Άδωνις ανέστη

 Άδωνις ανέστη

Από τη σύγχρονη εποχή κυκλοφορεί το πολύ ενδιαφέρον βιβλιαράκι του Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι «πώς γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν οι θεοί και οι θεούς» στο οποίο αποδομεί διάφορες κοινές, θρησκευτικές προκαταλήψεις, χριστιανικές και όχι μόνο –κι από αυτήν την άποψη μπορεί να ακουστεί σαν τραγική ειρωνεία το μικρό του όνομα, εμμανουήλ, που σημαίνει «ο θεός μαζί μας». Σε κάποια σημεία η λεπτή ειρωνεία γίνεται σχεδόν απολαυστική:

Οι Εβραίοι ιερείς γνωρίζουν ακριβώς με τι ασχολείται ο θεός κάθε ώρα της ημέρας. Στο εβραϊκό Ταλμούδ (τον κανόνα Αβόντα-Ζάρα) ένας ραβίνος λέει:

«Η μέρα έχει 12 ώρες (στον ουρανό, όπως και στη γη). Στις πρώτες 3 ώρες ο θεός κάθεται και ασχολείται μόνο με νόμους δηλαδή μελετάει τους νόμους». (Ο θεός των Εβραίων, που έφτιαξε τους νόμους αυτούς γέρασε τόσο πολύ δεν μπορεί να βασίζεται πια στη μνήμη του, γι’ αυτό κάθε μέρα τους ξαναδιαβάζει). «Στις επόμενες 3 ώρες δικάζει όλο το σύμπαν. Αν δει ότι ο κόσμος αξίζει να χαθεί, σηκώνεται από το δικαστικό θρόνο και κάθεται στο θρόνο του ελέους». (Δεν είναι παράξενο το ότι τον ελεεί, γιατί αν χανόταν ο κόσμος, με τι θα ασχολούνταν πια όλη τη μέρα!;) Στις επόμενες 3 ώρες κάθεται στο θρόνο και παίζει μ’ ολόκληρο τον κόσμο, αρχίζοντας απ’ το κέρατο του ρινόκερου ως τα αβγά των μυρμηγκιών. Τις 3 τελευταίες ώρες πάλι κάθεται στο θρόνο και παίζει με το Λεβιάθαν. Ο Λεβιάθαν είναι ένα ισχυρό πλάσμα, ένα ψάρι που «υποβαστάζει τον κόσμο». Μ’ αυτό το ζώο, λοιπόν, διασκεδάζει ο θεός καθημερινά 3 ώρες. Έτσι περνά τη μέρα του ο θεός των Εβραίων.

Η σημερινή ανάρτηση όμως γίνεται με αφορμή το κεφάλαιο για το πάσχα και τους μύθους για την ανάσταση διαφόρων θεοτήτων, από το οποίο αντιγράφουμε και το παρακάτω απόσπασμα.

Το ίδιο επίσης πλατιά είχε διαδοθεί σ’ ολόκληρη την Ανατολή η λατρεία του θεού Άδωνι. Και ο θεός Άδωνις είναι θεός του αρχαίου κόσμου, που πεθαίνει κι ανασταίνεται. Μάνα του ήταν η Μίρα (Μαρία), που μεταπλάστηκε στο δέντρο της σμύρνας. Η λατρεία του Άδωνι είχε πολύ πλατιά διάδοση στη Φοινίκη και στη Συρία, απ’ όπου πέρασε στην Ιουδαία. Στην πόλη Βιβλός στα παράλια της Συρίας βρισκόταν ο ναός της θεάς Μπααλάτ – Τζεμπάλ, της φοινικικής Αφροδίτης. Η Αφροδίτη (Αστάρτη, Ίσταρ) ήταν γυναίκα του Άδωνι. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι τον Άδωνι, όπως και τον Ταμούζ, τον σκότωσε ένας κακός θεός, που είε μεταμορφωθεί σ’ αγριόχοιρο. Ο Άδωνις πεθαίνει αλλά ύστερα από λίγο καιρό ανασταίνεται. Ο Έλληνας συγγραφέας του 2^ου αιώνα Λουκιανός, περιγράφει το θρήνο για το θάνατο του Άδωνι και το γιορτασμό της ανάστασής του. Σ’ ανάμνηση των παθών του θεού αυτού, οι πιστοί μαστιγώνονταν κάθε χρόνο, θρηνούσανε το θεό και οργάνωναν πένθιμα δείπνα. Όταν χόρταιναν απ’ το μαστίγωμα και το θρήνο, οι πιστοί προσέφερναν στον Άδωνι τη θυσία που άρμοζε σε νεκρό.

Την άνοιξη, όταν τα νερά ξεχύνονταν και ξέπλεναν από τα βουνά το κοκκινόχωμα, το ποτάμι βαφόταν κόκκινο. Έλεγαν τότε ότι το ποτάμι βάφτηκε από το αίμα του ΄Άδωνι. Για τον Άδωνι έφτιαχναν ξύλινα αγάλματα, που τα βάζανε σ’ ένα είδος φέρετρου, και γύρω τοποθετούσαν βάζα με πράσινα φυτά, που τα αποκαλούσαν «Ανθοκήπια του Άδωνι». Οι γυναίκες πλένανε το ξύλινο άγαλμα του θεού τους Άδωνι, το άλειφαν με αρωματικά λάδια και ύστερα το τύλιγαν σ’ ένα μάλλινο ή πάνινο σάβανο και το θάβανε. Όλες αυτές οι ιεροτελεστίες γίνονταν πάνω-κάτω τις ίδιες μέρες που αργότερα οι χριστιανοί άρχισαν να γιορτάζουν το θάνατο και την ανάσταση του θεού τους, δηλαδή τις μέρες της λεγόμενης λαμπρής ανάστασης. Ύστερα απ’ αυτό ανάγγελλαν ότι ο Άδωνις αναστήθηκε οι πιστοί έτρεχαν χαρούμενοι και αλληλοσυγχαίρονταν λέγοντας: Άδωνις ανέστη. Συνεπώς, αυτοί που, πάνω από 2.000 χρόνια, λένε ο ένας στον άλλον το Πάσχα «Χριστός ανέστη» δεν κάνουν άλλο παρά να ξαναζωντανεύουν το γιορτασμό του αρχαίου μύθου του θεού των Φοινίκων Άδωνι.

Άδωνις ανέστη λοιπόν. Φαντάσου τώρα να είσαι στη δύσκολη θέση του σύγχρονου αδώνη. Την ψωνίζεις κι αρχίζεις να εύχεσαι για την ανάσταση με το δικό σου όνομα; Ή μένεις πιστός στην πίστη σου και τις παραδόσεις της και κάνεις γαργάρα τον προγενέστερο μύθο από τον οποίο δανείστηκε την υπόθεση, για να μην υποσκάψεις τα θεμέλιά της; Ιδού η απορία...

   ΟΙ ΓΡΟΘΙΕΣ ΤΩΝ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ – ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Από Οικοδόμος

Σκέψεις γύρω από το βιβλίο του Αστέριου Λάμπρου «Στη γροθιά του Σούπερμαν»

Γράφει η Άννεκε Ιωαννάτου //

Οι πιο επικίνδυνες μορφές πλύσης εγκεφάλου είναι αυτές που δεν φαίνονται. Αυτές που δεν παίρνονται εύκολα είδηση. Αυτές που σαν υποδερμική ένεση μπαίνουν στο κυκλοφοριακό σύστημα του Είναι μας από μικρή ηλικία ώστε ο εθισμός, όταν θα έχουμε μεγαλώσει, να έχει γίνει πια ανεπανόρθωτος. Βέβαια, η συνείδησή μας δεν διαμορφώνεται αποκλειστικά από τα ΜΜΕ, τα βιβλία και γενικά την πνευματική τροφή που μας «πασάρουν» ή που μας επιβάλλουν μ’ έναν τρόπο που δεν μοιάζει με επιβολή, ούτε καν με υποβολή. Η βασικότερη διαμόρφωση της συνείδησης είναι αυτή που γίνεται από τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιόμαστε, από τη θέση μας στην κοινωνία, από το ρόλο μας στην παραγωγική διαδικασία, από το μερίδιο που παίρνουμε από τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο, καθώς και από τον τρόπο με τον οποίο παίρνουμε το μερίδιο που σήμερα όλο και μειώνεται.

Με λίγα λόγια από το σε ποιά κοινωνική τάξη ή στρώμα ανήκουμε. Για να στρεβλωθεί η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και τη θέση μας στην κοινωνία η οποία εικόνα μεγαλώνοντας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε επαναστατική συνείδηση θέτοντας σε κίνδυνο την κυρίαρχη ιδεολογία – δηλαδή την ιδεολογία των κυρίαρχων – μας κατακλύζουν από πολύ μικρή ηλικία με εικόνες, έργα, φυλλάδια, κόμικς, παιδεία, εκκλησία για να «δουλέψουν» την κοινωνική μας ψυχοσύνθεση κι έπειτα συνείδηση για να την πλασάρουν στα επιθυμητά από τους φορείς της κυρίαρχης ιδεολογίας πλαίσια. Δηλαδή, να διαμορφώνουν μια ψευδή ταξική συνείδηση που δεν αντιστοιχεί στα συμφέροντά μας, στα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων, στην κοινωνική τάξη ή στρώμα που ανήκουμε, αλλά που αντίθετα ενσωματώνει στοιχεία των συμφερόντων των κυρίαρχων.  Αν είναι δυσάρεστη η θέση μας στην κοινωνία και έχουμε λόγους να διαμαρτυρηθούμε ή ακόμα να επαναστατήσουμε, άλλο τόσο θα εντείνεται η προσπάθεια αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι όσο χειροτερεύει η ζωή μας, άλλο  τόσο αυξάνεται ο πόλεμος των συνειδήσεων.  Το πώς ερμηνεύουμε, το πώς εξηγούμε, το πώς αντιμετωπίζουμε την αντικειμενική πραγματικότητα εξαρτάται για μεγάλα χρονικά διαστήματα και σε μεγάλο βαθμό από το συνειδησιακό-πνευματικό-ψυχοκοινωνικό εποικοδόμημα που περνάει μέσα μας ως το σωστό, το κυρίαρχο. Δηλαδή η ιδεολογία των κυρίαρχων κάθε εποχής που πάσχει να δημιουργήσει μια κοινωνική και εθνική ομοψυχία κόντρα στην πραγματικότητα.

Μια ψευδή ομοψυχία
Όμως, σε μια κοινωνία με συγκρουόμενα συμφέροντα και κοινωνικές ανισότητες η κάθε ομοψυχία, η κάθε όμοια συνειδησιακή κατάσταση, η κάθε ησυχία  είναι αφύσικη και δεν αντέχει στο χρόνο μια και η ίδια η πραγματικότητα επιβάλλεται σε μια πορεία κι ας μην μπορούμε να προβλέψουμε με ακρίβεια πότε. Με βασικές διαφορές συμφερόντων των κοινωνικών τάξεων/στρωμάτων η κάθε εθνική ομοψυχία δεν μπορεί παρά να είναι ψευδής, άρα πρόσκαιρη. Επομένως η ψευδή συνείδηση της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας κάποια στιγμή θα γίνει αληθινή, δηλαδή αντίστοιχη με τα πραγματικά της συμφέροντα και δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε σύγκρουση και ρήξη. Οι εκάστοτε κυρίαρχοι θέλουν με κάθε μέσο και τρόπο να αναβάλουν αυτή τη «στιγμή της αλήθειας» διαποτίζοντας όλο τον κοινωνικό ιστό με τις δικές τους λογικές και αντιμετωπίζοντας ενδεχομένως κάθε φωνή και πράξη διαμαρτυρίας με βίαιη καταστολή.
Με ποιο τρόπο λοιπόν διεξάγεται αυτός ο «πόλεμος τω συνειδήσεων», με ποιο τρόπο γίνεται προσπάθεια να πάρουν τη σκέψη, την κρίση από τα λαϊκά στρώματα ακόμα και όταν έχουν «μάθει γράμματα;» Με ποιό τρόπο εγκλωβίζεται το μυαλό, η συνείδηση και καμιά φορά όλο το Είναι τους στα ταξικά συμφέροντα των κυρίαρχων οι οποίοι έχουν σωστή συνείδηση, γιατί αντιπροσωπεύουν και υπερασπίζονται λυσσαλέα στην πράξη και στη σκέψη τον εαυτό τους, ενώ η πλειοψηφία αλλοτριώνεται, αποξενώνεται από τον ίδιο της τον εαυτό ενστερνιζόμενη ξένα προς αυτή συμφέροντα και λογικές; Ποιός «σούπερμαν» κρατάει στα χέρια του τα νήματα της συνείδησης;

Ο υπεράνθρωπος- μονοπώλια και τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας
Ο Αστέριος Λάμπρου στο βιβλίο του «Στη γροθιά του Σούπερμαν» που κυκλοφόρησε εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», κάνει μια φιλόδοξη προσπάθεια να καταπιαστεί με αυτό το πολυσύνθετο θέμα αναλύοντας σε βάθος και με τρόπο διαλεκτικό το φαινόμενο των λεγόμενων υπερανθρώπων – των σούπερμαν – στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, στα κόμικς, στην παραλογοτεχνία, στους μύθους, στα παραμύθια, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Σήμερα έχουν προστεθεί τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα μέσα αυξάνονται, η μέθοδος μένει ουσιαστικά ίδια. Πρόκειται για την πρώτη στην Ελλάδα τόσο ειδικευμένη και σφαιρική μελέτη του είδους και κρατάει την επικαιρότητά του σήμερα. Ο συγγραφέας έχει μελετήσει σε βάθος την τέχνη και τη θεωρία της εικόνας και όχι μόνο. Τα δίδαξε πολλά χρόνια στο πανεπιστήμιο της Πάτρας.
Η συγγραφή του βιβλίου πήρε πολλά χρόνια και το αποτέλεσμα είναι μια πολύπλευρη εργασία. Ποιος είναι λοιπόν, αυτός ο σούπερμαν, ο υπεράνθρωπος; Ποιά η ιστορία του; Έχει προγόνους και αν ναι, ποιούς; Ποιός τον κατασκεύασε στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας; Ποιός τον χρησιμοποιεί και με ποιο τρόπο και στόχο; Ο υπεράνθρωπος έχει πλέον παρά πολλά πρόσωπα στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Στον πρόλογο διαβάζουμε: «Είναι ασφαλώς ο γνωστός Σούπερμαν με τη στολή στα χρώματα της αστερόεσσας. Είναι, όμως, επίσης ο μαυροντυμένος Μπάτμαν, ο ημίγυμνος Ράμπο, ο άψογος Τζέιμς Μποντ, ο Ταρζάν, ο Ηρακλής και εκατοντάδες άλλοι που τους διαβάζουμε στα κόμικς ή στην παραλογοτεχνία και τους βλέπουμε σε κινούμενα σχέδια, σε τηλεοπτικές σειρές ή στον κινηματογράφο» (σελ. 15 πρώτης έκδοσης). Και προς το τέλος του βιβλίου (σελ. 438) αποκαλύπτεται συμπερασματικά η βαθύτερη ταυτότητά του: «…ο υπεράνθρωπος συνιστά συμβολική και μυστικοποιημένη μεταφορά της δράσης του ηγετικού πολυεθνικού μονοπωλίου μεταφέροντας τα χαρακτηριστικά του μονοπωλίου από το χώρο του συσχετισμού μεγεθών στον άυλο κόσμο του πολύχρωμου θεάματος…» Στο κεφάλαιο «Υπεράνθρωπος και μονοπώλια» ο αναγνώστης θα βρει την ανάλυση που οδηγεί στο παραπάνω συμπέρασμα.

Πορεία προς τη βαρβαρότητα
Με πολλά στοιχεία, στατιστικές επεξεργασίες σε συνδυασμό με ιστορικά και ανθρωπολογικά στοιχεία ανάλυσης το βιβλίο μας αποκαλύπτει τι κάνουν οι διάφοροι σούπερμαν με τη συνείδηση και την ψυχή μας από την παιδική μας ηλικία. Πώς σταδιακά κρατάει τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα σε προγενέστερα στάδια σκέψης; Πώς ο σούπερμαν πολεμάει τη γνώση και την κριτική σκέψη; Πώς από γλωσσική άποψη μας γυρίζει πίσω στην εποχή των άγριων, άναρθρων κραυγών; Πώς κάνει τους ανθρώπους να αποστρέφονται όλων των μορφών τέχνης; Πώς δουλεύει για να κάνει τα παιδιά από μικρή ηλικία να εθιστούν στη λογική της ιμπεριαλιστικής βίας μέσα από «αθώα» έργα που δηλητηριάζουν την τρυφερή ψυχή τους; Πώς διοχετεύει την οργή – οργή από τις καταστάσεις που βιώνει – σε ανώδυνες για το σύστημα ατραπούς; Η ιμπεριαλιστικής «πολιτιστική» βιομηχανία δουλεύει εδώ και πολλές δεκαετίες γι αυτό το σκοπό.
Από τα παραπάνω μπορούμε να κατανοήσουμε ότι η αντιμετώπιση, πόσο μάλλον η καταπολέμηση των ολέθριων συνεπειών των έργων με υπερανθρώπους δεν μπορεί να είναι απλώς ηθικολογική. Δεν μπορεί να μείνει απλώς στην επιφάνεια, στα φαινόμενα, σε απλούς αφορισμούς, αλλά χρειάζεται να διεισδύει στη βαθύτερη ουσία του φαινομένου. Αυτό σημαίνει ότι το νυστέρι πρέπει να φτάσει μέχρι την ίδια τη φαιά ουσία του κοινωνικοοικονομικού συστήματος που δημιουργεί τέρατα, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Γι αυτό ο συγγραφέας σε όλο το βιβλίο συνδέει το κάθε φαινόμενο με τις αιτίες που το γεννούν. Μαθαίνουμε πράγματα ελάχιστα γνωστά για τους αρχαίους μύθους, το έπος, το θέατρο, καθώς και για το σφετερισμό τους από τη βιομηχανία του θεάματος που στο όνομα, παρακαλώ, του σεβασμού για τον πολιτισμό και την ιστορία της κάθε χώρας δεν σέβεται κανένα ιστορικό γεγονός ή πρόσωπο. Οι τερατώδεις ταινίες για την Τροία, τις Θερμοπύλες, τον Λεωνίδα και τον Ηρακλή είναι μόνο λίγα χολιγουντιανά παραδείγματα. Μαθαίνουμε στο βιβλίο πώς η πολιτιστική βιομηχανία νεκρώνει την ικανότητα δημιουργίας του ανθρώπου, τη φαντασία των λαϊκών στρωμάτων ώστε να γίνουν τα άβουλα παθητικά όντα, το εύκολο ανάλωμα της κάθε χειραγώγησης.

Αποξένωση και αποβλάκωση
Η απόσταση των λαών από τα δημιουργήματά τους – είτε πρόκειται για τέχνη είτε για τα προϊόντα εργασίας – η προϊούσα αλλοτρίωσή τους γίνεται αισθητή και στον τομέα της επιστήμης όπου η επιστήμη αποσπάται από τους δημιουργούς της. Παραθέτονται τα λόγια του Καρλ Μαρξ στο «Κεφάλαιο» «…Η επιστήμη δε στοιχίζει απολύτως «τίποτα» στον κεφαλαιοκράτη, πράγμα που δεν τον εμποδίζει καθόλου να την εκμεταλλεύεται. Την «ξένη» επιστήμη την προσαρτούν στο κεφάλαιο, όπως την ξένη εργασία».
Αναφερόμενος σ’ αυτά τα λόγια ο συγγραφέας θα σχολιάσει «Από τότε που γράφηκαν αυτές οι γραμμές, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα μονοπώλια τα ώθησε να παράγουν τη «δική τους» επιστήμη για την οποία σπαταλούν τεράστια ποσά και την οποία διαφυλάττουν και κατοχυρώνουν με ένα πλέγμα νόμων περί «πνευματικών δικαιωμάτων», περί «εξαγωγής τεχνολογίας» κλπ. Σήμερα η επιστημονική έρευνα πραγματοποιείται άμεσα ή χρηματοδοτείται άμεσα ή έμμεσα από τα μονοπώλια. Επίσης το μεγαλύτερο μέρος της παραγόμενης τεχνολογίας – που σύμφωνα πάλι με τα λόγια του Μαρξ «…αποκαλύπτει την ενεργό στάση του ανθρώπου απέναντι στη φύση, την άμεση διαδικασία παραγωγής της ζωής του και επομένως και των κοινωνικών συνθηκών της ζωής του και των πνευματικών παραστάσεων που πηγάζουν απ’ αυτές», τους ανήκει νομικά αυτό το ίδιο, αλλά και οι εφαρμογές του. Η απόσταση που χωρίζει την κατάσταση που περιγράφει ο Μαρξ από τη σημερινή κατάσταση δείχνει επίσης πόσο επιταχύνεται η διαδικασία σφετερισμού της σκέψης γενικά. Αυτά συμβαίνουν στις επιστήμες που σχετίζονται με την τεχνολογία «αιχμής».
Από τις λεγόμενες Επιστήμες του Ανθρώπου άλλες παρακμάζουν μελετώντας συνεχώς τη λεπτομέρεια, επειδή αδυνατούν να παράγουν γενικεύσεις σε καθεστώς αυστηρού ελέγχου. Άλλες συνεισφέρουν απλώς στο έργο της φιλοσοφίας. Δηλαδή, παράγουν ιδεολογία για την «αγορά επιχειρημάτων» που δικαιολογούν ή κριτικάρουν ανώδυνα το υπαρκτό κοινωνικό σύστημα. Συνεπώς δημιουργείται μια όλο και πιο αντεστραμμένη επιστήμη που, ενώ αναπτύσσεται ραγδαία, καλείται ωστόσο αποκλειστικά να αυξήσει την υπεραξία, δηλαδή την εκμετάλλευση του ανθρώπου. Καλείται να αποβάλλει όλο και πιο πολύ τον ανθρωπιστικό της χαρακτήρα και να αναπτυχθεί προς όφελος μιας τάξης που δυναμώνει απομυζώντας την κοινωνία σαν παράσιτο. Επομένως, η αστική τάξη επιτάχυνε και επέκτεινε την απόσπαση της πνευματικής ζωής από την κοινωνία μετατρέποντας κάθε πλευρά της σε κερδοφόρα επιχείρηση. Ο «βαθμός ελέγχου της πνευματικής ζωής συνιστά ποιοτικό άλμα σε σχέση με όλες τις προηγούμενες συνθήκες ταξικής κυριαρχίας» (σελ. 429-430).
Συνεχίζεται.

Από την «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου» στην «Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους»

Από την «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου» στην «Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους»

Και το όνομα αυτής «Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους»! Είναι ο επίσημος τίτλος μιας επιτροπής που ξεκίνησε ως πρόταση για «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου» το 2011 και η οποία τότε διαφημιζόταν ως η επιτροπή που θα καθόριζε ποιο τμήμα του χρέους είναι επαχθές και ποιο όχι για να διεκδικηθεί η μη πληρωμή του επαχθούς τμήματος.

Ανεξάρτητα το αν το χρέος αποπληρωθεί με δόσεις ή τοις μετρητοίς, αν θα κουρευτεί μέρος του ή αποπληρωθεί ολόκληρο, η αλήθεια είναι ότι επίσημα η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι «η Ελλάδα πάντοτε εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της απέναντι σε όλους τους δανειστές και αυτό σκοπεύει να κάνει εις το διηνεκές». Και αυτό είναι φυσικό για ένα καπιταλιστικό κράτος, μιας οικονομίας που λειτουργεί με σκοπό το κέρδος των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου. Γιατί ο διεθνής δανεισμός είναι απαραίτητο στοιχείο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και αυτό αφορά όλα τα καπιταλιστικά κράτη, ανεξάρτητα από την οικονομική τους δύναμη. Η τακτοποίηση των χρεών με ρύθμιση και αποπληρωμή τους είναι απαραίτητος όρος για να μπορέσει αυτός ο δανεισμός να συνεχίζεται στο διηνεκές. Το κρατικό χρέος έχει, λοιπόν, τη σφραγίδα του κεφαλαίου. Η ανάγκη για δανεισμό του κράτους δημιουργείται εξαιτίας των φοροαπαλλαγών του κεφαλαίου, των θαλασσοδανείων, των επιδοτήσεων, των δαπανών στους ΝΑΤΟικους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και μια σειρά άλλα ζητήματα που αφορούν ανάγκες του κεφαλαίου και όχι του λαού.

Καμία θυσία για το χρέος των καπιταλιστών

Από τις 12 Μάρτη του 2011 η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, σχολιάζοντας την πρόταση που είχε καταθέσει τότε ο ΣΥΡΙΖΑ για επιτροπή λογιστικού ελέγχου, σημείωνε: «Ο λαός δεν πρέπει να έχει προσδοκίες ότι είναι δυνατό να προκύψουν ουσιαστικά οφέλη γι' αυτόν μέσα από μια κοινοβουλευτική επιτροπή ελέγχου του χρέους». Σε ό,τι αφορά την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ τόνιζε: «Η σύσταση μιας τέτοιας επιτροπής διευκολύνει την κυβερνητική επιχειρηματολογία, που στοχεύει στον αποπροσανατολισμό και στην παγίδευση του λαού σε διλήμματα και αντιπαραθέσεις τμημάτων της πλουτοκρατίας. Για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα το ζήτημα δεν είναι ο επισφαλής διαχωρισμός του χρέους σε νόμιμο, παράνομο ή επαχθές, που θέτει ως στόχο η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα από το πώς μπορεί ο καθένας να χαρακτηρίσει το χρέος, αυτό το διαμόρφωσαν διαχρονικά οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, με τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, τις προκλητικές φοροαπαλλαγές υπέρ των μονοπωλίων, τις κρατικές χρηματοδοτήσεις και τα πάμπολλα προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους, προκειμένου να στηριχτεί η περιβόητη ανταγωνιστικότητα, δηλαδή η κερδοφορία και η ισχυροποίησή τους. Οι λαϊκές δυνάμεις για κανένα λόγο δεν πρέπει να δεχτούν θυσίες ή βάρβαρα μέτρα, για κανένα μέρος του χρέους "νόμιμο" ή "παράνομο". Ο περιορισμός της συζήτησης στην αντιμετώπιση του χρέους αποτελεί συγκάλυψη των πραγματικών αιτιών της καπιταλιστικής κρίσης και του βάρβαρου πολέμου που έχουν εξαπολύσει στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα τα αστικά κόμματα με τη συνεργία της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η συσσώρευση κεφαλαίων στους κεφαλαιοκράτες, η αναρχία και η ανισομετρία σε όλους τους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, η διόγκωση των ελλειμμάτων, είναι αποτέλεσμα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της συμμετοχής της χώρας στην ΕΕ. Η επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα εξελίσσεται σε όλες τις χώρες με την ίδια αγριότητα, ανεξάρτητα από το ύψος του χρέους, γιατί στοχεύει να διασφαλίσει την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων».

Γνωστοί από χτες

Απ' την αρχή της κρίσης μια σειρά αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις είχαν αναγάγει την κρίση σε ζήτημα χρέους και διαφάνειας.
Ποιος δε θυμάται ότι στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος τις μέρες των «αγανακτισμένων» φιγουράριζε η πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ), που στοχοποιούσε αποκλειστικά τους «διεφθαρμένους πολιτικούς και επιχειρηματίες» και άφηνε απ' έξω το καπιταλιστικό σύστημα που τους παράγει και τους αναπαράγει.
Σε εκείνη την πρωτοβουλία συσπειρώνονταν πολλοί απ' όσους και σήμερα σπεύδουν να χειροκροτήσουν την απόφαση πλέον της προέδρου της Βουλής (από το «Αριστερό Ρεύμα» του σημερινού κυβερνητικού κόμματος ως το χώρο «ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ», από το «Μέτωπο αλληλεγγύης και ανατροπής» ως σοσιαλδημοκράτες με το μανδύα του ανεξάρτητου -π.χ. Σ. Σακοράφα-, κόμματα - δεκανίκια της ΕΕ, όπως οι Οικολόγοι - Πράσινοι μέσω του εκπροσώπου Τύπου τους, Γιάννη Παρασκευόπουλου κ.ά.).
Και τότε, όπως και σήμερα, μιλούσαν για μια επιτροπή που θα ερευνήσει όλες τις συμβάσεις του χρέους για να δει ποιο μέρος του είναι νόμιμο, ποιο παράνομο, παράτυπο ή απεχθές, νομιμοποιώντας στη συνείδηση της εργατικής τάξης ότι ένα μέρος από τα βάρη της κρίσης θα πρέπει να το φορτωθεί στις πλάτες της, αρκεί να εξακριβωθεί με «δίκαιο» τρόπο ποιο θα είναι αυτό.
Οπως σήμερα παρουσιάζουν διάφορους ως ειδήμονες σε ζητήματα χρέους, έτσι και τότε έλεγαν πως κεντρικό ρόλο στο λογιστικό έλεγχο του χρέους θα παίξουν διεθνείς «μη κυβερνητικές» οργανώσεις, όπως η Eurodad, η CADTM, η Bretton Woods Project, η RMF, η Jubilee Debt Campa Ign UK κλπ. Οργανώσεις που έχουν στενές σχέσεις με ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, έχουν πλούσια δράση σε όλο τον πλανήτη προς όφελος διακρατικών περιφερειακών καπιταλιστικών ενώσεων, αποτελούν εργαλείο των καπιταλιστικών κρατών στη χειραγώγηση του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Στην πλειοψηφία τους πρόκειται για ευαγή ιδρύματα, κάποια μέλη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, άλλες χρηματοδοτούμενες από το «ίδρυμα Φορντ», το ταμείο «Ροκφέλερ» και άλλες χρηματοδοτούμενες επίσημα από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Είχαμε σημειώσει και τότε το γεγονός ότι επίσημα αρκετές από αυτές τις οργανώσεις στους στόχους τους περιλαμβάνουν τη «μεταρρύθμιση» της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ. Τέτοιες επιτροπές έχουν αξιοποιηθεί ή και συσταθεί εξ αρχής από σειρά καπιταλιστικών κυβερνήσεων και με βάση αυτές αρκετές καπιταλιστικές χώρες (Φιλιππίνες, Βολιβία, Περού, Βραζιλία, Παραγουάη, Ζιμπάμπουε, Ρωσία, Ισλανδία, Εκουαδόρ) προχώρησαν σε αναδιάρθρωση ή αναδιαπραγμάτευση του χρέους τους, διασφάλισαν τη σταθερότητα του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ δεν επήλθε βελτίωση της θέσης των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων.

Μια κακόγουστη φάρσα

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Ν. Καραθανασόπουλος, μιλώντας στις 6 Απρίλη, φέτος, στη Βουλή ανέφερε σχετικά:
«Διεξάγεται μία κακόγουστη φάρσα που ονομάζεται επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους και που, κατά δήλωση της ίδιας της προέδρου της Βουλής, πρόκειται για μία νέα ιστορική στιγμή (...) βεβαίως είναι μια αυθαίρετη κίνηση της προέδρου, που μπορεί να έχει τη δική της ατζέντα και οι εργασίες της να διεξάγονται τη στιγμή που ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, μετά τη συνάντηση με την Κρ. Λαγκάρντ τόνισε ότι θα εκπληρώσουμε στο διηνεκές όλες μας τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Δεν είναι, εκτιμάμε, η πρόεδρος της Βουλής σε άλλο μήκος κύματος από την κυβερνητική πολιτική και από την πολιτική που ικανοποιεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Γιατί ακριβώς εντάσσεται στην ίδια στρατηγική εξαγνισμού, αθώωσης του καπιταλιστικού συστήματος, ρίχνοντας τα βάρη σε ένα χρέος κρατικό που ξαφνικά έπεσε πάνω στα κεφάλια μας. Ομως, αυτό το χρέος είναι παιδί του καπιταλιστικού συστήματος, ευθύνεται η ίδια η καπιταλιστική ανάπτυξη για το κρατικό χρέος και δεν είναι ιδιομορφία της Ελλάδας».
Γίνεται προφανές πως το πραγματικό ερώτημα για το λαό δεν είναι να επιλέξει πόσο, πότε και πώς θα πληρώσει το δημόσιο χρέος αλλά να μην αποδεχτεί καμία συνευθύνη στην αποπληρωμή του. Να δημιουργήσει τις πολιτικές προϋποθέσεις, να μην αναγνωριστεί από το λαό και να απαλλαχθεί ο λαός από το βάρος αποπληρωμής τους, «διαγράφοντας» όχι ένα μέρος του αλλά το σύνολό του. Πράγμα, βεβαίως, που απαιτεί ρήξη με το κεφάλαιο και την ΕΕ.

Μνημόνια διαρκείας με τη «βούλα» της νέας αντιλαϊκής συμφωνίας

Μνημόνια διαρκείας με τη «βούλα» της νέας αντιλαϊκής συμφωνίας

...Και με τις ΗΠΑ σε ρόλο «τίμιου διαμεσολαβητή»...

«Στο διηνεκές» θα ματώνει ο λαός για ένα χρέος που δεν είναι δικό του, διαβεβαίωσε το ΔΝΤ ο Γ. Βαρουφάκης

Associated Press

Αποκαλυπτικό είναι το αντιλαϊκό σκηνικό που στήθηκε τις προάλλες στην Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο των διαδοχικών συναντήσεων που είχε ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, με τη σύμβουλο για θέματα εθνικής ασφαλείας του Προέδρου Μπ. Ομπάμα, Κάρολαϊν Ατκισον, τον υφυπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Ν. Σιτς, καθώς και με την επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ. Σύμφωνα δε με διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, Αμερικανός αξιωματούχος κάλεσε την ελληνική πλευρά «να δεσμευθεί πλήρως» στις τεχνικές διαπραγματεύσεις, ώστε να οριστικοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες.
Το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών, κάνοντας τον απολογισμό των συναντήσεων (στις 5 και 6 Απρίλη), επισημαίνει τα παρακάτω:
Τονίζεται η «επιθυμία» της κυβέρνησης των ΗΠΑ «να παίζει το ρόλο του "τίμιου διαμεσολαβητή" (honest broker) ώστε να επιτευχθεί λύση το συντομότερο δυνατόν, πιέζοντας προς αυτή την κατεύθυνση όλα τα μέρη της διαπραγμάτευσης».

• «Η Ελλάδα σκοπεύει να καλύψει όλες τις υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές στο διηνεκές», τόνισε χαρακτηριστικά ο Γ. Βαρουφάκης μετά τη συνάντησή του με την επικεφαλής του ΔΝΤ, Κρ. Λαγκάρντ.
• Την ίδια ώρα, καταρρίπτονται οι ισχυρισμοί και τα κάθε είδους επικοινωνιακού χαρακτήρα τεχνάσματα, περί του υποτιθέμενου νέου ύφους της διαπραγμάτευσης. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι χαρακτηριστική η δήλωση από την Κρ. Λαγκάρντ, η οποία εστίασε στη «δέσμευση του υπουργού για τη βελτίωση της δυνατότητας των τεχνικών κλιμακίων να συνεργαστούν με τις αρχές με τη δέουσα επιμέλεια (due diligence) στην Αθήνα»...
• «Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι εξήγησαν τη σημασία που δίνει η κυβέρνηση Ομπάμα σε μια έντιμη συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των εταίρων/θεσμών», καθώς επίσης και στη «διατήρηση του ενιαίου της Ευρωζώνης». Είναι φανερό δηλαδή ότι και οι ΗΠΑ θέλουν την Ελλάδα ενταγμένη και προς «αξιοποίηση» στο πλαίσιο της Ευρωζώνης.

Πολύ πιο αποτελεσματικές συζητήσεις

• Η επικεφαλής του ΔΝΤ «εξήγησε διεξοδικά τη σημασία που έχει να κατανοηθούν από την ελληνική κυβέρνηση οι περιορισμοί του Ταμείου και να ακολουθηθούν οι διαδικασίες που προβλέπουν οι κανονισμοί του». Να σημειωθεί πως η «κατανόηση» και η χρηματοδοτική στήριξη είναι αναπόσπαστα δεμένα με την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» και με την εφαρμογή της δέσμης των νέων αντιλαϊκών μέτρων.
• Αποδίδοντας το κλίμα των συζητήσεων, το υπουργείο Οικονομικών επισημαίνει πως το ΔΝΤ είναι «διατεθειμένο να επιδείξει τη μέγιστη ευελιξία», ως προς τον τρόπο αξιολόγησης των μεταρρυθμιστικών και δημοσιονομικών προτάσεων της κυβέρνησης.

Σε ό,τι αφορά τη «διαδικασία», η συγκυβέρνηση, μέσω του υπουργού Οικονομικών, δεσμεύθηκε για «πολύ πιο αποτελεσματικές συζητήσεις», τόσο στην «Ομάδα των Βρυξελλών» όσο και στο επίπεδο των «τεχνικών κλιμακίων» της Αθήνας, με στόχο, όπως είπε Γ. Βαρουφάκης, την «όσο το δυνατόν πιο γρήγορη ολοκλήρωση των συνομιλιών». Μάλιστα, προκειμένου η συζήτηση να γίνει περισσότερο «αποτελεσματική», θα διεξαχθεί σε «θεματικές ενότητες», δηλαδή γύρω από τα καίρια ζητήματα, όπως τα Εργασιακά, τα δημοσιονομικά (κρατικά έσοδα - δαπάνες), οι ιδιωτικοποιήσεις κ.ά.

   Εντουάρντο Γκαλεάνο (1940-2015): Μια ζωή αγώνα στο κυνήγι της Ουτοπίας

Από Οικοδόμος

Επιμέλεια: 2310net //

Στις 13 Απριλίου 2015 ο καρκίνος νίκησε τον Εντουάρντο Γκαλεάνο. Σε ηλικία 74 και κάτι ετών φεύγει από τη ζωή αφήνοντας πίσω του βαριά κληρονομιά.
Γεννήθηκε 3 του Σεπτέμβρη το 1940 στην Ουρουγουάη αλλά ως γνήσιος λατινοαμερικάνος πατρίδα του ένιωθε όλη τη Λατινική Αμερική. Το πλούσιο έργο του ήταν στρατευμένο στον ακούραστο αγώνα των λατινοαμερικάνων για ανεξαρτησία, δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα. Η πολιτική του δράση και το συγγραφικό και δημοσιογραφικό του έργο του επέφεραν, εκτός από την αναγνώριση, διώξεις, φυλακίσεις και παρ’ολίγο εκτέλεση. Ωστόσο παρέμεινε ενεργός μέχρι το τέλος της ζωής του.
Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστει και στα ελληνικά. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι: Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής (1971), Μνήμες Φωτιάς (1982-86), Ένας Κόσμος Ανάποδα (1998), Καθρέφτες: Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία (2008).
Αποτελεί αναμφίβολα έναν από τους σημαντικότερους λατινοαμερικάνους λογοτέχνες/ιστορικούς/ποιητές. Ο βιολογικός του θάνατος ολοκληρώνει μια πολυτάραχη και περιπετειώδη ζωή. Ζωή που συνεχίζεται μέσα από τα γραπτά του μέχρι να φτάσουμε στην ουτοπία για την οποία ο ίδιος μας μιλούσε:
«Είναι στον ορίζοντα… κάνω δύο βήματα, απομακρύνεται δύο βήματα. Κάνω δέκα βήματα και ο ορίζοντας τρέχει δέκα βήματα μακριά. Όσο και να περπατάω, δεν θα τη φτάσω ποτέ. Τι χρησιμεύει τότε η ουτοπία; Σ” αυτό χρησιμεύει: στο να περπατάς.
Αυτός είναι και ο στόχος του ηθικού θεάματος επίσης, να περπατάς. Το λάθος είναι να βλέπουμε το θέαμα σαν το νέο κόσμο. Αυτό κάνει τόσο το εξουσιαστικό όσο και το εμπορικό θέαμα, και με αυτόν το τρόπο το θέαμα γίνεται υποκατάστατο του ονείρου.
Το ηθικό θέαμα προσφέρει ένα διαφορετικό σχηματισμό. Αντί για υποκατάστατο του ονείρου, το ηθικό θέαμα είναι ένα όνειρο σε επίδειξη. Είναι ένα όνειρο το οποίο μπορούμε να δούμε, να το σκεφτούμε, να δράσουμε μέσα του, να το δοκιμάσουμε αν μας κάνει, αλλά όχι απαραίτητα και να το πραγματοποιήσουμε. Το ηθικό θέαμα είναι το μέσο, όπως τα όνειρα που παρουσιάζει, για να φανταστούμε νέες καταλήξεις. Σαν τέτοιο, το ηθικό θέαμα έχει τη δυνατότητα της δημιουργίας ενός εξωτερικού – σαν μια ψευδαίσθηση. Αυτή δεν είναι η παραίσθηση του να πιστεύεις πως έχει δημιουργήσει ένα εξωτερικό, αλλά μια ψευδαίσθηση που δίνει κατεύθυνση και κίνητρο που μπορεί να σε οδηγήσει εκεί.
Θα δώσω ένα παράδειγμα του ιδανικού ηθικού θεάματος, ένα που να περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω ιδιότητες. Δε μπορώ. Δεν υπάρχει. Το ιδανικό ηθικό θέαμα είναι το ίδιο σαν όνειρο: κάτι στο οποίο να δουλεύεις και να περπατάς προς αυτό. Οι προοδευτικοί έχουν πολύ περπάτημα να κάνουν. Πρέπει να το κάνουμε αυτό με τα πόδια μας στο έδαφος, με καθαρή αντίληψη του πραγματικού (και φανταστικού) εδάφους. Αλλά πρέπει επίσης να ονειρευτούμε, γιατί χωρίς όνειρα δεν ξέρουμε προς τα πού περπατάμε.
Τα προοδευτικά όνειρα, για να έχουν οποιαδήποτε πραγματική κοινωνική επιρροή, πρέπει να γίνουν δημοφιλή όνειρα. Αυτό θα συμβεί μόνο αν αντηχήσουν με τα όνειρα που οι άνθρωποι ήδη έχουν- όπως αυτά που εκφράζονται στην εμπορική κουλτούρα σήμερα, και ακόμα και αυτά που εκδηλώθηκαν από την εξουσία στο παρελθόν.
Αλλά για να έχουν τα προοδευτικά όνειρα κάποια ελπίδα να γίνουν δημοφιλή, πρέπει επίσης, να εκτεθούν. Τα όνειρά μας, κάνουν λίγο καλό, όταν βρίσκονται κλειδωμένα στα κεφάλια μας και ανακυκλώνονται στους μικρούς μας κύκλους. Πρέπει να ειδωθούν και ακουστούν, να κυκλοφορήσουν και να παιχτούν – να φωναχτούν από την κορυφή του βουνού.
Αυτή είναι η δουλειά του θεάματος. Το θέαμα είναι ήδη μέρος της πολιτικής και οικονομικής ζωής μας.
Το σημαντικό ερώτημα είναι : ποιανού ηθική κάνει πράξη και ποιανού τα όνειρα εκφράζει»

Αν υπήρχε MEGA το 33 μ.Χ...

Βράδυ Μεγάλης Δευτέρας
– Όλγα, είναι ολοφάνερο ότι με την επέμβασή του στο Ναό, ο Ιησούς παρέλυσε την αγορά κι εμπόδισε τον κόσμο να κατέβει στο κέντρο για τα πασχαλινά του ψώνια προκαλώντας ζημιά εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ στους καταστηματάρχες.
– Γιάννη, μην ξεχνάμε επίσης ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο ιδιαίτερα αυξημένης κίνησης στα μαγαζιά, κατά την οποία οι καταστηματάρχες ελπίζουν να αναπληρώσουν τη χασούρα της υπόλοιπης χρονιάς.
– Και εκτός αυτού Όλγα, είναι πραγματικά κρίμα η προσπάθεια του Πόντιου Πιλάτου εδώ και τόσα χρόνια, ώστε να μπει η επαρχία της Ιουδαίας στο σωστό δρόμο και να εμφανίσει τα πρωτογενή πλεονάσματα που απαιτεί ο Καίσαρας, να δυσφημείται στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας από τις ενέργειες ενός ατόμου και των αυτοαποκαλούμενων “μαθητών” του.
– Γιάννη, θα σου κάνω δυο παρατηρήσεις: πρώτον, στην επαρχία υπάρχει ήδη εντονότατη ανάπτυξη, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την αξιολόγηση της τριμελούς αντιπροσωπείας της Συγκλήτου, και δεύτερον, για να κάνουμε και λίγο χιούμορ, η εικόνα ενός ανθρώπου, που ισχυρίζεται ότι είναι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων, πάνω σε γαϊδουράκι παραπέμπει περισσότερο σε τρόφιμο φρενοκομείου. Ας έμπαινε καβάλα σε μια βακτριανή καμήλα.
– Χαχαχα! Πόσο δίκιο έχεις, Νίκο!
– Μου επιτρέπετε να προσθέσω ότι δεν είναι μόνο αυτά τα ζητήματα που τίθενται. Μη ξεχνάμε ότι ο Ναός είναι περιουσία του ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή προς πώληση, και τώρα βρέθηκε στο έλεος ενός αναρχικού, γνωστού για την τάση του στη βία. Έτσι θα έρθουν οι επενδύσεις; Ποιος θα πληρώσει για όλους αυτούς τους σπασμένους πάγκους, Όλγα;
– Έχει δίκιο ο Νίκος. Πρέπει να υπενθυμίζουμε κάθε μέρα ότι καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Κλείνοντας…
– Όλγα, πριν κλείσουμε να προσθέσω ότι είναι ποταπή και η ρητορική των συγκεκριμένων ατόμων. Για ποιον Μεσσία μιλούν; Ακούμε από τον Ναζωραίο παραβολές αντιεξουσιαστικού περιεχομένου που γυρνάνε την Ιουδαία δεκαετίες πίσω, σε άλλες μαύρες εποχές! Αυτοαποκαλείται Χριστός. Τί είδους βλασφημία είναι αυτή;
– Πολύ σωστή η παρατήρηση, Γιάννη. Αυτά ήταν τα νέα του MEGA, κυρίες και κύριοι. Εάν υπάρξουν εξελίξεις θα διακόψουμε το πρόγραμμά μας με έκτακτο δελτίο. Καλό βράδυ.
Απόγευμα Μεγάλης Πέμπτης
– Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι, πρέπει να διακόψουμε το πρόγραμμά μας, καθώς, όπως μαθαίνουμε από τη ΓΑΔΑ, πριν από λίγο διμοιρίες του ρωμαϊκού στρατού συνέλαβαν τον Ιησού Ναζωραίο βάσει το κουκουλονόμου, έπειτα από καλά διασταυρωμένες πληροφορίες ενός εκ των μαθητών του. Να υπενθυμίσουμε ότι είχε προηγηθεί Μυστικός Δείπνος του Ιησού με τους συνεργούς του σε γιάφκα που διατηρούσαν στην περιοχή των Εξαρχείων, ενώ στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στο Όρος των Ελαιών, όπου έγραψαν με σπρέι αναρχικά συνθήματα, όπως “Πόλεμος στην Αυτοκρατορία” και “Ρωμαίοι θα σας φάνε τα παιδιά σας” σε μια προσπάθεια να καταλύσουν τη μοναρχία. Γιάννη…
– Όλγα, δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε. Τα λέγαμε. Αυτή η αδίστακτη ομάδα των 12 ψαράδων με αρχηγό τους τον Ιησού δε δίστασε, λίγες μόλις ημέρες μετά τα έκτροπα στο Ναό, να προκαλέσει για ακόμα μια φορά το δημόσιο αίσθημα των κατοίκων της Ιερουσαλήμ. Οι τρομοκράτες, γιατί περί τέτοιων πρόκειται, ζητούν την απελευθέρωση του φυλακισμένου αρχιτρομοκράτη, σηκώνοντας πανό στο προαύλιο της Βουλής στο οποίο εισέβαλαν πριν από ελάχιστα λεπτά. Τις επόμενες ώρες περιμένουμε το πόρισμα του Καϊάφα, το οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, θα χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη ομάδα, τρομοκρατική οργάνωση.
– Αυτό είναι βέβαιο. Δε μπορεί να χαρακτηριστεί αλλιώς, Γιάννη. Νίκο, ένα σχόλιο.
– Όλγα, τί να πούμε; Δε νομίζω ότι έχω να προσθέσω κάτι. Για να κάνω και λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου να πω μόνο ότι ελπίζω οι περιβόητοι άγνωστοι-γνωστοί μαθητές, που αναζητούνται από τις ρωμαϊκές αρχές, να κατανoήσουν τα εγκλήματά τους, όπως έκανε ο Ιούδας, και να απαρνηθούν, αν όχι όλοι έστω ένας, τον Ιησού τρεις φορές προτού λαλήσει ο πετεινός. Για τον ίδιο τον Ιησού δε μπορούμε να περιμένουμε τίποτα άλλο πέρα από τη σταύρωση.
– Θα μου επιτρέψεις βέβαια Παύλο να τονίσω σε αυτό το σημείο ότι κάποια στιγμή πρέπει να ξαναδούμε το πόσο κοστίζουν στον Ιουδαίο φορολογούμενο αυτές οι σταυρώσεις των αναρχικών εγκληματιών. Ίσως πρέπει να τους πετάμε απευθείας στον Ιορδάνη.
– Έχεις δίκιο, Γιάννη αλλά δεν είναι της ώρας. Προς το παρόν καληνύχτα σας.
Μεσάνυχτα Μεγάλου Σαββάτου
– Διακόπτουμε και πάλι το πρόγραμμά μας, καθώς έρχονται νεότερες πληροφορίες από τον Γολγοθά. Σύμφωνα με αυτές, ο αρχιτρομοκράτης, αφού πρώτα ξεγέλασε τους Ρωμαίους στρατιώτες, αφήνοντάς τους να πιστέψουν ότι ξεψύχησε πάνω στο σταυρό, μεταφέρθηκε στον Πανάγιο Τάφο, από όπου και απέδρασε. Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που συμβαίνει.
– Όλγα, η είδηση της απόδρασης του Ιησού, που να υπενθυμίσουμε φάνηκε αμετανόητος μπροστά στον Πόντιο Πιλάτο επιμένοντας ότι είναι ο Υιός του Θεού, έχει σκορπίσει τον τρόμο στην πρωτεύουσα, ενώ χαλάει και την εξαιρετική εικόνα της πατρίδας μας στο εξωτερικό.
– Γιάννη, έχεις δίκιο. Στο έλεος ενός τρομοκράτη λοιπόν ολόκληρη η χώρα. Ας ελπίσουμε ότι οι αρχές θα τον συλλάβουν το συντομότερο, εκτός αν οι προφητείες περί ανάληψής του στους ουρανούς βγουν αληθινές. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε 50 μέρες. Ελπίζοντας για το θαύμα, θα σας αποχαιρετήσουμε για την ώρα. Καλό Πάσχα.
by To Skouliki Tom

Παναγιώτης Λαφαζάνης: χρυσό μετάλιο στην .....κωλοτούμπα!!!!!!!

 Παναγιώτης Λαφαζάνης: χρυσό μετάλιο στην .....κωλοτούμπα!!!!!!!

Το επαναδημοσιεύουμε για να μην ξεχνάμε τα Χρυσά μετάλλια της "Αριστεράς", και πολύ περισσότερο της "Αριστερής"  Πλατφόρμας.

Πως γίνεται τώρα, να υπάρχει "Αριστερή" Πλατφόρμα στην "Αριστερά", αυτό μόνο οι φιλόσοφοι της Αρχαίας εποχής μπορούν να μας το εξηγήσουν.    

Η μεγάλη κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ για τις παρελάσεις (Λαφαζάνης ψευδόμενος)

Εν αρχή το σημερινό αυτό βίντεο με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη να λέει επί λέξη: "Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν είχε ταχθεί κατά των παρελάσεων" (0:07-0:13): 

                             Ώστε έτσι, Παναγιώτη, ε;

Συνέντευξη του Αλ. Τσίπρα στοΝ ΣΚΑΪ 
http://www.syriza.gr/article/Synenteyksh-toy-Proedroy-ths-K.O.-toy-SYRIZA-Al.-Tsipra-sthn-thleorash-toy-Skai-%28G.-Aytias8211-M.Tsegkoy%29.html#.VRCAJi7wmzl

Μαθητικές παρελάσεις, εμμένει η κυβέρνηση:

http://www.syriza.gr/article/Mathhtikes-parelaseis-emmenei-h-kybernhsh.html#.VRCAKi7wmzl

Την κατάργηση των παρελάσεων ζητεί ο ΣΥΡΙΖΑ
http://www.syriza.gr/article/--Katarghsh-mathhtikwn-parelasewn.html#.VRCAKC7wmzl

Στην Ελλάδα οι μαθητικές παρελάσεις εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά
https://syrizanionias.wordpress.com/2007/10/28/%CF%80%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%B7/

Βαδίζουμε με το δικό μας βήμα
http://chaniasyriza.blogspot.gr/2008/10/blog-post_28.html

Ο Δρίτσας για το ρόλο του στρατού στη παρέλαση...
http://www.syriza.gr/article/Dhlwsh-toy-boyleyth-kai-ypeythynoy-Amynas-toy-SYRIZA-EKM-Th.-Dritsa-gia-thn-apanthsh-ths-politikhs-hgesias-toy-YPEThA-sthn-epikairh-erwthsh-schetika-me-thn-anathesh-kathhkontwn-astynomikhs-prostasias-se-stratiwtikoys-sthn-parelash-ths-28hs-Oktwbrioy.html#.VRCAJS7wmzl

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΛΑΪΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ! 
http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9805:28-oktwvrh-neo-megalo-oxi&catid=80:koin-dikaiomata&Itemid=180

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ: οι παρελάσεις αποτελούν στρατιωτικής- μιλιταριστικής λογικής διαδικασία
http://www.syriza.gr/article/Mathhtikes-parelaseis:-logokrisia-kai-militarismos.html#.VRCANC7wmzl

Πρωτοφανείς απειλές για αποβολές σε όσους μαθητές δεν παρελάσουν, σε σχολεία της Δυτικής Θεσσαλονίκης 
http://www.syriza.gr/article/Prwtofaneis-apeiles-gia-apoboles-se-osoys-mathhtes-den-parelasoyn-se-scholeia-ths-Dytikhs-Thessalonikhs.html#.VRCAKy7wmzl

Νεολαία ΣΥΝ: Να καταργηθούν οι παρελάσεις
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=103152&catid=9

Χουντής: Υπό συζήτηση θα τεθεί η κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων από τον ΣΥΡΙΖΑ
http://www.euro2day.gr/news/highlights/article-news/1268693/hoynths-tha-exetasei-thn-katarghsh-ton-parelaseon.html

ΒΙΝΤΕΟ-Κουράκης: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει τις παρελάσεις
http://www.enikos.gr/politics/185636,BINTEO-Koyrakhs-O-SYRIZA-8a-katarghsei-tis-parelaseis.html

Μπουαχαχαχαχαχαχαχαχα!

πηγή: Revolution Now

Ανάσταση

11/04/2015 / 2310net

Φτάσαμε σε εκείνη την ιστορική στιγμή που άνθρωποι κάνουν το γύρο του κόσμου με τα πόδια, διασχίζουν θάλασσες στριμωγμένοι σε σάπιες βάρκες, ακουμπάν τις οικονομίες μιας ζωής σε έναν δουλέμπορο, θαλασσοπνίγονται και ξεψυχάνε στα ανοιχτά ψάχνοντας να βρουν μια ελπίδα για να επιβιώσουν.
Την ίδια ώρα, ένα καντήλι αναμμένο θα έρθει από τα μακρινά Ιεροσόλυμα αεροπορικώς, θα ταξιδέψει δωρεάν και πριβέ, όχι με τον απλό λαό, προς 16 προορισμούς της χώρας και θα γίνει δεκτό με τιμές που αρμόζουν σε αρχηγό κράτους.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα που κατά τα άλλα καίγεται να μην βγει από το πολιτισμένο ευρωπαϊκό κάστρο. Σε μια κοινωνία που κοιτάει με κόμπλεξ ανωτερότητας τους βάρβαρους μουσουλμάνους που σκοτώνουν και καταστρέφουν στο όνομα της θρησκείας τους. Σε μια χώρα που θεωρείται λογικό να είσαι Άνθιμος και να μιλάς για θανάσιμα αμαρτήματα και παράλογο να είσαι «αδερφή» ή διαφορετικός. Εδώ που μπορείς να είσαι όσο φασίστας θέλεις, αρκεί να διαχωρίζεις τη θέση σου από το κοινωνικό σύνολο επικαλούμενος μια κάποια ατομικότητα που σου έμαθαν να πιπιλίζεις. Στην εποχή που ταξιδεύουμε από την τηλεόραση, διασκεδάζουμε δια αντιπροσώπων, ερωτευόμαστε και τσακωνόμαστε online, όλα μοιάζουν σαν να γίνονται αλλού. Όλη η ζωή μοιάζει σαν άσχημο παραμύθι που έχει άγνωστους πρωταγωνιστές και παθητικούς δέκτες.
Σε αυτό το τοπίο αν έρθει μια ανάσταση θα τη χρωστάμε σε αυτούς που ζουν μια κόλαση…

Νεοναζί Ουκρανούς φονιάδες θα πληρώνουν Δυτικοί φορολογούμενοι!!!

Νεοναζί Ουκρανούς φονιάδες θα πληρώνουν Δυτικοί φορολογούμενοι!!!

Γιώργος Τσιάρας στην Εφημερίδα των Συντακτών

Κανείς (φασίστας) δεν πάει χαμένος - αυτό είναι το συμπέρασμα που μας έρχεται από τη «δημοκρατική» Ουκρανία, την αγαπημένη χώρα-πειραματόζωο της Δύσης. Εκεί όπου πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε αρμοδίως ότι ο Ντμίτρο Γιάρος, ο επικεφαλής της νεοναζιστικής και αιματοβαμμένης οργάνωσης «Δεξιός Τομέας» («Πράβιι Σεκτόρ»), διορίστηκε και επίσημα σύμβουλος στο υπουργείο Άμυνας.

Σύμφωνα με το λιγόλογο ανακοινωθέν, που πέρασε φυσικά «στα ψιλά» των ειδήσεων, ο 43χρονος αρχιφασίστας διορίστηκε σύμβουλος του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμυνας, Βίκτορ Μουζένκο, με σκοπό -λέει- να διευκολύνει τη σταδιακή ενσωμάτωση των παραστρατιωτικών πολιτοφυλακών (τα διαβόητα «τάγματα εθελοντών» - νεοναζί μισθοφόρων, που πιστά στην παράδοση των χιτλερικών προγόνων τους ευθύνονται για πλήθος θηριωδίες) στον τακτικό ουκρανικό στρατό. Για την ακρίβεια, εκπρόσωπος του ουκρανού Α/ΓΕΕΘΑ υπογράμμισε ότι ο Γιάρος «θα διαδραματίζει ρόλο διαμεσολαβητή ανάμεσα στα τάγματα των εθελοντών και το γενικό επιτελείο», ώστε «να είμαστε ενωμένοι έναντι του εχθρού».

Ο ίδιος ο Γιάρος απέφυγε να κάνει δηλώσεις για το νέο του πόστο, αλλά εκπρόσωπός του εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι ο «Δεξιός Τομέας» θα παραμείνει, λέει, «μια αυτόνομη πολιτική δομή», απλώς στο εξής «θα χρηματοδοτείται από το υπουργείο Αμυνας»! Πράγμα που σημαίνει στην πράξη πως -με δεδομένη την τελεσίδικη ουκρανική χρεοκοπία και την εξάρτηση του καθεστώτος του Κιέβου από τα δάνεια του ΔΝΤ και της Ε.Ε.- τον κ. Γιάρος και τους νεοναζί φονιάδες του θα τους πληρώνουμε απευθείας... οι Δυτικοί φορολογούμενοι.

Αυτή η αλλαγή... σπόνσορα στο λογιστήριο των παραστρατιωτικών είναι απαραίτητη για το ουκρανικό καθεστώς και τους ξένους προστάτες του: όπως εξηγήσαμε σε προηγούμενα «Δρομολόγια», οι μισθοφόροι «πολιτοφύλακες» πληρώνονταν και εξοπλίζονταν ως σήμερα πρωτίστως από τους πλούσιους Ουκρανούς ολιγάρχες, που συχνά τους χρησιμοποιούν και ως ιδιωτικό στρατό για τις μεταξύ τους διαμάχες.

Ομως τώρα ο «πρόεδρος» Ποροσένκο προσπαθεί να τους εντάξει στο «κανονικό» στράτευμα, με τον ίδιο τρόπο μάλλον που «αξιοποιήθηκαν» στον ελληνικό τακτικό στρατό οι ημέτεροι γερμανοντυμένοι χίτες και ταγματασφαλίτες που οργίασαν σε βάρος χιλιάδων Ελλήνων αμάχων στην Κατοχή.

[Δυστυχώς, φαίνεται πως τα εγχειρίδια των μεγάλων δυνάμεων για την προλείανση, την πυροδότηση και την πολυετή συντήρηση «εμφυλίων», που στην πραγματικότητα είναι πόλεμοι δι΄αντιπροσώπου στο Μεγάλο Παιχνίδι της παγκόσμιας αρπαγής πόρων και υποταγής λαών και κρατών σε ιμπεριαλιστικές «σφαίρες επιρροής», δεν έχουν αλλάξει πολύ από τον καιρό του στρατηγού Σκόμπι. Από τη Γυάρο στο Μπάμπι Γιαρ και τον σημερινό Γιάρος, ένα τσιγάρο δρόμος. Ειδικά τα αγγλόφωνα manuals παραμένουν αγέραστα και σε συνεχή χρήση απ΄τον καιρό του Κάνιγκ(ος) και του Ντισραέλι, κι ακόμη παραπίσω. Απλώς τώρα πέφτει μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς στα ΜΜΕ, και τη «βρόμικη δουλειά» την κάνουν οι ντόπιοι ακροδεξιοί, εθνικιστές και παραδόπιστοι μισθοφόροι «υπεργολάβοι». «Alas, you can’t get good help these days»...]

Για όσους δεν ξέρουν (ακόμη) τι εστί Pravyi Sektor, και τι ρόλο έχει παίξει στην ουκρανική τραγωδία, να θυμίσουμε ότι το κόμμα - φάλαγγα στις 22 Μαρτίου έγινε ενός έτους. Και τι έτους! Από τις αιματηρές οδομαχίες της πλατείας Μαϊντάν, στο Κίεβο, που έριξαν την κυβέρνηση Γιανούκοβιτς, ώς το ολοκαύτωμα του Εργατικού Κέντρου στην Οδησσό, κι από τις άγριες, πολύμηνες μάχες στο αεροδρόμιο του Ντονέτσκ ώς το Λουγκάνσκ και τη Μαριούπολη, οι «τσολιάδες» του Γιάρος χωρίς άλλο πρωταγωνίστησαν με το όπλο στο χέρι στο ιστορικό γίγνεσθαι. Εχουν ήδη κάνει τόσα που πρωτίστως πολεμούν για να σώσουν το τομάρι τους.

«Δεξιός Τομέας» ονομάστηκαν, λένε, γιατί ανέλαβαν από μόνοι τους(...) τον Νοέμβρη του ΄13 την ένοπλη προστασία από την αστυνομία της δεξιάς πλευράς της μεγάλης πλατείας του Κιέβου.

Πρώτα με ρόπαλα κι αλυσίδες, μετά με πιστόλια και τουφέκια με διόπτρες. Πριν από την εξέγερση του Μαϊντάν, το βασικό «σπορ» των περισσότερων από τις ακραίες εθνικιστικές οργανώσεις που ενώθηκαν για να σχηματίσουν τον Δεξιό Τομέα (η «Τρίαινα» του ίδιου του Γιάρος, η UNA–UNSO των νοσταλγών του Μπαντέρα, το Εθνικο-Κοινωνικό Συμβούλιο (SNA), η «Ουκρανός Πατριώτης», η White Hammer, η Carpathian Sich κ.ά.) - ήταν το νυχτερινό κυνήγι Βιετναμέζων, Ουζμπέκων και Ρομά μεταναστών (αυτούς έχουν, αυτούς κυνηγάνε...), τα χουλιγκανικά επεισόδια στα γήπεδα και τα τραμπούκικα χτυπήματα εναντίον αριστερών κινημάτων.

Μαχαιροβγάλτες, τραμπούκοι, ρατσιστές, εθνίκια και χουλιγκάνια, κρυμμένοι στις σκιές. Ξέρετε, σαν κάτι δικούς μας υποδίκους. Μόνο που οι Ουκρανοί σήμερα συγκυβερνούν τη χώρα, με τις ευλογίες - και το χρήμα- της... προοδευτικής Δύσης.

Το καλύτερο όμως το κράτησα για το τέλος. Δημοσιεύτηκε την Πρωταπριλιά, για το ξεκάρφωμα, αλλά είναι πέρα ώς πέρα αληθινό. Ο «υπουργός Εσωτερικών» του Κιέβου, Αρσεν Αβακόφ, ανακοίνωσε ότι στο κέντρο εκπαίδευσης του Γιαβορίφ, κοντά στα πολωνικά σύνορα, 290 επίλεκτοι Αμερικανοί στρατιωτικοί ξεκινούν στις 20 τρέχοντος την ταχύρρυθμη εκπαίδευση ουκρανικών «ταγμάτων της Εθνικής Φρουράς», με έμφαση -σύμφωνα με ανακοίνωση του αμερικανικού Πενταγώνου- σε τακτικές «εσωτερικής ασφαλείας», στο πλαίσιο «κοινών ασκήσεων».

Ναι, το βρήκατε: σε αυτά τα τάγματα ασφαλείας έχουν «ενσωματωθεί» ήδη οι νεοναζί εθελοντές του... ειδικού συμβούλου Γιάρος - τα εγγόνια του Μπαντέρα και του εβραϊκού Ολοκαυτώματος στην Ουκρανία του 1941-44, όπου η δουλειά δεν γινόταν με αέρια και μαλακίες, αλλά με καδρόνια, μαχαίρια και πιστολιές στον αυχένα. Από κοντά. Τώρα οι Αμερικανοί θα τους εκπαιδεύσουν, θα τους δώσουν στολές, αλεξίσφαιρα και σφαίρες και θα τους αμολήσουν ξανά στα ανατολικά, μπας και τσιμπήσει ο Βλαδίμηρος και μπουκάρει. Και τότε, όποιον πάρει ο Γιάρος.

Σε άλλα νέα, σύσσωμοι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και ο δυτικός Τύπος κατακεραυνώνει τον νέο Ελληνα πρωθυπουργό για την επίσκεψη του στη Ρωσία. Διχάζει, λένε, την ενωμένη Ευρώπη και το κοινό μέτωπο κατά της ρωσικής επιθετικότητας. Κάπου στα έσχατα βάθη της Κόλασης - αχ, και να υπήρχε στ΄ αλήθεια, να βασανίζει επ΄ άπειρον τους χείριστους! -, μες στα καζάνια και τους διαόλους, ο Αδόλφος σκάει ένα χαμόγελο κάτω απ΄το φλεγόμενο μουστάκι του

   Πίσω από την «πόρτα» της πρώτης τουαλέτας για το τρίτο φύλο

Από Οικοδόμος

Γράφει ο Οικοδόμος //

Ως «βήμα στήριξης» στην κοινότητα των «LGBT» (Λεσβίες, Γκέι, Αμφιφυλόφιλοι, Τρανς) παρουσιάζεται από την κυβέρνηση Ομπάμα η εγκατάσταση στον Λευκό Οίκο της πρώτης τουαλέτας για το τρίτο φύλο. Η αναγγελία της είδησης «συνέπεσε» με τη διαρροή από τον Λευκό Οίκο της πληροφορίας ότι ο πρόεδρος Ομπάμα είναι διατεθειμένος «να τερματίσει τις ψυχοθεραπείες που γίνονται προκειμένου να αλλάξουν τη σεξουαλική προτίμηση στους νέους της κοινότητας των LGBT». Η είδηση προβλήθηκε από τα ΜΜΕ ως μια κίνηση που έρχεται να ενισχύσει τις προσπάθειες της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την καταπολέμηση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Μια άλλη είδηση που αφορά στις ΗΠΑ βρήκε «χώρο» στα δελτία των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών ανάμεσα στη συνεχή ενημέρωση για την πορεία των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών. Με αφορμή μια ακόμα δολοφονία αφροαμερικανού πολίτη από λευκό αστυνομικό, αναφέρθηκε ότι στις ΗΠΑ από το 2000 μέχρι σήμερα έπεσαν νεκροί από σφαίρες αστυνομικών πάνω από 5000 άνθρωποι. Το νούμερο είναι εντυπωσιακό και θυμίζει τις στατιστικές περασμένων δεκαετιών για τους νεκρούς στην Ελλάδα από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.

Η αντίφαση που προκύπτει από την ανάγνωση των δυο ειδήσεων πηγάζει από τις αντιθέσεις που δεν μπορούν πια να κρυφτούν πίσω από την απατηλή όσο και ξεθωριασμένη λάμψη του «αμερικανικού ονείρου». Ένα κοινωνικό σύστημα δηλαδή που στη βιτρίνα του προβάλει τις αρχές της ελευθερίας και της ισότητας και πίσω από αυτή χρησιμοποιεί την καταστολή προκειμένου να σβήσει τις σπίθες που ανάβουν οι τριβές μιας κοινωνίας χωρισμένης σε τάξεις, όπου η παραγωγή κέρδους έχει πάρει τη μορφή θεότητας που αν και δεν αποτελεί κύρια προτεραιότητά της, δείχνει μια «προτίμηση» σε συγκεκριμένη απόχρωση δέρματος των θυμάτων της εκμετάλλευσης…
Η εντεινόμενη στρατικοποίηση της αστυνομίας στις ΗΠΑ (σύμφωνα με στοιχεία της Αμερικανικής Ένωσης για τις Πολιτικές Ελευθερίες – ACLU, η αμερικανική κυβέρνηση έχει δαπανήσει 4,3 δισ. δολάρια για να εξοπλίσει την αστυνομία με στρατιωτικά όπλα, θωρακισμένα οχήματα και άλλα είδη μάχης)  και η άσκηση όλο και πιο σκληρής και απάνθρωπης βίας που οδηγεί τα όργανα της «τάξης» να πατάνε με ευκολία τη σκανδάλη του περιστρόφου τους (σύμφωνα με στοιχεία του FBI, το 2012 η αστυνομία σκότωσε «νομίμως» 410 Αμερικανούς – τους 409 με όπλα), καταδεικνύει τις βαθιά ταξικές και φυλετικές ανισότητες στις φτωχογειτονιές των πόλεων, που αντανακλώνται και στη σύνθεση του σώματος της αστυνομίας των ΗΠΑ (με βάση τα στοιχεία του ομοσπονδιακού υπουργείου Δικαιοσύνης το 75% των αστυνομικών είναι λευκοί, ενώ στις μικρές πόλεις το ποσοστό φτάνει το 87,5%). Ας δούμε μερικά ακόμα διαφωτιστικά στοιχεία.

Οι αφροαμερικανοί συνιστούν το 14,2% του  πληθυσμού των ΗΠΑ, ενώ  οι λευκοί αμερικανοί το 64%, ωστόσο κατέχουν το 88% του πλούτου της χώρας. Σύμφωνα με την αμερικανική στατιστική υπηρεσία (US Census Bureau) το 2012 46,5 εκατομμύρια Αμερικανοί ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας (ο μεγαλύτερος αριθμός στα 54 χρόνια που η υπηρεσία καταγράφει τη φτώχεια στις ΗΠΑ). Τα ποσοστά φτώχειας είναι ψηλότερα μεταξύ των μειονοτήτων σε σχέση με τους λευκούς, αλλά η φτώχεια συνιστά μεγάλο πρόβλημα και για τον λευκό πληθυσμό. Περίπου το 25% όλων των παιδιών στις ΗΠΑ ζει σε κατάσταση φτώχειας και τα μισά από αυτά σε βαθιά φτώχεια. Την ίδια χρονιά 20,4 εκατομμύρια αμερικανοί πολίτες, ζούσαν σε κατάσταση ακραίας φτώχειας, ενώ 40 εκατομμύρια άνθρωποι δεν διαθέτουν κανενός είδους ασφαλιστική κάλυψη. 38 εκατομμύρια αμερικανικές οικογένειες, δηλαδή το ένα τρίτο των νοικοκυριών ξοδεύουν όλα τα χρήματά τους μέχρι να ξαναπληρωθούν. Το μέσο οικογενειακό εισόδημα το 2012 δεν ήταν μεγαλύτερο σε σχέση με πριν από 25 χρόνια, ενώ την ίδια στιγμή οι μισθοί εκατομμυρίων εργαζομένων, ειδικά όσων δεν διαθέτουν πανεπιστημιακή εκπαίδευση, παραμένουν στατικοί.
Σα να ξεθώριασε πολύ το αμερικανικό όνειρο, δε νομίζετε;
Αυτό που ακούμε από τις κυβερνήσεις και τους περισσότερους πολιτικούς στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι ότι η κοινωνία μας βιώνει μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις  στην ιστορία,  να κάνουμε υπομονή και θα περάσει. Όμως μέσα στην κρίση κάποιοι -συνεχίζουν να- πλουτίζουν την ώρα που από το λαό οι κυβερνήσεις ζητούν και του επιβάλουν θυσίες. Τηρουμένων των αναλογιών και των μεγεθών το ίδιο συμβαίνει όπου υπάρχει καπιταλισμός, άρα η μητρόπολή του δεν θα αποτελούσε εξαίρεση. Έτσι, ένα κοινωνικό σύστημα που τρέφεται από τις κρίσεις του έχει όλο και περισσότερο ανάγκη από «βιτρίνα» και καταστολή.

«Τόσο πολλοί μπάτσοι, τόσο λίγη δικαιοσύνη»

Το κοινωνικό σύστημα στις ΗΠΑ είναι θεμελιωμένο στην εκμετάλλευση και το αίμα, και ακολουθεί μια πορεία που ξεκίνησε με την αρπαγή της γης και την εξόντωση των Ινδιάνων και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας με στρατιωτικές επεμβάσεις σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη θα μπορούσε να αποδειχτεί πηγή παραγωγής κέρδους για τις αμερικανικές πολυεθνικές και τα γιγαντιαία μονοπώλια που ελέγχουν ή επηρεάζουν την παγκόσμια οικονομία.
Ο αγώνας των μαύρων για πολιτικά δικαιώματα στη δεκαετία του 1960 υποχρέωσε τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ να κάνουν σημαντικές παραχωρήσεις στις εθνικές μειονότητες. Ο ρατσισμός σταδιακά φάνηκε να απομακρύνεται, ωστόσο οι βαθιές ρίζες του δεν ξεριζώθηκαν ποτέ. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά αφού η κύρια δύναμη που ενδιαφέρεται για τη διατήρηση των φυλετικών διακρίσεων είναι το κεφάλαιο.

«Κάντε κομμάτια τον καπιταλισμό»

Ακόμα και αν οι αφροαμερικανοί απέκτησαν πρόσβαση σε δικαιώματα και υπηρεσίες που μέχρι τότε απολάμβαναν μόνο οι λευκοί, η κυριότερη ανισότητα, η οικονομική, παραμένει και θα οξύνεται σε περιόδους κρίσης. Όσο θα διαρκεί αυτή η κατάσταση, όσο οι δομές του κοινωνικού συστήματος θα παραμένουν οι ίδιες, λέξεις όπως «ισότητα» και «ελευθερία» θα αντηχούν ως κυνικός εμπαιγμός για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να τις βιώσουν, οι κυβερνήσεις θα έχουν όλο και μεγαλύτερη ανάγκη από κινήσεις εντυπωσιασμού (ακόμα και… σε επίπεδο τουαλέτας) και ο αριθμός των θυμάτων της καταστολής θα μεγαλώνει.
Τα στατιστικά στοιχεία αντλήθηκαν κυρίως από Το Βήμα και τον Ριζοσπάστη