Η κοινή ανακοίνωση - Διακήρυξη της Διεθνούς Συνάντησης

Η κοινή ανακοίνωση - Διακήρυξη της Διεθνούς Συνάντησης

Η 14η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων στη Βηρυτό είχε σύνθημα: «Eνισχύουμε τους αγώνες ενάντια στην κλιμακούμενη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, για την ικανοποίηση των κοινωνικών, οικονομικών, δημοκρατικών δικαιωμάτων και των προσδοκιών των λαών, για το σοσιαλισμό»

Το προεδρείο της Συνάντησης

Η 14η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων κατέληξε στην εξής Διακήρυξη της Βηρυτού:

«Η 14η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων (ΔΣΚΕΚ) έγινε στη Βηρυτό, την πρωτεύουσα του Λιβάνου, από τις 22 έως τις 25 Νοέμβρη 2012 με σύνθημα: "Eνισχύουμε τους αγώνες ενάντια στην κλιμακούμενη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, για την ικανοποίηση των κοινωνικών, οικονομικών, δημοκρατικών δικαιωμάτων και των προσδοκιών των λαών, για το σοσιαλισμό».

Στη Συνάντηση συμμετείχαν 84 αντιπρόσωποι που εκπροσωπούν 60 κόμματα από 44 χώρες από τις πέντε ηπείρους του κόσμου, ενώ τα κόμματα που δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν, για λόγους πέραν των δυνάμεών τους, έστειλαν μηνύματα που δικαιολογούσαν την απουσία τους.

Μετά την Εκτακτη Συνάντηση για την Παλαιστίνη, που έγινε στη Συρία το 2009, η Συνάντηση διεξήχθη μετά από τρία χρόνια ξανά σε αραβική περιοχή και αποτέλεσε νέα ευκαιρία για τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα, ώστε να εκφράσουν τη σταθερή αλληλεγγύη τους και τη στήριξή τους στην πάλη της εργατικής τάξης, στους αγώνες και τις εξεγέρσεις των λαών στις αραβικές χώρες ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις και το μεγάλο κεφάλαιο, για δημοκρατικές αλλαγές. Οι συζητήσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της Συνάντησης συνέβαλαν στην ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τις εξελίξεις σε όλον τον κόσμο και στη συμφωνία πάνω σε κοινές και συγκλίνουσες δράσεις για την επαναστατική πάλη για το σοσιαλισμό.

Οι διαφορετικές εκδοχές διαχείρισης έχουν τα ίδια βάρβαρα αποτελέσματα για τους λαούς

Στιγμιότυπο από τις εργασίες της Συνάντησης

Η 14η ΔΣΚΕΚ επιβεβαίωσε τις ανακοινώσεις που είχαν εκδοθεί σε προηγούμενες Συναντήσεις την περίοδο 2008 - 2011 σχετικά με την καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, η ρίζα της οποίας βρίσκεται στην όξυνση των βασικών αντιθέσεων ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία που συνέχισαν να βαθαίνουν και να εντείνονται. Οι διαφορετικές αστικές εκδοχές για τη διαχείριση της κρίσης δεν κατάφεραν να τη θέσουν υπό έλεγχο. Ολες τους έχουν τα ίδια βάρβαρα αποτελέσματα για τα δικαιώματα των λαών. Η ιμπεριαλιστική απάντηση στην κρίση χαρακτηρίζεται από την ολόπλευρη επίθεση του ιμπεριαλισμού ενάντια στα κοινωνικά, οικονομικά, δημοκρατικά και εθνικά δικαιώματα των λαών, μια επίθεση που στόχο έχει να εξαφανίσει τις κατακτήσεις που κέρδισαν οι εργαζόμενοι και οι λαοί με τους αγώνες τους τον 20ό αιώνα και να εντείνει την εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με την αυξημένη επίθεση του ιμπεριαλισμού και την εξάπλωση των ιμπεριαλιστικών πολέμων, τις ανακατατάξεις στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων όπου συνυπάρχει η σχετική εξασθένηση της θέσης των ΗΠΑ με την αυξανόμενη οικονομική και πολιτική δύναμη διάφορων χωρών, εγείρει μια σειρά ζητήματα που δείχνουν ότι ο κόσμος βρίσκεται, για ακόμα μια φορά, σε μια πολύ κρίσιμη και επικίνδυνη φάση, όπου εντείνονται οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί και στην οποία συνυπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι και πραγματικές δυνατότητες για την ανάπτυξη της εργατικής και λαϊκής πάλης.

Από αυτήν την άποψη, είναι χρήσιμο να θέσουμε το εξής ερώτημα: Πώς εκδηλώνεται η παγκόσμια, αυξανόμενη ιμπεριαλιστική επίθεση στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά και τι μορφές παίρνει;

Πρώτον, ο ιμπεριαλισμός διεξάγει μια επίθεση που στόχο έχει την εκτεταμένη κατεδάφιση οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, πολιτιστικών και εθνικών δικαιωμάτων και την οπισθοδρόμηση στο συσχετισμό δυνάμεων που θα είναι ακόμα περισσότερο σε όφελος του κεφαλαίου και ενάντια στην εργασία. Διεξάγονται μεγάλες επιχειρήσεις για την περαιτέρω συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Παράλληλα, εξαπολύονται εκτεταμένες επιθέσεις στα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, με μεγάλες περικοπές σε μισθούς, υψηλή ανεργία, ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών και ιδιωτικοποίηση σχεδόν όλων των τομέων της κοινωνικής ζωής. Αυτή η αντικοινωνική επίθεση συνοδεύεται από πρωτόγνωρη επίθεση ενάντια στα δημοκρατικά, εθνικά και οικολογικά δικαιώματα των λαών.

Συγκεκριμένα, έχει οξυνθεί η επίθεση ενάντια στα εργασιακά, οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα των γυναικών, προκαλώντας βάρβαρη επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Η αντιμετώπιση και η υπερνίκηση αυτής της επίθεσης έχει αποφασιστική σημασία, διότι η πάλη για την πραγματική ισότητα των γυναικών είναι ζωτικό κομμάτι της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό.

Δεύτερον, πρέπει να τονιστεί ότι η δήλωση του Μπαράκ Ομπάμα στον ΟΗΕ, όπου επιβεβαίωσε ότι η χώρα του δεν θα "αποσυρθεί" από τον κόσμο, συμφωνεί με το πρόγραμμα που ενέκρινε το ΝΑΤΟ στην τελευταία σύνοδο του στο Σικάγο, το οποίο στην ουσία συνεπάγεται την αυξανόμενη στρατιωτική ιμπεριαλιστική επέμβαση σε όλο τον κόσμο με το σύνθημα της "έξυπνης άμυνας". Αυτό περιλαμβάνει την έναρξη της πρώτης φάσης της "πυραυλικής ασπίδας" ή τον "πόλεμο των άστρων" στην Ευρώπη και το παγκόσμιο πρόγραμμα αντιπυραυλικής ασπίδας, την άμεση στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, τις περιοδικές απειλές ενάντια στο Ιράν και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας, αυξανόμενη στρατιωτική δραστηριότητα, επιθέσεις και προκλήσεις στη Μέση Ανατολή, στη ζώνη Ασίας - Ειρηνικού και σε όλη την αφρικανική ήπειρο, την εντεινόμενη ιμπεριαλιστική στρατιωτικοποίηση στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Συνεχίζεται εντεινόμενη η εχθρότητα και ο αποκλεισμός ενάντια στην Κούβα, καθώς και οι συνωμοσίες ενάντια στη Βενεζουέλα.

Τρίτον, αυτή η εκστρατεία στρατιωτικής επίθεσης συνοδεύεται από τις απροκάλυπτες δημόσιες πολιτικές επεμβάσεις στις υποθέσεις των περισσότερων χωρών του κόσμου. Αυτές οι επεμβάσεις εκδηλώνονται με την επιστράτευση κεφαλαίων και επιρροής για να διαστρεβλώσουν και να παραποιήσουν τη θέληση των λαών, για να χειραγωγήσουν, να τρομοκρατήσουν και να εμποδίσουν τους εκπροσώπους που έχει επιλέξει ο λαός να ανέβουν στην εξουσία. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δε διστάζουν να χρησιμοποιούν τα χειρότερα μέσα για να πετύχουν τους στόχους τους, μεταξύ αυτών και την οργάνωση τρομοκρατικών επιθέσεων, τα στρατιωτικά πραξικοπήματα, τη συμμαχία με νεοφασιστικές δυνάμεις, την ανάδειξη πολιτικών και θρησκευτικών δυνάμεων και διάφορες αντεπαναστατικές δυνάμεις με διαφορετικό πολιτικό υπόβαθρο. Ολα αυτά γίνονται για την άσκηση ιμπεριαλιστικού ελέγχου σε όλο τον πλανήτη, χαράσσοντας ξανά τα σύνορα και επανακαθορίζοντας τις αγορές, ιδιαίτερα την αγορά ενέργειας, με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο και τους δρόμους μεταφοράς.

Ενταση της επίθεσης του κεφαλαίου

Τέταρτον, αυτή η εκστρατεία στρατιωτικής επίθεσης συνοδεύεται επίσης από την ένταση της επιθετικότητας, όπως για παράδειγμα με την επιστράτευση όλων των μέσων των διαφόρων διεθνών φορέων και οργανώσεων και συγκεκριμένα του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με στόχο τη διασφάλιση της εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου. Για να διασφαλίσει τα συμφέροντα και τους στόχους του το παγκόσμιο καπιταλιστικό καθεστώς, εκτός από την παραπέρα ανάπτυξη της επίθεσης και των απροκάλυπτων επεμβάσεων στις χώρες του κόσμου, διεξάγει ανυποχώρητα πόλεμο ενάντια στη διεθνή εργατική τάξη και τους εκπροσώπους της με διάφορα μέτρα, τα οποία περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:

1. Στέρηση του βασικού ανθρώπινου δικαιώματος στη δουλειά και των σχετικών κατακτήσεων που κερδήθηκαν από την εργατική τάξη.

2. Παγκόσμια ιδεολογική επίθεση και επίθεση μέσα από τα ΜΜΕ, με στόχο τον περιορισμό των εργατικών και λαϊκών αγώνων και τη δίωξη όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που παλεύουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ιδιαίτερα των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων.

3. Ενορχηστρωμένες προσπάθειες και δράσεις που παραβιάζουν όλα όσα περιλαμβάνονται στο Χάρτη του ΟΗΕ και στην "Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων", που διαμορφώθηκαν σε συνθήκες διαφορετικού συσχετισμού δυνάμεων χάρη στην παρουσία της Σοβιετικής Ενωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών.

Πέμπτον, στο πλαίσιο αυτής της καθολικής παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής επίθεσης, προσοχή πρέπει να δοθεί στον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται στη Μέση Ανατολή, με το σχέδιο της "Νέας Μέσης Ανατολής", που επιδιώκει να χωρίσει ξανά την περιοχή και τους λαούς της σε εθνικές και θρησκευτικές ομάδες που θα πολεμάνε συνεχώς μεταξύ τους. Αυτό με τη σειρά του επιτρέπει την ιδιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών που βρίσκονται στην περιοχή και ιδιαίτερα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Ο πόλεμος και η κατοχή στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, οι επιθέσεις του Ισραήλ ενάντια στο Λίβανο και το λαό της Παλαιστίνης είναι αδιάσπαστο κομμάτι του ιμπεριαλιστικού σχεδίου "Μεγάλη Μέση Ανατολή".

Συνολική αντιπαράθεση με το καπιταλιστικό σύστημα

Επιπλέον, οι πρόσφατες εξελίξεις πρέπει να αναλυθούν σε αυτό το πλαίσιο, συμπεριλαμβάνοντας:

1. Την κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών απειλών των ΗΠΑ και ΕΕ για στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν και τη Συρία, αξιοποιώντας τις πράξεις βίας που διαπράττονται εναντίον αμάχων και βασιζόμενες στις δυνάμεις που υποστηρίζονται από τους ιμπεριαλιστές.

2. Τις συνεχείς προσπάθειες να ελεγχθεί η πορεία των εξεγέρσεων που συνέβησαν τα δύο τελευταία χρόνια σε διάφορες αραβικές χώρες και ιδιαίτερα στην Αίγυπτο και την Τυνησία, αξιοποιώντας το θρησκευτικό σεχταρισμό, το ρατσισμό και τις προκαταλήψεις, καθώς και τα πάντα διαθέσιμα πετροδολάρια των αραβικών καθεστώτων του κόλπου.

Αυτές οι εξελίξεις και οι πιθανές συνέπειές τους δίνουν ώθηση στην εργατική τάξη, στα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα για να υλοποιήσουν τις ιστορικές τους ευθύνες, να αντιπαρατεθούν με το καπιταλιστικό σύστημα και την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Αυτή η αντιπαράθεση, η οποία πρέπει να γίνει ξεχωριστά στις διάφορες χώρες και σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι αναγκαία για να επιτευχθούν αντιιμπεριαλιστικές αντιμονοπωλιακές ρήξεις, να υπάρξουν κατακτήσεις και να επιτευχθεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού όπως προσδιόρισε η 13η ΔΣΚΕΚ που έγινε το Δεκέμβρη του 2011 στην Αθήνα.

Η αντιπαράθεση με τον ιμπεριαλισμό υπαγορεύει, από τη μια, το δυνάμωμα της συνεργασίας και της αλληλεγγύης των κομμάτων μας και τον καθορισμό των κοινών στόχων και κατευθύνσεων πάλης, και από την άλλη, τη συγκλίνουσα δράση με τα διάφορα αντιιμπεριαλιστικά και μαζικά κινήματα όπως συνδικάτα, οργανώσεις γυναικών, νεολαίας και διανοουμένων.

Στη Λατινική Αμερική, οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, το συνδικαλιστικό κίνημα και άλλα κοινωνικά κινήματα συνεχίζουν την πάλη τους για τα λαϊκά δικαιώματα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Αυτοί οι αγώνες, που βρίσκονται στο στόχαστρο της αντεπίθεσης του ιμπεριαλισμού, οδήγησαν σε ορισμένες περιπτώσεις στην εμφάνιση κυβερνήσεων που στα προγράμματά τους δηλώνουν ότι υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία και τα κοινωνικά δικαιώματα για την ανάπτυξη και την προστασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών και της βιοποικιλότητας, θεωρώντας ότι δίνουν ώθηση στην αντιιμπεριαλιστική πάλη.

Αυτή η καθολική αντιπαράθεση υπαγορεύει επίσης την οργάνωση των εργαζομένων στους τόπους δουλειάς και στα συνδικάτα, την ενίσχυση του ταξικού κινήματος, την προώθηση της συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα, την ένταση της πάλης της διεθνούς εργατικής τάξης και των λαών του κόσμου. Χρειάζεται αντεπίθεση για αντιμονοπωλιακές και αντιιμπεριαλιστικές ρήξεις, για την ανατροπή του καπιταλισμού, για να εμποδιστούν τα αντιλαϊκά μέτρα και προωθηθούν στόχοι πάλης που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Ζωτική σημασία έχει ο ιδεολογικός αγώνας του κομμουνιστικού κινήματος για την υπεράσπιση και την ανάπτυξη του επιστημονικού σοσιαλισμού, την απόκρουση του σύγχρονου αντικομμουνισμού, για την αντιμετώπιση της αστικής ιδεολογίας, των ξένων τάσεων, των αντιεπιστημονικών θεωριών και των οπορτουνιστικών ρευμάτων που απορρίπτουν την ταξική πάλη και την καταπολέμηση του ρόλου των σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων που υπερασπίζονται και εφαρμόζουν αντιλαϊκές και φιλοϊμπεριαλιστικές πολιτικές, στηρίζοντας τη στρατηγική του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.

Η ιδεολογική αντεπίθεση του κομμουνιστικού κινήματος είναι όρος για να κατανοείται ο ενιαίος χαρακτήρας των καθηκόντων της πάλης για κοινωνική, εθνική και ταξική χειραφέτηση, να γίνεται διακριτή η εναλλακτική διέξοδος του σοσιαλισμού.

Δεδομένης της καπιταλιστικής κρίσης και των συνεπειών της, η διεθνής πείρα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση αποδεικνύει την ανωτερότητα του σοσιαλισμού. Υπογραμμίζουμε την αλληλεγγύη μας με τους λαούς που παλεύουν για το σοσιαλισμό ή οικοδομούν το σοσιαλισμό.

Κοινές δράσεις

Με βάση τα παραπάνω τονίζουμε την ανάγκη να επικεντρώσουμε στις παρακάτω κοινές δράσεις:

1. Αγώνας για την αντιμετώπιση των νέων σχεδίων του ιμπεριαλισμού σε στρατιωτικό, πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, αγώνας για να αποτραπεί ο έλεγχος και η καταστροφή του κόσμου από τον ιμπεριαλισμό.

2. Συσπείρωση για την απομάκρυνση των ΝΑΤΟικών στρατιωτικών βάσεων και αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.

3. Εκφραση ταξικής αλληλεγγύης και παροχή στήριξης για την ενίσχυση των αγώνων της εργατικής τάξης και των λαών στις καπιταλιστικές χώρες, ενάντια στις πολιτικές που προσθέτουν περισσότερα βάρη στους λαούς για κατακτήσεις που θα βελτιώνουν τις συνθήκες ζωής των εργαζομένων και των λαών και θα επιφέρουν επαναστατική αλλαγή.

4. Επιβεβαίωση της διεθνούς αλληλεγγύης με τα δημοκρατικά λαϊκά κινήματα και τις εξεγέρσεις ενάντια στα κατοχικά και καταπιεστικά καθεστώτα και αδιάλλακτη απόρριψη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης σε αυτές τις χώρες.

5. Αντιμετώπιση των αντικομμουνιστικών νόμων, μέτρων και διώξεων. Ιδεολογική πάλη ενάντια στην αναθεώρηση της Ιστορίας, για την επιβεβαίωση της συμβολής του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος στην ανθρώπινη Ιστορία.

6. Καταδίκη του αποκλεισμού της Κούβας από τις ΗΠΑ και στήριξή της στην πάλη για την άμεση άρση του. Ενίσχυση της καμπάνιας για την απελευθέρωση και την επιστροφή των πέντε Κουβανών πατριωτών στην Κούβα.

7. Καταδίκη των συνεχών θηριωδιών που διαπράττουν οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό. Στήριξη του δικαιώματός του να αντιστέκεται στην κατοχή και να φτιάξει το δικό του ανεξάρτητο κράτος με πρωτεύουσα την Αν. Ιερουσαλήμ και ενίσχυση της καμπάνιας για την άμεση άρση του αποκλεισμού ενάντια στη Γάζα και για το δικαίωμα της επιστροφής.

8. Προώθηση του διεθνούς μετώπου ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στήριξη των διεθνών αντιιμπεριαλιστικών μαζικών οργανώσεων της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ), του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης (ΠΣΕ), της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών (ΠΟΔΝ) και της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών (ΠΔΟΓ) στο συγκεκριμένο πλαίσιο κάθε χώρας.

Βηρυτός 25 Νοέμβρη 2012».

Η πρόταση του ΠΑΜΕ για τη νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση

Η πρόταση του ΠΑΜΕ για τη νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση

Το ΠΑΜΕ προβάλλει συγκεκριμένους άξονες για την υπογραφή νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για το 2013 καλώντας όλους τους εργαζόμενους, όλα τα συνδικάτα να την κάνουν δική τους υπόθεση πάλης. Σήμερα η εργατική τάξη βρίσκεται μπροστά σε μια γενικευμένη επίθεση με στόχο τη ριζική ανατροπή των ΣΣΕ και των εργασιακών σχέσεων.

Στόχος τους δεν είναι μόνο να φορτώσουν τις συνέπειες της κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης με την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης και την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, την εξασφάλιση υψηλής κερδοφορίας στη φάση της ανάκαμψης, αλλά και το χτύπημα του ίδιου του συνδικαλιστικού κινήματος.

Συγκεντρώνουν τα κύρια πυρά τους στην κατάργηση του σταθερού κατώτατου μεροκάματου και μισθού, στο σταθερό ημερήσιο χρόνο, στην κατάργηση των επιδομάτων και ασφαλιστικών εισφορών. Αυξάνουν την πίεση μέσω των γυναικών και της νεολαίας με την επιβολή ακόμα πιο χαμηλών μισθών και μεροκάματων, μέσω των ατομικών συμβάσεων εργασίας και μέσω υπογραφής επιχειρησιακών συμβάσεων με μειώσεις μισθών κάτω από τα επίπεδα της ΕΓΣΣΕ και των ΣΣΕ.

Ταυτόχρονα, με βάση τη δέσμευση του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων προωθείται η ουσιαστική κατάργηση της ΕΓΣΣΕ αφού προβλέπεται ο καθορισμός του κατώτερου να γίνεται από την κυβέρνηση με νόμο.

ΦΡΑΓΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΣ

Η κατάργηση της ΕΓΣΣΕ αποτελεί ουσιαστικό και μεγάλο βήμα προς τα πίσω σε σχέση με τη μέχρι σήμερα κατάσταση όπου η μείωση των μισθών, η καταβολή μισθού κάτω από τα επίπεδα της ΕΓΣΣΕ ήταν μια αυθαίρετη και παράνομη ενέργεια από την μεριά του εργοδότη. Νομιμοποιεί δηλαδή την αξίωση και πρακτική της εργοδοσίας.

Οι συνέπειες για τους εργαζόμενους θα είναι οδυνηρές. Δε θα έχουμε μόνο την άμεση και απευθείας μείωση του μισθού και του ημερομισθίου. Θα έχουμε μείωση σε σημαντικό βαθμό των συνολικών ετήσιων αποδοχών των εργαζόμενων αφού επί του βασικού υπολογίζονται βασικά επιδόματα, γάμου, τέκνων, προϋπηρεσίας, ανθυγιεινού, επιστημονικά, αποζημιώσεις, δώρα, άδεια, κ.ά. Θα πλήξει όλους τους εργαζόμενους, αφού ο κατώτερος μισθός και μεροκάματο αποτελεί τη βάση για τον υπολογισμό των κλαδικών ΣΣΕ.

Η εργατική τάξη πρέπει να απορρίψει και να ματαιώσει αυτή τη βάρβαρη εξέλιξη. Η αντίσταση σε αυτήν την επιδίωξη της κατάργησης του βασικού μισθού της ΕΓΣΣΕ και των κλαδικών συμβάσεων, η παρεμπόδισή της, η ματαίωσή της, η υπογραφή συμβάσεων που στην παρούσα φάση να δυσκολεύουν τις επιδιώξεις των δυνάμεων του κεφαλαίου πρέπει να γίνουν στοιχείο της ανασύνταξης του εργατικού λαϊκού κινήματος, να σημάνει συναγερμός και να αποτελέσει αφετηρία αντεπίθεσης.

Και τούτο διότι η ματαίωση της μείωσης των μισθών, η υπογραφή συμβάσεων με αυξήσεις απαιτούν μαζικά σωματεία με την πλειοψηφία των εργαζόμενων να συμμετέχουν σε αυτά, σωστά προσανατολισμένους και με αποφασιστικότητα αγώνες, κοινή δράση και αλληλεγγύη από όλα τα άλλα τμήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, αλλαγή των συσχετικών υπέρ του ταξικού ρεύματος, δηλαδή βήματα στους όρους και τις προϋποθέσεις για την ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού κινήματος.

Ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης δε συντελείται μόνο από τη μείωση των μισθών και των συντάξεων. Συντελείται από τη μείωση του συνόλου των δαπανών για Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, ξεκούραση, Πολιτισμό, από την αύξηση της τιμής των βασικών καταναλωτικών εμπορευμάτων κι υπηρεσιών (τρόφιμα, ρούχα, ρεύμα, καύσιμα, με την αύξηση της άμεσης κι έμμεσης φορολογίας, κλπ.).

Από τα παραπάνω γίνεται καθαρό πως η διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς και στις συντάξεις δεν μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος μείωσης του βαθμού εκμετάλλευσης και βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων. Ταυτόχρονα με το ζήτημα των αυξήσεων πρέπει να διεκδικηθούν αιτήματα που θα αποκαθιστούν το σταθερό χρόνο εργασίας, θα εξασφαλίζουν στην εργατική οικογένεια όσο γίνεται καλύτερες δωρεάν δημόσιες παροχές σε τομείς όπως η Παιδεία, η Υγεία, η Πρόνοια, θα στηρίζουν τον άνεργο, τον άστεγο, την νέα οικογένεια κλπ.

Τα αιτήματα που θα διεκδικούνται πρέπει να στηρίζονται πριν απ' όλα στην αλήθεια ότι οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο, άρα σε καμία περίπτωση δεν αποδεχόμαστε ότι είναι παράγοντας κόστους των επιχειρήσεων, των εργοδοτών και ότι η ικανοποίησή τους αντιβαίνει σε κάποιο γενικό και με αταξικό κριτήριο γενικό συμφέρον.

Στη βάση των παραπάνω βασικών διαπιστώσεων το ΠΑΜΕ απαιτεί και παλεύει όχι μόνο για την επαναφορά των μισθών στα επίπεδα που ήταν πριν τις μειώσεις αλλά και αυξήσεις των μισθών και βελτίωση συνολικά της θέσης των εργαζόμενων μέσα από την κάλυψη των αναγκών σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, Αθλητισμό, Πολιτισμό, κ.ά.

Γι' αυτό παλεύει και απαιτεί να καταργηθούν άμεσα όλα τα νομοθετήματα, νόμοι (όπως ο νόμος 4046, δηλαδή το μνημόνιο 2,) δανειακές συμβάσεις που μείωσαν τους μισθούς και τα ημερομίσθια και γενικά το σύνολο των κοινωνικών κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Οι άξονες διεκδίκησης

To ΠΑΜΕ προτείνει για το 2013 τους εξής άξονες διεκδίκησης στα πλαίσια της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ).

Αξονας 1ος

Οι όροι της παρούσας σύμβασης που θα συμφωνηθούν από την στιγμή της κατάρτισής της και από την ημερομηνία εφαρμογής της είναι υποχρεωτικά εκτελεστή για κάθε εργοδότη (εκτός άμεσου δημόσιου τομέα), είτε ανήκει, είτε όχι σε εργοδοτική οργάνωση σε όλη την Ελληνική Επικράτεια.

Αξονας 2ος

ΚΑΤΩΤΑΤΑ ΟΡΙΑ ΑΠΟΔΟΧΩΝ

Τα κατώτερα όρια μισθών και ημερομισθίων αποτελούν κατώτατα όρια αμοιβής μισθωτών της χώρας που απασχολούνται με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου και αμείβονται με μισθό, ημερομίσθιο κατά μονάδα ή με οποιοδήποτε άλλο σύστημα. Την 1η1ου2013 το ημερομίσθιο επανέρχεται στο ποσό των 33,54 ευρώ και ο μηνιαίος μισθός στο ποσόν των 751,41 ευρώ. Να προβλεφθεί να επιστραφεί μέσω ποσοστού αύξησης του μισθού μέρος των απωλειών της προηγούμενης τριετίας.

Καταργούνται οι νόμοι 4046/2012, το μνημόνιο 2, η πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου 6/2012 και κάθε συναφής διάταξη νόμου που περικόπτει τους μισθούς και τα ημερομίσθια. Την 1^η Ιούλη 2013 αναπροσαρμόζονται τα κατώτατα όρια αποδοχών με βάση το ποσοστό του εθνικού πληθωρισμού.

Τα προβλεπόμενα χρονοεπιδόματα και άλλα επιδόματα (γάμου, τέκνων, σπουδών, αδείας, δώρων κλπ.) που προβλέπονται στην Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. αλλά και στις άλλες ΣΣΕ διατηρούνται.

Το ποσοστό της αύξηση των αποδοχών που κάθε φορά καθορίζεται θα προστίθεται στο σύνολο των αποδοχών επί των οποίων υπολογίζονται οι προσαυξήσεις Κυριακής, νυχτερινής εργασίας, υπερεργασίας, υπερωρίας, επιδόματα εορτών και αδείας, όπως και η αποζημίωση για την εκτός έδρα εργασία.

Τα συνολικά γενικά κατώτατα όρια μισθών και ημερομισθίων εφαρμόζονται τόσο στους νέους κάτω των 25 ετών όσο και στους μαθητευόμενους εργατοτεχνίτες καθώς και στους υπαλλήλους που έχουν συμπληρώσει το 15 έτος της ηλικίας τους.

ΠΡΟΫΠΗΡΕΣΙΑ

Προϋπηρεσία για υπάλληλο ή εργατοτεχνίτη θεωρείται η υπηρεσία που διανύθηκε σε οποιοδήποτε εργοδότη σε οποιαδήποτε εργασία και ειδικότητα.

ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ

1. Τριετιών

Τα επιδόματα που προβλέπονται από εθνικές γενικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ή όμοιας έκτασης διαιτητικές αποφάσεις, υπολογίζονται επί των εκάστοτε γενικών κατωτάτων ορίων μισθών και ημερομισθίων.

Οι υπάλληλοι και οι εργατοτεχνίτες με οποιαδήποτε σχέση εργασίας δικαιούνται για κάθε τριετία υπηρεσίας προσαύξηση 10% επί του κατωτάτου ορίου του βασικού μισθού τους.

2. Γάμου

Στον έγγαμο μισθωτό χορηγείται επίδομα γάμου ποσοστού 10%. Κατά τα λοιπά ισχύουν οι διατάξεις της παρ. 2 της με αριθ. 10/76 απόφασης του ΔΔΔΔ Αθηνών. Το επίδομα γάμου υπολογίζεται στο κατώτατο όριο του βασικού μισθού ή ημερομισθίου.

Συλλογικές συμβάσεις εργασίας που προβλέπουν ενδεχόμενα μεγαλύτερο ποσοστό γάμου υπερισχύουν.

Αξονας 3ος:

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ, ΤΑ ΩΡΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Το ωράριο εργασίας αποτελεί σταθερή και υποχρεωτική δέσμευση για κάθε εργοδότη. Καθορίζεται με βάση την 8ωρη εργασία για όλους. Διατηρείται σε όσους κλάδους έχει κατακτηθεί το 7ωρο ή ακόμα μικρότερο ωράριο. Με βάση την παραγωγικότητα της εργασίας και τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, κατεύθυνση είναι η καθιέρωση 35 ωρών εργασίας εβδομαδιαίως επί πενθήμερο από Δευτέρα έως Παρασκευή.

Για το λόγο αυτό από 01.01.2013 το σημερινό ισχύον ωράριο εργασίας συνολικά σε όλους τους κλάδους του ιδιωτικού τομέα για τα επόμενα χρόνια μειώνεται κατά μια ώρα, χωρίς μείωση αποδοχών.

Επιπλέον χρησιμοποίηση του εργαζόμενου πέραν του ωραρίου που ορίζει η σύμβαση απαιτεί ειδική άδεια και η αμοιβή είναι προσαυξημένη 75% της κανονικής ώρας εργασίας για τις καθημερινές και για Σάββατα, Κυριακές και αργίες στο 100% της καθημερινής αμοιβής.

Για εργαζόμενους μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές το ανώτατο ημερήσιο ωράριο είναι 6 ώρες με πλήρεις αποδοχές.

Απαγορεύεται η απασχόληση εργαζόμενου, εργαζόμενης με οποιαδήποτε μορφή προσωρινής σύμβασης πέραν του 2μήνου. Μετά το 2μηνο όλες οι συμβάσεις μετατρέπονται σε σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου.

Αξονας 4ος:

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΤΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ

Η απόλυση εργαζόμενου τελεί υπό την έγκριση ειδικής 3μελούς Επιτροπής στα πλαίσια του ΣΕΠΕ με τη συμμετοχή εκπροσώπου των εργαζομένων.

Η αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης δεν μπορεί να είναι μικρότερη των αποδοχών ενός μήνα για κάθε χρόνο εργασίας, αρχής γενομένης από το πρώτο 2μηνο εργασίας και αφορά το σύνολο των εργαζόμενων (δηλαδή και όσους δεν έχουν την υπαλληλική ιδιότητα, υπαλλήλους, εργατοτεχνίτες και εργαζόμενους με κάθε σχέση εργασίας). Κατά τα λοιπά το ύψος της αποζημίωσης σε περίπτωση καταγγελίας επανέρχεται στα επίπεδα που ίσχυαν το έτος 2010.

Δεν επιτρέπεται η καταγγελία της σύμβασης εργασίας εργαζόμενου πριν την τελευταία 5ετία της συνταξιοδότησής του, παρά μόνο για σπουδαίο λόγο.

Δεν επιτρέπεται η καταγγελία σύμβασης εργασίας εργαζόμενου που υπέστη εργατικό ατύχημα στην επιχείρηση που απασχολείται με οποιαδήποτε σχέση εργασίας.

Στην περίπτωση καταγγελίας σύμβασης εργασίας ο εργαζόμενος εγγράφεται αυτόματα στους καταλόγους ανεργίας του ΟΑΕΔ και επιδοτείται με το 80% του βασικού μισθού για όλη τη διάρκεια της ανεργίας του. Στην κατεύθυνση αυτή το επίδομα ανεργίας του ΟΑΕΔ άμεσα αυξάνεται από 01.01.2013 από τα 368 στα 500 ευρώ και επιμηκύνεται η επιδότηση ανεργίας κατά ένα ακόμα έτος.

Στους καταλόγους ανεργίας εγγράφονται και επιδοτούνται με το βασικό επίδομα ανεργίας 500 ευρώ όλοι οι απόφοιτοι των ΑΕΙ, ΤΕΙ, Λυκείων, κ.ά. που αναζητούν και δε βρίσκουν εργασία, όπως και κάθε εργαζόμενος που επιθυμεί να εργαστεί και χωρίς δική του ευθύνη δε βρίσκει εργασία.

Αξονας 5ος:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ - ΣΥΝΤΑΞΗ

Απαγορεύεται αυστηρά (με πρόστιμα, με ποινές μη ασφαλιστικής και φορολογικής ενημερότητας) η απασχόληση εργαζόμενου χωρίς ασφάλιση, η οποία πρέπει να αντιστοιχεί σε ένα ένσημο ανά ημέρα εργασίας. Εργαζόμενος/-η που συμπληρώνει 3,5 ώρες εργασίας του ημερήσιου χρόνου δικαιούται ολόκληρο το ένσημο.

Οι κρατήσεις για τον κλάδο της υγείας καταργούνται και οι μισθοί και τα ημερομίσθια αυξάνονται κατά το αντίστοιχο ποσό και η εργοδοσία και το κράτος αναλαμβάνουν την πλήρη ιατροφαρμακευτική φροντίδα του εργαζόμενου. Βιβλιάριο ασθένειας δικαιούται όποιος είναι πάνω από 18 ετών και δεν καλύπτεται από έμμεση ασφάλιση.

Ο εργαζόμενος δικαιούται σύνταξη μετά τη συμπλήρωση 30 χρόνων εργασίας χωρίς όριο ηλικίας. Σε κάθε περίπτωση, όριο συνταξιοδότησης είναι του άνδρα το 60^ο έτος και της γυναίκας το 55^ο. Να επανέλθουν οι κλάδοι που αποχαρακτηρίστηκαν από τα βαρέα και ανθυγιεινά και να ενταχθούν και νέοι κλάδοι που προτείνουν τα συνδικάτα. Για τους εργαζόμενους σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα το όριο συνταξιοδότησης είναι το 55^οέτος για τον άνδρα και το 50^ο για τη γυναίκα.

Κατώτερη βασική σύνταξη για όλους και για όλα τα Ταμεία είναι το 80% του βασικού μισθού της ΕΓΣΣΕ, που λάμβανε κατά τη συνταξιοδότησή του.

Ο χρόνος λοχείας για τις γυναίκες και ο χρόνος στράτευσης για τους άντρες, ο χρόνος ανεργίας και ασθένειας προσμετράται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση του ασφαλισμένου.

Αξονας 6ος:

ΑΔΕΙΕΣ

Ετήσια άδεια με αποδοχές

Κάθε εργαζόμενος που απασχολείται με οποιαδήποτε σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, δικαιούται άδεια αναψυχής 30 ημερών μετά το πρώτο έτος απασχόλησης. Η άδεια χορηγείται με αίτηση του εργαζόμενου μετά το πρώτο δίμηνο εργασίας, τμηματικά ή συνολικά. Σε περίπτωση σχέσης εργασίας κάτω του έτους η άδεια αναλογεί σε 2 ημέρες μετ' αποδοχών ανά μήνα εργασίας. Κατά τη χορήγηση της άδειας καταβάλλεται το αντίστοιχο επίδομα αδείας.

Σε περίπτωση λύσης της σχέσης εργασίας πριν τη συμπλήρωση έτους απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη, χορηγείται από τον εργοδότη επίδομα αδείας που ισούται με τις αποδοχές του μηνός.

Αδεια γάμου και γέννησης τέκνου

Οι εργαζόμενοι που τελούν γάμο δικαιούνται άδεια 6 ημερών με αποδοχές που δε συμψηφίζεται στην ετήσια άδεια αναψυχής.

Στην περίπτωση γέννησης τέκνου ο πατέρας δικαιούται 2 ημέρες άδεια με αποδοχές για το κάθε τέκνο.

Αδεια μητρότητας

Η συνολική άδεια μητρότητας ορίζεται σε 30 εβδομάδες. Ο χρόνος αυτός της άδειας αμείβεται όπως προβλέπεται από τις σχετικές διατάξεις.

Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης απαγορεύεται η νυχτερινή εργασία όπως και η απασχόληση της εγκύου σε τμήμα που δεν υπάρχουν οι συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας.

Αδεια φροντίδας παιδιών

Οι εργαζόμενες μητέρες δικαιούνται για τις ανάγκες θηλασμού και φροντίδας του παιδιού για χρονικό διάστημα 30 μηνών από τη λήξη της άδειας λοχείας μειωμένο ωράριο 1 ώρας την ημέρα κατά την προσέλευση ή την αποχώρηση.

Εναλλακτικά η άδεια αυτή μπορεί να χορηγείται εφάπαξ ή με άλλο τρόπο.

Γονική άδεια ανατροφής

Γονέας εργαζόμενος σε επιχείρηση που έχει συμπληρώσει τουλάχιστον 1 χρόνο εργασίας μπορεί να λάβει άδεια ανατροφής παιδιού χωρίς αποδοχές μέχρι το παιδί να συμπληρώσει την ηλικία των 3,5 ετών.

Αδεια μονογονεϊκής οικογένειας

Ο άγαμος γονέας ή χήρος ή γονέας που έχει την αποκλειστική επιμέλεια του παιδιού του, δικαιούται επιπλέον άδεια 6 ημερών το χρόνο πέραν της κανονικής άδειας αναψυχής, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αυξημένες ανάγκες ανατροφής των παιδιών του μέχρι να συμπληρώσουν την ηλικία των 12 ετών.

Αδεια εξαρτώμενων μελών

Σε περίπτωση ασθένειας εξαρτωμένων παιδιών ή συγγενών μέχρι 2^ου βαθμού συγγενείας καθορίζεται σε 12 εργάσιμες ημέρες κάθε χρόνο. Οι γονείς των παιδιών που πάσχουν από ασθένειες που απαιτούν μεταγγίσεις αίματος ή αιμοκαθάρσεις δικαιούνται πρόσθετη άδεια 10 ημερών το χρόνο με αποδοχές.

Αδεια λόγω θανάτου συγγενούς

Στους εργαζόμενους χορηγείται άδεια 4 ημερών με αποδοχές σε περίπτωση θανάτου παιδιών, γονέων, συζύγου ή αδελφών και εξ αγχιστείας.

Αδεια για μεταγγίσεις αίματος και παραγώγων του

Εργαζόμενοι που πάσχουν από νόσο που απαιτεί μεταγγίσεις αίματος και παραγώγων του ή αιμοκάθαρση δικαιούνται πρόσθετη άδεια 22 ημερών το χρόνο με αποδοχές.

Αδεια μαθητών, σπουδαστών και φοιτητών

Εργαζόμενοι μαθητές, σπουδαστές ή φοιτητές ηλικίας κάτω των 28 ετών δικαιούνται άδεια σπουδών με αποδοχές για την περίοδο των εξετάσεων. Οσοι συμμετέχουν σε προγράμματα μεταπτυχιακών και λοιπών σπουδών δικαιούνται άδεια 10 ημερών για 2 έτη χωρίς αποδοχές.

Αδεια αναπηρίας

Εργαζόμενοι με ποσοστό αναπηρίας 50% και άνω δικαιούνται πρόσθετη άδεια 6 ημερών το χρόνο πέραν της κανονικής.

Αξονας 7ος:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ

Ο εργαζόμενος/-η που νοσήσει σύμφωνα με βεβαίωση γιατρού του Ταμείου του δικαιούται άδειας, δωρεάν ιατροφαρμακευτικής φροντίδας στις δημόσιες δομές και κάλυψη του συνόλου των αποδοχών του με ευθύνη της πολιτείας και του εργοδότη.

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΞΗ

Οποιος εργοδότης δεν τηρεί την παρούσα σύμβαση εργασίας έχει κυρώσεις και πρόστιμο που επιβάλλεται από το ΣΕΠΕ μέχρι 15.000 ευρώ για κάθε παράβαση, υπέρ των ασφαλιστικών οργανισμών.

ΕΙΔΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ

Καμία διακοπή ρεύματος, νερού, σταθερού τηλεφώνου, σε άνεργους, απλήρωτους εργαζόμενους. Δωρεάν μετακίνηση σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αναστολή κάθε υποχρέωσης προς τράπεζες και δημόσιο.

Επιδότηση ενοικίου για το διάστημα της ανεργίας, διάθεση τροφίμων, ρουχισμού, σχολικών ειδών, ειδών υγιεινής, πετρελαίου θέρμανσης από κρατικό δίκτυο για άνεργους και εργαζόμενους με χαμηλό εισόδημα.

Αμεσο πάγωμα τιμών σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες και κατάργηση του ΦΠΑ με αντίστοιχη μείωση τιμών σε όλα τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, κατάργηση των διοδίων, μείωση κατά 50% των τιμολογίων των πρώην ΔΕΚΟ.

Κατάργηση του ανατοκισμού όλων των δανείων, απαγόρευση πλειστηριασμών πρώτης και δευτερευούσης κατοικίας

ΕΙΔΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Επιδότηση της στέγασης για κάθε φοιτητή, σπουδαστή που χωρίς δική του ευθύνη είναι εκτός φοιτητικής εστίας και σπουδάζει μακριά από τον τόπο κατοικίας του και η οικογένειά του έχει εισόδημα κάτω των 40.000 ευρώ ετησίως προσαυξημένο κατά 5.000 ευρώ για κάθε παιδί. Δωρεάν μετακίνηση μαθητών φοιτητών, σπουδαστών σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Αμεση απορρόφηση όλων των παιδιών στους παιδικούς και βρεφικούς σταθμούς με χρηματοδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό και με την πρόσληψη του αναγκαίου εκπαιδευτικού και βοηθητικού προσωπικού.

Η ίδρυση και η δράση της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ)

Η ίδρυση και η δράση της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ)

Στις 28 του Νοέμβρη 1922 συνήλθαν στη Θεσσαλονίκη, σε συνέδριο, οι αντιπρόσωποι των σοσιαλιστικών νεολαιών και ομίλων νέων από την Αθήνα, τον Πειραιά, το Βόλο, τη Χαλκίδα, τη Δράμα, την Πάτρα, την Καβάλα και τη Θεσσαλονίκη, ιδρύοντας την Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, την ηρωική ΟΚΝΕ. Από τα σπλάχνα της βγήκαν χιλιάδες μέλη και στελέχη, που πιστά στη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία ρίχτηκαν στον αγώνα με αυταπάρνηση. Θυσίασαν ακόμη και τη ζωή τους, για την υπόθεση του σοσιαλισμού, της κοινωνικής προόδου. Οι ηρωικοί της αγώνες, σε όλα τα επίπεδα, έδωσαν πνοή στη νεολαία, γράφοντας μερικές από τις πιο χρυσές σελίδες της ιστορίας της.

Το Κόμμα από το ιδρυτικό του ακόμη Συνέδριο ασχολήθηκε με τα ζητήματα της νεολαίας και πρώτ' απ' όλα μ' αυτό της εκπαίδευσης. Στο πρώτο Πρόγραμμα του Κόμματος, στο κεφάλαιο Α «Απαιτήσεις Πολιτικαί», αναφέρεται στο σημείο 16: «Εκλαΐκευσις της εκπαιδεύσεως. Αυστηρά εφαρμογή της υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως. Παροχή τροφής και των μέσων διδασκαλίας εις τα παιδιά, υπό των δήμων και κοινοτήτων. Ανώτατος αριθμός δι' έκαστον διδάσκαλον 25 μαθηταί και τάξεων εις ας διδάσκει δύο. Εκδημοκράτησις της διοικήσεως της εκπαιδεύσεως. Κατάργησις του άρθρου του Συντάγματος περί γλώσσης και εισαγωγή της δημοτικής γλώσσης εις όλην την εκπαίδευσιν. Εισαγωγή εις τα σχολεία της γλώσσης των διαφόρων εθνικοτήτων διά τους εκ τούτων μαθητάς». Και στο σημείο 17 «Ανοικοδόμησις σχολικών κτιρίων και πολλαπλασιασμός των σχολείων». Στο δε κεφάλαιο Β «Απαιτήσεις υπέρ των εργατών», αναφέρει στο σημείο ιβ: «Την μεταρρύθμισιν του νόμου 4029 περί ανηλίκων, ούτως ώστε οι κάτω των 16 ετών να μην επιτρέπεται να εργασθούν», ενώ στο σημείο ιγ, αναφέρει: «Τη διά νόμου απαγόρευσιν της νυκτερινής εργασίας διά παιδιά... ». Βεβαίως στο 1ο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ δεν υπάρχει καμιά αναφορά για μορφή συγκρότησης οργανώσεων νεολαίας. Αυτό εμφανίζεται στο Καταστατικό του Κόμματος, που ψηφίστηκε στο 2ο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Απρίλης 1920), στο κεφάλαιο Θ με τίτλο «Ομιλοι νέων και γυναικών». Στο άρθρο 39 αναφέρει ότι: «Διά την ευκολίαν της προπαγάνδας του Κόμματος και διά την σοσιαλιστικήν μόρφωσιν των νέων δύναται να οργανωθούν εντός των τμημάτων όμιλοι νεολαίας. Εις τους ομίλους τούτους ανήκουν όλοι οι νέοι, οι οποίοι δεν έχουν τα προσόντα να γίνουν μέλη του Κόμματος. Οι όμιλοι ούτοι παρακολουθούνται και εξελέγχονται παρ' αντιπροσώπου του τμήματος οριζομένου υπό της τοπικής επιτροπής». Στο ίδιο κεφάλαιο στο άρθρο 40 αναφέρει: «Οι όμιλοι ούτοι με την συγκατάθεσιν της ΚΕ δύνανται να ενώνωνται εις κεντρικήν οργάνωσιν, η δικαιοδοσία και ο ρόλος της οποίας κανονίζεται από την ΚΕ του Κόμματος. Η κεντρική οργάνωσις της νεολαίας παρακολουθείται παρ' αντιπροσώπου του Κόμματος, εκλεγομένου κατ' έτος υπό του συνεδρίου και εξελεγχομένου από την ΚΕ». Ουσιαστικά στο 2ο Συνέδριο αποφασίζεται η ίδρυση οργάνωσης της νεολαίας του Κόμματος και καθορίζεται το πλαίσιο οργάνωσής της και η σχέση της με το Κόμμα. Στο Εκτακτο Εκλογικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ), (Σεπτέμβρης 1920), παίρνει μέρος για πρώτη φορά η Ομοσπονδία Σοσιαλιστικών Εργατικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΣΕΝΕ), που την αντιπροσώπευε ο Ζακ Βεντούρα, και η οποία μόλις είχε ιδρυθεί. Η οργάνωση δεν πήρε μέρος στη συζήτηση, σύμφωνα με δήλωση στο Συνέδριο του Ζακ Βεντούρα γιατί:

«1) Αι νεολαίαι, συμφώνως προς τα καταστατικά του Κόμματος, οφείλουν να υποβοηθούν την πολιτικήν δράσιν του Κόμματος.

2) Η επιτροπή της Ομοσπονδίας των σοσιαλιστικών εργατικών νεολαιών δεν δύναται ποτέ να γνωρίζει τας γνώμας των νέων επί ενός ζητήματος τοιούτου ως το εκλογικόν, διότι δεν είναι ζήτημα επί του οποίου αι νεολαίαι ν' αποφανθούν εις γενικάς συνελεύσεις, καθώς κάμνουν τούτο τα τμήματα του Κόμματος.

Διά τας ως άνω αιτίας, αντί να υποστηρίξη εδώ μίαν γνώμην, η οποία δεν θα είναι παρά μόνον η γνώμη των Κεντρικών Επιτροπών της Ομοσπονδίας των νεολαιών, προτιμά να αφήση εις τα τμήματα του Κόμματος την φροντίδα να αποφασίσουν μόνα των επί των εκλογών, αλλά η Ομοσπονδία των νεολαιών δηλώνει εκ νέου ότι οποιαιδήποτε και αν είναι αι αποφάσεις που θα ληφθούν, συμμετοχή ή αποχή με δράσιν η Ομοσπονδία των σοσιαλιστικών εργατικών νεολαιών θα βοηθήση με όλας της τας δυνάμεις την δράσιν του Κόμματος, την οποίαν τούτο θα διεξάγη εναντίον των εχθρών της τάξεως» («Εργατικός Αγών», 29 του Σεπτέμβρη 1920).

Η Ομοσπονδία Σοσιαλιστικών Εργατικών Νεολαιών Ελλάδας είχε ιδρύσει ως τμήμα της την Ενωση Σοσιαλιστών Φοιτητών και Σπουδαστών Ελλάδας, για την ανάπτυξη της δράσης του Κόμματος στη σπουδάζουσα νεολαία. Η Ομοσπονδία λειτούργησε και έδρασε για δύο χρόνια, έως το Νοέμβρη του 1922, που με πρωτοβουλία του ΣΕΚΕ (Κ) ιδρύθηκε η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, η ηρωική ΟΚΝΕ.

Ακόμη, όμως, και στο σύντομο αυτό διάστημα ανέπτυξε δράση, εκδίδοντας για λίγους μήνες το δεκαπενθήμερο περιοδικό «Νέα Ζωή» και από την 1η του Αυγούστου 1922 τη «Νεολαία», ως δεκαπενθήμερο περιοδικό των νέων, που λίγους μήνες αργότερα (1 του Φλεβάρη 1923) έγινε όργανο της ΟΚΝΕ.

Πριν ακόμη την ίδρυση του ΣΕΚΕ, από τα τέλη του 19ου αιώνα, σε διάφορα αστικά κέντρα της χώρας ιδρύονται διάφορες οργανώσεις νέων με τη μορφή των Μορφωτικών Ομίλων Νέων, με πολιτικό - μορφωτικό, κυρίως, περιεχόμενο. Σταδιακά, αρχίζουν να διαδίδονται στα μέλη τους και οι σοσιαλιστικές ιδέες. Στις αρχές του 20ού αιώνα, και συγκεκριμένα γύρω στα 1910, οι μορφωτικοί αυτοί όμιλοι αρχίζουν να μετονομάζονται σε Σοσιαλιστικούς Ομίλους Νέων ή Σοσιαλιστικές Νεολαίες.

Το 1911, στην Αθήνα, ιδρύεται από νέους εργάτες ο «Σοσιαλιστικός Ομιλος της Ελληνικής Νεολαίας» και από το Μάη του 1912 άρχισε να εκδίδει το 15ήμερο περιοδικό «Ανάστασις». Σκοπός του ομίλου, όπως φαίνεται από το περιοδικό του, ήταν «να ενώσει όλην την νεολαίαν της Ελλάδος εις έναν πανελλαδικόν όμιλον των νέων και να προετοιμάσει κατηχητάς διά τον σοσιαλιστικόν αγώνα» (τεύχος 8, 19/8/1912). Ο όμιλος αυτός συνδέθηκε με τη Διεθνή Σοσιαλιστική Νεολαία (της Β' Διεθνούς).

Το 1916, όμως, ιδρύεται στην Αθήνα η «Σοσιαλιστική Νεολαία», ως πολιτική οργάνωση. Την πρωτοβουλία πήρε ο τότε φοιτητής Δημοσθένης Λιγδόπουλος, μαζί με τους συμφοιτητές του Σπύρο Κομιώτη, Φρ. Τζουλάτη και τους αδελφούς Δούμα. Η οργάνωση είχε αξιόλογη δράση, δίνοντας μάλιστα έμφαση στις αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού και στην ανάγκη διαφώτισης και οργάνωσης της εργατικής και εργαζόμενης νεολαίας.

Οι όμιλοι σοσιαλιστικών νεολαιών αντιπροσωπεύονται στο 1ο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ. Συγκεκριμένα, αντιπροσωπεύονται οι Σοσιαλιστικές Νεολαίες της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης και του Βόλου. Αλλά αντιπροσωπεύονται και παίρνουν μέρος στις εργασίες του, όπως και οι άλλες σοσιαλιστικές οργανώσεις, για την ίδρυση του Κόμματος.

Οπως αναφέραμε πιο πάνω, στο 2ο Συνέδριο του Κόμματος αποφασίζεται η ίδρυση οργάνωσης της νεολαίας και καθορίζεται το οργανωτικό πλαίσιο και η σχέση της με το Κόμμα. Ετσι συγκροτήθηκε η «Ομοσπονδία Σοσιαλιστικών Εργατικών Νεολαιών Ελλάδας» (ΟΣΕΝΕ), ενώ στις 28 Νοέμβρη 1922 ιδρύθηκε η ΟΚΝΕ. Η ΟΚΝΕ προσχώρησε αμέσως στην Κομμουνιστική Διεθνή Νέων, η οποία είχε ιδρυθεί το Νοέμβρη του 1919 και αποτελούσε τμήμα της Γ' Διεθνούς. Το συνέδριο της ΟΚΝΕ εξέλεξε Κεντρική Επιτροπή και αποφάσισε η εφημερίδα «Νεολαία» να είναι δημοσιογραφικό της όργανο. Στην ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε μετά το συνέδριο, η ΚΕ της ΟΚΝΕ τόνιζε ότι σκοπός των καθηκόντων που χάραξε το ιδρυτικό της συνέδριο είναι "να προσελκύσουμε εις τας τάξεις μας όλην την Εργατική και Αγροτικήν Νεολαίαν της χώρας μας». Εκτίμησε δε ότι «εφ' όσον η Ομοσπονδία μας δεν καταστεί μία οργάνωσις μαζών, δεν θα μπορέσουμε να συντείνουμε διόλου εις την επικράτησιν του αγώνα που η εργατική τάξις διεξάγει εναντίον της κρατούσης τάξεως. Και ως εκ τούτου, υιοθέτησε το σύνθημα του Γ' Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς "ΕΜΠΡΟΣ ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΜΑΖΑΣ". Ετσι μονάχα η Ομοσπονδία μας θα γίνει ένας σπουδαίος παράγων εις τον αγώναν που το Κόμμα μας, ως αντιπροσωπεύον τας εργαζόμενας μάζας, διεξάγει αδιακόπως, για την απελευθέρωσίν των από τον εγχώριον και ξένον καπιταλιστικόν ζυγό». Η ΟΚΝΕ σύμφωνα με απόφαση του Συνεδρίου της αποτελούσε τμήμα του Κόμματος, δρούσε μέσα στα πλαίσια του προγράμματος και της πολιτικής του, είχε όμως εσωτερική αυτονομία. Η ίδρυση της ΟΚΝΕ αποτέλεσε σημαντικό γεγονός στην ιστορία του επαναστατικού κινήματος της νεολαίας της Ελλάδας.

Η ίδρυση της ΟΚΝΕ, αποτελούσε σημαντικό σταθμό στην ιστορία του επαναστατικού νεολαιίστικου κινήματος της Ελλάδας και τον καλύτερο βοηθό του Κόμματος για τη δουλειά του στη νεολαία. Η εξασφάλιση της διάδοσης της επιστημονικής κοσμοθεωρίας του μαρξισμού - λενινισμού στη νέα γενιά, αλλά και η πρωτοπόρα οργάνωση που μπορούσε να συσπειρώσει και να καθοδηγήσει το κίνημα της νεολαίας για τις δικές του διεκδικήσεις στο πλευρό του εργατικού κινήματος, εύρισκαν την πραγμάτωσή τους με τη δράση της ΟΚΝΕ.

Την πρώτη της μεγάλη «μάχη», η ΟΚΝΕ την έδωσε τον Αύγουστο του 1923, στη μεγάλη γενική απεργία. Η συμμετοχή των Νεολαιών Θεσσαλονίκης, Αθήνας, Πειραιά, Βόλου, Καβάλας, Δράμας και Πάτρας ήταν σοβαρή και έδειξαν εξαιρετική μαχητικότητα. Στη διάρκεια της απεργίας εκείνης, πιάστηκε στην Καβάλα, επικεφαλής των απεργών, ο γραμματέας της ΟΚΝΕ Καβάλας Νίκος Σγουρίδης, που παραπέμφθηκε στο Στρατοδικείο Δράμας και πέθανε από τα βασανιστήρια στις φυλακές της. Η ΟΚΝΕ φρόντιζε συστηματικά μέσα από την καθημερινή της δράση να διαπαιδαγωγεί τα μέλη της στο πνεύμα του πατριωτισμού και του προλεταριακού διεθνισμού, για το ανέβασμα του πολιτικού - ιδεολογικού επιπέδου των μελών της. Από το 1922 ήδη κυκλοφορούσε η «Νεολαία», το κεντρικό όργανο της ΟΚΝΕ. Επίσης, κυκλοφόρησε και το περιοδικό «Νέος Λενινιστής». Η Αύρα Παρτσαλίδου, μιλώντας για το «Νέο Λενινιστή», γράφει: «Δίπλα στο θεωρητικό περιοδικό του Κόμματος "Κομμουνιστική Επιθεώρηση", έβγαινε το θεωρητικό περιοδικό της ΟΚΝΕ "Νέος Λενινιστής". Πόσες φορές δεν είχαμε σκύψει πάνω στα θεωρητικά ζητήματα και τα οργανωτικά. Τον τοποθετούσαμε κι αυτόν προσεχτικά στη στοίβα, δίπλα στο "Ριζοσπάστη" και τη "Νεολαία" για μελλοντικό επιμελέστερο διάβασμα».

Η πορεία της ΟΚΝΕ ήταν συνυφασμένη με την πορεία του Κόμματος και του λαϊκού κινήματος. Το Κόμμα στάθηκε πάντα δίπλα της σαν η δύναμη που καθοδηγούσε ιδεολογικά - πολιτικά την ΟΚΝΕ, διαπαιδαγωγούσε τα στελέχη και τα μέλη της στο πνεύμα της κατάκτησης της πρωτοπόρας δράσης, ανοίγοντας δρόμους για την πιο αποτελεσματική δουλειά της οργάνωσης στη νέα γενιά. Ετσι εξασφάλιζε ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες, τη διαμόρφωση της μελλοντικής γενιάς, της συνειδητής πολιτικά και ιδεολογικά πρωτοπορίας της εργατικής τάξης και, ταυτόχρονα τις προϋποθέσεις για ένα γερό επαναστατικό κίνημα της νεολαίας στο πλευρό του εργατικού κινήματος. Η φροντίδα αυτή ήταν για το Κόμμα μόνιμη και σταθερή και φαίνεται απ' όλα τα ντοκουμέντα του.

Το 3ο έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) τον Οκτώβρη του 1924, μετονόμασε το κόμμα σε Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας - Ελληνικό τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς και αποφάσισε την «μπολσεβικοποίηση» του Κόμματος, την αναδιοργάνωσή του με βάση τους πυρήνες, την ανάπτυξη της μαζικής του δράσης. Το Συνέδριο πρόσεξε ιδιαίτερα την ανάπτυξη της δουλειάς μέσα στους νέους και τη στερέωση της ΟΚΝΕ. Την περίοδο αυτή, ουσιαστικά, η ΟΚΝΕ άρχισε να διαμορφώνεται πολιτικά και οργανωτικά. Δε λείπει από κανέναν κοινωνικό και πολιτικό αγώνα, παίζοντας όλο και πιο αποφασιστικό και καθοριστικό ρόλο στο γενικότερο κίνημα της προοδευτικής νεολαίας. Στέκεται πιστή στο πλευρό του ΚΚΕ, δυναμώνοντας καθημερινά την ενότητα των γραμμών της και τη μαχητικότητά της.

Η ΟΚΝΕ δρούσε σε όλα τα μέτωπα πάλης της νέας γενιάς, σε όλους τους χώρους που δραστηριοποιούνταν οι νέοι. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στη στρατευμένη νεολαία, καλλιεργώντας στους φαντάρους την ιδέα της πάλης για την ειρήνη, πολεμώντας το σοβινισμό και τη φιλοπόλεμη προπαγάνδα. Η στρατευμένη νεολαία, με την καθοδήγηση της ΟΚΝΕ, έπαιρνε ενεργό μέρος στις αντιπολεμικές εκδηλώσεις του λαού και της νεολαίας που γίνονταν κάθε χρόνο την 1η Αυγούστου - μέρα κήρυξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στα 1925 κυκλοφόρησε πολυγραφημένος «Ο φαντάρος» και από τις αρχές του 1928 άρχισαν να κυκλοφορούν έντυπα για τη στρατευμένη νεολαία, όπως η «Στρατώνα», η «Τσιμινιέρα», ο «Τηλεγραφητής», ο «Σκαπανέας», «Ο Κόκκινος Ναύτης», «Ο Κόκκινος Σκαπανέας» κ.ά.

Το 1927 ήταν χρονιά που ξέσπασαν μεγάλες απεργίες και άλλες λαϊκές κινητοποιήσεις, με διεκδικήσεις για βελτίωση της θέσης και της ζωής των λαϊκών μαζών, αλλά και ενάντια στην τρομοκρατία και στις διώξεις των πρωτοπόρων συνδικαλιστών και των κομμουνιστών. Οι περισσότερες χτυπήθηκαν από τη χωροφυλακή και το στρατό, όπως οι πανελλαδικές απεργίες καπνεργατών το Φλεβάρη και το Μάη, αλλά και το συλλαλητήριο των ΕΒΕ στην Αθήνα το Μάρτη. Το Νοέμβρη του ίδιου χρόνου οργανώνεται γενική απεργία από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Η κυβέρνηση πήρε έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπισή της. Ο στρατός κατέλαβε το Πανεπιστήμιο, αλλά και την περιοχή γύρω απ' αυτό και έστησε παντού πολυβόλα. Η ΟΚΝΕ συμβάλλει για την επιτυχία αυτών των κινητοποιήσεων.

Το Μάρτη του 1927 συνήλθε το 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ. Στις εκτιμήσεις του, αλλά και στις αποφάσεις του στέκεται ιδιαίτερα στο κίνημα της νέας γενιάς. Από το «Ριζοσπάστη», 6 Απρίλη 1927, που παρουσίασε αναλυτικό ρεπορτάζ από το Συνέδριο και τις αποφάσεις του, έχουμε την εκτίμηση και απόφαση του Συνεδρίου με τίτλο «Επί του κινήματος των νέων», όπου ανάμεσα σ' άλλα αναφέρει: «Το Συνέδριο διαπιστώνει μια σοβαρή ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος των νέων. Η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών μ' όλα τα χτυπήματα της τελευταίας παρανομίας, (σ.σ. δικτατορία Πάγκαλου), βρίσκεται σήμερα σε μια οργανωτική στερέωση και ανάπτυξη σημαντική. Ο αριθμός των μελών της μετά την πτώση του Παγκάλου έχει πενταπλασιαστεί, η εσωτερική συνοχή και πειθαρχία (μετά την κρίση του Κόμματος) έμεινε ανέπαφη. Η επιρροή της αυξήθηκε κατά πολύ, αυτό αποδείχνεται απ' την κυκλοφορία των οργάνων της και τα τελευταία συνέδρια ζύμωσης που έχουν σοβαρή επιτυχία. Η ΟΚΝΕ αρχίζει να μπαίνει στους καθημερινούς αγώνες της προλεταριακής νεολαίας. Επίσης άρχισε συστηματική μορφωτική εργασία...». Στην ίδια απόφαση, το Συνέδριο αντιμετωπίζει την προσαρμογή των αποφάσεων του Γ' Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στη δική του λειτουργία και δράση και πιο ειδικά στη σχέση Κόμματος με την ΟΚΝΕ.

Ετσι ανάμεσα στ' άλλα επιβεβαιώνει την αρχή που διέπει τις σχέσεις τους ως εξής: «Η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών της Ελλάδος αποτελεί τμήμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδος και ως τέτοιο υποτάσσεται στην πολιτική κατεύθυνση του Κόμματος του οποίου δέχεται το πρόγραμμα και μέσα στα όρια της πολιτικής του γραμμής δρα... Η Ομοσπονδία έχει εσωτερική αυτονομία (απέναντι του Κόμματος) που της επιτρέπει να έχει τη δική της συγκεντρωμένη οργάνωση... Σύμφωνα μ' αυτά η Ομοσπονδία κάνει τα δικά της συνέδρια, συνδιασκέψεις και έχει τα δικά της διευθυντικά όργανα».

Σε ό,τι αφορά την καθοδηγητική - διαπαιδαγωγητική δουλειά του Κόμματος στην ΟΚΝΕ, ανάμεσα στ' άλλα πήρε και την εξής απόφαση: «Επίσης πρέπει τα δραστήρια μέλη της Νεολαίας να τραβηχτούν στο Κόμμα γενόμενα μέλη του Κόμματος. Τα μέλη αυτά θα εξακολουθούν να εργάζονται όπως και πριν μέσα στη Νεολαία, υποχρεωτικά όμως θα παρακολουθούν τη δουλειά του Κόμματος. Με τον τρόπο αυτό θα μεγαλώνει η επιρροή του Κόμματος στη Νεολαία, ενώ απ' τ' άλλο μέρος η υποστήριξη της νεολαίας απ' το Κόμμα θα γίνει πιο ζωηρή».

Οι αποφάσεις του 3ου Τακτικού Συνεδρίου του Κόμματος ενίσχυσαν τη δουλειά του Κόμματος στην ΟΚΝΕ, αλλά συνέβαλαν επίσης και στην πιο αποτελεσματική δράση της Οργάνωσης στο κίνημα της νεολαίας.

Στις 9 Ιούνη 1929, για πρώτη φορά στην Ελλάδα γίνονται εκδηλώσεις προς τιμήν της Διεθνούς Εβδομάδας του Παιδιού. Με την πρωτοβουλία της ΟΚΝΕ, οργανώνεται στην Αθήνα συγκέντρωση των εργαζόμενων παιδιών και μαθητών. Στη συγκέντρωση παρουσιάστηκε καλλιτεχνικό πρόγραμμα και κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της παιδικής εφημερίδας «Εργατόπουλο».

Η συγκεκριμένη χρονική περίοδος ήταν παραμονές του ξεσπάσματος της μεγάλης οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού 1929 - 1933 που οδήγησε στη συνέχεια στην άνοδο του φασισμού και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Απ' αυτό δεν ξέφυγε ούτε η Ελλάδα. Στη συγκεκριμένη περίοδο, τόσο το Κόμμα όσο και η ΟΚΝΕ με την καθοδήγηση του Κόμματος και στα πλαίσια των αποφάσεων της Διεθνούς μπαίνουν επικεφαλής της πάλης κατά του φασισμού.

Το ΚΚΕ από το 1935, με το 6ο Συνέδριο, επισήμανε τον κίνδυνο του φασισμού και του πολέμου και έβαζε μπροστά στην ΟΚΝΕ επιτακτικά το πρόβλημα της προσαρμογής της δράσης της στις αποφάσεις του 6ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων. Στην απόφαση του Συνεδρίου τόνιζε, όσον αφορά τη νεολαία, ότι: «Ο φασισμός με τη δημαγωγία του προσπαθεί να κερδίσει τη νεολαία για τους σκοπούς του. Οι κομμουνιστές έχουν χρέος να δουλέψουν για την αποτυχία των προσπαθειών αυτών. Η νέα γενιά ανήκει στο λαό και πρέπει να κερδηθεί με το μέρος των δυνάμεων της δημοκρατίας και της λευτεριάς».

Οι αποφάσεις του 6ου Συνεδρίου του ΚΚΕ εξοπλίζουν και την ΟΚΝΕ στην πάλη για την ενότητα δράσης όλων των δυνάμεων της νεολαίας ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο. Στις αρχές του 1936, οι προσπάθειες της ΟΚΝΕ σημειώνουν πρόοδο, αφού δημιουργήθηκε η Φιλειρηνική Ενωση Οργανώσεων Νέων (ΦΕΟΝ). Σκοπός της ήταν το τράβηγμα όσο το δυνατόν ευρύτερων τμημάτων της ελληνικής νεολαίας στην πάλη κατά του πολέμου, η απειλή του οποίου καθημερινά γινόταν και πιο φανερή. Ομως, το λαϊκό κίνημα δεν κατάφερε να αποτρέψει την επιβολή της φασιστικής δικτατορίας στην Ελλάδα. Πράγματι, στις 4 Αυγούστου 1936, εγκαθιδρύεται η δικτατορία του Μεταξά. Το ΚΚΕ και η ΟΚΝΕ αγωνίζονται για την ενότητα δράσης των αντιφασιστικών - αντιδικτατορικών δυνάμεων, στη βάση των αποφάσεων του 6ου Συνεδρίου του Κόμματος και σε συνθήκες παρανομίας.

Οι Οργανώσεις της ΟΚΝΕ, με τον παράνομο Τύπο τους και με τη γεμάτη ηρωισμό και αυτοθυσία δράση τους, συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαφώτιση του λαού και των νέων. Ξεσκέπαζαν καθημερινά τη δημαγωγία της δικτατορίας και έδειχναν στους νέους το δρόμο της αγωνιστικής συσπείρωσης και πάλης. Η ΟΚΝΕ πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Αντιδικτατορικού Μετώπου και στην πάλη ενάντια στη φασιστική ΕΟΝ.

Χάρη στην ακούραστη δουλειά των νέων κομμουνιστών και των άλλων δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων, συγκροτήθηκε στις αρχές του 1937 το Αντιδικτατορικό Μέτωπο Νέων. Το Αντιδικτατορικό Μέτωπο Νέων κυκλοφόρησε δακτυλογραφημένη εφημερίδα, την «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», κι αργότερα έντυπη, τη «ΦΛΟΓΑ», που τυπωνόταν στο παράνομο τυπογραφείο της ΟΚΝΕ και εκδιδόταν ως τα μέσα του 1938.

Δημιουργήθηκε η Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Αθλητικών Σωματείων Αθήνας (ΟΠΑΣΑ) με τη συμμετοχή 150 σωματείων. Η ΟΠΑΣΑ οργάνωσε διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις με δημοκρατικό και αντιφασιστικό πνεύμα και πήρε μέρος στο Αντιδικτατορικό Μέτωπο Νέων και στους αγώνες του.

Το Μάρτη του 1937 διοργανώθηκαν στην Αθήνα εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των φοιτητών ενάντια στην απόλυση των προοδευτικών καθηγητών του Πανεπιστημίου, Νίκου Βέη, Παναγή Λορεντζάτου και Κωνσταντίνου Αμάντου, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν με ευνοούμενους της δικτατορίας. Παρόμοιες εκδηλώσεις γίνονται και σε άλλες σχολές της Αθήνας και στη Θεσσαλονίκη. Αλλά από τις μεγαλύτερες αντιδικτατορικές κινητοποιήσεις είναι αυτή που έγινε με την άφιξη στην Αθήνα του Γάλλου υπουργού Παιδείας της κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου Ζαν Ζε, ο οποίος ήρθε στην Αθήνα για την επέτειο των 100 χρόνων του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Οι αντιδικτατορικές κινητοποιήσεις οργανώθηκαν από την ΚΕ της ΟΚΝΕ και κράτησαν μια βδομάδα. Συμμετείχαν σ' αυτές φοιτητές, σπουδαστές, αλλά και η εργατική νεολαία. Στις 15 Απρίλη του 1937, μέρα άφιξης του Ζαν Ζε στο σταθμό Λαρίσης, τον υποδέχτηκαν οι χιλιάδες νεολαίοι με αντιδικτατορικά συνθήματα και οργάνωσαν διαδήλωση από το σταθμό ως τη «Μεγάλη Βρετάνια», όπου και θα έμενε ο Γάλλος υπουργός. Η νέα γενιά αξιοποίησε το γεγονός της επετείου των εκατό χρόνων του Πανεπιστημίου για την ανάπτυξη αντιδικτατορικών εκδηλώσεων. Ετσι αποδοκίμασαν τον εκπρόσωπο της χιτλερικής Γερμανίας, ενώ στην εκδήλωση της Ελληνογαλλικής Ενωσης Νέων στον «Παρνασσό» έγινε φοιτητική διαδήλωση που χτυπήθηκε από την Ασφάλεια. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών αθλητικών αγώνων για την ίδια επέτειο στο Στάδιο, το Αντιδικτατορικό Μέτωπο Νέων σκόρπισε προκηρύξεις ενάντια στο καθεστώς του Μεταξά, ενώ η αναχώρηση του Ζαν Ζε συνοδεύτηκε με διαδηλώσεις φοιτητών, σπουδαστών και νέων εργατών.

Η ΟΚΝΕ της Πάτρας, επίσης, οργάνωσε αντιφασιστικές αντιδικτατορικές εκδηλώσεις, με αφορμή την 1η Μάη. Στις 30 Απρίλη 1937, τη νύχτα, η οργάνωση, με επικεφαλής τον γραμματέα της Κ. Κατσιμπέρη, γέμισε τους δρόμους της Πάτρας με αντιδικτατορικές προκηρύξεις, ενώ κρέμασε την κόκκινη σημαία στο άγαλμα του μητροπολίτη Γερμανού, στα Ψηλά Αλώνια.

Ολες οι Οργανώσεις της ΟΚΝΕ ανέπτυξαν πλούσια αντιδικτατορική δράση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο παράνομος «Τύπος» των νέων αριθμούσε πολλά έντυπα. Εκδόθηκαν στην Αθήνα η «Φλόγα», από την Αντιδικτατορική Οργάνωση Νέων, η «Φωνή του Στρατεύματος» από την Κομμουνιστική Στρατιωτική Οργάνωση, η «Λευτεριά» της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Φοιτητών Θεσσαλονίκης και το «Εμπρός» του Αντιδικτατορικού Μετώπου Νέων της πόλης, η «Μαθητική Φωνή», από τη μαθητική ομάδα της ΟΚΝΕ, η «Σπίθα» του Αντιδικτατορικού Μετώπου Νέων στην Πύλο κ.ά. Το Μάρτη του 1938 η ΟΚΝΕ μαζί με άλλες αντιδικτατορικές οργανώσεις πραγματοποίησε στην Αθήνα μεγάλη αντιδικτατορική συγκέντρωση, η οποία και χτυπήθηκε από την Ασφάλεια. Η συμβολή της ΟΚΝΕ στο αντιδικτατορικό κίνημα ολοένα και μεγάλωνε, γινόταν πιο αποφασιστική, συμβάλλοντας στον αντιδικτατορικό αγώνα του ελληνικού λαού. Το Κόμμα φρόντιζε, επίσης, να συμβάλλει με την πιο αποτελεσματική βοήθεια στην ΟΚΝΕ για το πλάτεμα της αντιδικτατορικής - αντιφασιστικής δράσης της στη νέα γενιά.

Στην απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ της 12 Μάρτη 1939, για την κατάσταση της νέας γενιάς και τα καθήκοντα του ΚΚΕ, αναφέρεται: «Στην πάλη κατά του βίαιου παιδομαζώματος και εκφασισμού των νέων, στην πάλη για το τράβηγμα της νέας γενιάς στον αντιδικτατορικό αγώνα του λαού, κέντρο και βάση της όλης δουλειάς πρέπει να είναι η δημιουργία ενός μετώπου της νέας γενιάς.

Μονάχα με τη φαρδιά λαϊκομετωπική πολιτική, με την οργάνωση μαζικής αντίστασης, με τη δραστήρια υπεράσπιση των ιδιαίτερων ζητημάτων της νεολαίας, θα μπορέσουμε να ματαιώσουμε το γενιτσαρικό έργο της δικτατορίας και να κάνουμε τη νέα γενιά ισχυρό μαχητικό προπύργιο του αντιδικτατορικού αγώνα. Θα την κάνουμε στήριγμα της απελευθερωτικής πάλης του λαού μας για την ανατροπή της λαομίσητης δικτατορίας, που λερώνει τη λαοκρατική ιστορία της χώρας, την καταστρέφει οικονομικά, την ατιμάζει εθνικά και τη μεταβάλλει σε προτεκτοράτο του άξονα Βερολίνου - Ρώμης».

Στο σκληρό, αλλά δίκαιο αγώνα για την ανατροπή της φασιστικής δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, η ΟΚΝΕ έδωσε δείγματα υψηλού πατριωτισμού και αμέτρητες θυσίες, με πρώτους απ' όλους τον ήρωα και μάρτυρα γραμματέα της ΚΕ της, Χρήστο Μαλτέζο, ο οποίος εξοντώθηκε από το καθεστώς του Μεταξά στις φυλακές της Κέρκυρας μετά από φρικτά βασανιστήρια.

Ο Χρ. Μαλτέζος γεννήθηκε στα 1908 στα Μέθανα. Στο επαναστατικό κίνημα μπήκε πολύ νωρίς, όταν ήταν ακόμη φοιτητής της Νομικής. Συνδέθηκε με την ΟΚΝΕ από το 1925, εντάχθηκε στις γραμμές της το 1928 και πολύ γρήγορα αναδείχτηκε σε στέλεχος. Δούλεψε στις οργανώσεις της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου και αλλού. Για αρκετό χρονικό διάστημα καθοδηγούσε την έκδοση της εφημερίδας της ΟΚΝΕ «ΝΕΟΛΑΙΑ», που έβγαινε τακτικά, μέσα όμως σε συνθήκες αφάνταστα δύσκολες και είχε μεγάλη κυκλοφορία στα εργοστάσια, στις συνοικίες, στο στρατό, αλλά και στην επαρχία, στα χωριά. Ο Κώστας Μπόσης στο περιοδικό «Νέος Κόσμος», τεύχος 2/1967, δίνει μια ενδιαφέρουσα περιγραφή των συνθηκών μέσα στις οποίες έβγαινε η «Νεολαία», όταν ήταν υπεύθυνος για την έκδοσή της ο Μαλτέζος, την οποία αξίζει να την παρακολουθήσουμε. «Την έβγαζαν με το τίποτα σχεδόν. Επρεπε να κυκλοφορεί οπωσδήποτε, να βλέπει η Ασφάλεια πως τα λυσσασμένα μέτρα της δεν μπορούν να λυγίσουν τη θέληση των αγωνιστών, να καταλαβαίνουν οι νεολαίοι πως η οργάνωση ζει και δουλεύει και να παίρνουν κουράγιο. Λεφτά δεν είχαν να νοικιάσουν έστω και μια τρύπα. Ενα φύλλο το έγραψαν σε μια σοφίτα. Πήγαν πριν φέξει κι όταν έφυγε για τη δουλειά του ο εργάτης τους κλείδωσε απόξω ως το βράδυ. Δεν έπρεπε να κάνουν θόρυβο, μην ακούσει η σπιτονοικοκυρά, και δεν μπορούσαν να βγουν ούτε για το νερό τους... Το δεύτερο φύλλο σ' ένα πλυσταριό. Το τρίτο... Ομως κάποτε έφτασαν στο "αμήν". Ολες οι προσπάθειες απέτυχαν. Εδειχνε πως δεν εκπλήρωσαν το αγωνιστικό τους καθήκον. Τέλος το αποφάσισαν. Εμειναν ένα εικοσιτετράωρο νηστικοί, τις πενταροδεκάρες που μάζεψαν απ' τη Συνταχτική Επιτροπή τις έδωσαν σ' ένα θυρωρό και τους άφησε να δουλέψουν σ' ένα υπόγειο... Κι η εφημερίδα έβγαινε κανονικά».

Με την επιβολή της μεταξικής δικτατορίας του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου ο Χρ. Μαλτέζος, όπως και ολόκληρο το Κόμμα και η ΟΚΝΕ, πέρασε στην παρανομία. Οι συνθήκες σκληρές, το κυνηγητό από τα όργανα της δικτατορίας ανελέητο. Ολα αυτά, οι συνεχείς κακουχίες, η λιγοστή και πάντα κακή τροφή, κλόνιζαν σοβαρά την υγεία του. Εγινε φυματικός. Ομως συνέχισε αμείωτα την επαναστατική του δράση. Διάβαζε αδιάκοπα για να συμπληρώνει τη μόρφωσή του και να τελειοποιεί τη θεωρητική του κατάρτιση και παράλληλα δούλευε ακούραστα στις παράνομες οργανώσεις.

Το Οκτώβρη του 1937 ο Χρ. Μαλτέζος αναδείχτηκε στη θέση του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΚΝΕ. Λίγους μήνες αργότερα, την Ανοιξη του 1938, πιάστηκε στην Αθήνα από τα όργανα της Ασφάλειας.

Ο Χρ. Μαλτέζος βασανίστηκε άγρια από τα αστυνομικά όργανα για να προβεί σε αποκαλύψεις, αλλά δεν υπέκυψε. Ετσι παραπέμφθηκε σε δίκη όπου καταδικάστηκε σε 4 1/2 χρόνια φυλάκιση και δύο χρόνια εκτόπιση στην Ακροναυπλία. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα όπου υπέστη τα πάνδεινα για να υπογράψει δήλωση μετανοίας. Συγκεκριμένα, τον έριξαν στην Αχτίνα Θ' όπου κρατούνταν ο Ν. Ζαχαριάδης και άλλα στελέχη του Κόμματος. Του έκαναν φάλαγγα, τον έκαιγαν με καυτό λάδι, αποπειράθηκαν να του καρφώσουν πέταλα στα πόδια. Αναγκάστηκε να κηρύξει απεργία πείνας παραμένοντας αλύγιστος. Εν τω μεταξύ, τα βασανιστήρια συνεχίζονταν χωρίς όμως αποτέλεσμα. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 22/11/1938, τον δολοφόνησαν πετώντας τον από το παράθυρο.

Είναι η περίοδος που τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν. Η κατάληψη της Αυστρίας από τη ναζιστική Γερμανία και αργότερα της Τσεχοσλοβακίας είναι τα προμηνύματα. Την 1η Σεπτέμβρη 1939, ο Χίτλερ επιτίθεται και καταλαμβάνει την Πολωνία. Είναι η επίσημη πλέον έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στην Ελλάδα, το καθεστώς Μεταξά με πρωτεργάτες τον Μανιαδάκη και τον Νικολούδη έχουν εξαπολύσει τεράστιο διωγμό ενάντια στις αντιδικτατορικές οργανώσεις, με στόχο βασικά την εξόντωση των κομμουνιστών και την εξαφάνιση του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ. Γνώριζαν καλά ότι το καθεστώς τους κινδυνεύει από το λαϊκό κίνημα. Αλλά γνώριζαν εξίσου καλά ότι ο νους και η ψυχή του ήταν το ΚΚΕ και η ΟΚΝΕ.

Ετσι γεμίζουν οι φυλακές και οι τόποι εξορίας από στελέχη και μέλη του Κόμματος και της ΟΚΝΕ, ελπίζοντας ότι με το ξέσπασμα του πολέμου, θα είχαν συντρίψει τον ταξικό - πολιτικό αντίπαλο της άρχουσας τάξης, αλλά μάταια. Η επίθεση των Ιταλών φασιστών στην Ελλάδα, παρά τη διάθεση του καθεστώτος να μην αντισταθεί, έδειξε ότι ο λαός και η νεολαία είχαν διαφορετικά σχέδια.

Το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 βρήκε τις οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ αποδεκατισμένες. Τα εκατοντάδες μέλη και στελέχη τους, όπου και αν βρίσκονταν -τα περισσότερα στις φυλακές και στις εξορίες- αλλά και ο ελληνικός λαός δεν ξαφνιάστηκαν από την απρόκλητη φασιστική επίθεση των ιταλικών στρατευμάτων στη χώρα μας. Το ΚΚΕ, από πολύ νωρίς και έγκαιρα - με την απόβαση των Ιταλών στην Αλβανία (7 Απρίλη 1939), τον τορπιλισμό της «Ελλης» (15.8.1940) - είχε αποκαλύψει τις προθέσεις της φασιστικής Ιταλίας, είχε καταγγείλει την πολιτική της δικτατορίας του Μεταξά, που ευνοούσε αντικειμενικά τις επιδιώξεις του φασιστικού άξονα. Οι κομμουνιστές από τις εξορίες και τις φυλακές ζήτησαν να σταλούν και να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή. Η μεταξική δικτατορία προτίμησε να τους αφήσει στις φυλακές και να τους παραδώσει στον κατακτητή. Βεβαίως, πολλοί οργάνωσαν αποδράσεις από την εξορία και συνέβαλαν στην ανασυγκρότηση του ΚΚΕ που μπήκε στην πρωτοπορία του αγώνα για την απελευθέρωση και για μια Ελλάδα του λαού της.

Οταν την ίδια στιγμή η αστική τάξη και τα κόμματά της έβαλαν τα δικά της συμφέροντα πάνω και από την ιμπεριαλιστική κατοχή. Γιατί μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα ένα τμήμα της άρχουσας τάξης που είχε οικονομικοπολιτικές σχέσεις με τους Αγγλους ιμπεριαλιστές έφυγε από την Ελλάδα για τη Μέση Ανατολή. Το δε τμήμα της που είχε ανάλογες σχέσεις με τους Γερμανούς έμεινε στην Ελλάδα για να εγκαθιδρύσει το κατοχικό καθεστώς των δωσιλόγων και των κουίσλιγκς.

Το ιστορικό γράμμα του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη και το κάλεσμα για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ήταν η αρχή για το μεγάλο έπος της Εθνικής Αντίστασης, στο οποίο η νεολαία έγραψε τη δική της ιστορία.

Με πρωτοβουλία της ΟΚΝΕ, ιδρύθηκε στις 5 Φλεβάρη 1942 στην Αθήνα το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Νέων (ΕΑΜΝ), στο οποίο συμμετείχαν εκτός από την ΟΚΝΕ, η «Φιλική Εταιρεία Νέων», η «Λεύτερη Νέα», η «Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδας» και η «Δημοκρατική Ενωση Νέων». Στις 14 Γενάρη 1943 συνήλθε η Ολομέλεια της ΚΕ του ΕΑΜ Νέων και αποφάσισε την ίδρυση της ενιαίας οργάνωσης της νέας γενιάς. Στις 23 Φλεβάρη 1943, σε ένα σπίτι, στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3, στους Αμπελόκηπους, με πρόταση της ΟΚΝΕ και με τη συμμετοχή εκπροσώπων όλων των οργανώσεων νέων που συμμετείχαν στο ΕΑΜΝ, καθώς και άλλων ενιαίων οργανώσεων, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη που κατέληξε στην απόφαση ίδρυσης της ΕΠΟΝ, με την αυτοδιάλυση όλων των οργανώσεων νεολαίας. Ετσι με την ίδρυση της ΕΠΟΝ η ΟΚΝΕ αυτοδιαλύεται με τη σύμφωνη γνώμη και του ΚΚΕ.

Οι νεολαίοι κομμουνιστές έδρασαν πρωτοπόρα μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ, συμβάλλοντας πολύμορφα στη συμμετοχή της νεολαίας στην απελευθερωτική πάλη. Και συνέχισαν και μετά την απελευθέρωση μέχρι το 1947 που το αντιδραστικό καθεστώς στην Ελλάδα έθεσε εκτός νόμου την ΕΠΟΝ. Που συνέχισε τη δράση της και στις πόλεις αλλά και στην ένοπλη πάλη από τις γραμμές του ΔΣΕ, με δικά της ένοπλα τμήματα και την ονομασία Δημοκρατική Νεολαία. Ενώ συνέχισε τη δράση της, και μετά την ήττα του ΔΣΕ το 1949, στην πολιτική προσφυγιά για κάποια χρόνια. Βεβαίως, μετά την αυτοδιάλυση της ΟΚΝΕ δεν ξανασυγκροτήθηκε Κομμουνιστική Οργάνωση Νεολαίας, ως τον Αύγουστο του 1968, που με απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ιδρύεται η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας - ΚΝΕ.

ΠΗΓΕΣ:

1. «Το ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα 1934-1940», τόμος 4ος.

2. «Σαράντα Χρόνια του ΚΚΕ, Επιλογή Ντοκουμέντων».

3. «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ» - Α' Τόμος.

4. Αύρα Παρτσαλίδου «Αναμνήσεις απ'την ΟΚΝΕ»

    

ΤΙ ΕΙΝΕ ΟΙ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ» ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ Ν' ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ Η ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

Αρθρο στο «ΝΕΟ ΛΕΝΙΝΙΣΤΗ» (μηνιαίο Οργανο Πάλης της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας - ΟΚΝΕ) τον Οκτώβρη του 1932

***

«Το ζήτημα των κοινωνικών ασφαλίσεων είναι ένα από τα ζωτικώτερα ζητήματα, όχι μόνον των ενηλίκων, αλλά και των εργαζομένων νέων. Οι ιδιαίτερες μάλιστα συνθήκες, κάτω από τις οποίες εργάζεται και ζη η εργαζόμενη νεολαία - συνθήκες αχαλίνωτης εκμετάλλευσης, 10ωρης και 12ωρης δουλειάς, ελεεινού μεροκάματου, καθημερινών δυστυχημάτων κτλ. - δίνουν στις κοινωνικές ασφαλίσεις μια εξαιρετική σπουδαιότητα, για τους εργαζόμενους νέους και τις νέες εργάτριες. Γι' αυτό ένα απ' τα κύρια ζητήματα της επαναστατικής δράσης της Κομμ. Νεολαίας, για τη ζωή και τα συμφέροντα των εργαζομένων νέων, είναι και η πάλη για την κατάχτηση πραγματικών κοινωνικών ασφαλίσεων.

Οι "κοινωνικές ασφαλίσεις" του Βενιζέλου.

Η παληά Βουλή των εκμεταλλευτών έχει ψηφίσει ένα σχέδιο "κοινωνικών ασφαλίσεων", για τους εργάτες και τους υπαλλήλους.

Τι είναι όμως στην πραγματικότητα οι "κοινωνικές ασφαλίσεις" του δήμιου των εργαζομένων Βενιζέλου; Εξυπηρετούν την εργατική κι' εργαζόμενη νεολαία; Ο Βενιζέλος τις "κοινωνικές ασφαλίσεις" τις είχε ένα από τα κύρια ζητήματα με τα οποία προσπαθεί να εξαπατήσει τις εργαζόμενες μάζες. Το σχέδιο όμως των "κοινωνικών" του ασφαλίσεων, που ψηφίστηκε εδώ και 3 μήνες και που πρόκειται να "εφαρμοσθεί" ύστερα από 2-4 χρόνια, μόνο στο όνομα είνε κοινωνικές ασφαλίσεις και στην πραγματικότητα, κάτι το πολύ διαφορετικό. Ειδικά για τους εργαζόμενους νέους στο περιβόητο αυτό νομοσχέδιο, υπάρχουν σειρά από συνθηματικές αντιδραστικές διατάξεις. Ετσι ενώ οι εργαζόμενοι νέοι έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις με τους ενήλικους, με τις διατάξεις αυτές αποκλείονται κι' απ' αυτή τη μηδαμινή παροχή.

Το σχέδιο των κοινωνικών αυτών ασφαλίσεων περιλαβαίνει 3 τμήματα.

1. Το τμήμα ασφάλισης κατά των ατυχημάτων εργασίας και των επαγγελματικών ασθενειών (μολυβδίαση κτλ.).

2. Το τμήμα ασφαλίσεως κατά της ασθενείας και

3. Το τμήμα ασφαλίσεως κατά της αναπηρίας, του γήρατος και του θανάτου.

Πρώτο και κύριο ζήτημα: Από τις κοινωνικές αυτές ασφαλίσεις, αποκλείεται η ανεργία, η οποία ρίχνει στους δρόμους δεκάδες χιλιάδες ανέργων, ενηλίκων, νέων εργατών και εργατριών, καθώς και εργατών γης. Ο δήμιος Βενιζέλος στην τότε αγόρευσή του στη Βουλή δήλωσε: "Η ανεργία δεν είναι δυνατόν να περιληφθεί στις κοινωνικές ασφαλίσεις, διότι είναι μέγας κίνδυνος να μεταβληθεί εις επάγγελμα το να είναι κανείς άνεργος". Ετσι, στις χιλιάδες των ανέργων που το κεφαλαιοκρατικό καθεστώς πετά στους δρόμους, αρνείται κάθε περίθαλψη, αλλά και από τα τρία αυτά τμήματα που περιλαβαίνουν οι κοινωνικές ασφαλίσεις, αποκλείονται 100 χιλιάδες εργατών γης ενηλίκων και νέων.

Στα άρθρα του νομοσχεδίου 2, 6, 7, 9 και 11 που καθορίζεται, ποιοι ασφαλίζονται, εξαιρούνται μ' αυτά όλοι οι εργάτες γης.

Στα άρθρα αυτά καθορίζεται ότι ασφαλίζεται υποχρεωτικώς "παν πρόσωπον απασχολούμενον δυνάμει εργατικής ή υπαλληλικής συμβάσεως επ' αντιμισθία".

Στα ίδια άρθρα διαλαμβάνεται ότι: "Οι μαθητευόμενοι λογίζονται ως επί αντιμισθία απασχολούμενοι",δηλαδή όλη η εργατική νεολαία.

Η νέα άγρια φορολογία του μεροκάματου.

Αλλά και η ασφάλιση των εργαζομένων νέων στα 3 παραπάνω τμήματα των "κοινωνικών ασφαλίσεων" ουσιαστικά όχι μόνον δεν πρόκειται νάναι έστω μια μικρή ανακούφιση, αλλ' αποτελεί και μια άγρια φορολογία του μεροκάματου. Η κυβέρνηση του Βενιζέλου, η κεφαλαιοκρατία ολόκληρη που 5 1/2 δισεκατομμύρια δραχμές το χρόνο ξοδιάζει για πολεμικά γυμνάσια και εξοπλισμούς, για τις "κοινωνικές ασφαλίσεις" καταληστεύει τους εργαζόμενους και την εργατική νεολαία. Στο άρθρο 56 και 71 που αναφέρεται στους πόρους των κοινωνικών ασφαλίσεων, κατά της ασθενείας και της αναπηρίας καθορίζει ως εξής τους πόρους:

Αρθρο 56. Πόροι της ασφαλίσεως κατά της ασθενείας είναι:

α) Υποχρεωτικαί καταβολαί εκάστου ασφαλισμένου ίσαι προς 3% επί μηνιαίων ή ημερησίων αποδοχών αυτού και... ισόποσος εισφορά του οικείου εργοδότου.

Αρθρο 71. 1. Πόροι ασφαλίσεως κατά της αναπηρίας του γήρατος και του θανάτου είναι: "α') Υποχρεωτικαί καταβολαί εκάστου ησφαλισμένου ίσαι προς 3% επί των μηνιαίων ή ημερησίων αποδοχών αυτού και ...ισόποσος εισφορά του οικείου εργοδότου". Απλώς για τα μάτια αναφέρεται και "επιχορήγησις του κράτους" και οι "τυχόν δωρεαί κτλ.". Η ουσία είναι καταφάνερη, το μεροκάματο της πείνας των εργαζομένων ενηλίκων και νέων θα ληστεύεται δίπλα στα τόσα άλλα και με 6% ακόμη. Κι όταν θα πετιέται άνεργος στο δρόμο, τότε δε θάχει να περιμένει καμμιά ενίσχυση. Τότε ας πεθάνει. Οσον αφορά την "ισόποση εισφορά" του εργοδότη, αυτή είναι μια καλοφτιαγμένη μανούβρα για ξεγέλασμα. Είναι ολοφάνερο ότι ο κάθε εργοδότης έμμεσα θα τις φορτώσει κι αυτές στη ράχη των εργαζομένων είτε με το κατέβασμα του μεροκάματου, είτε με την εντατικοποίηση της παραγωγής και την αύξηση των ωρών δουλειάς.

Οι "παροχές" των κοινωνικών ασφαλίσεων.

Οι "παροχές" που καθορίζονται από το σχέδιο των κοινωνικών ασφαλίσεων είναι μηδαμηνές, σειρά δε από διατάξεις κι' αντιδραστικούς κανονισμούς τις εκμηδενίζουν. Επί παραδείγματι: Οταν ένας ασφαλισμένος κτυπήσει ή αρρωστήσει τις 4 πρώτες μέρες δεν πέρνει τίποτα! Τις αυτές μέρες πρέπει να ζήσει με... αέρα! Υστερα από την τετάρτη μέρα θα πέρνει τα 60% του μεροκάματου. Δηλαδή: ο νέος εργάτης πέρνει μεροκάματο 30 δραχμές και που θα τύχει να σπάσει το πόδι του, τις μεν 4 πρώτες μέρες δεν θα παίρνει τσακιστή, από τις 4 δε κι' ύστερα 18 δρχ. την ημέρα. Αν δε το σακάτεμα είναι ολοκληρωτικό για όλη του τη ζωή, τότε "επί ολικής ανικανότητας ετησία σύνταξη ίση προς 450 ημερήσια επιδόματα, εφ' όσον ο παθών είναι κάτω των 22 ετών". Δηλαδή ο νέος εργάτης που γίνεται ανίκανος να δουλέψει για όλη του τη ζωή, υποχρεώνεται να ζήσει με 600 δρχ. το μήνα.

Αλλά και οι παροχές αυτές εκμηδενίζονται από διάφορες άλλες αντιδραστικές διατάξεις. Ενώ ο κάθε ασφαλισμένος θα πληρώνει 6% επί του μεροκάματου, όταν αρρωστήσει είναι υποχρεωμένος να πληρώνει "μέρος των ιατρικών και φαρμακευτικών εξόδων". Στο άρθρο 35, μια άλλη διάταξη αναφερόμενη στα επιδόματα ασθενείας ορίζει ότι:

"1. Αι παροχαί του προηγουμένου άρθρου χορηγούνται εφ' όσον ο ησφαλισμένος, εντός διαστήματος 12 μηνών, προ της αιτήσεως χορηγήσεως των εν λόγω παροχών έχει πραγματοποιήσει τουλάχιστον 125 ημερησίας ή μηνιαίας καταβολάς εις την ασφάλισιν κατά της ασθενείας".

Η διάταξη αυτή είνε όμοια με την διάταξη του ΤΑΚ και συνεπεία της οποίας επί 20 χιλ. περίπου καπνεργατριών αποκλείει τις 17 χιλιάδες.

Οι αντιδραστικές διατάξεις που στρέφονται αποκλειστικά κατά των νέων εργατών και εργατριών.

Ειδικά για τον αποκλεισμό των εργαζομένων και από τις ασήμαντες αυτές παροχές μέσα στο σχέδιο των κοινωνικών ασφαλίσεων, έχουν τεθεί σειρά από αντιδραστικές διατάξεις. Στο άρθρο 19, που αναφέρεται στην παροχή των εργατών που σακατεύονται συνεπεία δυστυχημάτων, στην 3η παράγραφο ορίζεται ότι: "Εφ' όσον ο παθών δεν συντηρεί οικογένεια καθ' ο διάστημα διαρκεί η εν νοσοκομείω ή σανατορίω περίθαλψίς του, χορηγούνται αυτώ μειωμέναι κατά το ήμισυ (μισό) αι χρηματικαί παροχαί", δηλαδή στο παράδειγμα του νέου εργάτη που σακατεύτηκε πέρνοντας 30 δρχ. μεροκάματο, οι 18 δραχμές θα γίνονται 9.

Τέτοιες περιοριστικές διατάξεις υπάρχουν σωρηδόν και η κάθε μια με τη σειρά της ελαττώνει ή και εκμηδενίζει κάθε "παροχή" που για τα μάτια έχει τεθεί στο σχέδιο. Η αποκορύφωση δε της αντιδραστικότητας γίνεται με την ανάθεση της διοίκησης των κοινωνικών ασφαλίσεων στους εργοδότες, το κράτος και τους σοσιαλφασίστες.

Το σχέδιο των κοινωνικών ασφαλίσεων της Ενωτικής.

Με την ελλειπέστατη αυτή ανάλυση των περιφήμων "κοινωνικών ασφαλίσεων" του δήμιου Βενιζέλου, γίνεται αντιληπτό, ότι στην ουσία μια νέα φορολογία πρόκειται να επιβληθεί κι ότι ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι νέοι αποκλείονται από κάθε παροχή, ενώ το μεροκάματό τους θα ληστεύεται με 6%. Τέτοιες "κοινωνικές ασφαλίσεις" δεν εξυπηρετούν τα ζωτικά συμφέροντα των εργαζομένων και πολύ περισσότερο των νέων εργατών και νέων εργατριών.

Κοινωνικές ασφαλίσεις που πραγματικά να εξυπηρετούν τους εργαζόμενους, νέους, ενηλίκους και νέους, τους εργάτες γης, εξασφαλίζονται με το σχέδιο των κοινωνικών ασφαλίσεων που έχει καταρτίσει η Ενωτική Γενική Συνομοσπονδία. Τα βασικά του σημεία είναι:

1. Ασφάλιση και της ανεργίας στις κοινωνικές ασφαλίσεις, με την εξασφάλιση επιδόματος ανεργίας σ' όλους ανεξαιρέτως τους ανέργους (ενήλικας και νέους), ίσου με το μεροκάματο.

2. Επέχταση των κοινωνικών ασφαλίσεων και στους εργάτες γης (ενήλικους και νέους).

3. Καμμιά επιβάρυνση στο μεροκάματο των εργαζομένων για τις κοινωνικές ασφαλίσεις, εξασφάλιση των πόρων του από το κράτος και τους εργοδότες, διάθεση του κονδυλίου των πολεμικών εξοπλισμών για το σκοπό αυτό.

4. Σε κάθε παθόντα εξασφάλιση ολόκληρου του μεροκάματου και πλήρη ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη από την πρώτη μέρα του ατυχήματος ή της ασθενείας.

5. Καμμιά εξαίρεση όσον αφορά τις απολαυές στους νέους και νέες εργάτριες. Αυτά συνοδεύονται με τη σειρά μέτρων για τη βελτίωση των συνθηκών δουλειάς. Η εργαζόμενη νεολαία, για την απόσπαση τέτοιων κοινωνικών ασφαλίσεων πρέπει να ξεσηκώσει την πάλη της. Οι νέοι εργάτες και εργάτριες της υφαντουργίας, των μηχανουργείων, των εργοστασίων όλων με συνελεύσεις, με την καθημερινή τους πάλη, με απεργίες πρέπει να απαιτήσουν δίπλα στην αύξηση του μεροκάματου, στην εφαρμογή του 6ώρου, και γενικά τη βελτίωση των συνθηκών της δουλειάς και της ζωής τους, την πραγματοποίηση των κοινωνικών ασφαλίσεων σύμφωνα με το σχέδιο της Ενωτικής. Οι άνεργοι νέοι, οι νέοι εργάτες γης για τον ίδιο σκοπό πρέπει να ξεσηκώσουν την πάλη τους. Τα τμήματα νέων των ταξικών συνδικάτων ένα από τα κύρια ζητήματα της καθημερινής τους δράσης, οφείλουν να θέσουν και το ζήτημα των κοινωνικών ασφαλίσεων».