Τζιχαντιστές: Ποιοι τους δημιούργησαν και τους οργάνωσαν...

 Τζιχαντιστές: Ποιοι τους δημιούργησαν και τους οργάνωσαν...

Οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» στην Αίγυπτο, άλλη μια

περίπτωση που η θρησκεία είναι το προκάλυμμα για

την εξυπηρέτηση συμφερόντων τμημάτων της αστικής

τάξης που έχουν αναφορά σε συγκεκριμένα

ιμπεριαλιστικά κέντρα

Η σημερινή δράση των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» δεν αποτελεί τίποτε το καινούργιο ούτε και στον τρόπο που αξιοποιείται πολύμορφα

Η ιστορία των εκμεταλλευτικών κοινωνιών έχει δείξει ότι οι θρησκευτικές και εθνικές διαφορές και αντιθέσεις, υπαρκτές και υποδαυλιζόμενες, πάντα αξιοποιούνταν με στόχο την προώθηση των συμφερόντων των αρχουσών τάξεων, πολλές φορές αποτελούσαν και τη μορφή με την οποία εκδηλώνονταν ταξικές ουσιαστικά αντιθέσεις. Στην ιστορία του καπιταλισμού και του ιμπεριαλιστικού συστήματος, πολλές φορές ανερχόμενες αστικές τάξεις φόρεσαν το μανδύα της θρησκείας και άλλες τόσες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αξιοποίησαν θρησκευτικές αντιθέσεις προκειμένου να επιβάλουν τους σχεδιασμούς τους σε βάρος των ανταγωνιστών τους. Η περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι γεμάτη παραδείγματα. Από τα τέλη του 19ου αιώνα έως σήμερα και την περίπτωση του ISIS. Από την αξιοποίηση κινημάτων με θρησκευτικό χαρακτήρα μέχρι την κατασκευή οργανώσεων αντιδραστικών δολοφόνων όπως αυτές των «Ταλιμπάν» και των Μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν μέχρι τους τζιχαντιστές. Σε ποιο βαθμό αυτές οι δυνάμεις αυτονομούνται από τους κατασκευαστές τους ή συνεχίζουν να λειτουργούν σε συντονισμό είναι σχεδόν αδιάφορο, η ουσία είναι ότι χωρίς ιμπεριαλιστική στήριξη, χωρίς πρόσβαση σε κρατικούς μηχανισμούς αστικών κρατών, η δράση τους δε θα μπορούσε να είχε τέτοιες διαστάσεις.

Συνεπώς, οι πολύκροτοι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» που αιματοκυλούν και καταπιέζουν λαϊκές μάζες σε Ιράκ και Συρία, δεν είναι ούτε «καινοφανής», ούτε «πρωτότυπη» ιστορία.

Ο «θρησκευτικός φανατισμός» στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών

Ενα από τα πολλά προπαγανδιστικά σποτάκια του ΙΚ,

μέρος του «παιχνιδιού» της διάδοσης της τρομο-λαγνείας

Ο Αμερικανογερμανός δημοσιογράφος και λέκτορας Πολιτικών Επιστημών, F. W. Engdahl, στο βιβλίο του «Ενας αιώνας πολέμου - Η αγγλοαμερικανική Πετρελαϊκή Πολιτική και η Νέα Τάξη Πραγμάτων» σημειώνει πώς τα συμφέροντα της Βρετανίας στη Μ. Ανατολή γιγαντώθηκαν, όταν οι Βρετανοί αστοί συνειδητοποίησαν ότι το πετρέλαιο ήταν η πηγή ενέργειας του μέλλοντος αντικαθιστώντας τον άνθρακα. Οπως τονίζει, η ιστορία ξεκινά γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα - αρχές 20ού, όταν η Βρετανία συνειδητοποιεί πως δεν έχει, από πρώτο χέρι, πρόσβαση στο πετρέλαιο (την ενεργειακή πηγή του τότε «μέλλοντος», που αντικαθιστά τον άνθρακα της βιομηχανικής αστικής επανάστασης), αφού αναγκάζεται να το προμηθευτεί από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και το Μεξικό. Σύντομα βρίσκεται η «λύση», αφού έπειτα από δαιδαλώδεις ίντριγκες, η Βρετανία εξασφαλίζει δικαιώματα γεώτρησης πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο από τον Πέρση τότε Σάχη Ρεζά Χαν, πληρώνοντας δικαιώματα μόλις 20.000 δολαρίων για εκμετάλλευση ως το 1961.

Παρά την εξασφάλιση του περσικού πετρελαίου, η Βρετανία ένιωσε πως έχανε την κούρσα εξασφάλισης βασικών πετρελαϊκών κοιτασμάτων στη Μέση Ανατολή από τους Γερμανούς, αφού η Γερμανία λίγα χρόνια πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο απολάμβανε οικονομική άνθηση και λόγω της συμμαχίας της με την τότε οθωμανική αυτοκρατορία.
Σύντομα ξεσπά ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που είχε, μεταξύ άλλων, αιτία τις κόντρες ευρωπαϊκών μονοπωλίων για το μοίρασμα των αποικιών και των αγορών και μέσα σε αυτά και τον έλεγχο των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της Μέσης Ανατολής.

Παρ' όλα αυτά, το 1916, Βρετανοί και Γάλλοι αποικιοκράτες σχεδιάζουν και προωθούν την αναχάραξη των συνόρων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, με τη συμφωνία των διπλωματών Σάικς - Πικό, που ουσιαστικά μετέτρεψε σε υποχείριες (από Λονδίνο και Παρίσι) χώρες, περιοχές της θνήσκουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας, δημιουργώντας τα θεμέλια για την Ιορδανία, τη Συρία, το Λίβανο, το Ιράκ και το Κουβέιτ, περίπου όπως τις γνωρίζουμε σήμερα. Η μοιρασιά της βρετανο-γαλλικής λυκοσυμμαχίας προς όφελος των μονοπωλίων τους προέβλεπε η Γαλλία να έχει ως προτεκτοράτα τη Συρία και το Λίβανο και η Βρετανία να ελέγχει τα πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα του Περσικού Κόλπου μέσω Κουβέιτ, Ιράκ και μετέπειτα μέσω Παλαιστίνης και Ιορδανίας. Κάπως έτσι, το 1918 βρίσκει τους Βρετανούς ντε φάκτο «κυρίαρχους» στην ευρύτερη αραβική Μέση Ανατολή...

Η αρχή του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου βρίσκει την Αίγυπτο υπό τον έλεγχο της Βρετανίας για περισσότερα από 30 χρόνια. Μολονότι οι Βρετανοί χρησιμοποιούν το Ισλάμ για να ανατρέψουν τους Οθωμανούς και να δημιουργήσουν προτεκτοράτα στα αποκαΐδια της οθωμανικής αυτοκρατορίας, στην περίπτωση της Αιγύπτου αντιλαμβάνονται ότι το εργαλείο αυτό «δε βοηθά», τουλάχιστον όσο το Λονδίνο ποδηγετεί την περιοχή. Το 1922, οι Βρετανοί ανακαλούν το καθεστώς προτεκτοράτου στην Αίγυπτο, αλλά διατηρούν δικαιώματα πάνω στην «άμυνα» της Αιγύπτου και στην «προστασία των ξένων» εντός αιγυπτιακής επικράτειας, συνεχίζοντας τον έλεγχο της χώρας με άλλα μέσα.

«Αδελφοί Μουσουλμάνοι» με τις ευλογίες του Παρισιού...

Σε αυτό το περιβάλλον όξυνσης της κόντρας των βρετανικών και γαλλικών μονοπωλίων στην Αίγυπτο, γεννιέται το 1928 η οργάνωση «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» από τον Αιγύπτιο δάσκαλο στην Ισμαηλία, Χασάν αλ Μπάνα, που κατά δική του ομολογία (!) προχώρησε σε αυτή την απόφαση με την προτροπή έξι στελεχών της Γαλλικής Εταιρείας του Σουέζ... Κοντολογίς, η κόντρα βρετανικών και γαλλικών μονοπωλίων οδήγησε στην ουσία στη δημιουργία της πρώτης ισλαμικής οργάνωσης φανατικών, που προωθούσε την ισλαμική «εκπαίδευση» και «φιλανθρωπικές δραστηριότητες» στο όνομα του Μωάμεθ (ενίοτε με γαλλικά κεφάλαια...), προωθώντας τη μισαλλοδοξία σε βάρος - υποτίθεται - των ξένων κατακτητών, λειτουργώντας στην πραγματικότητα σε βάρος των φτωχών λαϊκών μαζών που παρασύρθηκαν εύκολα από το παραμύθι της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας... Παρ' όλα αυτά, το ίδιο διάστημα, οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες καλλιέργησαν επισταμένα τους δεσμούς και τις σχέσεις με τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» στην Αίγυπτο, ώστε να ενημερώνονται για την εντεινόμενη τότε γερμανική παρουσία στη Βόρεια Αφρική και τις κινήσεις των γαλλικών μονοπωλίων...

Συρία, Μάης του 2013. Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής

των ΗΠΑ Τζ. Μακέιν (δεξιά) συναντιέται με τη συριακή

αντιπολίτευση. Ο μετέπειτα ηγέτης του

«Ισλαμικού Κράτους», Χαλίφης Αμπού Αλ Μπαγκντάντι

 (πρώτος από αριστερά)

Και τζιχαντιστές «με τη βούλα» Αμερικανών, Ευρωπαίων και Αράβων ιμπεριαλιστών

Δεν είναι τυχαίο ότι, έναν αιώνα μετά και δη 10 χρόνια μετά τις επιθέσεις της «Αλ Κάιντα» στις ΗΠΑ στις 11 Σεπτέμβρη 2001, με το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία το Μάρτη του 2011 (που είναι σαφώς αποτέλεσμα της ανάμιξης και επέμβασης ξένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που αξιοποίησαν μεταξύ άλλων αντιλαϊκές πολιτικές του σημερινού Σύρου Προέδρου Μπασάρ Ασαντ), ξένοι αναλυτές αναφέρονται συχνά στη συμφωνία Σάικς - Πικό. Τη συμφωνία που έβαλε τα θεμέλια για τα σύνορα χωρών της Μέσης Ανατολής όπως τη γνωρίζουμε σήμερα.

Μετά την έναρξη του πολέμου στη Συρία και δη μετά την κατάκτηση εκτενών περιοχών της χώρας και του βορείου Ιράκ τον Ιούνη του 2014 από το πρωτοεμφανιζόμενο τότε «Ισλαμικό Κράτος» του Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, πολλοί έσπευσαν να προβλέψουν πως τα σύνορα που χάραξαν οι διπλωμάτες Σάικς και Πικό είναι ζήτημα χρόνου να αλλάξουν. Υποστηρίζουν, μάλιστα, πως το λεγόμενο «ισλαμικό χαλιφάτο» που έχει δημιουργήσει ο Μπαγκντάντι, με τη στήριξη των δυτικών και αραβικών μυστικών υπηρεσιών, έχει ήδη αλλάξει, εκ των πραγμάτων, (de facto) το χάρτη μίας ζέουσας (για τα ζωτικά συμφέροντα μονοπωλίων Δύσης και Ανατολής που ακουμπούν και πάνω στους περίφημους κινεζικούς εμπορικούς «δρόμους του μεταξιού») περιοχής.

Συνεπώς, με αυτή την έννοια, το γαλλικό εφεύρημα των «Αδελφών Μουσουλμάνων» του Χ. Μπάνα και των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» του Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, που έφτιαξαν έναν αιώνα αργότερα Δυτικοί, Τούρκοι και Αραβες ιμπεριαλιστές, εκφράζοντας και τμήματα της αστικής τάξης σε Ιράκ και Συρία, έχουν μια συνάφεια (τηρουμένων βεβαίως των ιστορικών αναλογιών).

Πώς δημιουργήθηκαν οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»

Τζιχαντιστής με γαλλικό τουφέκι famas

Οι βάσεις για τη δημιουργία των τζιχαντιστών του ΙΚ τέθηκαν λίγα χρόνια μετά την ιμπεριαλιστική εισβολή του 2003 στο Ιράκ, που έγινε με πρόσχημα την ανατροπή του τότε Προέδρου, Σαντάμ Χουσεΐν (πρώην παλιού σύμμαχου των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του '80). Δίχως την εισβολή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Ιράκ, δίχως την πλήρη διάλυση του ιρακινού κράτους και των υποδομών της χώρας και χωρίς τον εξοστρακισμό των Σουνιτών αξιωματούχων του έως τότε κυβερνώντος κόμματος Μπάαθ του Σαντάμ Χουσεΐν, οι τζιχαντιστές δε θα μπορούσαν να δημιουργηθούν ούτε καν ως αποκύημα φαντασίας.

«Συμπτωματικά», ο Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, Ιρακινός αρχηγός του σημερινού λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους Συρίας - Ιράκ» (που αργότερα μετονομάστηκε σε «Ισλαμικό Κράτος» με προφανή φιλοδοξία την απανταχού εξάπλωσή του...), είχε συλληφθεί από τις αμερικανικές κατοχικές δυνάμεις για «αντίσταση» και είχε κρατηθεί στις φυλακές - κολαστήριο, αλλά και μελλοντικό θερμοκήπιο τζιχαντιστών του Αμπου Γκράιμπ. Στην πορεία, όμως, όπως αποδείχτηκε, ο τότε «αντιστασιακός» αλ Μπαγκντάντι στρατολογήθηκε, εκπαιδεύτηκε και χρηματοδοτήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και άλλων αραβικών χωρών (όπως μαρτυρούν προ ολίγων ετών φωτογραφικά τεκμήρια από τις συναντήσεις του με τον Αμερικανό γερουσιαστή και πρώην διεκδικητή της προεδρίας των ΗΠΑ με το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων, Τζον Μακέιν) και αξιοποιήθηκε ποικιλοτρόπως, αρχικά ως μετριοπαθής σουνίτης του πολιτικού Ισλάμ.

Η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ από το 2007 έως το 2011 και η αδυναμία των Σιιτών του Ιράκ να ελέγξουν τα κύματα επιθέσεων που εξαπολύουν στρατιωτικοί αξιωματούχοι του πρώην καθεστώτος, δημιουργούν ένα εκρηκτικό περιβάλλον στο οποίο πολλαπλασιάζονται ομάδες καλά εκπαιδευμένων στον ανταρτοπόλεμο Σουνιτών, ανοίγοντας τις πύλες για τη δραστηριοποίηση πυρήνων της «Αλ Κάιντα», που ήταν άγνωστη ως τότε στο Ιράκ. Κοντολογίς, η εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ ανοίγει τις πύλες στην «Αλ Κάιντα», δημιουργώντας, λίγο καιρό μετά, τα πρωτοπαλίκαρα του Αλ Μπαγκντάντι, οι οποίοι έχουν ως τότε ελάχιστη απήχηση στον ιρακινό λαό, ελάχιστα όπλα και καθόλου χρήματα.

Το χάος σε Λιβύη, Μάλι, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία...

Η χαοτική κατάσταση στο Ιράκ συνοδεύεται από την ακόμη χειρότερη κατάσταση που προκαλεί την άνοιξη του 2011 η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ (πλην Γερμανίας) και άλλων δυτικών συμμάχων τους στη Λιβύη, με στόχο την ανατροπή του τότε Προέδρου, Μουαμάρ Καντάφι. Επέμβαση στην οποία πρέπει να σημειώσουμε ότι πρωτοστάτησε αρχικά η Γαλλία. Οι δυτικοί ιμπεριαλιστές αιματοκυλούν τη χώρα, χρησιμοποιώντας ορδές φανατικών ισλαμιστών μισθοφόρων που εκπαίδευσαν αμερικανικές, δυτικές και αραβικές μυστικές υπηρεσίες (κυρίως από Σαουδική Αραβία και Κατάρ), σε μία προσπάθεια να ξαναμοιράσουν την τράπουλα των λιβυκών κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου προς όφελος των μονοπωλίων τους. Ακυρώνοντας τις συμφωνίες που είχε συνάψει ο Καντάφι, ο οποίος επίσης θεωρούταν σύμμαχός τους από κάποια στιγμή και μετά. Ολοι θυμόμαστε τις επισκέψεις Καντάφι στη Βρετανία, στην Ιταλία και αλλού, λίγο καιρό πριν ανατραπεί.

Οι ορδές μισθοφόρων ανατρέπουν και δολοφονούν τον Μουαμάρ Καντάφι, αλλά σύντομα γίνονται ανεξέλεγκτες, καθώς δολοφονούν, μεταξύ άλλων, το Σεπτέμβρη του 2012, στο αμερικανικό προξενείο της Βεγγάζης, υπό περίεργες συνθήκες, τον Αμερικανό πρόξενο, Κρίστοφερ Στίβενς. Οι ορδές των ισλαμιστών μισθοφόρων που εκπαιδεύτηκαν με κονδύλια των ΗΠΑ δεν μένουν «άνεργες».

Ομάδες τους αναλαμβάνουν δράση στο Δυτικοαφρικανικό Μάλι, καταλαμβάνοντας στις αρχές του 2012 περιοχές του βόρειου και κεντρικού τμήματος της χώρας σε συνεργασία με ντόπιους ισλαμιστές και αυτονομιστές Τουαρέγκ, δίνοντας το πρόσχημα στη Γαλλία να πραγματοποιήσει το Δεκέμβρη του 2012 τη στρατιωτική επιχείρηση Serval.

Την ίδια περίοδο, ορδές μισθοφόρων που έδρασαν στη Λιβύη και στο Μάλι βρίσκουν «εργασία» στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ενισχύοντας τους τζιχαντιστές της οργάνωσης Seleko, όταν διακυβεύονται πετρελαϊκά συμφέροντα γαλλικών ενεργειακών μονοπωλίων από αυτά της Κίνας.

Η εκδήλωση, ωστόσο, του πολέμου στη Συρία, τέλος του 2010 - αρχές 2011, αλλάζει τα δεδομένα, όταν στη συνέχεια διαψεύδονται οι αρχικές ελπίδες των Αμερικανών ιμπεριαλιστών πως η ανατροπή της κυβέρνησης του Σύρου Προέδρου, Μπασάρ Ασαντ, θα είναι το ίδιο εύκολη με εκείνη του Μουαμάρ Καντάφι στη Λιβύη ή παρόμοια με την αποχώρηση του Χόσνι Μουμπάρακ στην Αίγυπτο μετά τη λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη».

Σχετικά με την «Αραβική Ανοιξη», τις μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις ανατροπής των καθεστώτων σε Συρία, Αίγυπτο, Τυνησία και Λιβύη, είναι πέρα για πέρα σήμερα σαφές πως αποτέλεσε μια διαδικασία ενδοαστικής σύγκρουσης με τη στήριξη ισχυρών καπιταλιστικών κρατών. Αποδείχτηκε ότι κάθε άλλο παρά «άνοιξη» ήταν, αφού ουσιαστικά έστρωσε το έδαφος για τέτοιες δυνάμεις όπως ο ISIS, διαψεύδοντας όσους «έβλεπαν» λαϊκές επαναστάσεις.

Το σχέδιο ανατροπής Ασαντ δε λειτουργεί, καθώς τότε ένας λιποτάκτης στρατηγός του συριακού στρατού που κατέφυγε στο λεγόμενο λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό», ομολογεί σε ξένα δίκτυα πως η οργάνωσή του θα χάσει «το πολύ σε ένα μήνα» τον πόλεμο με την κυβέρνηση Ασαντ. Σύμφωνα με αποκαλύψεις μερίδας του αμερικανικού Τύπου, η κυβέρνηση Ομπάμα τον Απρίλη του 2013 δίνει εντολή στη CIA, σε συνεργασία με μονοπώλια της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας και τις μυστικές υπηρεσίες Ισραηλινών, Τούρκων, Σαουδάραβων, Καταριανών, αλλά και ορισμένων Ευρωπαίων, να εκπαιδεύσουν και να εξοπλίζουν με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια τους τζιχαντιστές του Μπαγκντάντι. Είναι, επίσης, γνωστό ότι ειδικό ρόλο στην εκπαίδευση της συριακής αντιπολίτευσης μέσα στην οποία δρούσε αρχικά ο Μπαγκντάντι και οι δυνάμεις του, είχε η γαλλική Λεγεώνα των Ξένων.

Η επέλαση των τζιχαντιστών σε Ιράκ και Συρία

Το Φλεβάρη του 2014 δημιουργείται και επίσημα το «Ισλαμικό Κράτος Ιράκ και Λεβάντε», το οποίο αρχικά δεν πολεμά το συριακό στρατό αλλά άλλες αντικαθεστωτικές ομάδες του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» και ισλαμιστές του λεγόμενου «Μετώπου Νούσρα». Η θεαματική είσοδος των τζιχαντιστών του ΙΚ στο βόρειο Ιράκ τον Ιούνη του 2014, η κατάληψη της Μοσούλης και σημαντικών εκτάσεων της Βόρειας Συρίας (συμπεριλαμβανομένων και πολλών πετρελαιοφόρων συριακών περιοχών...) και η αναπαραγωγή βάρβαρων αποκεφαλισμών και άλλων εκτελέσεων αμάχων αλλά και Δυτικών ομήρων από διεθνή δίκτυα μέσω της προβολής βίντεο «χολιγουντιανού» στιλ ρίχνει «νερό στο μύλο» των ιμπεριαλιστών για νέο ρόλο στα πεδία συγκρούσεων Συρίας και Ιράκ.

Τον Αύγουστο και το Σεπτέμβρη του 2014, ο Πρόεδρος Ομπάμα ξεκινά αεροπορικές επιδρομές σε Συρία και Ιράκ, υποτίθεται κατά των τζιχαντιστών, οι οποίοι όμως ζουν και βασιλεύουν με ελάχιστες απώλειες. Το Σεπτέμβρη του 2015 μπαίνουν στο παιχνίδι και οι Ρώσοι, εξαπολύοντας στρατιωτικές αεροπορικές επιδρομές στη Συρία με πρόσκληση της κυβέρνησης Ασαντ και σε συνεργασία με το Ιράκ, το Ιράν, ακόμη και το Ισραήλ...

Οι τζιχαντιστές, στο μεταξύ, παρά τους βομβαρδισμούς Δυτικών και Ρώσων, εξακολουθούν σύμφωνα με προχτεσινά στοιχεία του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών να διαθέτουν πλούτο δισεκατομμυρίων δολαρίων και να παράγουν ημερησίως έως 40.000.000 βαρέλια πετρελαίου, διακινώντας τα λαθραία με τη συνεργασία ξένων πετρελαϊκών εταιρειών μέσω Τουρκίας. Το πόσο ακόμη θα παραμείνουν στην περιοχή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: από τη σύγκλιση ή την αντιπαράθεση των συμφερόντων ξένων μονοπωλίων, τις διαθέσεις και τις αντοχές περιφερειακών και άλλων δυνάμεων, αλλά και την αποφασιστικότητα των βασανισμένων λαών της περιοχής να αντιπαλέψουν τζιχαντιστές και άλλους δυνάστες.

Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ

Πηγή: Ριζοσπάστης

Απεμπλοκή τώρα από τους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Απεμπλοκή τώρα από τους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Το ΚΚΕ καταδίκασε τις πολύνεκρες εγκληματικές επιθέσεις στο Παρίσι και εξέφρασε τα βαθιά του συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων και την αλληλεγγύη του στο γαλλικό λαό.
Σήμερα, λίγες μέρες μετά, βλέπουμε πως αυτές οι επιθέσεις, στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, επιδιώκεται να γίνουν το άλλοθι για την παραπέρα ιμπεριαλιστική εμπλοκή στη Συρία και, ταυτόχρονα, για την ενίσχυση της αστυνομοκρατίας, της καταστολής, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στην Ευρώπη.
Για τις εξελίξεις αυτές, που απαιτούν την επαγρύπνηση των εργαζομένων και την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης, γίνεται αναγκαίο να θέσουμε τα εξής:

1. Ο πόλεμος, που εδώ και 5 χρόνια μαίνεται στη Συρία κι έχει στοιχίσει τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ενώ έχει ξεριζώσει από τις εστίες τους εκατομμύρια άλλους, είναι μέρος της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Δείχνει πως ο καπιταλισμός, που αυξάνει τα πλούτη μιας «χούφτας» εκμεταλλευτών, «γεννά» την ίδια ώρα κρίσεις, κοινωνικά προβλήματα, τον πόλεμο, την προσφυγιά, με οδυνηρές συνέπειες για εκατομμύρια λαϊκούς ανθρώπους.

Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή, κι όταν τα άλλα αστικά κι οπορτουνιστικά κόμματα «πανηγύριζαν» για τη λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη», ανέδειξε την καπιταλιστική βαρβαρότητα, πάνω στο έδαφος της οποίας εκτυλίσσεται ο πόλεμος στη Συρία, όπως και την οργανωμένη επιχείρηση επέμβασης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων των ΗΠΑ, της ΕΕ και των συμμάχων τους στην περιοχή, Ισραήλ, Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ, Εμιράτων στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας.

2. Οι στοχεύσεις αυτής της επέμβασης βρίσκονται στην προώθηση του σχεδίου της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής», που, όπως έγκαιρα είχαμε τονίσει, αφορά τη διασφάλιση της πρόσβασης των αμερικανικών και ευρωπαϊκών μονοπωλίων στις πηγές Ενέργειας και στα νέα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, τον έλεγχο μιας μεγάλης περιοχής, που αποτελεί «πέρασμα» για το εμπόριο και τις μεταφορές.

Ταυτόχρονα, στοχεύει στην «αναδόμηση» των αστικών καθεστώτων, ώστε να εξασφαλίζεται η κατά το δυνατόν σταθερή βάση για την εξάπλωση των μονοπωλιακών ομίλων στις αγορές της περιοχής.
Τα σχέδια αυτά έρχονται σε σφοδρή αντίθεση με τα μονοπωλιακά συμφέροντα που έχουν στην περιοχή αυτή άλλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Κίνα και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή.

3. Για τις στοχεύσεις αυτής της επέμβασης χρησιμοποιήθηκε από τους ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστές το λεγόμενο «πολιτικό Ισλάμ», όπως παλαιότερα είχαν χρησιμοποιηθεί οι «Ταλιμπάν» στο Αφγανιστάν, τη δεκαετία του '80. Κατά την εξέλιξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία στηρίχτηκαν, οργανώθηκαν, εξοπλίστηκαν από τους ιμπεριαλιστές διάφορες τέτοιες ομάδες.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, μαζί με αυτές που είχαν προηγηθεί τα τελευταία χρόνια, όπως η κατοχή του Αφγανιστάν και του Ιράκ, η διάλυση της Λιβύης, είναι που οδήγησαν στο τερατώδες δημιούργημα των δολοφόνων του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους».

4. Η ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην περιοχή, στα τέλη Σεπτέμβρη 2015, ήταν ένα σημάδι της παραπέρα όξυνσης των αντιθέσεων, που διεξάγονται με σφοδρότητα για τον έλεγχο των πρώτων υλών, των δρόμων μεταφοράς των εμπορευμάτων, των μεριδίων των αγορών, την απόκτηση γεωπολιτικών και στρατιωτικών «στηριγμάτων» στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.

Το αιματηρό χτύπημα στο Παρίσι, που αξιοποιείται για την κλιμάκωση της στρατιωτικής επέμβασης της Γαλλίας και άλλων καπιταλιστικών κρατών, μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες, όπως να οδηγήσει στο διαμελισμό της Συρίας, ή σε πιο γενικευμένη ιμπεριαλιστική αναμέτρηση, ή σε συμβιβασμό με μια «ειρήνη» ψευδεπίγραφη, με «το πιστόλι στον κρόταφο».
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παρασυρθούν από τα προσχήματα περί «διεθνούς δικαίου», «ανθρωπιστικής κρίσης», «προσφυγικού - μεταναστευτικού ρεύματος», κ.ά., που η κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη χρησιμοποιεί για να προωθήσει τα σχέδιά της. Δεν πρέπει να επιτρέψουν να γίνουν τα παιδιά τους «κρέας για τα κανόνια» των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και να χύσουν το αίμα τους για ξένα συμφέροντα, δηλαδή για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης συμμαχίας μονοπωλιακών συμφερόντων.

5. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες της Ευρώπης πρέπει να δουν τι κρύβεται πίσω από το «οπλισμένο χέρι» των δολοφόνων, εκείνους που σχεδιάζουν, συγκροτούν, εξοπλίζουν, χρηματοδοτούν, εκπαιδεύουν και τελικά χρησιμοποιούν αυτές τις δυνάμεις για να τις αξιοποιήσουν στην προώθηση των σχεδίων τους.

Δεν πρέπει να περάσει το κλίμα φόβου, ανοχής στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στα μέτρα καταστολής κατά των λαών, στο νέο κύμα ξενοφοβίας και ρατσισμού που αναπτύσσεται και καλλιεργούν τα διάφορα αστικά επιτελεία.
Οι εργαζόμενοι πρέπει να απορρίψουν τις θέσεις που προβάλλουν αστικά κόμματα και ΜΜΕ, ακόμη και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, ότι δήθεν «η Ευρώπη δέχεται επίθεση», ότι διεξάγεται «πόλεμος των πολιτισμών ή θρησκειών» και ότι πρέπει όλοι «με εθνική (ή ευρωπαϊκή) ομοψυχία να απαντήσουμε στην επίθεση».
Αυτές οι παραπλανητικές «φιλοδυτικές», «φιλοευρωπαϊκές» και «πατριωτικές» ρητορείες έχουν μία και μόνον αποστολή: Να ποτίσουν τους εργαζόμενους με το «φαρμάκι» του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, για να τους σύρουν στη συνέχεια στη σφαγή για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των συμμάχων τους, που συγκρούονται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με τα ρωσικά και κινεζικά μονοπώλια και τους συμμάχους τους.

6. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει τεράστιες ευθύνες, γιατί και στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, όπως και σ' αυτά της εσωτερικής, έχει αρπάξει τη «σκυτάλη» από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, εφαρμόζοντας επικίνδυνη αντιλαϊκή πολιτική.

Πίσω από τη λεγόμενη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και την επιδίωξη της γεωστρατηγικής αναβάθμισης υπηρετεί τα συμφέροντα των ελληνικών μονοπωλιακών ομίλων. Διακηρύσσει την πίστη της στις ευρωατλαντικές ενώσεις, που έχουν οδηγήσει σε τόσα δεινά το λαό μας και τη χώρα, σε απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ετσι και τώρα παραχωρεί έδαφος, λιμάνια, αεροδρόμια και άλλες υποδομές της χώρας για τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για τη συνέχιση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων, ενισχύει ακόμα και τη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ, κατά των λαών της περιοχής.
Η κυβέρνηση είναι έκθετη μετά την ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Αμυνας της ΕΕ, που, με πρόσχημα τη δολοφονική επίθεση στο Παρίσι, ενεργοποίησε το άρθρο 42, παράγραφος 7 της Συνθήκης της ΕΕ (Συνθήκη του Μάαστριχτ), που αναγνωρίζει το θεμελιακό ρόλο του ΝΑΤΟ, δηλαδή τον ηγεμονικό ρόλο των ΗΠΑ, και προβλέπει παροχή στρατιωτικής βοήθειας στην επιχείρηση κλιμάκωσης και γενίκευσης της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.
Ο λαός μας πρέπει να βρίσκεται σε επιφυλακή και για τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα «ανταλλάγματα» που ζητά η Τουρκία από την ΕΕ για τη ρύθμιση του προσφυγικού - μεταναστευτικού προβλήματος, που έχουν σχέση και με την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, αλλά και τη μόνιμη επιδίωξή της για μορφές «συγκυριαρχίας» στο Αιγαίο, για διεύρυνση των «γκρίζων ζωνών» κ.λπ.
Ταυτόχρονα, ο λαός μας να βρίσκεται σε ετοιμότητα για τις επιπτώσεις από την πολιτική των «κλειστών συνόρων», που εφαρμόζουν κράτη της περιοχής, κάνοντας περισσότερο από ποτέ υπαρκτό τον κίνδυνο εγκλωβισμού εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα.

7. Τώρα πρέπει να δυναμώσει η λαϊκή πάλη ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση και πόλεμο.

Οι Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας να μη διατεθούν στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστικών σχεδίων.
Να κλείσουν τώρα όλες οι αμερικανο-ΝΑΤΟικές βάσεις.
Να μη δοθεί καμία διευκόλυνση, καμία υποδομή της χώρας, ως ορμητήριο για επιθέσεις στη Συρία ή σε άλλες χώρες.
Ο λαός μας να αγρυπνά, να μην ανεχτεί κανένα αυταρχικό μέτρο σε βάρος του, στο όνομα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας».
Να μην αξιοποιηθεί η επίθεση για μέτρα κατά των προσφύγων και εγκλωβισμό τους στη χώρα μας.
Ο λαός να απομονώσει τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση δολοφόνων της Χρυσής Αυγής, που στηρίζει στρατιωτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και σπέρνει το μίσος ενάντια στους λαούς.
Να γίνει πράξη το λαϊκό σύνθημα «Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών».
Να δυναμώσει η λαϊκή πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό, για την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με εργατική - λαϊκή εξουσία.
ΤΟ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
20 ΝΟΕΜΒΡΗ 2015

Συνδικάτα - τσιφλίκια της μεγαλοεργοδοσίας

Συνδικάτα - τσιφλίκια της μεγαλοεργοδοσίας

Ενα αποκαλυπτικό παράδειγμα για το πώς διαμορφώνονται οι συσχετισμοί σε μεγάλες δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις

Την ώρα που τα ταξικά σωματεία των εμποροϋπαλλήλων δίνουν τη μάχη της ενημέρωσης και της οργάνωσης των εργαζομένων, ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός δίνει «τα ρέστα του» στη νοθεία για τη διατήρηση των συσχετισμών

Ενα από τα βασικά εργαστήρια παραγωγής νόθων αντιπροσώπων σε μεγάλες Ομοσπονδίες, όπως αυτή των Ιδιωτικών Υπαλλήλων, που συμβάλλουν στη γενικότερη διαμόρφωση του συσχετισμού δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα, είναι τα σωματεία που στήνονται και ελέγχονται από την εργοδοσία στον κλάδο των σούπερ μάρκετ.
Μια τέτοια περίπτωση είναι το επιχειρησιακό σωματείο στα σούπερ μάρκετ «Σκλαβενίτης», που έκανε εκλογές τον περασμένο Σεπτέμβρη, αποκλείοντας μάλιστα προκλητικά το ψηφοδέλτιο της «Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας» (ΔΑΣ - στηρίζεται από το ΠΑΜΕ).
Οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν στις αρχαιρεσίες είναι κομμένες και ραμμένες στην προσπάθεια της εργοδοσίας, σε πλήρη συνεννόηση με τον παλιό και νέο κυβερνητικό - εργοδοτικό συνδικαλισμό, να διαμορφώσουν πιο ευνοϊκούς συσχετισμούς ενόψει του συνεδρίου της ΟΙΥΕ το 2016.
Για παράδειγμα, η εκλογοαπολογιστική Συνέλευση έγινε σύμφωνα με την απερχόμενη διοίκηση, στις 15 Σεπτέμβρη, χωρίς όμως το σωματείο να έχει βγάλει ανακοίνωση ή να έχει αναρτήσει κάλεσμα, προκειμένου οι εργαζόμενοι να πάρουν μέρος.
Η μοναδική ενημέρωση που ακολούθησε, ήταν η ανάρτηση ενός εκτυπωμένου ηλεκτρονικού μηνύματος στον πίνακα ανακοινώσεων ενός καταστήματος, το οποίο απλά γνωστοποιούσε τις ημερομηνίες των εκλογών. Κι αυτό έγινε μόλις την Παρασκευή 25 Σεπτέμβρη, στις 17.50! Λίγο αργότερα, τα στελέχη της απερχόμενης διοίκησης ανακοίνωσαν ότι οι ημερομηνίες κατάθεσης υποψηφιοτήτων είχαν παρέλθει, χωρίς ποτέ να έχει ανακοινωθεί ο τόπος και ο τρόπος υποβολής των υποψηφιοτήτων, ούτε βέβαια οι σχετικές ημερομηνίες.
Στις προηγούμενες εκλογές του 2012, το συγκεκριμένο «σωματείο» είχε «εγγεγραμμένα μέλη» 2.775 εργαζόμενους από τους οποίους «ψήφισαν» 2.208 εργαζόμενοι και εξέλεξαν για τα συνέδρια της ΟΙΥΕ (έγινε το 2013) 22 αντιπροσώπους και 30 αντιπροσώπους για το Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Είναι εμφανής, δηλαδή, ο τρόπος που αξιοποιείται το συγκεκριμένο σωματείο και στη διαμόρφωση των συσχετισμών στο επίπεδο των δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Οργάνωση - «φάντασμα» με χιλιάδες «μέλη»

Ωστόσο, το επιχειρησιακό του «Σκλαβενίτη» δεν είναι το μόνο σωματείο που αξιοποιείται από την εργοδοσία και τους συνδικαλιστές της γι' αυτό το σκοπό. Αποκαλυπτικό είναι, επίσης, το παράδειγμα της Ενωσης Υπαλλήλων Εμπορίου - Τροφίμων Σούπερ Μάρκετ Αθηνών και Προαστίων, που έκανε εκλογές «στα μουλωχτά» το Νοέμβρη του 2014.
Πρόκειται για το μεγαλύτερο σωματείο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ) και ταυτόχρονα την πιο πολυπληθή οργάνωση του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ). Ο «Ριζοσπάστης» επαναφέρει τα βασικά σημεία του αποκαλυπτικού ρεπορτάζ που είχε κάνει τότε (Δεκέμβρης 2014), αξιοποιώντας και τις καταγγελίες της Πανελλαδικής Γραμματείας Εμπορίου - Υπηρεσιών του ΠΑΜΕ. Σύμφωνα με όσα είχαμε γράψει (24/12/2014):

• Στις αρχαιρεσίες του συγκεκριμένου σωματείου εμφανίζονται να έχουν ψηφίσει 4.720 άτομα. Στις προηγούμενες εκλογές εμφανίζονταν 4.552 ψηφίσαντες, οι οποίοι εξέλεξαν για τα συνέδρια της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (2013) 46 αντιπροσώπους και του Εργατικού Κέντρου Αθήνας 61 αντιπροσώπους.
• Στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση πριν τις αρχαιρεσίες συμμετείχαν 153 (!) εργαζόμενοι, σύμφωνα με το πρακτικό της απόφασης. Την πρώτη μέρα των εκλογών, η Εφορευτική Επιτροπή είχε μητρώο με 7.496 εγγεγραμμένους, ενώ μια βδομάδα νωρίτερα η συνέλευση έγινε με μητρώο 225 μελών «ταμειακά εντάξει». Ούτε λίγο - ούτε πολύ, σε μια βδομάδα «τακτοποιήθηκαν» οικονομικά 7.271 μέλη, δηλαδή 50 μέλη την ώρα, μέρα - νύχτα (!).
• Οι διευθυντές των καταστημάτων διακινούσαν αιτήσεις εγγραφής στο σωματείο και απευθύνονταν σε εργαζομένους μόνο από συγκεκριμένα καταστήματα του «Σκλαβενίτη». Αλλωστε, η διοίκηση του σωματείου και η εργοδοσία είναι ένα αξεδιάλυτο κουβάρι.
• Διόλου τυχαία, στις διαδικασίες του εν λόγω σωματείου, τον πρώτο λόγο έχουν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Από το συγκεκριμένο σωματείο και τους αντιπροσώπους που εκλέγει, η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται σε πρώτη δύναμη στην ΟΙΥΕ. Επίσης, στο τελευταίο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, από το ίδιο σωματείο η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ είχε 61 αντιπροσώπους (σχεδόν το 1/3 της δύναμής της) και με τον ίδιο τρόπο, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ βγάζουν τρεις έδρες στο ΕΚΑ.
• Δυο έκτακτα συνέδρια σε ενάμιση χρόνο!
  Σε περίοδο απομαζικοποίησης των σωματείων, το Εργατικό Κέντρο Πτολεμαΐδας παρουσιάζει αύξηση αντιπροσώπων κατά 21!
  
  

  Πραγματικό αποκούμπι των εργαζομένων και στην Πτολεμαΐδα είναι τα ταξικά σωματεία της περιοχής

  Την περασμένη Πέμπτη και την Παρασκευή, έγινε το έκτακτο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Πτολεμαΐδας. Το προηγούμενο συνέδριο, το οποίο ήταν επίσης έκτακτο (!), είχε γίνει πριν από ενάμιση περίπου χρόνο. Τι επέβαλε αυτή την «πρεμούρα» της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας (ΠΑΣΚΕ) να ζητήσει και να αποφασίσει εκ νέου συνέδριο, πολύ πριν την ημερομηνία που προβλεπόταν το επόμενο εκλογοαπολογιστικό; Η προσπάθεια να διατηρηθούν και να ενισχυθούν οι συσχετισμοί υπέρ του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, μέσα από ένα όργιο παρατυπιών και νοθείας.
  Το επιχείρημα που χρησιμοποίησε η πλειοψηφία, είναι ότι στη νέα σύνθεση της διοίκησης χρειάζεται να εκπροσωπηθεί καλύτερα ο ιδιωτικός τομέας, ενόψει της κατασκευής της μονάδας «Πτολεμαΐδα 5»! Πρόκειται για αστείο πραγματικά επιχείρημα που «δε χωράει σοβαρό σχολιασμό», όπως σημείωνε σε ανακοίνωσή της η «Αγωνιστική Συνεργασία», η παράταξη που στηρίζεται από το ΠΑΜΕ και εναντιώθηκε στην απόφαση για έκτακτο συνέδριο.
  Η πραγματικότητα και τα στοιχεία που αποκαλύπτουν οι ταξικές δυνάμεις, ξεσκεπάζουν τις πραγματικές προθέσεις της πλειοψηφίας. Σε μια περίοδο απομαζικοποίησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων, λόγω της μεγάλης ανεργίας αλλά και της απαξίωσης της συνδικαλιστικής δράσης από τις δυνάμεις της πλειοψηφίας, στα σωματεία που εκπροσωπήθηκαν στο συνέδριο εμφανίζονται να έχουν ψηφίσει 8.096 εργαζόμενοι, από 7.234 στο συνέδριο του Φλεβάρη 2014!
  Σε ορισμένες περιπτώσεις, η μεγάλη αύξηση των ψηφισάντων δείχνει καραμπινάτη νοθεία. Για παράδειγμα, στο Σωματείο Εργαζομένων στον τομέα της Ζαχαροπλαστικής, από 26 στο προηγούμενο συνέδριο τώρα ψήφισαν 189. Στο Σωματείο Χειριστών Βορείου Συστήματος, από 186 ψήφισαν 491.
  Επίσης, στο Σωματείο Ηλεκτροοξυγονοσυγκολλητών «Η Αναγέννηση», από 230, ψήφισαν τώρα 587 και στο Σωματείο Εργατών και Εργατοτεχνιτών στο Μέταλλο, από 279 στο προηγούμενο συνέδριο, ψήφισαν τώρα 588. Επίσης, στη δύναμη του Εργατικού Κέντρου λειτουργούν πέντε σωματεία χειριστών, στα οποία ψηφίζουν 1.662 χειριστές! Συνέπεια όλων αυτών είναι το Εργατικό Κέντρο Πτολεμαΐδας να κάνει συνέδριο με 21 περισσότερους αντιπροσώπους από το προηγούμενο. Συγκεκριμένα, από τους 120 αυξήθηκαν στους 141, με αύξηση κατά έναν των αντιπροσώπων που εκλέγονται για το συνέδριο της ΓΣΕΕ.
  Αυτά είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που κυριολεκτικά μιλάνε από μόνα τους. Αν πάμε παραπέρα, θα βρούμε κι άλλα «μαργαριτάρια». Για παράδειγμα, στις αρχαιρεσίες του Περιφερειακού Συνδικάτου Χειριστών Λιγνιτικού Κέντρου Δυτικής Μακεδονίας - ΔΕΗ ΑΕ, που έγιναν πρόσφατα, για την ανάδειξη νέου ΔΣ, αντιπροσώπων στο Εργατικό Κέντρο Πτολεμαΐδας και στην Ομοσπονδία Χειριστών, καλούνταν να ψηφίσουν συμβασιούχες καθαρίστριες δημοσίων σχολείων.
  Το «κίνητρο» με το οποίο προσπάθησαν να τις δελεάσουν, ήταν ότι το σωματείο θα «βοηθήσει στη μονιμοποίησή τους» ή «θα τους εξασφαλίσει δουλειά σε εργολάβους με τους οποίους διατηρεί καλές σχέσεις», όπως καταγγέλλει το ΠΑΜΕ. Σημειώνουμε ότι το συγκεκριμένο κλαδικό σωματείο είναι αποκλει«Μητρώο» του σωματείου η λίστα της εργοδοσίας
  

  
  

  Από παλιότερη κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στην Καβάλα

  Στο Εργατικό Κέντρο Καβάλας (πλειοψηφία ΠΑΣΚΕ), που έκανε συνέδριο τον περασμένο Μάη, και στα σωματεία της δύναμής του, η παραγωγή νόθων αντιπροσώπων καλά κρατεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αρχαιρεσίες του σωματείου «Ιδιωτικών Υπαλλήλων που εργάζονται στην Καλλιέργεια, Συγκομιδή, Τυποποίηση, Συσκευασία, Μεταποίηση - Επεξεργασία και Εμπορία Αγροτικών Προϊόντων».
  Πρόκειται για Σωματείο - σφραγίδα χωρίς καμία απολύτως δράση, σε ένα χώρο που επικρατούν άθλιες συνθήκες εργασίας, κυριαρχεί η εντατικοποίηση με 10ωρα και 12ωρα, με απληρωσιά και κανένα εργασιακό δικαίωμα.
  Οπως καταγγέλλει η Γραμματεία Καβάλας του ΠΑΜΕ, στις αρχαιρεσίες που έγιναν πρόσφατα στις εγκαταστάσεις των συσκευαστηρίων στην περιοχή Μυρτόφυτο - Ελαιοχώρι, τα μητρώα του σωματείου ήταν πιστά αντίγραφα των καταστάσεων μισθοδοσίας και οι αρχαιρεσίες έγιναν σε συνεργασία με τους εργοδότες.
  Στην εκλογοαπολογιστική Γενική Συνέλευση που έγινε στο Εργατικό Κέντρο τον περασμένο Σεπτέμβρη, παραβρέθηκαν 21 εργαζόμενοι για την εκλογή Εφορευτικής Επιτροπής, οι οποίοι, αν και βρίσκονταν γραμμένοι στη λίστα των μελών, δήλωναν πως καμιά σχέση δεν έχουν με το συγκεκριμένο σωματείο. Από αυτούς τους 21 που ψήφισαν για την ανάδειξη εφορευτικής επιτροπής, στις εκλογές του σωματείου ψήφισαν μόνο 3, που ήταν και μέλη της εφορευτικής επιτροπής. Οι άλλοι εξαφανίστηκαν.
  Από τους 13 υποψηφίους που διεκδικούσαν την ψήφο των εργαζομένων στα συσκευαστήρια, στις εκλογές συμμετείχαν μόνο τρεις, ενώ οι υπόλοιποι 10 δε θέλησαν να ψηφίσουν ούτε καν τον εαυτό τους.
  Τελικά, η πλειοψηφία των 309 εργαζόμενων που ψήφισαν μέσα στα συσκευαστήρια, ουδέποτε έκαναν αίτηση να είναι μέλη του σωματείου και φυσικά δεν γνώριζαν τίποτα για τη δράση του. Παρ' όλα αυτά, παρουσιάζονταν από την πλειοψηφία ως «οικονομικά τακτοποιημένοι».
  Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει το ΠΑΜΕ, οι εργοδότες τους σε συνεργασία με την παράταξη της πλειοψηφίας του Εργατικού Κέντρου τους έγραψαν στους εκλογικούς καταλόγους του σωματείου και τους έδιναν σταυρωμένα ψηφοδέλτια να τα ρίξουν στην κάλπη. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις, οι εργοδότες βεβαίωναν τα στοιχεία των εργαζομένων που δεν είχαν έγγραφα ταυτοποίησης ή δεν «Σημεία και τέρατα» σε αρχαιρεσίες
  

  Ορισμένα ακόμα κραυγαλέα παραδείγματα διαμόρφωσης συσχετισμών με νόθες διαδικασίες από τη συνδικαλιστική πλειοψηφία, καταγράφηκαν σε ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» τους προηγούμενους μήνες. Ενδεικτικά:
  -- Το Εργατικό Κέντρο Κατερίνης έκανε συνέδριο στα τέλη του περασμένου Σεπτέμβρη. Σύμφωνα με καταγγελία της «Εργατικής Ταξικής Ενότητας» (στηρίζεται από το ΠΑΜΕ), σε σύνολο 21 σωματείων της δύναμης του Εργατικού Κέντρου, δεν υπήρχε πρακτικό εκλογής εφορευτικής σε 11 και ένα ήταν ελλιπές, σε δύο δεν υπήρχε πρακτικό αρχαιρεσιών, σε 17 δεν υπήρχε μητρώο μελών, σε 21 δεν υπήρχε κατάσταση ψηφισάντων εφορευτικής επιτροπής και σε ένα δεν υπήρχε κατάσταση ψηφισάντων για τα όργανα. Δηλαδή, ένα απόλυτο χάος σε ό,τι αφορά τις διαδικασίες για την εκλογή αντιπροσώπων!
  -- Το Σωματείο Εργαζομένων στα κέντρα διασκέδασης «Το Ρόδον» έκανε εκλογές λίγο πριν το πρόσφατο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για σωματείο - σφραγίδα, παράρτημα της βιομηχανίας παραγωγής νόθων αντιπροσώπων, που όσο ήταν στα χέρια της ΠΑΣΚΕ, σε συνεννόηση με τους εργοδότες, έπαιρνε λίστα εργαζομένων στα κέντρα διασκέδασης, κατάρτιζε μητρώο μελών και «ψήφιζαν» οι εργαζόμενοι χωρίς να το ξέρουν!
  Με αυτόν τον τρόπο, έστελνε τέσσερις αντιπροσώπους στο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Το σωματείο αυτό, το τελευταίο διάστημα, πέρασε στα χέρια του ΜΕΤΑ (συνδικαλιστικές δυνάμεις ΣΥΡΙΖΑ - ΛΑΕ) με μετατοπίσεις στελεχών από την ΠΑΣΚΕ. Οπως αποκαλύφθηκε, οι τελευταίες αρχαιρεσίες θα ξεκινούσαν με το ίδιο μητρώο μελών που χρησιμοποιούσε η ΠΑΣΚΕ, το οποίο περιλαμβάνει και εργαζόμενους που παλιότερα είχαν καταγγείλει επώνυμα ότι ουδέποτε γράφτηκαν μέλη και ψήφισαν στο συγκεκριμένο σωματείο.
  Για τις εκλογές δεν είχε γίνει εκλογοαπολογιστική Γενική Συνέλευση, ούτε είχε εκλεγεί εφορευτική επιτροπή. Επιπλέον, τα δύο άτομα που είχαν στήσει την κάλπη, παραβάν και ψηφοδέλτια ήταν γνωστά μέλη του εργοδοτικού σωματείου των εργαζομένων στην εταιρεία ISS (που και αυτό πέρασε στα χέρια του ΜΕΤΑ από την ΠΑΣΚΕ) που πρωτοστατούν στην τρομοκράτηση των εργαζομένων στην εργολαβία καθαριότητας, για να μην αντιδρούν στην απληρωσιά και τις περικοπές. Μάλιστα, με την εμφάνιση στελεχών του ΠΑΜΕ και με εμφανές το παραβάν, την κάλπη, τα ψηφοδέλτια και μπροστά στο δικαστικό αντιπρόσωπο, προφασίζονταν ότι δεν διεξάγονταν στο χώρο αρχαιρεσίες !
  Τα πέντε στο σύνολο άτομα που παρουσιάστηκαν για να ψηφίσουν, δεν είχαν καμία σχέση με το χώρο που εκπροσωπεί το σωματείο. Στο ψηφοδέλτιο, υποψήφιος ήταν στέλεχος του ΜΕΤΑ, μέλος της διοίκησης και της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΕΚΘ, αλλά και εργαζόμενος στην ΕΥΑΘ, που ως υποψήφιος και εκεί δεν εκλέχτηκε αντιπρόσωπος για το συνέδριο του ΕΚΘ!
  -- Σε έκτακτο συνέδριο προχωράει στις 25 Νοέμβρη και το Εργατικό Κέντρο Φλώρινας. Το προηγούμενο συνέδριο είχε γίνει τον Απρίλη του 2013 και τώρα επισπεύδεται με προφανή σκοπό να αναβαπτίσει τους εκπροσώπους του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού που στέλνει στο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Από 67 αντιπροσώπους που είχε το προηγούμενο συνέδριο, τώ«Της νοθείας το ανάγνωσμα» στα Φάρσαλα
  

  Στα κρυφά και με όργιο νοθείας, οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ, που πλειοψηφούν στο Εργατικό Κέντρο Φαρσάλων, προχώρησαν την περασμένη Ανοιξη σε «εκλογές», από τις οποίες μάλιστα, για μια ακόμη φορά, πέταξαν έξω το Σωματείο Οικοδόμων. Παράλληλα, όμως, έστησαν σωματεία - σφραγίδες, με ανύπαρκτη λειτουργία και δράση, που όμως εμφανίζονται να έχουν εγγεγραμμένα και ψηφίσαντα πολλές εκατοντάδες μέλη το καθένα, σε μια πόλη των 10.000 ανθρώπων, όπως είναι τα Φάρσαλα.
  Σύμφωνα με καταγγελία της Γραμματείας Λάρισας του ΠΑΜΕ, ανάμεσα στα σωματεία - σφραγίδες είναι τα εξής:
  

  • Το «σωματείο» Εθνική Ενωση Εργατοϋπαλλήλων Φαρσάλων, το οποίο στις τελευταίες εκλογές (5/11/2012) είχε παρουσιάσει 592 ψηφίσαντες. Οι «εκλογές» κράτησαν από τη 1 το μεσημέρι μέχρι τις 7 το απόγευμα, που σημαίνει ότι ψήφιζαν 84 άτομα την ώρα, ενώ υπάρχουν γραμμένα στην κατάσταση ψηφοφορίας 8 άτομα τα οποία ξαναψήφισαν μια βδομάδα αργότερα (12 - 13/11/2012), στο σωματείο της «ΕΠΙΛΕΚΤΟΥ».
  • Στο «σωματείο» Εργατών και Υπαλλήλων περιοχής Φαρσάλων, που κι αυτό εμφάνισε 502 οικονομικά τακτοποιημένα μέλη στις «εκλογές» (27/9/2012) και στη Γενική Συνέλευση (25/9/2012), ενώ τα δύο από τα τρία μέλη που εκλέχτηκαν στην Εφορευτική Επιτροπή δεν ήταν παρόντα και δεν ψήφισαν για την εκλογή τους. Και σ' αυτό το «σωματείο» υπάρχουν 11 άτομα στην κατάσταση ψηφισάντων που ξαναψήφισαν ενάμιση μήνα μετά (12-13/11/2012) και στο σωματείο της «ΕΠΙΛΕΚΤΟΥ».
  • Το «σωματείο» Πρακτικών Μηχανικών επαρχίας Φαρσάλων «Ο ΗΦΑΙΣΤΟΣ», που παρουσίασε 129 ψηφίσαντες, από τους οποίους οι εφτά ψήφισαν ένα μήνα μετά και στις εκλογές της «ΕΠΙΛΕΚΤΟΥ», ενώ στη Γενική Συνέλευση, στις 8/10/2012, δεν ήταν παρόντες οι τρεις που εκλέχτηκαν στην Εφορευτική Επιτροπή.
  • Διαδικασίες - εξπρές για τον έλεγχο των συσχετισμών
    Σε συνεδρίασή του τη βδομάδα που μας πέρασε, το ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου αποφάσισε κατά πλειοψηφία τη διεξαγωγή αρχαιρεσιών στις 2 Δεκέμβρη, έξι μήνες νωρίτερα από την προβλεπόμενη ημερομηνία.
    Οπως εξηγεί η ΔΑΣ ΕΚΗ (στηρίζεται από το ΠΑΜΕ), η απόφαση αυτή έχει καθαρά κομματική σκοπιμότητα: «Οι δήθεν ανεξάρτητοι και ακομμάτιστοι (πρώην ΠΑΣΚΕ, νυν ΣΥΡΙΖΑ), διαπιστώνοντας πως το επόμενο διάστημα υπάρχουν εκλογές σε σωματεία που δεν "ελέγχουν" κι υπό το φόβο της αύξησης των αντιπροσώπων, προχωράνε σε πρόωρη διεξαγωγή των εκλογών.
    Τόσο πολύ φοβούνται την ετυμηγορία των εργαζομένων, που με κρυφές διαδικασίες και με τις ευλογίες της πλειοψηφίας του ΕΚΗ, συγκρότησαν διασπαστικό σωματείο των εμποροϋπαλλήλων, το οποίο με ταχύτατες διαδικασίες έκανε εκλογές την Κυριακή 15/11 και το εντάξανε στη δύναμη του ΕΚΗ στη συνεδρίαση της επόμενη μέρας. Ενώ υπάρχουν άλλα σωματεία που κάνουν και ξανακάνουν αιτήσεις για να ανήκουν στο ΕΚΗ και τις απορρίπτουν, όπως για παράδειγμα το Σωματείο Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών "Γαλάτεια Καζαντζάκη", που είναι καταξιωμένο και με πλούσια δράση στον κλάδο του.
    Επιπλέον, υπάρχουν σωματεία που είναι κυριολεκτικά σφραγίδες, τα οποία δεν έχουν κάνει εκλογές και εμφανίζουν πρακτικά αρχαιρεσιών με αντιπροσώπους, που δεν έχουν καν συνεδριάσει την τριετία, που κάνουν εκλογές με περιπλανώμενους ημέτερους ψηφοφόρους».
    Σε ότι αφορά το διασπαστικό σωματείο που εγγράφηκε την περασμένη Δευτέρα στο ΕΚΗ, πρόκειται για «Σωματείο εργαζομένων στις εμπορικές επιχειρήσεις ανατολικής Κρήτης». Το συγκεκριμένο σωματείο εγκρίθηκε από το πρωτοδικείο Ηρακλείου το Δεκέμβρη του 2014. Από τότε δεν έχει βγάλει ούτε μια ανακοίνωση, δεν έκανε ούτε μία κινητοποίηση, παρά μόνο κρυφές εκλογές ένα μήνα πριν το συνέδριο του ΕΚΗ, για να βγάλει τους αντιπροσώπους και να εξασφαλίζουν τη θέση τους στο ΔΣ οι εργατοπατέρες της πλειοψηφίας του ΕΚΗ!
    Η πρόκληση όμως της πλειοψηφίας δεν σταματάει εκεί. Την Πέμπτη, όταν αντιπροσωπεία της Ενωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηρακλείου έκανε παράσταση διαμαρτυρίας στον πρόεδρο του ΕΚΗ, για να καταγγείλει τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις, ο εκπρόσωπος της πλειοψηφίας, αντί να απολογείται για τις αθλιότητες που διαπράττουν σε βάρος των εργαζομένων και συνολικά του κινήματος, ήταν θρασύς απέναντι στους συνδικαλιστές.
    Μάλιστα, όταν η αντιπροσωπεία αποχώρησε, για να δημιουργήσει εντυπώσεις και για να σκεπάσει τις πομπές της διοίκησης, διέδιδε μυθεύματα ότι «δεχτήκαμε φασιστική επίθεση από ομάδα 30 συνδικαλιστών του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) (...) επιτέθηκαν σε συνδικαλιστές που βρίσκονταν στο χώρο προκαλώντας τους σωματικές βλάβες»!
• 
  

Η χαλάρωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η αδύναμη ανάκαμψη και οι κόντρες στην Ευρωζώνη

Η χαλάρωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η αδύναμη ανάκαμψη και οι κόντρες στην Ευρωζώνη

Associated Press

Σε ρεπορτάζ της «Καθημερινής» στις 15/11/2015, ανάμεσα σε άλλα, γράφονται και τα εξής: «Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι έτοιμη να τυπώσει περισσότερο χρήμα. Ο Μ. Ντράγκι, μιλώντας σε επιτροπή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, είπε ότι η ΕΚΤ είναι έτοιμη να πάρει και νέα μέτρα για να ενισχύσει τον πληθωρισμό στο πλαίσιο του προγράμματος αγοράς κρατικών και εταιρικών ομολόγων που εφαρμόζει από τον Μάρτιο. Τα σχόλια του Ντράγκι όσον αφορά τις απειλές προς την ανάπτυξη και τον πληθωρισμό υποδηλώνουν με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια ότι η ΕΚΤ πιθανότατα θα αναλάβει δράση τον Δεκέμβριο». Και το ρεπορτάζ συνεχίζει λέγοντας ότι ή θα συνεχιστεί - επεκταθεί η αγορά ομολόγων ή θα μειωθούν κι άλλο τα επιτόκια καταθέσεων, ή και τα δύο μαζί.
Τι δείχνουν οι δηλώσεις Ντράγκι; Οτι η ανάπτυξη στην Ευρωζώνη είναι εύθραυστη. Το γεγονός ότι είναι έτοιμη η ΕΚΤ να τυπώσει κι άλλο χρήμα σημαίνει ότι δεν δανειοδοτούνται οι επιχειρηματικοί όμιλοι για επενδύσεις. Αυτό υποδηλώνει και ο χαμηλός πληθωρισμός, που σημαίνει χαμηλές τιμές εμπορευμάτων και υπηρεσιών, άρα χαμηλή εσωτερική ζήτηση, μειωμένες εξαγωγές. Δύο εκδοχές υπάρχουν ως προς αυτό. Είτε οι τράπεζες δεν μπορούν να δανείσουν παρότι έχουν πουλήσει ομόλογα στην ΕΚΤ, που σημαίνει ότι δεν έχουν επάρκεια κεφαλαίων για δανεισμό, ή οι επιχειρηματικοί όμιλοι δε ρισκάρουν να δανειστούν για επενδύσεις. Υπάρχει βεβαίως και ο κίνδυνος «κόκκινων» δανείων, άρα οι τράπεζες είναι φειδωλές στο δανεισμό. Με δεδομένη δε την παγκόσμια οικονομική επιβράδυνση έχουμε ανασταλτική διαδικασία στην οικονομική εξέλιξη της Ευρωζώνης. Φαίνεται λοιπόν ότι ισχύουν όλοι αυτοί οι παράγοντες μαζί.
Υπάρχουν όμως εδώ δύο ζητήματα. Η στρατηγική των αντεργατικών αναδιαρθρώσεων αυξάνει το κέρδος αφού μειώνει τους μισθούς, αλλά μειώνει και τη ζήτηση, άρα δυσκολεύει τη διευρυμένη αναπαραγωγή κερδών και κεφαλαίου, άρα δυσκολεύει τις επενδύσεις. Είναι αξεπέραστη αντίφαση του καπιταλισμού. Επίσης, η τάση για στήριξη στις εξαγωγές, όταν η παγκόσμια οικονομία επιβραδύνει, πάλι εμποδίζει τις επενδύσεις.
Φαίνεται λοιπόν ότι η δημοσιονομική πολιτική της ΕΚΤ, με τα πάμφθηνα επιτόκια και το πρόγραμμα ευρείας αγοράς ομολόγων προκειμένου να υπάρξει φτηνό χρήμα για δανεισμό επιχειρηματικών ομίλων για επενδύσεις, δεν έφερε έως τώρα τα επιθυμητά αποτελέσματα ανάκαμψης της Ευρωζώνης. Αλλωστε, ο Μ. Ντράγκι είχε πει ότι η πολιτική της ΕΚΤ πρέπει να συνοδευτεί με αναδιαρθρώσεις. Οπως έδειξε όμως η τριμηνιαία έκθεση της Κομισιόν με τις προβλέψεις για την οικονομία της Ευρωζώνης, ούτε με αυτές έρχονται επιθυμητά αποτελέσματα ανάκαμψης.
Υπάρχει επίσης η αρνητική εμπειρία της Ιαπωνίας. Σε πρόσφατο άρθρο του «Ρόιτερς» με τίτλο «Φθάνει στα όριά της η πολιτική της Τράπεζας της Ιαπωνίας» αναφερόταν: «Το πρόβλημα για την Τράπεζα της Ιαπωνίας είναι πως δεν μπορεί να αγοράσει άλλα ομόλογα. Εχει ήδη στην κατοχή της περίπου το μισό όλων των ιαπωνικών ομολόγων που λήγουν το 2018.
Σε ύφεση με αρνητικούς ρυθμούς στο ΑΕΠ για δύο συνεχόμενα τρίμηνα βρέθηκε η Ιαπωνία για τέταρτη φορά την τελευταία πενταετία. Τα "Abenomics", δηλαδή ο συνδυασμός επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής που προωθεί η κυβέρνηση του Σίνζο Αμπε σε συνεργασία με την Τράπεζα της Ιαπωνίας δεν έχουν κατορθώσει να βγάλουν τη χώρα από τη στασιμότητα. Την περίοδο Ιούνη - Σεπτέμβρη, η οικονομία της Ιαπωνίας συρρικνώθηκε κατά 0,8% σε ετήσια βάση, μετά από μείωση του ΑΕΠ κατά 0,7% το αμέσως προηγούμενο τρίμηνο».
Αυτή η εξέλιξη φανερώνει και το τι πιθανόν να προμηνύεται και για την Ευρωζώνη. Αλλωστε, έως τώρα δεν υπάρχει δυναμική ανάκαμψη.

Ασταθείς οι παράγοντες ανάκαμψης

Η έκθεση της Κομισιόν με τις φθινοπωρινές προβλέψεις της καταγράφει ουσιαστικά ανησυχίες ως προς την πορεία της οικονομίας τόσο της Ευρωζώνης, όσο και της ΕΕ. Για την Ευρωζώνη, προβλέπει ασθενικούς ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ, για το 2015 στο 1,6%, για το 2016 στο 1,8% και για το 2017 στο 1,9%.
Για την ΕΕ προβλέπει ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ 1,9% το 2015, 2% το 2016, 2,1% το 2017.
Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Β. Ντομπρόβσκις, επισήμανε ότι η ανάκαμψη ευνοείται από «προσωρινούς παράγοντες» (χαμηλές τιμές πετρελαίου, πτώση συναλλαγματικής ισοτιμίας ευρώ, χαλάρωση νομισματικής πολιτικής). Αυτά σημαίνουν ότι οι παράγοντες που συμβάλλουν σ' αυτούς τους ρυθμούς ανάπτυξης δεν είναι σταθεροί. Αρα, μια αρνητική μεταβολή τους, π.χ. αύξηση της τιμής του πετρελαίου, αύξηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ, θα επιδράσει αρνητικά μειώνοντας παραπέρα την εσωτερική ζήτηση αφού θα αυξηθούν οι τιμές εμπορευμάτων και υπηρεσιών, αλλά θα μειώσει και τις εξαγωγές. Υπάρχει επίσης ένας παράγοντας που επισημαίνεται συνεχώς το τελευταίο χρονικό διάστημα, ο οποίος επιδρά αρνητικά στην καπιταλιστική ανάπτυξη της Ευρωζώνης: Η επιβράδυνση της οικονομίας της Κίνας και άλλων, των λεγόμενων αναδυόμενων καπιταλιστικών οικονομιών, όπως της Ασίας, αλλά και της Βραζιλίας, της Ρωσίας κ.λπ.
Να θυμίσουμε ότι πρόσφατα τόσο ο ΟΟΣΑ όσο και το ΔΝΤ αναθεώρησαν προς τα κάτω τις προβλέψεις τους για την ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας. Ο ΟΟΣΑ στην τελευταία έκθεσή του, στις 9/11/2015, εκτιμά ότι η μεγέθυνση του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2015 θα διαμορφωθεί σε 2,9%, από 3% που εκτιμούσε το Σεπτέμβρη. Για το 2016 το εκτιμά στο 3,3% από 3,6% προηγουμένως. Εκτιμά επίσης ότι οι ροές του παγκόσμιου εμπορίου έχουν μειωθεί επικίνδυνα, κοντά σε επίπεδα που συνήθως συνδέονται με την εμφάνιση παγκόσμιας ύφεσης. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, επίσης, στην έκθεσή του για την Παγκόσμια Οικονομική Προοπτική, αναθεώρησε τις εκτιμήσεις του για την ανάπτυξη το 2015 στο 3,1%, κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα από την πρόβλεψη που είχε κάνει τον Ιούλη. Για το 2016 προβλέπει ανάπτυξη στο 3,6%. Ωστόσο, σημειώνει ότι η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε ένα περιβάλλον χαμηλότερων προοπτικών ανάπτυξης, ως συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
Μετά και απ' αυτές τις επισημάνσεις δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις του αντιπροέδρου της Κομισιόν, Β. Ντομπρόβσκις, ότι πρέπει να προχωρήσουν «η υπεύθυνη δημοσιονομική πολιτική, η τόνωση των επενδύσεων, η εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», ιδιαίτερα εν μέσω της «επιβράδυνσης στην παγκόσμια οικονομία, των συνεχιζόμενων εντάσεων στις γειτονικές χώρες και της ανάγκης διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης».
Η «υπεύθυνη δημοσιονομική πολιτική, η τόνωση των επενδύσεων, η εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», δηλαδή, προώθηση της πολιτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, σημαίνουν μέτρα για μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, απελευθερώσεις τομέων οικονομίας, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ., για να τονωθούν οι επενδύσεις. Αλλά στην υπεύθυνη δημοσιονομική πολιτική πρέπει να συνυπολογίζουμε και ολοένα και περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα για την εξοικονόμηση κρατικού χρήματος για επενδύσεις, που σημαίνουν περικοπές κρατικών παροχών σε βάρος της κάλυψης λαϊκών αναγκών.

Κόντρες και μεταξύ ΕΚΤ - SSM

Πρόσφατα επίσης προέκυψε ένα ακόμη πρόβλημα στην ΕΚΤ. Παρουσιάστηκαν αντιθέσεις μεταξύ του ΔΣ της ΕΚΤ και του Εποπτικού Μηχανισμού της ΕΚΤ SSM για τον έλεγχο τραπεζών της Ευρωζώνης. Αφορμή είναι οι εκτιμήσεις και η σκληρή στάση του SSM για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι τράπεζες της Ευρωζώνης και την ανάγκη αύξησης της κεφαλαιακής επάρκειας, ώστε να είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν σε μια νέα κρίση. Πίσω απ' αυτό βρίσκονται η απροθυμία των κρατών - μελών να παραχωρήσουν εξουσίες σε κεντρικό επίπεδο και η προσπάθεια της ΕΚΤ να συμβιβάσει την επεκτατική της νομισματική πολιτική με τις απαιτήσεις του SSM για περιορισμό των κρατικών ομολόγων που θα μπορεί να κατέχει κάθε τράπεζα. Αυτό πράγματι εμποδίζει την πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ αφού μειώνονται τα ομόλογα που θα μπορούσαν να πουλήσουν οι τράπεζες, άρα και η ρευστότητα που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν, άρα κοντράρεται η πολιτική της ΕΚΤ, που προσδοκά, με αυτήν την πολιτική, να συμβάλει στην ανάκαμψη της οικονομίας της Ευρωζώνης. Βεβαίως, ο αντίλογος του SSM είναι οι ισχυρές τράπεζες. Οι αντιθέσεις αυτές δείχνουν ότι αφενός προσπαθούν να θωρακίσουν το τραπεζικό σύστημα από νέα οικονομική κρίση, άρα χρειάζονται πιο αυστηρά κριτήρια στα τεστ δοκιμασίας σε ό,τι έχει σχέση με τα κεφάλαιά τους, αφετέρου πασχίζουν να αμβλύνουν αντιθέσεις για τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος κάθε κράτους - μέλους της Ευρωζώνης, πιο σωστά, για την ολοκλήρωση της συγκρότησης της Τραπεζικής Ενωσης (βλέπε «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη», 15/11/2015), αλλά και αντιθέσεις στην πολιτική χαλάρωσης. Η Γερμανία ήδη αντιδρά και για το ποιος ελέγχει το τραπεζικό της σύστημα (ψήφισε νόμο με τον οποίο το θεωρεί δικό της ζήτημα και όχι της ΕΚΤ και του SSM), αλλά και για το ταμείο διάσωσης των τραπεζών και ποιος πληρώνει, όπως και για την προστασία «κουρέματος» των καταθέσεων. Σε ομιλία του στη Φρανκφούρτη, ο Μ. Ντράγκι, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τότε που η ΕΚΤ ανέλαβε την εποπτεία των τραπεζών της Ευρωζώνης, μίλησε ξανά για ενιαίο μηχανισμό ασφάλισης καταθέσεων ασκώντας πίεση στη Γερμανία, που επιδιώκει να αποφύγει οποιαδήποτε ευθύνη για ζημίες τραπεζών άλλων χωρών και έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο τις σχετικές συνομιλίες. Προειδοποίησε μάλιστα πως αν δεν θεσπισθεί ενιαίο σύστημα ασφάλισης καταθέσεων, θα πρόκειται για επανάληψη του λάθους που έγινε κατά τη γέννηση του ευρώ και το κατέστησε ευάλωτο, όπως φάνηκε μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.
Βεβαίως, η γερμανική κυβέρνηση διαμέσου του υπουργού Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, αντιδρά και στην πολιτική χαλάρωσης της ΕΚΤ, προβάλλοντας την άποψη ότι υπονομεύει το τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης και την ίδια την ΕΚΤ. Πρόσφατα επίσης οι πέντε ανεξάρτητοι οικονομικοί εμπειρογνώμονες της γερμανικής κυβέρνησης εκτίμησαν ότι η ΕΚΤ θα πρέπει να διακόψει το συντομότερο δυνατόν το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων, χτυπώντας την επεκτατική νομισματική πολιτική της και ιδιαίτερα το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Τι λένε; «Τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού αποτελούν απειλή για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και μεσοπρόθεσμα υπονομεύουν το επιχειρηματικό μοντέλο τραπεζών και ασφαλιστικών εταιρειών» και οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να αντισταθμίσουν από μόνες τους αυτή την απειλή. Τι εκτιμούν; Οτι τα χαμηλά επιτόκια δεν αφήνουν περιθώρια κέρδους. Επίσης, τα ομόλογα δεν είναι σίγουρο ότι θα αποπληρωθούν όταν λήξουν. Βεβαίως, πίσω απ' αυτές τις κόντρες και με δεδομένο ότι η οικονομία της Γερμανίας έχει πλεονάσματα, διακρίνεται η προσπάθεια παρεμπόδισης κυκλοφορίας φτηνού χρήματος για επενδύσεις στις άλλες, ιδιαίτερα τις ισχυρές οικονομίες της Ευρωζώνης αφού είναι ανταγωνίστριες.

Να σηκώσουν κεφάλι οι εργαζόμενοι

Βεβαίως με όλ' αυτά επανέρχεται η εκτίμηση περί αμφιβολιών για ξεπέρασμα της κρίσης οριστικά και δυναμικής ανάπτυξης, τόσο της Ευρωζώνης όσο και της ΕΕ. Την ίδια ώρα οι αντεργατικές, αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις συνεχίζουν να εφαρμόζονται αμείωτες, τσακίζοντας μισθούς, συντάξεις, τα συστήματα Κοινωνικής Ασφάλισης, όλα τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων, η ζωή των οποίων γίνεται κόλαση. «Να σηκώσουν κεφάλι», λοιπόν, με οργανωμένο ταξικό, αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό αγώνα. Μονόδρομος είναι η πάλη για διεκδίκηση ικανοποίησης όλων των αναγκών τους σε σύγκρουση και ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ, την εξουσία τους, για την εργατική, λαϊκή εξουσία, που θα κοινωνικοποιήσει τα μονοπώλια και θα βάλει την οικονομία στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών.

Στο πρώτο χτύπημα

 Στο πρώτο χτύπημα

Χτυπάνε τους εργάτες ματατζήδες, μετρώ τους χτύπους την τσίπα μετρώ.

Στο πρώτο χτύπημα είναι στην πόρτα. 

Αυτοί ευτυχώς άντεξαν και νίκησαν.

Δεύτερο χτύπημα σβήνω τα φώτα

Αυτοί παλεύουν για να νικήσουν.

Στο τρίτο χτύπημα η πόρτα ανοίγει κ η ελίνα (ή μήπως η ελπίδα) έχει φύγει

Αυτός νίκησε και οι άλλοι το φυσάνε και δεν κρυώνει

Που πάει να πει πρώτη φορά αριστερά 
βαστάω γερά κρατάω καλά

Δωσίλογοι της Κατοχής (Μέρος 2ο)

 Δωσίλογοι της Κατοχής (Μέρος 2ο)

Αλκιβιάδης Διαμαντής (1894 - 1948) Γεννήθηκε στη Σαμαρίνα της Μακεδονίας. Ήταν ο δημιουργός της «Λεγεώνας των Βλάχων» και υποκινητής αυτονομιστικής κίνησης που αποσκοπούσε στη δημιουργία βλάχικου κράτους με την ονομασία «Πριγκιπάτο της Πίνδου» μέσα στο έδαφος της κατεχόμενης Ελλάδας.  Έδρα της κυβέρνησής του σκόπευε να κάνει τη Λάρισα. Επινόησε για τον εαυτό του τον τίτλο του «Αρχηγού και εκπρόσωπου των Βλάχων της κάτω Βαλκανικής». Στη μεταπολεμική Ελλάδα καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Τον Ιούνιο του 1942 επέστρεψε στη Ρουμανία, βλέποντας την οριστική διάψευση των προσδοκιών του. Στη χώρα αυτή, συνελήφθη το 1948 από το κομμουνιστικό καθεστώς και εκτελέστηκε.

Αρίστος Καμπάνης (1883 - 1956) Συγγραφέας που δραστηριοποιήθηκε στον τομέα της γερμανικής προπαγάνδας. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Συνεργάστηκε με την ΑΕΡΕ, πρόδρομο της ΕΡΤ. Καταδικάστηκε στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων και το 1955 κλείστηκε στο Ψυχιατρείο.

Σίτσα Καραϊσκάκη Ναζίστρια συγγραφέας. Εκφωνούσε ομιλίες στο κατοχικό ραδιόφωνο υπέρ της ναζιστικής Γερμανίας. Το 1933 διορίστηκε σύμβουλος του γερμανικού υπουργείου προπαγάνδας. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, διορίστηκε στη γερμανική πρεσβεία της Αθήνας. Το 1944 εγκατέλειψε την Ελλάδα και διέφυγε στην Αυστρία. Καταδικάστηκε ερήμην δύο φορές σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων, αλλά αργότερα αμνηστεύτηκε. Εγκαταστάθηκε στην Ανατολική Γερμανία και παντρεύτηκε το βιομήχανο Μπάχμαν. Το 1963 επέστρεψε στην Ελλάδα. Πέθανε στο Παλαιό Φάληρο στις 30 Απριλίου 1987.

 Νικόλαος Καράμπελας Βουλευτής Λακωνίας, δικηγόρος και μέλος του Τάγματος Ασφαλείας Λακωνίας.

Γεώργιος Κεφαλάς Ναζιστής από τον Πειραιά που κατέφυγε στη Γερμανία το 1944. Πέρασε πολλά βράδια σε μια μπιραρία της Στουτγάρδης. Η φίλη του ήταν μια 18χρονη Γερμανίδα, μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας. Έχοντας ένα ποδήλατο και μια ψεύτικη ταυτότητα αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Κατάφερε να περάσει από έλεγχο των Αμερικανών προσποιούμενος ότι ήταν όμηρος των Γερμανών.  Τον Ιούλιο του 1945 έφθασε στον Πειραιά και άρχισε να φοράει ένα περιβραχιόνιο του ΕΔΕΣ για να ξεγελάσει τους διώκτες του. Συνάντησε μια παλιά του γνώριμη που ήταν ερωμένη ενός πιλότου της Λουφτβάφε και εκείνη τον κατέδωσε στην Αστυνομία. Συνελήφθη και κλείστηκε στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε το 1951 και συνεργάστηκε επαγγελματικά με έναν ομοϊδεάτη του, τον Ναπολέοντα Αντωνάδο. Μέχρι τα βαθιά γεράματά του το 2006 δήλωνε ναζιστής.

Εγκον Κοντουμάς Ελληνοκροάτης χημικός μηχανικός, ναζιστής, επιχειρηματίας, φίλος του Χίτλερ και ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης Μπουντ. Του είχε παραχωρηθεί με βασιλικό διάταγμα ένα μεταλλείο χαλκού στη Λακωνία. Πέρα από μέλος της Μπουντ, ο Κοντουμάς στην κατοχή ήταν και προμηθευτής του γερμανικού στρατού με ιματισμό και οικιακά είδη.

Κώστας Κοτζιάς (1892 – 1951) Διετέλεσε Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, Πρόεδρος της ΕΠΟ, Πρόεδρος της ομάδας του Παναθηναϊκού (ΠΑΟ), υπουργός, βουλευτής και δήμαρχος Αθηναίων. 

Ήταν θαυμαστής του Χίτλερ. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έζησε στις ΗΠΑ. Το 1950 και το 1951 εκλέχτηκε βουλευτής.

Νικόλαος Κουρκουλάκος Διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πάτρα. Το 1969 τοποθετήθηκε διευθυντής της Αγροτικής Τράπεζας, με απόφαση της Χούντας. 

Ευάγγελος Κυριάκης Χιτλερικός δημοσιογράφος που ίδρυσε στην Αθήνα το φασιστικό εκδοτικό οίκο «Νέα Γενεά». Διατηρούσε καλές σχέσεις με τον Γκαίμπελς. Το 1944 κατέφυγε στη Γερμανία. Σκοτώθηκε το 1945 στους δρόμους του Βερολίνου από συμμαχικό βομβαρδισμό. 

Αλέξανδρος Λάμπου Αξιωματικός της χωροφυλακής και διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας. Το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων καταδίκασε τον Λάμπου τρεις φορές σε θάνατο για συνειδητή συνεργασία με τους κατακτητές και για κατάδοση διαφόρων Ελλήνων. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1946, ο Λάμπου βρισκόμενος στις φυλακές Καλλιθέας, επιτέθηκε στους δεσμοφύλακες με ένα σιδερολοστό. Μετά από την πράξη του αυτή, μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αίγινας.

Φίλιππος Λεσχόπουλος Μέλος της δοσιλογικής οργάνωσης ΕΣΠΟ. Φυλακίστηκε στην Καλλιθέα.

Τάκης Μακεδών Αρχηγός της δοσιλογικής οργάνωσης ΕΑΣΑΔ που έδρασε στη Θεσσαλία και πρώην υπαξιωματικός της Χωροφυλακής. Εκτελέστηκε από αντιστασιακούς της οργάνωσης του ΕΛΑΣ το χειμώνα του 1944. 

Μανώλης Μανωλέας (1900 - 1944) Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεσσηνία. Υπήρξε μέλος και βουλευτής του ΚΚΕ, αλλά σταδιακά απαρνήθηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και υπέγραψε δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού. Συνελήφθη από τη δικτατορία του Μεταξά, αλλά λίγο καιρό αργότερα μετατράπηκε οικειοθελώς σε πράκτορα της Ασφάλειας της δικτατορίας. 

Η δικτατορία τον αποφυλάκισε το 1938. Στη συνέχεια ο Μανωλέας εντάχθηκε στην ΕΟΝ και αργότερα στη ναζιστική οργάνωση ΕΣΠΟ. Από το 1943 και μετά συνεργάστηκε με τις γερμανικές αρχές στο κατοχικό ραδιόφωνο και το Γραφείο Τύπου της γερμανικής πρεσβείας. Η δοσιλογική του δράση δεν έμεινε ατιμώρητη.  

Τον εκτέλεσε η οργάνωση ΟΠΛΑ τον Ιανουάριο του 1944 στην Καλλιθέα. 

Δύο μέλη της ΟΠΛΑ έχοντας υποπολυβόλα Sten κρυμμένα μέσα στις καμπαρντίνες τους, ανέβηκαν σε ένα τραμ στην οδό Θησέως στην Καλλιθέα. Εντόπισαν και αιφνιδίασαν τον Μανωλέα, οδηγώντας τον έξω και πυροβολώντας τον. 

Νικόλαος Ματούσης (1899 - 1991) Βλαχόφωνος δικηγόρος που συνεργάστηκε με τον αυτονομιστή Αλκιβιάδη Διαμαντή στη «Λεγεώνα των Βλάχων». Σπούδασε στη Νομική και έγινε μέλος του ΚΚΕ, αλλά στην πορεία διαγράφτηκε από το κόμμα.  Αργότερα εντάχθηκε στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας, αλλά διαγράφτηκε και από αυτό. 

Το 1941 συνάντησε στη Λάρισα τον Αλκιβιάδη Διαμαντή που επιδίωκε να ιδρύσει βλαχικό κράτος μέσα στο έδαφος της κατεχόμενης Ελλάδας.  Φορούσε στολή Ιταλού αξιωματικού και εκδήλωνε το θαυμασμό του για το Γ’ Ράιχ. Το 1943 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εντάχθηκε στη ναζιστική οργάνωση «Πρωτοπόροι Νέας Ευρώπης». Έπειτα κατέφυγε στη Ρουμανία, όπου συνελήφθη το 1948 από το κομμουνιστικό καθεστώς και φυλακίστηκε.  Παραδόθηκε από τη Ρουμανία που ήταν φυλακισμένος στις ελληνικές αρχές στις 13 Μαΐου 1964. 

Έμεινε στις φυλακές Αβέρωφ μέχρι τις 25 Ιουνίου 1964, οπότε αποφυλακίστηκε. Για το θέμα του δοσιλογισμού παραπέμφθηκε σε δίκη. Τα πράγματα εξελίχθηκαν ιδιαίτερα ευνοϊκά για αυτόν.  Το δικαστήριο αποφάσισε παύση της ποινικής του δίωξης λόγω παραγραφής στις δύο κατηγορίες συνεργασίας με τον εχθρό, διατήρηση των αποφάσεων δήμευσης της περιουσίας του και αθώωση στις κατηγορίες ότι παρείχε πληροφορίες στον εχθρό. Αφέθηκε ελεύθερος. Αργότερα υποστήριξε τη Χούντα. Πέθανε στη Λάρισα στις 11 Μαρτίου 1991.

Μελέτιος: Ήταν Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως και τον Απρίλιο του 1941 έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στον Χίτλερ για να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη του.

Γεώργιος Μιχαλολιάκος Ταγματασφαλίτης στη Λακωνία και πατέρας του ηγέτη της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου.

Χρήστος Μπαρδόπουλος Ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης «Ένωσις Φίλων Χίτλερ» και συνεργάτης της γερμανικής SD. Το 1944 κατέφυγε στη Γερμανία. Καταδικάστηκε από την ελληνική δικαιοσύνη σε ισόβια, αλλά έμεινε στη φυλακή μόνο 3 χρόνια. Πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στην Αθήνα. 

Νικόλαος Μπουραντάς Διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας και συνεργάτης των κατοχικών αρχών.

Θωμάς Μπουρτζάλας Πρώην χωροφύλακας και σωματοφύλακας ενός υπουργού του Λαϊκού Κόμματος. Καταγόταν από το Αγρίνιο. Πήγε εθελοντικά στη μάχη του Στάλινγκραντ και πολέμησε στο πλευρό των Γερμανών. Γλύτωσε το θάνατο και απέφυγε την αιχμαλωσία. Επέστρεψε στην κατεχόμενη Ελλάδα και έγινε ανθυπομοίραρχος στη γερμανική αστυνομία GFP. Αργότερα καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Έμεινε δέκα χρόνια στη φυλακή.

Πολύκαρπος Νταλιάνης  Χωροφύλακας που κατέδωσε μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ στους Γερμανούς. Η προδοσία δεν έμεινε ατιμώρητη. Στις 17 Δεκεμβρίου 1942 ο Νταλιάνης βρέθηκε σε ένα υπόγειο όπου συνάντησε διάφορα μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης «Όμηρος». Αφού ομολόγησε ότι είναι καταδότης, οι αντιστασιακοί τον σκότωσαν χτυπώντας το κεφάλι του με ένα σφυρί. 

Βασίλειος Ντερτιλής Υποστράτηγος και διοικητής των ταγματασφαλιτών της Αθήνας.

Ξηροτύρης Δικηγόρος από τη Λαμία και μέλος της ναζιστικής οργάνωσης ΟΕΔΕ. Όταν είδε ότι πλησίαζε η ήττα της Γερμανίας, αποφάσισε να αλλάξει στρατόπεδο για να σώσει το τομάρι του. Εντάχθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση ΕΑΜ – ΕΛΑΣ.  Σε ένα χωριό συναντήθηκε τυχαία με τον αρχικαπετάνιο του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη. 

Ο Άρης Βελουχιώτης γνωρίζοντας την προδοτική του δράση, άρχισε νευριασμένος να τον ρωτάει πώς έφθασε εκεί. Κλότσησε τον Ξηροτύρη στην κοιλιά, τράβηξε το περίστροφο και τον σκότωσε με δύο σφαίρες στο κεφάλι.

Παντελόγλου Αρχηγός της ναζιστικής οργάνωσης ΟΕΔΕ. Δολοφονήθηκε στα Δεκεμβριανά του 1944. 

Απόστολος Παπαγεωργίου  Συνταγματάρχης , ο οποίος αρχικά ήταν μέλος του ΕΔΕΣ, και στην πορεία έγινε συνεργάτης των Γερμανών. Στην κατοχή διορίστηκε αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος. 

Χαράλαμπος Παπαθανασόπουλος Συνταγματάρχης , ο οποίος αρχικά ήταν μέλος του ΕΔΕΣ, αλλά στην πορεία έγινε συνεργάτης των Γερμανών. Συγκεκριμένα έγινε διοικητής ενός Τάγματος Ασφαλείας στην Εύβοια. 

Ταγματάρχης Δημήτριος Παπαγιαννάκης Συνεργάτης των Γερμανών στην Κρήτη.

Διονύσιος Παπαδόγκωνας (1888-1944) Βασιλόφρων συνταγματάρχης, γεννημένος στο Πεταλίδι Μεσσηνίας. Ήταν διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου. Σκοτώθηκε στα Δεκεμβριανά του 1944. Γιος του είναι ο πολιτικός Αλέξανδρος Παπαδόγκωνας, που διετέλεσε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας το 1974-1977 και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.

Παπαθανασόπουλος Διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Εύβοιας. 

Μιχαήλ Παπαστρατηγάκης Εκδότης της «Νέας Ευρώπης».

Σταύρος Πέτροβας Συνεργάτης των Γερμανών στην Πελοπόννησο. Στις εκλογές του 1956 ήταν υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης με το κόμμα του Μαρκεζίνη, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί γιατί συγκέντρωσε μόλις 92 ψήφους. 

Ιωάννης Πλυτζανόπουλος Συνταγματάρχης. Γνωστός ταγματασφαλίτης και διοικητής του 1ου Συντάγματος Ευζώνων Αθηνών. 

Βασίλης Σκανδάλης Ηγετικό στέλεχος της ρατσιστικής οργάνωσης ΕΕΕ. Ο 29χρονος ακροδεξιός δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1944 από μέλη της Ο.Π.Λ.Α. στην περιοχή του Ρέντη. 

Η εντυπωσιακή αυτή ενέργεια της Ο.Π.Λ.Α. κατατρόμαξε τα υπόλοιπα στελέχη της ΕΕΕ, γιατί έγινε μέσα στα τοπικά γραφεία της ΕΕΕ που φυλάσσονταν από πέντε ένοπλους χίτες.

Κώστας Σκανδάλης Έκανε ναζιστική προπαγάνδα μέσα από ραδιοφωνικές εκπομπές. Σκοτώθηκε στο Βερολίνο στις 3 Φεβρουαρίου 1945 από αεροπορικό βομβαρδισμό.

Νικόλαος Στεργιάδης Δωσίλογος που διέφυγε στο εξωτερικό. Εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1949.) 

Σπύρος Στεροδήμος (Το Φεβρουάριο του 1942 έγινε αρχηγός της ΕΣΠΟ. Σκοτώθηκε το Σεπτέμβριο του 1942 όταν η αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ ανατίναξε το κτίριο της ΕΣΠΟ.

Παναγιώτης Στούπας Διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας του Μελιγαλά. Αυτοκτόνησε κατά την πολιορκία της Πύλου από αντάρτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Θεόδωρος Τουρκοβασίλης Βουλευτής Αρκαδίας. Στην κατοχή διορίστηκε από τη δωσιλογική κυβέρνηση Ράλλη διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδος.

Γεώργιος Τριαντόπουλος Μέλος της ΕΣΠΟ. 

Κωνσταντίνος Τσίμπας Καταγόταν από την Κεφαλονιά, αλλά έμενε στην Αθήνα. Υπηρέτησε στο Βρετανικό Στρατό και έκανε πολλά ταξίδια. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Αγγελική Κοτσάλη. Την περίοδο της κατοχής είχε μια θέση στη γερμανική GFP και ήταν συνεργάτης του υπολοχαγού Σμιτ. Εκπαιδεύτηκε από μια γερμανική υπηρεσία στη ρωσική γλώσσα και σε τακτικές ανορθόδοξου πολέμου.  Το 1944 αναχώρησε για τη Γερμανία. Τον Απρίλιο του 1945 συνελήφθη από Αμερικανούς στρατιώτες, οι οποίοι αποφάσισαν να του κατασχέσουν τα 145.000 δολάρια που είχε μαζί του. Το Μάρτιο του 1946 μεταφέρθηκε στην Ελλάδα. Στάλθηκε στις φυλακές της Καλλιθέας, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1950 απελευθερώθηκε. 

Μιχάλης Τυρίμος (1908 - 1945) Γεννήθηκε στη Λέσβο. Το 1926 εντάχθηκε στο ΚΚΕ και το 1936 εκλέχτηκε βουλευτής του ΚΚΕ. Όμως το 1939 υπέγραψε δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού και μετατράπηκε οικειοθελώς σε πράκτορα της μεταξικής δικτατορίας και συνεργάτη του Μανιαδάκη. Το καλοκαίρι του 1941 έγινε υπαρχηγός στο ναζιστικό κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη.  Την τελευταία περίοδο της κατοχής, ο Τυρίμος κατηγορήθηκε μαζί με τον Γιάνναρο για την «απογύμνωσιν» της Εφορίας Υλικού Πολέμου και για ύποπτες συναλλαγές με μαυραγορίτες. Το 1944 συμμετείχε στη συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας της Εύβοιας. Αμέσως μετά την απελευθέρωση συνελήφθη από αντιστασιακούς του ΕΛΑΣ. Τον Ιανουάριο του 1945 εκτελέστηκε από την οργάνωση ΟΠΛΑ ως δοσίλογος.

Σεβαστιανός Φουλίδης Έλληνας ποντιακής καταγωγής, στέλεχος της γερμανικής μεραρχίας Brandenburg και πράκτορας της γερμανικής αντικατασκοπείας από το 1938. Τον Αύγουστο του 1941 αναχώρησε για τη Ρωσία, για να συλλέξει πληροφορίες για τα ρωσικά στρατεύματα και να τις δώσει στους Γερμανούς. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το τι απέγινε τελικά.  Κάποιοι αναφέρουν ότι εντοπίστηκε από μια ρωσική περίπολο το Δεκέμβριο του 1943 και σκοτώθηκε. Σύμφωνα όμως με όσα αναφέρει ο ιστορικός Δημοσθένης Κούκουνας στη σελ. 113 του βιβλίου του με τίτλο «Ιστορία της κατοχής (Τόμος 5)», ο Φουλίδης δεν είχε κάποιο ηρωικό θάνατο, αλλά ήταν εγκατεστημένος στο Βέλγιο μετά το τέλος του πολέμου. 

Ρεγγίνα ή Χριστίνα Χρηστάκη Καταδικάστηκε από το Δικαστήριο Δωσιλόγων Πειραιά σε θάνατο διότι κατέδιδε συμπατριώτες της στους Γερμανούς.