Το σκάνδαλο και το ΣΚΑΝΔΑΛΟ

Προσωπικά δεδομένα 533 εκατομμυρίων χρηστών του Facebook από 106 χώρες (ανάμεσά τους και 600.000 Ελλήνων) διέρρευσε άγνωστος χάκερ το περασμένο Σάββατο. Τα δεδομένα που βρέθηκαν σε κοινή θέα περιλαμβάνουν το πλήρες ονοματεπώνυμο των χρηστών, τους αριθμούς τηλεφώνου (που το Facebook απαιτεί από τους χρήστες του), τοποθεσίες, ημερομηνίες γενεθλίων, βιογραφικά, αν βρίσκονται σε σχέση και το άτομο με το οποίο έχουν σχέση και σε αρκετές περιπτώσεις και διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Τα δεδομένα είχαν διαρρεύσει το 2019, εξαιτίας ευπάθειας του λογισμικού του Facebook, που εκμεταλλεύθηκε ο χάκερ, αλλά η εταιρεία του πολυδισεκατομμυριούχου Ζούκερμπεργκ δεν είχε ανακοινώσει τίποτα σχετικά. Τα δεδομένα αυτά αξιοποιήθηκαν σε κλειστό κύκλο τη διετία από την απόκτησή τους μέχρι σήμερα (τον Γενάρη διαφημιζόταν σε κύκλους των χάκερ η δυνατότητα απόκτησης εκατοντάδων εκατομμυρίων αριθμών τηλεφώνου χρηστών του Facebook έναντι αμοιβής), αλλά τώρα πια έγιναν κοινό κτήμα καθενός ενδιαφερόμενου...

***

Οι πληροφορίες που διέρρευσαν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πραγματοποίηση κακόβουλων ενεργειών βασισμένων στην «κοινωνική μηχανική» (ξεγέλασμα του θύματος αξιοποιώντας πληροφορίες που προκαλούν την εμπιστοσύνη του), αλλά και διαφόρων ειδών απατών (για τις οποίες θα φαίνεται υπεύθυνος εκείνος του οποίου τα προσωπικά δεδομένα χρησιμοποιήθηκαν για την απάτη), για επιθέσεις παραβίασης της ασφάλειας του υπολογιστή του θύματος (π.χ. αξιοποίηση της ημερομηνίας γενεθλίων, της ονομασίας τοποθεσιών ή ατόμων με στενή σύνδεση μαζί του) και φυσικά για την προώθηση στοχευμένων ή γενικού ακροατηρίου διαφημιστικών υλικών.

***

Δεν είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτονται σκάνδαλα του Facebook: Το 2012 αποκαλύφθηκε ότι πραγματοποιούσε ψυχολογικά τεστ σε 70.000 χρήστες του χωρίς να τους έχει ενημερώσει. Το 2016, εκτός από την αποκάλυψη λογοκρισίας (αφαίρεση φωτογραφίας - συμβόλου του πολέμου του Βιετνάμ και διαμαρτυριών για αγωγό πετρελαίου στις ΗΠΑ), κατηγορήθηκε για προώθηση ψεύτικων ειδήσεων, σχετικά με τον προεκλογικό αγώνα στις ΗΠΑ. Το 2018 «έσκασε» το σκάνδαλο «Cambridge Analytica», στο οποίο η ομώνυμη εταιρεία απέκτησε πρόσβαση σε δεδομένα εκατομμυρίων χρηστών του Facebook και τα χρησιμοποίησε για πολιτική στόχευση στις εκλογές του 2016. Την ίδια χρονιά αποκαλύφθηκε η συμφωνία παράδοσης δεδομένων χρηστών σε άλλα μονοπώλια («Apple», «Amazon», «Microsoft», «Blackberry»), η διαρροή των προφίλ 30 εκατομμυρίων χρηστών του Facebook και η πρόσβαση προγραμματιστών σε 6,8 εκατ. φωτογραφίες χρηστών. Τον Νοέμβρη του 2019 αποκαλύφθηκε εσωτερικό έγγραφο του μονοπωλίου, με αναφορές σε τρόπους εντοπισμού της τοποθεσίας χρηστών με κινητά Android, χρέωσης των προγραμματιστών για δεδομένα χρηστών κ.ά.

***

Αν η απώλεια από απροσεξία προσωπικών δεδομένων μισού δισεκατομμυρίου χρηστών της διαδικτυακής εφαρμογής κάποιου μονοπωλίου (όπως το Facebook) αποτελεί σκάνδαλο ...ακόμα μεγαλύτερο σκάνδαλο, που δεν πρέπει να μείνει έξω από το κάδρο, αποτελεί η δημιουργία, η εμπορική αξιοποίηση έναντι κερδών δισεκατομμυρίων δολαρίων και η οποτεδήποτε ζητηθεί παράδοση στους μηχανισμούς του κράτους πλήρους κοινωνικού, ψυχολογικού και πολιτικού προφίλ του κάθε χρήστη της. Αυτή η σε βάρος του πολλαπλή χρήση των πληροφοριών, που δίνει με τη συγκατάθεσή του και των άλλων, που προκύπτουν από επεξεργασία φαινομενικά ασήμαντων και ασύνδετων μεταξύ τους δεδομένων, αρχίζει από τη στιγμή που ανοίξει κανείς λογαριασμό σε κάποιο ΜΚΔ και αρχίσει να το «ταΐζει» με αυτά που απαιτούνται, ώστε να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες που παρέχει η πλατφόρμα.

Το ίδιο μεγάλο σκάνδαλο είναι η χειραγώγηση της συνείδησης των χρηστών των ΜΚΔ με την απόκρυψη ή τη λογοκρισία (εγκεκριμένη και με Οδηγία της ΕΕ), με την υποβάθμιση σημαντικών και την προβολή ασήμαντων ή παραπλανητικών πληροφοριών, την παρουσίαση της όψης της πραγματικότητας που βολεύει τον καπιταλισμό ή κάποια μερίδα του κεφαλαίου στο πλαίσιο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Την απάντηση σε αυτά τα πολύ μεγαλύτερα σκάνδαλα μπορεί να δώσει μόνο ο λαός, η νεολαία, αναζητώντας την επικοινωνία εκεί που πραγματικά συμβαίνει, στην καθημερινή επαφή με τον συνάδελφο, τον συμμαθητή - συμφοιτητή, τον γείτονα, το οικογενειακό περιβάλλον, στον κοινό αγώνα για έναν κόσμο όπου τα θαυμαστά προϊόντα της χειρωνακτικής και πνευματικής δουλειάς του ανθρώπου θα τεθούν στην υπηρεσία όλων και θα πάψουν να αποτελούν εργαλεία κερδοφορίας, ελέγχου και καθυπόταξης από τη μεριά των εκμεταλλευτών.

Πέρυσι τέτοια μέρα..

.

Πέρυσι τέτοια μέρα, στην Ελλάδα ανακοινώνονταν 20 νέα κρούσματα κορονοϊού και οι διασωληνωμένοι ήταν 90 πανελλαδικά. Οι νεκροί ήταν συνολικά 79 από την αρχή της πανδημίας και τα καταγεγραμμένα κρούσματα 1.775.

Στη χώρα υπήρχε καθολικό lockdown και η κυβέρνηση διαβεβαίωνε ότι «το σύστημα Υγείας λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα πλήρως και με επάρκεια». Αυτή ήταν η απάντηση του υφυπουργού Υγείας σε ερώτηση του «Ριζοσπάστη» μια μέρα πριν, στην καθιερωμένη ενημέρωση για την πορεία της πανδημίας...

Οι υγειονομικοί όμως είχαν άλλη γνώμη, ζώντας από πρώτο χέρι την κατάσταση στο δημόσιο σύστημα Υγείας. Τα μέσα προστασίας ήταν ελλειμματικά, το προσωπικό ανεπαρκές, ο κίνδυνος διασποράς στα νοσοκομεία μεγάλος, οι εφημερίες εξαντλητικές, οι υποδομές εντελώς αναντίστοιχες με τους κινδύνους και τις απαιτήσεις μιας πανδημίας που μόλις τότε έδειχνε τα δόντια της στην Ελλάδα.

Πρόληψη δεν υπήρχε, ούτε ένα ανεπτυγμένο σύστημα επιδημιολογικής παρατήρησης και καταγραφής. Οι εικόνες από το Μπέργκαμο της γειτονικής Ιταλίας δεν επέτρεπαν κανέναν εφησυχασμό για την κατάσταση στο δημόσιο σύστημα Υγείας και για το «έμφραγμα» στα νοσοκομεία που καραδοκούσε.

Η μέρα δράσης για την Υγεία όπου καλούσαν για τις 7 Απρίλη 2020 τα σωματεία των εργαζομένων στα νοσοκομεία, με τη στήριξη και την αλληλεγγύη δεκάδων σωματείων και φορέων πανελλαδικά, ήταν ένα αγωνιστικό ξέσπασμα, μια κραυγή αγωνίας και προπάντων ένα ηχηρό μήνυμα διεκδίκησης, με μεγάλη απήχηση στους υγειονομικούς, στους εργαζόμενους και συνολικά στο λαό.

Το σύνθημα «κάτω από τη μάσκα έχουμε φωνή» έσπασε τη σιωπή που προσπαθούσε να επιβάλει η κυβέρνηση, κουνώντας το δάχτυλο της «ατομικής ευθύνης», αξιοποιώντας και τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, που έλεγε ότι «θα λογαριαστούμε μετά», καλλιεργώντας κλίμα ...εθνικής πανστρατιάς στη διαχείριση της πανδημίας, χωρίς κανένα μέτρο ουσιαστικής προστασίας του λαού.

Η πρώτη συντονισμένη πανελλαδικά κινητοποίηση μέσα στην πανδημία ήταν γεγονός. Από δεκάδες νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας ακούστηκαν τα αιτήματα για μαζικές προσλήψεις μόνιμων γιατρών, νοσηλευτών και άλλων υγειονομικών, για πλήρη και άνευ όρων επίταξη κλινών, κλινικών, εργαστηρίων και ΜΕΘ, για Μέσα Ατομικής Προστασίας σε όλους τους υγειονομικούς κ.ά.

Παρά την προσπάθεια συκοφάντησης από την κυβέρνηση και τα αστικά ΜΜΕ, η μέρα δράσης για την Υγεία καταγράφηκε ως μια σπουδαία παρακαταθήκη για τους αγώνες που ακολούθησαν. Καθοριστική συμβολή και πρωτοπόρο ρόλο σ' αυτό είχαν οι κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές υγειονομικοί μέσα από τα σωματεία τους. Αλλά και τα χιλιάδες μέλη, οπαδοί και φίλοι του Κόμματος στα συνδικάτα και στους φορείς του κινήματος, που πρωτοστάτησαν στην αλληλεγγύη και στη στήριξη του δίκαιου αγώνα.

Οι προειδοποιήσεις για την άθλια κατάσταση όπου βρισκόταν το σύστημα Υγείας και πριν την πανδημία, εξαιτίας της πολιτικής εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης από όλες διαχρονικά τις κυβερνήσεις, επιβεβαιώθηκαν με τον πιο τραγικό τρόπο.

Με την πρώτη μεγάλη έξαρση των κρουσμάτων, και ενώ δεν είχε παρθεί από το κράτος κανένα ουσιαστικό μέτρο προστασίας της υγείας του λαού, οι ανεπάρκειες του συστήματος Υγείας οδήγησαν σε «φρακάρισμα» και αδιέξοδο, με αποκορύφωμα την κατάσταση στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Νοέμβρη και Δεκέμβρη. Σήμερα μετράμε πάνω από 8.000 νεκρούς και καθημερινά πάνω από 100 διασωληνωμένους εκτός ΜΕΘ στα νοσοκομεία.

Η σημερινή εικόνα των νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας μιας νόσου, τα αλλεπάλληλα τοπικά και γενικά lockdowns και η αποθέωση της ατομικής ευθύνης, αντί για μέτρα ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος Υγείας και επίταξη των ιδιωτικών κλινικών, δεν είναι μόνο επιβεβαίωση των αδιεξόδων που συνεπάγεται για το λαό η πολιτική που βάζει την υγεία, συνολικά τις ανάγκες του στη ζυγαριά του «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο. Είναι ταυτόχρονα απόδειξη ότι ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας της Υγείας δεν μπορούν να συνυπάρχουν προς όφελος του λαού.

Με εφόδιο αυτήν τη σημαντική πείρα από τον έναν χρόνο πανδημίας, υγειονομικοί, σωματεία και φορείς τιμούν ξανά σήμερα αγωνιστικά και διεκδικητικά την Παγκόσμια Μέρα Υγείας, συνεχίζοντας τον αγώνα για την υγεία, τα δικαιώματα και τη ζωή του λαού.

Δοξάστε την! – Μαρμάρινη επιγραφή με το όνομα της Μενδώνη και του Ιδρ. Ωνάση στην Ακρόπολη…

 

Της άλλαξε τα φώτα, της έβαλε αρχαίο τσιμέντο αθάνατο, της βρήκε και χορηγό -όπως έκαναν στην Αρχαιότητα. Και τώρα ετοιμάζεται να κάνει το όνομά της αθάνατο και να το τοποθετήσει για πάντα σε μια πλακέτα στον ιερό βράχο, δίπλα στο όνομα του χορηγού. Όπως ΔΕΝ έκανε κανείς άλλος μέχρι τώρα. Ακόμα και ο Φειδίας τη δική του μορφή θρυλείται πως εμμέσως έβαλε τη δική του μορφή στη ζωοφόρο. Τι έχουν προσφέρει όμως ο Φειδίας, ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης στην ανάδειξη του έργου συγκριτικά με την υπουργό Πολιτισμού -και τους “ευγενείς χορηγούς” που βρήκε, για να μην ξεχνιόμαστε;

Σύμφωνα με τη σύμβαση δωρεάς που υπογράφτηκε, θα υπάρχει ειδική μαρμάρινη επιγραφή με το όνομα του χορηγού και της υπουργού σε τρία σημεία (!) της Ακρόπολης: στα Προπύλαια, στον Περίπατος της Ακρόπολης και στην κορυφή του αναβατόριου, δίπλα στο Ερέχθειο.

Στο άρθρο 9 της σύμβασης σχετικά με τη δωρεά αναφέρονται τα εξής:

Το Δημόσιο συμφωνεί ότι στην αρχή και την απόληξη της πλατφόρμας του ανελκυστήρα πλαγιάς και στην είσοδο των Προπυλαίων της Ακρόπολης, δίπλα από τη σχετική επιγραφή που αφορά τη χορηγία των Ε.Ε. και του Ινστιτούτου Θερβάντες, θα μπει ειδική μαρμάρινη επιγραφή διαστάσεων ίσων προς τις δύο προαναφερόμενες (άλλως τουλάχιστον 70Χ40 εκατ.), που θα αναφέρει: “Ο ανελκυστήρας πλαγιάς και ο φωτισμός της Ακροπόλεως πραγματοποιήθηκαν με αποκλειστική χορηγία του Ιδρύματος Ωνάση επί υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη” (Ιούνιος 2020). Η ακριβής θέση και οι ειδικές προδιαγραφές της εν λόγω αναφοράς θα οριστικοποιούνται με υπόδειξη του δωρεοδόχου μετά από προηγούμενη συναίνεση του ιδρύματος.

Με αυτόν τον τρόπο ανατρέπεται η ως τώρα καθιερωμένη τακτική με την τοποθέτηση αντίστοιχων πινακίδων στην είσοδο ενός μνημείου -δηλαδή εκτός αρχαιολογικού χώρου και οδεύουμε προς μια παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού ποτέ ως τώρα δεν είχε γραφτεί το όνομα κάποιου χορηγού ή υπουργού εντός ενός μνημείου Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς -από τη σχετική λίστα της UNESCO. Για όλα υπάρχει όμως “πρώτη φορά” και η Μενδώνη -μαζί με το ίδρυμα Ωνάση- πρωτοπορούν σε έναν ακόμα τομέα…

Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ενημέρωση και νεολαία

Οταν ένας νέος βλέπει ότι από την πλειοψηφία των ΜΜΕ λείπουν οι αγωνίες του, αλλά και οι διεκδικήσεις του, είναι φυσιολογικό να προσφεύγει σε όποιο μέσο έχει διαθέσιμο για να μοιραστεί και να βρει απαντήσεις σε όσα τον καίνε.

Το «μικρόβιο» της αναζήτησης της αλήθειας μπορεί να κάνει μόνο καλό, επειδή σε οδηγεί να ψάχνεις έξω από τα ασφυκτικά «όρια» που διαμορφώνουν τα μεγάλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που ελέγχουν την ενημέρωση, τα οποία «όρια» όμως δεν αφορούν μόνο τα λεγόμενα παραδοσιακά ΜΜΕ.

Ας δούμε ένα παράδειγμα: Πριν λίγους μήνες οι μαθητές πραγματοποίησαν μεγάλες κινητοποιήσεις, διεκδικώντας ασφαλή και ανοιχτά σχολεία. Δέχτηκαν σφοδρή επίθεση τόσο από την πλειοψηφία των «παραδοσιακών» ΜΜΕ, όσο και από μια στρατιά τρολ στα social media. Απάντησαν στην επίθεση όχι μόνο επειδή είχαν πείσμα, αλλά και διότι είχαν επιχειρήματα, οργάνωση (γενικές συνελεύσεις, συντονισμένες κινητοποιήσεις, οργανωμένη παρουσία στα social media για να επικοινωνούν τα αιτήματά τους και τη δράση τους), στήριξη φορέων εκπαιδευτικών, γονέων και εργαζομένων και ασφαλώς γιατί είχαν δίκιο. Αυτά τα στοιχεία, που κατακτήθηκαν στην πραγματική ζωή, έχτισαν τείχος στην προπαγάνδα που τους παρουσίαζε ως επικίνδυνους για τη διασπορά του κορονοϊού.

* * *

Αλλο παράδειγμα: Πριν λίγες μέρες ο πρωθυπουργός επισκέφτηκε το αμερικανικό αεροπλανοφόρο «Αϊζενχάουερ» στη βάση της Σούδας. Η είδηση κυριάρχησε εκείνες τις ώρες συνοδευομένη με προβλέψιμους τίτλους και αναλύσεις - καρμπόν, που συμπυκνώνονται στο ρόλο των ΗΠΑ ως παράγοντα που ανακόπτει την τουρκική προκλητικότητα. Τι έλειπε από τις «τάσεις»; Το γεγονός ότι το αμερικανικό αεροπλανοφόρο ελλιμενίστηκε στη Σούδα αφού είχε πραγματοποιήσει άσκηση με το Πολεμικό Ναυτικό της Τουρκίας.

Οπως και το γεγονός ότι η ίδια η βάση της Σούδας, ως ορμητήριο πολέμων, αποτελεί για τον ελληνικό λαό παράγοντα κινδύνου και όχι παράγοντα «ασφάλειας». Δεν μπορεί να περνάει απαρατήρητο ότι συνήθως οι «τάσεις» στα social media διαμορφώνονται από έναν «πόλεμο» μηχανισμών, πραγματικών ή fake χρηστών, που υπηρετούν πολιτικά, επιχειρηματικά, ακόμη και γεωπολιτικά συμφέροντα και έχουν σκοπό να παρουσιάσουν την πραγματικότητα όπως τους συμφέρει ή ακόμα και να «εκτονώσουν» τον όποιο θετικό ριζοσπαστισμό εκδηλώνεται στον απόηχο γεγονότων.

* * *

Η ενημέρωση δεν σταματάει στα social media. Υπάρχει και μία πολύτιμη πηγή ενημέρωσης, την οποία έχει πολλούς λόγους να επιλέξει σήμερα ένας νέος. Είναι η συμμετοχή στην αγωνιστική δράση, η συζήτηση - στην πραγματική ζωή - ακόμα και η αντιπαράθεση με διαφορετικές απόψεις που γίνεται μέσα στις συλλογικές διαδικασίες φοιτητικών συλλόγων, σχολείων, εργατικών συνδικάτων κ.ά.

Κριτική και συλλογική δράση θα υπάρχουν ακόμα και αν «πέσει» ο διακόπτης των social media. Τα social media είναι εργαλεία που έχουν ιδιοκτήτες, οι οποίοι έχουν ιδιαίτερα συμφέροντα να προβάλλουν (και αντίστοιχα συμφέροντα που πρέπει να «θάψουν») και εργαλεία που αξιοποιούνται για την πολιτική χειραγώγηση και παρακολούθηση της συμπεριφοράς των χρηστών τους. Αυτά δεν βρίσκονται στη σφαίρα της φαντασίας του ΚΚΕ. Οι υποθέσεις Snowden και «Cambridge Analytica» μέχρι τα περιστατικά λογοκρισίας επιβεβαιώνουν τα παραπάνω, διαψεύδοντας διάφορες φλυαρίες που παρουσιάζουν τα social media ως «βασίλειο της ελευθερίας».

* * *

Μάλιστα, πριν λίγες βδομάδες η κυβέρνηση με νόμο ενσωμάτωσε Οδηγία της ΕΕ που προβλέπει μέσα από διάφορες θολές διατάξεις - από αυτές που όταν χρειάζεται γίνονται λάστιχο για να αφορούν ό,τι επιθυμούν οι εξουσιαστές - πως μπορεί να λογοκρίνεται κάθε ανάρτηση στα social media. Μάλιστα, τη συγκεκριμένη Οδηγία στην Ευρωβουλή την υπερψήφισαν οι ευρωβουλευτές τόσο της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης, πλην ΚΚΕ.

Η ενημέρωση είναι μία πολύ σοβαρή πλευρά του αγώνα ενάντια στο σύστημα της αδικίας. Ενημέρωση σημαίνει γνώση, αξίες και κριτήρια για να ερμηνεύεις και να ιεραρχείς τις εξελίξεις, κριτήρια που διαμορφώνονται από πολύ πιο σύνθετες διαδικασίες από έναν βομβαρδισμό ασύνδετων πληροφοριών.

(Αναδημοσιεύεται από το vice.com)

Νίκος ΡΕΜΠΑΠΗΣ
Στέλεχος του ΚΚΕ και μέλος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Καθήλωση

Μερικά μόλις 24ωρα απ' όταν η κυβέρνηση ανακοίνωνε «μετά βαΐων και κλάδων» το λεγόμενο «εθνικό σχέδιο ανάκαμψης», διέρρευσε και το νομοσχέδιο που έχει στα σκαριά για τις αντεργατικές «ανατροπές του αιώνα», όπως δικαιολογημένα τις έχουν χαρακτηρίσει οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τους.

Οσα «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» κι αν χρησιμοποιήσουν λοιπόν, για να αμπαλάρουν τον νέο αναπτυξιακό σχεδιασμό του κεφαλαίου, όσα παχιά λόγια κι αν πουν για την «καινοτομία» και την «πράσινη» ανάπτυξη, η αλήθεια δεν κρύβεται με τίποτα: Η ανάκαμψη των κερδών, η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων περνάνε μέσα από την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Το νομοσχέδιο για τα Εργασιακά είναι βασικό εργαλείο προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση. Γι' αυτό φιγουράρει ως το πιο «εμβληματικό» στη λίστα των μεταρρυθμίσεων που θα υποβάλει η κυβέρνηση στην Κομισιόν, προκειμένου να αρχίσουν οι αποταμιεύσεις από το «ευρωπαϊκό» «Ταμείο Ανάκαμψης».

Στην προσπάθειά της μάλιστα να «μασκαρέψει» την αλήθεια, η κυβέρνηση με θράσος φτάνει να δηλώνει πως με αυτό το τερατούργημα δίνει απάντηση από τη σωστή πλευρά στο ερώτημα «πρόοδος ή καθήλωση;». Λέει δηλαδή στους εργαζόμενους:

«Πρόοδος» είναι να δουλεύουν και με τη βούλα 10 ώρες τη μέρα, όπως δηλαδή δούλευαν οι εργαζόμενοι... το 1919, ενώ σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες για μείωση του χρόνου εργασίας, για αύξηση του ελεύθερου χρόνου και δημιουργική αξιοποίησή του από τους εργαζόμενους.

«Πρόοδος» είναι να καταργούνται στοιχειώδη δικαιώματα, όπως το 8ωρο, που κατέκτησαν οι εργαζόμενοι με ποταμούς αίματος και το οποίο βέβαια «ξηλώνουν» με κάθε τρόπο εδώ και χρόνια, με τη γενίκευση της «ευελιξίας» και της δουλειάς - λάστιχο, οι κυβερνήσεις, η ΕΕ, η εργοδοσία.

Την ίδια ώρα που μιλάνε για απογείωση της παραγωγικότητας με την «ψηφιοποίηση της οικονομίας», αυξάνουν το χρόνο της απλήρωτης δουλειάς και ρίχνουν ακόμα πιο κάτω τους μισθούς, βαφτίζοντας «πρόοδο» να δουλεύει ο εργαζόμενος με ατομικές συμβάσεις, έρμαιο στα «θέλω» του αφεντικού του, οι 150 ώρες υπερωριών - ένας εργάσιμος μήνας και παραπάνω... - το χρόνο να μη θεωρούνται υπερεργασία, η «τηλεργασία» να μονιμοποιηθεί για μεγάλα τμήματα των εργαζομένων και να γενικευτεί με όρους που τσακίζουν τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής, οικογενειακής ζωής.

Θεωρούν «πρόοδο» να είναι οι εργαζόμενοι χειροπόδαρα δεμένοι, να μην μπορούν να απεργήσουν και να συνδικαλιστούν, η εργοδοσία και το κράτος να παρεμβαίνουν απροκάλυπτα στη λειτουργία των συνδικάτων, αξιοποιώντας όλους τους τρόπους, ακόμα και τις νέες τεχνολογίες.

Στον αντίποδα, βαφτίζουν «καθήλωση» οτιδήποτε μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη βελτίωση του «επενδυτικού κλίματος», οτιδήποτε μπορεί να βάλει προσκόμματα στην κερδοφόρα επένδυση συσσωρευμένων κεφαλαίων, όπως είναι άλλωστε και ο διακηρυγμένος στόχος του «εθνικού σχεδίου ανάκαμψης» για το κεφάλαιο.

Προπάντων, θεωρούν «καθήλωση» τις διεκδικήσεις και τους αγώνες των εργαζομένων και των συνδικάτων τους, την πάλη για σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής, για τα δικαιώματα και τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και του λαού.

Καθόλου τυχαία, μάλιστα, η κυβέρνηση διαλέγει κι εδώ τον ΣΥΡΙΖΑ ως βολικό αντίπαλο για να ενισχύσει ψευτοδιλήμματα και να βάλει κάλπικες διαχωριστικές γραμμές που διευκολύνουν το πέρασμα των νέων αντεργατικών μέτρων και συμβάλλουν συνολικότερα στη θωράκιση της στρατηγικής του κεφαλαίου, την οποία από κοινού υπηρετούν.

Κανείς όμως δεν ξεχνάει ότι η παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, το χτύπημα στην απεργία, η μείωση του μέσου μισθού, μέσα και από τον νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου για τον κατώτερο μισθό, έχουν τη σφραγίδα και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ σήμερα, με την «εποικοδομητική αντιπολίτευση», πλειοδοτεί σε προτάσεις για «συνεννόηση» γύρω από τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου, όπως είναι η ανάκαμψη, η διαχείριση της πανδημίας με προτεραιότητα την «υγεία» της οικονομίας, η γεωστρατηγική αναβάθμιση της χώρας μέσα από τη βαθύτερη ιμπεριαλιστική εμπλοκή.

Η θωράκιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, που τα κόμματά του βαφτίζουν «πρόοδο», «καθηλώνει» τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα, τις μεγάλες σημερινές δυνατότητες για να ζήσουν εκείνοι και οι οικογένειές τους καλύτερα, να καλυφτούν οι ανάγκες, με μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για όλους, μείωση του εργάσιμου χρόνου, σύγχρονη Παιδεία και Υγεία. Εκεί πρέπει να στρέψουν τη ματιά τους οι εργαζόμενοι, στον μεγάλο αγώνα για να μην περάσει το αντεργατικό αυτό τερατούργημα.

Tο παράρτημα της «Γκλάντιο», η «Αντιστρατιωτική Πάλη», η «17Ν» κ.α. Για τις Μυστικές Υπηρεσίες στη Ελλάδα

 

 

Από το 1955 στην Ελλάδα: «Πάνω από 800 κρύπτες με όπλα, ασυρμάτους και άλλο εξοπλισμό υπήρχαν σε σπηλιές, σε υπόγεια δημόσιων κτιρίων, σε καλυμμένα πηγάδια και ακόμα κάτω από ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες στην επαρχία. Η μυστική ομάδα για την οποία είχε τοποθετηθεί το οπλοστάσιο, αριθμούσε 1.500 άντρες και σε περίπτωση πολέμου θα έφτανε τις 3.500».

Στην Ελλάδα, το παράρτημα της «Γκλάντιο» ονομάστηκε «Κόκκινη προβιά». Ο υπουργός Αμυνας της κυβέρνησης της ΝΔ Γιάννης Βαρβιτσιώτης αναγκάστηκε, στις 9 Νοέμβρη του 1990, να παραδεχτεί δημόσια ότι «Ελληνες κομάντος (ΛΟΚ) και η CIA οργάνωσαν ένα βραχίονα του δικτύου, το 1955, για να προβληθεί αντάρτικη αντίσταση σε οποιονδήποτε κομμουνιστή εισβολέα. Το εν λόγω δίκτυο ήταν γνωστό με την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά"». Αφορμή για την «αποκάλυψη» υπήρξε άρθρο του γερμανικού περιοδικού «Σπίγκελ» τον ίδιο μήνα και χρόνο που αναφέρεται στην «ελληνική "Γκλάντιο"» και ανάμεσα στα άλλα σημείωνε τα εξής:

«Πάνω από 800 κρύπτες με όπλα, ασυρμάτους και άλλο εξοπλισμό υπήρχαν σε σπηλιές, σε υπόγεια δημόσιων κτιρίων, σε καλυμμένα πηγάδια και ακόμα κάτω από ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες στην επαρχία. Η μυστική ομάδα για την οποία είχε τοποθετηθεί το οπλοστάσιο, αριθμούσε 1.500 άντρες και σε περίπτωση πολέμου θα έφτανε τις 3.500».

Η συμφωνία της «Κόκκινης Προβιάς» υπογράφεται επισήμως στις 25 Μάρτη του 1955 από τον πρωθυπουργό Παπάγο και τον στρατηγό της CΙΑ Τράσκοτ. Πρόσχημα, βέβαια, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» και η αντιμετώπιση μιας εισβολής των κομμουνιστών στην Ελλάδα από το Βορρά...

Το παρακρατικό δίκτυο επιβίωσε τόσο των κυβερνήσεων Παπάγου, Καραμανλή, Γεωργίου Παπανδρέου, και μεταδικτατορικά, ξανά Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου, οπότε και μαθαίνουμε ότι «εξαρθρώθηκε», αλλά χωρίς ποτέ να δίνονται συγκεκριμένα στοιχεία από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τι εξαρθρώθηκε, πώς εξαρθρώθηκε, ποιοι συμμετείχαν, πώς ελέγχθηκαν, τι θύλακες ενδεχομένως υπάρχουν ακόμα στο πλαίσιο των απόρρητων συμφωνιών για τη λειτουργία των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα.

Στις 14 Νοέμβρη του 1990, ο Ανδρέας Παπανδρέου προέβη στο πρακτορείο «Ασοσιέιτεντ Πρες» στην εξής δήλωση: «Η παρακρατική οργάνωση "Κόκκινη Προβιά" δημιουργήθηκε το 1955, ως αποτέλεσμα ενός μυστικού τμήματος της συμφωνίας, με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα».

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι την ύπαρξη της παραστρατιωτικής οργάνωσης «Κόκκινη Προβιά» επιβεβαιώνει με επιστολή του, που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 7 Σεπτέμβρη 2002, ο απόστρατος αντιστράτηγος Ιωάννης Μ. Ασλανίδης, ο οποίος ανέφερε ότι μετά το 1959 και για μερικά χρόνια συμμετείχε και ο ίδιος. Παρά την ομολογία, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απέφυγε να αναζητήσει εξηγήσεις για τη δράση τόσο του ίδιου όσο και του κυκλώματος...

Ο Αντώνης Δροσογιάννης, υπουργός Δημοσίας Τάξης του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980, σε συνεντεύξεις που έδωσε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, λίγα χρόνια πριν από το θάνατό του, δήλωσε ότι διετέλεσε ο ίδιος διοικητής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (ΔΕΕ) από τις 17 Σεπτέμβρη 1964 μέχρι τις 24 Απρίλη του 1967, ότι αυτή η υπηρεσία αποτέλεσε ουσιαστικά το «επίσημο επιχειρησιακό» κομμάτι της «Κόκκινης Προβιάς».

Η υπόθεση Ντ. Κρυστάλλη

Ο Ντάνος (Δανιήλ) Κρυστάλλης εργαζόταν ως δημοσιογράφος στην ΕΡΤ για χρόνια και είχε το προφίλ ενεργού μέλους του αντιδικτατορικού κινήματος ενώ για ένα διάστημα ήταν Γραμματέας της νεολαίας της μεταδικτατορικής ΕΔΑ. Το Σεπτέμβρη του 1985 συλλαμβάνεται από την Ασφάλεια ως ύποπτος για συμμετοχή και προετοιμασία «τρομοκρατικών ενεργειών». Εκεί ξετυλίγεται το κουβάρι που αποκαλύπτει πως ο Ντ. Κρυστάλλης από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 τουλάχιστον υπήρξε συνεργάτης της αστυνομίας αλλά και της ΚΥΠ. Την αποστολή του Κρυστάλλη μάλιστα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, χειριζόταν απευθείας ο διευθυντής Ασφαλείας της ΚΥΠ, συνταγματάρχης Ιωάννης Αλεξάκης. Στο σπίτι του Κρυστάλλη είχαν βρεθεί αδημοσίευτες προκηρύξεις της «Αντιστρατιωτικής Πάλης» που πριν από 2 χρόνια, το 1983, είχε αναλάβει - και στη συνέχεια αποποιήθηκε - την ευθύνη της δολοφονίας του εκδότη της «Βραδυνής» Τζώρτζη Αθανασιάδη. Ο Ντάνος Κρυστάλλης δήλωσε ότι ως «πράκτορας διείσδυσης» είχε έρθει, με εντολή της ΚΥΠ, σε επαφή με την τρομοκρατική οργάνωση και έτσι έπεσαν στα χέρια του οι προκηρύξεις.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των δικογραφιών, ο Κρυστάλλης ειδοποιούσε τους αξιωματικούς της ΚΥΠ και των άλλων υπηρεσιών ασφαλείας για συγκεκριμένες τρομοκρατικές ενέργειες. Ταυτόχρονα υπάρχουν μαρτυρίες ότι ο Κρυστάλλης ήξερε για βόμβες πριν ακόμα αυτές σκάσουν. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα γράφει ο δημοσιογράφος Ν. Χασαπόπουλος σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 2017, όπου αναφέρει περιστατικό που ο Κρυστάλλης, ως υπάλληλος της ΕΡΤ2, τον ειδοποιεί τηλεφωνικά για βομβιστική ενέργεια σε τράπεζα στο κέντρο της Αθήνας. Το τηλεοπτικό συνεργείο του καναλιού πηγαίνει στο σημείο λίγα λεπτά πριν από την έκρηξη! Η έκρηξη έγινε στις 12.17 ενώ το τηλεφώνημα ήταν στις 11.55!!

Σε μια από τις αγωγές που είχε υποβάλει ο ίδιος ο Ντ. Κρυστάλλης ενάντια στον «Ριζοσπάστη» το 2007 για δημοσιεύματα της εφημερίδας μας που αναφέρονταν στο πρόσωπό του σημείωνε: «Βοήθησα μέσω των ελληνικών αστυνομικών υπηρεσιών για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη μεταπολίτευση, με αποστολή στη διείσδυση σε τρομοκρατικές οργανώσεις και τη συλλογή ειδικών πληροφοριών».

Στις ίδιες αγωγές ο Ντ. Κρυστάλλης χρησιμοποιεί δήλωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελευθεροτυπίας» της εποχής είχε δηλώσει: «Σε μια διαμάχη μεταξύ της Ασφάλειας και της ΚΥΠ συνελήφθη ο Κρυστάλλης, ο οποίος ενεργούσε ως πράκτορας, με αποτέλεσμα να κοπούν ξαφνικά οι διασυνδέσεις με τρομοκρατικές ομάδες. Θυμάστε ίσως εσείς ότι ο Κρυστάλλης ήταν εκείνος ο οποίος είχε ειδοποιήσει για τη βόμβα που είχε μπει στην πλατεία Κατεχάκη...».

Η περίπτωση της «17Ν» και η «εξάρθρωσή της»

Οσοι θυμούνται γνωρίζουν ότι επί 30 σχεδόν χρόνια, από το 1975 μέχρι το 2002, η «17 Νοέμβρη» χαρακτηριζόταν οργάνωση - φάντασμα. Οι συλλήψεις που πραγματοποιήθηκαν το 2002 με αφορμή την έκρηξη βόμβας στα χέρια του Σάββα Ξηρού αποκάλυψαν ότι τα βασικά μέλη και στελέχη της οργάνωσης - φάντασμα ήταν άνθρωποι που στη μεγάλη πλειοψηφία τους βρίσκονταν στο στόχαστρο της Ασφάλειας και της Αντιτρομοκρατικής επί πολλά χρόνια. Δεν επρόκειτο δηλαδή για «φαντάσματα» αλλά λίγο - πολύ για «συνήθεις υπόπτους».

Αυτό το γεγονός και μόνο προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί σοβαρά ερωτήματα που βεβαίως παραμένουν αναπάντητα. Πώς δηλαδή είναι δυνατόν κανένας απ' όλους αυτούς που βρίσκονταν στις λίστες της Ασφάλειας και της Αντιτρομοκρατικής να μην πέσει κάποια στιγμή στα χέρια τους... Πολύ περισσότερο όταν ξέρουμε πολύ καλά ότι εύκολα μπορούν να σε τυλίξουν σε μια «κόλλα χαρτί» για ψύλλου πήδημα.

Τα ερωτήματα λοιπόν αντικειμενικά συσσωρεύονται και επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του ΚΚΕ το 2002 ότι στην πραγματικότητα στην περίπτωση της «17 Νοέμβρη» μιλάμε για «απόσυρση»...

Εχει μια αξία λοιπόν να επαναφέρουμε ορισμένα ζητήματα που όλα αυτά τα χρόνια, από το 2002, παραμένουν αναπάντητα.

Η «17Ν» είχε πρόσβαση σε υψηλές διαβαθμισμένες πληροφορίες για κινήσεις προσώπων - στόχων της που δεν μπορείς να έχεις χωρίς πρόσβαση σε μυστικές υπηρεσίες. Μπόρεσε, για παράδειγμα, να έχει λεπτομερή πληροφόρηση κινήσεων του σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα Γουέλς - η πρώτη της δολοφονία - ο οποίος δολοφονήθηκε ένα μήνα μετά τη γνωστοποίηση της παρουσίας του στη χώρα και μάλιστα ενώ επέστρεφε από πάρτι της πρεσβείας των ΗΠΑ. Η δε προκήρυξή της για τη δολοφονία Σόντερς αναφέρει λεπτομέρειες για τις κινήσεις του, την παρουσία του στη χώρα, το ταξίδι στη Σιέρα Λεόνε κ.λπ.

Τη δεκαετία του 1980 είχε γίνει ανέκδοτο η φράση «ακουμπάμε τους τρομοκράτες», φράση που είπε το 1987 ο Αντώνης Δροσογιάννης. Δεν ήταν όμως λίγα τα περιστατικά όπου οι διωκτικές αρχές έφταναν τόσο κοντά στη σύλληψη τρομοκρατών και όμως με έναν μυστήριο τρόπο αυτοί τους ξέφευγαν. Υπήρξαν όμως και ορισμένα γεγονότα που κρίνοντάς τα εκ των υστέρων πολλαπλασιάζουν τα ερωτήματα. Ετσι, το Νοέμβρη του 1991 στα Σεπόλια, στην οδό Ρόδου, σημειώνεται μια συμπλοκή ανάμεσα σε αστυνομικούς που ερευνούσαν καταγγελία για απόπειρα κλοπής οχήματος και σε ενόπλους που αργότερα υποστηρίχθηκε ότι ήταν μέλη της «17Ν». Μια «θεατρική» μαρτυρία για το θέμα έχει δώσει και στην κατάθεσή του ο Δ. Κουφοντίνας. Το Νοέμβρη του 1993, λίγες μέρες πριν από την επέτειο του Πολυτεχνείου, δύο πληρώματα της Αμεσης Δράσης μπλοκάρουν ένα βαν μάρκας VW, παρκαρισμένο στην οδό Μηθύμνης στον αριθμό 50. Επιβαίνουν δύο Αμερικανοί υπήκοοι, οι οποίοι οπλοφορούν. Στους χώρους του βαν ανακαλύπτονται περούκες, φωτογραφικές μηχανές, ασύρματοι, ακόμη και στρώματα για ύπνο! Υποστηρίχτηκε ότι οι δύο πράκτορες της CIA στην Αθήνα είχαν στήσει μια επιχείρηση παρακολούθησης υπόπτων για συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη». Τα σημεία (οδός Ρόδου και οδός Μηθύμνης)των δύο γεγονότων απέχουν ελάχιστα, λιγότερο από 1,5 χιλιόμετρο. Ενώ λίγο πιο κάτω, στην οδό Αιγιαλείας, βρισκόταν το εργαστήριο που διατηρούσε ο Ξηρός!

Πολλά ερωτήματα προκάλεσε επίσης το γεγονός ότι ενώ εκρήγνυται βόμβα στα χέρια ενός μέλους της «17Ν» οι υπόλοιποι, που παρέμεναν ασύλληπτοι για σχεδόν 30 χρόνια, δεν κάνουν καμιά κίνηση να κρυφτούν, να διαφύγουν αλλά περιμένουν τη σύλληψή τους στις παραλίες ή στα σπίτια τους. Οι περισσότεροι συλλαμβάνονται με «άνεση» μέσα σε ένα χρονικό διάστημα 20 ημερών από την έκρηξη της βόμβας στα χέρια του Ξηρού, ενώ άλλοι συλλαμβάνονται ή παραδίνονται μετά από 2 μήνες.

Η «17Ν» στα 30 χρόνια δράσης της αξιοποιήθηκε πολύμορφα και προβοκατόρικα ενάντια στο εργατικό - λαϊκό κίνημα και ιδιαίτερα απέναντι στην πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική δράση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή. Αυτοί που ωφελήθηκαν από τη δράση της είναι το αστικό κράτος, οι ιδεολογικοί και κατασταλτικοί του μηχανισμοί, αξιοποιήθηκε και αξιοποιείται στη λογική της ανιστόρητης «θεωρίας των άκρων». Σίγουρα αξιοποιήθηκε και για άλλες «δουλειές» που αφορούν αντιθέσεις και ανταγωνισμούς στο πλαίσιο της αστικής τάξης, σε παρεμβάσεις διαφόρων «κέντρων». Την περίοδο της λεγόμενης «εξάρθρωσής» της ακούστηκε το επιχείρημα ότι «να, οι τρομοκράτες έχουν πρόσωπο, ανήκουν σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, δεν είναι φαντάσματα, αόρατοι μηχανισμοί!». Η πραγματικότητα είναι όμως άλλη. Οι μηχανισμοί, τα διάφορα αστικά και ιμπεριαλιστικά κέντρα που δημιούργησαν ή αξιοποίησαν τη «17Ν» όπως και άλλες τέτοιου είδους «οργανώσεις» παραμένουν στην αφάνεια, ως «φαντάσματα»...

(Συνεχίζεται...)

Facebook Twitter Pinterest

Ανταλλαγή

Οι “μπροστινοί” του κόσμου της εκμετάλλευσης… – Το “κράτος Φουρθιώτη” και το “ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;”…

 

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσε να πει κανείς για τον Βαξεβάνη. Και για τον κάθε Βαξεβάνη, γιατί δεν είναι προσωπικό το ζήτημα. Όσοι διαφημίζουν ναρκισσιστικά το έργο τους, ότι κάνουν μαχητική ερευνητική δημοσιογραφία και αποκαλύψεις που κανείς άλλος δεν τολμά να κάνει, κατά κανόνα ξεχνάνε βολικά να πουν για ποιον δουλεύουν και τι πλάτες -επιχειρηματικές, κομματικές- έχουν. Είναι πολύ φρέσκο το παράδειγμα του Λ. Χαραλαμπόπουλου, πριν “εκδηλωθεί” ανοιχτά στον όμιλο Μαρινάκη. Και δεν είναι δύσκολο να ενώσει κανείς τα σημεία και να βρει το νήμα που συνδέει τον Κ. Βαξεβάνη με την Κουμουνδούρου, τις πηγές που έχει και το όριο της ανεξαρτησίας του.

Δεν είναι όμως αυτή η ουσία του πράγματος, ακόμα και ως προς το μέσο που έκανε τη σχετική αποκάλυψη για την εισβολή του Φουρθιώτη στο υπουργείο Εργασίας και τις χρυσές δουλειές με το πρόγραμμα Συν-Εργασία. Αν ο Βρούτσης ως πρώην υπουργός και σημαίνον στέλεχος της ΝΔ δε βρήκε άλλη πόρτα ανοιχτή και επέλεξε ένα μαγαζί της αντιπολίτευσης για να κάνει παιχνίδι και να δώσει μήνυμα, σημαίνει πως τα περισσότερα ΜΜΕ προτιμούν να ευθυγραμμιστούν με το Μαξίμου από μια τέτοια αποκάλυψη, και δε δαγκώνουν ποτέ το χέρι που τα ταΐζει -άλλο αν γαβγίζουν μερικές φορές, για να διασφαλίσουν το συμφέρον τους.

Δεν είναι το κύριο, αλλά έχει μια σημασία και το πρόσωπο που έκανε τη σχετική καταγγελία: Ένας πρώην υπουργός που ανέλαβε την ειδική αποστολή να κατεδαφίσει το οκτάωρο, τα συνδικάτα και το δικαίωμα στην απεργία -και τώρα ολοκληρώνει το έργο του ο Χατζηδάκης, γιατί ουδείς αναντικατάστατος για το σύστημα. Και δεν έχασε τη θέση του γιατί ξεσηκώθηκαν οι εργαζόμενοι και τα σωματεία, ούτε καν λόγω της αρπαχτής και του σκανδάλου “σκοιλ ελικικου” -που θυμήθηκε ξαφνικά και το Μαξίμου, για να καρφώσει τον Βρούτση- αλλά καθ’ υπόδειξη κάποιου που μπούκαρε με μπράβους στο υπουργείο (αλλά χρειαζόταν και αστυνομική φρουρά), για να μη χαλάσει η μπίζνα. Που δε χάλασε ακριβώς, απλώς μπήκε χαμηλότερο πλαφόν…

Και ο Βρούτσης που έβγαινε λάβρος κάποτε ενάντια στους “εισβολείς” του ΠΑΜΕ που “έκαναν λαμπόγυαλο” το υπουργείο, κατάπιε ήρεμος την προσβολή κι αποσύρθηκε στη σιωπή του, για να την σπάσει αναδρομικά και να καταγγείλει τον τραμπουκισμό και την απάτη, να σώσει οτιδήποτε και αν σώζεται από τη θέση του και τις προοπτικές του. Είναι ζήτημα βέβαια από πότε μπορεί κανείς να μπαίνει με μπράβους σε υπουργεία, να τα σπάει σαν να είναι τσιφλίκι του (Μένιο, ρίχτο) και να αποχωρεί ανενόχλητος, αλλά ούτε αυτό είναι το βασικό…

Το ζήτημα είναι όσα καταγγέλλονται αυτά καθαυτά. Ένας τηλεαστέρας-επιχειρηματίας (με διάφορες σκοτεινές δραστηριότητες πίσω από τη βιτρίνα) λύνει και δένει στην κυβέρνηση, μπουκάρει σε υπουργεία με μπράβους, απαιτεί και πετυχαίνει την αλλαγή υπουργών που δεν του έκαναν τη δουλειά, ζητά και παίρνει προσωπική αστυνομική φρουρά, δίνει διαταγές για να συλληφθεί φωτορεπόρτερ, καθώς ετοιμάζεται να κατέβει στον πολιτικό στίβο με το κυβερνών κόμμα. Πού να είχε και βουλευτική ασυλία δηλαδή…

Και αυτά είναι μερικά μόνο από όσα βγαίνουν στη φόρα και απασχολούν την επικαιρότητα, γεννώντας αυθόρμητα το ερώτημα: επιτέλους, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Ο αστικός μύθος λέει πως το έθεσε πρώτος ο Καραμανλής, αγανακτισμένος με τις ραδιουργίες του παλατιού και της Φρειδερίκης ως άτυπου ανώτατου άρχοντα. Αλλά το έθετε σε άλλη βάση κι ας γνώριζε ο ίδιος την απάντηση.

Τον τόπο αυτό δεν τον κυβερνά το παλάτι, ούτε το βασίλειο της αριστείας, ο Καραμανλής τότε ή ο Μητσοτάκης σήμερα, ο Φουρθιώτης ως πρόσωπο ή το κιτς που εκπέμπει ως νοοτροπία. Τον κυβερνούσε και τον κυβερνά η τάξη που είχε πάντα το πάνω χέρι, από την ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους. Μια τάξη που θεωρεί κατά κανόνα (με διάφορες εξαιρέσεις) να κυβερνά δια αντιπροσώπων για να μη φθείρεται η ίδια και χρησιμοποιεί τους αναλώσιμους αστούς πολιτικούς ως υπαλληλικό προσωπικό. Η τάξη που έχει τη δύναμη να ανεβο-κατεβάζει όχι απλά υπουργούς αλλά κυβερνήσεις ολόκληρες, όταν παύουν να της είναι χρήσιμες.

Είναι πάντα σοκαριστικό να το βλέπεις να συμβαίνει ωμά κι απροκάλυπτα, να αντικρίζεις τη γυμνή ουσία της αστικής δημοκρατίας, χωρίς φτιασίδια και μπαχαρικά. Κανείς μας δεν έχει όμως το άλλοθι της άγνοιας, να κάνει τον ανήξερο ή τον έκπληκτο για όλα αυτά, να τα δει ως μια πρωτοφανή ή έκτακτη συνθήκη, ως κάποιου είδους παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα του πολιτεύματος. Κι αυτή η σημείωση δεν έχει την έννοια της υποβάθμισης -ότι αυτά πάντα συνέβαιναν, συνεπώς δεν τρέχει τίποτα. Βάζει όμως τη σωστή διάσταση των πραγμάτων: αυτό είναι το σύστημα και όσο περισσότεροι καταλάβουν πώς λειτουργεί, τόσο πιο πυκνές πρέπει να γίνουν οι γραμμές όσων παλεύουν για να το γκρεμίσουν -και όχι να το “επαναφέρουν στις ράγες του”, λες και εκτροχιάστηκε στην πορεία.

Διαβάζουμε αναλύσεις ότι ο Μητσοτάκης λειτουργεί τελικά σαν “μπροστινός” του Μένιου ή του Βαγγέλη. Ναι, αλλά αυτός είναι ο θεσμικός του ρόλος. Οι αστοί πολιτικοί ήταν πάντα οι “μπροστινοί” της αστικής τάξης. Η αστική δημοκρατία ήταν πάντα η βιτρίνα της δικτατορίας του κεφαλαίου. Και δεν παύει να είναι τέτοια, όταν χρησιμοποιεί προσχήματα ή όταν τα ξεφορτώνεται και βγαίνουν τα άπλυτα στη φόρα.

Διαβάζουμε αναλύσεις που λένε ότι ζούμε σε κράτος Φουρθιώτη -που λειτουργεί όντως ως κράτος εν κράτει. Ότι ποτέ άλλοτε μια κυβέρνηση δεν είχε δεθεί τόσο στενά με συγκεκριμένα πρόσωπα, συνδέοντας την τύχη της με τη δική τους προστασία.

Δεν είναι όμως θέμα προσώπων, τα οποία μπορεί να αλλάξουν, πχ με έναν “σοβαρό πρωθυπουργό”, έναν “υγιή επιχειρηματία” και άλλα μυθικά πλάσματα. Δεν είναι καν θέμα πολιτικής αισθητικής. Η εποχή της παρακμής και των τεράτων δεν μπορεί να κρύψει τη δυσοσμία της. Αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει. Τα νέα πρόσωπα δεν μπορούν να αλλάξουν το πρόσωπο ενός γερασμένου συστήματος, όσα λίφτινγκ και αν κάνει.

Το πρόβλημα είναι ταξικό. Πρόβλημα εκμετάλλευσης, σχέσεων παραγωγής, ατομικού κέρδους. Αυτά είναι που καθορίζουν τον συσχετισμό και τι κράτος θα έχουμε. Κι αυτό, παρεμπιπτόντως, είναι το πρόβλημα με τους θιασώτες της “μαχητικής, αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας”, που σου δείχνουν το δέντρο (το πρόσωπο), για να χάσεις το δάσος (το σύστημα) και να μη βρεις ποτέ την έξοδο από τον φαύλο κύκλο.

Άνοιξη θανατηφόρα…

 

Ετούτη η άνοιξη μυρίζει αγωνία και θάνατο. Μαζί με τη γύρη σκορπιέται και μια συνθλιπτική σκόνη ανασφάλειας, που δε διαλύεται από τα πυρά ομαδόν μιας τεχνητής αναπτυξιακής ψευτοαισιοδοξίας. Απ’ άκρου σ’ άκρο στην Ευρώπη των συμφερόντων των πολυεθνικών, με εμπορευματοποιημένο και το τελευταίο δημόσιο αγαθό, η απόπειρα να εμφανιστούν ως ελεύθεροι πολιορκημένοι οι μαθητές, οι φοιτητές, οι πολίτες καταναλωτές και οι καταχρεωμένοι υπόδουλοι εργαζόμενοι, στήνει ένα καρακιτσαριό αγοραστικού Μεσολογγίου. Ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος, όχι με σαρακηνά σπαθιά και σαρικοφόρες χαντζάρες, αλλά με τη χλαπαταγή γκρεμισμένων ψευδαισθήσεων και τη βαθιά ανήθικη διαταγή: σώσου μόνος σου.

Η πανδημία γύμνωσε ιδεολογικά την κυρίαρχη αστική τάξη. Η οποία, κάθε μέρα, πρέπει να αποδεικνύει πώς μπορεί να υπερασπίζεται τα καλά και συμφέροντά της. Ακόμα κι όταν φτάνει στο σημείο να μπερδεύει τη λέξη επίταξη σκόπιμα με τη λέξη επιστράτευση, ενώ ξέρει ότι η πρώτη αφορά κτήρια, εργαλεία και υλικά, και η δεύτερη ανθρώπους και υπηρεσίες τους. Έτσι ώστε να μην καταλαβαίνουν οι πολλοί, ότι ήδη στον εικοστό πρώτο αιώνα, πάνω στην «ευκαιρία» της πανδημίας, οι τρομαγμένοι άνθρωποι μετατρέπονται ευκολότερα σε αντικείμενο-res.

Τρανό παράδειγμα η NOVARTIS. Το μέγα σκάνδαλο, η μεγάλη σκευωρία, δηλαδή οι δυο εκδοχές των ομοιόμορφων αλλά όχι ομοιόχρωμων κομμάτων εξουσίας, που μας προέκυψαν μέσα από ανίερες συγκυβερνήσεις την τελευταία δεκαετία. Μεγαλοστομίες, δράματα, το πικρό δάκρυ του σεβάσμιου ασπρομάλλη κυρίου Πικραμμένου, η θεατρική παράσταση όχι των δέκα μικρών νέγρων, αλλά αυτή που ονομάστηκε «δέκα κάλπες αναζητούν τον ένοχο», με τους 300 του κοινοβουλευτικού Λεωνίδα σε ψηφοφορική παρέλαση. Και μ’ αυτά και μ’ εκείνα, και με κέρδη για τη Novartis, που δεν έχει πού να τα βάλει, και με ατέρμονες αναλύσεις για τα χρέη, κι όχι το ροκ του μέλλοντός μας, ήρθαν και οι μαζικές απολύσεις στη Novartis εν Ελλάδι. Κι ούτε ένα δάκρυ, έστω ψεύτικο, κι ούτε μια κάλπη, για τις ξεπατωμένες από τη γενικευμένη ανεργία οικογένειες. Η αριστεία της ταξικής υποκρισίας ήρθε για μια ακόμα φορά αντιμέτωπη με το κόμμα των εργαζομένων, και το ημιλιπόθυμο εργατικό κίνημα. Και μες στην πανδημία, με μάσκες αλλά όχι φίμωτρα, άντε να ψάχνεις ν’ ακουστούν έστω και για μισό λεπτό στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα, ή πίσω από πέντε – έξι στραγγαλισμένες απ’ τον έλεγχο των αφεντικών αράδες στις εφημερίδες και τις ιστοσελίδες, όσοι σαν κι εμάς, στα σωματεία, στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ, καταγγέλλουμε και αντιπαλεύουμε τη συμπίεση της εργασίας και της ζωής σε κόστος υπό συνεχή περικοπή. Ποιος θα δώσει χώρο στον απολυμένο της Novartis και βήμα για να πει τον πόνο του, όπως τον ξεδίπλωσε ο Λοβέρδος, ο Σαμαράς, ο Άδωνης κι ο Πικραμμένος; Κανείς.

Άλλωστε ποιος θ’ ακούσει τα ουρλιαχτά της ηλεκτροφόρας λαιμητόμου, με τρεις καμένους κι έναν επιζήσαντα, από τις στρατιές των εργολαβικών μεροκαματιάρηδων… Ουρλιαχτά πόνου, που δεν δικαιούνται ούτε το ένα χιλιοστό της αναλυτικής ειδησεογραφίας και της λεπτομερούς ανάλυσης για το πώς άλλαξε χέρια ιδιοκτησίας στον Ακτορα, και πώς τεμαχίστηκε για το καλό της η κραταιά ΔΕΗ…

Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο πάλι ο διάολος, και του καπιταλισμού, στις λεπτομέρειες κρύβεται. Διαβάζω κι αναγουλιάζω το… ρεπορτάζ για το τραγικό δυστύχημα, σε εποχή νομοθετημένου τουλάχιστον δεκάωρου εργασίας και την υπερεκμετάλλευση να ‘χει χτυπήσει κόκκινο, πως οι τρεις νεκροί ήταν όλοι απ’ την Εύβοια, δύο Έλληνες κι ένας Αλβανός. Λες κι έχει σημασία η εθνικότητα των καρβουνιασμένων, από είκοσι χιλιάδες βολτ, εργατών. Κι ύστερα ήρθε και η δήλωση κάποιου χαρτογιακά της ΔΕΔΔΗΕ, της ΔΕΗ, αυτού δηλαδή που διαλέγει εργολάβους να πιθανολογεί, πριν τη νεκροτομή, πως ίσως οι πεθαμένοι για να μη δουλέψουν Σαββατοκύριακο πήραν μόνοι τους το ρίσκο να δουλέψουν και μετά τη δίωρη διακοπή ρεύματος, στη διάρκεια της οποίας δεν πρόλαβαν να τελειώσουν. Μη μου πει κανείς, μην τολμήσει ότι δεν υπάρχει υπονοούμενο σ’ αυτή τη δήλωση. Θυμηθείτε με, είναι καλά κρυμμένη η νομική ασπίδα της ατομικής ευθύνης και του ανθρώπινου λάθους των εργαζομένων, έτσι ώστε να απαλλαγούν τ’ αφεντικά, οι τουλάχιστον ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος.

Αυτή η άνοιξη, λένε πως είναι μια βελόνα στο μπράτσο, πιθανότατα σωτηρία στον ιό. Μπορεί όμως, και πρέπει να γίνει, και μια βελόνα στη ναρκωμένη απ’ τις ανάγκες ταξική εργατική συνείδηση, για να ξυπνήσει, ν’ ανακτήσει τις αισθήσεις της, να ζυγιάσει τις δυνάμεις της και να τις βρει όπως είναι. Πολύ μεγαλύτερες απ’ αυτές των θηριωδών κερδών και των φαρμακευτικών, και των ενεργειακών και γενικώς των πλουτοκρατικών θηρίων. Άλλωστε η άνοιξη πάντα ήταν ακριβή, και για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.

Σημείωση: Το άρθρο της Λιάνας Κανέλλη αναδημοσιεύεται από τον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου 3-4/4/2021

Η πανδημία «ξετίναξε» τους μύθους σας, τα «ιερά» και «όσια» του καπιταλιστικού κόσμου που υπηρετείτε

Η δευτερολογία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Eurokinissi

Προσπαθούσα να εξηγήσω στην κυρία Γεννηματά, η οποία έφυγε, δεν πρόλαβε να ακούσει ούτε καν την αρχή της ομιλίας, με το πρώτο θέμα, όταν ανέβηκα πάνω ήταν αυτό. Και αυτό το σηματάκι εδώ συμβολίζει την Παγκόσμια Μέρα για την Ευαισθητοποίηση των Ανθρώπων για τον Αυτισμό και για όσους δεν το ακούσανε την πρώτη φορά. (σ.σ. βλέπε παρακάτω θέμα).

Κύριε Μητσοτάκη, ναι, όσον αφορά το ΚΚΕ αρνούμαστε τον ρεαλισμό της πολιτικής της δικής σας που ταΐζει με πολλά κέρδη λίγους μονοπωλιακούς ομίλους, το μεγάλο κεφάλαιο, τους λίγους και βεβαίως αφήνει στη φτώχεια, αφήνει στην ανέχεια τον ελληνικό λαό.

Ακριβώς αυτός ο ένας χρόνος πανδημίας, που είναι άγνωστο για πόσο καιρό θα μας ταλαιπωρεί ακόμη, ήρθε να κλονίσει τις αξίες σας και τα δεδομένα σας. `Η καλύτερα, αυτά που εμφανίζονται τόσα χρόνια ως δεδομένα κι αδιαμφισβήτητα στο λαό.

Ηρθε να σκορπίσει στους τέσσερις ανέμους τα περί «αρμονικής συνύπαρξης δημόσιου και ιδιωτικού συστήματος Υγείας» που είναι η διαχρονική πολιτική όλων των κυβερνήσεων, όποιο όνομα κι αν είχαν, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, είτε του ΣΥΡΙΖΑ και της πληθώρας των μικρών κομμάτων που τους στήριξαν και στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια, για να τους δώσουν ανάσα ζωής και να εξαφανιστούν μετά αυτά, όπως οι διάττοντες αστέρες.

Ηρθε να αναδείξει αυτή η χρονιά τον επιζήμιο και παρασιτικό χαρακτήρα του ιδιωτικού επιχειρηματικού τομέα της Υγείας, που τελικά στηρίζεται, θησαυρίζει πάνω στις ελλείψεις του δημόσιου.

Ηρθε να αναδείξει την ανάγκη να υπάρχει αποκλειστικά δημόσιο, δωρεάν σύστημα Υγείας, κρατική κοινωνική πολιτική Φαρμάκου που θα υπηρετεί μόνο τις λαϊκές ανάγκες, κόντρα στον παρασιτισμό της πατέντας και του Φαρμάκου - εμπόρευμα.

Η πανδημία ήρθε να ξετινάξει για μια ακόμη φορά το μύθο της περίφημης «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης». Μας λέγατε ότι θα έχουμε εμβόλια, επειδή είμαστε στην ΕΕ και τελικά δεν έχουμε επαρκή εμβόλια, επειδή είμαστε στην ΕΕ. Και εδώ δεν είναι θέμα αποτυχίας της ΕΕ, όπως έλεγε παλιότερα ο κ. Τσίπρας και το επανέλαβε και σήμερα και σήμερα το είπε και ο κ. Μητσοτάκης. Δυστυχώς ήταν και είναι πολιτική επιλογή της ΕΕ, γιατί το εμβόλιο, ως εμπόρευμα, έγινε, δυστυχώς, εργαλείο γεωπολιτικών ανταγωνισμών μεγάλων συμφερόντων.

Και δεν θα μπορούσε, όπως ξέρετε πολύ καλά - άσχετα τι λέτε εδώ μέσα και άσχετα κυρίως τι λέτε στον ελληνικό λαό - να είναι διαφορετικά. Οσοι ονειρεύονται ανθρωπινότερη την ΕΕ από αυτή που είναι θα ξυπνήσουν για μια ακόμα φορά απότομα και καταϊδρωμένοι.

Η πανδημία, σε τελική ανάλυση, ήρθε να αποκαθηλώσει τα «ιερά και όσια» του κόσμου σας, του καπιταλιστικού κόσμου που υπηρετείτε, ο οποίος έχει στο επίκεντρο όχι την ικανοποίηση των λαϊκών, των κοινωνικών αναγκών, αλλά την πρόταξη, τη θωράκιση των κερδών των λίγων. Αυτό θα είναι και στο επίκεντρο της πολιτικής όλων σας την επόμενη μέρα, όταν η πανδημία θα έχει μεν αναχαιτιστεί, αλλά θα είναι εδώ η ΕΕ, θα είναι εδώ το μεγάλο κεφάλαιο, τα συμφέροντα και οι πολιτικές επιλογές εκείνων που θέλουν να φορτώσουν τα σπασμένα κι αυτής της κρίσης στις πλάτες των λαών.

Η ανάπτυξη, για την οποία όλοι σας καλλιεργείτε ψεύτικες προσδοκίες στο λαό μας, είναι ανάπτυξη των κερδών των λίγων, και θα πατήσει, όπως και πριν, πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των πολλών, των εργαζομένων. Δεν θα είναι ανάκαμψη του εισοδήματος, των δικαιωμάτων, της ζωής τους.

Οι εργαζόμενοι, ο λαός θα κάνουν τον λογαριασμό

Δυστυχώς πολλές φορές οι απαντήσεις σε κορυφαία ερωτήματα δίνονται μέσα από μεγάλες τραγωδίες. Μαζί με τον καθημερινό αγώνα για την προστασία της υγείας, των δικαιωμάτων, του εισοδήματος που πρέπει να συνεχιστεί, βγαίνει στο προσκήνιο και η ανάγκη συνολικά ριζικών ανατροπών με στόχο μια νέα κοινωνική οργάνωση που θα έχει στο επίκεντρο την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών, με πρώτο φυσικά αυτό της υγείας, της ζωής των ανθρώπων.

Αόρατος εχθρός είναι ο ιός, όμως είναι πολύ ορατός, ορατότατος εχθρός ο ίδιος ο καπιταλισμός, το σύστημα. Και αυτός δεν γιατρεύεται όπως ο ιός, παρά μόνο ανατρέπεται. Αυτή είναι μεγάλη υπόθεση να συνειδητοποιηθεί από όλους, κυρίως βέβαια από τον ελληνικό λαό.

Τέλος, κ. Μητσοτάκη, πριν περάσετε στην «Ελλάδα 2.0», δεν ασχολείστε καλύτερα με κάποιες εκκρεμότητες της Ελλάδας «1.0»;

- Το κράτος σας χρωστάει εφημερίες σε νοσοκομειακούς γιατρούς.

- Χρωστάει την ένταξή τους στα Βαρέα και Ανθυγιεινά.

- Χρωστάει αποζημιώσεις σε πλημμυροπαθείς όπως αυτούς που επισκέφτηκα χτες σε χωριά του Εβρου, δίπλα στην Αλεξανδρούπολη. Χρωστάει σε σεισμοπαθείς, εκεί ήμουν την προηγούμενη βδομάδα, στη Θεσσαλία. Δεν μιλάμε βέβαια για συνολικά έργα αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά, αντιπυρικά κ.ά. που τα έχετε στα αζήτητα. Ούτε στην Ελλάδα της ανάπτυξης 5.0 προβλέπονται.

- Χρωστάτε ακόμα και σχολικά γεύματα σε χιλιάδες μαθητές που τα στερούνται και είναι δική σας ευθύνη να λυθεί το πρόβλημα. Για να μην πούμε πάλι ζητήματα που θέσαμε αναλυτικά στην πρωτολογία μας, για τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς επιχειρηματίες, ειδικά για την Εστίαση, για όλες τις άλλες κατηγορίες και τους τομείς.

Ο κατάλογος με τα χρωστούμενα δεν έχει τέλος. Αυτά εσείς λέτε αρνητισμό, αλλά αυτά είναι συγκεκριμένες προτάσεις, ακόμα και προτάσεις νόμου που έχει καταθέσει η ΚΟ του ΚΚΕ και τις πετάτε στα αζήτητα ή βρίσκονται στα συρτάρια σας ακόμη, είτε έρχονται εδώ κάποια και τα καταψηφίζετε.

Αλλά, κάποια στιγμή, οι εργαζόμενοι, ο λαός θα αποφασίσουν να τα βάλουν κάτω και να κάνουν τον λογαριασμό. Και τότε, να είστε σίγουροι, θα πάρουν πίσω όχι μόνο τα χρωστούμενα, αλλά και θα κάνουν οι ίδιοι κουμάντο στους κόπους τους που τώρα τους κλέβει το σύστημά σας.

Ουκρανία: Ο Ζελένσκι, ο πόλεμος και η παγίδα της προπαγάνδας

 

Πριν από λίγο καιρό, όχι περισσότερο από έξι μήνες, κανένας εμπειρογνώμονας δεν θα έκανε λόγο για τον κίνδυνο της ενίσχυσης της στρατιωτικής δράσης της Ουκρανίας στο Donbass.

Σήμερα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Κίεβο θα προκαλέσει πόλεμο. Η μόνη διαφορά είναι αν θα συμβεί ήδη την άνοιξη ή αργότερα και αν το Donbass μπορεί να θεωρηθεί το μόνο μέρος πιθανής πρόκλησης ή εάν η Κριμαία, η Υπερδνειστερία, καθώς και τα ρωσο-ουκρανικά σύνορα στις περιοχές Kharkov, Sumy και Chernigov πρέπει επίσης να θεωρηθούν ως πιθανοί στόχοι.

Τι συνέβη με την αλλαγή των αξιολογήσεων της προοπτικής της ουκρανικής κρίσης να μπει σε μια θερμή φάση;

Πρώτον, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η πρόκληση σύγκρουσης με τη Ρωσία ή / και την Κίνα έχει ήδη αποφασιστεί από τις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι εντός τριών έως πέντε ετών (δηλαδή μέχρι το τέλος της τρέχουσας κυβέρνησης του Προέδρου των ΗΠΑ) η Αμερική θα έχει χάσει κάθε ελπίδα επιτυχίας σε περίπτωση άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης με το Πεκίνο ή τη Μόσχα (για να μην αναφέρουμε την πιθανότητα αλληλεπίδρασης τους). Κατά τη γνώμη των εμπειρογνωμόνων τους, οι ΗΠΑ έχουν ήδη χάσει τον χρηματοοικονομικό ανταγωνισμό. Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι τα τελευταία πέντε χρόνια η Ουάσιγκτον δεν προσπάθησε καν να τηρήσει τους κανόνες στον χρηματοπιστωτικό και οικονομικό τομέα, αναγκάζοντας τους συμμάχους της να εμπλακούν σε οικονομικές συγκρούσεις με τη Μόσχα και το Πεκίνο. Έχοντας χάσει το πλεονέκτημα (αν και υπό όρους) της βίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες στερούνται το τελευταίο πεδίο αντιπαράθεσης, μετά το οποίο η ήττα τους πηγαίνει από μια κατάσταση υψηλής πιθανότητας σε μια κατάσταση αναπόφευκτου.

Η Αμερική βλέπει μια διέξοδο σύροντας τη Ρωσία και / ή την Κίνα σε μια σύγκρουση πλήρους κλίμακας στην οποία ΘΑ συμμετέχουν σύμμαχοι των ΗΠΑ, ενώ οι ίδιες οι ΗΠΑ θα προσπαθήσουν να αποφύγουν να συμμετάσχουν σε ενεργές εχθροπραξίες στο πρώτο στάδιο, παρέχοντας ηθική και τεχνική υποστήριξη στους συμμάχους. Υπάρχουν δύο σενάρια στην Ουάσιγκτον. Στο πρώτο, οι εχθροπραξίες έχουν έναν παρατεταμένο χαρακτήρα, υπονομεύοντας τις δυνατότητες της Ρωσίας και της Κίνας και επιτρέποντας στην Αμερική στο τελικό στάδιο να αναπτύξουν τις ικανοτητες τους κλιμακωτα (όχι απαραίτητα πηγαίνοντας σε πόλεμο, αλλά απειλώντας με βία) και αντιστρέφοντας την πολιτική κατάσταση στον κόσμο υπέρ της. Σε γενικές γραμμές, οι ΗΠΑ δεν θα είχαν αντίρρηση να επαναλάβουν το κόλπο του Πρώτου και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στο οποίο έχασαν όλοι εκτός από την Αμερική.

Στη δεύτερη επιλογή, οι σύμμαχοι της Αμερικής θα έχουν ηττηθεί από τη Μόσχα και το Πεκίνο σχετικά γρήγορα και με ελάχιστη προσπάθεια, αλλά το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι σε ένα αδιέξοδο στο οποίο οι νικητές θα καταστρέψουν τις ίδιες τις αγορές που τους είχαν δώσει οικονομικό πλεονέκτημα έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών. Δηλαδή, η κυβέρνηση των ΗΠΑ πιστεύει ότι ο πόλεμος θα επιτρέψει στην Ουάσιγκτον, στη χειρότερη περίπτωση, να φέρει την τρέχουσα παγκόσμια κρίση σε status quo, διατηρώντας τις δυνατότητες για τον επόμενο γύρο του αγώνα για ηγεμονία.

Οι ΗΠΑ χρειάζονται πολεμοκάπηλους για να εφαρμόσουν αυτήν τη στρατηγική, διότι είναι σαφές ότι ούτε η Γαλλία, ούτε η Γερμανία, ούτε η Ιαπωνία, ούτε η Αυστραλία θα επιτίθονταν στη Ρωσία ή την Κίνα από μόνες τους. Πρέπει να δημιουργηθούν συνθήκες στις οποίες δεν θα μπορούν να αποφεύγουν τις στρατιωτικές ενέργειες λόγω των συμμαχικών τους δεσμεύσεων και επειδή μια στρατιωτική σύγκρουση θα επηρέαζε τα δικά τους συμφέροντα.

Οι ΗΠΑ προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τη Νότια Κορέα (προκαλώντας σύγκρουση με τη Βόρεια Κορέα), την Ταϊβάν και, με λιγότερη επιτυχία, το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες (οι οποίες έχουν επιλύσει διαφορές σχετικά με την κυριαρχία επί των νησιωτικών ομάδων στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας) εναντίον της Κίνας.

Οι εμπρηστές των ρωσικών συνόρων πρέπει να είναι η Βαλτική και η Πολωνία, προσπαθώντας να τορπιλίσουν τη Λευκορωσία, και τη Γεωργία, όπου οι Αμερικανοί προσπαθούν να επαναφέρουν στην εξουσία την αντιπολίτευση, η οποία θεωρεί τον Σαακασβίλι ηγέτη της. Η χρήση των εντάσεων Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν για την πυροδότηση ενός μεγάλου πολέμου στην Υπερκαυκασία δεν αποκλείεται, αλλά μετά την ανάπτυξη ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων στο Καραμπάχ, αυτή η επιλογή έχει γίνει πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί. Συνεχίζονται οι προσπάθειες για να δημιουργήσουν ένταση στην Κεντρική Ασία, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να διασφαλίσουν τα νωτα τους στο Αφγανιστάν για να το χρησιμοποιήσουν πλήρως, και η Μόσχα έχει μέχρι στιγμής ξεπεράσει την Ουάσιγκτον, αν και όχι κατά πολύ, στις διαπραγματεύσεις της με τους Ταλιμπάν.

Όπως μπορούμε να δούμε, η Ουκρανία είναι ένας βασικός κρίκος σε αυτήν τη στρατηγική, παρέχοντας έναν σύνδεσμο μεταξύ των λευκορωσικών και καυκάσιων θεάτρων των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Επιπλέον, το Κίεβο έχει τον ευκολότερο τρόπο να μετατρέψει τις παγωμένες συγκρούσεις σε μια καυτή φάση. Ο ευκολότερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι στο Donbass. Τέλος, η ΕΕ εμπλέκεται ήδη στην κρίση της Ουκρανίας, οπότε θα είναι πιο δύσκολο για το Παρίσι και το Βερολίνο να αποφύγουν τη σύγκρουση με τη Ρωσία για την Ουκρανία. Επιπλέον, μπορούμε να περιμένουμε τουλάχιστον στη δυτική Ουκρανία την Πολωνία, η οποία είναι κράτος μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και τα προβλήματα της οποίας θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να αγνοηθούν. Εκτός από την Πολωνία, υπάρχει η ευκαιρία να εμπλακούν οι Βαλτικές χώρες στην κρίση (η ανάπτυξη των αμερικανικών στρατευμάτων, για την οποία οι Βαλτικές μαζί με τους Πολωνούς έχουν πιέσει τόσο πολύ, θα πρέπει να πληρωθεί, αν όχι με χρήματα, τότε με συμμετοχή σε τυχοδιωκτισμούς).

Υπάρχουν ελπίδες ότι η Γεωργία θα υποστηρίξει ενεργά το αντι-ρωσικό μπλοκ πολιτικά (η Τιφλίδα είναι απίθανο να τολμήσει να αναλάβει στρατιωτικές δράσεις μετά το 2008), και επίσης ότι το Καζακστάν θα πάρει μέρος σε μια σύγκρουση πλήρους κλίμακας μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας με οδυνηρό τρόπο, καθώς θα πειραματιστεί με την κατάσταση από μόνο του. Το βορειοδυτικό Καζακστάν είναι μια πρώην χώρα Κοζάνων, και όταν ο Πούτιν μίλησε για τα «δώρα» της Ρωσίας στις διαλυμένες δημοκρατίες, σαφώς δεν είχε υπόψη μόνο την Ουκρανία.

Δεύτερον, η ουκρανική ηγεσία βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Ο Zelensky δεν κατάφερε να εξασφαλίσει συνεχή δανεισμό από το ΔΝΤ και δεν υπάρχει τρόπος να καλυφθεί η τρύπα του ενός τρίτου του προϋπολογισμού. Επιπλέον, ως αποτέλεσμα της αποτυχίας των ουκρανικών αρχών να καταπολεμήσουν την πανδημία του κορονοϊού, αυτή η τρύπα κινδυνεύει να αυξηθεί στα 2/3 του προϋπολογισμού, οι επιχειρήσεις χρεοκοπούν, η φορολογική βάση συρρικνώνεται, η αναχώρηση μεταναστών έχει μειωθεί απότομα , όπως και η εισροή ξένου νομίσματος. Οι αντιλαϊκές αρχές προσπαθούν να εδραιώσουν τη θέση τους μεταβαίνοντας σε μια ανοικτή δικτατορία. Η δικτατορία και η τρομοκρατία κατά της αντιπολίτευσης οφείλονται στον «πόλεμο με τη Ρωσία». Οι ακτιβιστές της αντιπολίτευσης κηρύσσονται μαζικά «πράκτορες του Κρεμλίνου» και κατηγορούνται για εσχάτη προδοσία.

Ως αποτέλεσμα, η θέση των ακροδεξιών, που ανέκαθεν υποστήριζαν τον ανοιχτό πόλεμο με τη Ρωσία, ενισχύθηκε. Οι πιο ανόητοι ανάμεσά τους πίστευαν (μερικοί ακόμα) ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να κερδίσει έναν τέτοιο πόλεμο.

Οι περισσότεροι, από την άλλη πλευρά, πιστεύουν ότι η Δύση θα υπερασπιστεί σίγουρα το Κίεβο εάν κηρυχθεί επίσημα πόλεμος στη Μόσχα και βοηθήσει να κερδηθεί η σύγκρουση (νικήστε τον πόλεμο για την Ουκρανία). Το μόνο τους πρόβλημα είναι να επιδείξουν απροκάλυπτη επιθετικότητα από την πλευρά της Ρωσίας.

Για το σκοπό αυτό, από την αρχή του έτους, το Κίεβο έχει στραφεί στην τυπική τακτική του αυξανόμενου βομβαρδισμού του Donbass και της οργάνωσης συγκρούσεων στη γραμμή επαφής. Το στοίχημα ήταν ότι αργά ή γρήγορα οι υπερασπιστές του Donbass θα έχαναν το κουράγιο τους και θα ανταποκρινόντουσαν τόσο έντονα που θα μπορούσαν να το περάσουν ως ρωσική επίθεση.

Ταυτόχρονα, άρχισαν να διοχετεύονται πληροφορίες και προπαγάνδα στην ουκρανική κοινωνία. Οι αρχές της Ουκρανίας κατάφεραν το 42% του πληθυσμού να υποστηρίξει μια στρατιωτική λύση στην κρίση του Donbass. Ταυτόχρονα, μόνο το 25% το αντιτίθεται. Επιπλέον, το 37,4% των Ουκρανών πολιτών υποστηρίζει επίσης την επιστροφή της Κριμαίας με βία. Μόνο το 27% είναι εναντίον. Οι προπαγανδιστικές και οι πολιτικές προετοιμασίες του Κιέβου για τον πόλεμο έχουν σχεδόν τελειώσει.

Τρίτον, υπήρξαν ορισμένα γεγονότα που είναι δυσάρεστα για την Ουκρανία και τη Δύση, αλλά είναι απίθανο να αναιρέσουν τον πόλεμο:

1. Η Ρωσία επεσήμανε στη Γαλλία και τη Γερμανία την απροθυμία και την αδυναμία του Κιέβου να εφαρμόσει τις συμφωνίες του Μινσκ και τους κάλεσε να παρέχουν μια πιο εποικοδομητική θέση για τις πλευρές τους. Το Παρίσι και το Βερολίνο αναγνώρισαν σιωπηρά την ανικανότητά τους να αλλάξουν τη θέση του Κιέβου.
2. Το Donbass, σαφώς με τη συγκατάθεση της Μόσχας, διεκδίκησε κρατική υπόσταση στα σύνορα των περιοχών Ντόνετσκ και Λούγκανσκ.
3. Οι αρχές του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ έδωσαν εντολή στο σώμα της Δημοκρατίας όχι μόνο να απαντήσει στους βομβαρδισμούς, αλλά και να ανοίξει πυρ σε θέσεις της Ουκρανίας «προληπτικά». Η Μόσχα, το Παρίσι και το Βερολίνο παρέμειναν σιωπηλοι για το θέμα αυτό.

Έτσι, το Κίεβο παγιδεύτηκε στη δική του παγίδα. Οι Ουκρανοί "εθελοντές" άρχισαν να αναφέρουν τακτικά απώλειες από «θραύσματα και τραύματα έκρηξης». Στο πλαίσιο αυτό, οι εκρήξεις ναρκών αναφέρονται σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ενώ οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις υφίστανται κυρίως απώλειες από το πυροβολικό των δημοκρατιών. Μέχρι στιγμής, το Κίεβο δεν εστιάζει ιδιαίτερα σε αυτό, διότι, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η Ρωσία κατάφερε να πείσει το Παρίσι και το Βερολίνο να παραμείνουν σιωπηλοί στο ουκρανικό ζήτημα.

Αλλά, πρώτον, οι ΗΠΑ θα προσπαθήσουν προφανώς να πιέσουν τους συμμάχους τους σε αντιρωσικές δηλώσεις στην τρέχουσα σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ όσο το δυνατόν περισσότερο. Δεύτερον, το Κίεβο δεν μπορεί να αγνοήσει την τρέχουσα κατάσταση για πολύ καιρό. Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν συνηθίσει να βομβαρδίζουν το Ντόνμπας σχεδόν ατιμωρητα. Η σημερινή κατάσταση είναι εξαιρετικά ανησυχητική για το προσωπικό των μονάδων που δέχονται πυρά από το δημοκρατικό πυροβολικό. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι περισσότεροι από τους άνδρες των Ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων είναι μισθοφόροι που έχουν αποφασίσει ότι η κατανάλωση οινοπνεύματος και η διασκέδαση με τη μορφή βομβαρδισμού κατοικιών είναι πιο ενδιαφέρουσα από την επιλογή της καλλιέργιας φράουλας στην Πολωνία. Υπέγραψαν σύμβαση με την AFU για να σκοτώσουν για χρήματα (αν είναι τυχεροί, και να ληστέψουν) και όχι για να πεθάνουν.

Το να κάθονται στα χαρακώματα κάτω από τα πυρά τελικά υποβαθμίζει τον ουκρανικό στρατό από άποψη ηθικού. Εάν αυτός δεν σταλεί εγκαίρως για επίθεση, θα μπορούσε να υποχωρήσει σε άτακτη φυγή. Επιπλέον, οι Ναζί και άλλοι ακραίοι εθνικιστές δεν θα κατανοήσουν τις αρχές εάν υιοθετήσουν παθητική στάση.

Έτσι, η συνολική διπλωματική, στρατιωτική, πολιτική, χρηματοοικονομική και οικονομική κατάσταση απαιτεί από τις αρχές του Κιέβου να εντείνουν τις επιχειρήσεις μάχης στο Donbass. Παρεμπιπτόντως, οι Αμερικανοί δεν δίνουν δεκάρα για το αν η Ουκρανία θα κρατήσει για κάποιο χρονικό διάστημα ή αν θα γίνει κομμάτια σε μια στιγμή. Πιστεύουν ότι θα κερδίσουν από οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Μόνο η προσωπική αναποφασιστικότητα του Zelensky και ορισμένων συμβούλων του σήμερα αποτρέπει το Κίεβο από το να αποδεσμεύσει γρήγορα τη σύγκρουση στο Ντόνμπας. Αλλά η δειλία είναι κακός σύμβουλος. Σήμερα ο Zelensky φοβάται περισσότερο τον πόλεμο και αύριο θα φοβάται περισσότερο μην τυχόν και οι Ναζί βάλουν φωτιά στην πόρτα του γραφείου του.

Επιπλέον, το επίσημο Κίεβο εξακολουθεί ένα καθεστώς προκλήσεων, όχι μόνο στη γραμμή επαφής Donbass, αλλά και στα σύνορα με την Κριμαία, όπου διεξάγονται προκλητικές ασκήσεις. Η πρόκληση είναι ένα δίκοπο όπλο. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής υστερίας, τα γεγονότα ξεφεύγουν εύκολα από τον έλεγχο και αρχίζουν να αναπτύσσονται σύμφωνα με τον δικό τους αλγόριθμο (που δεν υπολογίζεται από τους προβοκάτορες). Όσο μεγαλύτερες είναι οι εντάσεις, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος τυχαίας σύγκρουσης, που πυροδοτεί μια μεγάλη ανάφλεξη.

Γι’ αυτό οι περισσότεροι παρατηρητές σήμερα μιλούν για υψηλό κίνδυνο να ξεκινήσει η Ουκρανία ολοκληρωτικές εχθροπραξίες. Όπως έγραψε η Barbara Tuckman για το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στα Όπλα του Αυγούστου, «κανείς δεν ήθελε πόλεμο. Ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος».

Σε τελική ανάλυση, είναι από καιρό σαφές σε όλους ότι η κρίση της Ουκρανίας δεν μπορεί να επιλυθεί ειρηνικά. Η Ουκρανία δεν είναι έτοιμη για αυτό. Επομένως, το ζήτημα του πολέμου είναι μόνο θέμα χρόνου και τόπου που επιλέγουν τα ενδιαφερόμενα μέρη.

Πηγή: Γκουέρνικα (από Donbass Insider)

Και μια ακόμη (ξεχασμένη πια) πτυχή της ένοπλης σύγκρουσης στην πρώην ανατολική Ουκρανία, εδώ: