«Μας πιάνει εμάς;»

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ  17 ΜΑΗ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
ΣΤΟ ΣΑΡΟΚΟ 10πμ

Δεν εξαιρείται κανείς!
«Μας πιάνει εμάς;». Το ερώτημα αυτό πλέον δεν υφίσταται για κανέναν κλάδο. Κι αυτό γιατί είναι καθαρό ότι από την καθολική επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου με το 4ο μνημόνιο δεν εξαιρείται κανείς. Το πακέτο μέτρων που θα συζητηθεί στη Βουλή την επόμενη βδομάδα, περιλαμβάνει «κοστούμι» για όλα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα.
Οι εργαζόμενοι θα δουν να παγιώνεται όλο το αντεργατικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια και να προστίθενται νέα μέτρα. Η απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων, η ουσιαστική κατάργηση της Κυριακής αργίας είναι από τα εμβληματικά στοιχεία της συμφωνίας, που δείχνουν ότι η ένταση της εκμετάλλευσης είναι δεδομένη. Θα δουν, επίσης, νέα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση, με ισχυροποίηση των όπλων της εργοδοσίας απέναντι στην απεργία.
Οι συνταξιούχοι, στο μεγάλο πετσόκομμα που έχουν δοκιμάσει από το 2011, θα δοκιμάσουν και νέο τσεκούρι μέχρι και 18% με την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς».

Οι φτωχοί αυτοαπασχολούμενοι, που καθημερινά έχουν το άγχος των τραπεζών, της Εφορίας, των ληξιπρόθεσμων χρεών κ.λπ., θα δουν νέα αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών από το 2018.
Ταυτόχρονα, η «επέκταση της φορολογικής βάσης» και η ένταση της «εισπραξιμότητας» από το κράτος, για τις οποίες «δεσμεύεται» η κυβέρνηση, σηματοδοτούν νέα αφαίμαξη από το εισόδημα των εργαζομένων. Σε αυτά προστίθενται οι περικοπές στα προνοιακά επιδόματα: ΕΚΑΣ, επίδομα ανεργίας και θέρμανσης, παροχές αναπηρίας κ.λπ., «εξορθολογίζονται», δηλαδή εξανεμίζονται.
Η καθολική αυτή επίθεση που σχεδιάζει η κυβέρνηση θα έχει και κερδισμένους. Αυτοί είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, τα μονοπώλια. Για να επιτευχθεί το περιβόητο «ελκυστικό επιχειρηματικό περιβάλλον», θα ματώσουν οι εργαζόμενοι. Το νέο πακέτο μέτρων προστίθεται στα προηγούμενα, επιβεβαιώνοντας ότι για να εξασφαλιστεί η καπιταλιστική ανάκαμψη, το «εξιτήριο» από την κρίση, όπως λέει η κυβέρνηση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, με τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Οτι πρέπει να συγκεντρωθεί η επιχειρηματική πίτα σε λιγότερα χέρια, με την εξόντωση των φτωχών αυτοαπασχολούμενων, καθώς, όπως λέει ο ΣΕΒ, ο αριθμός τους αποτελεί «ένδειξη υπανάπτυξης» της οικονομίας.
Βεβαίως, ο καθολικός χαρακτήρας της επίθεσης και η στόχευσή της δείχνουν και κάτι άλλο: Το πώς πρέπει να οργανωθεί η αγωνιστική εργατική - λαϊκή απάντηση, αλλά και πού πρέπει να κατευθυνθούν τα «βέλη» της.
Οτι είναι αναγκαίο να ενισχυθεί πιο αποφασιστικά η κοινή πάλη όσων πλήττονται από την αντιλαϊκή πολιτική, όσων βρίσκονται στην «αντίπερα όχθη» από αυτή του κεφαλαίου, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων: Των εργατών, των φτωχών αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, των παιδιών της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, των συνταξιούχων. Η κοινή πάλη με προσανατολισμό την αμφισβήτηση του πυρήνα των παλιών και νέων μέτρων, της στρατηγικής που υπηρετούν, είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στο «δεν βγαίνει τίποτα», στη μιζέρια και την απογοήτευση που καλλιεργείται στο λαό.
Κοινή πάλη, που πρέπει να ωριμάζει, να βαθαίνει, αποκτώντας τα χαρακτηριστικά της Κοινωνικής Συμμαχίας ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, σε κατεύθυνση σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τα μονοπώλια.
Η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και το κεφάλαιο πρέπει σήμερα να οργανωθεί όχι μόνο ενάντια στα νέα μέτρα, αλλά με επίκεντρο τη διεκδίκηση επιστροφής όλων των απωλειών των τελευταίων ετών, που η κυβέρνηση καλεί τους εργαζόμενους να τις ξεγράψουν για πάντα. Με τη διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών, στον αντίποδα του σημερινού δρόμου ανάπτυξης, που είναι φτιαγμένος για να ικανοποιεί τις ανάγκες μιας χούφτας καπιταλιστών. Με την ενίσχυση δηλαδή του αντικαπιταλιστικού - αντιμονοπωλιακού προσανατολισμού στην πάλη, που θα στοχεύει τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, θα ανοίγει το δρόμο για την ανατροπή τους.
Λιγότερο από μια βδομάδα έμεινε μέχρι τη μεγάλη απεργιακή αναμέτρηση. Η κυβέρνηση και η τάξη που υπηρετεί, με κάθε ευκαιρία δείχνουν την αποφασιστικότητά τους. Η εργατική - λαϊκή απάντηση, που πρέπει να δοθεί σε κάθε τόπο δουλειάς, μπορεί να σηματοδοτήσει το αναγκαίο «ως εδώ, περνάμε στην αντεπίθεση!»

ΓΙΑΥΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 17, ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΘΑΧΕΤΕ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΓΔΕΡΝΟΥΝ

Συμβολικός αποκλεισμός του υπ. Οικονομικών στο Σύνταγμα (VIDEO - ΦΩΤΟ)

Αυτή την ώρα, εργαζόμενοι  από   δεκάδες   σωματεία   του   Ιδιωτικού   και   του Δημόσιου τομέα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, πραγματοποιούν συμβολικό αποκλεισμό στο Υπουργείο Οικονομικών, στο Σύνταγμα.

Συνδικάτα που συσπειρώνονται του ΠΑΜΕ ανέβασαν τα ξημερώματα, ένα γιγαντοπανό στην πρόσοψη του υπ. Οικονομικών στην πλ. Συντάγματος με το σύνθημα: «Εμπρός λαέ ξεσηκωμός ενάντια στη νέα ληστεία και την κοροϊδία κυβέρνησης - κεφαλαίου - ΕΕ - Ολοι στη γενική απεργία 17 Μάη, 10 π.μ., πλατεία Εθνικής Αντίστασης». (Δείτε εδώ βίντεο με συνθήματα)
Σε ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ, αναφέρει:
«Κανένας συμβιβασμός με τη νέα συμφωνία – ληστεία, το 4ο μνημόνιο!
Να μην περάσει η νέα επέλαση στις ζωές μας!
Το νέο πακέτο μέτρων αποτελεί το 4ο μνημόνιο που φορτώνεται στις πλάτες της εργατικής-λαϊκής οικογένειας. Περιλαμβάνει νέα προνόμια για τους επιχειρηματικούς ομίλους, νέα βάσανα για τους εργαζόμενους. Τα νέα μέτρα ρίχνουν λάδι στη φωτιά που κατακαίει τα δικαιώματά μας, τις ζωές μας. Έρχονται να προστεθούν στα προηγούμενα, διαμορφώνουν μόνιμες ανατροπές για τις επόμενες γενιές.
Φτάνει πια με τα ψέματα και τις απάτες τους!
Όλοι και όλες στη γενική απεργία στις 17 Μάη, στις 10 πμ, στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης!».
Στις εισόδους του υπουργείου αυτή την ώρα, οι συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι με τς σημαίες του ΠΑΜΕ έχουν ανοίξει πανό με το σύνθημα: «Κάτω τα μέτρα και τα αντίμετρα, κυβέρνησης - ΕΕ - μονοπωλίων, διεκδικούμε τις σύγχρονες ανάγκες μας» και φωνάζουν συνθήματα όπως «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά», «Μέτρα και αντίμετρα τσακίζουν τη ζωή μας, οργάνωση και αγώνας η μόνη επιλογή μας», «Όλοι στην απεργία ξεσηκωμός, στα μέτρα της κυβέρνησης κανείς συμβιβασμός».
Παράλληλα καλούν τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους νέους να βάλουν φρένο στη διαρκή εξαθλίωση της ζωής τους, να μη συμβιβαστούν με τη νέα συμφωνία – ληστεία, να διεκδικήσουν την αναπλήρωση των απωλειών τους, να αγωνιστούν για νέες διεκδικήσεις με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τους.

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος και βλέπει Γιουροβίζιον πατέρα»;

Το 4ο Μνημόνιο που θα ψηφιστεί, κακώς εχόντων των πραγμάτων, λίγες μέρες μετά τη Γιουροβίζιον, χρειάζεται κάτι χωνευτικό για να χωνευτεί. Και μια καλή θέση στη Γιουροβίζιον είναι η καλύτερη Σουρωτή για το τηλεοπτικό κοινό.

Λαϊκό Στρώμα

Μέρος Ά: To «no politica» των σαλονιών

Πανηγυράκι ή φεστιβάλ τραγουδιού;
Καρακιτσαριό ή έκθεση μουσικών ιδεών;
Τηλεοπτικό προϊόν ή πολιτιστικό γεγονός;

Όποια απάντηση κι αν επιλέξουμε στα παραπάνω ερωτήματα θα είμαστε σχετικά ακριβείς. Όταν το 1956 η Ένωση των Ευρωπαϊκών -Κρατικών- Ραδιοτηλεοπτικών Σταθμών (EBU, European Broadcasting Union) αποφάσιζε να ξεκινήσει έναν πανευρωπαϊκό διαγωνισμό «ελαφρού», όπως χαρακτηριζόταν τότε, τραγουδιού κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι 60 και πλέον χρόνια μετά η Eurovision, θα αποτελούσε ένα κορυφαίο τηλεοπτικό γεγονός για την ευρωπαϊκή ήπειρο, που θα συναγωνιζόταν σε τηλεθέαση τα πιο δυνατά τηλεοπτικά events όπως το Ευρωπαϊκό ή το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.

Η Eurovision για πολλές δεκαετίες αποτελούσε ένα όχι και τόσο δημοφιλές ετήσιο γεγονός. Πολλοί κρατικοί σταθμοί κατά καιρούς το έβλεπαν σαν αγγαρεία. Η Ιταλία για παράδειγμα, με παράδοση και στο «ελαφρό» τραγούδι, το έβλεπε για χρόνια σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το δικό της, το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, γι’ αυτό και απείχε. Ελάχιστοι δε καλλιτέχνες, ακόμα και νικητές έκαναν καριέρα εξαιτίας της παρουσίας τους στο διαγωνισμό. Το Φεστιβάλ ζούσε για μερικές εβδομάδες πριν και για μερικές μετά την ημερομηνία διεξαγωγής εκτός αν συνέβαινε κάτι ιδιαίτερο, πχ. κάποια καλτ ή καρικατουρίστικη συμμετοχή και μετά σιγή. Επίσης οι χώρες που κέρδιζαν δεν αντιμετώπιζαν τον τίτλο ως εθνική επιτυχία, ούτε γκρέμιζαν τα τείχη για τους νικητές.

Όμως τα πράγματα σταδιακά απ’ τη δεκαετία του ’90 και κυρίως αυτή του 2000 άλλαξαν. Μετά τις ανατροπές στην Ανατολική Ευρώπη, πολλοί κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί ζήτησαν την είσοδο τους στην EBU. H EBU γιγαντώθηκε. Η «καθαρή» ποπ μουσική, που είχε μεγαλύτερη απεύθυνση στη δυτική Ευρώπη υποχώρησε προς χάριν ενός μίγματος έθνικ-σλαβικών-ποπ-ηλεκτρονικών ρυθμών σε διάφορους συνδυασμούς σε μια προσπάθεια να γίνει αρεστή σε μεγαλύτερο τηλεοπτικό κοινό. Κάπου εκεί άρχισαν ή μάλλον οξύνθηκαν τα παρατράγουδα. Η νίκη άρχισε να έχει μεγαλύτερη αξία. Οι ψηφοφορίες είτε από τις κρατικές επιτροπές είτε μέσω televoting έγιναν αντικείμενο χειραγώγησης. Το κάποτε γραφικό ελληνικό 12άρι στην Κύπρο και τούμπαλιν ή το λιγότερο αυτόματο 10άρι της Πορτογαλίας στην Ισπανία έγινε πλέον ομαδοποιημένη ψηφοφορία ανά γεωγραφική περιοχή και γλωσσική ή θρησκευτική συγγένεια. Σκανδιναβικός πόλος, Γιουγκοσλαβικός (με υποδιαιρέσεις) πόλος, Βαλτικός πόλος και πάει λέγοντας. Χώρες «μητέρες» (πχ. Ρωσία) και χώρες θυγατέρες (πχ. Λευκορωσία). Φήμες για χακάρισμα των τηλεφωνημάτων και ψήφους που δίνονται με «μη καλλιτεχνικά κριτήρια». Η Eurovision έγινε ένα πιο καλοδουλεμένο τηλεοπτικό προϊόν. Και όπου υπάρχει προϊόν, υπάρχουν και αγορές. Και όπου υπάρχει πολιτιστικό ή και «πολιτιστικό» προϊόν υπάρχει και ιδεολογία. Υπάρχει και κόσμος που πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί για το τι είναι τέχνη και τι είναι διασκέδαση. Και τι καλύτερο από ένα θέαμα που μπορεί να το παρακολουθήσει ο καθένας ένα Σάββατο βράδυ απ’ το σπίτι του.

Ναι, η Γιουροβίζιον δεν θα ξεκινήσει κανέναν 3^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, θα συμβάλει όμως, όπως μπορεί, στην ανακατωσούρα σε μια στιγμή σε μια δοσμένη περιοχή. Όπως πέρσι, που η Ουκρανία κατέβασε το τραγούδι «1944» που περιέγραφε δακρύβρεχτα τους διωγμούς των Τατάρων της Κριμαίας τη συγκεκριμένη χρονιά. «When soldiers are coming» ξεκινούσε, και όλοι εμείς μείναμε εμβρόντητοι για το πώς διέφυγε της προσοχής της κ. Τζαμάλα ότι κάτι άλλοι «soldiers» «came» στην Ουκρανία το ’41, το ‘42, το ’43. Αλλά αυτό θα ενέπιπτε στο καταστατικό της EBU περί «απαγόρευσης πολιτικών στίχων στη Eurovision».

Τζαμάλα, 1944 (ξεπλύματα του ναζισμού)

Είναι απορίας άξιον το πως η κατά τα’ άλλα «ευαίσθητη» στις πολιτικολογίες EBU επέτρεψε στο τραγούδι αυτό να διαγωνιστεί. Βέβαια, η απορία μας λύνεται αυτοδικαίως όταν αναλογιστούμε το πόσο στηρίζουν την ημιφασιστική, πραξικοπηματικά εγκατεστημένη κυβέρνηση του Κιέβου τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης (μέσα σ’ αυτά και τα κρατικά βλ. BBC κλπ). Μια κυβέρνηση που περιλαμβάνει από «δυτικότροπους» «ανεκτικούς», «πολυπολιτισμικούς» νεοφιλελεύθερους έως… δεξιότερους της Χρυσής Αυγής επαγγελματίες δολοφόνους). Είναι γνωστό επίσης το πόσο προμοταρίστηκαν από τα ίδια μέσα οι διάφορες «πορτοκαλί επαναστάσεις», πρόδρομοι των γεγονότων που βλέπουμε στην Ουκρανία.

Συμπληρωματικά αν και σε πολύ μικρότερο βαθμό από τα προαναφερθέντα, την πολιτική στάση της Eurovision καθορίζει και το τηλεοπτικό κοινό. Η εμφάνιση πχ. ανοιχτά gay ή τρανς καλλιτεχνών (πχ. Dana International, 1998) ή drag queen δρώμενων είναι συχνή στο διαγωνισμό. O θεσμός της Eurovision έχει μεγάλη απήχηση στην LGBT κοινότητα, μια κοινότητα που στο μεγαλύτερο μέρος της ποδηγετείται από δήθεν απολιτίκ, στην πραγματικότητα χίπστερ-νεοφιλελεύθερες συλλογικότητες όπως αυτές που διοργανώνουν το Pride (που εύστοχα έχει χαρακτηριστεί από αριστερούς ακτιβιστές της κοινότητας «φιλελέ πανηγυράκι»). Η Eurovision λοιπόν είναι άλλο ένα κομμάτι στο πάζλ, αυτό της πραγματικής ή υποτιθέμενης «υπεράσπισης» των δικαιωμάτων της LGBT κοινότητας από το θεσμό. Εκεί εδράζεται (πέραν των γεωπολιτικών συμφερόντων βέβαια, που είναι συντριπτικά καθοριστικότερα) και η δυσφορία της EBU καθώς και οι περιστασιακές απειλές προς τη Ρωσία για αποκλεισμό, με αφορμή έναν όντως αντιδημοκρατικό πρόσφατο νόμο του Πούτιν που τιμωρεί τη «δημόσια gay προπαγάνδα». Είναι χαρακτηριστικό ότι το φετινό σλόγκαν του διαγωνισμού είναι το «Celebrate Diversity» («Ας γιορτάσουμε τη διαφορετικότητα»), όχι γιατί τους ιθύνοντες της EBU τους έπιασε κάνας «πόνος» για τα δικαιώματα των μειονοτήτων, των μεταναστών και κάθε άλλης κοινωνικής ομάδας αλλά γιατί είναι ακόμα ένα ανώδυνο εμπορικής φύσεως σύνθημα, κάτι σαν το «Say no to Racism» της UEFA.

Αυτό είναι λοιπόν η Eurovision. Προϊόν-ξεπροϊόν, υποκουλτούρα-ξεϋποκουλτούρα, είναι όπως λένε και στην ορεινή Αρκαδία «Take it or leave it». Και επειδή εμείς εδώ στην Κατιούσα όπως έλεγε και ένα παλιό μότο «Πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε», το Σάββατο 13 του Μάη θα το ζήσουμε κι αυτό. Για να έχουμε να γράψουμε κάτι το Μάη του ’18, στα πρώτα γενέθλια του Περιοδικού Κατιούσα, που σας καλωσορίζει αυτές τις μέρες στην παρέα του.

Μέρος Β’: Οι Ελλάδες στις Γιουροβίζιονς

Ποιές ήταν όμως οι συμμετοχές της χώρας μας που ξεχώρισαν, όχι απαραίτητα για την καλλιτεχνική τους ποιότητα ή την βαθμολογική τους συγκομιδή; Ας κάνουμε μια επιλεκτική αναδρομή.

Η Ελλάδα λοιπόν, μπαίνει στο διαγωνισμό, εν μέσω καταρρέουσας δικτατορίας το 1974 με τη Μαρινέλλα, η οποία μας ενημερώνει για τη σπαρτιάτικη ολιγάρκειά της, που συνίσταται σε «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι της», σε μια αρχετυπική τσίφτικη, φίνα ντερμπεντέρικη συμμετοχή. Την επόμενη χρονιά, σε μια μορφή υποτιθέμενης σιωπηρής διαμαρτυρίας για την εισβολή στην Κύπρο, η Ελλάδα δε συμμετέχει. Η σιωπηρή διαμαρτυρία μετατρέπεται σε «θορυβώδη» το 1976 με τη Μαρίζα Κωχ και το τραγούδι «Παναγιά μου» που περιέχει όχι και τόσο υποσυνείδητα μηνύματα για την κατοχή της Κύπρου. Η κίνηση αυτή θα συνοδευτεί από αντιδράσεις και θα είναι ένας απ’ τους λόγους που η EBU αργότερα θα απαγορεύσει ή καλύτερα θα «απαγορεύσει» τη συμμετοχή τραγουδιών με «πολιτικό περιεχόμενο». Πρόκειται για έναν κανόνα που θα καταστρατηγηθεί δεκάδες φορές κατά το δοκούν, ανάλογα με το κλίμα και τις πολιτικές επιδιώξεις κάθε εποχής. Το 1977 η ΕΡΤ αποφασίζει να στείλει μια dream team νεοδημοκρατών (Πασχάλης, Μ. Τόλη κλπ.) μεταξύ των οποίων και ο οραματιστής συνθέτης/τραγουδιστής Ρόμπερτ Ουίλιαμς, γνωστός για το άσμα «Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η Θρησκεία, ζήτω η Νέα Δημοκρατία», οι οποίοι με το «Μάθημα Σολφέζ» καταλαμβάνουν την 5^η θέση. Το 1979 στην πρωτεύουσα τριών θρησκειών Ιερουσαλήμ, η Ελλάδα μέσω της Ελπίδας (που να σημειωθεί αποτελούσε το Νο1 νεανικό πόθο του πατέρα μου εκείνη την εποχή) μας συστήνει το Σωκράτη ως «πρώτο Χριστό» και «Σουπερστάρ», βασιζόμενη στο αντίστοιχο μιούζικαλ του Broadway για τον κανονικό Χριστό.

Ακολουθεί μια περίοδος αδιάφορων συμμετοχών μέχρι το 1985, όταν σε ένα ξέσπασμα βαθιάς, ντεμέκ «ψαγμένης», πασοκίλας, ο αξιοπρεπής κατά τ’ άλλα Τάκης Μπινιάρης μας ενημερώνει ότι «Θα μας χωρίζουν πάντα κάποιες διαφορές, αισθητικές ή ταξικές ή αν θέλεις κι άλλες», χωρίς όμως να μας διαφωτίζει για τη βασική αντίθεση ανάμεσα σε αυτόν και την καλή του. Τη σκυτάλη τα επόμενα χρόνια πήραν δύο «βαθιές» (αλά ελληνικά) ντίσκο συμμετοχές. Πρώτα το ’87, ο Θάνος Καλλίρης, χρόνια πριν αποφασίσει ως άλλος Ιαβέρης να δίνει συμβουλές σε οδηγούς λεωφορείων, συμβουλεύοντας τους να έχουν «το νου τους», εμφανίζεται με μια πλούσια ξανθιά κώμη, μίξη Joey Tempest και Simon Le Bon, και καταλαμβάνει τη 10^η θέση. Τον διαδέχεται, μετά από ένα επεισοδιακό εγχώριο τελικό η ευρέως άγνωστη Αφροδίτη Φρυδά η οποία δηλώνει ευθαρσώς ότι είναι «Κλόουν» συμπληρώνοντας «Χα-χα-χα-χα» για να υπερτονίσει την ιδιότητά της. Οι ευρωπαίοι κριτές βέβαια δεν γέλασαν, ούτε καν με μέτριο γέλιο, χαρίζοντάς μας τη 17^η θέση.

Τη μια μας παίζουν ροκ την άλλη τσιφτετέλι, παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη

Το 1991 η αλλαγή φρουράς στην κυβέρνηση κάνει αισθητή την παρουσία της και στο διαγωνισμό. Η Σοφία Βόσσου, φρέσκια από τις εμφανίσεις της στις προεκλογικές ομιλίες του Μητσοτάκη παίρνει το χρίσμα. Και εκπροσωπεί την Ελλάδα με το αξιοπρεπέστατο έως πολύ καλό τραγούδι-«εθνικό ύμνο» των Ελλήνων fans του θεσμού, την «Άνοιξη» η οποία πάντως βαθμολογικά τα πάει μέτρια (13^η). Την επόμενη χρονιά η ΕΡΤ στέλνει στη Σουηδία όπου διεξάγεται ο διαγωνισμός, την ερμηνεύτρια Κλεοπάτρα, η οποία φορώντας έναν (κάτι σαν) «Ήλιο της Βεργίνας» σε μέγεθος ταψιού, παρακάμπτει εντέχνως το «no politica» της EBU και περνάει το μήνυμα της «ελληνικότητας της Μακεδονίας» παίρνοντας μάλιστα και την 5^η θέση. Σε μια από τις επικότερες, από απόψεως ελληνολεβέντικης βλαχομπαρόκ απαλεψιάς συμμετοχές το ’93, η Καίτη Γαρμπή (σ.σ. το δικό μου παιδικό-εφηβικό σκίρτημα) «κλείνει το μαγαζί» με το «Ελλάδα χώρα του φωτός», ένα τραγούδι που αν στον ΕΟΤ είχαν χιούμορ θα μπορούσε να είναι το soundtrack της καμπάνιας του για 40 χρόνια.

Μετά από μια κακή συμμετοχή το ’98, τον αποκλεισμό του ’99 και την εθελούσια αυτοεξαίρεση το 2000 η εμφάνιση και η κατάταξη (ως 3^η) της Έλενας Παπαρίζου και των Antique δίνει νέα πνοή στη διοργάνωση. Η ΕΡΤ αδράχνει την ευκαιρία να κάνει το διαγωνισμό mainstream και οργανώνει έναν ευρύ ελληνικό τελικό με τη συμμετοχή τρανταχτών (και …ατράνταχτων) ονομάτων της ντόπιας λαϊκοπόπ σκηνής. Η απόπειρα καταλήγει σε φιάσκο όταν, την επομένη του ελληνικού τελικού ξεκίνησε ένα μπαράζ μαλλιοτραβηγμάτων σε μεσημεριανές εκπομπές και δελτία ειδήσεων με κατηγορίες για «στημένους διαγωνισμούς», «πλέι-μπακ» και «βόις-όβερ». Μετά απ’ αυτά ο νικητής Μιχάλης Ρακιτζής, με τη ντεμέκ «melodic trance» σύνθεσή του «τρώει άκυρο» στο Ταλίν της Εσθονίας, καταλαμβάνοντας την 27^η θέση. Την ίδια περίπου θέση (25^η) καταλαμβάνει, με λιγότερες εσωτερικές αναταράξεις, και η Μαντώ την επόμενη χρονιά. Η Ελλάδα όμως ποτέ δεν πεθαίνει. Το 2004 ο αποφασισμένος για όλα Σάκης Ρουβάς, έχοντας για όχημα το κατεξοχήν ελληνάδικο μπιτσομπαροειδές «Shake It» επιχειρεί την έφοδο στον ουρανό. Και θα το κατάφερνε αν η Ρουσλάνα με τους αγριανθρώπους της και ο Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς με μια τυπική βαλκανική σύνθεση δεν τον προσπερνούσαν στην κούρσα.

Η ισχυρή Ελλάδα του 2005 σε μία φωτό

Ο δρόμος όμως είχε χαραχτεί, οι συνθήκες είχαν ωριμάσει. Αρκούσε ένα φύσημα για την κατάληψη του οχυρού. Και το φύσημα αυτό ήρθε το 2005 με τη σύνθεση του Χρ. Δάντη (σ.σ. υπάρχει νομική διαμάχη για την πατρότητα του τραγουδιού) «My Number One» και την Έλενα Παπαρίζου που παίρνει φαλάγγι όλες τις άλλες συμμετοχές κατακτώντας τη νίκη και μαζί το συγχαρητήριο τηλεγράφημα του Κώστα Καραμανλή. Η Άννα Βίσση την επόμενη χρονιά, δεν μπόρεσε να «χτίσει» πάνω σ’ αυτό και κατετάγη 7^η. Φτάνουμε στο 2008 και στην τότε «εθνική» κόρη/αδερφή/σύζυγο (όπως το βλέπει κανείς) Καλομοίρα που μπαίνει αθόρυβα στην τριάδα ενώ το ’11 προηγήθηκε της συμμετοχής ένας πυρετός διαβουλεύσεων σχετικά με το αν η ΕΡΤ θα συμμετάσχει ή θα «πουλήσει τρέλα» του τύπου «δε συμμετέχουμε γιατί δε μπορούμε να κάνουμε περιττά έξοδα τη ώρα που ο λαός υφίσταται μνημόνια». Τελικά η ΕΡΤ αποφασίσει να αφήσει απούλητη (στοκ) την τρέλα και συμμετέχει με ένα ζεϊμπέκικο-ραπ τραγούδι που παραδόξως βγαίνει 7^ο.

Φτάνουμε στο σήμερα και στη Demy, που το Σάββατο 13 Μαΐου θα μας εκπροσωπήσει στην Ουκρανία με ένα ποπ κομμάτι που μπορεί να μην έχει κάτι το ιδιαίτερο αλλά τουλάχιστον δεν προσβάλλει. Να ευχηθούμε μια καλή εμφάνιση και καλή επιτυχία στην κοπέλα. Άλλωστε το 4^ο Μνημόνιο που θα ψηφιστεί, κακώς εχόντων των πραγμάτων λίγες μέρες αργότερα, χρειάζεται κάτι χωνευτικό για να χωνευτεί.

Και μια καλή θέση στη Γιουροβίζιον είναι η καλύτερη Σουρωτή για το τηλεοπτικό κοινό.

Καλύπτουν με θράσος την εργοδοτική ανταπεργία

Καλύπτουν με θράσος την εργοδοτική ανταπεργία

Σε νέα ψέματα καταφεύγει η κυβέρνηση, προκειμένου να συγκαλύψει το γεγονός ότι ανάμεσα στα άλλα αντεργατικά μέτρα που προβλέπει η συμφωνία με το κουαρτέτο, ετοιμάζεται να θεσμοθετήσει από την πίσω πόρτα και το «λοκ άουτ», δηλαδή την ανταπεργία. Προσπαθώντας να αποκρούσουν αυτόν τον αυταπόδεικτο ισχυρισμό, πηγές του υπουργείου Εργασίας ισχυρίζονταν χτες με άτυπη ενημέρωση ότι οι αλλαγές που προωθεί η συμφωνία είναι προς όφελος των εργαζομένων και όχι του εργοδότη! Θυμίζουμε ότι το «λοκ άουτ» συνίσταται στο «δικαίωμα» του εργοδότη, σε περίπτωση απεργίας, να αρνηθεί τις υπηρεσίες (άρα και να καταβάλει μισθό) των εργαζομένων που δεν δηλώνουν απεργοί. Για να το πετύχει αυτό και για να εκβιάσει το σταμάτημα μιας απεργίας, φέρνοντας ανοιχτά σε αντιπαράθεση τους απεργούς με όσους δεν κάνουν το βήμα να απεργήσουν, η εργοδοσία διεκδικεί να κλείνει το εργοστάσιο σε περίπτωση κήρυξης μιας απεργιακής κινητοποίησης. Στην πραγματικότητα, κάθε διευκόλυνση της εργοδοσίας να απαντήσει με «λοκ άουτ» συμπληρώνει τα υπόλοιπα μέτρα που σχεδιάζει η κυβέρνηση ενάντια στην απεργία, για λογαριασμό της εργοδοσίας.

***

Τι λέει το υπουργείο στο «non paper» που διένειμε χτες το απόγευμα; «Για όσους "βλέπουν" ανταπεργίες από το παράθυρο, υπενθυμίζουμε ότι στο νόμο 1264/82 απαγορεύεται ρητά η ανταπεργία και αυτό δεν αλλάζει. Αυτό που προβλέπεται στο νομοσχέδιο, το οποίο θα κατατεθεί τις επόμενες μέρες στη Βουλή, είναι η επίσπευση της εκδίκασης των διαφορών εργαζομένων και εργοδοτών, όταν οι εργοδότες, επικαλούμενοι απεργία στην επιχείρηση, δεν καταβάλλουν μισθούς σε εργαζόμενους που δεν απήργησαν. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ήδη οι εργαζόμενοι προσφεύγουν στη δικαιοσύνη για τη διεκδίκηση των δεδουλευμένων αποδοχών τους. Η καθιέρωση μιας σύντομης δικαστικής διαδικασίας για την επίλυση της σχετικής διαφοράς θα αποβεί σε όφελος των εργαζομένων, όσο και αν κάποιοι επιχειρούν να δημιουργήσουν αρνητικές εντυπώσεις». Οι επισημάνσεις που κάνει η κυβέρνηση για να υπερασπιστεί τη συμφωνία με το κουαρτέτο έχουν μεγάλη «ουρά». Και για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της κοροϊδίας που επιχειρείται σε βάρος των εργαζομένων, χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στο πόρισμα της «Επιτροπής των ειδικών» για τα Εργασιακά, που δημοσιοποιήθηκε τον περασμένο Οκτώβρη. Τις προτάσεις αυτού του πορίσματος ενσωματώνει τώρα η κυβέρνηση στη συμφωνία.

***

Το πόρισμα επιχειρηματολογούσε υπέρ του να μην υπάρξει νομική θεσμοθέτηση του «λοκ άουτ», όχι για να προστατευτούν οι εργαζόμενοι από την εργοδοτική επιθετικότητα, αλλά επειδή υπάρχει ήδη το νομικό πλαίσιο που επιτρέπει στον εργοδότη να μην πληρώνει όσους δεν απεργούν, εφαρμόζοντας στην πράξη την κήρυξη της ανταπεργίας. Ας δούμε τι έλεγε το πόρισμα: «Για τους εργοδότες δεν υπάρχει ανάγκη να ασκήσουν ένα "λοκ άουτ", λαμβάνοντας υπόψη τους περιορισμούς που υπάρχουν στο δικαίωμα της απεργίας (σ.σ. αφού εννιά στις δέκα κρίνονται έτσι κι αλλιώς παράνομες από τα δικαστήρια). Υπάρχει, ωστόσο, ένα επιπλέον πρόβλημα που σχετίζεται με τη θέση του εργοδότη στην περίπτωση μιας απεργίας, καθώς δεν διευκρινίζεται αν επιβαρύνεται να πληρώνει τους μισθούς σε μη απεργούς εργαζόμενους, αν αυτοί δεν μπορούν να συνεχίσουν να εργάζονται λόγω της απεργίας». Σε τέτοιες περιπτώσεις, αναφέρει το πόρισμα, «τα ελληνικά δικαστήρια αποδέχονται το δικαίωμα του εργοδότη να αρνηθεί τις υπηρεσίες των μη απεργών και να μην πληρώσει τους μισθούς τους, με βάση την αρχή της αντικειμενικής αδυναμίας».

***

Προς επίρρωση των παραπάνω, η επιτροπή παραθέτει και μια απόφαση του Εφετείου Πατρών, που επικαλείται το άρθρο 656 του Αστικού Κώδικα για να δικαιώσει έναν εργοδότη, ο οποίος αρνούνταν να πληρώσει τους μη απεργούς εργαζόμενους και καταγγέλθηκε ότι προβαίνει σε «λοκ άουτ». Σύμφωνα με το δικαστήριο, ο εργοδότης δικαιώνεται, αρκεί «να αποδείξει ότι η λειτουργία της επιχείρησης δεν είναι δυνατή, όχι για προσωπικούς λόγους, αλλά ως αποτέλεσμα της απεργίας ενός μέρους των εργαζομένων». Στην περίπτωση αυτή επιλαμβάνεται το άρθρο 656 του Αστικού Κώδικα. Ωστόσο, όπως επισημαίνεται, «η λύση αυτή δεν είναι αδιαμφισβήτητη» και για να ενισχυθεί το φιλοεργοδοτικό πλαίσιο, το πόρισμα συστήνει: «Ο Ελληνας νομοθέτης μπορεί να διευκρινίσει ότι ο εργοδότης έχει το δικαίωμα να μην πληρώσει μη απεργούς εργάτες, αν δεν μπορούν να συνεχίσουν να εργάζονται επειδή μια απεργία βρίσκεται σε εξέλιξη στην επιχείρηση ή στις εγκαταστάσεις της». Αυτή η θέση περνάει στη συμφωνία, κλείνοντας το μάτι στην εργοδοσία ότι η υπάρχουσα νομοθεσία, με τη σχετική «διευκρίνιση», μπορεί κάλλιστα να της αποδώσει «ισοδύναμα» αποτελέσματα με την επαναφορά της ανταπεργίας! Κι αυτό το υπουργείο προσπαθεί να το παρουσιάσει ως βελτίωση τάχα της νομοθεσίας υπέρ των εργαζομένων!

***

Αλλωστε, ακριβώς το ίδιο νόημα δίνει στο συγκεκριμένο ζήτημα και η επίτροπος Απασχόλησης, απαντώντας σε πρόσφατη Ερώτηση ευρωβουλευτή του ΚΚΕ. Συγκεκριμένα η Μ. Τίσεν έλεγε: «Η Επιτροπή κατανοεί ότι, παρόλο που στην Ελλάδα οι ανταπεργίες (λοκ άουτ) επισήμως απαγορεύονται, οι εργοδότες έχουν ήδη τη δυνατότητα να αρνηθούν τις υπηρεσίες μη απεργούντων εργαζομένων και να μην καταβάλλουν τις αμοιβές τους σε περίπτωση αντικειμενικής ανικανότητας εκτέλεσης εργασιών στην επιχείρηση λόγω της απεργίας. Το δικαίωμα αυτό αναπτύχθηκε στην ελληνική νομολογία βάσει συγκεκριμένης διάταξης του ελληνικού Αστικού Κώδικα. Η Επιτροπή θεωρεί ευπρόσδεκτες θετικές αλλαγές που θα βελτιώσουν τη σαφήνεια και θα συμβάλουν στη διασφάλιση της ομοιόμορφης ερμηνείας των συναφών κανόνων και της εφαρμογής των διαδικασιών». Ετσι, η αλλαγή της νομοθεσίας αναφορικά με το «λοκ άουτ» ή η «αποσαφήνισή» της (όπως αναφέρει το πόρισμα των «εμπειρογνωμόνων») μετατρέπεται στην πραγματικότητα σε όχημα για την παραπέρα υπονόμευση του δικαιώματος της απεργίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση σπρώχνουν από κοινού κυβέρνηση, κεφάλαιο και ΕΕ, επιχειρώντας να υπονομεύσουν βήμα - βήμα τη μέχρι τώρα, στην πραγματικότητα τυπική, απαγόρευση του «λοκ άουτ», έχοντας ήδη δώσει στην εργοδοσία επαρκή εργαλεία για να πετύχει ισοδύναμα αποτελέσματα προς όφελός της, και μόνο με την προσφυγή στα δικαστήρια.

Δεν εξαιρείται κανείς!

Δεν εξαιρείται κανείς!

«Μας πιάνει εμάς;». Το ερώτημα αυτό πλέον δεν υφίσταται για κανέναν κλάδο. Κι αυτό γιατί είναι καθαρό ότι από την καθολική επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου με το 4ο μνημόνιο δεν εξαιρείται κανείς. Το πακέτο μέτρων που θα συζητηθεί στη Βουλή την επόμενη βδομάδα, περιλαμβάνει «κοστούμι» για όλα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα.
Οι εργαζόμενοι θα δουν να παγιώνεται όλο το αντεργατικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια και να προστίθενται νέα μέτρα. Η απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων, η ουσιαστική κατάργηση της Κυριακής αργίας είναι από τα εμβληματικά στοιχεία της συμφωνίας, που δείχνουν ότι η ένταση της εκμετάλλευσης είναι δεδομένη. Θα δουν, επίσης, νέα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση, με ισχυροποίηση των όπλων της εργοδοσίας απέναντι στην απεργία.
Οι συνταξιούχοι, στο μεγάλο πετσόκομμα που έχουν δοκιμάσει από το 2011, θα δοκιμάσουν και νέο τσεκούρι μέχρι και 18% με την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς».
Οι φτωχοί αυτοαπασχολούμενοι, που καθημερινά έχουν το άγχος των τραπεζών, της Εφορίας, των ληξιπρόθεσμων χρεών κ.λπ., θα δουν νέα αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών από το 2018.
Ταυτόχρονα, η «επέκταση της φορολογικής βάσης» και η ένταση της «εισπραξιμότητας» από το κράτος, για τις οποίες «δεσμεύεται» η κυβέρνηση, σηματοδοτούν νέα αφαίμαξη από το εισόδημα των εργαζομένων. Σε αυτά προστίθενται οι περικοπές στα προνοιακά επιδόματα: ΕΚΑΣ, επίδομα ανεργίας και θέρμανσης, παροχές αναπηρίας κ.λπ., «εξορθολογίζονται», δηλαδή εξανεμίζονται.
Η καθολική αυτή επίθεση που σχεδιάζει η κυβέρνηση θα έχει και κερδισμένους. Αυτοί είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, τα μονοπώλια. Για να επιτευχθεί το περιβόητο «ελκυστικό επιχειρηματικό περιβάλλον», θα ματώσουν οι εργαζόμενοι. Το νέο πακέτο μέτρων προστίθεται στα προηγούμενα, επιβεβαιώνοντας ότι για να εξασφαλιστεί η καπιταλιστική ανάκαμψη, το «εξιτήριο» από την κρίση, όπως λέει η κυβέρνηση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, με τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Οτι πρέπει να συγκεντρωθεί η επιχειρηματική πίτα σε λιγότερα χέρια, με την εξόντωση των φτωχών αυτοαπασχολούμενων, καθώς, όπως λέει ο ΣΕΒ, ο αριθμός τους αποτελεί «ένδειξη υπανάπτυξης» της οικονομίας.
Βεβαίως, ο καθολικός χαρακτήρας της επίθεσης και η στόχευσή της δείχνουν και κάτι άλλο: Το πώς πρέπει να οργανωθεί η αγωνιστική εργατική - λαϊκή απάντηση, αλλά και πού πρέπει να κατευθυνθούν τα «βέλη» της.
Οτι είναι αναγκαίο να ενισχυθεί πιο αποφασιστικά η κοινή πάλη όσων πλήττονται από την αντιλαϊκή πολιτική, όσων βρίσκονται στην «αντίπερα όχθη» από αυτή του κεφαλαίου, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων: Των εργατών, των φτωχών αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, των παιδιών της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, των συνταξιούχων. Η κοινή πάλη με προσανατολισμό την αμφισβήτηση του πυρήνα των παλιών και νέων μέτρων, της στρατηγικής που υπηρετούν, είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στο «δεν βγαίνει τίποτα», στη μιζέρια και την απογοήτευση που καλλιεργείται στο λαό.
Κοινή πάλη, που πρέπει να ωριμάζει, να βαθαίνει, αποκτώντας τα χαρακτηριστικά της Κοινωνικής Συμμαχίας ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, σε κατεύθυνση σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τα μονοπώλια.
Η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και το κεφάλαιο πρέπει σήμερα να οργανωθεί όχι μόνο ενάντια στα νέα μέτρα, αλλά με επίκεντρο τη διεκδίκηση επιστροφής όλων των απωλειών των τελευταίων ετών, που η κυβέρνηση καλεί τους εργαζόμενους να τις ξεγράψουν για πάντα. Με τη διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών, στον αντίποδα του σημερινού δρόμου ανάπτυξης, που είναι φτιαγμένος για να ικανοποιεί τις ανάγκες μιας χούφτας καπιταλιστών. Με την ενίσχυση δηλαδή του αντικαπιταλιστικού - αντιμονοπωλιακού προσανατολισμού στην πάλη, που θα στοχεύει τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, θα ανοίγει το δρόμο για την ανατροπή τους.
Λιγότερο από μια βδομάδα έμεινε μέχρι τη μεγάλη απεργιακή αναμέτρηση. Η κυβέρνηση και η τάξη που υπηρετεί, με κάθε ευκαιρία δείχνουν την αποφασιστικότητά τους. Η εργατική - λαϊκή απάντηση, που πρέπει να δοθεί σε κάθε τόπο δουλειάς, μπορεί να σηματοδοτήσει το αναγκαίο «ως εδώ, περνάμε στην αντεπίθεση!»

Η νίκη των λαών

Αναδημοσίευση από Katiousa

Η 9η Μάη δεν είναι “η μέρα της Ευρώπης”, έτσι γενικά μιλώντας. Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ευρώπη δεν ήταν μία ενιαία κι αδιαίρετη έννοια, ούτε καν διαχωρισμένη με γεωγραφικά κριτήρια, αλλά σε ταξική βάση.

Η 9η Μάη είναι η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών και όχι των αστικών κρατών, που ενώθηκαν μεταπολεμικά σε μια λυκοσυμμαχία, με οξυμένους εσωτερικούς ανταγωνισμούς, αλλά ενιαία στόχευση ενάντια στον “εχθρό λαό”, οποιασδήποτε εθνικότητας.

Αν η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση ενδιαφέρεται για τις ιστορικές της ρίζες, δε θα τις βρει στο τσάκισμα της ναζιστικής μηχανής, αλλά στην άνθηση της τελευταίας. Στην εφιαλτική προοπτική ενός απέραντου εργασιακού γκέτο, με αιχμάλωτους πολέμου, πολίτες Β’ κατηγορίας, λαούς υπό κατοχή, διώξεις και ρατσισμό, που εξασφάλιζαν στους βιομήχανους πάμφθηνη εργατική δύναμη, σε μαζική κλίμακα. Ένα έργο που βλέπουμε να ξαναπαίζεται στις μέρες μας, σε άλλες συνθήκες, αλλά με παρόμοιους όρους.

Αν οι λαοί θέλουν να αποδράσουν από αυτόν τον εφιάλτη και να μη θυσιάζουν συνεχώς κατακτήσεις και δικαιώματα, μήπως και εξευμενίσουν το θεριό (όπως οι δυτικές χώρες “εξευμένιζαν” το Χίτλερ στο Μεσοπόλεμο), πρέπει να ξεφύγουν από το στημένο δίπολο: της “δημοκρατικής Ευρώπης” που (ανα)γεννά το φασισμό, και του φασίζοντα ευρωσκεπτικισμού, που “αντιμάχεται” τη σημερινή Ευρώπη.

Και (πρέπει) να αντλήσουν έμπνευση από το χαρακτήρα και τα μηνύματα της μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης, που δεν τσάκισε μόνο το φασισμό, αλλά χάρισε στους λαούς του κόσμου (του δυτικού συμπεριλαμβανομένου) το κοινωνικό κράτος και τη μεγαλύτερη περίοδο γενικής ευημερίας, που έχει καταγράψει η ιστορία μέχρι σήμερα.

-.-.-

Η κε του μπλοκ δεν έχει παρατήσει προφανώς το μπλοκ, αλλά ψάχνει να βρει κάπως το ρυθμό της, αυτές τις πρώτες μέρες. Και θα τα καταφέρει (δεν ξέρει πώς, αλλά) με κάποιον τρόπο.

Όσο για σήμερα το βράδυ, το δίλημμα είναι Θεοδωράκης ή Λοΐζος;

Κρεμλίνο...

ή Αλκυονίς...

To σακίδιο του μακαρθισμού

Ο κύριος Σταύρος Θεοδωράκης, δημοσιογράφος στο επάγγελμα μέχρι να γίνει επικεφαλής του Ποταμιού, αποφάσισε να γράψει ένα από τα πολλά «τιτιβίσματα» της ημέρας του. Έτσι, λοιπόν, δήλωσε, προχθές, στο twitter:

Στη συνέχεια επανήλθε με νέο «τιτίβισμα»: 

«Στο κρατικό κανάλι ισοπεδώνουν την υποψηφιότητα του Μακρόν και την παρουσιάζουν περίπου σαν την υποψηφιότητα της Λεπέν».

Επίσης, σε συνέντευξη του στον ΣΚΑΪ, την ίδια μέρα, υποστήριξε:

«Πριν έρθω σε εσάς έκανα ζάπινγκ στο γραφείο μου κι έπεσα πάνω στην ΕΡΤ. Ντράπηκα για τα σχόλια του δημοσιογράφου. Προσέξτε, είμαι δημοσιογράφος και τα έχω ξεχωρίσει στο μυαλό μου τα πράγματα. Ένα σχολιαστής μπορεί λέει ό, τι θέλει (…) Ένας που παρουσιάζει ένα δελτίο ειδήσεων πρέπει να είναι μετρημένος, ειδικά όταν παρουσιάζει ένα κρατικό δελτίο ειδήσεων.

 Άκουγα, λοιπόν, στην έκτακτη εκπομπή της ΕΡΤ, πριν από λίγο, ότι στη Γαλλία είχαμε δύο πολύ κακούς υποψηφίους και τελικά – τι να κάνει ο κόσμος – επέλεξε τον εκπρόσωπο των τραπεζών (…)

Δεν μπορεί ένας άνθρωπος που πληρώνεται από το ελληνικό δημόσιο, την ημέρα που η Ευρώπη, ο κόσμος όλος, πανηγυρίζει την επιτυχία του Μακρόν να λέει την επιχειρηματολογία των φασιστών. Γιατί αυτή είναι η επιχειρηματολογία των φασιστών, ότι η Λεπέν και ο Μακρόν είναι περίπου το ίδιο και επιλέξανε τον Μακρόν επειδή είχε περισσότερα λεφτά από τις τράπεζες». (βίντεο με το απόσπασμα εδώ)

Η παρουσιάστρια της εκπομπής του ΣΚΑΪ, Άννα Μπουσδούκου, είπε ότι δεν γνώριζε το περιστατικό και πρόσθεσε πως δεν γνώριζε, καν, σε ποιον δημοσιογράφο της ΕΡΤ αναφερόταν ο κύριος Σταύρος Θεοδωράκης. Τι σχολίασε ο πρόεδρος του Ποταμιού; Θαυμάστε:

«Ούτε εγώ γνωρίζω σε ποιον αναφέρομαι, γιατί έβλεπα την εικόνα του Μακρόν, δεν έβλεπα το πρόσωπό του».

Ανακοίνωση (εδώ) για το θέμα (;), την ίδια μέρα, έβγαλε και η Νέα Δημοκρατία, η οποία επαναλάμβανε το σενάριο και την επιχειρηματολογία του κυρίου Σταύρου Θεοδωράκη:

«Οι πολιτικές αθλιότητες της Ε.Ρ.Τ. συνεχίζονται.  Σήμερα, προσπάθησαν να εξισώσουν το νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Γαλλίας κ. Μακρόν με την επικεφαλής των ακραίων εθνικιστών και πολέμια της Ε.Ε. κυρία Λεπέν.

Το έκανε δημοσιογράφος της Δημόσιας Τηλεόρασης στην εκπομπή “10 στην ενημέρωση” λέγοντας ότι “μεταξύ των δύο πολύ κακών υποψηφίων, επικράτησε ο λίγο χειρότερος, ο εκπρόσωπος των τραπεζών και του συστήματος”. Εάν ακολουθούν το παράδειγμα του κ. Μελανσόν, ας καταλάβουν επιτέλους ότι πλανώνται».

Το πρώτο – που αποδεικνύεται εύκολα – είναι πως ο κύριος Σταύρος Θεοδωράκης και η Νέα Δημοκρατία είπαν ψέματα. Το απόσπασμα που επικαλούνται μπορεί να το βρει κανείς. Το παραθέτει και ο ίδιος ο δημοσιογράφος, ο συνάδελφος Νίκος Αγγελίδης, για τον οποίον «ντράπηκε» ο επικεφαλής του Ποταμιού.

Συγκεκριμένα στο βίντεο (εδώ) και στο χρόνο 25.20 ο Νίκος Αγγελίδης είπε:

«Είναι πολλοί που λένε ότι μεταξύ δυο πολύ κακών υποψηφίων, επικράτησε ο λίγο χειρότερος πάντως… Ο εκπρόσωπος των τραπεζών και του συστήματος, απέναντι στην ακροδεξιά και νεοφασίζουσα υποψήφια».

Ολόκληρη την απάντηση του, όπου παραθέτει και τις σχετικές ανακοινώσεις της διοίκησης της ΕΡΤ και της ΠΟΣΠΕΡΤ, μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Από εδώ και πέρα, αφού παρουσιάσαμε τα κατορθώματα του κυρίου Σταύρου Θεοδωράκη και της Νέας Δημοκρατίας, θα σημειώσουμε ορισμένα απλά πράγματα που προκύπτουν από την κοινή λογική, τη στοιχειώδη γνώση της Ιστορίας και τη μνήμη:

α) Ο κύριος Σταύρος Θεοδωράκης, παρότι δημοσιογράφος, δεν τήρησε ούτε τους στοιχειώδεις κανόνες της δημοσιογραφίας πριν εξαπολύσει την επίθεση του. Δεν διασταύρωσε τίποτα κι έμεινε στο «ζάπινγκ» που έκανε πριν πάει στην εκπομπή του ΣΚΑΪ. Δεν μπήκε, καν, στη διαδικασία να μάθει σε ποιον δημοσιογράφο αναφέρεται. Το άκουσε «στο περίπου» και εμφανίστηκε σαν αντιφασίστας υπερασπιστής του Μακρόν. Τα ίδια ισχύουν και για τη Νέα Δημοκρατία, η οποία, παρόλο που προσδιόρισε και την εκπομπή της ΕΡΤ, δεν φρόντισε να μάθει κάτι παραπάνω. Πρόκειται για τυπική και κραυγαλέα έκφραση τόσο της δημοσιογραφίας του «περίπου» όσο και της πολιτικής του «περίπου» από τον κύριο Θεοδωράκη.

β) Ξεκαθαρίζουμε, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις, ότι καμία διάθεση δεν έχουμε να παρουσιάσουμε την ΕΡΤ ως «αγία» της ενημέρωσης. Τέτοιες εξυπναδίτσες επάνω μας δεν κολλάνε. Η άποψη που έχουμε για την ΕΡΤ – στην οποία είχε ρίξει «μαύρο» ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς (για να μην ξεχνιόμαστε) – είναι πως μπορεί κανείς να βρει παραδείγματα εξόφθαλμης υπεράσπισης και στήριξης των κυβερνητικών επιλογών, πριν με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, σήμερα με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Ωστόσο, μπορούμε ακόμα να ξεχωρίζουμε πότε μια εκπομπή είναι έκτακτο δελτίο, όπως ψευδώς ισχυρίστηκε ο κύριος Θεοδωράκης, και πότε δεν είναι… Σε μια εκπομπή ο κάθε δημοσιογράφος έχει το δικαίωμα (ή θα έπρεπε να το έχει) να διατυπώνει την άποψη του – αρέσει δεν αρέσει στον κύριο Θεοδωράκη.

γ) Ας ασχοληθούμε με τους λάτρεις της δημοσιογραφικής ελευθερίας. Αυτούς που τρεις φορές την ήμερα κάνουν γαργάρες με αντιμυκητιοκτόνα της γνωστής μάρκας «απεταξάμην» την Βόρεια  Κορέα, τις παραφυάδες του σταλινισμού κ.ο.κ. Κάτι τέτοιοι φαίνεται πως κρατούν τις υψηλές τους αξίες μόνο για τους «πρωταγωνιστές». Θυμίζουμε ότι στους  «Πρωταγωνιστές» (στο Mega, στην εκπομπή του κυρίου Θεοδωράκη πριν γίνει επικεφαλής του Ποταμιού και πολιτευθεί) είδαμε τον ελεύθερο δημοσιογράφο να παίρνει συνέντευξη από τον αρχιναζί Νίκο Μιχαλολιάκο (Μάιος 2012, ενόψει των εκλογών του Ιουνίου).

Μάλιστα, μέσα στη φιλαλήθεια των δηλώσεων Μιχαλολιάκου, ο οποίος έλεγε ότι δεν είναι ναζιστής, ότι δεν είναι φασίστας και άλλα τέτοια ωραία, για να είναι πιο ατμοσφαιρικό το σκηνικό, παρακολουθούσαμε τον κύριο Θεοδωράκη να πίνει κι αυτός το …τσαγάκι του, όπως και ο ναζί συνομιλητής του, από την κούπα που έγραφε πάνω «Μέχρι τη νίκη». Πρόκειται για παράφραση του γνωστού ναζιστικού συνθήματος «Sieg Heil!». Εδώ είναι αυτό που λέγαμε για τη στοιχειώδη γνώση της Ιστορίας. Το ποτηράκι αυτό, που έγραφε «Μέχρι τη νίκη» δεν ήταν από κάποια καφετέρια  ή κάποιον φιλοτελικό όμιλο… Κι αυτό ήταν το λιγότερο που συνέβη σε εκείνη τη συνέντευξη (ολόκληρη μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ και να βγάλετε τα συμπεράσματα σας).  

Το σκεπτικό του Θεοδωράκη – ότι είναι διακινητής του φασισμού όποιος δημοσιογράφος κάνει κριτική στον Μακρόν – νομιμοποιεί ή όχι κάποιον να ισχυριστεί ότι εκείνη η συνέντευξη του Μιχαλολιάκου ήταν ξέπλυμα του ναζισμού; Ρωτάμε… 

δ) Ο ίδιος δημοσιογράφος και νυν επικεφαλής κόμματος που τώρα γίνεται πυρ και μανία με όποιον δημοσιογράφο εκφράζει άποψη – την οποία επειδή δεν του αρέσει τη βαφτίζει «φασιστική» (!) – κατείχε  ιστοσελίδα. Ήταν εκεί στο protagon.gr που στις 28/4/2010 και ώρα 10:20:31 π.μ (πέντε μέρες πριν ψηφιστεί το μνημόνιο) δημοσιεύθηκε το παρακάτω κείμενο:

«Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μια κυβέρνηση σαν εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν «εκτός» ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς (…). Στο Βέλγιο πριν μερικά χρόνια μια τέτοια κυβέρνηση συνασπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα (…)»

Αλήθεια, ο αλλεργικός στο φασισμό και ιδιοκτήτης τότε του protagon.gr, κύριος Θεοδωράκης, θυμάται κάτι;  Τότε ο δημοκράτης δεν «ντράπηκε», όπως «ντράπηκε» – σύμφωνα με τη δήλωση του – για τα σχόλια του δημοσιογράφου στην ΕΡΤ;

***

Όλα αυτά τα θυμηθήκαμε συγκινημένοι και από τον «εξαγριωμένο» αντιφασισμό και από τις «ευαίσθητες» δημοκρατικές χορδές του Σταύρου Θεοδωράκη. Ο επικεφαλής του Ποταμιού, μαζί με τις ομορφιές που περιγράψαμε παραπάνω, εξέφρασε και μια πολιτική επιχειρηματολογία. Ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, πως «δεν μπορεί ένας άνθρωπος που πληρώνεται από το ελληνικό δημόσιο, την ημέρα που η Ευρώπη, ο κόσμος όλος, πανηγυρίζει την επιτυχία του Μακρόν να λέει την επιχειρηματολογία των φασιστών». Μωρέ, τι μας λες;

Πρώτον: Δηλαδή όποιος δεν είναι με τον Μακρόν είναι φασίστας; Δεν κουνάς λίγο το κεφάλι σου, παιδάκι μου!

Δεύτερον: Επειδή πανηγυρίζει «όλη η Ευρώπη» με τη νίκη του Μακρόν εμείς θα πρέπει να χαιρόμαστε ή να σκεφτόμαστε (τουλάχιστον) για το τι είδους Ευρώπη είναι αυτή για την οποία πανηγυρίζουν κάποιοι σαν τον Θεοδωράκη;

Τρίτον: Την ώρα που πανηγυρίζει η Ευρώπη των Θεοδωράκηδων σημαίνει ότι απαγορεύεται το δικαίωμα – στον οποιονδήποτε και όπου και αν δουλεύει, σε δημόσια και ιδιωτικό τομέα – να μην συμμετέχει κάποιος στα πανηγύρια;

Τέταρτον: Την άποψη ότι ο Μακρόν και η Λεπέν εκπροσωπούν τα δύο κακά της μοίρας μας ποιον φασίστα άκουσε ο Θεοδωράκης να τη διατυπώνει; Οι φασίστες αυτό που λέγανε ήταν πως η Λεπέν είναι «καλύτερη» και όχι «ίδια» με τον Μακρόν. Μόνο κάποιοι «αντιφασίστες» της πλάκας θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι είναι φασίστας (!!!) όποιος στέκεται απέναντι στην Λεπέν αλλά και δεν χειροκροτάει, παράλληλα, τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό των Μακρόν που ανοίγουν το δρόμο στις Λεπέν!

Πέμπτον: Ο κύριος Θεοδωράκης και τα παρακολουθήματα του στη Νέα Δημοκρατία είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουν να κλείνουν σε όλες τις πτώσεις κατάρες εναντίον του σταλινισμού, του αυταρχισμού κλπ κλπ, την ώρα ακριβώς που θα ποζάρουν σαν αντιφασίστες, ενώ θα εκτοξεύουν τη φασίζουσα  λογική τους κρυμμένη πίσω από την μπούργκα του δημοκράτη. Αυτά είναι παλιά κόλπα από την εποχή του μακαρθισμού, που τώρα κυκλοφορεί και σε (πολιτικά) σακίδια

Ουκρανία: Φασιστικές επιθέσεις στις εκδηλώσεις για την 9η Μάη (videos)

Από την χθεσινή πορεία του "αθάνατου συντάγματος" στο Κίεβο

Παρά τη βία και την προκλητική συμπεριφορά των ακραίων εθνικιστών, χιλιάδες Ουκρανοί βγήκαν στους δρόμους για να διεξάγουν τις πορείες του "αθάνατου συντάγματος" και άλλες εκδηλώσεις για την 72η επέτειο της σοβιετικής νίκης επί της Ναζιστικής Γερμανίας.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του υπουργείου Εσωτερικών της Ουκρανίας Άρτεμ Σεφτσένκο, περίπου 600.000 πολίτες συμμετείχαν στις εορταστικές εκδηλώσεις στην Ουκρανία.

"Ήταν μια δύσκολη μέρα για τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου", δήλωσε ο Σεφτσένκο στο τηλεοπτικό κανάλι 112 Ουκρανία. "Αλλά σε γενικές γραμμές, η επιβολή του νόμου αντιμετώπισε τις προκλήσεις αυτές, από τις οποίες υπήρχαν πολλές, όπως πάντα, σε αυτήν την ημερομηνία της 9ης Μαΐου, που και φέτος επίσης ήταν πολλές"

Οι διοργανωτές των εκδηλώσεων αναγκάστηκαν να τις μετονομάσουν  για να αποφύγουν τα προβλήματα με τις ουκρανικές αρχές, καθώς το να τιμά κανείς τα επιτεύγματα της Σοβιετικής Ένωσης ή να επικρίνει τους  συνεργάτες των ναζί, εθνικιστές ένοπλους, με οποιονδήποτε τρόπο, είναι ποινικό αδίκημα εκεί.

Έτσι η παρέλαση του "αθάνατου συντάγματος" στο Κίεβο μετονομάστηκε σε "Κανείς δεν έχει ξεχαστεί, τίποτα δεν ξεχνιέται", ενώ στην περιοχή του Ντνιεπροπετρόβσκ, τα γεγονότα ονομάζονταν "Μάρτιος της Νίκης".

Οι διοργανωτές της πορείας του Κιέβου ισχυρίστηκαν ότι συμμετείχαν 20.000 άνθρωποι, αν και η αστυνομία αριθμούσε μόνο 3.000. Τα κύρια συνθήματα ήταν "ο φασισμός δεν θα περάσει!" Και "Σας ευχαριστούμε παππού για τη νίκη σας!"

Όταν η πομπή πέρασε από τα γραφεία της Οργάνωσης Ουκρανικών Εθνικιστών(OUN), οι ακροδεξιoί τραμπούκοι έριξαν μπουκάλια, αυγά, πατάτες, βόμβες καπνού και σάκους βαφής, τραυματίζοντας έναν αστυνομικό. Στη συνέχεια η αστυνομία συνέλαβε 24 από αυτούς.

 Οι φασίστες προβοκάτορες προσπάθησαν τότε να εμποδίσουν την πομπή να εισέλθει στο Πάρκο "της Αιώνιας Δόξας". Αν και η αστυνομία κατόρθωσε να ανοίξει το δρόμο, ξέσπασαν πολλές συμπλοκές μεταξύ των διαδηλωτών και των φασιστών που συνέχισαν να φωνάζουν συνθήματα από τον Τάφο του Άγνωστου Στρατιώτη.
 
Η αστυνομία δεν εισάκουσε τις εκκλήσεις των βετεράνων για να αποκαταστήσει την τάξη και να εγγυηθεί την ασφαλή μετάβαση στο μνημείο.
Ορισμένοι διαδηλωτές αντιμετώπισαν επίσης προβλήματα με την αστυνομία, αφού δεν τους επιτράπηκε να ξεδιπλώσουν την "σημαία της νίκης", καθώς θεωρείται κομμουνιστικό σύμβολο και ένας άντρας συνελήφθη επίσης για για την κατοχή μιας σημαίας με τα χρώματα της "κορδέλας του Αγίου Γεωργίου". Μερικοί βετεράνοι που έφεραν την κορδέλα είχαν επίσης απομακρυνθεί, αν και δεν συνελλήφθησαν τελικά.
 
Στην Οδησσό, οι συμμετέχοντες κράτησαν εικόνες όχι μόνο των συγγενών τους που πολέμησαν στο Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και των θυμάτων της πυρκαγιάς του Μέγαρου των Εργατικών Συνδικάτων του 2014, στην οποία περίπου 50 άνθρωποι σκοτώθηκαν από εθνικιστές εξτρεμιστές.
Στην πορεία της Οδησσού, τα συνθήματα που κυριάρχησαν ήταν "Οδησσός - Πόλη ήρωας!" Και "Έξω οι Μπαντεριστές από την Οδησσό!" (Αναφερόμενο στον εθνικιστική ηγέτη της εποχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Stepan Bandera) , ενώ ακούστηκαν και σοβιετικά τραγούδια.

Αργότερα,δημιουργήθηκε ένταση ανάμεσα στους διαδηλωτές , την αστυνομία και τους εθνικιστές, αφού ένας πρώην ηγέτης της ναζιστικής γρούπας του "Δεξιού τομέα", ο Σεργκέι Στέρνενκο, επέδειξε μια εικόνα του διοικητή του UPA Roman Shukhevych που προκάλεσε ορισμένους από τους διαδηλωτές.

Η αστυνομία παρενέβη και χώρισε τις δύο πλευρές, αν και οι εθνικιστές συνέχισαν να φωνάζουν τα συνθήματά τους. Δεκατρείς άνθρωποι συνελήφθησαν για ατασθαλείς συμπεριφορές, μαζί με άλλους δεκαπέντε για τη μεταφορά σοβιετικών και κομμουνιστικών συμβόλων.

Η βία ξέσπασε επίσης σε άλλες περιοχές της χώρας. Στο Ντνιεπροπετρόβσκ, έξι αστυνομικοί και οκτώ πολίτες τραυματίστηκαν σε αντιπαραθέσεις.

Συνολικά, περισσότεροι από 50 άνθρωποι συνελήφθησαν στην Ουκρανία, ενώ δεκαπέντε ακτιβιστές και οκτώ αστυνομικοί τραυματίστηκαν, σύμφωνα με την αστυνομία.
 

Δεν υπήρξαν οστώσο περιστατικά που αναφέρθηκαν στη Δυτική Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Lvov, Zhytomyr, Khmelnytsky, Rovne και Uzhgorod όπου επίσης πραγματοποιήθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις.

Η οπτική της εποχής του Β'ΠΠ και της σοβιετικής περιόδου, εξακολουθεί να αποτελεί ζήτημα για την Ουκρανία.
Οι ένοπλες ομάδες όπως το OUN και η UPA δοξάζονται πλέον, ιδιαίτερα στη Δυτική Ουκρανία, ως εθνικοί απελευθερωτές κατά της "σοβιετικής καταπίεσης", παρά τη συνεργασία τους με τους Ναζί και την εθνοκάθαρση δεκάδων χιλιάδων Πολωνών και Εβραίων σε περιοχές υπό τον έλεγχό τους.

Σήμερα, ο,τιδήποτε θεωρείται ότι ενδεχομένως δοξάζει τη Σοβιετική Ένωση απαγορεύεται. Ο Πρόεδρος Πέτρο Πόροσνενκο παρουσιάζοντας μια θολή εικόνα για την πορεία του "Αθάνατου Συντάγματος", υποστήριξε πως χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για τη "Ρωσική επέκταση σε γειτονικές χώρες".

Πηγή: RT*

*(μετάφραση-απόδοση δική μας)

Αυτά είναι τα 140 προαπαιτούμενα του νέου Μνημονίου-Ξεσηκωμός για να μην περάσουν τα μέτρα του μνημονίου κυβέρνησης - ΕΕ - μονοπωλίων

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ  17 ΜΑΗ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
ΣΤΟ ΣΑΡΟΚΟ 10πμ

Δείτε τους πίνακες: