Η προκλητική ανισότητα του παγκόσμιου καπιταλισμού: στοιχεία και συμπεράσματα

Η προκλητική ανισότητα του παγκόσμιου καπιταλισμού: στοιχεία και συμπεράσματα

Το καπιταλιστικό σύστημα είναι το σύστημα που τρέφεται από την αδικία και τον άνισο καταμερισμό του πλούτου. Ο Μαρξ προέβλεψε ότι η ανάπτυξη του καπιταλισμού θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη συγκέντρωση του κεφαλαίου, μια τεράστια συσσώρευση του πλούτου από τη μια πλευρά της κοινωνίας και συσσώρευση φτώχειας, μιζέριας και αφόρητων βασάνων από την άλλη.

Πιο συγκεκριμένα, συμφώνα με την έκθεση για τον Παγκόσμιο Πλούτο του 2012 της ελβετικής τράπεζας Κρεντί Σουίς, 29 εκατομμύρια άτομα έχουν προσωπική περιουσία πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια σε όλον τον κόσμο, δηλαδή το 0,6 % του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχουν συνολικά περιουσία αξίας 87,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία αντιστοιχεί στο 39,3% του παγκόσμιου πλούτου. Αν φυσικά σε αυτούς συμπεριλάβουμε και τους εύπορους, δηλαδή αυτούς που έχουν στη κατοχή τους περιούσιες από 100.000 μέχρι 1 εκατομμύριο δολάρια και αντιστοιχούν στο 7,5% του παγκόσμιου πληθυσμού, βλέπουμε ξεκάθαρα πως το 8,1 % του πληθυσμού της Γης κατέχει το 82,4 % του παγκόσμιου πλούτου. Αυτό σημαίνει ότι το υπόλοιπο 92% του πληθυσμού της Γης κατέχει μετά βίας το 18% του παγκόσμιου πλούτου. Ακόμη πιο συγκλονιστικό είναι το γεγονός ότι στο 70% του παγκόσμιου πληθυσμού αντιστοιχεί το 3% του παγκόσμιου πλούτου.

Αυτή η ανισότητα δεν έχει να κάνει με πλούσιες και φτωχότερες χώρες. Αναλυτικότερα, οι Γάλλοι εκατομμυριούχοι είναι αναλογικά περισσότεροι από τους Γερμανούς, γεγονός το οποίο μπορεί να προκαλέσει έκπληξη αν σκεφτούμε πως η γερμανική οικονομία, εδώ και δεκαετίες θεωρείται η πιο ισχυρή ευρωπαϊκή οικονομία. Επιπλέον, όσον αφορά τον τομέα των επενδύσεων, αξίζει να σημειωθεί πως πρωταθλητές για το πρώτο πεντάμηνο του 2011 αναδεικνύονται οι Έλληνες εφοπλιστές στις αγοραπωλησίες πλοίων έχοντας επενδύσει 1,9 δισ. για την αγορά 67 πλοίων, σύμφωνα με τα στοιχεία του ναυλομεσιτικού οίκου Allied Shipbroking. Και αυτά, σε μια χώρα όπου σημειώνονται λιποθυμιές μαθητών από ασιτία και αυτοκτονίες λόγω κρίσης.

Όμως σε τι οφείλεται αυτή η ανισότητα; Η βάση της διαδικασίας συγκέντρωσης του κεφαλαίου βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις πλεονεκτούν σε σχέση με τις μικρές, λόγω του ότι όσο πιο μεγάλο είναι το κεφάλαιο τόσο πιο μεγάλο αριθμό εργατών εκμεταλλεύεται. Όταν γεννήθηκε το καπιταλιστικό σύστημα, οι σχέσεις μεταξύ των καπιταλιστών καθορίζονταν από τον ανταγωνισμό, ο οποίος ήταν το βασικό κίνητρο της καπιταλιστικής προόδου. Η αντικατάσταση του ανταγωνισμού από το μονοπώλιο σήμανε την αρχή της αποσύνθεσης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Τώρα που βρισκόμαστε στη πιο βαθιά κρίση του καπιταλισμού, η πίτα των κερδών για τους καπιταλιστές μειώνεται και αυτοί επιδιώκουν να διατηρήσουν τα κέρδη τους. Αυτό το πετυχαίνουν περικόπτοντας μισθούς και συντάξεις από τους εργαζόμενους, αυξάνοντας τη φορολογία, ενώ αυτοί απολαμβάνουν φοροαπαλλαγές και τέλος φορτώνοντας τα υπέρογκα χρέη που οι ίδιοι δημιούργησαν, στις πλάτες των εργαζομένων.

Ποιά είναι η λύση στην ανισότητα αυτή; Όπως εξηγήσαμε παραπάνω η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στο καπιταλιστικό σύστημα. Τώρα που βιώνουμε την πιο βαθιά ιστορικά κρίση, τα αποτελέσματα της ανισότητας φαίνονται πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Η απάντηση πρέπει να δοθεί από τους εργαζομένους, οι οποίοι είναι απαραίτητο να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους και κατά συνέπεια τα μέσα παραγωγής της κοινωνίας, με σκοπό να σχεδιάσουν δημοκρατικά την οικονομία, σε εθνική αλλά και στη συνέχεια σε παγκόσμια κλίμακα. Να ξεριζώσουν δηλαδή μια για πάντα το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Μόνο έτσι θα μπορέσει να υπάρξει δίκαιος καταμερισμός του παγκοσμίου πλούτου, και απαλλαγμένος από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, ο άνθρωπος θα είναι πραγματικά ελεύθερος.

Λεφτά υπάρχουν. Για τους..........τραπεζίτες!!!!!!!

Λεφτά υπάρχουν. Για τους..........τραπεζίτες!!!!!!! 




Κόντρες, αντιθέσεις και νέα παζάρια κάνουν την εμφάνισή του και γύρω από την υπόθεση της «ανακεφαλαιοποίησης» των τραπεζών, δηλαδή για τις δρομολογούμενες αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων, οι οποίες στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι θα καλυφθούν μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και από τον προβλεπόμενο πακτωλό των διακρατικών ενισχύσεων.
Τα ποσά για την «ανακεφαλαιοποίησή» τους σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Τράπεζας της Ελλάδας φτάνουν 27,5 δισ. ευρώ. 
 Για τις λεγόμενες «κεφαλαιακές ανάγκες» των τραπεζικών ομίλων θα απαιτηθούν ποσά: Εθνική 9,8 δισ. ευρώ, «Γιούρομπανκ» 5,8 δισ. ευρώ, με το υπό συγχώνευση επιχειρηματικό σχήμα Εθνική - «Γιούρομπανκ» στα 15,6 δισ. ευρώ, Πειραιώς 7,3 δισ. ευρώ, «Άλφαμπανκ» 4,6 δισ. ευρώ.
 Αναρτήθηκε από xristos bellos

Εφοπλιστές: Ετοιμάζουν ρεσάλτο στον πλούτο του λαού

Εφοπλιστές: Ετοιμάζουν ρεσάλτο στον πλούτο του λαού
«Μαχαίρια ακονίζουν» Έλληνες εφοπλιστές και ξένα μονοπώλια πάνω από τον υποθαλάσσιο ορυκτό πλούτο της χώρας. Πολυεθνικές κολοσσοί των επτά θαλασσών που πιάνουν όλο το φάσμα, από την έρευνα και την εξόρυξη, μέχρι την υγροποίηση, την αποθήκευση και μεταφορά καυσίμου. Δίνουν μιαν ιδέα ποιοι σκοπεύουν να καρπωθούν πετρέλαιο και φυσικό αέριο, να (ξανα)βγάλουν πακτωλό χρημάτων με την υποστήριξη αστικών κυβερνήσεων, της ΕΕ, άλλων μορφωμάτων του καπιταλισμού όπως η Χρυσή Αυγή που τάζει σε κάθε ιμπεριαλιστή μερίδιο από τον πλούτο αυτό του λαού και του τόπου.

Γενικά, με την ιδιωτικοποίηση των ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, τις προσφορές που κατατέθηκαν από ενεργειακούς γίγαντες του εξωτερικού, οι οποίοι βλέπουν την Ελλάδα ως ενεργειακό κόμβο και για άλλες αγορές, την ενδεχόμενη ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ και τα υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων που θα βγουν για πώληση, η χώρα γίνεται πεδίο οξύτατων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Ταυτόχρονα, αυτοί οι ανταγωνισμοί διαπλέκονται με ανταγωνισμούς ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα που σπεύδουν να τοποθετηθούν σε μια σειρά χρυσοφόρους (όπως διαβλέπουν) τομείς, και γι' αυτό αναπτύσσουν σχέσεις με μονοπώλια διαφορετικών ισχυρών καπιταλιστικών κρατών (άλλοι με ΗΠΑ, άλλοι με Ρωσία, Κίνα) προσβλέποντας ότι μέσα από μια τέτοια «συμμαχία» θα ισχυροποιηθούν για να «χτυπήσουν» περισσότερες, σημαντικότερες «δουλειές».

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το τελευταίο διάστημα δημοσιεύματα του οικονομικού Τύπου, επικαλούμενα αναλύσεις «εταιρειών συμβούλων» και «επενδυτικών τραπεζών» (Morgan Stanley, DVB Bank, Deutsche Bank, σκανδιναβικές τράπεζες που παρακολουθούν από κοντά τον κλάδο των υποθαλάσσιων γεωτρήσεων) τονίζουν ότι επιχειρηματικά συμφέροντα παγκόσμιου βεληνεκούς αναμένεται να στοιχηθούν πίσω από το «άνοιγμα» της ελληνικής «αγοράς» εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Οτι γενικά η Νοτιοανατολική Μεσόγειος αποδεικνύεται de facto ένα από τα πεδία μάχης στα οποία πρώτες θα συγκρουστούν σκληρά οι εταιρείες υπεράκτιων γεωτρήσεων, οι οποίες προηγούνται των μεγάλων ενεργειακών ομίλων που θα εκμεταλλευτούν τα ευρήματα.

Μάλιστα, η περιλάλητη αμερικανική τράπεζα επενδύσεων Morgan Stanley αναφέρει ότι η ζήτηση για υδρογονάνθρακες διεθνώς δημιουργεί συνθήκες «bull market» (ραγδαίας ανόδου της τιμής μετοχής) για τις μετοχές των ναυτιλιακών επιχειρήσεων που έχουν πλοία διεξαγωγής ερευνών. Κορυφαία επιλογή (για αγορά μετοχής) των τέτοιων «αναλυτών» φέρεται να είναι η νορβηγική Petroleum Geo-Services (PGS), εταιρεία που επιλέχτηκε από το ελληνικό δημόσιο να διενεργήσει σεισμογραφικές έρευνες σε Ιόνιο και νοτίως της Κρήτης, προκειμένου να εντοπιστούν τα σημεία που θα «χτυπήσουν» μετά οι εταιρείες εξόρυξης. Θυμίζουμε ότι εξετάστηκαν προσφορές που είχαν καταθέσει και άλλες επτά τέτοιες εταιρείες: TGS-NOPEC GEOPHYSICAL COMPANY ASA. DOLPHIN GEOPHYSICAL. ION GEOPHYSICAL CORPORATION. SPEC PARTNERS LTD. CGGVERITAS. SPECTRUM GEO LIMITED. FUGRO MULTICLIENT SERVICES AS. Η συμμετοχή οκτώ κορυφαίων στον κλάδο τους ξένων εταιρειών στο διαγωνισμό για τις σεισμικές έρευνες σε Κρήτη και Ιόνιο, αποτυπώνει το τεράστιο ενδιαφέρον των μονοπωλίων για τον ελληνικό υποθαλάσσιο ενεργειακό πλούτο.

Μετά την ολοκλήρωση των ερευνών και αφού εντοπιστούν κοιτάσματα, οι «παραχωρησιούχοι» των υπεράκτιων οικοπέδων (όσοι αναδειχτούν και επισήμως εκμεταλλευτές τους στους διαγωνισμούς των αστικών κυβερνήσεων) αναμένεται να αναζητήσουν πλοία που σχετίζονται με τις γεωτρήσεις βαθέων υδάτων (deepwater).
Ιλιγγιώδη ποσά

Ήδη Έλληνες εφοπλιστές που διαθέτουν πλοία και πλωτές πλατφόρμες υπεράκτιων γεωτρήσεων (ή ετοιμάζονται να αποκτήσουν), εξοπλισμός απολύτως απαραίτητος για εξορύξεις στις ελληνικές θάλασσες, παίρνουν θέση. Τα πλοία τους μπορούν να τρυπήσουν περιοχές όπου οι σεισμικές έρευνες υπέδειξαν και να ξεκινήσουν τη διαδικασία ανάκτησης κοιτασμάτων. Χαρακτηριστικό της έντασης κεφαλαίου του συγκεκριμένου ναυτιλιακού κλάδου είναι το κόστος των πλοίων αυτών, που υπολογίζεται σε 600.000.000 δολάρια για το καθένα. Επιπλέον, οι ημερήσιοι ναύλοι των πλοίων αυτών, ανάλογα με τον τύπο τους και το βάθος που καλούνται να φτάσουν, στις ναυλαγορές βγαίνουν με ναυλοσύμφωνα που «κλειδώνουν» ημερήσια έσοδα από 200.000 ως 600.000 δολάρια.

Χαρακτηριστικά η «Ocean Rig» που εξαγοράστηκε το 2008 από τη «DryShips» του εφοπλιστή Γιώργου Οικονόμου διαθέτει τέσσερα τέτοια πλοία και δύο πλατφόρμες γεώτρησης, και οι έξι μονάδες κατασκευασμένες για λειτουργία σε πολύ μεγάλα βάθη, συν το γεγονός ότι έχει υπό κατασκευή άλλα τρία τέτοια πλοία. Τα τρυπάνια και τα πλοία της δουλεύουν σε Αγκόλα, Κονγκό, Νορβηγία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Τουρκία, Γροιλανδία, νησιά Φόκλαντ, Καναδά, στα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ στον Κόλπο του Μεξικού, Νορβηγία, Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού, Βραζιλία, Τανζανία. Ενδεικτικά, η μια πλατφόρμα γεώτρησης που διαθέτει, η «Eirik Raude», αρχές Φλεβάρη έκλεισε 12μηνο ναυλοσύμφωνο για εργασίες στη Δυτική Αφρική έναντι 217.000.000 δολαρίων.

Ίσως, λόγω της τέτοιας διασποράς δραστηριοτήτων λέγεται ότι η «Ocean Rig» θα ανοίξει άλλα δύο νέα γραφεία σε Αγκόλα και Βραζιλία. Παραπέρα, τρυπάνια και πλοία της έχουν μισθωθεί σε μια σειρά πολυεθνικές ενεργειακούς κολοσσούς όπως «Exxon», BP, «Chevron», «Total», «Shell», «Petrobras», «Cairn Energy», «PetroCanada», «Imperial Oil», «Repsol», «Statoil Hydro», ENI, «Exxon». Συνεργασίες που δείχνουν και την αλληλοεξάρτηση των τέτοιων ελληνικών επιχειρήσεων με τα μονοπώλια του εξωτερικού, την σύμπλευσή τους όποτε είναι να βάλουν στο χέρι πλούτη των λαών.

Σημειωτέον ότι η «Ocean Rig» μεταφέρει από τη Νορβηγία στην Ελλάδα το αρχηγείο της, μετακινώντας εδώ και στελέχη της από τη Νορβηγία. Δύο λόγοι λέγεται ότι συντέλεσαν στη μετακόμιση. Kαταρχάς, ότι η Ελλάδα μελλοντικά θα αποτελέσει κόμβο για δραστηριότητες που σχετίζονται με εξορύξεις πετρελαίου και φυσικού αερίου. Δεύτερον ότι η διαχείριση πλέον μιας τέτοιας εταιρείας στην Ελλάδα συγκριτικά με τη Νορβηγία είναι πολύ πιο «ανταγωνιστική» από άποψη κόστους. Ότι με πρόσχημα την κρίση, οι αποδοχές των Ελλήνων στελεχών έχουν περικοπεί περίπου 30%, καθώς μπόνους και έξτρα αμοιβές έκαναν «φτερά».

Στο χώρο αυτό δραστηριοποιείται και ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Η «Metrostar» του έχει κατά 60% (το άλλο 40% η νορβηγική «Odfjell Drilling») την «Deep Sea Metro» που έχει στην κατοχή της δύο σύγχρονα πλωτά γεωτρύπανα (κτίστηκαν σε ναυπηγεία της Ν. Κορέας, παραδόθηκαν το 2011). Και αυτά έχουν ενοικιαστεί σε ενεργειακούς ομίλους. Το ένα τρυπά στην Τανζανία για το «BG Group» έναν από τα μεγαθήρια διεθνώς στην εξόρυξη φυσικού αερίου. Το άλλο στη Βραζιλία για την «Petrobras».

Στην αγορά των ultra - deepwater drillships (πλοία γεώτρησης βαθέων υδάτων) ετοιμαζόταν να εισέλθει και ο Βίκτορας Ρέστης, σύμφωνα με δηλώσεις του το καλοκαίρι 2012 στη Lloyds List. Από το 2010 εξαγόρασε την «Aries Offshore Services» με έδρα τη Νορβηγία, την μετονόμασε σε «Golden Energy Offshore» και διαχειρίζεται ήδη τέσσερα πλοία βοηθητικά προς τον κλάδο άντλησης πετρελαίου. Οσον αφορά τα πλωτά γεωτρύπανα, όπως ανέφερε, αγόρασε ποσοστό στην «Χ-Drill», η οποία ήταν σε συζητήσεις με ναυπηγεία σε Κορέα και Κίνα.
Κοπάδι οι καρχαρίες

Αλλά δεν σταματούν εκεί οι εφοπλιστές που συνωστίζονται πάνω από το ορυκτό πλούτο της χώρας. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Κεφάλαιο» της 15/12/2012 η εξόρυξη πετρελαίου ή φυσικού αερίου στη θάλασσα γεννά και ζήτημα επεξεργασίας τους. Στις λύσεις της offshore βιομηχανίας (όπως ονομάζεται η βιομηχανία υπεράκτιων εκμεταλλεύσεων υδρογονανθράκων) συμπεριλαμβάνονται τα δεξαμενόπλοια FPSO (Floating Production, Storage and Offloading - Παραγωγή, Αποθήκευση και Εκφόρτωση) για το αργό πετρέλαιο και για το φυσικό αέριο το οποίο μπορούν και να το υγροποιήσουν. Στο πεδίο αυτό φέρεται να ποντάρει για μεγάλους τζίρους ο Πέτρος Γ. Λιβανός που ελέγχει «μερίδιο» στην «Euronav», από τους μεγαλύτερους λειτουργούς τέτοιων πλοίων.

Ακολούθως η μεταφορά προς έναν τερματικό σταθμό όπως της Ρεβυθούσας (ή άλλους, νέους σταθμούς εκφόρτωσης φυσικού αερίου), γίνεται με δεξαμενόπλοια μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου ή LNG (Liquified Natural Gas). Στον κλάδο αυτό, όπου κάθε πλοίο γράφεται ότι κοστίζει περί τα 200.000.000 δολάρια, τα τελευταία χρόνια έχουν επενδύσει οι Γιάννης Αγγελικούσης («Maran Gas»), Γιώργος Προκοπίου («Dynagas»), Γιώργος Οικονόμου («Cardiff»), Θ. Κανελλάκης («Alpha Tankers») και Πέτρος Γ. Λιβανός («GasLog» όπου συμμετέχει και το ίδρυμα «Ωνάση»).

Τέλος, αυτή η offshore βιομηχανία έχει μεγάλες ανάγκες και από υποστηρικτικές υπηρεσίες που παρέχουν εξειδικευμένοι στόλοι ρυμουλκών και μεταφορικών φορτηγίδων ή γερανών, κλάδος όπου διαθέτουν στόλους όμιλοι όπως του Τσαβλίρη και η «Βερνίκος - Αργοναύτης».

Αυτοί οι οξύτατοι μονοπωλιακοί ανταγωνισμοί στο έδαφος της Ελλάδας, οι «επενδύσεις», οι διαγκωνισμοί για «συμβόλαια», οι ευκαιριακές συμμαχίες με γνώμονα αποκλειστικά τα κέρδη μιας χούφτας ολιγαρχών, τίποτε καλό δεν προοιωνίζονται για την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα της χώρας. Ίσα ίσα που ο, σε εξέλιξη, ανταγωνισμός στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου (με χώρες όπως ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Ισραήλ, Τουρκία κ.ά. να κονταροχτυπιούνται για κοιτάσματα, γεωτρήσεις, αγωγούς, δικαιώματα διέλευσης) εμπεριέχει κιόλας τον κίνδυνο γενικευμένου πολέμου στην περιοχή. Χώρια το γεγονός ότι (και) με πρόσχημα την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, ισοπεδώνεται ό,τι απέμεινε από εργασιακά, ασφαλιστικά, συνδικαλιστικά δικαιώματα. Τίποτε δεν έχει ο λαός να κερδίσει χαρίζοντας τον πλούτο της γης του και το μόχθο του στον ένα κεφαλαιοκράτη ή τον άλλον. Μονόδρομος ο ταξικός αγώνας του για λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία, για άλλη τάξη στην εξουσία, προκειμένου με κεντρικό σχεδιασμό, με αξιοποίηση του έμπειρου επιστημονικού, τεχνικού, εργατικού δυναμικού, να καλύπτονται στο έπακρο οι λαϊκές ανάγκες, με το λαό αφέντη στον τόπο και τον πλούτο του.

Iskra: Άλλαξαν τον τίτλο της παρέμβασης του Νίκου Μπογιόπουλου για να τον φέρουν σε αντιπαράθεση με την ΚΕ του ΚΚΕ

Iskra: Άλλαξαν τον τίτλο της παρέμβασης του Νίκου Μπογιόπουλου για να τον φέρουν σε αντιπαράθεση με την ΚΕ του ΚΚΕ

 

ΣHMEΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ: 

• Η λέξη "ηγεσία" δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου.
• Το ρήμα "οδηγεί" δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου.
• Η φράση "το κόμμα μας" δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου.

Με άλλα λόγια, ο τίτλος του Ίσκρα χαλκεύει απροκάλυπτα τις δεδηλωμένες προθέσεις και χαρακτήρα του κειμένου, "στήνοντας" κόντρα βάσης-ηγεσίας και βάζοντας στο στόμα του Μπογιόπουλου λόγια που ο ίδιος δεν λέει πουθενά στο κείμενό του.

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του για το τι ακριβώς συμβαίνει με τον Προσυνεδριακό και για τον ρόλο του Αριστερού Ρεύματος του ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτόν.

Πηγή: Lenin reloaded

Με ποια πλευρά είσαι φίλε

Με ποια πλευρά είσαι φίλε 
Ας ξεκινήσουμε με ένα τσιτάτο του ένγκελς, που είναι αρκετά διδακτικό κι επίκαιρο. Δυστυχώς δεν έχω πρόχειρη την παραπομπή και δε θυμάμαι από ποιο ακριβώς έργο προέρχεται. Οπότε θα προσπαθήσω να το αναπαράγω από μνήμης, όσο πιο πιστά μπορώ.
Λέει λοιπόν ο φρειδερίκος: κάποιοι σύντροφοι πιστεύουν πως με το δημόσιο διάλογο δίνουμε πατήματα στους αντιπάλους μας να μας χτυπήσουν και αδυνατίζουμε το κόμμα. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει όμως. Ίσα-ίσα, που οι εχθροί μας θα αναγκαστούν να παραδεχτούν: πόσο σπουδαίο είναι αυτό το κόμμα που έχει τη δύναμη να συζητά δημόσια για αυτά τα θέματα!

Αυτή είναι λοιπόν και σήμερα η κατάσταση κατά τη γνώμη μου. Το κόμμα διοργάνωσε έναν υποδειγματικό δημόσιο διάλογο, όπου εκφράστηκαν ανοιχτά όλες οι απόψεις, κριτικές κι υπερασπιστικές, θέτοντας έναν τεράστιο όγκο –ή μάλλον πλούτο- ιδεών και παρατηρήσεων προς αξιοποίηση από το συνέδριο, που αποτελεί μακράν ό,τι πιο ενδιαφέρον μπορεί να διαβάσει κανείς στον πολιτικό τύπο των ημερών.

Όλα αυτά
Σε πλήρη αντίθεση με το χυδαίο στερεότυπο για τη σιγή νεκροταφείου και τα… σταλινικά ποσοστά συμφωνίας με τη γραμμή που έρχεται από πάνω και την υπερψηφίζουν άκριτα τα μέλη.
Σε τέλεια αντίθεση με άλλους χώρους της πλουραλιστικής, μη μονολιθικής αριστεράς (που είναι μεταμοντέρνο ψηφιδωτό) με κατοχυρωμένηεσω-οργανωτική δημοκρατία, όπου κατά βάση κάνει ο καθένας του κεφαλιού του και δρα φραξιονιστικά ελεύθερα και στο παρασκήνιο. Αλλά κανείς δεν έχει να επιδείξει ούτε ένα αντίστοιχο διάλογο στο ενεργητικό του, πλούσιο, δημοκρατικό και σε τέτοια έκταση.
Και σε ευθεία αντίθεση με κάποια θρασύδειλα Ανθρωπάκια, που δεν έχουν το θάρρος της γνώμης και της υπογραφής τους και κρύβονται σε διαδικτυακούς υπονόμους, που αποπνέουν πολιτική μπόχα

Αυτή είναι η γενική εικόνα και δε μπορεί να χαλάσει από κάποιες μεμονωμένες παραφωνίες. Έχοντας λοιπόν αυτό το βασικό δεδομένο ως αφετηρία, μπορούμε να περάσουμε και στα υπόλοιπα, για να τα δούμε από κάπως κριτική σκοπιά.

Την τελευταία εβδομάδα ο ριζοσπάστης είχε διάφορες εκπλήξεις παντός είδους και κάθε μέρα ξυπνούσαμε με την αγωνία να δούμε τι μας ξημέρωνε. Κάποιος «αντιφρονών» που δεν τον περίμενες, κάποιο στέλεχος της κετουκε που να του απαντάει, κάποιο υπονοούμενο της αλέκας στις ομιλίες της, κάποιος δημοσιογράφος της κοβας του ρίζου, κτλ. Κερασάκι στην τούρτα ήταν η επιστολή του μπογιόπουλου, που δημοσιεύτηκε στον χτεσινό ρίζο, και λόγω ονόματος και δημοφιλίας έκανε μεγαλύτερο πάταγο.

Προσωπικά το περιεχόμενο της τοποθέτησης του μπογιόπουλου δε με εξέπληξε, ούτε θεωρώ πως πρόσθεσε κάτι ιδιαίτερο σε όσα είχαμε διαβάσει τις τελευταίες μέρες. Δε συμφωνώ με την ουσία της πρότασής του –να παραμείνει η ίδια προγραμματική επεξεργασία του ααδμ εν μέσω κρίσης και μετά τις εξελίξεις των τελευταίων χρόνων- αλλά πιστεύω ότι την έκανε από καθαρά συντροφική σκοπιά, με γνώμονα το καλό του κόμματος –όπως ο ίδιος το αντιλαμβάνεται- και δε με ενόχλησε σε καμία περίπτωση. Ούτε θεωρώ, όπως μερικοί σύντροφοι πως έπρεπε να αναλογιστεί τη θέση του και να σωπάσει· αντιθέτως γι’ αυτό γίνεται ο προσυνεδριακός και οποιαδήποτε άλλη στάση, θα ακύρωνε την ουσία του.

Αν περνούσε από το χέρι μου μάλιστα, θα προγραμμάτιζα άμεσα μια τηλεοπτική εμφάνισή του ως εκπροσώπου του κόμματος σε κάποιο πάνελ, ώστε να υπερασπιστεί τις θέσεις του κκε, να δώσει απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα που θα του κάνουν για να τον στριμώξουν, όπως μόνο αυτός ξέρει, και να δείξει σε εχθρούς και φίλους τι σημαίνει δημοκρατικός συγκεντρωτισμός για τους κομμουνιστές και πώς διαχειρίζονται τις διαφωνίες και τις προσωπικές τους απόψεις. Πρώτος αυτός εξάλλου γνωρίζει το βάρος και το θάρρος της γνώμης του και τα απίθανα σενάρια που θα ακούσει να εμπλέκουν το όνομά του σε διάφορες κινήσεις σχετικά με το μέλλον του κόμματος. Εδώ κάποια ροζ καλόπαιδα του έχουν ήδη χρεώσει τη νέα σπορά. Φαντάσου τι θα λένε τώρα, που έχουν βρει πλέον και… ακλόνητες «αποδείξεις».

Προσωπικά, αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν το –φυσιολογικό εν μέρει- μούδιασμα πολλών συντρόφων που αντέδρασαν σα να διάβασαν την εισήγηση του νικήτα στο εικοστό συνέδριο για την καταδίκη της προσωπολατρίας και το συντρόφου με το μουστάκι. Όμως ούτε ο μπογιό αποκηρύσσεται, ούτε στάλιν είναι, ούτε εμείς προσωπολάτρες. Κι ούτε –πολύ περισσότερο- το 19ο συνέδριο του κουκουέ μοιάζει στο παραμικρό με το εικοστό του κκσε –όσο κι αν πασχίζουν κάποιοι να τεκμηριώσουν το αντίθετο.

Εξίσου ενοχλητική ήταν βέβαια κι η άμεση ανταπόκριση που βρήκε σε άσπονδους φίλους κι οπαδούς η διαφοροποίηση του μπογιόπουλου. Συριζαίοι, αντάρτες και μουλάδες, αναρχικοί και δεξιοί, σπεύσανε άπαντες να την χαιρετίσουν, με ένα στόμα – μια φωνή, θυμίζοντας πολύ έντονα εκείνους τους ξαφνικούς κι όψιμους εραστές του ααδμ και του 15ου συνεδρίου, που προεκλογικά ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα το πρόγραμμα του κκε και την κυβέρνηση του μετώπου. Και αν ο μπογιόπουλος είχε από πριν πολλούς θαυμαστές, ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης, ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί το ίδιο και για άλλα στελέχη, πχ σαν το σκυλλάκο –που ξαφνικά έγινε ευρύτατα δημοφιλής;

Τέτοια έχουμε να δούμε πολλά το επόμενο διάστημα και χρειάζεται γερό στομάχι να τα αντέξουμε. Γιατί ξέρουν πολύ καλά πως ο μπογιό είναι από τα πιο δυνατά, επικοινωνιακά χαρτιά του κόμματος και τώρα που έπεσε στο τραπέζι, θα προσπαθήσουν να το αρπάξουν ή να το κάψουν. Θα βάλουν δηλ μπρος την ίδια φάμπρικα που χρησιμοποίησαν παλιότερα με ένα άλλο νικόλα από την αμαλιάδα, και με τόσους άλλους ήρωες και προσωπικότητες που έβγαλε το κόμμα απ’ τα σπλάχνα και τις γραμμές του. Θα παίξουν τη γνωστή κασέτα πως όλοι αυτοί ήταν σπουδαίοι παρά κι ενάντια στην κομματική τους ένταξη. Και πως το κουκουέ είναι ένα κόμμα που τρώει τα παιδιά του. Θα υμνήσουν ατομικά το μπογιόπουλο, που ασφυκτιά σαν προσωπικότητα μες στα κομματικά στεγανά και είναι έτοιμος τάχα να τα βροντήξει και να φύγει. Θα γεμίσουν σελίδες με έγκυρα, αποκαλυπτικά ρεπορτάζ και πηγές με αποκλειστικές πληροφορίες, σαν κι αυτά που τόσο καιρό έδιναν το μπογιόπουλο φαβορί για τη θέση του επόμενου γενικού γραμματέα.

Όλα αυτά είναι γνωστά και τα περιμένουμε, σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς, πέρα από όλα αυτά.

Αυτό λοιπόν που με ενόχλησε δευτερευόντως ήταν η επιλογή της επιτροπής δημόσιου διαλόγου να βάλει την ίδια ακριβώς μέρα, μετά την επιστολή του μπογιόπουλου, δύο άλλες τοποθετήσεις σφων που ασκούν κριτική στον ημεροδρόμο ρίζο και τα γραφόμενά του. Και λέω «επιλογή» γιατί δε νομίζω να πρόκειται για κάποια τυχαία σύμπτωση. Κι αν αυτές γράφτηκαν τουλάχιστον στα πλαίσια του προσυνεδριακού, τα κείμενα που απαντάν στους διαφωνούντες και δημοσιεύονται τις τελευταίες μέρες στο όργανο, έχουν ένα σοβαρό μειονέκτημα κατά τη γνώμη μου.

Δε μιλάω για το κείμενο του σταθόπουλου, που –αν δεν κάνω λάθος- δεν ανήκει καν στο δυναμικό της εφημερίδας. Ούτε για άλλα σχόλια που ασκούν πολιτική κριτική σε απόψεις, χωρίς να κατονομάζουν συγκεκριμένα τους φορείς τους. Δεν αναφέρομαι ούτε και στα πολιτικά επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν πρόσφατα στα κείμενά τους ο μεντρέκας κι ο μαΐλης –αν και όχι με τον ίδιο επιτυχή τρόπο κατά τη γνώμη μου.

Αναφέρομαι στη γενικότερη αίσθηση και το κλίμα που δημιουργείται εν όψει συνεδρίου. Το συνέδριο πρέπει να είναι πολιτικό όπλο κατά του οπορτουνισμού, που μπορεί να εμφιλοχωρεί ακόμα και στις γραμμές του κόμματος και να εκδηλώνεται με διάφορες μορφές (πολιτική, οργανωτική, κ.ά). Αλλά δε μπορεί να γίνεται εκ των προτέρων κυνήγι οπορτουνιστών. Πρέπει να απαντά πολιτικά σε όσα ζητήματα ανακύπτουν, χωρίς να στοχοποιεί συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά τις λαθεμένες αντιλήψεις –κάποιοι λίγοι εξάλλου έχουν θέσει μόνοι τους εαυτόν εκτός κόμματος με όσα έγραψαν στις επιστολές τους. Πρέπει να αντιμετωπίζει τη διαφωνία συντροφικά και τους συνέδρους ως συντρόφους και όχι ως πιθανούς εχθρούς. Να αξιοποιεί τα καλύτερα στοιχεία όλων των τοποθετήσεων και να τα συνθέτει σε νέο επίπεδο. Κι οι παρεμβάσεις των μελών της κε στο διάλογο, ή κατά τη διάρκειά του, δεν πρέπει να αναλώνονται σε στείρα διλήμματα (15ο ή 19ο) αλλά να πηγαίνουν παραπέρα και να κατευθύνουν τη συζήτηση σε πιο ουσιαστικά ζητήματα, να συμβάλλοντας στον εμπλουτισμό ενός γόνιμου προβληματισμού.

Εκτός κι αν υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι είχε βοηθήσει στην επιτυχία των προηγούμενων προσυνεδριακών διαλόγων η ακατάσχετη ρουσολογία, ή παλιότερα η κωστοπουλιάδα. Ή πως στις γραμμές του κόμματος υπάρχει αγεφύρωτο ιδεολογικό χάσμα, οπότε η οργανωτική ενότητα δε μπορεί να συντηρείται τεχνητά. Να μαζευτούμε επομένως στα μαρμαρένια αλώνια, από τη μια και την άλλη μεριά, και να ανα-μετρηθούμε, ποιος έχει την μεγαλύτερη ιδεολογική συνέπεια. Κι από πίσω να παίζει μουσική υπόκρουση το which side are you on boys? Βάλτε τώρα που γυρίζει. Ενώ οι λογής-λογής κουκουεδολόγοι θα κάνουν περισπούδαστες αναλύσεις για τις κυκλικές κρίσεις στο κουκουέ, που εμφανίζονται κάθε είκοσι με εικοσιπέντε περίπου χρόνια.

Κλείνοντας την ανάρτηση και το διαλεκτικό της κύκλο, κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω το τσιτάτο που παρέθεσα στην αρχή. Ένα κόμμα που κάνει τέτοιο διάλογο δε δίνει επιχειρήματα στον αντίπαλο, παρά μόνο δείχνει τη δύναμή του να τον διεξάγει. Κατ’ αυτήν την έννοια το κουκουέ έκανε μια ασυνήθιστη και διαφορετική επίδειξη δύναμης αυτές τις μέρες, διοργανώνοντας άψογα έναν πολύ πλούσιο διάλογο. Αν κάποιοι τώρα πάνε να χαλάσουν –ηθελημένα ή ακούσια- αυτήν την εικόνα την τελευταία στιγμή, δίνοντας όντως επιχειρήματα στους πολιτικούς μας αντιπάλους, είναι νομίζω στο χέρι όλων των υπολοίπων να τους βάλουν φρένο και να το σταματήσουν.

Κι όπως είπε με γλώσσα λανθάνουσα ένας «επιστολέας» στο ρίζο τις προάλλες, καλή επιτυχία στις δι-εργασίες του συνεδρίου, σύντροφοι..
 Προβοκάτσια από Μπρεζνιεφικό απολίθωμα  

Η Ελλάδα κρατάει χαμηλά τα ποσοστά σε σχέση με την Ευρώπη

Η Ελλάδα κρατάει χαμηλά τα ποσοστά σε σχέση με την Ευρώπη

Η ασυμβίβαστη στάση απέναντι στην τοξικοεξάρτηση και η παρέμβαση μαζικών κοινωνικών φορέων «κρατούν» μέχρι ώρας ένα τείχος που χρειάζεται να ενισχυθεί


Motion Team

Τα στοιχεία φανερώνουν πως η Ελλάδα διατηρεί τα χαμηλότερα ποσοστά εισόδου στη χρήση ναρκωτικών ουσιών σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, αλλά δυστυχώς έχει μειωθεί η ηλικία εισόδου στη χρήση, στα 15 χρόνια. Επίσης, φανερώνουν ότι η Ελλάδα είναι ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης με τα χαμηλότερα ποσοστά χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Χαρακτηριστικά είναι τα ποσοστά χρήσης κάνναβης σύμφωνα με την Ετήσια Εκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας (2012): 80,5 εκατ. Ευρωπαίοι (15-64 χρονών) κάνουν χρήση κάνναβης σε όλη τη ζωή τους. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ανέρχεται στα 23,7%, ενώ στην Ελλάδα το 8,9% του πληθυσμού κάνει χρήση. Αντίστοιχα πιο χαμηλά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι τα ποσοστά χρήσης άλλων ναρκωτικών ουσιών.


Πώς εξηγείται αυτό και πώς προκύπτουν τα στοιχεία ότι στην Ελλάδα είναι μικρότερο το ποσοστό εισόδου στη χρήση; Αυτό το ερώτημα τέθηκε στην εκδήλωση που έγινε την Τετάρτη, 27 Μάρτη από το Εθνικό Συμβούλιο κατά των Ναρκωτικών (ΕΣΥΝ) και το Σύλλογο Ελλήνων Ολυμπιονικών (ΣΕΟ), όπου παρουσιάστηκε η Χάρτα Πρωτογενούς Πρόληψης της Ουσιοεξάρτησης.
Υπόθεση της οικογένειας και της κοινωνίας

«Κοιτάξτε τι στοιχεία έχουμε: Τα στεγνά θεραπευτικά προγράμματα του ΚΕΘΕΑ αλλά και του ΕΣΥ στο ΨΝΑ και στο ΨΝΘ παρουσιάζουν ποσοστά επιτυχίας της τάξης του 70% - 75% σε βάθος 15ετίας. Το ποσοστό αποθεραπείας είναι τεράστιο», σημείωσε ο Ηλίας Μιχαλαρέας, διδάκτορας Ψυχολογίας και πρόεδρος του ΕΣΥΝ.



Και συνέχισε λέγοντας: «Τα στεγνά προγράμματα φτιάχτηκαν μετά από συνεργασίες με ειδικούς επιστήμονες του εξωτερικού, των ΗΠΑ, συγκεκριμένα καθώς και με μοντέλα κοινοτήτων στις ΗΠΑ. Κάποια στιγμή οι επικεφαλής των αντίστοιχων αμερικανικών προγραμμάτων ήρθαν στη χώρα για να αξιολογήσουν αυτά τα προγράμματα. Και τότε μπήκε ένα ζήτημα. Πώς είναι δυνατόν στην Ελλάδα τα ίδια μοντέλα θεραπευτικών κοινοτήτων να έχουν 70%-75% επιτυχία και στις ΗΠΑ το αντίστοιχο ποσοστό να είναι 30%-35%; Διαπιστώθηκε ότι αυτή η διαφορά οφείλεται στο γεγονός ότι στην Ελλάδα εμπλέκονται στην αποθεραπεία οι γονείς με τους συλλόγους γονέων, φίλων, κηδεμόνων των στεγνών προγραμμάτων και τις θεραπευτικές ομάδες γονέων, αλλά και φίλοι και αδέλφια των χρηστών. Αυτό και μόνο το γεγονός, της εμπλοκής του ευρύτερου οικογενειακού και άλλου περιβάλλοντος του χρήστη, έδινε μια διαφορά τεράστια.


Που σημαίνει τι; Οτι στη χώρα με τα χαμηλότερα ποσοστά εισόδου στη χρήση ναρκωτικών ουσιών θα έπρεπε να πάρουμε υπόψη μας αντίστοιχες παραμέτρους. Η προσπάθεια να πάρουμε υπόψη μας αντίστοιχες παραμέτρους κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: Οτι υπάρχει μια πολύ μεγάλη εμπλοκή της ελληνικής οικογένειας σε αυτή την υπόθεση και είναι πολύ μεγάλη η συνεισφορά της στην αντιμετώπιση της χρήσης, αδελφών, φίλων αλλά και γενικευμένου ευρύτερου περιβάλλοντος κοινωνικών φορέων και άλλων. Ετσι στη χώρα υπήρχε ένα δίκτυο φορέων παρέμβασης που ξεκινούσε από την οικογένεια και κατέληγε στο ευρύ αντιναρκωτικό κοινωνικό κίνημα, όπως είναι και το ΕΣΥΝ και στη σχέση αυτής της δράσης με άλλους φορείς, όπως στο επίπεδο της παιδείας, της άθλησης. Οπως η συνεργασία ΕΣΥΝ - Συλλόγου Ολυμπιονικών για την Πρόληψη, που είναι μοναδικό φαινόμενο πανευρωπαϊκά και σημαντική παρακαταθήκη στην αντιμετώπιση της χρήσης».
Δεν υπάρχει συμβιβασμός με τα ναρκωτικά

Αναφέρθηκε ακόμα στο «γεγονός ότι στη χώρα έχουμε μια νομοθεσία -με την κριτική που της ασκούμε και με την ανάγκη να βελτιωθεί- η οποία δε νομιμοποιεί τη χρήση. Παρατηρείται -σύμφωνα με τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τα ναρκωτικά- ότι χώρες που έχουν μια νομοθεσία η οποία είναι υπέρ της αποποινικοποίησης της χρήσης έχουν πολύ υψηλά ποσοστά χρήσης, όπως είναι η Πορτογαλία και άλλες. Αντίθετα, χώρες που έχουν μια πιο σφιχτή πολιτική σε ό,τι αφορά την καταστολή έχουν χαμηλότερα ποσοστά. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η καταστολή, έτσι όπως είναι σήμερα, δεν έχει αποτύχει. Σαφώς έχει αποτύχει.

Αρα υπάρχει ένα σύνολο παραγόντων οι οποίοι διαπλέκονται και οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα και σήμερα. Τέλος, πολύ σημαντική συνεισφορά στην αντιμετώπιση του προβλήματος και στην καθήλωση σε χαμηλά ποσοστά έχουν παίξει και τα Κέντρα Πρόληψης. Με τα προβλήματα λειτουργίας, στελέχωσης, παρ' όλα αυτά έχουν παίξει σημαντικό ρόλο. Και αυτή η χώρα έχει περηφάνια, έχει ανάστημα και το ορθώνει. Ο ελληνικός λαός δε συμβιβάστηκε με το πρόβλημα της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Στη Γαλλία π.χ., έγινε. Εδώ δεν έγινε. Και ένας από τους στόχους κάποιων, για τον έλεγχο των συνειδήσεων σε μεγάλο βάθος χρόνου, έχουν κι αυτό σαν στόχο: Να μάθει ο ελληνικός λαός να ζει με το πρόβλημα. Ακόμα ο ελληνικός λαός δεν έχει συμβιβαστεί με αυτό, δεν το αποδέχεται».

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Παναγιώτης Γεωργάκας, Διδάκτορας Ψυχιατρικής και διευθυντής του Προγράμματος Απεξάρτησης Ψυχοδραστικών Ουσιών του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης: «Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη η οποία υποστηρίζει ότι πρόληψη σημαίνει να μην έρθει σε επαφή με εξαρτησιογόνο παράγοντα ένα άτομο, παιδί ή έφηβος. Σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη επικρατεί η άποψη ότι έτσι κι αλλιώς θα έρθει σε επαφή, επομένως αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να μην επιδεινωθεί το πρόβλημα, να μην αποκτήσει μαζικό χαρακτήρα».

Ενδεικτικά αναφέρθηκε σε ένα πρόγραμμα πρωτογενούς πρόληψης στην Ολλανδία, όπου ήταν εισηγητής και συμμετείχαν τρεις ομάδες, μία από τη Θεσσαλονίκη, μία από τη Μαδρίτη και μία από το Αμστερνταμ, με υπεύθυνο του προγράμματος τον πρώην υφυπουργό Υγείας της Ολλανδίας και σύμβουλο του ΟΗΕ για το πρόβλημα των εξαρτήσεων: «Εκεί επικρατούσε διαρκώς αυτή η συζήτηση. Οτι έτσι κι αλλιώς θα μπει ο νέος στη χρήση, να βρούμε τρόπο να μην είναι επικίνδυνη η χρήση, να μην εμβαθυνθεί, να μην του καταστρέψει τον κοινωνικό χαρακτήρα.

Στην Ευρώπη υπάρχει η λογική των "χρηστών του Σαββατοκύριακου". Δηλαδή, δε μας πειράζει όλη τη βδομάδα οι άνθρωποι είναι καλοί εργαζόμενοι, μαθητές, φοιτητές, ας κάνει το Σαββατοκύριακο ό,τι θέλει.

Οταν τους είπα πως πρέπει να ενισχύσουμε τον συναισθηματικό κόσμο, τις ψυχικές δυνάμεις αυτού του ανθρώπου, ώστε από μόνος του να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες και τα δυσάρεστα και να μην έχει ανάγκη από ένα δεκανίκι, η απάντηση ήταν πως εσείς οι Ελληνες έχετε μείνει πολύ πίσω και ότι εμείς χρησιμοποιούμε τη σύγχρονη τεχνολογία για να μην πάθει και κανένα έμφραγμα ο χρήστης. Αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο γιατί φαίνεται να επιτυγχάνουμε σχετικά χαμηλά ποσοστά».

Είναι φανερό λοιπόν, πως οι αντιστάσεις και τα στοιχεία που υπάρχουν στη χώρα μας και συμβάλλουν μέχρι τώρα θετικά ενάντια στη χρήση ναρκωτικών ουσιών, πρέπει να στηριχθούν και να ενισχυθούν. Πρωτοβουλίες που στηρίζονται στη λογική μιας ζωής δημιουργικής μακριά από κάθε ουσία, είναι αυτές που έχουν αποτέλεσμα, σε αντίθεση με τις επικίνδυνες λογικές που συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις σιγοντάρουν τα τελευταία χρόνια, οι οποίες διαχωρίζουν τις ουσίες και αθωώνουν τις κύριες ουσίες εισόδου στη χρήση.

Ε.Μ.

Η κυβέρνηση ετοιμάζει το τελειωτικό χτύπημα κατά των εργαζομένων

Η κυβέρνηση ετοιμάζει το τελειωτικό χτύπημα κατά των εργαζομένων

Θέλει να βάλει «ταφόπλακα» στις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Αναιρείται η ίδια η έννοια του κατώτατου μισθού, καθώς θα αναπροσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες των μονοπωλίων

ΚΟΥΚΟΣ

Σχέδιο για τη δημιουργία ενός μόνιμου μηχανισμού διαμόρφωσης κατώτατου μισθού, με το οποίο επιδιώκεται να μπει «ταφόπλακα» στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις εργατικές διεκδικήσεις, επεξεργάζεται η κυβέρνηση. Το σχέδιο αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή το αμέσως επόμενο διάστημα. Σύμφωνα με πληροφορίες, βασικό μέλημα είναι να προσδιοριστεί το ύψος του κατώτατου μισθού στη βάση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, δηλαδή, με βάση τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη και σε άμεση σύνδεση με τα όρια της φτώχειας.

Επιπρόσθετα, τίθενται «κλιμακώσεις» ως προς τον ίδιο τον κατώτατο μισθό. Με την αιτιολογία της αντιμετώπισης της ανεργίας, προσδιορίζονται δύο κατηγορίες εργαζομένων - με βάση τον τόπο εργασίας και την ηλικία - οι οποίες μπορεί να έχουν ακόμη χαμηλότερο μισθό κι απ' αυτόν τον κατώτερο. Στην πραγματικότητα δηλαδή, ο κατώτατος μισθός όχι μόνο δε θα είναι κατώτατος, αλλά, επιπρόσθετα, ούτε καν σταθερός, αφού διαρκώς θα ανακαθορίζεται.

Πρόκειται για ένα σχέδιο που, όχι μόνο καρατομεί τα εργασιακά δικαιώματα και τους μισθούς, αλλά, το κυριότερο, επιδιώκει να αφαιρέσει από την εργατική τάξη το δικαίωμα να διεκδικήσει το ύψος της αμοιβής της εργασίας της, με τους όρους της ταξικής πάλης. Μέχρι σήμερα, η διαμόρφωση του κατώτατου μισθού κρινόταν στο πεδίο της ταξικής αναμέτρησης. Η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας αποτελεί προϊόν του επιπέδου της ταξικής πάλης, της δυνατότητας, δηλαδή, των εργαζομένων να αποσπούν μεγαλύτερο μερίδιο από την, έτσι κι αλλιώς, κλεμμένη υπεραξία τους. Με την εισαγωγή του εν λόγω μηχανισμού το κράτος θα είναι αυτό που θα καθορίζει το μέγεθος του μισθού, ορίζοντας ρητά πως μοναδικό κριτήριο θα είναι τα κέρδη του κεφαλαίου.

Τα κριτήρια

Ενδεικτικό του τρόπου καθορισμού του κατώτατου μισθού είναι πως, όσον αφορά το βιοποριστικό του χαρακτήρα, θα λαμβάνει υπόψη τα... όρια της ελάχιστης διαβίωσης, ως καθαρό διαθέσιμο εισόδημα, δηλαδή το επίπεδο της φτώχειας. Ουσιαστικά, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο, ο μισθός των εργαζομένων να μπορεί να πέσει τόσο ώστε να βρίσκεται μόλις πάνω από τα όρια της φτώχειας.

Ωστόσο, το κυριότερο στοιχείο είναι πως ο κατώτατος μισθός θα συνδέεται με τη γενικότερη οικονομική πορεία της χώρας και θα αλλάζει ανάλογα προς αυτή. Ετσι, στοιχεία όπως ο ρυθμός ανάπτυξης και η παραγωγικότητα της οικονομίαςμπαίνουν σε «πρώτη γραμμή» για τον υπολογισμό του μισθού. Ενα τρίτο στοιχείο που θα συνυπολογίζεται θα είναι το κατά πόσο το κόστος εργασίας θα επηρεάζει τηνανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Τι σημαίνει αυτό; Πως οι εκάστοτε ανάγκες των μονοπωλίων, θα είναι το σημείο αναφοράς για τον προσδιορισμό του μισθού.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να σημειωθεί πως έχουμε μια ξεκάθαρη απόδειξη του ρόλου του κράτους. Το κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος παρατηρητής ο οποίος επιδιώκει το συμβιβασμό των αντιτιθέμενων συμφερόντων μεταξύ εργαζομένων - εργοδοτών. Αντίθετα, αποτελεί όργανο επιβολής της κυρίαρχης τάξης, των κεφαλαιοκρατών στη συγκεκριμένη περίπτωση, επί της εργατικής τάξης. Και, όταν οι συνθήκες το απαιτούν - όπως συμβαίνει σήμερα -, το κάνει εντελώς απροκάλυπτα, «σφαγιάζοντας» τα εργατικά δικαιώματα.

Σφαγή...

Αντιγράφοντας πιστά τις συνταγές της τρόικα, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΟΟΣΑ, η κυβέρνηση ξεκαθαρίζει πως θα αρχίσει με το πάγωμα του κατώτατου μισθού (στα 586 ευρώ μεικτά και 511 για τους κάτω των 25 ετών). Θεωρεί, δηλαδή, πως η αύξηση του κατώτατου μισθού των ανειδίκευτων εργατών, σε συνθήκες μεγάλης ανεργίας, δεν ενδείκνυται. Αυτό το μέτρο, ωστόσο, αποτελεί την «κορυφή του παγόβουνου». Με την επίκληση της υψηλής ανεργίας τα σχέδια περιλαμβάνουν τρία ακόμη μέτρα - κόλαφο σε βάρος των εργαζομένων. Αναλυτικά:

• Διαχωρίζεται ο μισθός των νέων από τους μεγαλύτερους εργαζόμενους. Με όχημα την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων ενδείκνυται ο καθορισμός των κατώτατων μισθών σε ποσοστό 75% του κατώτατου μισθού των ενηλίκων. Για το λόγο αυτό προτείνονται συγκεκριμένα «κλιμάκια» ανάλογα με την ηλικία και την προϋπηρεσία. Με αυτόν τον τρόπο, παγιώνεται ο διαχωρισμός των εργαζομένων βάσει ηλικίας (κάτω των 24 και άνω των 24 ετών). Η δε πρόβλεψη για μισθούς των νέων στο 75% των μισθών των μεγαλύτερων οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη μείωση των μισθών των νέων (από 511 ευρώ μεικτά που είναι σήμερα στα... 439 ευρώ μεικτά).
• Διαφοροποιούνται οι κατώτατοι μισθοί ανάλογα την περιοχή. Η αιτιολόγηση αφορά στο γεγονός ότι υπάρχουν ιδιαίτερες συνθήκες ύφεσης και ανεργίας σε μια σειρά από περιοχές, οπότε εκεί οι βασικοί μισθοί θα πρέπει να είναι ακόμη χαμηλότεροι. Δηλαδή, ανάλογα αν σε μια περιοχή υπάρχει υψηλή ανεργία (σ.σ.: πώς θα καθορίζεται αυτό όταν σε όλες τις περιφέρειες της χώρας η ανεργία βρίσκεται άνω του 10%;) τότε εκεί θα διαμορφώνονται μισθοί, ακόμη χαμηλότεροι κι από αυτόν τον κατώτερο μισθό. Με αυτόν τον τρόπο, επιπρόσθετα, «φωτογραφίζονται» οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ), όπου δε θα ισχύουν όχι μόνο οι συλλογικές συμβάσεις, αλλά ούτε και οι σημερινοί πετσοκομμένοι κατώτεροι μισθοί, ενώ αναβιώνουν και τα περιβόητα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης.
• Θα λαμβάνεται υπόψη η παραγωγικότητα και των επιμέρους κλάδων. Δηλαδή, ο μισθός θα διαμορφώνεται και ανάλογα με το πόσο ικανοποιούνται οι προσδοκίες των εργοδοτών κάθε κλάδου. Οι κλαδικές συμβάσεις θα δεχτούν νέο χτύπημα, λόγω της επίθεσης στην ΕΓΣΣΕ και της παγίωσης του μηχανισμού διαμόρφωσης κατώτατου μισθού. Τούτο θα ισχύει όχι μόνο διότι ο κατώτατος μισθός αποτελεί την αφετηρία υπογραφής τους, αλλά και γιατί πλέον δίνεται η δυνατότητα στην εργοδοσία να εξαιρείται απ' αυτές.

Ανεργία και μισθοί πείνας

Το βασικό επιχείρημα - όπως φαίνεται κι απ' τα παραπάνω - πάνω στο οποίο «δομείται» η ανάγκη για το σφαγιασμό των μισθών είναι η υψηλή ανεργία. Οτι δηλαδή, με χαμηλότερους μισθούς, θα γίνουν περισσότερες επενδύσεις, οι οποίες, με τη σειρά τους, θα φέρουν θέσεις εργασίας και έτσι θα αντιμετωπιστεί η ανεργία.

Πρόκειται για ψευδές επιχείρημα. Διότι ακόμη και θέσεις εργασίας να γίνουν, θα είναι πολύ λιγότερες από τις ανάγκες. Ακόμη, όμως, και αυτές οι θέσεις εργασίας θα είναι εξαιρετικά επισφαλείς, θα απαιτούν δουλειά χωρίς δικαιώματα, όπως συμβαίνει π.χ. στην COSCO για την προσέλκυση της οποίας στην Ελλάδα η κυβέρνηση καυχιέται συνεχώς.

Ο κεφαλαιοκράτης προσπαθώντας να μειώσει το κόστος παραγωγής για να γίνει ανταγωνιστικότερος θα προχωρά διαρκώς σε προσαρμογές που θα διασφαλίζουν τα κέρδη και τη θέση του έναντι των ανταγωνιστών του. Οι όποιες θέσεις εργασίας δημιουργούνται και οι συνθήκες απασχόλησης που θα τις συνοδεύουν θα βρίσκονται υπό τη «δαμόκλειο σπάθη» της ανταγωνιστικότητας. Η εναλλαγή πλήρους - ελαστικής (με οποιαδήποτε μορφή) απασχόλησης θα είναι συνεχής, οι μισθοί και τα ωράρια στο διαρκές έλεος των ισολογισμών κάθε εταιρείας.

Στην πραγματικότητα, ο καπιταλισμός δε θα απαλλαγεί ποτέ από την ανεργία, καθώς είναι στην ίδια του τη φύση. Η λειτουργία των εργοστασίων (άρα και οι θέσεις εργασίας) εξαρτάται από το αν, πότε και πώς έχουν κέρδη οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι.

Οποιο πρόσχημα κι αν χρησιμοποιήσουν, η ουσία παραμένει μία: Η επίθεση στους μισθούς θα συνεχιστεί και θα ενταθεί. Διότι στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κρίσης αλλά και για να ανακάμψει η καπιταλιστική οικονομία, το κεφάλαιο έχει ανάγκη από φτηνά εργατικά χέρια, για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στον άγριο ανταγωνισμό. Ετσι, η δημιουργία του μόνιμου μηχανισμού διαμόρφωσης κατώτατου μισθού, αποτελεί ένα ακόμη εργαλείο σε αυτήν την κατεύθυνση. Το ύψος του μισθού θα εξαρτάται αποκλειστικά από το αν θα συμβάλλει αποφασιστικά στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Θα πρόκειται, δηλαδή, για μισθούς πείνας.

Οι εργαζόμενοι απέναντι σε αυτήν την εξέλιξη έχουν μόνο μία απάντηση. Να οξύνουν την ταξική τους πάλη, με ταξικά προσανατολισμένο και οργανωμένο αγώνα, ανοίγοντας το δρόμο για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας και της κοινωνίας.

Ξεκαθαρίζουμε μερικά αυτονόητα

Ξεκαθαρίζουμε μερικά αυτονόητα
Για «"χορό" πιέσεων», «απαξίωση», «απομόνωση» από την πλευρά της διεύθυνσης του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, κάνουν λόγο με επιστολή τους προς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, οι 4 δημοσιογράφοι του, οι Παναγιώτης Κακαλής, Γιώργος Μιχαηλάρης, Βασίλης Παπαγεωργίου, Χριστίνα Μαυροπούλου, με αφορμή δημοσίευμα του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ στο φύλλο της περασμένης Παρασκευής, ότι την προηγούμενη μέρα, την Πέμπτη 28 Μάρτη, έγινε δικαστήριο όπου εκδικάστηκαν τα ασφαλιστικά μέτρα των συγκεκριμένων δημοσιογράφων (σ.σ. δημοσιεύσαμε τα ονόματά τους) με τα οποία ζητούσαν την άμεση εξόφληση των δεδουλευμένων τους... Στο ίδιο ρεπορτάζ γράφαμε για τη στάση που κράτησε η εφημερίδα στο δικαστήριο σχετικά με τις μεγάλες προσπάθειες που γίνονται για να καταβληθούν τα δεδουλευμένα όλων των εργαζομένων και να ομαλοποιηθούν οι πληρωμές παρά τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες του Κόμματος και του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ.

Γράφουν λοιπόν οι δημοσιογράφοι προς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ: «Τελευταίο "κρούσμα" η νέα συκοφαντική, άνανδρη και δόλια δημοσίευση των ονομάτων μας σήμερα (σ.σ. χτες) στις σελίδες του "Ρ" (σελίδα 45) με αφορμή τη χθεσινή εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων για μη καταβολή δεδουλευμένων. Δε μας εκπλήσσει πλέον το ασύλληπτο γεγονός η ίδια η εφημερίδα να στοχοποιεί τους εργαζόμενούς της. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά». Βεβαίως οι ίδιοι δε λένε κουβέντα, για το γεγονός ότι ενημέρωσαν την άθλια προβοκατόρικη αντικομμουνιστική ιστοσελίδα «Νευροσπάστης», ότι στέλνουν τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ στα δικαστήρια, και μάλιστα τη μέρα της δίκης.

Ξεκαθαρίζουμε τα εξής αυτονόητα:

Πρώτον: Ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ είναι όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, και έχει την υποχρέωση απέναντι στα στελέχη, τα μέλη, τους οπαδούς, τους φίλους του Κόμματος και της ΚΝΕ που η πλειοψηφία τους μπορεί να στερείται ένα κιλό ψωμί ή ένα πιάτο φαΐ για να δώσει 1,5 και 2,5 ευρώ για να αγοράσει την εφημερίδα, να τους ενημερώνει, ποιοι και γιατί στέλνουν τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ στα δικαστήρια. Είναι απαίτηση - και απολύτως δικαιολογημένη - εργαζομένων, απολυμένων, νεολαίων, άνεργων, όσων κάνουν θυσίες και ενισχύουν οικονομικά το Κόμμα και για την έκδοση της εφημερίδας του.

Δεύτερο: Το όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ έχει την υποχρέωση να ενημερώνει τα μέλη του ΚΚΕ για ενέργειες σαν των παραπάνω στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, για να ξέρουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει, ώστε στην καθημερινή τους δουλειά και επαφή με εργαζόμενους, λαϊκά στρώματα, να είναι εξοπλισμένοι. Κι αυτό επειδή διάφοροι με αφορμή τη δύσκολη οικονομική κατάσταση του Κόμματος, έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας μια άθλια και συκοφαντική αντιΚΚΕ εργολαβία με ψευδολογίες και διαστρεβλώσεις.

Λαϊκή Συμμαχία για τη λαϊκή εξουσία, την κοινωνικοποίηση, τον εργατικό έλεγχο

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Λαϊκή Συμμαχία για τη λαϊκή εξουσία, την κοινωνικοποίηση, τον εργατικό έλεγχο

Ξεκινώντας την παρέμβασή της, η ΓΓ της ΚΕ στη Συνδιάσκεψη Κεντρικής Μακεδονίας που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο 23 και 24 Μάρτη 2013 στη Θεσσαλονίκη, επεσήμανε το υψηλό επίπεδο της συζήτησης, με ουσιαστικές και μεστές ομιλίες, κάτω από το φως οπωσδήποτε των θέσεων και του προγραμματικού συνεδρίου, αλλά και σε σύνδεση με τη μελετημένη πείρα της οργάνωσης. Με αυτό τον τρόπο πρέπει να προβληματιζόμαστε πάντα. Δηλαδή και σε ζητήματα θεωρητικού χαρακτήρα αλλά και σε σύνδεση με τις εξελίξεις, την πείρα της πάλης.

Για τα ζητήματα τακτικής και στρατηγικής

Συνεχίζοντας, τόνισε: Επιτρέψτε μου, αν και το συνέδριο ασχολείται με στρατηγικά θέματα να ξεκινήσω με ορισμένα ζητήματα της τακτικής.

Με αφορμή το Πρόγραμμα του Κόμματος και την εκλογική μάχη την περίοδο που διανύουμε από το 2009, κρίση, πάλη κατά των συνεπειών της κρίσης, διέξοδος, αναπτύχθηκε και ένας προβληματισμός που βέβαια σε μερικές περιπτώσεις ήταν δημιουργικός, ενώ σε άλλες είχε τη μορφή της αντιπαράθεσης - κυρίως αυτό πιο πολύ έχει πάρει έκταση στον προσυνεδριακό διάλογο: ότι το Κόμμα θυσιάζει την τακτική στα ζητήματα στρατηγικής και έχει ισοπεδώσει την τακτική. Οταν λέμε στις Θέσεις ότι η ΚΕ είχε και μια ορισμένη εφησύχαση ότι η στρατηγική μας είναι σωστή και γενικά ότι δεν πρέπει να έχουμε εφησύχαση ότι έχουμε σωστή στρατηγική, αλλά πρέπει να ενδιαφερόμαστε για το πώς αυτή προωθείται, υλοποιείται, στην ουσία θέματα τακτικής βάζουμε.

Motion Team

Αλλά εδώ να ξεκαθαρίσουμε τι είναι η τακτική. Και αυτό που θα πω δεν είναι ούτε καμία θεωρητική εξυπνάδα, ούτε πρωτοτυπία, τα έχει λύσει η θεωρία μας αλλά και η πρακτική, βγαίνει και μέσα από την πείρα. Η τακτική είναι το ευέλικτο στοιχείο της στρατηγικής. Βεβαίως, εντάσσεται στη στρατηγική, αλλά είναι τα σχετικά πιο ευέλικτα στοιχεία της. Μόνο που τα όρια της ευελιξίας δεν είναι απεριόριστα, καθορίζονται από τη στρατηγική.

Να ξεκινήσω από την ΚΕ. Είχαμε αδυναμίες, κάναμε λάθη σε θέματα τακτικής; Ενα που μπορούμε να πούμε και που το αναγνωρίσαμε και πριν τη δημοσίευση των Θέσεων του Συνεδρίου και στις Θέσεις του Συνεδρίου, είναι το λάθος στη διάρκεια της προετοιμασίας και της καθαρά προεκλογικής περιόδου, πριν την πρώτη εκλογική μάχη. Εκεί κάναμε λάθος τακτικής. Δεν εκτιμήσαμε ότι θα υπήρχε μεγάλη πτώση και των δύο κομμάτων και ιδιαίτερα η αποδιάρθρωση του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορέσαμε να το εκτιμήσουμε, κι έτσι η προεκλογική μας τακτική - η στρατηγική ήταν απολύτως σωστή - η τακτική ήταν κατά κάποιο τρόπο λίγο μπαγιάτικη. Με την έννοια ότι δεν είδαμε έγκαιρα ότι θα ανέκυπτε ζήτημα, δυνατότητα μιας άλλης κυβέρνησης πέρα από τη γνωστή ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, και επομένως δεν προετοιμαστήκαμε κι εμείς στην επιχειρηματολογία, στα συνθήματα και δεν προετοιμάσαμε και το κομματικό δυναμικό και τους οπαδούς, γι' αυτή τη μάχη, πράγμα που κάναμε στη δεύτερη εκλογική μάχη. Βεβαίως αυτό το λάθος, ή η αδυναμία στην τακτική δεν καθόρισε τις απώλειες. Ακόμη κι αν είχαμε έγκαιρη προετοιμασία, απλώς οι απώλειες μπορεί να ήταν κάπως λιγότερες, γιατί το ρεύμα αυτό δεν αντιμετωπιζόταν ούτε σε 3 ούτε σε 4 και 5 μήνες, αλλά οπωσδήποτε θα ήταν πιο εύστοχη η εκλογική μας προπαγάνδα, θα έδινε λιγότερη λαβή για επίθεση, από αυτούς που βεβαίως την επίθεση την έκαναν όχι για τις πραγματικές μας αδυναμίες, θα ήταν ίσως λιγότερο αιφνιδιασμένα τα μέλη του Κόμματος και οι οπαδοί. Από αυτή την άποψη, βεβαίως, η τακτική μας δεν ήταν εύστοχη.

Υποτιμήσαμε τα θέματα τακτικής όλη αυτή την 4ετία από τη σκοπιά της στρατηγικής μας; Καθόλου. Να πω μερικά παραδείγματα. Δεν τα λέω απολογιστικά, αλλά γιατί ακριβώς όταν λέμε πως πρέπει να προωθούμε τη στρατηγική μας υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να μας απασχολούν. Επαναλαμβάνω όμως ότι τα όρια της ευελιξίας δεν είναι απεριόριστα.

Αν π.χ. κάναμε αυτό που μας κατηγορούν τώρα και στον προσυνεδριακό διάλογο, δηλαδή παίρναμε τη διερευνητική εντολή και αρχίζαμε τις επισκέψεις στα άλλα κόμματα για να διερευνήσουμε τη δυνατότητα κυβέρνησης. Αυτό κάνεις όταν παίρνεις τη διερευνητική εντολή. `Η αν αντιπαραθέταμε, όπως έλεγαν, στην κυβέρνηση που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ την κυβέρνηση του ΑΑΔΜ του 15ου Συνεδρίου, αυτό σύντροφοι θα ήταν λάθος τακτικής; Θα ήταν λάθος στρατηγικής.

Αλλά το εμφανίζουν σαν ζήτημα τακτικής ότι για λόγους τακτικής έπρεπε σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο είτε να πάμε στα 4 σημεία, είτε να βάλουμε και άλλα 10 σημεία, είτε να βάλουμε την κυβέρνηση του Μετώπου. Αυτό δε θα ήταν ένα λάθος τακτικής, δε θα ήταν μια αστοχία στο χειρισμό, θα ήταν μια ζημιά για το Κόμμα την οποία μέχρι τώρα θα την εισπράτταμε. Γιατί, την εκλογική μας τακτική τη διορθώσαμε στη δεύτερη εκλογική μάχη, το είδαμε, τη διορθώσαμε, μπορεί και στο μέλλον να κάνουμε λάθος, δεν λέω ότι δικαιολογούνται, θέλει επαγρύπνηση. Αλλά εάν κάναμε αυτό που θα κάναμε θα ήταν λάθος θεμελιακό. Καταρχήν δεν μπορούσαμε να χειριστούμε το θέμα των εντολών τυχοδιωκτικά, δηλαδή να κάνουμε πρόταση στον ΣΥΡΙΖΑ για να τον εκθέσουμε. Αυτά είναι οπορτουνισμός καραμπινάτος.

Η κυβέρνηση που έλεγε το 15ο Συνέδριο - έχουμε αναλύσει τι λέγαμε - δεν είχε καμία σχέση με τις εκλογές του 2012. Αν δει κανείς επί της ουσίας - γιατί πάντα τα κείμενα είναι πολύ συμπυκνωμένα - μιλάς για μια περίπτωση, μια πιθανότητα, που στο βάθος θα ωρίμαζε η επαναστατική διαδικασία. Η επαναστατική διαδικασία δεν ωριμάζει απότομα. Και επομένως αυτή η κυβέρνηση, κατά τη δική μας λογική και το επίπεδο ωριμότητας που είχαμε στο 15ο Συνέδριο, ή έπρεπε να συγκρουστεί και να βοηθήσει στο άνοιγμα της επαναστατικής διαδικασίας ή θα ανατρεπόταν. Είχαμε μηνύματα επαναστατικής διαδικασίας το 2012; Τι θα πηγαίναμε να λέγαμε στον ΣΥΡΙΖΑ; Αποδέσμευση από την ΕΕ και αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ; Γιατί, αυτά είχε ψηφίσει ο λαός στις εκλογές; Το άνοιγμα της επαναστατικής διαδικασίας, βεβαίως έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, δίνει δυναμική στην ταξική πάλη, αλλά δεν μπορείς να βάλεις σε μια εκλογική διαδικασία, σε μια κοινοβουλευτική διαδικασία να προτείνεις μια τέτοια κυβέρνηση που στην πραγματικότητα θα οδηγούσε σε διαχείριση της κρίσης σε αντιλαϊκή κατεύθυνση. Επομένως, θα κάναμε λάθη χοντρά. Και μη νομίζετε ότι θα χρεωνόταν ο ΣΥΡΙΖΑ τη μη δημιουργία της κυβέρνησης της αριστεράς, αλλά εμείς, που την ώρα της κρίσης, την ώρα που ο ΣΥΝ έβαζε τη μετενέργεια, εμείς θα βάζαμε την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους κ.λπ., γιατί μόνο αυτά τα ζητήματα μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για μια άλλη ανάπτυξη σε όφελος του λαού και όχι των μονοπωλίων.

Είχαμε σε άλλα ζητήματα εύστοχη τακτική; Ναι, είχαμε. Μιλάμε για τακτική, γιατί δεν μπορείς να βάζεις τη στρατηγική σου σε οποιεσδήποτε συνθήκες, άκομψα κλπ. Την ευελιξία θα την έχεις μέσα στη στρατηγική και όχι έξω από αυτή.

Αν θυμάστε, όταν ξέσπασε η κρίση, ξεκινήσαμε και βάζαμε το ζήτημα της πάλης κατά του μνημονίου, να μη χάσουμε κατακτήσεις κ.λπ. Είδαμε πολύ σύντομα ότι και η κυβέρνηση και η ΕΕ μιλούσαν για υπερχρεωμένη χώρα, για το μεγάλο χρέος. Εμείς, λοιπόν, βάζαμε να μην πληρώσει ο λαός το χρέος, αλλά σου έλεγε ο άλλος, «ναι αλλά έχουμε χρέος». Και βγήκαμε με τη θέση για μονομερή διαγραφή του χρέους. Το ζητάμε και τώρα, κάνουμε ζύμωση στον κόσμο. Είναι άλλο πράγμα πότε μπορείς να κάνεις εδώ που τα λέμε μονομερή διαγραφή του χρέους, να το πετύχεις. Οταν έχεις και την εξουσία. Ετσι απαντούσες και στο ζήτημα «τι λέτε για το χρέος», «έχεις χρέος», «πρέπει να πληρώσεις δόσεις». `Η θα έπρεπε να πούμε κούρεμα, αυτά που συζητάνε τώρα.

Βεβαίως, πρέπει να χειρίζεσαι μια σειρά ζητήματα. Είπαμε π.χ. δεν πληρώνουμε το χαράτσι της ΔΕΗ, απειθαρχία - ανυπακοή. Ακούστηκε από μερικές ομιλίες, ότι πηγαίνουμε να επανασυνδέουμε το ρεύμα και ο κόσμος αυτό το βλέπει σαν ανάθεση. Ναι, δυστυχώς έτσι το βλέπει, σύντροφοι. Σαν ανάθεση βλέπει τα πάντα, τις εκλογές, το κοινοβούλιο. Μας βλέπει έτσι, να πάμε να επανασυνδέσουμε το ρεύμα και δεν έρχεται ο ίδιος. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να κάνουμε αυτή την ενέργεια. Εμείς τι προσπαθούμε να του πούμε; Να ξεπεράσει το φόβο της απειθαρχίας, της ανυπακοής. Οταν π.χ. λέμε σχίστε τα χαρτιά της επιστράτευσης και να απεργήσετε, απειθαρχία, κ.λπ., - βεβαίως δεν σημαίνει ότι και με αυτά λύνεται οριστικά το ζήτημα ή το πρόβλημά του - όμως αυτά είναι συνθήματα, κινήσεις τακτικής που βοηθάνε να συγκεντρώνονται δυνάμεις και να διαπαιδαγωγούνται πάνω σε μια γενική γραμμή ρήξης και ανατροπής.

Επομένως, είναι ψέμα ότι το Κόμμα ολόκληρο δεν έδωσε σημασία σε θέματα τακτικής. Είναι άλλο πράγμα, αν κάπου πέσαμε έξω, δεν τα χειριστήκαμε καλά, ή αν θέλετε δεν πιάσαμε τη στιγμή. Και αύριο και μεθαύριο πρέπει να έχουμε επαγρύπνηση. Τα 16 σημεία στην κινητοποίηση των αγροτών, τα 16 αιτήματα του μπλόκου της Νίκαιας που έγιναν σημαία, ήταν μια κίνηση τακτική η οποία διευκόλυνε να ανεβαίνει η πολιτική συνείδηση. Βεβαίως, θέλει και πολιτική δουλειά.

Για τα ζητήματα της λαϊκής αλληλεγγύης

Διάβαζα σήμερα στον προσυνεδριακό διάλογο πράγματα που δεν ισχύουν. Αλλο πράγμα να λέει τη γνώμη του στον προσυνεδριακό διάλογο κάποιος σύντροφος και άλλο να λέει ψέματα, ότι το ΚΚΕ δεν ασχολείται με το ένα δεν ασχολείται με το άλλο κ.λπ. Τη γνώμη, τη διαφωνία να την πει και πρέπει να την πει και να μην την κρύβει. Αλλά να μη λένε και ψέματα. Και άμα τους γράψεις ότι δεν είναι έτσι, θα σου πούνε ότι παρεμβαίνεις στο διάλογο.

Διαμορφώνεται μια ολόκληρη προσπάθεια, βεβαίως σκόπιμη, της αστικής διαχείρισης της φτώχειας και της συμφιλίωσης του λαού με τη φτώχεια, με το «κίνημα της πατάτας», τα κοινωνικά «παντοπωλεία», τα «κοινωνικά φαρμακεία» κ.λπ.

Ξέρετε πόσες φορές έχει συζητήσει η ΚΕ; Εμείς, σύντροφοι, μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ένας κόσμος πεινάει και να μην ασχοληθούμε με αυτό το θέμα; Η εργατική αλληλεγγύη, η αλληλεγγύη υπήρχε και στην κατοχή, υπήρχε και σε όλες τις απεργίες αλλά εκεί, εδώ που τα λέμε είχες εσύ την πρωτοβουλία, τώρα την έχουν άλλοι την πρωτοβουλία και με ύπουλο μάλιστα σκοπό. Γιατί, έχουν μελετήσει και αυτοί. Αφού βλέπουν ότι δεν μπορούν να περιορίσουν την ανεργία, δεν μπορούν να διαχειριστούν τις συνέπειες της φτώχειας, πρέπει να πάρουν τέτοιες πρωτοβουλίες. Είναι και οι θεωρίες της «κοινωνικής οικονομίας», είναι πολλά στη μέση.

Πολλές φορές συζητήσαμε και είπαμε να ξεκινήσουμε. Εχει κινδύνους αυτό που λέμε; Ναι, έχει κινδύνους. Ομως, ποια είναι η διαφορά. Εμείς είπαμε να ξεκινήσουν τα Συνδικάτα. Δεν μπορεί μέσα σε έναν τόπο δουλειάς να μην ξέρουμε αν κάποιος χρωστάει, αν κάποιος έχει παιδί που δεν μπορεί να το σπουδάσει γιατί μπήκε σε μια σχολή που είναι μακριά, κλπ. Θα κάνεις προσπάθειες να μαζέψεις χρήματα και φαγητό; Ναι, θα κάνεις. Μπορεί να μπερδευτεί με τους άλλους; Μπορεί.

Ούτε κι εμείς έχουμε τα μέσα να μαζεύουμε τρόφιμα, εδώ μπαίνουν συνεταιρισμοί της Κρήτης και διαθέτουν τα τρόφιμά τους. Παρ' όλα αυτά σύντροφοι, δεν μπορεί να υποτιμήσουμε αυτήν την πλευρά. Γιατί ο εξαθλιωμένος δεν μπαίνει στον αγώνα. Εδώ είμαστε, τα συζητάμε, για να μην ξεστρατίσει αυτή η μορφή αλληλεγγύης, θα βγάλουμε συμπεράσματα. Αλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουμε τέτοιες μορφές. Θυμάμαι που μαζεύαμε τις κουβέρτες για την Παλαιστίνη. Και το εργατικό κίνημα έχει τέτοιες μορφές αλληλεγγύης, ταμεία αλληλεγγύης. Εμείς δεν θέλουμε η απάντηση στην κρίση να είναι τα κοινωνικά παντοπωλεία. Ισα ίσα εμείς θέλουμε να ανεβάσουμε τις απαιτήσεις του εργαζόμενου. Είναι σύνθετα ζητήματα.

Με την ευκαιρία. Βγαίνουν άνθρωποι στην τηλεόραση και λένε «έχασα την αξιοπρέπειά μου, γιατί είμαι άνεργος». Ντρέπονται, κλείνονται στο σπίτι. Λένε «ντρέπομαι γιατί με συντηρεί η γυναίκα μου». Μα γιατί ντρέπεσαι; Τεμπέλης είσαι; Αν το σύστημα, δηλαδή ο καπιταλισμός, η κρίση, έφερε 1,5 εκ. ανέργους, εσύ ντρέπεσαι; Εντάξει, έχει φιλότιμο, γιατί βλέπει τα παιδιά του που πεινάνε. Ομως, όχι κύριε να ντρέπεσαι. Να οργίζεσαι και να παλέψεις.

Είναι άλλο πράγμα, σύντροφοι, να μην υπάρχουν οι ταξικοί φραγμοί στο παιδί του εργάτη να σπουδάσει. Αλλά έχουμε και πολλά μέλη του Κόμματος, που σου λένε, να μην μπει στην ΚΝΕ το παιδί μου, να πάει να σπουδάσει, να βρει μια δουλειά, δε θέλω να γίνει εργάτης. Στον καπιταλισμό το να είσαι εργάτης είναι υποτιμητικό. Εμείς θέλουμε να ανεβάσουμε την περηφάνια του εργάτη, της εργατικής τάξης, γιατί είναι η τάξη η πρωτοπόρα η επαναστατική. Είναι άλλο πράγμα ότι βεβαίως ο εργάτης πρέπει να είναι μορφωμένος. Είναι άλλο πράγμα η ταξική κοινωνία να μην αποτελεί εμπόδιο στο παιδί που μπορεί να γίνει επιστήμονας, ερευνητής, όμως δεν μπορεί εμείς ως κομμουνιστές να γινόμαστε φορείς της υποτίμησης της εργατικής τάξης και κυρίως όταν αφορά τα παιδιά μας. Και με αυτήν την έννοια, έχουμε πολλ'η δουλειά να κάνουμε για τη βελτίωση της κοινωνικής σύνθεσης του Κόμματος με εργάτες και στα όργανα του Κόμματος. Η εργατική προέλευση απαιτεί ταυτόχρονα και βοήθεια για την ανάπτυξη και την πολιτική μόρφωση να βγάλουμε κομμουνιστές ερευνητές, επιστήμονες, αλλά υπάρχει ακόμα και σε δικό μας κόσμο υποτίμηση. Εχει γίνει και της μόδας, μεταπτυχιακό - διδακτορικό, η μισή Ελλάδα κάνει διδακτορικό. Επομένως, ξαναλέμε, βεβαίως και τα παιδιά μας πρέπει να διεκδικήσουμε να σπουδάσουνε, αλλά αυτό δεν πρέπει να οδηγεί στην ψευδαίσθηση ότι φεύγεις από τις γραμμές της εργατικής τάξης, επειδή σπουδάζεις, ή αν δεν καταφέρεις να σπουδάσεις ότι είσαι κάπου στο περιθώριο ως εργάτης. Μάλιστα, αν είσαι και κομμουνιστής και πολιτικά μορφωμένος και διαπαιδαγωγημένος, είσαι αστέρι.

Να μελετήσουμε την πείρα της Κύπρου

Μπορούμε να μελετήσουμε πάρα πολύ το θέμα της εμπειρίας της Κύπρου. Συμμετοχή του ΑΚΕΛ, σε κυβέρνηση, πρόεδρος κομμουνιστής.

Ξέρετε τι γινότανε τα προηγούμενα χρόνια. Καλλιεργούνταν η άποψη ότι ξέρετε τι είναι μέσα στην ΕΕ, οι κομισάριοι και οι πρόεδροι των κυβερνήσεων να δέχονται έναν κομμουνιστή; Ε, δεν είδα να έπαθαν και τίποτα. Ούτε λέμε ότι το κόμμα είναι προδοτικό. Αυταπάτες είχε. Αλλά αυτός είναι ο στόχος; Τα υπέγραφε ή δεν τα υπέγραφε όλα; Τα υπέγραφε. Εμείς ζημιωθήκαμε από αυτή τη στάση του ΑΚΕΛ; Ζημιωθήκαμε, γιατί εδώ που τα λέμε δεν είναι μόνο από δικές μας αδυναμίες στις εκλογές. Οταν τα ΚΚ πάνε μέσα σε αυτά τα σχήματα, πάνε στις κυβερνήσεις, κ.λπ., η δική μας θέση «δεν συμμετέχουμε στην κυβέρνηση» δεν φάνηκε αρνητικά αιρετική και όχι επαναστατική; Δεν φορτωνόμαστε και τις ζημιές των άλλων κομμάτων; Ας το πάρουμε υπόψη.

Είχε αξία, δεν ξέρω αν είδατε στο ΡΙΚ διάφορες τοποθετήσεις πολιτικών της Κύπρου στη Βουλή και το ΟΧΙ. Αυτό «το περήφανο ΟΧΙ» που είπε και ο Τσίπρας. Τι έλεγαν; Οτι αυτή τη στιγμή πάει να διαλύσει η Μέρκελ τους δύο πυλώνες από τους οποίους εξαρτώνται η ανάπτυξη της Κύπρου και η ευημερία του λαού. Τι είναι οι δύο πυλώνες; Ο ένας είναι ο τουρισμός, τώρα εκεί πέρα και αυτός συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια, και ο άλλος πυλώνας είναι η αξιοπιστία του τραπεζικού συστήματος, δηλαδή οι καταθέσεις των οff Shore εταιρειών και το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος στις τράπεζες της Κύπρου. Θα μου πείτε σε τέτοιες συνθήκες κάποια διάχυση τμήματος χρημάτων σε μεσαία στρώματα και σε ένα τμήμα της εργατικής τάξης μπορεί να έχει γίνει; Ναι. Δεν είναι τυχαίο ότι η Κύπρος είχε ένα βιοτικό επίπεδο πολύ καλύτερο. Ηταν η περίοδος καπιταλιστικής ανάπτυξης, κερδοφορίας και υπήρξε μια διάχυση και μια κατανομή κάποιων κερδών στην εργατική τάξη. Και στην Ελλάδα είχαμε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και σε όλη την καπιταλιστική Ευρώπη είχαμε βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Πρέπει να αποκαλύπτεις γιατί χτυπάνε το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου. Γιατί θέλουν να κάνουν ανακατανομή, ήρθε η ώρα να φάνε και τη Μάλτα και το Λουξεμβούργο, κρίση, αδιέξοδο, έχουν πρόβλημα συγκέντρωσης κεφαλαίων, αντιθέσεις με τη Ρωσία. Δεν τα λένε όλα αυτά, παρά λένε «μας στερεί η ΕΕ από ένα σύμμαχο» κ.λπ. Ποιος σύμμαχος; Θα τα χαλάσει η Ρωσία με τη Γερμανία για την Κύπρο;

Ακόμα μια φορά για τον ιμπεριαλισμό

Να δούμε και μια άλλη πλευρά. Γράφουν στον προσυνεδριακό διάλογο ότι λέμε «ιμπεριαλιστική χώρα η Ελλάδα». Εμείς για την Ελλάδα λέμε ότι είναι στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού. Δεν την ταυτίζουμε με τη δυνατότητα να κάνει η ίδια ανεξάρτητο πόλεμο και να απειλήσει χώρες, αν και γενικά δεν μπορείς να το αποκλείσεις, γιατί έκανε π.χ. επίθεση η Ελλάδα ως σύμμαχος της Βρετανίας, των ΗΠΑ στην Κορέα. Ανεξάρτητο πόλεμο να κάνει η Ελλάδα, δεν φαίνεται τέτοιο πράγμα. Η Ελλάδα όμως ως χώρα - μέλος του ΝΑΤΟ δεν απειλεί καμία χώρα; Δηλαδή, δε συμμετέχει σε έναν ιμπεριαλιστικό οργανισμό; Συμμετέχει. Η Κύπρος τώρα με ευθύνη του Αναστασιάδη θα μπει στη «Συνεργασία για το ΝΑΤΟ».

Η αλληλεξάρτηση: Βεβαίως οι ΗΠΑ την Ελλάδα τη βλέπουν σαν μία κουκίδα. Παρ' όλα αυτά πρέπει να χρησιμοποιήσουν, τους είναι απαραίτητη προϋπόθεση για επίθεση η βάση της Σούδας και για την Αφρική και για τη Μέση Ανατολή. Είχε ένα ενδιαφέρον άρθρο στο «Ριζοσπάστη», που έλεγε ότι τώρα οι ΗΠΑ με τα καινούργια μέσα που έχουν δεν τους ενδιαφέρουν τόσο τα πυρηνικά όπλα, γιατί κάνουν πόλεμο ακριβείας, ενώ οι Ρώσοι είναι με τα πυρηνικά όπλα. Μπορεί αύριο να μη χρειάζονται και τη Σούδα δεν ξέρω, αλλά από κάπου πρέπει να εξαπολύουν αυτά τα όπλα ακριβείας, από πού θα τα εξαπολύουν, από τη Νεβάδα;

Για τον πόλεμο: Εμείς τι λέμε σύντροφοι; Λέμε ότι είτε μας πολεμήσει μια χώρα, εισέλθει στην Ελλάδα, είτε εξέλθουμε εμείς σαν χώρα θα έχουμε το ανεξάρτητο Μέτωπο από την αστική τάξη. Εάν επιτεθούμε σε άλλη χώρα θα παλέψουμε για την ανατροπή της αστικής τάξης, για να βγει η χώρα από τον πόλεμο και τη σφαγή, για την εξουσία με ευημερία του λαού. Εάν μας επιτεθούν θα κάνουμε ό,τι έγινε, τηρουμένων των αναλογιών, με το ΕΑΜ. Θα έχουμε το ανεξάρτητο Μέτωπο. Και θα πολεμάμε σε συνδυασμό, βεβαίως, με το να βγούμε από τον πόλεμο και να λύσουμε το θέμα της εξουσίας. Βεβαίως και θα υπερασπιστούμε τα εδάφη μας. Και γιατί, δηλαδή, η πάλη για την εξουσία δε σημαίνει και πάλη για τα σύνορα κ.λπ.; Θα δώσουμε την Ελλάδα, δηλαδή, στους Τούρκους; Και μάλιστα είμαστε και πάρα πολύ προσεχτικοί. Εμείς δεν αποκλείουμε να μας επιτεθεί μέχρι και η Αλβανία. Οταν ετοιμάζαμε τις Θέσεις είπαμε να είμαστε προσεχτικοί. Γιατί δεν ξέρουμε αύριο, αν έχεις μεγάλη Αλβανία, η οποία είναι αμερικάνικο προτεκτοράτο, μπορεί να σου επιτεθεί. Και να σου επιτεθεί και συντονισμένα Βουλγαρία, Αλβανία, ΠΓΔΜ, όλοι μαζί και η Τουρκία από εκεί. Ολα είναι πιθανά. Εμείς, δηλαδή, τι θα κάνουμε; Δεν θα υπερασπιστούμε την Ελλάδα; Θα την υπερασπιστούμε, αλλά δε θα πάμε μαζί με την αστική τάξη.

Μέχρι που γράφεται στον προσυνεδριακό διάλογο σήμερα ότι λέμε ότι ο ιμπεριαλισμός έχει σχέση μόνο με την εξαγωγή κεφαλαίων. Και ότι εμείς παίρνουμε σαν στοιχείο ότι έχουμε μονοπωλιακό καπιταλισμό, επειδή έχουμε εξαγωγή κεφαλαίων μόνο. Και μάλιστα να γράφονται και από δημοσιογράφους του «Ριζοσπάστη»...

Ορισμένες πλευρές για τη Λαϊκή Συμμαχία

Τελευταίο ζήτημα. Υπάρχουν θέματα που πρέπει να προβληματιστούμε περισσότερο. Δεν μπορεί το Συνέδριο να τα λύσει όλα. Αυτό το θέμα της συμμαχίας των αντιμονοπωλιακών αντικαπιταλιστικών δυνάμεων. Προχτές στο τμήμα Υγείας, συζητούσαμε και ξαναβάλαμε το ερώτημα. Τι σημαίνει κοινωνική συμμαχία στο νοσοκομείο. Μπορεί να έχουμε Λαϊκές Επιτροπές στη γειτονιά, αλλά τη συμμαχία στο νοσοκομείο πρέπει να την επεξεργαστείς. Είναι γιατροί και ποιο τμήμα γιατρών, όλοι οι μισθωτοί γιατροί; Θέλει ψάξιμο. Μισθωτοί γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, παραϊατρικό και διοικητικό, εργατοτεχνικό, κ.λπ.. Μιλάμε για κίνημα Υγείας. Πρέπει να υπάρχει κοινό πλαίσιο βάσης. Εχουμε χώρους που όχι μόνο δεν υπάρχει συμμαχία, αλλά δεν υπάρχει ούτε καν σύμπνοια. Είναι δυνατόν να έχεις κίνημα αλλαγής και ανατροπής; Η πολιτική συμμαχιών εδράζεται στις κοινωνικές δυνάμεις.

Αυτό που λέμε συμμαχία αντιμονοπωλιακών αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, είναι ωραίο που το λέμε, αλλά αυτό πρέπει να υλοποιηθεί κατά κλάδο και κατά χώρο, αυτή είναι η πολιτική συμμαχιών του κόμματος. Αυτό το μέτωπο πρέπει να διευρυνθεί, αυτοαπασχολούμενοι, η υπόλοιπη εργατική τάξη, κ.λπ. Θα ήταν μεγάλη δύναμη.

Θα προκύψουν πολιτικές δυνάμεις; Και εγώ σας λέω και να προκύψουν δυνάμεις, τίποτα δεν θα κάνουμε όταν από τα κάτω ο κόσμος είναι χώρια. Αυτό το κίνημα τι δύναμη θα έχει; Αν θέλετε κι εμείς είχαμε συνηθίσει, να κατανοούμε την πολιτική συμμαχιών με ποιο κόμμα θα πας. Αλλά δεν έχεις μέλλον έτσι. Εξάλλου, κανένα κόμμα δεν μπορεί να συμφωνήσει 100% και είναι φυσικό, γιατί δεν υπάρχει συμμαχία που δε σχετίζεται με το θέμα της εξουσίας. Αυτά σε επαναστατική κατάσταση θα λυθούν. Αλλά πρέπει να έχεις τη συμμαχία των αντιμονοπωλιακών αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, που είναι συμβιβασμός. Και ο συμβιβασμός αυτός φαίνεται στο πρόγραμμα που έχουμε για τη Λαϊκή Συμμαχία.

Τι λέμε για τη Λαϊκή Συμμαχία; Εχουμε μια υποτυπώδη επεξεργασία στο ζήτημα της διακυβέρνησης. Δηλαδή τι λες: Κοινωνικοποίηση, Λαϊκή Εξουσία, γενικά, δεν την ταυτίζεις με τη δικτατορία του προλεταριάτου. Τι λες: Λαϊκή Εξουσία, κοινωνικοποίηση, - δεν μπορείς να πας πίσω από την κοινωνικοποίηση - εργατικό έλεγχο, αποδέσμευση από την ΕΕ, διαγραφή του χρέους. Αυτό σύντροφοι, είναι σημεία από το Πρόγραμμα του Κόμματος που από μόνα τους δε συνιστούν ούτε επαναστατική εξουσία, αλλά δεν μπορείς να πας πίσω από αυτά.

Λένε επίσης δεν αναφέρεται η Λαϊκή Συμμαχία στο πρόγραμμα για το Σοσιαλισμό. Το λέμε ως φύτρο, ως μετεξέλιξη. Ούτε είναι ζήτημα έξω από τη διαδικασία του Σοσιαλισμού. Το βάζεις στα άμεσα πολιτικά καθήκοντα. Ούτε ως τακτικό στόχο το έχεις, αλλά στη μετεξέλιξή της συνδέεται με το Πρόγραμμα του Κόμματος σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Αυτοί που γράφουν στο διάλογο κάνουν πως δεν το βλέπουν. Γιατί, σύντροφοι; Γιατί θέλουν συμμετοχή σε κυβέρνηση στα πλαίσια του καπιταλισμού - ας το πουν καθαρά για να τελειώνουμε - που σημαίνει απεμπόληση της πάλης για το Σοσιαλισμό, της συγκέντρωσης δυνάμεων, ακόμη και αυτής της ζύμωσης, που εμείς δεν κάνουμε μόνο ζύμωση. Τότε θα γίνουμε σαν τον πατριάρχη, θα κηρύσσουμε, το κήρυγμα του Σοσιαλισμού. Και μάλιστα ακριβώς, σε συνθήκες κρίσης και νίκης της αντεπανάστασης έχεις διπλή υποχρέωση να βάζεις αυτό το ζήτημα, γιατί ο Σοσιαλισμός έγινε στον 20ό αιώνα, ανατράπηκε, αλλά δεν είναι κάτι που είναι ανώριμο, έγινε. Δεν ισχύει ότι δεν είσαι σε εποχή περάσματος στο Σοσιαλισμό, αφού πέρασες στο Σοσιαλισμό, αυτόν που γνωρίσαμε. Ούτε ο καπιταλισμός έγινε από την αρχή στην αναπτυγμένη μορφή που κατέληξε σήμερα. Δεν έγινε η σοσιαλιστική επανάσταση στον 20ό αιώνα; Τώρα είναι 10 φορές πιο αναγκαίο, όχι μόνο σαν ζύμωση, αλλά αυτό που λέμε συγκέντρωση δυνάμεων. Αυτό δε σημαίνει υποτίμηση στα θέματα τακτικής. Δεν έχεις επαναστατική κατάσταση. Και ακριβώς επειδή δεν έχεις επαναστατική κατάσταση, το να δεις μέτωπα συσπείρωσης, κρίκους συσπείρωσης, μορφές πάλης, έχει πολύ μεγάλη σημασία. Αλλά όχι έξω από τη στρατηγική σου.

Επέμβαση των ΜΑΤ εναντίον των κατοίκων στα διόδια Αιγινίου

Επέμβαση των ΜΑΤ εναντίον των κατοίκων στα διόδια Αιγινίου
 πηγή: www.gekoudi.blogspot.gr 

Επέμβαση των ΜΑΤ, σημειώθηκε λίγο πριν τις 15:00, της Κυριακής, εναντίον των κατοίκων του δήμου Πύδνας Κολινδρού, που είχαν ανοίξει από τις 13:00, τα διόδια Αιγινίου στην Πιερία. 

Οι αστυνομικές δυνάμεις, επιχείρησαν να συλλάβουν τον δήμαρχο, αλλά και τον δημοτικό Σύμβουλο του ΚΚΕ, εκλεγμένο με την «Λαϊκή Συσπείρωση», Κώστα Δανιηλίδη. Η άμεση και δυναμική αντίδραση των κατοίκων, όμως είχε ως αποτέλεσμα να αφεθούν ελεύθεροι.

Οι κάτοικοι της περιοχής, ύστερα από την επέμβαση των ΜΑΤ, παραμένουν στην άκρη του δρόμου.