Κανένα;

«Σημαία» έχει κάνει από την περασμένη Παρασκευή η κυβέρνηση τις δηλώσεις στελεχών του ΔΝΤ ότι, με βάση τις προβλέψεις του για τους ρυθμούς «ανάκαμψης» της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας, «δε θα χρειαστούν επιπλέον μέτρα». Η απάτη βέβαια βγάζει μάτι και δεν αφορά μόνο - όπως λένε τα αστικά επιτελεία - την προσπάθεια του ΔΝΤ να φορτώσει την ευθύνη για πιθανά νέα μέτρα στη μεριά της Ευρωζώνης (που προβλέπει υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, άρα και πιάσιμο του στόχου για τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα). Αφορά πολύ περισσότερο την προσπάθεια να κρυφτεί ότι τα «επιπλέον» μέτρα δεν εξαντλούνται στα 95 προαπαιτούμενα που περιλαμβάνονται στην τρίτη «αξιολόγηση», ανάμεσα στα οποία το χτύπημα στο δικαίωμα στην απεργία, το «τσεκούρι» σε κοινωνικά επιδόματα και πάει λέγοντας. Αυτά όχι μόνο θεωρούνται δεδομένα από την κυβέρνηση, αλλά η γρήγορη εφαρμογή τους παρουσιάζεται εκβιαστικά ως όρος «για να μη χρειαστούν»... ακόμα περισσότερα. Επιπλέον, καμιά πλευρά δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να εφαρμοστούν μια ώρα αρχύτερα τα ήδη ψηφισμένα μέτρα για Φορολογικό και συντάξεις. Και βέβαια, τα περί «κανενός επιπλέον μέτρου» δεν αφορούν ούτε τους δημοσιονομικούς κόφτες, που ενεργοποιούνται αυτόματα, ούτε τα μόνιμα «ευρωπαϊκά εξάμηνα», ούτε τις δεσμεύσεις για πλεονάσματα έως το... 2060, που σημαίνουν μνημόνια και μέτρα διαρκείας για το λαό. Και το πιο βασικό: Η επίτευξη υψηλότερων ρυθμών καπιταλιστικής ανάκαμψης, από την οποία εξαρτούν έως ένα βαθμό τα «επιπλέον» μέτρα, σημαίνει ένταση της εκμετάλλευσης και αναδιαρθρώσεις για το κεφάλαιο. Δηλαδή «όχι Γιάννης, Γιαννάκης»...