Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά

 Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά

Αλλά ενίοτε μπορεί να γίνει λευκή, σαν του Βόλου κι άλλων πρωτοπόρων περιοχών, που γιορτάζουν για τα πολυκαταστήματα που μένουν ανοιχτά τις νύχτες, αντί να σκοτίζονται για όσα μαγαζιά βάζουν λουκέτο στο φως της μέρας. Το παν είναι να έχεις θετική στάση ζωής, να μην κολλάς στα αρνητικά, γιατί οι φιλελέδες έχουν ανακαλύψει πως η οικονομία είναι πρωτίστως θέμα ψυχολογίας...

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε το μαύρο Νοέμβρη της Μπάρτσα -που έχει γενέθλια σε λίγες μέρες- το μαύρο στην ΕΡΤ, που απέκτησε ξανά σήμα, αλλά της έμεινε η φαιά προπαγάνδα. Διάφορες μαύρες βίβλους (με ροζουλί περιτύλιγμα), τις υποσχέσεις των κοψοχέρηδων για μαύρο στην κάλπη, το μαύρισμα των διακοπών που ξεφτίζει γρήγορα σαν προεκλογική υπόσχεση. Τους μαύρους πάνθηρες, το μαύρο γάτο που "τους είδε μαύρους νόμιζε με φίλους πως θα κάνει" -αλλά ακόμα να γίνει μάθημα σε ορισμένους ερυθρίζοντες η μαύρη αντίδραση κι οι μεταμφιέσεις της- κι η μαύρη Τρίτη από το κραχ του 29'.

Ήρθε λοιπόν ο καιρός για τη μαύρη Παρασκευή, όπου σε αντίθεση με τη "μεγάλη" (Παρασκευή), οι καμπάνες χτυπάνε χαρμόσυνα, για να υποδεχτούν το ποίμνιο (δηλ κοπάδι) των καταναλωτών και την ανάσταση της ψόφιας αγοράς και της χειμαζόμενης οικονομίας. Κι εφόσον το έθιμο είναι ξενόφερτο, σταλμένο πάντα απ' την Αμερική, όπως λέει ένας στίχος, λογικό και επόμενο ήταν να πάρει ένα ξενικό όνομα (Black Friday), κατά τη μηχανική μεταφορά του στην ελληνική πραγματικότητα.

Μπορεί εμείς να μην έχουμε ημέρα των Ευχαριστιών (Thanksgiving), αλλά έχουμε τις "ευχαριστίες στην Αμερική", σε ροζ (σαν κραγιόν) και πράσινη εκδοχή, με την ανάμειξη της Τουρκίας, αντί για γαλοπούλα (που και αυτή turkey είναι). Έχουμε αμερικανάκια που θαυμάζουν τον Ομπάμα και τον εκάστοτε πρόεδρο των ΗΠΑ, ασχέτως χρώματος. Μαύρος πρόεδρος, άσπρος πρόεδρος, το ζήτημα είναι να κάνει το ιμπεριαλιστικό γεράκι και να πιάνει ποντίκια, για να  παραφράσουμε τον Κινέζο Ντενγκ. Αυτός είναι ο νόμος που κινεί διαχρονικά τον καπιταλισμό.



Έχουμε επίσης θύματα του πολιτισμικού ιμπεριαλισμού (που ακολουθεί πάντα τον οικονομικό) που γιορτάζουν σαν αμερικανόβλαχοι το Halloween μες στο Νοέμβρη και την κολοκύθα που κουβαλάν αντί για μυαλό πάνω από το λαιμό τους. Κι όπως σημειώνει πολύ σωστά ο Poe δεν πρόκειται πια για την εμπορευματοποίηση μιας γιορτής (που ξεχειλώνεται για να ξεκινήσει ένα μήνα πριν) αλλά για τη γιορτή-εορτασμό της εμπορευματοποίησης, που ψάχνει αφορμές για να εκδηλωθεί.

Οι θιασώτες της "ελεύθερης οικονομίας" σοκάρονται με τα δελτία-κουπόνια διανομής προϊόντων στα οποίο παρατηρούνταν έλλειψη στις χώρες του υπαρκτού, αλλά έχουν άλλα μέτρα και σταθμά για τις αντίστοιχες ουρές στον καπιταλισμό και τις υποτιθέμενες κοινωνίες αφθονίας. Δε βρίσκουν την ίδια ευαισθησία για τους πεινασμένους που στοιβάζονται για μια δωρεάν σακούλα λαχανικών. Δεν τους ενοχλεί ο κανιβαλισμός των καταναλωτικών ζόμπι που μπορεί να ποδοπατηθούν μεταξύ τους, για να αποκτήσουν το ιερό δισκοπότηρο προϊόν που θέλουν και ξεροσταλιάζουν στην ουρά ενός ιδιωτικού γυμναστηρίου, για τη δωρεάν εγγραφή.

Όχι βέβαια πως όλα αυτά μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι. Οι μεν στερούνται απλώς χρημάτων, ενώ οι δε στερούνται αξιοπρέπειας, που την αφήνουν στην είσοδο του πολυκαταστήματος μαζί με τα υπόλοιπα προσωπικά τους αντικείμενα.

Το βασικό πρόβλημα δεν είναι οι μαύρες Παρασκευές, αλλά η μαύρη ζωή μιας μεγάλης πλειοψηφίας, που ψάχνει χαραμάδες φωτός και λίγου χρώματος, για να μη βουλιάξει. Είναι οι κυνηγοί προσφορών και κεφαλών. η μαύρη φασιστική αντίδραση που φωλιάζει στις εξωνημένες συνειδήσεις. Και που την ενοχλούν οι κολασμένοι της γης, ιδίως όταν είναι μελαψοί, εκτός κι αν έχουν το μαύρο του καμένου, απανθρακωμένου πτώματος. Τότε αλλάζει το πράγμα...

ΚΕΡΚΥΡΑ-«Ανάκληση χρηματοδότησης του Δήμου Κέρκυρας για επισκευαστικές εργασίες στα λιμάνια Αλύπας Παλαιοκαστρίτσας και Μπενιτσών εφόσον τα λιμάνια αυτά ιδιωτικοποιηθούν».

Εισήγηση της Λαϊκής συσπείρωσης στο θέμα:

«Ανάκληση χρηματοδότησης του Δήμου Κέρκυρας για επισκευαστικές εργασίες στα λιμάνια

Αλύπας Παλαιοκαστρίτσας και Μπενιτσών εφόσον τα λιμάνια αυτά ιδιωτικοποιηθούν».

Το Π.Σ ΙΝ το 2015 είχε εγκρίνει χρηματοδότηση προς το Δήμο Κέρκυρας για συμπληρωματικές και

επισκευαστικές εργασίες στα λιμάνια: Αλύπας Παλαιοκαστρίτσας και Μπενιτσών. Ήταν γνωστό ότι τα

λιμάνια ανήκουν στο Δήμο ο οποίος έπρεπε και να τα διαχειρίζεται.

Αιφνιδιαστικά πριν 3 εβδομάδες και χωρίς να έχει προηγηθεί καμία συζήτηση στο Δ.Σ Κέρκυρας ο

Δήμαρχος και ο χωρικός αντιδήμαρχος ανακοίνωσαν στα Μ.Μ.Ε. την πρόθεσή τους να δώσουν τα 2

λιμάνια σε ιδιωτική εταιρία με το επιχείρημα ότι ο Δήμος δεν διαθέτει τεχνογνωσία για την διαχείριση

λιμανιών και ότι δεν έχει το απαιτούμενο προσωπικό. Πρόκειται για ευθύ και ασύγκριτη

επιχειρηματολογία γιατί δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη τεχνική για την διαχείριση των λιμανιών. Εξάλλου

τα έργα των επισκευών θα γίνονταν από εργολαβικές-τεχνικές εταιρίες.

Στην πραγματικότητα ο Δήμαρχος και ο αντιδήμαρχος προετοιμάζουν το έδαφος για την

ιδιωτικοποίηση των 2 λιμανιών ευθυγραμμιζόμενα πλήρως με την κυβερνητική πολιτική καθώς και με την

πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Όμως τυχόν ιδιωτικοποίηση θα επιφέρει τεράστια ζημιά στους

επαγγελματίες και τους κατοίκους αυτών των περιοχών και όλης της Κέρκυρας γιατί:

Α) Παραδίδει υποδομές που κατασκευάστηκαν από χρήματα του ελληνικού λαού για κερδοφορία στο

ιδιωτικό κεφάλαιο.

Β) Γιατί θα επιβληθούν τεράστια τέλη ελλιμενισμού πχ στην Μαρίνα των Γουβιών το χρηματικό τέλος

ελλιμενισμού για 1 σκάφος 10μ. είναι 2000

Γ) Γιατί θα δοθεί στην όποια ιδιωτική εταιρία και οι περιβάλλοντες χερσαίοι χώροι λιμανιών για

δημιουργία άλλων κερδοφόρων εγκαταστάσεων (Αναψυκτηρίων – Εστιατορίων - Πάρκινγκ κλπ.) γεγονός

που θα πλήξει καίρια την υπάρχουσα υποδομή παρόμοιων δραστηριοτήτων στην ευρύτερη περιοχή.

Ειδικά στην Αλύπα Παλαιοκαστρίτσας υπάρχει χερσαίος χώρος εκατοντάδων στρεμμάτων με 3 έτοιμα

κτίρια. Ουσιαστικά αν γίνει η ιδιωτικοποίηση των 2 λιμανιών και των χερσαίων χώρων τους θα είναι

κυρίαρχος στην ευρύτερη περιοχή η όποια ιδιωτική εταιρία τα πάρει

Αξίζει να υπογραμμιστεί το εξής ενδεχόμενο: Η εταιρία που διαθέτει τεχνογνωσία κατά την

επιχειρηματολογία του Δημάρχου είναι η εταιρία που έχει την ιδιοκτησία-διαχείριση της Μαρίνας των

Γουβιών. Το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών της το κατέχουν Τούρκοι επιχειρηματίες. Δηλαδή ουσιαστικά

ετοιμάζεται το έδαφος να παραχωρηθούν 2 λιμάνια (το ένα διαθέτει και στρατιωτικές εγκαταστάσεις) σε

τουρκικά επιχειρηματικά συμφέροντα με ότι αυτό συνεπάγεται στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη

περιοχή. (Πολεμική βάση της Τουρκίας υπάρχει στην Αυλώνα της Αλβανίας – Απαιτήσεις της Αλβανικής

κυβέρνησης για συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Κέρκυρα – Τουρκικές

προκλήσεις στο Αιγαίο κλπ.)

Όταν το Π.Σ. ΙΝ αποφάσιζε την χρηματοδότηση για τις επισκευές στα 2 λιμάνια γνώριζε ότι την

διαχείριση τους θα την είχε ο Δήμος. Τώρα η ηγεσία του Δήμου επιδιώκει να τα δώσει σε εταιρία αφού

πρώτα επισκευάσει τις ζημιές με δημόσιο χρήμα!

Προτείνουμε τα εξής:

Με απόφαση του Π.Σ. να απαιτήσει από τον Δήμο Κέρκυρας να παραμείνουν σε δημόσια (Δημοτική)

ιδιοκτησία και διαχείριση. Διαφορετικά, αν δηλαδή προχωρήσει σε απόφαση χρηματοδότησης γιατί

παρεκκλίνει του σκοπού για τον οποίο δόθηκαν και εμμέσως πλην σαφώς χρηματοδοτείται ιδιωτική

εταιρία από δημόσιο χρήμα

23/11/16

Θ. Γουλής

Γ. Κορφιάτης 

ΚΕΡΚΥΡΑ-Οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα!

Οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα!

Την Πέμπτη 24 Νοέμβρη 2016, ύστερα από καταγγελία του Κερκυραϊκού Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων και

μελών του Σωματείου μας-εργαζομένων στο εργολαβικό συνεργείο καθαρισμού του ΓΝΚ της εταιρείας JCB

Security and Facility A.E.-My Services, αποκαλύφθηκε και δημόσια η κλοπή στην οποία συστηματικά προβαίνει

εδώ και πολλούς μήνες η εργοδοσία, προφανώς με τις πλάτες της διοίκησης του Νοσοκομείου, όπως εδώ και

πολύ καιρό το Σωματείο μας έχει καταγγείλει! Δεν χορταίνουν δηλαδή με αυτά που αρπάζουν με νόμιμο τρόπο

από τους εργαζόμενους, αφού μιλάμε για μισθούς πείνας της τάξης των 400 ευρώ, αλλά βάζουν χέρι ακόμα και

στα ψίχουλα, που τους δίνουν ως αμοιβή! Να σημειωθεί πως η εργοδοσία δεν τόλμησε καν να παρουσιαστεί στην

Επιθεώρηση Εργασίας, ως όφειλε, αλλά εξαναγκάστηκε να αποστείλει έγγραφα με τα οποία αποδεικνύεται η

αρπαγή! Και για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της κλοπής, μόνο για μία εργαζόμενη το ποσό ξεπερνά τα 2.000

ευρώ!

Ο ανυποχώρητος αγώνας των εργαζομένων στο πλευρό του Σωματείου μας, εξαναγκάζει για ακόμα μια φορά την

εργοδοσία να υποχωρήσει και να καταβάλει τα κλεμμένα. Βέβαια, η όλη πορεία μέχρι σήμερα δεν είναι σπαρμένη

με ροδοπέταλα. Ο αγώνας αυτός συνάντησε πολλά εμπόδια. Τις απειλές και την τρομοκρατία από την ίδια την

εργοδοσία και τους ανθρώπους της διοίκησης του Νοσοκομείο, τον βρόμικο ρόλο του εργοδοτικού και

κυβερνητικού συνδικαλισμού παλιού και νέου (βλέπε ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ) ενάντια στην οργάνωση και συμπόρευση των

εργαζομένων με το κλαδικό μας Σωματείο, την κατασυκοφάντηση των ίδιων των εργαζομένων, του Σωματείου μας

και του Π.Α.ΜΕ. από τα τσιράκια της εργοδοσίας και της διοίκησης, τη δυσμενή αντιμετώπιση εργαζομένων από

τον εργοδότη επειδή δεν έσκυψαν το κεφάλι, την εφαρμογή της πρακτικής του μαστίγιου και του καρότου για να

κάνουν πίσω, την προσπάθεια ανθρώπων της εργοδοσίας και της διοίκησης να αποτρέψουν τις εργαζόμενες να

έρθουν σε επαφή με το κλαδικό μας Σωματείο και το Π.Α.ΜΕ., την καλλιέργεια της ηττοπάθειας, της

απογοήτευσης της προσμονής και της ανάθεσης και πολλά άλλα για να συνεχίσει τη δουλειά του ανενόχλητος ο

μεγαλοεργοδότης και να αυγατίζει τα κέρδη του.

Η συμπόρευση εργαζομένων του εργολαβικού συνεργείου με το κλαδικό μας Σωματείο, τον Κερκυραϊκό Σύνδεσμο

Ιδιωτικών Υπαλλήλων και ο κοινός μας αγώνας έχει ήδη φέρει σημαντικές κατακτήσεις για το σύνολο των

εργαζομένων σε αυτό. Ρεπό και άδειες, που μέχρι χθες ήταν άγνωστες λέξεις, καταβολή πλέον ολόκληρου του

μισθού και όχι όσων κάθε φορά θέλει ο εργολάβος, συμβάσεις αορίστου χρόνου κ.λπ. Παράλληλα, μετά τις

τελευταίες αποκαλύψεις έχει αρχίσει η καταβολή των κλεμμένων στις εργαζόμενες, που δεν έσκυψαν το κεφάλι

και βγήκαν μπροστά σε αυτόν τον αγώνα. Βεβαίως, ο αγώνας για δουλειά με δικαιώματα στη βάση των

σύγχρονων αναγκών μας, δεν σταματά εδώ..

Αυτά είναι τα αποτέλεσμα του ταξικού ανυποχώρητου αγώνα. Αυτός είναι ο δρόμος, που όλοι οι εργαζόμενοι θα

πρέπει να ακολουθήσουν, καθώς και νέα γενικευμένη επίθεση ετοιμάζεται εναντίον των εργατικών-λαϊκών

δικαιωμάτων που έχουν απομείνει, από συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και κουαρτέτο για λογαριασμό Ελλήνων και

ξένων μεγαλοεπιχειρηματιών.

Δε σκύβουμε το κεφάλι! Η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Π.Α.ΜΕ., που ολοκληρώθηκε πριν λίγες μέρες, με τη

συμμετοχή πάνω από 500 σωματείων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων, σηματοδοτεί το δρόμο της αντεπίθεσης

για όλους τους εργαζόμενους. Καλούμε όλους τους συναδέλφους να έρθουν σε επαφή με το Σωματείο μας, για να

οργανώσουμε τον αγώνα και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας έχουν κλέψει, όλα όσα δικαιούμαστε.

Προετοιμάζουμε την πανελλαδική απεργία στις 8 Δεκέμβρη και συμμετέχουμε μαζικά στο απεργιακό

συλλαλητήριο Σωματείων που συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ. την ίδια μέρα στις 10:00 το πρωί στο Σαρόκο.

Απαιτούμε πίσω όλα όσα μας έκλεψαν αυτά τα χρόνια. Διεκδικούμε να ζήσουμε μια ζωή με βάση τις σύγχρονες

ανάγκες μας και με βάση τις δυνατότητες του 21ου αιώνα! 

Μαύρη Παρασκευή και μαύρη τύφλα μας

 Μαύρη Παρασκευή και μαύρη τύφλα μας

Για αιώνες, το επίθετο "μαύρη" αναφερόταν σε ημέρες κατά τις οποίες σημειώθηκαν καταστροφές. Στην ιστορία, έχουν υπάρξει πολλά γεγονότα που σηματοδότησαν "Μαύρες Παρασκευές", σπουδαιότερο των οποίων θεωρείται ο πανικός τής 24ης Σεπτεμβρίου 1869, που ξέσπασε όταν οι χρηματιστές Τζέυ Γκουλντ και Τζέιμς Φισκ εκμεταλλεύτηκαν τις διασυνδέσεις τους με τη κυβέρνηση Γκραντ για να χειραγωγήσουν την αγορά χρυσού. Όταν ο πρόεδρος Γκραντ έμαθε τι συνέβαινε, διέταξε το υπουργείο οικονομικών να ρίξει μια μεγάλη ποσότητα χρυσού στην αγορά. Η υπερπροσφορά όχι απλώς φρέναρε το ράλλυ αλλά έρριξε και την τιμή τού χρυσού κατά 18%. Εκείνη την ημέρα φτιάχτηκαν και χάθηκαν περιουσίες. Ανάμεσα σ' αυτούς που καταστράφηκαν ήταν και ο γαμπρός τού προέδρου Γκραντ.

Λος Άντζελες, Μαύρη Παρασκευή 2011: Το προσωπικό ασφαλείας ενός Walmart συλλαμβάνει μια κοπέλλα
που ράντισε με σπρέυ πιπεριού όσους ήσαν γύρω της, προκειμένου να εξασφαλίσει ένα Xbox.

Η παλαιότερη γνωστή χρήση τού όρου "Μαύρη Παρασκευή" για την επομένη τής "Ημέρας των Ευχαριστιών" εμφανίζεται στο περιοδικό Factory Management and Maintenance τον Νοέμβριο του 1951, κάτι που έγινε και το 1952. Το περιοδικό χαρακτήριζε έτσι την συνήθεια των εργαζομένων να επικαλούνται ασθένεια εκείνη την ημέρα, ώστε σε συνδυασμό με την προηγουμένη και το σαββατοκύριακο να εξασφαλίζουν τετραήμερη ανάπαυση. Ωστόσο, η χρήση αυτή δεν έπιασε.

Την ίδια εποχή, οι όροι "Μαύρη Παρασκευή" και "Μαύρο Σάββατο" άρχισαν να χρησιμοποιούνται από τους αστυνομικούς τής Φιλαδέλφειας και του Ρότσεστερ, ως έκφραση της αγανάχτησής τους για την διήμερη κυκλοφοριακή συμφόρηση που συνόδευε την έναρξη των αγορών για τα Χριστούγεννα. Για κάποιον άγνωστο λόγο, οι κάτοικοι αυτών των δυο πόλεων ξεχύνονταν για ψώνια ακριβώς αυτό το διήμερο και η κατάσταση γινόταν αφόρητη για τα όργανα της τάξεως (και όχι μόνο). Το 1961, οι δημοτικές αρχές και οι εμπορικοί σύλλογοι των περιοχών αυτών προσπάθησαν να πάρουν κάποια μέτρα που θα βελτίωναν την κατάσταση αλλά η πρωτοβουλία τους δεν έφερε αποτέλεσμα.

Η χρήση τού όρου άρχισε να εξαπλώνεται σιγά-σιγά και να παίρνει την έννοια της πιο εμπορικής ημέρας τού χρόνου, αν και σε ρεπορτάζ τού 1985 η Philadelphia Inquirer αναφέρει ότι οι λιανοπωλητές σε Σινσινάτι και Λος Άντζελες εξακολουθούσαν να αγνοούν τον όρο. Κι ενώ η "Μαύρη Παρασκευή" διαδιδόταν όλο και περισσότερο, οι έμποροι άρχισαν να δυσφορούν με την χρήση ενός κοροϊδευτικού όρου για την πιο σημαντική ημέρα του χρόνου για ψώνια. Έτσι, υιοθέτησαν μια άλλη ερμηνεία, η οποία έχει ως εξής:

Κάθε μέρα, οι έμποροι καταγράφουν στα κιτάπια τους εισπράξεις και πληρωμές. Σύμφωνα με την διεθνή λογιστική πρακτική, όταν το υπόλοιπο ενός λογαριασμού είναι αρνητικό, γράφεται είτε με το πλην (μπροστά ή πίσω από τον αριθμό) είτε μέσα σε παρένθεση είτε με κόκκινο μελάνι, με την τελευταία επιλογή να είναι η επικρατέστερη. Κάθε μέρα του χρόνου, λοιπόν, θα μπορούσε να "κοκκινήσει" (δηλαδή, να αφήσει αρνητικό υπόλοιπο δοσοληψιών) εκτός από την συγκεκριμένη Παρασκευή, η οποία πάντοτε ήταν "μαύρη". Η πρώτη επίσημη εμφάνιση αυτής της εκδοχής εμφανίστηκε πάλι στην Philadelphia Inquirer στις 28 Νοεμβρίου 1981.

Το 2013, μια φήμη στο διαδίκτυο υποστήριξε ότι ο όρος είναι πολύ παλαιότερος και προέρχεται από τον πολιτειακό νότο πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, χάρη στην πρακτική της πώλησης σκλάβων από την επομένη τής "Ημέρας των Ευχαριστιών". Φυσικά,αυτή η εκδοχή ξεχάστηκε σύντομα, μιας και βασιζόταν σε ένα καραμπινάτο ψέμα: η ιδέα τής καθιέρωσης της "Ημέρας των Ευχαριστιών" ανήκει στον Λίνκολν και υλοποιήθηκε μετά τον εμφύλιο.

Η ιδέα καθιέρωσης αυτής της ημέρας ως έναρξης για τα ψώνια των Χριστουγέννων μάλλον οφείλεται στον αη-Βασίλη, ο οποίος κάνει την πρώτη του εμφάνιση στις διάφορες παρελάσεις που πραγματοποιούνται κατά την "Ημέρα των Ευχαριστιών". Από τον 19ο αιώνα, μεγάλα πολυκαταστήματα σε ΗΠΑ και Καναδά συνηθίζουν να χρηματοδοτούν τέτοιες παρελάσεις, μόνο και μόνο για να εμφανιστούν οι αη-Βασίληδες, που θα περνούσαν το έμμεσο μήνυμα "Santa Claus is coming to town, άρα έφτασε ο καιρός για ψώνια". Με τα χρόνια, δημιουργήθηκε και μια άτυπη σύμβαση μεταξύ των επιχειρήσεων, σύμφωνα με την οποία καμμιά τους δεν θα έκανε χριστουγεννιάτικη διαφήμιση πριν απ' αυτή την ημέρα. Κι επειδή δεν έχουν άδικο αυτοί που λένε πως τα πιο παράδοξα πράγματα συμβαίνουν στις ΗΠΑ, αυτή ακριβώς η άτυπη σύμβαση έγινε αφορμή για ένα τέτοιο παράδοξο, που έφτασε να απασχολήσει ως και τον Λευκό Οίκο!

Στην αρχή, ως "Ημέρα των Ευχαριστιών" είχε οριστεί η τελευταία Πέμπτη τού Νοεμβρίου. Κατά την δεκαετία τού 1930, κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου άρχισαν την γκρίνια επειδή εκτιμούσαν ότι το χρονικό διάστημα μέχρι τα Χριστούγεννα ήταν πολύ μικρό και η διαφημιστική εκστρατεία για τις γιορτές θα έπρεπε να αρχίζει νωρίτερα. Η γκρίνια ήταν τόσο έντονη ώστε το 1939 ο πρόεδρος Φρανκλίνος Ρούζβελτ εξέδωσε προεδρικό διάγγελμα το οποίο όριζε ως "Ημέρα των Ευχαριστιών" την τέταρτη Πέμπτη του Νοεμβρίου και όχι την τελευταία, πράγμα που σήμαινε κέρδος μιας εβδομάδας σε ορισμένες χρονιές. Η προεδρική πρωτοβουλία εγκρίθηκε και με πράξη τού Κονγκρέσσου αλλά δεν ήσαν λίγοι οι πολίτες που εναντιώθηκαν στην αλλαγή. Αυτοί συνέχισαν να γιορτάζουν το Thanksgiving Day όπως παλιά, αποκαλώντας την νέα ημερομηνία Franksgiving Day (από το όνομα του προέδρου).

Η μανία των επιχειρήσεων για περισσότερες πωλήσεις έχει οδηγήσει πολλές απ' αυτές να ανοίγουν τα καταστήματά τους όλο και νωρίτερα το πρωί της "Μαύρης Παρασκευής". Πολλά τέτοια καταστήματα ανοίγουν αμέσως μετά τα μεσάνυχτα ενώ υπάρχουν και κάποια που δεν κλείνουν καθόλου το βράδυ τής Πέμπτης. Χάρη σ' αυτή την πρακτική, στις ΗΠΑ γίνεται ήδη λόγος για "Γκρίζες Πέμπτες" και για "Καφετιές Πέμπτες".

Τα τελευταία χρόνια τείνει να καθιερωθεί στις ΗΠΑ και η Κυβερνοδευτέρα (Cyber Monday), μια ιστορία που ξεκίνησε το 2005 από την διαπίστωση ότι πολλοί καταναλωτές είτε δεν μπορούν να ψωνίσουν όπως θα ήθελαν μέσα στον πανζουρλισμό τής "Μαύρης Παρασκευής" είτε απλώς δεν δέχονται να υποστούν την ταλαιπωρία αυτής της ημέρας. Έτσι, η Εθνική Ομοσπονδία Λιανικού Εμπορίου σκέφτηκε να καθιερώσει για όλους αυτούς τους καταναλωτές μια μέρα παρόμοια με την "Μαύρη Παρασκευή", κατά την οποία θα μπορούσαν να κάνουν τα ψώνια τους από το σπίτι ή το γραφείο τους, άνετα, μέσω διαδικτύου. Ως τέτοια μέρα ορίστηκε η πρώτη Δευτέρα μετά τις Ευχαριστίες. Αυτή η κίνηση έγινε δεκτή με ευχαρίστηση από τις επιχειρήσεις που κάνουν πωλήσεις μέσω διαδικτύου (με πρώτη και καλύτερη την Amazon, φυσικά), κάτι που γέννησε τον όρο "Κυβερνοδευτέρα".

Θεσσαλονίκη, οδός Τσιμισκή, σήμερα το πρωί, λίγο πριν ανοίξουν τα μαγαζιά. Θλίψη...

Μαύρες Παρασκευές, Γκρίζες Πέμπτες, Κυβερνοδευτέρες, Λευκές Νύχτες, Χάλλογουιν... Όροι και συνήθειες άγνωστα σε μας, αυτά που οι παλιότεροι αποκαλούσαν "αμερικανιές". Μέχρι τώρα τα χρονικά μας ορόσημα ήσαν η Τσικνοπέμπτη, η Καθαροδευτέρα, το Μεγαλοβδόμαδο, οι Απόκριες, ο Δεκαπενταύγουστος. Ίσαμε τώρα, ο χρόνος μας σημαδευόταν και χρωματιζόταν από την ζωή, τις παραδόσεις και τις συνήθειές μας. Από δω και πέρα τα σημάδια και τα χρώματα θα τα βάζουν οι λογής-λογής επιχειρήσεις, κατά πώς βολεύεται η κερδοφορία τους. Είναι κι αυτό μια πρόοδος, τρομάρα μας και μαύρη τύφλα μας. Δόξα νά 'χει ο καπιταλισμός!

Μαζί εκβιάζουν το λαό

Μαζί εκβιάζουν το λαό

Η «διελκυστίνδα», που έχουν στήσει το τελευταίο διάστημα κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορώντας η μία την άλλη, με επίκεντρο την εξέλιξη της δεύτερης «αξιολόγησης», σε ένα μόνο βαθμό υπηρετεί τον ανταγωνισμό για την ικανότητά τους στην αστική διαχείριση. Από την άλλη, αποσκοπεί στο να διαμορφώσει σκηνικό εκβιασμού του λαού.
ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ΝΔ απευθύνονται στους εργαζόμενους, στα φτωχά - λαϊκά στρώματα, με το πλαστό, παραπλανητικό δίλημμα, ή συναινεί και αποδέχεται τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα για το κλείσιμο της «αξιολόγησης», την έναρξη της συζήτησης για τη διευθέτηση του χρέους, με στόχο την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας ή περνάμε σε φάση αβεβαιότητας και διογκώνεται ο κίνδυνος να απαιτηθεί νέο πρόγραμμα, νέο μνημόνιο. Μια επιχειρηματολογία που θυμίζει την ίδια που χρησιμοποιούσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όταν βρίσκονταν στην κυβέρνηση πριν από το Γενάρη του 2015.
Κρύβουν, βεβαίως, επιμελώς ότι οι στόχοι που μοιράζονται προεξοφλούν την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής, η επίτευξή τους προϋποθέτει την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και το χτύπημα του εισοδήματος των λαϊκών οικογενειών. Οτι από την ανάκαμψη μόνο ωφελημένο θα είναι το κεφάλαιο, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, ενώ οι εργαζόμενοι θα ζουν με τσακισμένα δικαιώματα και ψίχουλα.
Η προσπάθεια εκβιασμού του λαού που εκδηλώνεται πάνω στη βάση της στρατηγικής τους σύμπλευσης, στην κατεύθυνση που υπαγορεύουν οι ανάγκες του κεφαλαίου και τα συμφέροντά του, αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στις ομιλίες του Αλ. Τσίπρα και του Κ. Μητσοτάκη στις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων τους, την περασμένη Τετάρτη, όπου και οι δύο υπερασπίστηκαν το «επιτυχές» κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης» σαν τη «θρυαλλίδα» ευεργετικών για την καπιταλιστική οικονομία εξελίξεων, προσπερνώντας τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που απαιτείται προς τούτο.
Ο πρωθυπουργός κατηγόρησε τη ΝΔ ότι δεν θέλει να κλείσει η δεύτερη «αξιολόγηση», ώστε να ανοίξει η συζήτηση για τη λήψη μέτρων που αφορούν την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, ότι κρύβει τι διακυβεύεται σ' αυτήν τη διαπραγμάτευση, ότι έχει στρατηγική με «όνομα: 4ο Μνημόνιο»!
«Σε ένα ενδεχόμενο αποτυχίας των διαπραγματεύσεων και της δεύτερης αξιολόγησης, που ενδεχομένως να οδηγούσε και σε εκλογές, όπως διακαώς ζητά η ΝΔ, θα αποτελούσε την τέλεια καταστροφή για την οικονομία. Θα χάναμε οριστικά το τρένο της ποσοτικής χαλάρωσης, αλλά και της εξόδου της οικονομίας στις αγορές, της έγκαιρης εξόδου, δηλαδή πριν από τη λήξη του προγράμματος», υποστήριξε.
Ταυτόχρονα, ο πρόεδρος της ΝΔ σκιαγραφούσε το ρευστό και ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, υποστηρίζοντας πως «αν δεν είχαμε σήμερα τη θλιβερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ισχυρή ατμομηχανή ανάπτυξης», για να ισχυριστεί ότι «η παταγώδης αποτυχία της κυβέρνησης στον οικονομικό τομέα κάνει επιτακτική την ανάγκη πολιτικής αλλαγής» και πως «είναι απαραίτητη η συστράτευση όλων... Εχουμε όλοι μας ευθύνες απέναντι στην πατρίδα, απέναντι στην ίδια την Ιστορία. Το έχω πει πολλές φορές, το επαναλαμβάνω και σήμερα: Το διακύβευμα υπερβαίνει τον καθένα από εμάς ατομικά. Το ζητούμενο είναι να μη μας υπερβεί και όλους συλλογικά. Γιατί αυτό θα οδηγούσε, με μαθηματική ακρίβεια, στην καταστροφή. Και τότε κανείς, ούτε οι πολίτες, αλλά ούτε η Ιστορία, θα συγχωρήσουν είτε την άρνηση είτε την ουδετερότητα...».
Γίνεται, λοιπόν, επιτακτική για το λαό η ανάγκη να απορρίψει τα κάλπικα διλήμματα, να αποκρούσει τους εκβιασμούς, να οργανώσει την πάλη του ενάντια στη στρατηγική του κεφαλαίου, όσα κυβέρνηση και αστικά κόμματα πλασάρουν σαν «επιτυχίες», αφού έχουν στον πυρήνα τους θυσίες διαρκείας για το λαό.

Νοθείες και αλλοίωση συσχετισμών στην ΑΔΕΔΥ

Νοθείες και αλλοίωση συσχετισμών στην ΑΔΕΔΥ

Μπροστά στο 36ο Εκλογοαπολογιστικό Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ, που θα γίνει στις 29 Νοέμβρη, η συμβιβασμένη ηγεσία της ΑΔΕΔΥ των ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ προσπαθεί να σταματήσει την κατρακύλα της με βρώμικα κόλπα και νοθείες. Οι ομογάλακτοι με την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, εκτός από την ίδια στρατηγική, χρησιμοποιούν και τις ίδιες μεθόδους.
Ακολουθούν και πάλι την πεπατημένη του προηγούμενου 35ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ, του 2013, όπου νομιμοποίησαν δεκάδες νόθους αντιπροσώπους σωματείων της ΠΟΕ ΥΕΘΑ (Ομοσπονδία Εργαζομένων στο Υπουργείο Εθνικής Αμυνας) και ταυτόχρονα απέκλεισαν τους αντιπροσώπους από 21 σωματεία της ΠΟΕ - ΟΤΑ, επειδή είχαν κάνει το αυτονόητο, είχαν δηλαδή δώσει δικαίωμα ψήφου στους συμβασιούχους συναδέλφους.
Φέτος, από ό,τι φαίνεται, με την ανοχή και τις πλάτες και των άλλων συνδικαλιστικών παρατάξεων (ΜΕΤΑ - ΑΡΚΙ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ), επικυρώνουν και άλλες νοθείες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το όργιο της νοθείας που έγινε στην Ομοσπονδία του υπουργείου Πολιτισμού (ΠΟΕ - ΥΠΠΟ), όπου σημειώθηκε πλήθος διπλοψηφιών, προκειμένου να βγει ενισχυμένη η σαπίλα του παλιού κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΠΑΣΚΕ. Ο αριθμός αυτών που διπλοψήφισαν στην ΠΟΕ - ΥΠΠΟ, στα ενιαία σωματεία των διαφόρων περιοχών και στα σωματεία των ειδικοτήτων είναι εκατοντάδες.
Τα βρώμικα σχέδιά τους, όμως, δεν σταματάνε εδώ. Αφήνουν τους «δικούς» τους να διπλοψηφίζουν και πάνε μετά στο Συνέδριο και αφαιρούν από τη ΔΑΣ αντιπροσώπους, δείχνοντας ποιος είναι αυτός που τους αποκαλύπτει και τους ενοχλεί! Εφτασαν, μάλιστα, στο σημείο να αφαιρέσουν έναν αντιπρόσωπο της ΔΑΣ από το Σωματείο των Εργατοτεχνιτών, επειδή βρέθηκαν διπλοψηφίες με το Ενιαίο Σωματείο της Αιτωλοακαρνανίας - Λευκάδας, στο οποίο όμως η ΔΑΣ δεν είχε καν κατεβάσει ψηφοδέλτιο!

***

Δεν τους έφταναν, μάλιστα, οι διπλοψηφίες ανάμεσα στα σωματεία του υπουργείου Πολιτισμού, που επηρεάζουν τους συσχετισμούς στην ΑΔΕΔΥ, αλλά επιπλέον έχουν προχωρήσει - για χρόνια από ό,τι φαίνεται - και σε διπλοψηφίες με τις Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα του ιδιωτικού τομέα, που εκπροσωπούνται στη ΓΣΕΕ! Εφτασαν στο σημείο να έχουν ως αντιπρόσωπο (και να τον εκλέγουν και στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕ - ΥΠΠΟ) τον εκλεγμένο αντιπρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Χανίων! Ο συγκεκριμένος είναι στέλεχος της ΠΑΣΚΕ/«Πρωτοπορία».
Η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ, με τους συσχετισμούς που διαθέτει και στη σχετική Επιτροπή Πιστοποίησης, κάνει δεκτά τα αποτελέσματα των αρχαιρεσιών δεκάδων σωματείων που ψηφίζουν με επιστολική ψήφο, αν και αυτό απαγορεύεται ρητά και από το Καταστατικό της ΑΔΕΔΥ και από το ν.1264/82. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται όταν λείπουν πρακτικά αρχαιρεσιών των τοπικών εφορευτικών επιτροπών, ή όταν αυτά δεν είναι υπογεγραμμένα από τον δικαστικό και την εφορευτική επιτροπή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά όχι το μοναδικό, αποτελεί ο Σύλλογος Υπαλλήλων Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο οποίος δεν έχει προσαρμόσει το καταστατικό του στο ν. 1264/1982 και συνεχίζει να κάνει εκλογές με επιστολική ψήφο. Και δεν μιλάμε για έναν ή δύο ψηφίσαντες... Φέτος ψήφισαν 229 με αλληλογραφία και μάλιστα ομαδική, μέσω της ΑCS! Τι κι αν άλλες παρατάξεις ζητούσαν από την Εκτελεστική Επιτροπή και την Επιτροπή Πιστοποίησης της ΑΔΕΔΥ να παρέμβουν, να σταματήσουν τη νοθεία και να επιβάλουν την αυτοπρόσωπη παρουσία στις αρχαιρεσίες, όπως εξάλλου ορίζεται.
Τα «μάτια τα κλείνουν» και σε άλλες Ομοσπονδίες, όπως την ΠΟΣΕ - ΥΠΕΧΩΔΕ, την οποία αποδέχονται με 11 σωματεία. Από αυτά, όμως, τα 8 δεν θα έπρεπε να είναι μέλη της, αφού οι εργαζόμενοί τους ανήκουν σε άλλους φορείς (Αποκεντρωμένες Διοικήσεις και Περιφέρειες)! Κάνουν πως δεν ξέρουν ότι αυτό αποκλείεται ρητά από το ν. 1264/82.
Αποδέχονται πρωτοφανείς διαδικασίες, όπως στην Ομοσπονδία Υπαλλήλων του υπουργείου Εθνικής Αμυνας. Ετσι, εργαζόμενοι σε σωματεία, που έχουν λιγότερα από 40 μέλη και δεν πιάνουν το μέτρο της εκπροσώπησης, μπορούν να ψηφίζουν για αντιπροσώπους για την Ομοσπονδία στο «διπλανό» σωματείο του νομού ή της περιφέρειας!

***

Την ίδια ώρα που νομιμοποιούν όλα τα παραπάνω, «ψειρίζουν» με μεγεθυντικό φακό τα Σωματεία και τις Ομοσπονδίες όπου υπάρχει ευνοϊκός συσχετισμός για τις δυνάμεις που στηρίζει το ΠΑΜΕ. Με αστεία και αστήρικτα επιχειρήματα προσπαθούν να αφαιρέσουν αντιπροσώπους και να αλλοιώσουν τον πραγματικό συσχετισμό, όπως στην περίπτωση της Ομοσπονδίας ΣΥΑΠΕ (Συλλόγων Υπαλλήλων στις Περιφερειακές Ενότητες).
Κυβέρνηση, εργοδοσία και οι άνθρωποί τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, ας το πάρουν χαμπάρι κι ας το χωνέψουν: Οσες νοθείες κι αν κάνουν, όσο κι αν προσπαθήσουν να αλλοιώσουν τους συσχετισμούς, θα βρουν τον μάστορά τους από εκείνες τις δυνάμεις που συμπαρατάσσονται στο στόχο της ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και της απαλλαγής των συνδικαλιστικών οργανώσεων από τη σαπίλα που αντιπροσωπεύει ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, παλιός και νέος.

Βέτα ΠΑΝΟΥΤΣΑΚΟΥ

Βγαίνουμε μωρό μου βγαίνουμε

 Βγαίνουμε μωρό μου βγαίνουμε

Χτες στήθηκε ένα παράλληλο show με τις ομιλίες των αρχηγών του νέου διπολισμού στις κοινοβουλευτικές τους ομάδες, αμφιβάλλω όμως αν υπάρχει κάτι άξιο σοβαρού σχολιασμού. Το βασικό συμπέρασμα από το λόγο του Τσίπρα είναι πως του έμεινε κουσούρι η αμερικάνικη προφορά στα "ρω του έρωτα" (για τον Ομπάμα) και ο λογογrάφος του πrέπει να αrχίσει να τα αποφεύγει, αλλιώς η φάση θα θυμίζει σκηνή από το Life of Brian.



Κατά τα άλλα, παρακολουθήσαμε ζωντανά ένα ωραίο μασαζάκι εν όψει των ανατροπών που έρχονται στα εργασιακά, με πάρα πολλές αναφορές στη ΝΔ, που είναι το βασικό επιχείρημα για να (ξανα)ψηφίσει κανείς ΣΥΡΙΖΑ -ή μάλλον το βασικό πρόσχημα, όπως μπορεί να δει κανείς πχ σε αυτήν τη συνέντευξη του μικρού (από κάθε άποψη) Μπελογιάννη, που θα το ρίξει με βαριά καρδιά στο Σύριζα, για να μην έρθει ο Κούλης. Ε ναι, φαντάζεσαι να έρθει στα πράγματα η Δεξιά και να ψηφίσει κανένα (δεξιό) μνημόνιο; Ούτε να το σκέφτομαι...

Το 'πε κι ο Αλέξης άλλωστε, πως η στρατηγική της ΝΔ είναι το 4ο μνημόνιο. Ενώ για το Σύριζα προφανώς θα προκύψει τυχαία, παρά κι ενάντια στην πολιτική του βούληση. Άλλο αν το ψηφίζουν μετά όλοι μαζί. Είναι αυτή η "διαλεκτική" της αστικής ενότητας κι η θαυμαστή τακτική "μαζί να χτυπάμε-ψηφίζουμε, χωρίστά να βαδίζουμε", για να εγκλωβίζουν περισσότερες συνειδήσεις.

Είχε "ενδιαφέρον" πάντως, από μια άποψη, η αισιόδοξη κατακλείδα του Τσίπρα: εμείς θα γίνουμε η κυβέρνηση που θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση. Που ειπώθηκε μάλλον συνθηματολογικά, γιατί κάτι έπρεπε να ειπωθεί, για να ανεβάσει τους τόνους και το ηθικό, παράλληλα όμως δείχνει και μια ορισμένη αντίληψη για την κρίση και το χαρακτήρα της: οι κυβερνήσεις είναι αυτές που φέρνουν ή απομακρύνουν μια κρίση. Με άλλα λόγια η κρίση δεν απορρέει αντικειμενικά αλλά ως αποτέλεσμα μιας κακής διακυβέρνησης, υποκειμενικών λαθών, κτλ. Και σε κάθε περίπτωση, αντιμετωπίζεται ως ένα είδος συλλογικής τιμωρίας του λαού μας για τον πρότερο ανέντιμο ή μάλλον σπάταλο βίο του, λογική που συμπυκνώνει άριστα η φράση "όλοι μαζί τα φάγαμε" κι ο μύθος του Έλληνα τζίτζικα, που ζει εις βάρος των ευρωπαϊκών μυρμηγκιών και του μόχθου τους.

Με την εκδήλωση της κρίσης και την έλευση των μνημονίων, εντάθηκε η προπαγάνδιση αυτών των ιδεολογημάτων, παράλληλα όμως οξύνθηκε κι η ενδοαστική αντιπαράθεση για το καλύτερο μείγμα διαχείρισης της κρίσης.

Η (σχηματικά μιλώντας) κεϊνσιανή πλευρά κριτικάρει τη μνημονιακή λιτότητα, γιατί στοχεύει σε χαμηλά, μηδενικά ελλείμματα και σε πρωτογενή πλεονάσματα, βάζοντας εμπόδια στη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό και τη συνεπακόλουθη αναθέρμανση της αγοράς-οικονομίας. Προβάλλει δηλ μια συγκεκριμένη ειδική πτυχή, που "τεκμηριώνει" την ορθότητα της δικής της συνταγής: απομείωση χρέους, χαλαρά ελλείμματα, κτλ.

Στον αντίποδα, το μνημονιακό στρατόπεδο επιδιώκει τη νομιμοποίηση της στρατηγικής του ως μονόδρομου χωρίς εναλλακτικές, κι απαντάει πως δεν είναι τα μνημόνια που έφεραν την κρίση, αλλά αντιστρόφως, η κρίση είναι που κατέστησε αναγκαία κι επέβαλε τα μνημόνια, που έπρεπε να είχαν εφαρμοστεί καιρό τώρα (ακόμα κι ο Βαρουφάκης που διεκδικεί δάφνες αντιπολίτευσης θεωρούσε το 70% του μνημονιακού πυρήνα θετικό κι αναπόφευκτο).

Λένε δηλ κι αυτοί τη μισή αλήθεια -κι ούτε καν- καθώς δε θεωρούν αντικειμενική και νομοτελειακή την εμφάνιση της καπιταλιστικής κρίσης, σε αυτό το πλαίσιο, αλλά εντοπίζουν τις αιτίες της στο ότι ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας και καταναλώναμε περισσότερα απ' όσα παράγουμε. Κι αυτό τη στιγμή που η κρίση καταδεικνύει ακριβώς το αντίθετο -ότι υπάρχουν δηλ εμπορεύματα που δεν μπορούν να πωληθούν και βασικά κεφάλαια που "περισσεύουν" και δεν μπορούν να επενδυθούν κερδοφόρα.

Αυτό που καμία πλευρά δε λέει, είτε γιατί δεν έχει τα θεωρητικά εργαλεία να το δει είτε βασικά γιατί δεν ευνοεί τα ταξικά συμφέροντα που υπηρετεί, είναι πως η κρίση εμφανίζεται αντικειμενικά, έχει τις ρίζες της στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και δε θεραπεύεται στα στενά του όρια. Κάθε βήμα για την υπέρβασή του από αστική σκοπιά, σημαίνει νέα επώδυνα αντιλαϊκά μέτρα. Κι ο λαός οφείλει να φιλτράρει ταξικά τις έννοιες και τα όμορφα, αταξικά λογάκια που του πλασάρουν "έξοδος από την κρίση κι ανάπτυξη για ποιον;".

Μακάρι να μπορούσαμε να τους ανταποδώσουμε την υπόσχεση και να πούμε πως εμείς θα γίνουμε αυτοί που θα βάλουν τη χώρα σε "επαναστατική κρίση", προσφέροντας στο καπιταλιστικό σύστημα τον επιθανάτιο ρόγχο του. Κάτι που δεν περνάει όμως εξ ολοκλήρου από τα χέρια μας, καθώς η επαναστατική κρίση -όπως και η οικονομική, καπιταλιστική- εμφανίζεται αντικειμενικά. Συν Αθηνά και χείρα κίνει όμως, για να μη γίνουμε στο ίδιο έργο θεατές.

Η εμπορευματοποίηση των γιορτών και οι γιορτές της εμπορευματοποίησης

   Η εμπορευματοποίηση των γιορτών και οι γιορτές της εμπορευματοποίησης

Δεν θα έλεγα ότι είμαι σε θέση να κάνω μια ιστορική αναδρομή στο φαινόμενο της εμπορευματοποίησης διαφόρων εορταστικών εκδηλώσεων και εθίμων της ανθρώπινης κοινωνίας, θα στοιχημάτιζα όμως ότι η σχέση αυτή είναι τόσο αρχαία όσο το ίδιο το εμπόριο. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πόσο παλιός είναι ο θεσμός της εμποροπανήγυρης, αλλά και πόσο διαδεδομένη ήταν τον μεσαίωνα η εμπορική εκμετάλλευση –από την πλευρά της εκκλησίας και των μοναστηριών(και λοιπών παρατρεχάμενων)- διαφόρων λειψάνων αγίων, κομματιών τιμίου ξύλου, ευλογημένων φυλαχτών, κ.α.

Στην καπιταλιστική εποχή, που το εμπόριο έχει μπει χωρίς αμφιβολία στο προσκήνιο, πέρα από την αύξηση της σε όγκο, η εν λόγω σχέση έχει συσφιχθεί σε τέτοιο βαθμό που θα λέγαμε ότι το εμπόριο και οι διάφοροι επετειακοί εορτασμοί έχουν αποκτήσει αλληλεξάρτηση συμβιωτική. Οι πολυεθνικές θεωρούν την περίοδο των Χριστουγέννων ως χρυσοφόρα, και στα πλαίσια αυτής επενδύουν στην διαφήμιση, σε ειδικές κυκλοφορίες προϊόντων, σε εφοδιασμό των καταστημάτων, σε αύξηση του πλάνου παραγωγής, κλπ. Αντίστοιχες τέτοιου είδους επέτειοι είναι η γιορτή του αγίου Βαλεντίνου, το Χάλοουιν, η μέρα της γυναίκας, η πρωτομαγιά[1] κ.α.

Έχουν περάσει μόλις τρείς μέρες από το προηγούμενο μου άρθρο που μιλούσε για τον πολιτισμικό ιμπεριαλισμό, και το πως, στη χώρα μας αλλά και αλλού αντιγράφονται τα αμερικάνικα έθιμα. Χθες λοιπόν, σε μια παρέα φίλων, έπεσε στο τραπέζι το ζήτημα της «Μαύρης Παρασκευής», για το οποίο κάτι είχε πάρει το αυτί μου αλλά δεν του είχα δώσει και πολύ σημασία. Η «Μαύρη Παρασκευή» είναι ένα ακόμη εισαγόμενο από την Αμερική έθιμο, το οποίο σηματοδοτεί την έναρξη των χριστουγεννιάτικων αγορών. Στα πλαίσια αυτής, κάποια καταστήματα –κυρίως αλυσίδες ή συγκροτήματα πολυκαταστημάτων- ανοίγουν από τα αχάραχτα κάνοντας ειδικές προσφορές στους πελάτες μέχρι εξαντλήσεως των αποθεμάτων τους. Στο αμέρικα παρατηρείται το φαινόμενο να στοιβάζονται πλήθη κόσμου έξω από τα καταστήματα, περιμένοντας τα να ανοίξουν, προκειμένου να προλάβουν να αγοράσουν σε προσφορά το προϊόν που επιθυμούν. Η εικόνα που παρουσιάζει ο κόσμος που στοιβάζεται έξω από τα μαγαζιά, είναι τέτοια, που ομοιάζει με τη ταινία τρόμου του George Romero “Dawn of the dead”, η οποία είχε φτιαχτεί ακριβώς για να σατιρίσει το φαινόμενο του υπερκαταναλωτισμού παρομοιάζοντας τους ανθρώπους με ζόμπι που κάνουν επιδρομή στα διάφορα mall.

Πάνω η πραγματικότητα, κάτω η ταινία. Η μόνη διαφορά που υπάρχει είναι ότι σε αυτήν την περίπτωση η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία του καλλιτέχνη.



Τα βήματα προς την απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων και του ωραρίου εργασίας, άνοιξαν το δρόμο για την υιοθέτηση τέτοιων εθίμων και στη χώρα μας. Και δεν είναι μόνο οι «μαύρες παρασκευές» αλλά και η Κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων, και οι «λευκές νύχτες», που και σε αυτές το ωράριο γίνεται λάστιχο, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να αναγκάζονται να κάνουν ολονυχτίες πίσω από τις ταμειακές και ανάμεσα στα ράφια. Δεν γνωρίζω άμα οι «λευκές νύχτες» είναι και αυτές εισαγόμενο έθιμο, πάντως στη χώρα μας παίρνουν χαρακτήρα πανηγυριού, αφού οι δήμοι καλούν συγκροτήματα, στολίζουν τους εμπορικούς δρόμους, διαφημίζουν το γεγονός κ.α. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε φτάσει πλέον στο τρελό σημείο όχι να εμπορευματοποιούνται οι γιορτές αλλά να γιορτάζονται οι εμπορευματοποιήσεις! Δηλαδή πίσω από τις «λευκές νύχτες» για παράδειγμα, δεν υπάρχει κάποιο πολιτισμικό ή θρησκευτικό έθιμο, αλλά τείνει να γίνει έθιμο προς εορτασμό, η εμπορευματοποίηση αυτή καθ’ αυτή(εμπορευματοποίηση για την εμπορευματοποίηση, πως λέμε τέχνη για την τέχνη). Δεν θα αναλύσω περαιτέρω τις φιλοσοφικές προεκτάσεις όλου αυτού του φαινομένου, θα αναφερθώ όμως σε κάποιες αμιγώς πρακτικές.

Καταρχήν, αν για κάποιο ΚΎΡΙΟ λόγο γίνεται όλο αυτό στην Ελλάδα, είναι για να αναπτυχθεί και στη χώρα μας –ή τέλοσπάντων να προωθηθεί ακόμη περισσότερο- η κουλτούρα να ψωνίζει ο κόσμος από πολυκαταστήματα τύπου mall και από αλυσίδες καταστημάτων γενικότερα. Πολλοί μικρομαγαζάτορες, παγιδευμένοι από τις συνέπειες της κρίσης, των κυβερνητικών μέτρων, και του ανταγωνισμού από τα μεγάλα μονοπώλια, ψάχνουν να πιαστούν από τα μαλλιά τους και μη μπορώντας να καταλάβουν ότι όλο αυτό θα τους γυρίσει μπούμερανγκ, ελπίζουν ότι υποστηρίζοντας τέτοιες δράσεις –και ξεζουμίζοντας τους υπαλλήλους τους και τον εαυτό τους- όλο και κάτι θα καταφέρουν. Στην πραγματικότητα η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη, και με το να υποστηρίζουν όλες αυτού του τύπου τις δράσεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να τραβούν κουπί στη γαλέρα του αφανισμού τους. Τα δικά τους ταμεία και πάλι δεν γεμίζουν. Αλλά ακόμη και αν γεμίσουν πόση ανάσα να τους δώσει μια μέρα, όταν έχουν να τα βάλλουν με κολοσσούς οι οποίοι έχουν τεράστια ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα, και ειδικότερα αυτό της δυνατότητας να πουλούν φτηνότερα σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την κρίση.

Για τους εργαζόμενους αυτό σημαίνει τέντωμα ωραρίου, εργασία τις Κυριακές, χωρίς αυτό τις περισσότερες φορές να έχει ανάλογη αύξηση, ή να μην έχει και καθόλου αύξηση στις αποδοχές τους. Πέρα όμως από τις άμεσες επιπτώσεις, υπάρχουν και η μακροχρόνιες που είναι και πιο επικίνδυνες. Δηλαδή το ότι οι εργαζόμενοι συνηθίζουν να αποδέχονται ένα ωράριο λάστιχο, χωρίς κάποιο πραγματικό αντίκρισμα, αλλά και το ότι όλο αυτό γίνεται στο ευρύτερο πλαίσιο ενός επιταχυνόμενου ξηλώματος των όποιων κεκτημένων τους δικαιωμάτων.

Για τους τελικούς καταναλωτές, τέτοιου είδους «φιέστες» ίσως αποτελούν μια ευκαιρία να «ξεσπάσουν» ξοδεύοντας τα τελευταία του χρήματα σε τιμή ευκαιρίας. Όμως και αυτοί θα πρέπει να αντιληφθούν ότι για αυτήν τους την κατάσταση της φτωχοποίησης, συνυπεύθυνες είναι αυτές ακριβώς οι πολυεθνικές, αλλά και οι τράπεζες των πιστωτικών και των δανείων. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσο οι μικρομαγαζάτορες, όσο και οι «τελικοί καταναλωτές», πρέπει να συνταχθούν με το οργανωμένο εργατικό κίνημα το οποίο από την αρχή αυτών των φαινομένων κινητοποιείται και προσπαθεί να εμποδίσει αυτήν την κουλτούρα –και τα όποια νομοθετήματα και θεσμούς την συνοδεύουν- από το να κατακτήσει τη συνείδηση του λαού μας.





Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)








[1] Ασφαλώς, τόσο η μέρα της γυναίκας, όσο και η πρωτομαγιά, έχουν άλλο νόημα για το εργατικό λαϊκό κίνημα, όμως ο καπιταλιστικός κόσμος δεν χάνει την ευκαιρία να τους διαστρεβλώσει το νόημα, αφενός για να εκμεταλλευθεί εμπορικά, και αφετέρου για να υποβαθμίσει τη σημασία τους ως επετείους συνδεδεμένες με τους αγώνες για την ανθρώπινη χειραφέτηση.

    Ο Τράμπ, ο φασισμός και η απατηλή αποτίμηση των αμερικανικών εκλογών

H εκλογή του Τράμπ  στις ΗΠΑ πριν από λίγες μέρες ήρθε, σαν απροσδόκητη εξέλιξη, να κυριαρχήσει στην πολιτική συζήτηση. Είναι μια εξέλιξη χαρακτηριστική για το πού πηγαίνουν τα πράγματα. Μετά την άνοδο των ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων στην Ευρώπη, τώρα έρχεται και η εκλογή ενός ακροδεξιού προέδρου στην μεγαλύτερη καπιταλιστική δύναμη στον κόσμο, στις ΗΠΑ. Εκλογή που έγινε ακριβώς με την ίδια πολιτική γραμμή που οι αντίστοιχες αστικές εφεδρείες ακροδεξιού τύπου ανεβαίνουν σε όλο τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο: προνόμια στο κεφάλαιο (δήθεν για λύση της ανεργίας), εθνικισμός, ρατσισμός, καταστολή, δημαγωγίες για το «σύστημα», δηλαδή όλη η τυπική ακροδεξιά-φασιστική ατζέντα.

Η εκλογική μάχη στις ΗΠΑ φανέρωσε την ταξική πραγματικότητα και σε αυτή τη χώρα, πραγματικότητα που δεν μπόρεσε να κρυφτεί από τα καθημερινά happenings του απερχόμενου προέδρου στον Λευκό Οίκο με τα οποία μας τροφοδοτούσαν καθημερινά τα εγχώρια ΜΜΕ. Η κρίση του 2008 και οι πολιτικές πριν από αυτήν άφησαν ερείπια για την αμερικάνικη εργατική τάξη και τα κατεστραμμένα μικροαστικά στρώματα:  55 εκατομμύρια Αμερικανοί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά. Με το μέσο όρο των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ να είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων, οι ΗΠΑ κατατάσσονται σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ τέταρτες στον κόσμο στην εισοδηματική ανισότητα, μετά από Μεξικό, Χιλή και Τουρκία, αλλά πρώτες σε ρυθμό αύξησης αυτής της ανισότητας. Και εδώ θα πρέπει να προστεθούν και μια σειρά άλλες ανισότητες που διαπλέκονται άμεσα με το κοινωνικό ζήτημα στις ΗΠΑ (έγχρωμοι, μετανάστες κ.α.)

Σε αυτές τις συνθήκες, οι εξελίξεις στις ΗΠΑ, ακολούθησαν μια πορεία που είχε πολλά κοινά με τις καπιταλιστικές χώρες στην Ευρώπη, χωρίς να παραγνωρίζει κανείς και τις ιδιομορφίες κάθε χώρας. Στο ξέσπασμα της κρίσης, βγήκε στο προσκήνιο μια αριστερή διακυβέρνηση-αμερικανικού τύπου- με τον πιο δυνατό συμβολισμό, τον πρώτο μη λευκό πρόεδρο των ΗΠΑ -και με διακηρύξεις για κοινωνική πολιτική, ελέγχους των τραπεζών, λιγότερους πολέμους κλπ.

Πολύ σύντομα αποδείχθηκε και στις ΗΠΑ ότι όλα αυτά σε συνθήκες κρίσης, επέλασης του καπιταλισμού που είχε προχωρήσει ήταν η αναμονή της δευτέρας παρουσίας: Οι ανισότητες διογκώθηκαν, οι επεμβάσεις αυξήθηκαν, τα κέρδη των καπιταλιστών ανέβηκαν, ενώ οι εργάτες και πολλοί μικροαστοί που τους πήρε η κατηφόρα της κρίσης παραμένουν στην φτώχεια και την ανέχεια, παγιδευμένοι σε ένα παρόν δίχως αύριο.

Όλα τα παραπάνω καθόρισαν τελικά και τα χαρακτηριστικά της εκλογικής αναμέτρησης: Μεγάλο μέρος της  εκλογικής βάσης των Δημοκρατικών, που στην μεγάλη πλειοψηφία της ανήκει στην εργατική τάξη, ήξερε πολύ καλά ότι η Κλίντον δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα επιχορηγούμενο τσιράκι των πολυεθνικών (όπως και όλοι οι υποψήφιοι στις προεδρικές). Και συνδεόταν με μια πολιτική και οικογενειακή παράδοση της προ της κρίσης περιόδου, όταν οι πολιτικές του Κλίντον (απελευθέρωση των αγορών και διάλυση ακόμα και των τυπικών κανόνων για το χρηματοπιστωτικό σύστημα) οδήγησαν στην καταστροφή του 2008 και τα κοινωνικά της αποτελέσματα, τα οποία εκατομμύρια Αμερικανοί βιώνουν εδώ και χρόνια.

Ούτε τα προκλητικά φούμαρα περί υπεράσπισης των μειονοτήτων, των γυναικών κ.λπ. με τα οποία προσπάθησε να παίξει το επιτελείο των Δημοκρατικών έπιασαν τόπο. Οι μειονότητες στις ΗΠΑ και ειδικά οι έγχρωμοι βιώνουν καθημερινά τον ίδιο ρατσισμό και καταστολή, με τις ρατσιστικές δολοφονίες από αστυνομικούς στις ΗΠΑ να είναι θέμα που σχεδόν κάθε μήνα βρίσκεται στο προσκήνιο.

Όσο για τα περί γυναικών θα αρκούσε η δήλωση της -στρατευμένης στο Δημοκρατικό κόμμα και όχι καμιάς επαναστάτριας- ηθοποιού Σούζαν Σάραντον «Για μένα σημασία έχουν οι θέσεις και όχι το φύλο. Δεν ψηφίζω τη Χίλαρι, γιατί δεν ψηφίζω με το αιδοίο μου». Οι φαρισαϊσμοί περί «αντισεξισμού», την ώρα που η Μαντόνα έκανε παγκόσμια εκστρατεία υπέρ της Χίλαρι υποσχόμενη….. στοματικό έρωτα στους ψηφοφόρους των Dημοκρατικών και γενικότερα όλη η χορωδία των πολυεκατομμυριούχων καλλιτεχνών και των «ανοιχτόμυαλων» στελεχών των πολυεθνικών που έκαναν καμπάνια υπέρ της Χίλαρι, αποξένωσαν παραπέρα, αν δεν εξόργισαν κιόλας την εργατική βάση των Δημοκρατικών.

Σε αυτές τις συνθήκες και καθώς δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική (ακόμα και ο σοσιαλδημοκράτης Σάντερς που προσπάθησε να υιοθετήσει μια πιο «ευρωπαϊκού» τύπου αριστερή ρητορική πετάχτηκε έξω μετά από πόλεμο και τερτίπια), όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι έφτυσαν την ίδια την διαδικασία των εκλογών, την στημένη ρητορική του «μικρότερου κακού» και γύρισαν την πλάτη τους σε όλους τους μηχανισμούς εξουσίας που τον κορόιδευαν εκτιμώντας-και πολύ σωστά-ότι κανένας από τους δύο υποψηφίους δεν θα άλλαζε κάτι στην κοινωνική του κατάσταση.

Αν και τα επίσημα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα από το Γραφείο Στατιστικής, οι περίπου 120 εκατομμύρια ψηφοφόροι που φέρεται να ψήφισαν στις εκλογές της περασμένης Τρίτης ισοδυναμούν με το 54% περίπου των 227 εκατομμυρίων Αμερικανών πολιτών άνω των 18 ετών, ηλικία που τους καθιστά ικανούς να ψηφίσουν. Το ποσοστό αυτό είναι μακριά από τα ποσοστά συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές τόσο του 2008 (63.6%) όσο και του 2012 (61.8%), που κέρδισε ο Ομπάμα.

Το θέμα της αποχής είναι σημαντικό γιατί δείχνει και την απάτη της θεωρίας ότι ο Τράμπ κέρδισε την εργατική τάξη, ή ακόμα χειρότερα ότι εξέφρασε γενικά τα «θύματα της παγκοσμιοποίησης» όπως υποστηρίζουν διάφοροι δεξιοί και αριστεροί (όλων των εκδοχών) διανοούμενοι. Οι μισοί Αμερικανοί δεν πήγαν να ψηφίσουν και εκεί βρίσκονται τα περισσότερα «θύματα της παγκοσμιοποίησης». Αν εδώ προσθέσουμε και το μεγάλο τμήμα της εργατικής βάσης των Δημοκρατικών που πήγε με βαριά καρδιά στην κάλπη, με την λογική του μικρότερου κακού, θα δούμε ότι η πραγματική εικόνα βρίσκεται πολύ μακριά από το μήνυμα που -καθόλου αθώα-προσπαθούν να περάσουν τα ΜΜΕ-εγχώρια και ξένα-.

Και ενώ η εργατική τάξη των ΗΠΑ γύρισε την πλάτη στους Δημοκρατικούς (από ότι φαίνεται ούτε οι υποστηρικτές του Σάντερς πήγαν στην κάλπη) ή πήγαινε με τα χίλια ζόρια να ψηφίσει, ο Τράμπ με την ακροδεξιά και φασιστική γραμμή του συσπείρωσε όσο χρειαζόταν τις  δυνάμεις του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Πρόκειται για  συντηρητικές -μέχρι και φασίσουζες δυνάμεις- που, (όπως και σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες) έχουν  βαθιές ρίζες στην ιστορία, διασυνδέσεις με τον κρατικό κατασταλτικό νομικό μηχανισμό και το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα -βλέπε και κινητοποίηση του FBI  ενάντια στην Κλίντον-, υλική υποστήριξη από το μεγάλο κεφάλαιο και διακλάδωση μέσα από τα πολυάριθμα ακροδεξιά φασιστικά λόμπι στις ΗΠΑ (οπλοκατοχή, θρησκευτικός φονταμενταλισμός, παραστρατιωτικές οργανώσεις και υπηρεσίες ασφαλείας κ.α.) τα οποία ταυτόχρονα διαπλέκονται με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Πρόκειται δηλαδή ξεκάθαρα για ένα αντιδραστικό αστικό πολιτικό ρεύμα ακροδεξιού-φασιστικού τύπου που καμία σχέση δεν έχει με «αντισυστημικές ψήφους» όπως πονηρά γράφουν οι αστοί και μικροαστοί ιδεολόγοι για να στήνουν βολικές για αυτούς «εναλλακτικές».

Όλα αυτά δεν αποκλείουν την πιθανότητα μέσα στην εκλογική μάχη να υπήρξαν μετατοπίσεις εργαζομένων κάτω από μια διάθεση αποδοκιμασίας των Δημοκρατικών και της Κλίντον συγκεκριμένα. Όμως όπου υπήρξαν αυτές οι μετατοπίσεις αφορούσαν τα πιο συντηρητικά τμήματα της λευκής εργατικής τάξης και μικροαστικών στρωμάτων και δεν καθόρισαν το αποτέλεσμα.

Αυτό φαίνεται και από ένα άλλο στοιχείο: Η νίκη του Τραμπ, δεν είναι τόσο μεγάλη όσο εμφανίζεται, καθώς οι ψήφοι που πήρε ήταν τελικά γύρω στις 200.000 λιγότερες από αυτές της Κλίντον. Το ποσοστό του Τραμπ (47,5%) ήταν ελαφρώς μικρότερο από αυτό της Κλίντον (47.7%). Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το ποσοστό του είναι σχεδόν ίδιο με αυτό του Μπούς στις εκλογές του 2000, πριν την 11^η Σεπτέμβρη (47,9%, με μικρότερη συμμετοχή). Όσο για τους ψήφους ο Τράμπ πήρε περίπου όσους ψήφους πήρε και ο Μακ Κέιν (60.000.000 και 45,7%) στην πρώτη αναμέτρηση με τον Ομπάμα το 2008, όταν οι Ρεπουμπλικάνοι βρίσκονταν σε καθοδική πορεία μετά την κρίση και την δεύτερη τετραετία Μπούς. Σε εκείνες της εκλογές μάλιστα υπήρχε πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή την οποία καρπώθηκε σχεδόν ολόκληρη ο Ομπάμα (περίπου 70 εκατομμύρια ψήφους).

Πουθενά λοιπόν δεν φαίνεται κάποιο ρεύμα, κάποια σημαντική μετατόπιση μπρος τους Ρεπουμπλικάνους.Στην πραγματικότητα οι  εκλογές και η προεκλογική εκστρατεία έδειξαν-μέσω των ΜΜΕ- σε όλο τον κόσμο την βαθιά απαξίωση και των δύο κομμάτων και γενικότερα του πολιτικού συστήματος στην Αμερική, απαξίωση που προφανώς εκμεταλλεύτηκε ο Τράμπ για να εκλεγεί.

Αφού αυτή είναι η πραγματική εικόνα τότε γιατί όλοι οι δεξιοί και αριστεροί μηχανισμοί προσπαθούν να μας παρουσιάσουν τον Τράμπ-συχνά ασκώντας του και κριτική για ξεκάρφωμα-σαν εκφραστή των «θυμάτων της παγκοσμιοποίησης» και «αντισυστημικό»;. Γιατί ο Τράμπ και όλα τα ακροδεξιά και φασιστικά μορφώματα στην Ευρώπη, αποτελούν μια βολικότατη εναλλακτική και η ανάδειξη τους με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνει καλύτερους όρους για να εγκλωβιστούν προκαταβολικά οι όποιες αντιδράσεις στα δίπολα τύπου Τράμπ-Κλίντον. Αυτό φυσικά βολεύει και την αριστερά για τις επόμενες εκδοχές του «μικρότερου κακού».

Είναι χαρακτηριστικό ότι από την επομένη των εκλογών άρχισαν και στην Ελλάδα οι αριστερές αναλύσεις για την «αντισυστημική» ψήφο, όπως είχε γίνει και παλιότερα και με άλλα αποκαλούμενα «αντισυστημικά» φαινόμενα τύπου Γκρίλο στην Ιταλία. Tο γεγονός ότι σε αυτές τις αναλύσεις συναντιούνται διάφορες εκδοχές της αριστεράς  είναι θέμα συνολικής αντίληψης και όχι μόνο αποτέλεσμα πολιτικού τυχοδιωκτισμού ή αυταπατών για δήθεν «παρέμβαση» στα ακροδεξιά ρεύματα. Ούτε πρέπει να αποτελεί έκπληξη ότι π.χ  η διεύθυνση της εφημερίδας ΠΡΙΝ, της εφημερίδας της εκδοχής της «αντικαπιταλιστικής» αριστεράς (της αυτοαποκαλούμενης ως «πραγματικής» σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι η «ψεύτικη»), σε σημερινό της άρθρο, ουσιαστικά σιγοντάρει και νομιμοποιεί τις φασιστικές απόψεις του Τράμπ: “Δεν μπορεί όμως η Αριστερά των ΗΠΑ, της Ευρώπης ή της Ελλάδας να αφήνει αναπάντητους τους φόβους της εργατικής τάξης ότι οι μετανάστες θα της φάνε τις δουλειές, επειδή δέχονται να παίρνουν χαμηλότερους ή και πολύ χαμηλότερους μισθούς”.  Δεν έχουν εξάλλου περάσει πολλά χρόνια εξάλλου που από αντίστοιχες σελίδες και χώρους ακουγόντουσαν ύμνοι για τον ακροδεξιό Ορμπάν επειδή δήθεν τα…. έβαλε με το ΔΝΤ.

Στις ΗΠΑ λοιπόν έγινε ότι και στην υπόλοιπη Ευρώπη: Ο καπιταλισμός κράτησε το ξεπέρασμα της κρίσης για αυτούς που είναι φτιαγμένος να εξυπηρετεί: Τους αστούς, ορισμένα μικροαστικά στρώματα και το πολυάριθμο πολιτικό, οικονομικό, κρατικό και ιδεολογικό τους προσωπικό. Οι υπόλοιποι που έμειναν απέξω έμειναν στο 2008 χωρίς μέλλον. Καθώς τα καύσιμα από το δεξιό και αριστερό δούλεμα εξαντλήθηκαν, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα γυρνάν την πλάτη στις εκλογικές διαδικασίες και ξεπροβάλλουν οι ακροδεξιοί και οι φασίστες. Δεν πρόκειται για μια εξέλιξη «μία από τα ίδια»: για παράδειγμα η εκλογή Τράμπ δεν θα αφήσει ανεπηρέαστο ούτε το εσωτερικό, ούτε το εξωτερικό, θα οξύνει ακόμα περισσότερο όλες τις αντιθέσεις και θα επιταχύνει πολλές αντιδραστικές εξελίξεις που έτσι και αλλιώς προχωρούσαν και με τους Δημοκρατικούς.

Όσο και αν η λύση της αποχής που επέλεξαν μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης στην Αμερική (αλλά και σε άλλες χώρες) είναι απολύτως λογική (και σίγουρα πιο λογική από το να ψήφιζαν Κλίντον που πήρε 500 εκατομμύρια-πόσο ρεκόρ-από τις πολυεθνικές για να κάνει προεκλογική εκστρατεία την ώρα που 50 εκατομμύρια άνθρωποι στην Αμερική-στην Αμερική των Δημοκρατικών-έχουν πρόβλημα σίτισης-) δεν αποτελεί πραγματική λύση.

Η αποχή δεν βγάζει άλλη πρόταση εξουσίας. Η ανάγκη για πραγματική εναλλακτική-σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο-προβάλλει περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Και πια ξέρουμε ότι αυτή η εναλλακτική, αν έρθει, δεν θα έρθει από την αριστερά η οποία συγκροτήθηκε γύρω από σοσιαλδημοκρατικές στρατηγικές όλων των εκδοχών είτε στην θεωρία είτε/και στην πράξη τον 20^οαιώνα. Στρατηγικές που οι κοινωνικές και πολιτικές τους βάσεις η οι διεθνείς συνθήκες στις οποίες δημιουργήθηκαν (μεταπολεμική ισορροπία, ψυχρός πόλεμος) κ.λπ. έχουν εκλείψει προ πολλού. Για αυτό εξάλλου όπου αναλαμβάνουν την εξουσία ταχύτατα εκφυλίζονται σε αριστερά γραφεία τύπου της εκάστοτε αστικής τάξης.

Σήμερα, τόσο στην δική μας χώρα αλλά και διεθνώς,  χρειαζόμαστε ένα νέο αφήγημα. Και αυτό δεν θα πρέπει να αναπαράγει ούτε τις αυταπάτες αλλά ούτε και τα λάθη προηγούμενων εποχών. Αφήγημα που θα απευθύνεται ενωτικά, πρώτα και κύρια σε όλους όσους έχουν πραγματικό ταξικό συμφέρον να αγωνιστούν για να τελειώνει οριστικά ο εφιάλτης του κοινωνικού μεσαίωνα που ζούμε. Και αυτό το αφήγημα , αν υπάρξει, για να απαντήσει στα σημερινά προβλήματα θα πρέπει να δει πιο πέρα, στην συγκρότηση μιας άλλης πρότασης για την οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας. Αξιοποιώντας και όλη την αρνητική και θετική πείρα του παρελθόντος. Εδώ βρίσκεται η επικαιρότητα της Κομμουνιστικής πολιτικής, με την εργατική τάξη μπροστά, σαν τον μόνο δρόμο που μπορεί σήμερα να ενώσει τους εργαζόμενους στην προοπτική ενός καλύτερου αύριο και στον αγώνα ενάντια στον φασισμό που είναι εδώ.

Αγορές και ηθική

 Αγορές και ηθική

Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορεί να τα αγοράσει το χρήμα, αλλά στις μέρες μας δεν είναι και πολλά. Σήμερα, σχεδόν τα πάντα είναι προς πώληση. Μερικά παραδείγματα:

• Αναβάθμιση κελιού: 82 δολάρια τη νύχτα. Στη Σάντα Άνα της Καλιφόρνιας, και σε μερικές ακόμη πόλεις, όσοι δεν έχουν καταδικαστεί για βίαια εγκλήματα μπορούν να πληρώσουν για μια καλύτερη διαμονή - ένα καθαρό και ήσυχο κελί, μακριά από τα κελιά των κρατουμένων που δεν πληρώνουν.
• Πρόσβαση στη λωρίδα που προορίζεται για οχήματα υψηλής πληρότητας, παρόλο που οδηγείτε μόνος: 8 δολάρια τις ώρες αιχμής. Η Μινεάπολη και άλλες πόλεις προσπαθούν να μειώσουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση επιτρέποντας σε όσους οδηγούν μόνοι να χρησιμοποιούν τη λωρίδα που προορίζεται για οχήματα υψηλής πληρότητας [car pool]. Το αντίτιμο εξαρτάται από την ώρα.
• Οι υπηρεσίες μιας ινδής φέρουσας μητέρας: 6.250 δολάρια. Ζευγάρια στη Δύση, που αναζητούν φέρουσες μητέρες, καταφεύγουν όλο και συχνότερα στην Ινδία, όπου αυτή η πρακτική είναι νόμιμη, και η τιμή κάτω από το 1/3 της τρέχουσας τιμής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
• Το δικαίωμα μετανάστευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες: 500.000 δολάρια. Ξένοι που επενδύουν 500.000 δολάρια και δημιουργούν τουλάχιστον δέκα θέσεις απασχόλησης σε μια περιοχή με υψηλή ανεργία δικαιούνται πράσινη κάρτα που τους εξασφαλίζει μόνιμη διαμονή.
• Το δικαίωμα κυνηγιού ενός μαύρου ρινόκερου, που αποτελεί προστατευόμενο είδος: 150.000 δολάρια. Η Νότια Αφρική επιτρέπει στους κτηματίες να πουλούν σε κυνηγούς το δικαίωμα να σκοτώσουν έναν περιορισμένο αριθμό ρινόκερων. Έτσι, οι κτηματίες αποκτούν ένα κίνητρο για να εκτρέφουν και να προστατεύουν τα είδη που κινδυνεύουν να εκλείψουν.
• Ο αριθμός του κινητού τηλεφώνου του γιατρού σας: τουλάχιστον 1.500 δολάρια τον χρόνο. Όλο και περισσότεροι γιατροί προσφέρουν πρόσβαση στο κινητό τους τηλέφωνο, καθώς και ραντεβού αυθημερόν, σε ασθενείς που είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν από 1.500 έως 25.000 δολάρια τον χρόνο. Η υπηρεσία αυτή αποκαλείται "συνδρομητική ιατρική".
• Το δικαίωμα εκπομπής ενός τόνου άνθρακα στην ατμόσφαιρα: 13 ευρώ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαχειρίζεται μια αγορά εκπομπών άνθρακα που επιτρέπει στις εταιρείες να αγοράζουν και να πωλούν το δικαίωμα στη ρύπανση.
• Εγγραφή του παιδιού σας σε ένα πανεπιστήμιο κύρους: ; Παρόλο που η τιμή δεν αναφέρεται, διοικητικά στελέχη κορυφαίων πανεπιστημίων είπαν στη Wall Street Journal ότι δέχονται φοιτητές που δεν είναι ακριβώς αστέρια, αρκεί οι γονείς τους να είναι εύποροι και διατεθειμένοι να κάνουν σημαντικές χρηματικές δωρεές.

Σεούλ, 2/6/2012: Ο Μάικλ Σαντέλ δίνει διάλεξη για το "Τι δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα".

Αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να τα αγοράσει ο καθένας. Σήμερα, όμως, υπάρχουν πολλοί νέοι τρόποι για να βγάλετε λεφτά. Αν λοιπόν χρειάζεστε λίγα παραπάνω χρήματα στο χέρι, να μερικοί πρωτότυποι τρόποι να τα κερδίσετε:

• Νοικιάστε χώρο στο μέτωπό σας (ή σε άλλα σημεία του σώματός σας) για διαφημιστικές καταχωρίσεις: 777 δολάρια. Η Air New Zealand προσέλαβε τριάντα άτομα που ξύρισαν το κεφάλι τους και "χτύπησαν" προσωρινά τατουάζ στο κρανίο τους με το σύνθημα: "Χρειάζεσαι μια αλλαγή; Η Νέα Ζηλανδία σε περιμένει".
• Γίνετε πειραματόζωο μιας φαρμακευτικής εταιρείας και δοκιμάστε την ασφάλεια ενός φαρμάκου: 7.500 δολάρια. Η αμοιβή μπορεί να είναι υψηλότερη ή χαμηλότερη, ανάλογα με τον επεμβατικό χαρακτήρα της διαδικασίας που χρησιμοποιείται και την ταλαιπωρία που συνεπάγεται.
• Πολεμήστε στη Σομαλία ή στο Αφγανιστάν για μια ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία: 250 δολάρια τον μήνα έως 1.000 δολάρια την ημέρα. Η αμοιβή ποικίλλει ανάλογα με τα προσόντα, την πείρα και την εθνικότητα.
• Καθίστε στην ουρά όλη τη νύχτα έξω από το Καπιτώλιο, για να κρατήσετε θέση για ένα λομπίστα που θέλει να παρακολουθήσει μια συνεδρίαση του Κογκρέσου: 15 με 20 δολάρια την ώρα. Οι λομπίστες πληρώνουν εταιρείες που ειδικεύονται στην αναμονή στην ουρά [line-standing companies], και οι οποίες προσλαμβάνουν άστεγους και άλλους για να κάνουν αυτή τη δουλειά.
• Αν είστε μαθητής Β' Δημοτικού σε ένα υποβαθμισμένο σχολείο του Ντάλας, διαβάστε ένα βιβλίο: 2 δολάρια. Για να ενθαρρύνουν το διάβασμα, πολλά σχολεία αμείβουν τα παιδιά για κάθε βιβλίο που διαβάζουν.
• Αν είστε παχύσαρκος, χάστε επτά κιλά σε τέσσερις μήνες: 378 δολάρια. Επιχειρήσεις και ασφαλιστικές εταιρείες προσφέρουν οικονομικά κίνητρα για απώλεια βάρους και άλλες μορφές υγιεινής συμπεριφοράς.
• Αγοράστε την ασφάλεια ζωής ενός ασθενούς ή ηλικιωμένου, πληρώστε τα ετήσια ασφάλιστρα για όσο ζει και εισπράξτε την αποζημίωση όταν πεθάνει: έως και πολλά εκατομμύρια (ανάλογα με την ασφαλιστική κάλυψη). Αυτή η μορφή επένδυσης στη ζωή αγνώστων έχει μετατραπεί σε μια βιομηχανία 30 δισ. δολαρίων. Όσο πιο γρήγορα πεθάνει ο άγνωστος, τόσο περισσότερα βγάζει ο επενδυτής.

Χάρβαρντ. Ο καθηγητής Μάικλ Σαντέλ επί το έργον.

Ζούμε σε μια εποχή όπoυ σχεδόν τα πάντα μπορούν να αγοραστούν και να πουληθούν. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, οι αγορές -και οι αξίες που διέπονται από τους νόμους της αγοράς- έχουν φτάσει να εξουσιάζουν τη ζωή μας όσο ποτέ άλλοτε. Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί εκούσια επιλογή μας. Σχεδόν μας επιβλήθηκε.

Όσο ο Ψυχρός Πόλεμος έφτανε στο τέλος του, τόσο μεγαλύτερο κύρος αποκτούσαν οι αγορές και ο τρόπος σκέψης που επηρεάζεται από αυτές. Είναι λογικό: κανένας άλλος μηχανισμός οργάνωσης της παραγωγής και κατανομής των αγαθών δεν σημείωσε τόση επιτυχία στη δημιουργία αφθονίας και ευημερίας. Ενώ όμως όλο και περισσότερες χώρες σε όλο τον κόσμο υιοθετούσαν τους μηχανισμούς της αγοράς για τη λειτουργία των οικονομιών τους, συνέβαινε και κάτι άλλο. Οι αξίες της αγοράς διαδραμάτιζαν όλο και σημαντικότερο ρόλο στην κοινωνική ζωή. Τα οικονομικά έγιναν η κυρίαρχη επιστήμη. Σήμερα η λογική της αγοραπωλησίας δεν ισχύει μόνο για τα υλικά αγαθά, αλλά εξουσιάζει όλο και περισσότερο το σύνολο της ζωής μας. Είναι καιρός να αναρωτηθούμε αν θέλουμε να ζούμε έτσι.


[Το παραπάνω κείμενο αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο της εισαγωγής τού -ενδιαφέροντος μεν αλλά ως εκεί, αφού εξαντλείται σε διαπιστώσεις και ηθικολογίες δίχως να προτείνει διέξοδο ή λύση- βιβλίου τού καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας του Χάρβαρντ Μάικλ Σαντέλ (Michael J. Sandel) "Τι δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα", το οποίο μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις (σελίδες 314, τιμή εκδότη 18 ευρώ). Ο τίτλος του κειμένου είναι αυτός της εισαγωγής. Τηρήθηκαν πιστά η ορθογραφία και η στίξη τού βιβλίου.]