Αρένα

Ανάμεσα στα άλλα, που καταγράφει η «νέα στρατηγική ασφάλειας» των ΗΠΑ, σημειώνει πως οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ «αναπτύσσουν εκλεπτυσμένες πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις που συνδυάζουν διακριτές ενέργειες. Είναι υπομονετικές και συσσωρεύουν στρατηγικά οφέλη στο πέρασμα του χρόνου, κάνοντας δυσκολότερη μια απάντηση από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους», προσθέτοντας πως Κίνα, Ρωσία εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι «οι ΗΠΑ συχνά βλέπουν τον κόσμο με "δυαδικούς" όρους, σαν τα κράτη να είναι είτε "σε ειρήνη", είτε "σε πόλεμο", όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για μια αρένα συνεχούς ανταγωνισμού». Η παραπάνω αναφορά (αντίστοιχή της υπάρχει, άλλωστε, και στη νέα «στρατηγική ασφάλειας» και της Γερμανίας όπου γίνεται λόγος για τα «θολά όρια» ανάμεσα σε πόλεμο και ειρήνη), δεν αποτυπώνει μόνο τις σύγχρονες μορφές που διεξάγονται οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τα λογής «τζαρτζαρίσματα», αλλά και κάτι ακόμα: ότι η απόσταση ανάμεσα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την ιμπεριαλιστική «ειρήνη» και «σταθερότητα» κάθε άλλο παρά «χαώδης» είναι. Το αντίθετο: ο πόλεμός τους αποτελεί επέκταση της πολιτικής τους με άλλα - πολεμικά - μέσα, μοιάζει με την «ειρήνη» τους «όπως ο γιος και η μάνα», όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Οι εργαζόμενοι πρέπει να τα 'χουν αυτά κατά νου κάθε φορά που ακούνε τα ψέματα της κυβέρνησης ότι η εμπλοκή στην «αρένα του συνεχούς ανταγωνισμού» για τα συμφέροντα της αστικής τάξης φέρνει τάχα σταθερότητα για το λαό.