σήμερα, ιδιαίτερα, ανάγοντας σε νόρμα τη νέα φόρμουλα συναλλαγών με κάρτες (μέσω πλαστικού χρήματος), ξεπερνιέται οποιοσδήποτε φόβος για δημιουργία πληθωριστικού χρήματος, αφού αυτό τείνει στην ουσία να αποσυρθεί σε μεγάλη έκταση από την αγορά. Έτσι, αντλούν υπεραξία από την ολοένα μεγαλύτερη καταλήστευση της εργατικής δύναμης των εργαζομένων, επιτρέποντας ταυτόχρονα τη μη νομισματοποίηση και συσσώρευση του πολυπόθητου γι’ αυτούς ευγενούς μετάλλου στα θησαυροφυλάκια και τα υπόγεια των τραπεζών τους. Ωστόσο, η διαρκής μέριμνα για το χρυσό, εγκαθιστά στο θρόνο, σφετεριστή βασιλιά, τον κορονοϊό και μετατρέπεται σε όλεθρο καθολικό.
_______________
Παραπομπές - Υποσημειώσεις:
1. https://www.iefimerida.gr/ellada/magiorkinis-simasia-megethos-ton-taxeon.
2. Κατ’ αρχάς, στη διακήρυξη της κυβέρνησης περί ποινικοποίησης των όποιων αντιεπιστημονικών «σεναρίων συνωμοσίας» θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, αμφισβητώντας και μόνον την ύπαρξη της πανδημίας, επιλέγω την επιμονή στον κριτικό στοχασμό. Πιστεύω ακράδαντα ότι επιστημονική σκέψη είναι, αντίθετα, εκείνη που δεν παραμένει οκνηρή, καταναλώνοντας πάραυτα ό,τι της σερβίρεται, αλλά εκείνη που αναζητά διαρκώς απαντήσεις, που φλέγεται για έρευνα, αφού το μόνο που γνωρίζει είναι ότι δεν κατέχει εντελώς καμία απόλυτη αλήθεια. Η επιστημονική σκέψη δεν υποτάσσεται σε σκοταδιστικού τύπου καταστολές, παρά ανάγεται σε κολασμό κάθε είδους εξαπάτησης. Όπως λέει και ο Nuccio Ordine στο βιβλίο του «Η χρησιμότητα του άχρηστου. Μανιφέστο με ένα δοκίμιο του Abraham Flexner», από τις εκδόσεις «Άγρα», πραγματικός εχθρός του ανθρώπινου γένους δεν είναι ο άφοβος σκεπτόμενος άνθρωπος, είτε έχει δίκιο είτε άδικο, αλλά εκείνος που προσπαθεί να περιορίσει το ανθρώπινο πνεύμα σε καλούπι. Έτσι, λοιπόν, χωρίς τίποτε να αμφισβητείται, αλλά και τίποτε να μη θεωρείται αξιωματικά αποδεκτό, για την οικονομία της συζήτησης και μόνον, θυμίζω ότι εγείρονται κατά καιρούς ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα. Όπως, για παράδειγμα, πώς έγινε ξαφνικά βεβαιότητα ότι οι νέοι και τα παιδιά κινδυνεύουν από τον κορονοϊό το ίδιο όπως και οι ηλικιωμένοι, όταν στην περίοδο του μεγάλου εγκλεισμού, κάτι τέτοιο μας έλεγαν ότι δεν ίσχυε. Τι μέλλει γενέσθαι, λοιπόν, με όλους τους ασυμπτωματικούς εκείνους νέους και παιδιά που πιθανόν να νόσησαν χωρίς να το καταλάβουν, τη στιγμή που, σύμφωνα με άλλες δηλώσεις του κ. Μαγιορκίνη και των συναδέλφων του ειδικών, ο ασυμπτωματικός χαρακτήρας της νόσου είναι πιθανόν να προσβάλλει ζωτικά όργανα και, ως εκ τούτου, καθίσταται εξίσου επικίνδυνος. Όντως, αποτελεί σοβαρό μέτρο προφύλαξης η δωρεά μασκών (που, επίσης, θεωρούσαν οι λοιμωξιολόγοι ότι δεν έχουν αποτέλεσμα, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις που επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την υγεία) και η στοίβαξη των παιδιών και των νέων σε τμήματα υπεράριθμα, που με ταχυδακτυλουργικό τρόπο αποενοχοποιούνται σήμερα από το να είναι χώροι μετάδοσης του ιού, ενώ την περασμένη άνοιξη οδήγησαν σε εφαρμογή εξ αποστάσεως διδασκαλιών; Τι περιθώρια κριτικής απομένουν σε απόψεις όπως εκείνη που διατείνεται ότι όσοι συνυπάρχουν στις σχολικές τάξεις είναι πρόσωπα γνωστά που μπορούν να περιοριστούν άμεσα σε περίπτωση εκδήλωσης κάποιου περιστατικού, σε αντίθεση με τους χώρους εστίασης, όπου υπάρχει εναλλαγή ατόμων που συνευρίσκονται και, έτσι, η όποια μετάδοση του ιού αδυνατεί να είναι ιχνηλατίσιμη; Μάλιστα δε, όταν ανάλογες απόψεις οδηγούν σε διαφοροποιημένα μέτρα πρόληψης στα σχολεία από εκείνα που εφαρμόζονται στους χώρους εστίασης, όπου πριν τις 12.00 το βράδυ ο ιός, μάλλον, βαριέται να χτυπήσει… Επίσης, πώς προέκυψε το όριο του 1,5 μέτρου απόστασης για την προφύλαξη του ενός από τον άλλον, τη στιγμή που ακούγονται απόψεις άλλων ειδικών για διασπορά μέχρι και σε απόσταση 8 και πλέον μέτρων; Τελικά, όντως, νίκησε η κυβέρνηση με το μέτρο του μεγάλου εγκλεισμού τον κορονοϊό ή απλά παρέτεινε την επαφή του κόσμου με αυτόν για αλλότρια συμφέροντα; Αν τον είχε νικήσει, γιατί μας ξανααπασχολεί σήμερα; Τέλος, ο μεγάλος εγκλεισμός αποφασίσθηκε, προκειμένου, όπως επίσημα κοινοποιούνταν, να δοθεί στο δημόσιο σύστημα Υγείας ο απαιτούμενος χρόνος να αντεπεξέλθει, αφού δεν επαρκούσαν οι υποδομές ούτε το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Τι έγινε, λοιπόν, ποια ήταν τα μέτρα που πάρθηκαν γι’ αυτό στη συνέχεια; Ο εξοπλισμός απέναντι στην πανδημία, μάλλον, πέρασε σε δεύτερη μοίρα έναντι εκείνου για τα εθνικά γεωστρατηγικά μας ζητήματα, ενώ μόνον μια τραγελαφικού χαρακτήρα σύνδεση απόμεινε μεταξύ των δύο γεγονότων, πρόκειται για τη θέα Ελλήνων και Τούρκων στρατιωτών με πλήρη στρατιωτικό εξοπλισμό (για την αλληλοεξόντωσή τους) και μάσκες (για την προστασία από τον κορονοϊό), αποφασισμένων να πεθάνουν, χωρίς να φοβούνται τον θάνατο στον πόλεμο, δείχνοντας, ωστόσο, να τον τρέμουν, στην περίπτωση που ερχόταν από τον κορονοϊό. Αφαιρετικά, θα λέγαμε ότι το «υπερταξικό» στοιχείο του πολέμου βαδίζει χέρι-χέρι με το «υπερεθνικό» στοιχείο του κορονοϊού στον κοινό δρόμο της χειραγώγησης της ανθρώπινης συνείδησης.
3. Βλ. Σαρηγιάννης Δ. (2020) «ΑΠΘ: 25 μαθητές ανά τάξη αυξάνουν το δείκτη επαφών κατά 50% σε σχέση με τους 15». (Αναρτήθηκε 1/9/2020, στο: www.typosthes.gr/ygeia-epistimi, προσπελάστηκε στις 3/9/2020).
4. Ας θυμηθούμε τις σχετικά πρόσφατες δηλώσεις της υπουργού Παιδείας, της κ. Κεραμέως, ότι η μαγνητοσκόπηση των διδασκαλιών μέσω καμερών θα αφορά αποκλειστικά το μέρος του μαθήματος που αναλογεί στην παράδοση της επόμενης ύλης. Το γεγονός αποδεικνύει από μόνο του πόσους αιώνες έχει μείνει πίσω η παιδαγωγική ενημέρωση της ανώτατης αρχής της εκπαίδευσης στη χώρα μας, όταν μιλά ακόμη για διακριτά μέρη στο πλαίσιο της διδασκαλίας… Τώρα, έρχεται ο κ. Μαγιορκίνης να μας το επιβεβαιώσει, μιλώντας για παιδιά που θα πρέπει να κάθονται ακίνητα, κάποια δε χωριστά (σαν να είναι τιμωρημένα) ή σε δυάδες στα μαθήματα και τον δάσκαλο απομονωμένο στην έδρα του, επαναφέροντας τη διδασκαλία στην παλιά, περιέργως γνώριμη γι’ αυτόν (εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας του), αλλά παρωχημένη μετωπική μορφή της. Πληροφοριακά να πω στο σημείο αυτό ότι η έδρα και η στατικότητα, η αφωνία και ο αυταρχισμός έχουν προ πολλού δραπετεύσει από τα σχολειά των αναπτυγμένων χωρών, αφού φρόντισαν γι’ αυτό γίγαντες της Παιδαγωγικής που έγραψαν με το έργο τους την παγκόσμια ιστορία της συγκεκριμένης επιστήμης. Αναφέρω ενδεικτικά το Φρενέ και την κατάργηση της έδρας και της στρατιωτικοποίησης στην εκπαιδευτική διαδικασία, προτείνοντας το «Μοντέρνο Σχολείο του λαού και της ζωής», το οποίο και εφάρμοσε και υποστήριξε θεωρητικά κατά την εποχή του μεσοπολέμου, μέχρι και τον θάνατό του. Επίσης, κάνω ιδιαίτερη αναφορά στο «Σχολείο της χαράς και των συναισθημάτων» του Σουχομλίνσκι, δείχνοντας ότι η ανυπόκριτη αγάπη και η ολοσχερής αφιέρωση στην επιστήμη του παιδιού, συνδέει επιστήμονες που έζησαν και έδρασαν σε πολύ διαφοροποιημένα κοινωνικοοικονομικά και πολιτικά συστήματα. Στη χώρα μας, τέλος, το μέγεθος των Δημήτρη Γληνού και Μιχάλη Παπαμαύρου επισκίασε παλιές, αναχρονιστικού τύπου παιδαγωγικές πρακτικές που χρεώνονταν σε οπαδούς του Έρβαρτου, κλειδώνοντάς τες μια και καλή στο ιστορικό αρχείο της Παιδαγωγικής Επιστήμης.
5. Τουρτούρας Δ. Χρ. (2013) «Παιδαγωγικός προβληματισμός και αντίσταση σε εκπαιδευτικές πολιτικές αντιπαιδαγωγικού προσανατολισμού». «Θέματα Παιδείας». Τρίμηνη Επιθεώρηση Εκπαιδευτικής Πολιτικής και Έρευνας, τεύχ. 51-52, σ. 44-63.

Θα είναι σαν 8ωρο αλλά θα δουλεύετε 9 ώρες – Το μαύρο άσπρο από το Γιάννη Βρούτση για τις απλήρωτες υποχρεωτικές υπερωρίες

Κατιούσα

Τι είναι μερικές απλήρωτες υπερωρίες μπροστά στην αιωνιότητα; Αυτό μάλλον σκέφτηκε ο Γιάννης Βρούτσης, πριν επιχειρήσει να απαντήσει στις μεγάλες αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η πρόθεση της κυβέρνησης, μέλος της οποίας φυσικά αποτελεί, να επιβάλλει μεταξύ άλλων υποχρεωτική υπερεργασία μιας ώρας σε όσους εργαζόμενους υποχρεωθούν να μπουν σε καραντίνα ή ασθενήσουν τα παιδιά τους από κορονοϊό.
Ο Γιάννης Βρούτσης έκανε λόγο για “έκτακτα” μέτρα από τα οποία “δεν διαλύεται ο πυρήνας του Εργατικού Δικαίου”,  ισχυριζόμενος ότι δεν καταργείται το εργατικό πλαίσιο, δεν θίγονται το 8ωρο, ούτε οι υπερωρίες, το δώρο του Πάσχα και των Χριστουγέννων”, που, “είναι θεμελιακοί πυλώνες για τους εργαζόμενους και παραμένουν ακλόνητα πράγματα”. Τόσο ακλόνητα, που όποιος εργαζόμενος έχει την ατυχία να αρρωστήσει ο ίδιος ή το παιδί του, θα πρέπει να εργαστεί τσάμπα για τον κακομοίρη τον εργοδότη που ευτυχώς έχει ένα καλό υπουργείο να φροντίζει και τον ίδιο μες στον πόνο του.
Ο υπουργός μάλιστα παρουσίασε ουσιαστικά ως ευεργέτημα τις απλήρωτες υπερωρίες επειδή έτσι δίνεται η “δυνατότητα στους γονείς να είναι κοντά στο παιδί τους όσο καιρό ασθενεί από τον covid 19 ή σε περίπτωση 7 ή 14 ημερών καραντίνας του εργαζομένου. Οι ημέρες και οι ώρες αυτές απουσίας του εργαζομένου θα πληρώνονται όλες κανονικά”. Μάλιστα, επειδή κυβέρνηση είναι ιδιαίτερα λαρτζ: “οι μισές ημέρες και ώρες απουσίας του εργαζομένου χαρίζονται, (υπογράμμιση δική μας) δηλαδή δεν χρειάζεται να τις εργασθούν, ενώ τις άλλες μισές θα τις αναπληρώσει εργαζόμενος όμως με μια μόνο ώρα εργασίας παραπάνω του ωραρίου ημερησίως”. Το αφεντικό τρελάθηκε δηλαδή, που λένε και στις λαϊκές. Αντί κάποιοι να λοιδωρούν τον αταλάντευτο αυτό υπερασπιστή των εργατικών δικαιωμάτων, θα έπρεπε να τους στέλνουν λουλούδια κάθε μέρα στο γραφείο του. Να μας κόβει ο θεός χρόνια και να δίνει δωρεάν ώρες υπερεργασίας σε αναξιοπαθούντες εργοδότες, αυτό είναι το σωστό κι ευτυχώς υπάρχει ένας υπουργός και μια κυβέρνηση που το έχουν αντιληφθεί.

Και μια φωνή λογικής

Έχοντας πλέον αναρρώσει από επιβεβαιωμενη λοίμωξη με τον κορονοιο, θέλω να πω 2-3 πράγματα σε γνωστούς και φίλους προς γνώση και συμμόρφωση.

1) Δεν ξέρουμε σίγουρα ποιος θα νοσησει σοβαρά και ποιος όχι. Είμαι σχετικά νέος ακόμα (42 ετών), χωρίς χρόνια προβλήματα υγείας και χωρίς επιβαρυντικους παράγοντες εκτός του ότι είμαι άνδρας. Επί δέκα μέρες δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου, και την 5η-6η μέρα όταν έφτασα 39 πυρετό και το οξυγόνο μου έπεσε ελαφρώς πίστεψα ότι θα καταλήξω στο νοσοκομείο.

2) Δεν ξέρουμε που μπορεί να κολλήσουμε. Εγώ μπορεί να κόλλησα στο κάμπινγκ, στην δουλειά ή και σε σύντομη επίσκεψη στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς. Προσοχή χρειάζεται παντού.

3) Αφήστε τις συνωμοσιολογικες σαχλαμάρες. Δεν θέλει κανένας να σας τσιπαρει, δεν θέλει κανένας να σας στερήσει την "ελευθερία" σας ή τα εργασιακά σας δικαιώματα. Είναι μία ακόμα από τις εκατοντάδες πανδημίες που έχει αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα, από τότε που δεν υπήρχαν τσιπ, δεν υπήρχε ελευθερία, δεν υπήρχαν εργασιακά δικαιώματα. Διεκδικήστε ότι θέλετε να διεκδικήσετε, αλλά επιπλέον των μέτρων προστασίας και όχι ΑΝΤΊ αυτών. Ο κορονοιος σκοτώνει ΕΠΙΠΛΈΟΝ της ελονοσίας, της φυματίωσης, της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, σκοτώνει ΕΠΙΠΛΈΟΝ όλων αυτών και πολλών άλλων σχετικών και άσχετων αιτιων θανάτου που βλέπω να προφασιζονται οι Ταλιμπαν της "ελευθερίας", και όχι ΑΝΤΊ αυτών. Όταν δεν προστατεύετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας, ποιον τιμωρείτε αν νοσησετε εσείς και οι γύρω σας? Το "σύστημα" ή τους ίδιους σας τους εαυτούς και τους γύρω σας?

3+) Αν πιστεύετε στις παραπάνω συνωμοσιολογικες σαχλαμάρες, παρακαλώ αφαιρέστε με απ την λίστα των φίλων σας. Έχω δει αρκετούς θανάτους από κορονοιο, και έχοντας πλέον περάσει την λοίμωξη και έχοντας φοβηθεί και για την δική μου ζωή, δεν θέλω να συναναστρεφομαι με ανθρώπους που προτιμούν να ακούνε συνωμοσιολογους και τους ελάχιστους εκκεντρικούς υγειονομικους από σοβαρούς και αμερόληπτους επιστήμονες.

4) Αφήστε τις αηδίες τύπου "μόνο όσοι έχουν υποκείμενα νοσήματα πεθαίνουν". Αφενός αυτό δεν ισχύει, υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι παγκοσμίως χωρίς κανένα γνωστό πρόβλημα υγείας που έφυγαν πολύ πριν την ώρα τους. Αφετέρου όσοι έχουν υποκείμενα νοσήματα, είναι αποδεκτό να πεθάνουν προωρα? Όταν βασικοί παράγοντες κινδύνου είναι η παχυσαρκία, η υπέρταση, ο διαβήτης, το γήρας και οι μισοί σχεδόν Έλληνες έχουν τουλάχιστον έναν από αυτούς τους παράγοντες, είναι αποδεκτό να χάσουμε διψήφιο ποσοστό τους λόγω "υποκείμενων" νοσημάτων? Ή και πιο γενικά ακόμα, από πότε ως κοινωνία αποδεχόμαστε τον πρόωρο, προλαμβανομενο θάνατο?

*Μην ζητάτε άδεια για να κοινοποιήσετε, κάντε το ελεύθερα.

Θοδωρής Βρούχος, κλινικός μικροβιολογος, ΗΒ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ facebook