Η εργαλειοποίηση της Πανδημίας

 

Εξοργισμένος εμφανίστηκε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος  Ταραντίλης μιλώντας για «αδιανόητες εικόνες συγχρωτισμού»  στο εκπαιδευτικό συλλαλητήριο της προηγούμενης Πέμπτης.  Εξοργισμένος  και ο βουλευτής  Κυρανάκης, που μίλησε για «παραβίαση κανόνων που σέβονται όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες».  Εξοργισμένος και  ο δημοσιολόγος  Βουλαρινός,  που πριν από λίγους μήνες είχε φροντίσει ο ίδιος να μας εξοργίσει με  την χυδαία ανάρτηση του  για τον θάνατο της μετανάστριας νοσοκόμας στο Γενικό Κρατικό Νικαίας «που δεν πρόλαβε να συνοδέψει τον Τσίπρα στην δεξίωση του Προεδρικού»!  Εξοργισμένοι και οι  «πετσωμένοι» με δημόσιο χρήμα πανελίστες των ΜΜΕ,  για τις  «απίστευτες κορωνο- διαδηλώσεις».

Πριν μπούμε στο βασικό θέμα του άρθρου  ας κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση. Η απαγόρευση των διαδηλώσεων,  είτε άνω των 9 είτε άνω των 100, δεν έγινε κατόπιν εισήγησης της Επιτροπής των Ειδικών. Αυτό το επιβεβαίωσε  και ο φιλοκυβερνητικός  λοιμοξιολόγος Μαγιορκίνης, αυτός δηλαδή  που με μαθηματικά δημοτικού και διαγράμματα μαθητών νηπιαγωγείου  προσπάθησε να μας πείσει ότι οι 25 μαθητές σε μια τάξη είναι ενδεχομένως πιο ασφαλείς από τους 17 , αλλά  και ο Καθηγητής Βατόπουλος  ο οποίος, σε πρωινό πάνελ του ΣΚΑΙ,  δήλωσε στους δημοσιογράφους  ότι «πρώτη φορά το ακούω από εσάς»  αναφερόμενος στην υποτιθεμένη εισήγηση της Επιτροπής των Ειδικών  για απαγόρευση των συγκεντρώσεων άνω των 100 ατόμων.  Η απόφαση λοιπόν για την απαγόρευση των διαδηλώσεων ήταν πολιτική.  Σε αυτό το σημείο,  και  παρόλο που η κυβέρνηση  έχει δηλώσει ότι πάντα ακολουθεί  τις εισηγήσεις των ειδικών,  θα κάνω την παραχώρηση και θα δεχτώ ότι η «καλή» μας η κυβέρνηση παίρνει επιπλέον μέτρα , ανεξάρτητα με τις προτάσεις της  Επιτροπής, «για το καλό μας».

Εδώ έρχεται όμως και η πρώτη αντίφαση. Από την στιγμή που η κυβέρνηση γίνεται «βασιλικότερη της Επιτροπής» και εφαρμόζει επιπλέον μέτρα για τις συναθροίσεις .. γιατί επιτρέπει ακόμα και σήμερα τον συνωστισμό στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς  όπως αυτός αποτυπώνεται σε δεκάδες φωτογραφίες ντοκουμέντα;  Γιατί δεν σπάει τα τμήματα  στα σχολεία σε 15αρια όταν μάλιστα  υπάρχουν  Δήμοι της  χώρας,  όπως αυτός  της  Πάτρας,  που έχουν καταρρίψει το κυβερνητικό αφήγημα περί έλλειψης κτιρίων,  και έχουν  παραχωρήσει δεκάδες δημοτικά κτίρια για να μετατραπούν σε σχολικές αίθουσες; Γιατί από την απαγόρευση της συγκέντρωσης   άνω  των 100 εξαιρέθηκαν οι «συναθροίσεις για ψώνια»  αλλά  όχι οι διαδηλώσεις αφού είναι προφανές ότι η διασπορά του κορονοϊού   δεν σχετίζεται  με τον «σκοπό» της συγκέντρωσης;;   Γιατί τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης  δεν εξοργίζονται   με   τα «κορωνο- σχολεία» και με τα   «κορωνο-λεωφορεία»  παρά μόνο με τις  «κορωνο-συγκεντρώσεις»;    Παρατηρούμε λοιπόν, και από την πλευρά της κυβέρνησης αλλά  και από την πλευρά των συστημικών ΜΜΕ,   έναν υπερβάλλοντα ζήλο και μια  επιλεκτική «ευαισθησία»  σε σχέση με την απαγόρευση των διαδηλώσεων κάτι το οποίο όμως  δεν συμβαίνει και για τις άλλες δραστηριότητες, οι οποίες λαμβάνουν χώρα ακόμα και σε εσωτερικούς χώρους,  και για τις οποίες την απόλυτη ευθύνη έχει η κυβέρνηση.

Ήδη μπορώ να φανταστώ την απάντηση του πιστού υποστηρικτή  της κυβέρνησης:  « Εντάξει,  η κυβέρνηση είναι  υποκριτική και τα ΜΜΕ την στηρίζουν. Γιατί όμως οι διαδηλωτές δεν σέβονται την υγειονομική κρίση; Δεν είναι σωστή η απαγόρευση των διαδηλώσεων;»  Η απάντηση, δεδομένων των συνθηκών,  είναι ξεκάθαρη!  Όχι!  Βάζω στην άκρη τις δηλώσεις  ειδικών, όπως αυτής της Καθηγήτρια Γκάγκα, που αναφερόμενη στην συγκέντρωση στο Εφετείο δήλωσε ότι  «δεν υπήρξε διασπορά λόγω εξωτερικού χώρου» , όπως και το γεγονός οι διαδηλωτές στην συντριπτική τους πλειονότητα φοράνε μάσκα,  και συνεχίζω με το πολιτικό κομμάτι.

Στις δυτικές, ή αστικές, ή φιλελεύθερες δημοκρατίες, αυτές δηλαδή που υπηρετεί η ΝΔ, και αυτές που επιτρέπουν την ύπαρξη «πετσωμένων»  ΜΜΕ, το δικαίωμα στην διαδήλωση/ συγκέντρωση/ διαμαρτυρία είναι κατοχυρωμένο.   Το Αμερικανικό Σύνταγμα, βασισμένο  στις αρχές της Γαλλικής, αστικής δηλαδή,  Επανάστασης,   και πολιτικό  φετίχ όλων των «φιλελευθέρων»  ανά τον  πλανήτη, στην πρώτη του τροπολογία συμπεριλαμβάνει  ρητά το «δικαίωμα στην διαμαρτυρία εναντίον της κυβέρνησης»,   μαζί με αυτό της «ανεξιθρησκίας» και της «ελευθερίας του λόγου».  Σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία λοιπόν  το δικαίωμα στην διαμαρτυρία/συγκέντρωση είναι θεσμοθετημένο,  δηλαδή οι πολίτες δεν περιμένουν  κάθε 4 χρόνια να ψηφίσουν αλλά έχουν το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν καθ’ όλη την διάρκεια της κυβερνητικής θητείας.  Η κυβέρνηση ελέγχεται, και πρέπει να ελέγχεται,   καθημερινά για τα μέτρα που εφαρμόζει.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη όμως νομοθετεί ασταμάτητα ενώ, λόγω πανδημίας, απαγορεύει τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις.  Έχουμε δηλαδή  μια κυβέρνηση η οποία,  ενώ από την μια συνεχίζει ακάθεκτη το νομοθετικό της έργο, από την άλλη αδρανοποιεί, με την απειλή προστίμου, τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις, το θεσμοθετημένο δηλαδή αντίβαρο στις πολιτικές της! Μια κυβέρνηση δηλαδή που επί της ουσίας δεν σέβεται ούτε τους κανόνες της φιλελεύθερης Δημοκρατίας την οποία υποτίθεται ότι υπηρετεί.  Και δεν μένει μόνο εκεί αλλά πάει και ένα βήμα παρά πέρα..  Λέει ότι οι διαδηλωτές θα φταίνε για την εξάπλωση του ιού, σάμπως οι φοιτητές βγήκαν στο δρόμο επειδή δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν, και όχι σαν αντίδραση στην δική στην κυβερνητική «δράση», δηλαδή στα πρωτόγνωρα για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα νομοσχέδια που φέρνει προς ψήφιση.  Όταν είσαι κυβέρνηση και λόγω κορονοϊού  ζητάς μορατόριουμ  στις συγκεντρώσεις,  δηλαδή μορατόριουμ στο θεσμοθετημένο δικαίωμα στην διαμαρτυρία, δεν πρέπει ταυτόχρονα να κάνεις και μορατόριουμ στην ψήφιση των νόμων, δηλαδή σε αυτή σου την δραστηριότητα/δράση που θα προκαλέσει συγκεντρώσεις και πορείες,  δηλαδή τις συνταγματικά κατοχυρωμένες, αλλά επικίνδυνες λόγω κορονοϊού , αντιδράσεις; Είναι ηθικό και φιλελεύθερο, μια κυβέρνηση να νομοθετεί εν μέσω πανδημίας και από την άλλη να απαγορεύει τις  συγκέντρωση δηλαδή τον θεσμοθετημένο,  στα αστικά Συντάγματα,  τρόπο που έχουν οι διαφωνούντες να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε αυτά που νομοθετεί;

Γιατί αφού απειλείται η δημόσια υγεία, και λόγω αυτού «αναγκάζεται», όπως λέει,  να απαγορεύσει τις συγκεντρώσεις, δηλαδή να επηρεάσει το δικαίωμα στην διαμαρτυρία,   από την άλλη δηλώνει ότι η πανδημία «δεν θα επηρεάσει το νομοθετικό της έργο»;  Γιατί ενώ, «λόγω ανωτέρας βίας», απαγορεύει  το δικαίωμα στην διαμαρτυρία και ζητά  «κατανόηση» και «συναίνεση» από τους διαδηλωτές, από την άλλη δεν δείχνει και η ίδια «κατανόηση» και «συναίνεση» παγώνοντας  τα προς ψήφιση νομοσχέδια  που γνωρίζει  ότι θα προκαλέσουν αντιδράσεις και ενδεχομένως και περαιτέρω εξάπλωση  του ιού;

Γιατί,  όπως είπε και ο φιλελεύθερος νομπελίστας Χάγιεκ:  «η δικτατορία μπορεί να είναι ένα απαραίτητο σύστημα σε μια μεταβατική περίοδο»,  δηλαδή, με απλά λόγια,  οι λεγόμενες «φιλελεύθερες δημοκρατίες» είναι τόσο φιλελεύθερες(!) που ενίοτε, και όποτε κρίνουν οι θιασώτες τους,  χρειάζονται και μια γερή δόση δικτατορίας για να έρθουν στα ίσια τους.  Όπως λοιπόν κάθε λεγόμενη «φιλελεύθερη δημοκρατία» που σέβεται τον εαυτό της,  έτσι και αυτή της κυβέρνησης Μητσοτάκη,   δεν έχει κανένα πρόβλημα να ασπαστεί τις απόψεις του Χάγιεκ και να γράψει στα παλαιοτέρα των υποδημάτων της  ακόμα και τις βασικές αρχές του φιλελευθερισμού που κατά τα άλλα πρεσβεύει, όταν αυτό την συμφέρει… και τώρα την συμφέρει!  Είναι αυτή η χρυσή εύκαιρα που,  εργαλειοποιώντας  την πανδημία, αφενός «βάζει στον γύψο» τις διαμαρτυρίες και τις συγκεντρώσεις,  ενώ η ίδια συνεχίζει ανενόχλητη να φέρνει προς ψήφιση πρωτοφανή νομοσχέδια,   και  από την άλλη, όταν θα έρθει η αύξηση των κρουσμάτων λόγω των δικών της εγκληματικών πολιτικών επιλογών,  θα ρίξει το φταίξιμο στους διαδηλωτές που συνωστίστηκαν! Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!  

Όλα τα παραπάνω  ο Θανάσης ο Παφίλης στη Βουλή τα χαρακτήρισε σαν  «πολιτική προστυχιά».  Να ξέρουν όμως όλες οι «πολιτικές προστυχάντζες»  και οι κολαούζοι τους ότι μέτρα και νόμοι, με αδρανοποιημένο το δικαίωμα της διαμαρτυρίας,   ψηφίστηκαν και εφαρμόστηκαν μόνο στις πιο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας.  Όποια κυβέρνηση  εκμεταλλεύεται την πανδημία για να «δράσει» φέρει ακέραια την ευθύνη και για τις  αντιδράσεις και για τα αποτελέσματά τους..

Του Σπύρου Θύμη

25 χρόνια από την κορύφωση της κρίσης στα Ιμια

Συμπληρώνονται φέτος 25 χρόνια από την κορύφωση της κρίσης στα Ιμια, που ολοκληρώθηκε με την παρέμβαση των ΗΠΑ και οδήγησε στην επιβολή από την τουρκική πλευρά της πολιτικής των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο.

Οσα έχουν ακολουθήσει τα 25 αυτά χρόνια σαν επιπτώσεις αυτής της κρίσης, όλη αυτή η αλυσίδα γεγονότων που φτάνει μέχρι και τις σημερινές διερευνητικές επαφές ελληνικής και τουρκικής κυβέρνησης, δείχνουν ότι ακόμα και σήμερα παραμένει άθικτο όλο το πλαίσιο εντός του οποίου κλιμακώνεται η επιθετικότητα της αστικής τάξης της Τουρκίας με τις πλάτες των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η κρίση ξεκινά στις 26 Δεκέμβρη 1995, όταν τουρκικό φορτηγό πλοίο προσάραξε στη βραχονησίδα Ιμια και ο Τούρκος πλοίαρχος αρνήθηκε την ελληνική βοήθεια με τον ισχυρισμό ότι το σκάφος βρίσκεται σε τουρκικά ύδατα. (...) 29 Γενάρη 1996, η Τουρκία επισημοποίησε την απαίτησή της, ζητώντας με διάβημα την έναρξη διμερούς διαλόγου για τη ρύθμιση του καθεστώτος των βραχονησίδων στο Αιγαίο. (...)

Στον «Ριζοσπάστη» της 30ής Ιανουαρίου 1996 διαβάζουμε: «Πολύ κοντά σε θερμό επεισόδιο Ελλάδα και Τουρκία, με αφορμή τη νησίδα Ιμια. Ετοιμη να παρέμβει η Ουάσιγκτον και να απαιτήσει διευθέτηση του συνόλου των ελληνοτουρκικών "διαφορών" μέσα από διάλογο (...) Το σκηνικό της έντασης έρχεται να "δικαιολογήσει" τους "φόβους" για ελληνοτουρκική σύγκρουση στο Αιγαίο, όπως τους έκφρασε προ ημερών ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπ. Κλίντον σε επιστολή του προς Αμερικανούς γερουσιαστές, δικαιολογώντας μάλιστα την απόφασή του για εξοπλισμό της Τουρκίας με πυραύλους μέσου βεληνεκούς».

Η κορύφωση της κρίσης ξεκίνησε πριν τα ξημερώματα της 30ής Γενάρη (...) Τρεις αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού είναι το ανθρώπινο «τίμημα» της κρίσης. Πρόκειται για τους: Υποπλοίαρχο Χ. Καραθανάση, 34 ετών, υποπλοίαρχο Π. Βλαχάκο, 31 ετών, και αρχικελευστή Ε. Γιαλοψό, 29 ετών.

* * *

Την 31η Γενάρη 1996 ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορεί με εξώφυλλο «ΟΙ ΗΠΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ - ΝΑΤΟι ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ της ειρήνης στο Αιγαίο» και στις σελίδες της εφημερίδας διαβάζουμε «(...) είναι κοινό μυστικό ότι η Τουρκία, πριν από κάθε πρόκλησή της, έχει το "πράσινο φως" των ΗΠΑ. Ο Κλίντον (...) λίγες μέρες πριν την εκδήλωση των τουρκικών διεκδικήσεων στην Ιμια, "ενημέρωνε" τους Αμερικανούς γερουσιαστές ότι "μεγιστοποιείται ο κίνδυνος να υπάρξει κλιμάκωση των προβλημάτων ή επεισοδίων, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε σύγκρουση" την Ελλάδα με την Τουρκία (...) Ο γγ του ΝΑΤΟ, Χ. Σολάνας, είναι αυτός που μόλις χτες έθεσε στην ίδια μοίρα τους θύτες με τα θύματα. Προχτές, ήταν ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που συνέστησε στις δυο χώρες "να τα βρουν", δηλώνοντας ότι οι διεκδικήσεις της Τουρκίας εδράζονται σε νομικά επιχειρήματα επί του Διεθνούς Δικαίου!».

Την ίδια μέρα κυκλοφόρησε και η ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, όπου μεταξύ άλλων σημειώνει: «(...) Στην ουσία οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές και το ΝΑΤΟ επιβάλλουν στη χώρα μας καθεστώς περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, με τη συναίνεση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι το νέο και πιο σημαντικό στοιχείο από την εξέλιξη της κρίσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ταυτόχρονα, απογυμνωμένοι βρίσκονται και όσοι πολιτικοί παράγοντες και κόμματα περίμεναν την υπεράσπιση των "ευρωπαϊκών" συνόρων μας από την "Ευρωπαϊκή Ενωση". Αποδεικνύεται πως η υπεράσπιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και ακεραιότητας είναι αδύνατη από το ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κέντρο, στο οποίο συμμετέχει η χώρα μας ενεργά, και στην πράξη συμπλέει με τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές και το ΝΑΤΟ, σε βάρος της χώρας μας και των συμφερόντων των λαών.

Στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, απαιτείται η άμεση αποχώρηση του ελληνικού στρατιωτικού σώματος από τη Βοσνία και το κλείσιμο των ξένων στρατιωτικών βάσεων στη χώρα μας και η μη συμμετοχή στις πολυεθνικές δυνάμεις άμεσης αντίδρασης του ΝΑΤΟ.

(...) Το ΚΚΕ επισημαίνει ότι ο ελληνικός και τουρκικός λαός δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα και πρέπει να αντισταθούν αποφασιστικά σε κάθε πολεμόχαρη και εθνικιστική προσπάθεια, από όπου κι αν προέρχεται».

* * *

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ στη συνεδρίαση της Βουλής στις 31 Γενάρη 1996. Στην παρέμβασή της η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ έθεσε τρία ερωτήματα: «Δύο χώρες - μέλη του ΝΑΤΟ έχουν διαφορές και το ΝΑΤΟ τι κάνει; Λέμε τα ελληνικά σύνορα είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εάν απειλούμαστε πραγματικά από την Τουρκία τι κάνει η Ευρωπαϊκή Ενωση; Ποια ήταν η δραστηριότητα της αμερικάνικης βάσης της Σούδας το επίμαχο διήμερο;».

Η αποκλιμάκωση της κρίσης έγινε δυνατή κατόπιν παρέμβασης των ΗΠΑ, με τη φράση «Οχι πλοία, όχι στρατιώτες, όχι σημαίες», ενώ ακολούθησε το ταπεινωτικό ευχαριστήριο του Ελληνα πρωθυπουργού Κ. Σημίτη στη Βουλή, την επομένη της κρίσης των Ιμίων: «Η ελληνική κυβέρνηση επέτυχε την απεμπλοκή των ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων από το χώρο της Ιμια και την αποκλιμάκωση της κρίσης. Η απεμπλοκή επετεύχθη, χωρίς καμιά απολύτως διαπραγμάτευση με την τουρκική πλευρά... Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για την πρωτοβουλία και τη βοήθειά τους...».

Λίγες μέρες μετά την κρίση (Φλεβάρης 1996), ο Νίκολας Μπερνς, εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, έριξε μια «τροχιοδεικτική βολή» για όλα όσα ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα, δηλώνοντας: «Οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν ελληνική ή τουρκική κυριαρχία στα Ιμια. Μπορεί να είναι και μερικά άλλα νησιά ή νησίδες επί των οποίων έχουμε παρόμοια θέση».

* * *

Η πολιτική των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο που πρόβαλε η τουρκική κυβέρνηση, με τις ευλογίες πια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, επισημοποιήθηκε με τη Συμφωνία της Μαδρίτης το 1997, όπου αναγνωρίστηκε πως η Τουρκία έχει «νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα» στο Αιγαίο και λίγο αργότερα με τη Συμφωνία του Ελσίνκι, το 1999, όπου στο όνομα της διεύρυνσης της ΕΕ αναγνωρίζονται ελληνοτουρκικές «συνοριακές διαφορές» στο Αιγαίο. Τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα - και περιλαμβάνουν και τους κύκλους διερευνητικών επαφών - ασχέτως των περιοδικών διακοπών τους, προωθούνται επάνω σε αυτό το διαμορφωμένο πλαίσιο: Με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ που δεν αναγνωρίζει σύνορα στο Αιγαίο, των ΗΠΑ που βλέπουν «διαφορές προς επίλυση» και της ΕΕ που συνεχίζει το παζάρι για τις ευρωτουρκικές μπίζνες στις πλάτες του ελληνικού λαού.

(Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το alt.gr)

Τάσος ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ

Πατέντες

Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, ο κλάδος του Φαρμάκου είναι ο τρίτος μεγαλύτερος παγκοσμίως μετά τις χρηματοδοτικές εταιρείες και το ηλεκτρονικό εμπόριο. Τα συνολικά έσοδα των φαρμακευτικών εταιρειών υπολογίζεται ότι θα «κλείσουν» στα 1,24 τρισ. δολάρια το 2020 και η αξία του κλάδου αποτιμάται σε 6,65 τρισ. δολάρια, τριπλάσια σε σχέση με το 2003. Ανάμεσα στους τρεις τομείς με τη μεγαλύτερη και πιο κερδοφόρα ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια είναι αυτός των εμβολίων.

Και μόνο τα στοιχεία αυτά είναι αρκετά για να ξεσκεπάσουν την υποκρισία όλων εκείνων που με αφορμή τις καθυστερήσεις στην προμήθεια του εμβολίου για τον κορονοϊό ανακάλυψαν ξαφνικά την «ασυδοσία των πολυεθνικών του Φαρμάκου», που «βάζουν τα κέρδη τους πάνω από την υγεία του λαού», ενώ το Φάρμακο «θα έπρεπε να είναι κοινωνικό αγαθό».

Βέβαια, αν δεν υπήρχαν οι καθυστερήσεις και αν ΕΕ ήταν από τους ευνοημένους στη διανομή των εμβολίων, μια τέτοια συζήτηση θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Αντίθετα, θα συνεχίζαμε να μιλάμε για τα «θαύματα της φαρμακοβιομηχανίας», για την «πρόοδο που φέρνει η επιχειρηματικότητα», που «σε συνεργασία με τα κράτη και τις κυβερνήσεις» καταφέρνει να παρασκευάσει και να διοχετεύσει έγκαιρα στην αγορά το σωτήριο εμβόλιο.

Πώς φτάσαμε όμως σ' αυτήν τη γιγάντωση της φαρμακοβιομηχανίας και των κερδών της, με εταιρείες που ο τζίρος τους φτάνει και ξεπερνάει το ΑΕΠ ολόκληρων κρατών; Η εμπορευματοποίηση του Φαρμάκου, η έρευνα, η παραγωγή και η διανομή του με σκοπό του κέρδος, η εκμετάλλευση εκατομμυρίων εργαζομένων και επιστημόνων σε όλο τον κόσμο από τις φαρμακευτικές, είναι τα θεμέλια του «θαύματος» της φαρμακοβιομηχανίας, που καταγράφει διθυραμβικές επιδόσεις και στη χώρα μας.

Ολοι αυτοί που «ξινίζουν» σήμερα τα μούτρα τους με την «ανήθικη» όπως τη χαρακτηρίζουν στάση των πολυεθνικών, η ΕΕ, οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών και οι αστικές πολιτικές δυνάμεις όλων των αποχρώσεων, στήριξαν και στηρίζουν την εμπορευματοποίηση της Υγείας και του Φαρμάκου, αβαντάρουν με εκατοντάδες νόμους και οδηγίες την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων στον τομέα της φαρμακοβιομηχανίας, θωρακίζουν με κάθε μέσο τα συμφέροντά τους στον διεθνή ανταγωνισμό, με θεμέλιο λίθο την πατέντα.

Είναι επομένως πρόκληση να μιλάνε για Φάρμακο - κοινωνικό αγαθό εκείνοι που αξιοποιούν ακόμα και την πανδημία για να βαθύνουν την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της Υγείας, προωθώντας τον «ενιαίο χώρο Υγείας» στην ΕΕ, στέλνοντας το λογαριασμό στο λαό.

Είναι πρόκληση και στην Ελλάδα να εμφανίζονται ως όψιμοι υπερασπιστές του Φαρμάκου - κοινωνικού αγαθού στελέχη της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, που με δική τους ευθύνη η ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη - τα χρήματα δηλαδή που πληρώνει άμεσα από την τσέπη του ο λαός για φάρμακα - έχει εκτοξευτεί στα 1,6 δισ. ευρώ το 2019, εξασφαλίζοντας τεράστια κερδοφορία στα μονοπώλια του Φαρμάκου.

Είναι επομένως αστείο μέσα σ' αυτές τις συνθήκες να παρουσιάζεται ως «λύση» για το εμβόλιο του κορονοϊού η «άρση της πατέντας», όπως υποστηρίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες πολιτικές δυνάμεις, η οποία θα βάλει τάχα τέλος στην ασυδοσία των πολυεθνικών και θα αποκαταστήσει το Φάρμακο ως «κοινωνικό αγαθό», από πανάκριβο εμπόρευμα που είναι σήμερα.

Δεν λένε βέβαια κουβέντα για τους όρους με τους οποίους προτείνουν να αποκτήσουν τις πατέντες από τις πολυεθνικές, οι οποίες θωρακίζουν τα συμφέροντά τους μέσα από ένα πολυδαίδαλο θεσμικό πλαίσιο προστασίας του ανταγωνισμού. Ως προς αυτό είναι αποκαλυπτική η δήλωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο «Politico», ο οποίος μιλάει για μια «αμοιβαίως αποδεκτή συμφωνία με τους κατόχους πατεντών, στη βάση της καλής πίστης και στη λογική απόδοσης επένδυσης, οι οποίες αποτέλεσαν ήδη το πλαίσιο στο οποίο κινήθηκαν προηγούμενες διαπραγματεύσεις της ΕΕ»! Δηλαδή, να μην πειραχτεί ούτε τρίχα από τα μονοπώλια του Φαρμάκου.

Ούτε βέβαια λένε ότι η άρση της πατέντας σημαίνει στην πραγματικότητα διαμοιρασμό της παραγωγής - άρα και της κερδοφορίας - σε περισσότερες φαρμακοβιομηχανίες, οι οποίες εποφθαλμιούν έστω και ένα μικρότερο κομμάτι από τα εγγυημένα κέρδη του εμβολίου για τον κορονοϊό, που η έρευνα και η παραγωγή του χρηματοδοτούνται αδρά από τα κρατικά ταμεία. Με άλλα λόγια, η «άρση της πατέντας» που παρουσιάζουν ως πανάκεια, δεν είναι παρά ένας άλλος τρόπος για την εφαρμογή της!

Βέβαια, οι φαρμακοβιομηχανίες είναι απλώς ένα παράδειγμα. Υπάρχουν άλλα τόσα για άλλους κλάδους της παραγωγής που σχετίζονται με άμεσες, περισσότερο ή λιγότερο ζωτικές ανάγκες (π.χ. τρόφιμα) και αποκαλύπτουν τι σημαίνει αυτές οι ανάγκες να υποτάσσονται στο καπιταλιστικό κέρδος.

Η πανδημία ήρθε και σε αυτήν την περίπτωση να σηκώσει το «καπάκι» μιας πραγματικότητας που έχει βάθος. Η συζήτηση που έχει ανοίξει, στο φόντο των καθυστερήσεων και των ανταγωνισμών για το εμβόλιο, δείχνει τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις αυτού του σάπιου συστήματος, που συνθλίβει στις μυλόπετρες του καπιταλιστικού κέρδους κάθε λαϊκή ανάγκη.

Επιβεβαιώνεται η ανάγκη να διεκδικήσει ο λαός την προμήθεια εμβολίων από οποιαδήποτε εγκεκριμένη πηγή, όπως και όλων των φαρμάκων που μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της νόσου, άμεσα μέτρα για τη θωράκιση του συστήματος Υγείας, να δοθούν στη δημοσιότητα οι συμβάσεις της ΕΕ με τις φαρμακοβιομηχανίες.

Μέσα σ' αυτό το σύστημα, όπου τα πάντα παράγονται ως εμπορεύματα και με κριτήριο το κέρδος των ομίλων, Φάρμακο - κοινωνικό αγαθό δεν μπορεί ούτε πρόκειται να υπάρξει, όσες ...«πατέντες» κι αν σκαρφιστούν τα κράτη και οι κυβερνήσεις για να εξωραΐσουν τη σημερινή κατάσταση.

Η προστασία της υγείας του λαού, με κατοχυρωμένη την κάλυψη όλων με επαρκή, ασφαλή και δωρεάν φάρμακα, προϋποθέτει να γίνουν οι φαρμακοβιομηχανίες και όλα τα μέσα παραγωγής κοινωνική ιδιοκτησία, που θα παράγουν κάτω από εργατικό έλεγχο και με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό για τις ανάγκες του λαού και όχι για τα κέρδη μιας χούφτας παράσιτων.

ΣΥΝΕΙΡΜΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Κοντεύει ένας χρόνος που η  σκέψη και δράση μας καταπνίγονται στις πόλεις μας από ένα καθεστώς φόβου και ανασφάλειας που καλύπτεται με τον όρο πανδημία. Κυβερνήτες μας καθησύχαζαν για την παροδικότητα αυτής της κατάστασης, η οποία βρήκε  τα αστικά κράτη απροετοίμαστα, και υπόσχονταν αναβάθμιση συστημάτων υγείας, που ποτέ δεν έγινε. Το μόνο που έκαναν ήταν η αναβάθμιση του φόβου που   διαποτίζει κάθε εκδήλωση ζωής. Οι πόλεις γεμίζουν ή αδειάζουν από ανθρώπους σύμφωνα  με ωράριο που ορίζουν οι κυβερνώντες, οι άνθρωποι μήνες τώρα έγκλειστοι προαυλίζονται σε παραλίες και πάρκα έχοντας πάντα μαζί τους την άδεια εξόδου. Και όπου το βλέμμα να στραφεί σκοντάφτει πάνω σε αστυνομικούς που έχουν καταλάβει τις πόλεις. Βρίσκονται πια παντού, και με το νομοσχέδιο της κυβέρνησης εγκαθίστανται και στα πανεπιστήμια, κι  εμείς συνηθίζουμε τον έλεγχο και τον περιορισμό.

               Και στο γυαλί της τηλεόρασης και στο έντυπο της εφημερίδας όλοι οι μικρόνοοι, μικρόψυχοι, και μικροπρεπείς, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, έπιασαν τον πάγκο εργασίας για να ανακατασκευάσουν την πραγματικότητα.  Και όσοι καμαρώνουν για τη διαλλακτικότητα της σκέψης τους αναπληρώνουν την έλλειψη θέσεων που απαρνήθηκαν, λόγω …ελευθερίας πνεύματος, με στομφώδη λόγια που όσο πιο πολύ αυθαίρετα είναι τόσο πιο εχθρικό είναι το μήνυμά τους, τόσο πιο ύπουλα εκμεταλλεύονται την ταυτότητά τους. «Σοσιαλιστές» του ΠΑΣΟΚ επικροτούν τον περιορισμό των διαδηλώσεων, πολιτευτές του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ με πιο …επεξεργασμένες προτάσεις για αστυνομία στο πανεπιστήμιο, «δημοσιογράφοι» χαρακτηρίζουν κορωνοδιαδήλωση τη διαμαρτυρία των χιλιάδων φοιτητών για το νομοσχέδιο της Κεραμέως.

        Ακαδημαϊκοί, κάθε είδους διανοούμενοι, επιστήμονες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και καλλιτέχνες, ων ουκ έστι αριθμός, συντονίζονται να αποδείξουν είτε με περίτεχνους συλλογισμούς είτε με παραμορφώσεις της πραγματικότητας είτε με κυβερνητικά διατάγματα πως ο τρόπος οργάνωσης της παραγωγής και διοίκησης είναι ο καλύτερος δυνατός, που δεν επιδέχεται αλλαγή παρά μόνο τροποποιήσεις. Κι όλοι ετούτοι μας διδάσκουν πώς να χειριζόμαστε τη σκέψη μας. Μας καθοδηγούν, όσο πιο λίγο να σκεφτόμαστε με το δικό μας μυαλό τόσο πιο πολύ ευτυχισμένοι και περήφανοι να νιώθουμε, να παραιτούμαστε από την προσωπική μας κρίση και ν’ αφηνόμαστε να σκεφτόμαστε με τη δική τους, που άλλο από τα συμφέροντά τους δεν καταξιώνει.

Και δεν υπάρχει κανείς από όλους αυτούς που να μην  διακηρύττει πως πιστεύει στο δημοκρατικό αξίωμα των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μόνο που σε κανένα τους δεν φαίνονται αδικία αυτά τα δικαιώματα να τ’ αποστερείται η μάζα και να είναι οι προνομιούχοι που τα απολαμβάνουν, αποδεικνύοντας πως τελικά οι φτωχοί, μεροκαματιάρηδες, πολύ περισσότεροι οι πρόσφυγες,  δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε τίποτε.

               Η κυρίαρχη τάξη βρήκε ευκαιρία με την πανδημία για να σιγουρέψει τα οφέλη  και τις νοθείες της. Ακόμα, όταν δεν μπορεί  να αρκεστεί στους νόμους που πάνω τους, όπως διαλαλούσε, στηριζόταν η δημοκρατία της, δεν διστάζει να τους παραβιάζει ή να τους τροποποιεί, αναποδογυρίζοντας η ίδια τη δημοκρατία της. Η αστική δημοκρατία μοιάζει να ξεσκίζει μονάχη της το ψέμα ενός πολιτεύματος που καμάρωνε για την ελευθερία και την ισότητα, όσο οι καταχρήσεις του μπορούσαν να πραγματοποιούνται ελεύθερα από την άρχουσα τάξη προς όφελός της. Τώρα, καθώς φοβάται μετά την πανδημία την οργή ενός λαού χωρίς δουλειά και αξιοπρεπή διαβίωση, χρειάζεται τη δύναμη της εξουσίας της για να διαφυλάξει όσα σφετερίστηκε την εποχή του εγκλεισμού κι επιστρατεύει τα όργανα της τάξης να την προστατέψουν, μετατρέποντας τον φιλελευθερισμό της σε αυταρχικότητα. Και οι εργαζόμενοι, με κυρτωμένη τη ράχη κάτω από το βάρος της προνομιούχας τάξης,  δεν παίρνουν τίποτε, τους προσφέρονται αντί για  τα κέρδη της κυρίαρχης τάξη κηρύγματα συναίνεσης και ατομικισμού.  

            Και περιορίζονται οι καταγγελίες και κατάρες για  αντιεπαγγελματικές συμπεριφορές σε χώρους καλλιτεχνικής δημιουργίας, που εκμηδενίζουν εργαζόμενους, χωρίς να συνδέονται γενικά με  τους υπόλοιπους εργασιακούς χώρους, απομονώνοντας πρόσωπα και περιστατικά. Δίπλα δίπλα οι καταγγελίες για βιασμούς με τις καταγγελίες για αντιεπαγγελματική συμπεριφορά. Η εξίσωση ισοπεδώνει και υποβαθμίζει, η περιπτωσιολογία καταλήγει σε κουτσομπολιό, ο πολλαπλασιασμός ετερόκλητων καταγγελιών εκμηδενίζει τις ευθύνες. Και τρώνε οι εργαζόμενοι τις σάρκες ο ένας του άλλου, ποιος θα αναδειχτεί πιο σκληρός που αντέχει, ποιος θα υποσκελίσει τους άλλους ταχύτερα, για να αναδειχτεί, να θριαμβεύσει. Ο πρώτος τα παίρνει όλα.

Δεκαετίες τώρα καλλιέργειας  του ατομικισμού σ’ ένα περιβάλλον άκρατου ανταγωνισμού αποδίδουν καρπούς για την κυρίαρχη τάξη. Αποδεχτήκαμε να ρίξουμε το βάρος στη αναζήτηση της αυτονομίας και της χρησιμότητας ακόμα κι αν αυτή κατέληγε σε βάρος της επιδίωξης της ισότητας και της συλλογικότητας. Ακόμα και τώρα, απομονωμένοι και ευάλωτοι,  αποδεχόμαστε ένα σύστημα στα πλαίσια του οποίου κάθε επιλογή θεωρείται απλό θέμα προσωπικής γνώμης και όπου δεν υπάρχει  πλέον καθολικά αποδεκτό μέτρο κρίσεων. Για να πορευόμαστε μόνοι κι έρημοι εύκολη λεία για την οργανωμένη και πάνοπλή κυρίαρχη τάξη.

Νομιμοποιείται η επιβεβαίωση της προσωπικής ταυτότητας σύμφωνα με τις αξίες μιας εξατομικευμένης κοινωνίας, όπου το σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου,  όπου το κάθε τι έχει δικαίωμα να εκφράζεται και να αναγνωρίζεται κοινωνικά, όπου τίποτε δεν πρέπει να επιβάλλεται  επιτακτικά και για πολύ, όπου όλες οι επιλογές, όλα τα επίπεδα μπορούν να συνυπάρχουν, χωρίς να αντιφάσκουν η να αλληλοεκτοπίζονται, εκτός απ’ αυτά που απειλούν την κυριαρχία της αστικής τάξης, αλλά  αυτό δεν ομολογείται. Αντίθετα ο αποκλεισμός γίνεται στο όνομα της ελευθερίας, ανεκτικότητας με την επίκληση πάντα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και κάπως έτσι ζούμε την ψευδαίσθηση της ελευθερίας και ισότητας. Πώς είναι το απόφθεγμα που αποδίδεται στον Α. Φράντς;  «είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Απαγορεύεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς, να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί»

Αυτή βέβαια η ανεκτικότητα,  η συνεχής προσφυγή στη φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η υιοθέτηση της συγχώνευσης ετερόκλητων  στοιχείων στοχεύουν στην καταπολέμηση του επαναστατικού πνεύματος, στην απόρριψη του πνεύματος της ρήξης, στην αποδοχή του καπιταλιστικού συστήματος με όλα τα παρεπόμενα.

Αναρτήθηκε από Προλύτης 

Oı δαπίτες της διπλανής πόρτας... και τα κομματικά παπαγαλάκια της ΕΡΤ

 

 (VIDEO)

 Δύο στελέχη της φοιτητικής παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, έναν υπεύθυνο τμήματος της ΔΑΠ στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο και έναν γραμματέα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από τη Μυτιλήνη επέλεξε να φιλοξενήσει στο δελτίο της η κρατική τηλεόραση για να συζητήσει για το νομοσχέδιο Κεραμέως – Χρυσοχοΐδη που εγκαθιδρύει πανεπιστημιακή αστυνομία, με τους δύο να τάσσονται αναφανδόν υπέρ της σύστασής της και την ΕΡΤ να τους παρουσιάζει ως απλούς φοιτητές, και με την πραγματική τους ταυτότητα, ως μέλη της φοιτητικής παράταξης του κυβερνώντος κόμματος.

«Τα περιστατικά ανομίας δεν αποτελούν πράξεις οι οποίες γίνονται μία φορά, είναι ατυχές συμβάν, είναι ατομικές ευθύνες ενός παραβάτη… Αλλά νομίζω αποτελούν καθημερινότητα. Είδαμε ακόμη να υπάρχουν ακόμη και γιάφκες μέσα στα πανεπιστήμια» ανέφερε ένας φοιτητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου που φιλοξένησε σε σχετικό ρεπορτάζ το μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης την περασμένη Πέμπτη, υπό τον τίτλο «Καθημερινά τα περιστατικά ανομίας στα ελληνικά πανεπιστήμια».

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, και αφού το σχετικό ρεπορτάζ παρουσίαζε τις προβλέψεις του νομοσχεδίου για την πρόσληψη 1.000 νέων ειδικών φρουρών για να στελεχώσουν την πανεπιστημιακή αστυνομία που εμπνεύστηκαν ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, ακολούθησε η τοποθέτηση ενός ακόμα «απλού φοιτητή», και πάλι υπέρ του αυταρχικού νομοσχεδίου της κυβέρνησης.

«Θα πρέπει να υπάρχει αστυνομία μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια. Η οποία αυτή αστυνομία δεν θα λειτουργεί ως φόβος για τον απλό φοιτητή, για τον μέσο φοιτητή. Αλλά θα λειτουργεί ως αποτρεπτικός μηχανισμός, ώστε να μη γίνονται παράνομες ενέργειες μέσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα» ανέφερε ο έτερος φοιτητής του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του ΕΚΠΑ, με τον τίτλο κάτω από την εικόνα του να αναφέρει «Θα πρέπει να υπάρχει αστυνομία στα ελληνικά πανεπιστήμια ως αποτρεπτικός μηχανισμός».

Ωστόσο, με μία απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο για τα ονόματα των δύο φοιτητών, εύκολα κάποιος διαπιστώνει πως εκτός από απλοί φοιτητές, είναι και οι δύο στελέχη της φοιτητικής παράταξης της Νέας Δημοκρατίας στα πανεπιστήμια. Συγκεκριμένα, ο πρώτος, Γιάννης Παπαδημητρίου, όπως γράφει ο ίδιος στο προφίλ του στο twitter, είναι γραμματέας της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ Μυτιλήνης, ενώ ο δεύτερος, Κάρολος Σκιάνης, είναι υπεύθυνος Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και τον περασμένο Φεβρουάριο, ορίστηκε Πρόεδρος Νομαρχιακής Εφορευτικής Επιτροπής Ηλείας, στο πλαίσιο των εκλογικών διαδικασιών της οργάνωσης Νέων της Νέας Δημοκρατίας.

Έτσι, η κρατική τηλεόραση, σε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ στο οποίο παρουσιάζονταν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις που κατέβασαν περισσότερες από 5.000 φοιτητές και φοιτήτριες στους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για το αυταρχικό και οπισθοδρομικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, συμπεριέλαβε την άποψη δύο «φοιτητών» υπέρ του νομοσχεδίου, χωρίς να αναφέρει πως ανήκουν στην φοιτητική παράταξη του κυβερνόντος κόμματος που προωθεί το νομοσχέδιο.

Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή δεν ήταν η μόνη λαθροχειρία στο ρεπορτάζ, καθώς έπειτα και από τον δεύτερο φοιτητή, έγινε αναφορά στη στάση των πρυτάνεων έναντι της πανεπιστημιακής αστυνομίας, υποστηρίζοντας πως «εμφανίζονται διχασμένοι», παρότι όπως έχουν διαμηνύσει από τον περασμένο Δεκέμβριο, παρότι εμφανίζονται θετικοί στην ίδρυση σώματος για τη φύλαξη των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, ζητούν να μην αναφέρεται στην ελληνική αστυνομία αλλά στις πανεπιστημιακές αρχές.

ΠΗΓΗ: thepressproject.gr

Gamestop: O tempora o mores*

 

Η ιστορία είναι μάλλον θλιβερή και σίγουρα δυστοπική. Είναι μια ιστορία απολύτως ταιριαστή στους καιρούς μας, στο μουντό τοπίο της αρρώστιας και της ψευτιάς. Η ιστορία μας έχει δύο συφιλιασμένα σκέλη: το ένα αφορά σε αυτό που έγινε με την μετοχή της Gamestop και το άλλο στη διαχείρισή του.

Δεν θα τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, γιατί η αρχή είναι μακριά, στις απαρχές των μετοχικών εταιρειών, στα τέλη του 17^ου αιώνα ακόμα. Πάντως πριν από το 1720 όταν έσκασε η φούσκα που έστησε ο Λο. Δεν θα πάρουμε τα πράγματα καν στην ώριμη φάση τους στα τέλη του 19^ου αιώνα και στο πέρασμα στον ιμπεριαλισμό, όταν οι εξελίξεις στην μετοχική εταιρία ήταν ραγδαίες και καθοριστικές γι’ αυτό το πέρασμα. Θα αρκεστούμε στο βασικό συμπέρασμα που είχε βγάλει ο Μαρξ ο οποίος δεν πρόλαβε να δει αυτές τις εξελίξεις, και το οποίο συμπέρασμα περιείχε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που έκαναν διαχρονικό τον σπουδαίο αυτό διανοητή, δηλαδή την απλότητα στην διατήρηση της ουσίας και την αντιφατικότητα ως μήτρα του νέου. Ποιο ήταν αυτό το συμπέρασμα; Ότι η μετοχή είναι ένας τίτλος ιδιοκτησίας που κινείται μέσα στο πλαίσιο των σχέσεων του κεφαλαίου σαν ιδιοκτησία, σε σαφή διάκριση με τις σχέσεις του κεφαλαίου σαν λειτουργία. Δηλαδή, άπαξ και γεννηθεί η μετοχή και αρχίζει να διαπραγματεύεται τότε το κεφάλαιο υπάρχει δύο φορές (ποιοτικά): μία σαν τίτλος και μία σαν λειτουργούν κεφάλαιο. Το πρώτο ο Μαρξ το βάφτισε πολύ εύστοχα πλασματικό. Οι νόμοι κίνησης του κεφαλαίου σαν ιδιοκτησία και σαν λειτουργία είναι διαφορετικοί κι άρα η μετοχή δεν δεσμεύεται από την πραγματική περιστροφή του κεφαλαίου του οποίου είναι τίτλος ιδιοκτησίας. Εξάλλου σε αυτήν την περιστροφή (που στην απλή μορφή ξεκινάει από μια παραγγελία και ολοκληρώνεται με την παράδοση του εμπορεύματος και την πληρωμή) δεν εμπεριέχονται ούτε προσδοκίες, ούτε προσφορά και ζήτηση.

Τι έγινε στην περίπτωση της Gamestop; Η μετοχή της εκτοξεύτηκε παρόλο που η επιχείρηση δεν πήγαινε καλά και οι μεγάλοι επενδυτικοί όμιλοι πόνταραν στο ότι θα πάει ακόμα χειρότερα. Δηλαδή, η μετοχή της Gamestop κινήθηκε ανεξάρτητα από το λειτουργούν κεφάλαιο του οποίου είναι τίτλος ιδιοκτησίας. Ωραία! Με αυτό το σκεπτικό, γιατί δεν ναυλώνουμε ένα καράβι από το Πόρτο και να το στείλουμε να πλεύσει δυτικά, μόνο και μόνο για να δούμε πού θα φτάσει; Γιατί; Επειδή ξέρουμε που θα φτάσει! Συνεπώς, το πρώτο συφιλιασμένο πόδι της ιστορίας μας κακοφόρμισε επειδή ήρθε να εμφανίσει σαν νέο κάτι τόσο παλιό.

Όμως το χειρότερο είναι το άλλο. Πάνω στο τόσο παλιό που ντύθηκε σαν νέο, πάει να χτιστεί μια νέα ιστορία σαν αναβίωση μιας παλιάς. Γιατί γίνεται αυτό; Επειδή αυτή η τόσο παλιά ιστορία μοιάζει να έχει μια ιδιαιτερότητα. Ότι αυτοί που επωφελήθηκαν από την ανάποδη κίνηση της μετοχής ήταν μικροεπενδυτές και με την κίνησή τους αυτοί ζημίωσαν τους μεγαλοεπενδυτές. Γράφει η Πέννυ Κούτρα στο News 247:

Λίγο πολύ, οι μικρο-επενδυτές που επένδυσαν και έσπρωξαν τη μετοχή της GameStop να αυξηθεί κατά 900% και να αποκτήσει μια κεφαλαιοποίηση που την κατατάσσει σήμερα ανάμεσα στις εταιρείες του δείκτη Fortune500, αντιμετωπίζονται ως σύγχρονοι «Ρομπέν των Δασών».

Μάλιστα. Ας πάμε λοιπόν για λίγο στον Ρομπέν των Δασών. Φυσικά, δεν θα σταθούμε στο γεγονός ότι πρόκειται για ένα θρύλο κι όχι για πραγματική ιστορία. Θα σταθούμε όμως στο ότι το βασικό χαρακτηριστικό αυτού του θρύλου δεν ήταν ότι ήταν μικρο-εισπράκτορας φόρων ο οποίος κέρδισε έξυπνα εις βάρος του πλούσιου μεγαλο-εισπράκτορα!

Το επιχείρημα δεν είναι του συγκεκριμένου μέσου, ούτε της συγκεκριμένης αρθρογράφου, εδώ απλά αναπαράγεται. Τι λέει λοιπόν το επιχείρημα μέσα από περικοκλάδες περί διάχυσης της πληροφορίας, ακτιβισμού και λοιπά; Εσύ που έχεις ρεύμα, υπολογιστή και ίντερνετ (σε σένα μιλάμε όλοι, άλλωστε, από αυτό το βήμα) και που σου περισσεύουν δύο δεκάρες, έστω και από ένα επίδομα που δεν έχεις προλάβει να ξοδέψεις ακόμα ή και από μέρος του εισοδήματός σου αν δεν είσαι στα κατώτατα στρώματα κι ακόμα αναπαράγεις την εργατική σου δύναμη χωρίς προσκόμματα· εσύ, λοιπόν, που η καραντίνα έχει πέσει σαν πλάκα πάνω στην ψυχή και το πορτοφόλι σου, μπορείς να ανοίξεις παρτίδες με τις μεγαλύτερες πολυεθνικές και να τις κερδίσεις. Κι έτσι, τζογάροντας για τη σύνταξή σου, ή τζογάροντας τη σύνταξή σου, να γίνεις σαν τον Gill. Αλλά αυτό δεν είναι μια απλή πρόταση τζόγου, όχι! Αν το δεις και το παίξεις, και σου κάτσει, δεν σου αλλάζει μόνο τη ζωή, αλλά αλλάζει η ζωή για όλους. Δεν χρειάζεται να αγωνιάς ή να αγωνίζεσαι για μια καλύτερη ζωή. Γίνεται πιο εύκολα έτσι επανάσταση, οι μικροί γίνονται μεγάλοι κι η ελπίδα ξαναζωντανεύει, τουλάχιστον μέχρι να γυρίσει ο Λεοντόκαρδος.

Υπάρχουν βέβαια και μερικές δυσάρεστες λεπτομέρειες στο σαπισμένο αυτό πόδι της ιστορίας μας. Πρώτον, όπως θυμόμαστε όλοι, ο Ρομπέν έκλεβε από τον Πρίγκηπα Ιωάννη τα σακούλια του χρυσού με τους φόρους των φτωχών. Δεν έπαιζε τζόγο μαζί του. Μια φορά έπαιξε με τον Ιωάννη, αλλά όχι για λεφτά, για το φιλί της Μάριον. Επιπλέον, τα λεφτά που έκλεβε, τα μοίραζε πάλι στους φτωχούς και δεν κρατούσε τίποτα γι’ αυτόν. Αν κατάλαβα καλά, κανείς από τους μικρο-επενδυτές ούτε μοίρασε ούτε σκοπεύει να μοιράσει τα κερδισμένα.

Τι σόι ακτιβισμός είναι λοιπόν αυτός; Τι το νέο έχει αυτή η ιστορία; Πόσες ψυχές θα δηλητηριαστούν με το σαράκι της προσωπικής διαφυγής με περιτύλιγμα ανατροπής του κατεστημένου και ψευτοαριστεράς τύπου Μπάιντεν; Πόσο χρόνο πιστεύουν τα επιτελεία του καπιταλισμού ότι θα κερδίσουν στρέφοντας την προσοχή του χειμαζόμενου λαού σε ιστορίες για σύγχρονους αγρίους; Αφού έφτασε λοιπόν ο καπιταλισμός να ποδοπατήσει τον Ρομπέν του, να τον ευτελίσει και να τον διασύρει, σε τι θα στηριχτεί μετά; Ή μήπως δεν υπάρχει μετά κι αυτό είναι όλο το θέμα; Πόσο θα ήθελα να μην μου επέβαλλαν αυτά τα ερωτήματα έναν τόσο τετριμμένο τίτλο;

Μπορείς να ξοδέψεις κάθε ικμάδα της καταπονημένης σου υπόστασης στο να βρεις το σφάλμα στο σύστημα για να το εκμεταλλευτείς υπέρ σου. Μπορείς να ποντάρεις όλες σου τις προσπάθειες στο να γίνεις κάποιου είδους εκμεταλλευτής, έστω των εκμεταλλευτών, διπλό παράσιτο δηλαδή. Αλλά δεν μπορείς να αρνηθείς ότι σ’ αυτήν την αρένα σε έριξε η εκμετάλλευση εν γένει κι ότι η λύση σου δεν είναι να σταθείς ζωντανός πάνω από τον άλλο μονομάχο, όποιος κι αν είναι αυτός, αλλά να σύρεις μέσα στο λάκκο των λεόντων την ίδια την εκμετάλλευση και να την δεις να ξεψυχάει με τα ίδια σου τα χέρια.

Ωραία κουβέντα, για τέτοιους λασπερούς καιρούς

 

 

Μακρύ Υ.Γ.: Για την ιστορία, ο Μπέρτολ Μπρέχτ εντρύφησε στον Μαρξισμό, όταν διαισθάνθηκε την άδικη φύση αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος που λέγεται καπιταλισμός. Θα έπρεπε κανείς να διαβάζει μπρεχτικά, δηλαδή διαλεχτικά, την ιστορία με το θεατρικό για το χρηματιστήριο που δεν γράφτηκε ποτέ και να καταλαβαίνει το τυχαίο και το αναγκαίο. Κι όσο για τη λειτουργία των χρηματιστηριακών αγορών… ο δηλών ανίδεος Μπρεχτ την καταλάβαινε πολύ καλά, και αναμφιβόλως πολύ καλύτερα από εσάς, κ. Κούτρα μου.

Α! να και μια ιστορία που ταιριάζει γάντι στην υπόθεσή μας:

Για την αλήθεια**

Στον κ.Κ., το Στοχαστή, πήγε ο μαθητής Τιφ και του είπε: Θέλω να μάθω την αλήθεια.

Ποιαν αλήθεια; Η αλήθεια είναι γνωστή. Θέλεις να μάθεις την αλήθεια για το εμπόριο των ψαριών; Ή μήπως θέλεις να μάθεις την αλήθεια για το φορολογικό σύστημα; Αν μαθαίνοντας την αλήθεια για το εμπόριο των ψαριών πάψεις να πληρώνεις ακριβά τα ψάρια τους, τότε δε θα σου πουν ποτέ την αλήθεια, είπε ο κ.Κ.

 

* φράση του Ρωμαίου χαρισματικού ρήτορα Κικέρωνα, από την ομιλία του εναντίον του Ρωμαίου κυβερνήτη της Σικελίας, Gaius Verres, και από την ομιλία του εναντίον του Κατιλίνα. Μεταφράζεται επί λέξει ως “Ω καιροί, ω ήθη“.

** Από τις Ιστορίες του κ. Κόϋνερ: η διαλεκτική σαν τρόπος ζωής, σελ.87, μετάφραση Π. Μάρκαρης, εκδόσεις Θεμέλιο, ζ’ έκδοση.

Οι «προστάτες» των Γραμμάτων Ιεράρχες, Αυτοπαρουσιάζονται:

 

 

Οι «προστάτες» των γραμμάτων Ιεράρχες αυτοπαρουσιάζονται

Σύγχρονοι (δεύτερο μισό 4ου αιώνα), οι τρεις ιεράρχες, τρώγονταν σαν σκυλιά μεταξύ τους και αργότερα οι οπαδοί τους, σε βαθμό που ετίθετο ζήτημα ενότητας και της αυτοκρατορίας. 

Διετέλεσαν και οι τρεις πατριάρχες (ο Βασίλειος ανεπίσημα). Πέθαναν αλληλοκατασπαρασσόμενοι.

Επτακόσια χρόνια μετά τον θάνατό τους, ο επίσκοπος Ευχαϊτών Ιωάννης Μαυρόπους, με παρότρυνση του τότε αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού στα τέλη του 11ου αιώνα (προσέξτε πότε) τους όρισε κοινή γιορτή για να κατευναστούν τα πνεύματα.
Η εκκλησία όμως, στην ιστοσελίδα της, υποστηρίζει ψευδώς και αλήτικα πως οι ίδιοι απευθύνθηκαν στον Μαυρόποδα (ενώ ήταν πεθαμένοι 700 χρόνια):

«Οι ίδιοι οι άγιοι έδωσαν τέλος στη διαμάχη εμφανιζόμενοι στο θεοσεβή, ενάρετο και προικισμένο με πλούσια χαρίσματα ιεράρχη Ιωάννη Μαυρόποδα, επίσκοπο Ευχαϊτών, λέγοντάς του ότι μεταξύ τους δεν υπήρχε αντιδικία και να ενεργήσει τα δέοντα για να σταματήσει η επικίνδυνη για την ενότητα της Εκκλησίας διαμάχη».

Θαυμάστε τους:

-Μέγας Βασίλειος

«Προσταγή! Μη δειλιάζετε από των ελληνικών πιθανολογημάτων… τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν».

(«Εις τον προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον», 7.196.3) 

«Είναι εχθροί οι Έλληνες... διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον “Ισραήλ”. Στόμα δε, λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄: 11) την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει αυτούς που πιστεύουν με απλότητα στον Θεό».

(«Εις τον προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον», 9.230.8)

«Δεν πρέπει να παραδώσετε στους αρχαίους (Έλληνες) συγγραφείς το τιμόνι του νου σας, για να σας πάνε όπου αυτοί θέλουν... Οδηγός μας στην εδώ κάτω ζωὴ είναι η Αγία Γραφή, που η γλώσσα της έχει πολύ μυστήριο... Αν οι δυο διδασκαλίες έχουν κάποια συγγένεια, θα ήταν ωφέλιμη η γνώση και των δυο. Αλλά έχουν και μεγάλη διαφορά. Γι᾿ αυτό, αν τις βάλουμε τη μια πλάι στην άλλη και τις συγκρίνουμε, θα δούμε καθαρά ότι η μια υπερέχει της άλλης (εννοεί ότι υπερέχει η εβραϊκή έναντι της ελληνικής)... Όσοι στα συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων δεν αναζητούν μονάχα τη γλύκα και τη χάρη του λόγου, μπορούν ν᾿ αποκομίσουν και κάποια ωφέλεια για την ψυχή. Πρέπει, λοιπόν, αυτά τα συγγράμματα να τα σπουδάζουμε ακολουθώντας το παράδειγμα των μελισσών. Οι μέλισσες δεν πετάνε σε όλα τα λουλούδια με τον ίδιο τρόπο. Κι όπου καθίσουν, δεν κοιτάνε να τα πάρουν όλα. Παίρνουν μονάχα όσο χρειάζεται στη δουλειά τους και το υπόλοιπο το παρατούν και φεύγουν».

(«Παραινέσεις προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων», παρ. 1-4) 

-Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
Ο πολύς και γραμματιζούμενος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξαφανίζει από προσώπου γης το ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο, ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας, και αναδιαμορφώνει τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της Συρίας σβήνοντας από το χάρτη καθετί το ελληνικό.
Το έτος 405 μ.τ.χ., ο Ιωάννης “Χρυσόστομος”, ο ανόητος αλλά δολοφόνος μισέλληνας που ευθέως αποκαλεί την ελληνική φιλοσοφία “ελληνική μωρία”, “έξωθεν άνοια” και “μητέρα των κακών” στην 1η Ομιλία του Προς Κορινθίους, παρ’ όλο που είναι πλέον εξόριστος στην Αρμενία, στέλνει τις ορδές των ροπαλοφόρων συμμοριτών μοναχών να σαρώσουν τα “είδωλα”, δηλαδή ό,τι έχει απομείνει από τους ναούς, τα αγάλματα και τους βωμούς της Παλαιστίνης και της Συρίας. 

Όπως γράφει ο Σουβέν:

«… ενθαρρύνει από τον τόπο της εξορίας του στην Αρμενία τις συμμορίες των μοναχών που λεηλατούσαν τα Εθνικά Ιερά στη Φοινίκη».

και

«…όταν οι χωρικοί της Φοινίκης σκοτώνουν ή βγάζουν εκτός μάχης τους φανατισμένους ζηλωτές, ο Ιωάννης παρακινεί όσους παραμένουν γεροί να συνεχίσουν όπως οι καπετάνιοι στην καταιγίδα… τους προσφέρει δε κάθε υλική βοήθεια… και πληρώνει τους επιστάτες και τους εργάτες των κατεδαφίσεων των Ιερών.

«Αν κοιτάξεις στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας (των Ελλήνων φιλοσόφων), όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν από σκουλήκια… Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους… Εμείς όμως, δεν παραιτούμαστε από την μάχη εναντίον τους».

(«Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Ξ', 59.369-370)

«Πού είναι τώρα οι σοφοί των Ελλήνων με τα πυκνά τους γένια, με τους έξωμους χιτώνες τους και με τα παραφουσκωμένα λόγια; Όλη την βάρβαρη Ελλάδα ο σκηνοποιός (ο Παύλος) επέστρεψε (εκχριστιάνισε). Ας είναι ανάμεσά τους κι αυτός ο περιβόητος Πλάτων, που τρεις φορές πήγε στη Σικελία, γεμάτος επίδειξη και κομπορρημοσύνη, μα κανείς δεν του έδωσε προσοχή. Όμως εκείνος ο σκηνοποιός όχι μόνο στη Σικελία, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σ’ όλη την οικουμένη πέταξε και δεν σκανδάλισε, και είναι φυσικό, γιατί οι διδάσκαλοι δεν καταφρονούνται από την εργασία τους αλλά από τα ψέματά τους».

(«Ερμηνεία εις την “Προς Ρωμαίους επιστολήν”», 60.407)

«Πόσο κόπιασε ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίας και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ τους και ανίσων και για τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης -διότι αυτά στη ζωή είναι περισσότερο άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα- και χωρίς να ωφελήσει πολύ ή λίγο με τις συζητήσεις αυτές εγκατέλειψε έτσι τη ζωή;»

(«Ερμηνεία εις την “Α΄ Κορινθίους επιστολήν”», Ομιλία Δ', 61.34)

«Οι Έλληνες φιλόσοφοι και ρήτορες, είναι καταγέλαστοι και δεν διαφέρουν από τα παιδιά που λένε ανοησίες. Γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν με το μέρος τους ούτε έναν σοφό η άσοφο, ούτε άνδρα ή γυναίκα, ούτε ένα μικρό παιδί από τόσα έθνη κι από τόσους λαούς, αλλά προκαλούσαν τόσα γέλια τα βιβλία που είχαν γράψει, ώστε, μόλις τα παρουσίαζαν, να εξαφανίζονται, γι' αυτό και χάθηκαν τα περισσότερα... Ποτέ δεν έκαμαν το σωστό, αλλά ήσαν δειλοί, φιλόδοξοι, αλαζόνες και είχαν ασυλλόγιστα πάθη... Ο Ελληνισμός μπορεί ν' απλώθηκε σ' όλη τη γη και να κατέκτησε τις καρδιές των ανθρώπων, καταλύθηκε όμως με την δύναμη του Χριστού και το κήρυγμά μας φυτεύτηκε στις ψυχές των ανθρώπων... Και όσοι ήταν άπιστοι εντυπωσιάστηκαν από την διδασκαλία του Ιησού και περιφρόνησαν την δουλοπρέπεια, την ανελευθερία και την ποταπότητα των Ελλήνων. Όλοι διέκριναν την ευγένεια των μέσων που χρησιμοποιούν οι χριστιανοί, σε αντίθεση με την αισχρότητα των Ελλήνων».

(«Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 11-12, 15, 40)

[σ.σ.: Ολόκληρο αυτό κείμενο, είναι ένας λίβελλος εναντίον των Ελλήνων και του Ελληνισμού.]

«Όλα αυτά τα λόγια της ελληνικής μωρίας, είναι παραληρήματα που προκαλούν το γέλιο. Διότι όπως ακριβώς εάν κάποιος αποτολμά να σημαδεύει τον ουρανό με το τόξο του προσπαθώντας να τον κάνει κομμάτια με τα βέλη του ή να αποστερέψει τον ωκεανό με το να τον αδειάζει με τα χέρια του, δεν θα υπάρχει κανένας εύθυμος που δεν θα γελάσει μαζί του, αλλά οι σοβαρότεροι θα χύσουν πολλά δάκρυα (για τα χάλια του). Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν οι Έλληνες μας αντιμιλούν, είναι καλό να γελάς εις βάρος τους και να κλαις για λογαριασμό τους. Διότι αυτοί επιχειρούν πολύ πιο κενόδοξα πράγματα απ’ αυτόν που ελπίζει ότι μπορεί να τραυματίσει τον ουρανό ή να αδειάσει τη θάλασσα».

(«Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 21)

«Όπου η μνήμη των μαρτύρων, εκεί και η ντροπή των Ελλήνων».

(«Εις τον άγιον ιερομάρτυραν Βαβύλαν», παρ. β')

«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα…».

(«Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Α', 59.31)

«Tα παιδιά να υπακούτε στους γονείς σας σύμφωνα με το θέλημα του Kυρίου… Εκτός κι αν ο γονέας είναι Έλληνας...».

(«Προς Eφεσίους επιστολήν», Oμιλία KA', παρ. α')

«Τι όμως, άγιος είναι ο ναός του Σεράπιδος διά τα βιβλία; (αναφέρεται στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης που υπήρχαν στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας) Μη γένοιτο! Αλλ’ εκείνα μεν (τα ιουδαϊκά αυτά βιβλία) έχουν την δική τους αγιότητα, στον τόπο όμως (στο Σεράπειο δηλαδή) δεν την μεταδίδουν...αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον... μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων... και παρ’ αυτών (των Ελλήνων) στέκει εκεί βωμός απάτης αόρατος, εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι... Κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε (διέδωσε) ότι δαίμονες κατοικούν εκεί».

(«Λόγοι κατά Ιουδαίων», Λόγος Α', παρ. στ')

«Κανένας δεν πρέπει να δίνει στα παιδιά του ονόματα των (Ελλήνων) προγόνων του, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά να δίνει τα ονόματα των δικαίων (δηλ. εβραϊκά, της Παλαιάς Διαθήκης), των μαρτύρων, των επισκόπων και των αποστόλων».

(«Περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα»)

«Που είναι τώρα τα έργα του Πλάτωνα, του Πυθαγόρα και των Αθηναίων (φιλοσόφων); Οι ψαράδες (Απόστολοι) και ο σκηνοποιός (Παύλος) διέδωσαν το έργο τους όχι μόνο στην Ιουδαία, αλλά και στη γλώσσα των βάρβαρων, κάτι που οι Έλληνες μόνο στον ύπνο τους θα φαντάζονταν».

(«Ομιλία Η', λεχθείσα εν τη εκκλησίᾳ τη επὶ Παύλου, Γότθων αναγνόντων, και πρεσβυτέρου Γότθου προομιλήσαντος», παρ. α')

«Αφανίσαμε από προσώπου γης κάθε ίχνος παιδείας, τέχνης και φιλοσοφίας του αρχαίου κόσμου».

(«Ο ανθελληνισμός στα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα» [Γεώργιος Σιέττος])

-Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος:

«Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου ελληνικά χέρια και ούτε ελληνικά τραγούδια να μολύνουν τα αφτιά και την γλώσσα μου».

(«Επιτάφιος εις τον πατέρα, παρόντος Βασιλείου», παρ. ι')

«Οι αμόρφωτοι (Έλληνες) φιλόσοφοι, ενώ μυθολογούσαν για τα άστρα και δημιούργησαν την αστρολογία, δεν κατάφεραν να εξηγήσουν πως μας διοικεί ο Θεός».

(«Λόγος προς αστρονόμους»)

«(Η βάπτιση του Ιησού), δεν είναι μυστήριο απατηλό, ούτε ελληνική απάτη και μέθη. Είναι μυστήριο θείο και λαμπρό».

(«Εις τα Άγια Φώτα», παρ. α')

«Η σοφία των Ελλήνων είναι τύφος... Οι Έλληνες είναι αλαζόνες... δεισιδαίμονες... αυθάδεις...».

(«Εις Ηρώνα τον φιλόσοφον»)

«Ποίος Ευκλείδης εμιμήσατο ταύτα, γραμμαίς εμφιλοσοφών ταις ουκ ούσαις, και κάμνων εν ταις αποδείξεσι; Τίνος Παλαμήδους τακτικά κινήματά τε και σχήματα γεράνων, ως φασι, και ταυτά παιδεύματα κινουμένων εν τάξει, και μετά ποικίλης της πτήσεως; Ποίοι Φειδίαι και Ζεύξιδες και Πολύγνωτοι, Παρράσιοι τε τινες και Αγλαοφώντες, κάλλη μεθ᾿ υπερβολής γράφειν και πλάττειν ειδότες;».

(«Λόγος θεολογικὸς Β', περὶ Θεολογίας», παρ. 25)

Και ένα τελευταίο που δηλώνει το ήθος του:

«Τίποτα δεν μπορεί να επιβληθεί καλύτερα στον κόσμο από τη μωρολογία• όσο λιγότερο καταλαβαίνουν κάτι, τόσο περισσότερο το θαυμάζουν»! («Ἐπειδὴ τὸ μὲν ῥᾳδίως ληπτὸν, ἅπαν εὐκαταφρόνητον· τὸ δὲ ὑπὲρ ἡμᾶς, ὅσῳ δυσεφικτότερον, τοσούτῳ θαυμασιώτερον· καὶ γυμνάζει τὸν πόθον ἅπαν τὸ διαφεῦγον τὴν ἔφεσιν»)

(«Περί φιλοπτωχίας», παρ. λγ').

 

Η φωτογραφία από το γνωστό ντοκιμαντέρ του Κώστα Γαβρά, με τους μοναχούς να γκρεμίζουν το αέτωμα του Παρθενώνα.

Οι κάτοικοι του Ευρώτα δεν θα θυσιάσουμε τις ζωές μας και το μέλλον του τόπου μας για τα συμφέροντα της ΤΕΡΝΑ

 

Δημοσιεύουμε κείμενο που λάβαμε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο από την Επιτροπή Αγώνα Κατοίκων Ευρώτα.

Η περιφερειακή αρχή και  η ΤΕΡΝΑ  υπέγραψαν  σήμερα την ενεργοποίηση της κοστοβόρας και αντιπεριβαλλοντικής  σύμβασης ΣΔΙΤ απορριμμάτων αγνοώντας τις αντιδράσεις των κατοίκων, τις αποφάσεις του ΔΣ Ευρώτα που εναντιώνεται στο έργο (άρνηση έγκρισης κυκλοφοριακού κόμβου, καταγγελία στην ΕΕ κ.α) καθώς και τις εκδικάσεις που εκκρεμούν (αίτηση ακυρώσεως στο ΣΤΕ από τους δήμους των περιοχών, αίτηση αναστολής εργασιών του Δήμου Ευρώτα). 

Γίνεται φανερό, ότι «σπεύδουν» να βάλουν την υπογραφή τους στην σύμβαση για να διασφαλίσουν  την κερδοφορία  της ΤΕΡΝΑ για τα επόμενα 28 χρόνια την οποία με βάση τους όρους της σύμβασης (Παράρτημα 6) θα κληθούμε να  χρυσοπληρώνουμε εμείς  μέσω  των αποζημιώσεων και των εγγυημένων  ποσοτήτων σκουπιδιών που οφείλουν να «παραδίδονται» στην πόρτα των εργοστασίων ανεξαρτήτως του πόσα παράγει κάθε περιοχή.  Αξίζει να σημειωθεί ότι με την σύμβαση αυτή τα τέλη που πληρώσουμε για την διαχείριση των απορριμμάτων αναμένεται να πενταπλασιαστούν.  

Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα με όλα αυτά, η «αγαστή» συνεργασία Περιφέρειας Πελοποννήσου και ΤΕΡΝΑ έχει φανεί εξάλλου  από την απόφαση της οικονομικής επιτροπής για τον ορισμό δικηγόρου για την υπεράσπιση του θεάρεστου έργου κατά την εκδικαση στο ΣΤΕ αλλά και με την «αντιαγωγή» του Φορέα Διαχείρισης Στεραίων Αποβλήτων (ΦΟΔΣΑ) στην αίτηση αναστολής εργασιών του Δήμου Ευρώτα.   

Εδώ και μια δεκαετία όλες οι κυβερνήσεις και οι περιφερειακές αρχές εναλλάξ προώθησαν το έργο αυτό, δίνοντας την σκυτάλη ο ένας στον άλλο.  Η «σκυταλοδρομία» ξεκίνησε  το 2014 με  την περιφερειακή αρχή Τατούλη (με τις ευλογίες της τότε διακομματικής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) η οποία αποδέχτηκε ακόμα και πλαστά συμβόλαια για να βρεθούν οι αναγκαίες εκτάσεις και να προχωρήσει η κατασκευή των μονάδων, στην συνέχεια όταν τα συμβόλαια κατέπεσαν  στις δικαστικες αίθουσες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου της (10/2018)  κήρυξε τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις των αναγκαίων  εκτάσεων  ενώ  η κυβέρνηση (ΝΔ) Μητσοτάκη  όταν μετά από την κινητοποίηση μας    (9/2019)  το περιφερειακό συμβούλιο καταψήφισε τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις «εφεύρε» ειδική φωτογραφική τροπολογία που η αρμοδιότητα πέρασε στις απόλυτα ελεγχόμενες οικονομικές επιτροπές.

Τέλος, ένα ακόμα «κατόρθωμα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η εξασφάλιση της αναγκαίας χρηματοδότησης του έργου μέσω του Ταμείο Δημοσίων επενδύσεων όταν η ΕΕ (8/2020)  απέρριψε   το φάκελο χρηματοδότησης του έργου χαρακτηρίζοντας το υπερκοστολογημένο, υπερδιαστασολογημένο και αντιπεριβαλλοντικό.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι κυβερνήσεις και περιφέρεια  δε δίνουν «δεκάρα τσακιστή» για τις ζωές μας, για τους φυσικούς πόρους  της περιοχής μας και για το μέλλον των αγροτικών μας προϊόντων. Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από όλους αυτούς, τους διαμηνύουμε ότι:

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΕΥΡΩΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΒΑΛΕΙ ΚΑΜΙΑ  ΥΠΟΓΡΑΦΗ  ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΗ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ!

ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΣΙΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ  ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ!

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΤΣΑ ΤΟΥΣ!

ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΤΟΥΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ!

Οι ανταγωνισμοί για τα κέρδη καθορίζουν τους ρυθμούς παραγωγής και διάθεσης

 

 

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν: Ο καπιταλισμός είναι ο πραγματικός και ορατός «ιός»!

 

Copyright 2020 The Associated

«Οσο περισσότερο καθυστερούμε να παρέχουμε εμβόλια, εξετάσεις και θεραπείες σε όλες τις χώρες, τόσο περισσότερο θα αντέξει ο ιός, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα για νέες μεταλλάξεις και η πιθανότητα τα σημερινά εμβόλια να καταστούν αναποτελεσματικά, τόσο δυσκολότερο θα είναι να αντιμετωπίσουν όλες οι χώρες την πανδημία», σημείωσε την περασμένη βδομάδα ο γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, προειδοποιώντας για τις συνέπειες του λεγόμενου «εθνικισμού των εμβολίων».

Πέρα από τις διαπιστώσεις, πάντως, το βασικό ερώτημα είναι γιατί υπάρχουν οι καθυστερήσεις στην παγκόσμια παραγωγή εμβολίων και στον εφοδιασμό των κρατών. Και η απάντηση είναι ότι τα προγράμματα εμβολιασμού σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη εξελίσσονται με τους ρυθμούς που επιβάλλουν η παραγωγή με σκοπό το κέρδος, ο επιχειρηματικός και γεωπολιτικός ανταγωνισμός, η προστασία της «πνευματικής ιδιοκτησίας» των φαρμακευτικών ομίλων.

Δηλαδή, ένα σημαντικό «όπλο» προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πανδημία του SARS-CoV-2 βρίσκεται στα χέρια των μονοπωλίων του Φαρμάκου και αυτά καθορίζουν αν τους συμφέρει να αναπτυχθεί ένα εμβόλιο, με τι ρυθμούς θα παράγουν ώστε να έχουν το μέγιστο κέρδος, ποιος θα το πάρει πρώτος και πότε.

Η πηγή του προβλήματος, δηλαδή, που όλοι προσπαθούν να αποσιωπήσουν, είναι ότι η παραγωγή των εμβολίων γίνεται με σκοπό το κέρδος και όχι για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Οτι στο πλαίσιο αυτού του σάπιου συστήματος, οι λαοί είναι όμηροι των ομίλων και της πολιτικής στήριξης των επιχειρηματικών συμφερόντων από όλες τις αστικές κυβερνήσεις και τα κόμματα, με την ανάγκη αντιμετώπισης της πανδημίας, που έχει προκαλέσει εκατομμύρια θανάτους, να μπαίνει σε δεύτερο πλάνο για τα μονοπώλια.

Αντίθετα, αν το Φάρμακο δεν ήταν καπιταλιστική ιδιοκτησία, αλλά κοινωνικό αγαθό, στο πλαίσιο ενός άλλου τρόπου οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής, με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο, θα προωθούνταν η παγκόσμια επιστημονική συνεργασία για την ανάπτυξη εμβολίων, θα υπήρχε έγκαιρα σχεδιασμός προκειμένου να αξιοποιηθούν όλες οι παραγωγικές δυνατότητες για μαζική παραγωγή εμβολίων, ώστε να καλυφθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα ο πληθυσμός και να αντιμετωπιστεί η πανδημία.

Ολα αυτά εμποδίζονται από το κυνήγι του κέρδους και τον ανταγωνισμό των μονοπωλιακών ομίλων που κατέχουν τις πατέντες και τα πνευματικά δικαιώματα, δεν μεταβιβάζουν σε άλλες παραγωγικές μονάδες την τεχνογνωσία, αποφασίζουν πόσες ποσότητες εμβολίων θα παράξουν ανάλογα με την απόδοση των επενδύσεων, επωφελούνται από την έλλειψη εμβολίων που διατηρεί υψηλά τις τιμές.

Οι λαοί χρυσοπληρώνουν τις φαρμακευτικές

Με το ξέσπασμα της πανδημίας, προκειμένου οι φαρμακευτικοί όμιλοι να έχουν επιχειρηματικό κίνητρο και διασφάλιση κερδών, ώστε να προχωρήσουν στην ανάπτυξη ενός εμβολίου, συνολικά, οι κυβερνήσεις παρείχαν - με χρήματα των λαών - περίπου 7,5 δισ. ευρώ, σύμφωνα με την εταιρεία ανάλυσης επιστημονικών στοιχείων «Airfinity», ενώ «φιλανθρωπικά» ιδρύματα και «μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί» διέθεσαν περίπου 1,7 δισ. ευρώ, από δωρητές.

Οπως αναφέρουν αναλυτές της εταιρείας στο BBC, αρχικά οι εταιρείες δεν βιάστηκαν να χρηματοδοτήσουν ερευνητικά προγράμματα εμβολίων και μόνο όταν τα κράτη και οι οργανισμοί παρενέβησαν με δεσμεύσεις χρηματοδότησης αυτές άρχισαν να εργάζονται πάνω στα εμβόλια.

Αφού οι λαοί χρυσοπλήρωσαν τις φαρμακευτικές για να ιδιοποιηθούν και να εξελίξουν πολύχρονη έρευνα για τους κορονοϊούς που είχε συντελεστεί σε δημόσια ιδρύματα, οι κυβερνήσεις των πιο ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών προχώρησαν σε «εικονικά συμβόλαια», ποντάροντας σε εμβόλια που βρίσκονταν σε πειραματικό στάδιο, δίνοντας μη επιστρεπτέες προκαταβολές και μάλιστα υπογράφοντας «λευκά χαρτιά», αποδεχόμενες τους όρους που έθεταν οι φαρμακευτικές εταιρείες.

Επίσης, οι τιμές των εμβολίων, που κρατιούνται μυστικές, καθορίζονται από την προσφορά και τη ζήτηση, συνεπώς οι φαρμακευτικές εταιρείες κερδίζουν ακόμη περισσότερα από τη σημερινή έλλειψη εμβολίων.

Οι κυβερνήσεις υπερασπίζονται το «δικαίωμα» στην πατέντα

Ως προς το θέμα της τεχνογνωσίας, της πατέντας και της πνευματικής ιδιοκτησίας των φαρμακευτικών εταιρειών, προφανώς δεν τέθηκε κανένα θέμα, ούτε υπήρξε συζήτηση να μπει στους όρους των συμβολαίων.

Οπως σημειώνει ο διευθυντής της ερευνητικής ομάδας «Medicines Law and Policy», όχι μόνο δεν υπήρξε ως προϋπόθεση από τις κυβερνήσεις για την παροχή δημόσιας χρηματοδότησης στη φαρμακοβιομηχανία, αντίθετα οι εταιρείες χρηματοδοτήθηκαν ουσιαστικά «άνευ όρων».

Μάλιστα, οι κυβερνήσεις των ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών υπερασπίζονται «με νύχια και με δόντια» το «δικαίωμα» της φαρμακοβιομηχανίας στην πατέντα και την καπιταλιστική ιδιοκτησία στην έρευνα, και αυτό δεν αλλάζει σε συνθήκες παγκόσμιας πανδημίας.

Τον περασμένο Μάη, στην καρδιά της πανδημίας, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, σε μια ...συμβολική κίνηση, κάλεσε τις εταιρείες - κατόχους των πνευματικών δικαιωμάτων να μοιραστούν τις πατέντες των εμβολίων τους σε μια κοινή επιστημονική ομάδα του ΠΟΥ.

Κάλεσε επίσης τα κράτη να συμπεριλάβουν αντίστοιχες ρήτρες στα συμβόλαια με τις φαρμακευτικές εταιρείες. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ, με τις φαρμακευτικές εταιρείες να ξεκαθαρίζουν με απανωτές δηλώσεις ότι η δημοσιοποίηση της πατέντας θα σήμαινε πρακτικά ότι δεν υπάρχει «κίνητρο για επενδύσεις».

«Είναι ανοησία ή ακόμη και επικίνδυνο να υποστηρίξουμε μια τέτοια πρωτοβουλία», δήλωνε το Μάη ο διευθύνων σύμβουλος της «Pfizer», Αλμπερτ Μπουρλά, ενώ ο γενικός διευθυντής της Διεθνούς Φαρμακευτικής Ενωσης (IFPMA) ξεκαθάρισε πως αν δεν ισχύει η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας σε περίοδο πανδημίας «δεν θα υπάρξει ούτε ένα εμβόλιο».

Στη συνεδρίαση του ΠΟΥ τον περασμένο Νοέμβρη σχεδόν τα μισά κράτη ανάμεσά τους οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Ιαπωνία, η ΕΕ κ.ά., αντιστάθηκαν σθεναρά σε αίτημα της Νότιας Αφρικής και της Ινδίας να ανασταλούν οι πατέντες σε ορισμένες χώρες, για να αυξηθεί η παραγωγή θεραπειών, τεστ και εμβολίων για τον περιορισμό της πανδημίας.

«Ενδοοικογενειακή» κόντρα για τα εμβόλια στην ΕΕ

Σε αυτό το φόντο συνεχίζεται και η «ενδοοικογενειακή» αντιπαράθεση μεταξύ της ΕΕ και της βρετανο-σουηδικής φαρμακευτικής εταιρείας «AstraZeneca», που έχει και γεωπολιτικές προεκτάσεις ως προς τις ανταγωνιστικές σχέσεις ΕΕ - Μεγάλης Βρετανίας.

Η «AstraZeneca» ανακοίνωσε πως αντί για 80 εκατ. δόσεις το πρώτο τρίμηνο, θα παραδώσει στην ΕΕ περίπου 30 εκατ. λόγω «προβλημάτων στην παραγωγή», ενώ δεν είναι καν ξεκάθαρο αν το συμβόλαιο που υπέγραψε με την ΕΕ την υποχρεώνει να παραδώσει συγκεκριμένο αριθμό δόσεων.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της «AstraZeneca», Πασκάλ Σοριό, «το συμβόλαιο με τη Βρετανία κλείστηκε τρεις μήνες πριν από τις Βρυξέλλες». Εξάλλου, πρόσθεσε, η εταιρεία του δεν υποχρεούται από το συμβόλαιο να παραδώσει συγκεκριμένες ποσότητες εμβολίου.

Η «AstraZeneca» συνήψε με την ΕΕ συμφωνία «καλύτερης δυνατής προσπάθειας», επειδή «οι Βρυξέλλες ήθελαν να προμηθεύονται λίγο - πολύ ταυτόχρονα με τους Βρετανούς - παρόλο που αυτοί είχαν υπογράψει τρεις μήνες νωρίτερα. Γι' αυτό υποσχεθήκαμε να προσπαθήσουμε, αλλά δεν δεσμευτήκαμε με συμβόλαιο», είπε ο Σοριό, προσθέτοντας πως η παραγωγή έχει μείνει πίσω κατά δύο μήνες σε σχέση με τις αρχικές προβλέψεις.

Η ΕΕ εμφανίζεται ενοχλημένη για τις μειωμένες παραδόσεις εμβολίων και για το γεγονός ότι η προμήθεια εμβολίων στη Μεγάλη Βρετανία εξελίσσεται κανονικά.

«Η παρασκευή εμβολίων είναι πολύ περίπλοκη και μπορεί να χρειαστούν εργασίες για αύξηση της παραγωγικής ικανότητας που οδηγούν σε καθυστερήσεις», όμως σε αυτήν την περίπτωση «θα πρέπει να επηρεαστούν όλοι με τον ίδιο τρόπο και όχι μόνο η ΕΕ», είπε χαρακτηριστικά ο Γερμανός υπουργός Υγείας, Γενς Σπαν.

Κι ενώ όλη η λογική της ΕΕ - και όλων των ιμπεριαλιστικών κέντρων - για την υποτιθέμενη «διασφάλιση εμβολίων» βασίζεται ακριβώς στη λογική «όποιος πληρώνει, παίρνει», η επίτροπος Υγείας της ΕΕ, Στέλλα Κυριακίδη, επέμεινε ότι εκατομμύρια δόσεις που παράχθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει τώρα να μεταφερθούν στην ΕΕ, απορρίπτοντας το επιχείρημα ότι η βρετανική κυβέρνηση έχει υπογράψει τρεις μήνες νωρίτερα από τις Βρυξέλλες.

Παράλληλα, η Κομισιόν κατάρτισε μηχανισμό ελέγχου και περιορισμού των εξαγωγών εμβολίων που έχουν παραχθεί σε εργοστάσια της ΕΕ, προς «τρίτες χώρες», με το βλέμμα στραμμένο στη Βρετανία.

Σε ανακοίνωσή της η «AstraZeneca» ξεκαθάρισε πως «κάθε αλυσίδα εφοδιασμού αναπτύχθηκε με εισροές και επενδύσεις από συγκεκριμένες χώρες ή διεθνείς οργανισμούς βάσει των συμφωνιών εφοδιασμού, συμπεριλαμβανομένης της συμφωνίας μας με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή».

«Καθώς κάθε αλυσίδα εφοδιασμού έχει δημιουργηθεί για να καλύψει τις ανάγκες μιας συγκεκριμένης συμφωνίας, το εμβόλιο που παράγεται από οποιαδήποτε αλυσίδα εφοδιασμού είναι αφιερωμένο στις σχετικές χώρες ή περιοχές και γίνεται χρήση της τοπικής παραγωγής όπου είναι δυνατόν», συμπληρώνει.

Η ΕΕ έχει κλείσει συμβόλαιο 350 εκατ. ευρώ για 400 εκατ. δόσεις του εμβολίου, χωρίς να έχει καταβληθεί όλο το ποσό, σύμφωνα με ρεπορτάζ στον διεθνή Τύπο, ενώ ενδεικτικό της υποκρισίας είναι το ότι αρνείται να δώσει στη δημοσιότητα, όπως έχει ζητήσει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, τις συμφωνίες που έχει κλείσει με τα μονοπώλια του Φαρμάκου.

Ε. Μ.

 

Ριζοσπάστης