Παγκόσμιο ρεκόρ λαϊκού εγκλωβισμού!

 Παγκόσμιο ρεκόρ λαϊκού εγκλωβισμού!

Και πριν περάσουν 24 ώρες από το άνοιγμα της κάλπης το ΟΧΙ με μια αριστοτεχνική κίνηση μεταμορφώθηκε σε ΝΑΙ και οι υπερήφανοι,εθνοκυριαρχικοί μαζί τους κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ τα βρήκαν με τους προδότες, με τους γερμανοτσολιάδες που έχουν και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα... 

Το 3ο μνημόνιο θα μείνει στην ιστορία για τις πολυπληθείς διαδηλώσεις του λαού που σε Παναθηναικό Στάδιο και Σύνταγμα διαδήλωναν χωρίς να το ξέρουν για την εφαρμογή του! 

Και το ΚΚΕ; 

Πιστό στο ιστορικό του καθήκον και στα ταξικά συμφέροντα των εργαζόμενων δεν έβαλε τζίφρα... Το ιστορικό καθήκον πούλησε τρελά αυτές τις μέρες! Όπως και τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ τον καλούσε να γίνει συγκολλητική ουσία στην κυβέρνηση! 

Είναι το ΚΚΕ που αν και παρόν σε κάθε εργατικό χώρο για την υπεράσπιση και διεύρυνση των διεκδικήσεων των εργαζομένων, πρόδιδε το λαό ! Δεν πειράζει.. 

Ας είναι καλό το ανανεωμένο μνημονιακό μπλοκ που συστάθηκε σήμερα και δε θα προδώσει ποτέ το λαό!

Linkwithin

Η ανάλυση της ψήφου

 Η ανάλυση της ψήφου

Για όσους τυχόν είχαν αμφιβολίες τι σημαίνει πρακτικά το «όχι» και πώς θα το μετέφραζε η κυβέρνηση, ήρθε η χτεσινή δήλωση του πρωθυπουργού να διαλύσει (;) τις όποιες αυταπάτες: «δεν εκλαμβάνω την εντολή σας ως εντολή για ρήξη με την ευρωπαϊκή ένωση». Μην ανησυχείς, αλέξη, δε σε είχαμε παρεξηγήσει, καταλαβαίνουμε πολύ καλά. Μάλλιασε εξάλλου η γλώσσα σου να τονίζει σε όλους τους τόνους πως το δημοψήφισμα αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από διαπραγματευτικό χαρτί στις συζητήσεις με τους εταίρους-δανειστές.
(Κι όλοι λένε στην παρέα, ο εταίρος κι η εταίρα).

Τι κάνει όμως τους κυβερνώντες να πιστεύουν πως μπορούν να πετύχουν μια καλύτερη συμφωνία με πιο ευνοϊκούς όρους στο συγκεκριμένο ασφυκτικό πλαίσιο της ευρωζώνης και των κανόνων της; Κατά πρώτον, το διαπραγματευτικό χαρτί που λέγαμε –γιατί είναι γνωστές οι δημοκρατικές ευαισθησίες της εε, και πόσο σοβαρά συνηθίζει να λαμβάνει υπόψη της τη λαϊκή ετυμηγορία, όταν δεν τη συμφέρει το αποτέλεσμα. Και κατά δεύτερον, η περιβόητη έκθεση του δντ, που θεωρεί το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο και προτείνει ως λύση-διέξοδο την αναδιάρθρωσή του.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Επιστροφή κι ανακύκλωση του πρόσφατου παρελθόντος. Όχι του «ευτυχούς», προκρισιακού 2009, αλλά των ακόμα πιο πρόσφατων μνημονιακών δεινών. Κούρεμα του χρέους είχε γίνει και το 2012 (βάζοντας ταφόπλακα μεταξύ άλλων και στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων), που έγινε δεκτό με διθυραμβικούς τόνους, για να οδηγήσει τελικά στο σημερινό αδιέξοδο. Τι σημαίνει πρακτικά η πρόταση της κυβέρνησης για δάνειο 29 δις, για να εξυπηρετηθούν οι τρέχουσες ανάγκες κι η αποπληρωμή του χρέους; Επιστροφή στο καστελόριζο και συνέχεια του πρώτου μνημονίου, αλλά χωρίς το δντ –που έχω μπερδευτεί αν είναι τελικά ή όχι φίλος μας (σαν τους εταίρους μας ένα πράγμα).

Ακόμα κι αυτή η διαπραγματευτική πυγμή της κυβέρνησης πάντως, ψαλιδίζεται από τις δικές της κινήσεις καλής θέλησης προς την άλλη πλευρά και με τη θυσία του βαρουφάκη σε ρόλο ιφιγένειας. Ακόμα και αυτός ο γελοίος νάρκισσος γίνεται εμπόδιο για την… ομαλή, διαπραγματευτική πορεία και το κλείσιμο μιας συμφωνίας και μπαίνει στο περιθώριο, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζεται σαν ήρωας που έμεινε αλύγιστος! Η περηφάνια κι η λεβεντιά της ελληνικής κυβέρνησης δε φτάνει καν στο ανάστημα του βαρουφάκη και των δημιουργικών του ασαφειών για το ποσοστό του τοξικού (το «ο» με άλφα) μνημονίου. Εκτός και αν αυτό που ενοχλούσε τους εταίρους ήταν οι διασυνδέσεις του τελευταίου με τον γκαλμπρέιθ και τα αμερικάνικα κέντρα αποφάσεων, οπότε θυσιάστηκε στα πλαίσια ενός συμβιβασμού για την τήρηση ισορροπιών.

Μήπως όμως αξιοποιήσει η αριστερή πλατφόρμα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, για να προωθήσει μια αποφασιστική ρήξη από νέες ενισχυμένες θέσεις; Πολύ καλό. Το άλλο με το λαφαζάνη το ξέρετε; Όχι; Ας προχωρήσουμε λοιπόν παρακάτω.

Το κουκουέ καλεί το λαό σε επαγρύπνηση για τις εξελίξεις του αμέσως επόμενου διαστήματος και για κάθε πιθανό ενδεχόμενο. Ήδη ακούγονται διάφορα σενάρια για το IOU, που για τη σημειολογία του πράγματος είναι ομόηχο με το I owe you, που σημαίνει «σου χρωστάω» (μου χρωστάς, δε σου χρωστάω, που λέει και το τραγούδι), και για το διπλό νόμισμα, το λεγόμενο G euro, με διαφορετική αξία και χρήση σε εξωτερικό κι εσωτερικό. Φως φανάρι πως μετά από αργεντινή (που έχασε στον τελικό με τη χιλή την ευκαιρία για να γίνει ελλάδα, κατακτώντας το κόπα αμέρικα ανήμερα της κατάκτησης του euro του 04’), θα γίνουμε κούβα. Και μη χειρότερα!

Δηλ δεν υπάρχει τίποτα θετικό στην ανάγνωση του αποτελέσματος; Κάθε άλλο. Κρατάμε καταρχάς το σημαντικό στοιχείο ότι η πρόταση του κκε βρήκε απήχησε σε αρκετό κόσμο πέρα από τους παραδοσιακούς φίλους και ψηφοφόρους του κόμματος (και μεταξύ άλλων και σε κάποιους τίμιους αντάρσυους, κόντρα στο γενικό ρεύμα του χώρου τους, με τους μάλλον κοντόφθαλμους πανηγυρισμούς και την αγαπημένη ασχολία της κουκουεδολογίας, που… «ντροπή, προδοσία» και όλα τα σχετικά).

Τα λέει κι ο Μπογδάνος, σύντροφοι...

Και προχωράμε σε μια προσεκτική εξέταση του «όχι», που τσουβαλιάζει χωρίς ξεχωριστή καταγραφή διάφορα σκεπτικά (κι ανάμεσά τους και κάποιους ψηφοφόρους του κόμματος), αλλά είχε σαφή ταξικά χαρακτηριστικά, που αποτυπώνονται στον εκλογικό χάρτη. Μπορεί να μην είχαμε κάποιου είδους εμφύλιο, όπως λεγόταν καθ’ υπερβολή στα μίντια (ή μύδια, όπως τα λέει και το λαϊκό στρώμα), αλλά τα ποσοστά στις εργατικές συνοικίες και τις φτωχογειτονιές της αθήνας είναι οπωσδήποτε αντεστραμμένα σε σύγκριση με την εκάλη και τα βόρεια προάστια. Από την άλλη βέβαια το αποτέλεσμα περιέχει και αρκετά αντιφατικά στοιχεία, καθώς στην επαρχία το «όχι» συγκεντρώνει τελικά μάλλον μεγαλύτερα ποσοστά, απ’ ό,τι στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ενώ αν πάρουμε τοις μετρητοίς κάποια ευρήματα των τελείως αναξιόπιστων δημοσκοπήσεων, υπάρχει ένα χάσμα γενεών μεταξύ της νεολαίας και της γερουσίας, που είναι μεν ευεξήγητο ως ένα βαθμό, αλλά τελείως παραπλανητικός ως και αντιδραστικός διαχωρισμός στην ουσία του.

Εν τω μεταξύ σε κάποιο καφενείο της επικράτειας μπορεί να ακούστηκε χτες το βαθυστόχαστο συμπέρασμα: «εμ, δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, για αυτό ψηφίζουν όχι». Εμ, πώς να δουλέψουν μπάρμπα, αφού οι μισοί και παραπάνω είναι άνεργοι; Σε κάποιες ηλικίες, τα ποσοστά του «όχι» μπορεί να πήγαν ευθέως ανάλογα με τα ποσοστά της ανεργίας τους.

Ο βασικός διαχωρισμός που προκύπτει, δεν είναι μεταξύ ραγιάδων-γερμανοτσολιάδων και περήφανων ελλήνων, όπως σχολίασε ο ανεκδιήγητος δελαστίκ του ναρ. Αλλά μεταξύ αυτών που έχουν (οι έχοντες και κατέχοντες, που έλεγε ο σημίτης) και φοβούνται μη τυχόν και τα χάσουν, και αυτών που δεν τρομοκρατούνται πια γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν, παρά μόνο τις αλυσίδες τους (και τις αυταπάτες τους, όπως σημειώναμε τον τελευταίο καιρό). Το ζήτημα δεν είναι εάν τελικά «τραβάει» ή όχι ο λαός μας, και αν πρέπει να πάψουμε να του φορτώνουμε την ευθύνη για όσα (δεν) συμβαίνουν, αλλά να ακυρώσουμε τις κορώνες περί εθνικής ομοψυχίας, να του δείξουμε τη φάκα πίσω από το τυράκι.

Από τη στιγμή που δεν υπήρχε καμία συμφωνία στο τραπέζι, το δημοψήφισμα ήταν βασικά άνευ αντικειμένου, αλλά είχε ως ουσιαστικό διακύβευμα τον εγκλωβισμό του ελληνικού λαού. Ο οποίος αρνήθηκε να υποκύψει στην τρομοκρατία του μαύρου μετώπου κι έχει κάθε λόγο να είναι χαρούμενος γι’ αυτό. Αλίμονο όμως αν μείνει στη χαρά για το «γκρέμισμα» των σαμαροβενιζέλων, που αποτελούν και τυπικά παρελθόν, και δε δει πίσω απ’ τα πρόσωπα, τις πολιτικές που εφαρμόζονται και τον κίνδυνο που παραμονεύει. Ανεξάρτητα από το τι ψήφισε τελικά και τι έχει κάνει μέχρι τώρα ο καθένας μας, όλοι κρινόμαστε στην πράξη, από το πόσο αποτελεσματικά θα οργανώσουμε την εγρήγορση του λαού για αυτά που έρχονται, την πάλη του ενάντια σε κάθε μνημονιακή συμφωνία, από όπου κι αν πρέρχεται.

Η πρώτη αρχή έγινε την περασμένη βδομάδα, με τη συγκρότηση επιτροπής αλληλεγγύης από διάφορες συσπειρώσεις του μαζικού κινήματος. Η συνέχεια πρέπει να δοθεί άμεσα στο δρόμο, χωρίς καμία αναβολή ή χαλάρωση, χωρίς καμία περίοδο χάριτος. Μακριά από την αποχαύνωση για τη ζαριά του μεγάλου ηγέτη, που αποτελεί εθνικό κεφάλαιο, αλλά και από την αφ’ υψηλού ειρωνεία σε όσους δεν είναι ακόμα σε θέση να δουν όσα έχουμε καταλάβει εμείς.

Η νέα «Βάρκιζα»!

 Η νέα «Βάρκιζα»!

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, πλέον, ότι η κυβέρνηση μετά το θριαμβευτικό  ΟΧΙ στο δημοψήφισμα,  ετοιμάζεται να υπογράψει με την ΕΕ και τους δανειστές, το βαρύτερο μνημόνιο που υπογράφτηκε ποτέ. Οι ευθύνες της  κυβέρνησης δεν πρόκειται να ξεπλυθούν από το μεγάλο ποσοστό του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Αντίθετα, είναι η ώρα αποκάλυψης της πιο σκληρής αλήθειας.

Τι θα υπογράψει και με βάση ποιες αρχές υπογράφει;

Παράλληλες και αντίστροφες ιστορίες.

Η αναφορά στη «Βάρκιζα» έχει τη σημασία, να δούμε τις διαπραγματευτικές αρχές της κυβέρνησης, σε σχέση με τις αντιλήψεις μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων του ΟΧΙ. Οι αντιφάσεις στη συνείδηση είναι η βασική αιτία της ψήφου τους.

Η βασική κατηγορία κατά της ηγεσίας της Εθνικής Αντίστασης, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ (*), είναι ότι στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης αντί να θέσει εξ αρχής, παράλληλα με την απελευθέρωση από τους κατακτητές και το θέμα της λαϊκής εξουσίας για πραγματική απελευθέρωση από τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, απέκοψε το ένα από το άλλο με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα (συμφωνίες Λιβάνου, Καζέρτας, Βάρκιζας).

Η βασική κατηγορία των οπαδών του ΟΧΙ, κατά του ΚΚΕ, στο δημοψήφισμα, ήταν ότι το ΚΚΕ με τη θέση του «όχι σε κάθε συμφωνία, έξω από την ΕΕ και το ευρώ, αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία» κλπ, και πάλι επαναλαμβάνει το λάθος της Βάρκιζας του Λιβάνου και της Καζέρτας(!), γιατί, αντί να πάει βήμα - βήμα και να κόβει το ένα από το άλλο, ώστε πρώτα να πούμε όχι σε μια κακή συμφωνία μέσα στην ΕΕ και στο ευρώ, και μετά να βγούμε από την ΕΕ και να θέσουμε και θέμα εξουσίας, θέτει εξ αρχής και θέμα λαϊκής εξουσίας, ως προϋπόθεση οριστικής απαλλαγής από τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, πράγμα αδιανόητο!

Η Ανακάλυψαν τώρα ότι δεν πρέπει να θέτουμε τη λύση ενός βασικού ζητήματος μαζί με το ζήτημα της εξουσίας γιατί αυτό είναι ολέθριο λάθος! Ζητούν πρώτα να πετύχουμε το ένα και μετά βλέπουμε για το άλλο (έξοδος από ΕΕ, ευρώ με λαϊκή εξουσία), το οποίο τώρα πρέπει να το ασπαζόμαστε, όπως δημόσια όλος ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται (για μέσα στην ΕΕ και το ευρώ)! Αντιθέτως, στην κατοχή ήταν ολέθριο λάθος το ακριβώς αντίθετο!

Με άλλα λόγια, η θέση του ΚΚΕ στην Εθνική Αντίσταση  για εθνική απελευθέρωση χωρίς λαϊκή εξουσία ήταν ολέθριο λάθος ενώ σήμερα η θέση για έξοδο από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία είναι επίσης ολέθριο λάθος!

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΤΡΙΚΥΜΙΑ;

Δεν υπάρχει καμία αντίφαση για τους οπορτουνιστές. Οι οπορτουνιστές δεν έχουν αρχές που πρέπει να τηρούνται. Έτσι το να μη θέτεις θέμα λαϊκής εξουσίας όταν θέλεις να λύσεις βασικά προβλήματα του λαού είναι εξίσου και λάθος και σωστό!!! Η μόνη προϋπόθεση για να είναι σωστό και το ένα και το άλλο είναι να μπορεί να μετατρέπεται σε κατηγορία κατά του ΚΚΕ!!!

Ποιο οπορτουνιστής πεθαίνεις!

Και μια επιβεβαίωση πριν αλέκτωρ λαλήσει…

Η ευτυχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ψηφίζει ΟΧΙ και να της βγαίνει ΝΑΙ!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ:

Την Κυριακή λέμε ένα τριπλό ΟΧΙ:

1.    Στη ληστοσυμορία των δανειστών και στα τσιράκια τους.

2.    Στη διαπραγμάτευση, τα παλιά και νέα μνημόνια.

3.    Στο χρέος το ευρώ και την ΕΕ.

(Από την προκήρυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

Και παραδίπλα:

-ΟΧΙ μέχρι τέλους.

-Ψηφίζουμε ΟΧΙ, διαλέγουμε τη ρήξη.

-Κανένα νέο μνημόνιο

ΤΣΙΠΡΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ:

-Σήμερα, όλες και όλοι μαζί, γράψαμε μια λαμπρή σελίδα στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία.
-Έχω πλήρη συνείδηση ότι η εντολή που μου δίνετε δεν είναι εντολή ρήξης με την Ευρώπη αλλά εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής μας δύναμης για την επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας.

Αυτό θα πει… αλάνθαστες επιλογές!

(*) Δεν χρειάζεται εδώ να αναφέρω και τη σωρεία κατηγοριών ότι το ΚΚΕ εγκαταλείπει την τακτική του ΕΑΜ, μέσα από την «αποκήρυξη» της συμφωνίας της Βάρκιζας! Εδώ θεωρούν σωστή την τακτική του ΕΑΜ για μη θέση θέματος εξουσίας και λάθος την κριτική στην τακτική αυτή ενώ με τη "Βάρκιζα" θεωρούν σωστό το ακριβώς αντίθετο!

   Όχι Αλέξη

Από Οικοδόμος

Γράφει ο Οικοδόμος //

Αν ζούσε κανείς ως παρατηρητής τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα της «κρίσης» δεν θα δυσκολευόταν να αντιληφτεί το μένος της λυκοσυμμαχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των «καλών παιδιών» τους που κυβέρνησαν τη χώρα μέχρι τον Γενάρη, εναντίον των εργαζομένων και των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων. Στη σύντομη προεκλογική περίοδο που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος, ακόμα και ένας όχι και τόσο καλοπροαίρετος Έλληνας «ευρωπαϊστής» δεν μπορεί να μην ενοχλήθηκε από την άθλια μηντιακή τρομολαγνεία, τη διασπορά ψευδών ειδήσεων και του φόβου, καθώς και το πνίξιμο ―πολύ συχνά― της αντίθετης από την δική τους «άποψη», από τη συμμαχία των καναλιών.
Η κυβέρνηση ως ένας από τους κύριους μονομάχους μιας αναμέτρησης συμφερόντων στους κόλπους της ΕΕ που εξελίχτηκε σε εκλογική μάχη στην Ελλάδα, φέρει τεράστιες ευθύνες για τον εγκλωβισμό του λαού στα αδιέξοδα των αντιλαϊκών πολιτικών του ευρωμονόδρομου και της συνέχισης (όπως όλα δείχνουν) των μνημονίων. Φέρει τεράστιες ευθύνες για τον ευνουχισμό της δυναμικής που αναπτύχθηκε πριν τις βουλευτικές εκλογές του Γενάρη, με το φούντωμα στην πλειοψηφία του λαού της ελπίδας ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει και τις προσδοκίες ότι κάτι καλό θα γίνει, που γεννήθηκαν από την καθαρή εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τις δηλώσεις των στελεχών του τις πρώτες βδομάδες μετά την ανάληψη των κυβερνητικών θώκων.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχοντας τη στήριξη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού στο πλευρό της, είχε τη δυνατότητα να διαπραγματευτεί για τα συμφέροντα του λαού (όπως πίστεψαν και ακόμα πιστεύουν χιλιάδες καλοπροαίρετοι αριστεροί και δημοκρατικοί άνθρωποι) και δεν το έπραξε. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους «θεσμούς» της δόθηκαν οι ευκαιρίες, αν ήθελε, να αναδείξει στο λαό, σε όλες τις διαστάσεις, τι σημαίνει Ευρωπαϊκή Ένωση των επιχειρηματικών συμφερόντων και ανταγωνισμών, ποιους στόχους βάζει για το ξεπέρασμα της κρίσης με τους λαούς (και τον ελληνικό) να ματώνουν, και ποιους ―αντιλαϊκούς― όρους σπεύδει να διαμορφώσει για την επόμενη μέρα, της «ανάπτυξης» που, όπως και η παρούσα κυβέρνηση, ευαγγελίζονται. Ειδικά φτάνοντας στο τέλος της διαπραγμάτευσης και αφού δεν υπήρχαν πια αμφιβολίες ούτε και στους πιο αδαείς (αν ακόμα υπάρχουν) τι εστί ΕΕ, ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν το δημοψήφισμα ως μια θαρραλέα πράξη αντίστασης του ελληνικού λαού στους εμπνευστές της δυστυχίας του και να δρομολογήσουν εξελίξεις που να ανοίγουν το δρόμο σε φιλολαϊκή κατεύθυνση.
Δεν έκαναν τίποτα από τα παραπάνω για τον απλούστατο λόγο ότι η απόσταση από το να δηλώνεις «κυβέρνηση της Αριστεράς» μέχρι να υπηρετείς τα συμφέροντα του λαού είναι μεγάλη. Αναλώθηκαν σε ευχολόγια και εκθέσεις ιδεών για ευρωπαϊκά ιδεώδη και αξίες, την ώρα που έβαζαν την υπογραφή τους κάτω από «προτάσεις» καρμανιόλες, που στέλνουν τον λαό δεμένο στο Κολοσσαίο ενός διαφαινόμενου νέου μνημονίου. Προτάσεις που ο Αλέξης Τσίπρας δεν έπαψε να επικαλείται και να υπερασπίζεται, μέχρι και σήμερα, ως το «καλύτερο δυνατό» της κυβέρνησής του στην διαπραγμάτευση.
Οι μάσκες, όμως, για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα είχαν πέσει προ πολλού. Προεκλογικά δεν άφησαν εσωτερικό και διεθνή «θεσμό» του κεφαλαίου που να μη δηλώσουν πίστη και υποταγή, την ώρα που παραπλανούσαν το λαό με τις αριστερές φιλολαϊκές ρητορείες τους, πατώντας στην απογοήτευσή του και την οργή του για τους μισητούς «σαμαροβενιζέλους». Αυτό που κατάφερε ο Τσίπρας, «τρώγοντας» πρώτα τον Βενιζέλο και απόψε τον Σαμαρά (ανακοίνωσε ο ίδιος την παραίτησή του από την ηγεσία της ΝΔ) είναι να εγκλωβίσει την ανοχή της πλειοψηφίας του λαού (ακόμα και πολλών ψηφοφόρων άλλων κομμάτων), «κατασκευάζοντας» συνενόχους στις αντιλαϊκές πολιτικές που δεν πρόκειται να σταματήσουν.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι μια μεγάλη νίκη της κυβέρνησης που πιστώνεται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στον Αλέξη Τσίπρα. Μέσα στο μεγάλο ποσοστό του «όχι», που προεκλογικά ερμηνευόταν από πολλούς και με διαφορετικούς τρόπους, βρίσκονται οι ανησυχίες, οι προσδοκίες, η πίστη για ξόρκισμα του κακού και η ελπίδα εκατομμυρίων ανθρώπων ότι δεν θα διαψευστούν από την κυβέρνηση. Ο λαός με το ποσοστό αυτό ανανεώνει την εμπιστοσύνη του στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και μαζί ανανεώνει τις προσδοκίες του για καλύτερες μέρες. Ο λαός, που στην πλειοψηφία του δεν μπορεί να διανοηθεί τη ζωή του εκτός της ΕΕ και ζητά την πάση θυσία παραμονή του στην ευρωζώνη, ψήφισε για καλύτερη ζωή.
Η επόμενη μέρα, παρά τις θριαμβολογίες των νικητών, δεν θα είναι μια καλύτερη μέρα για τους εργαζόμενους και τα δοκιμαζόμενα λαϊκά στρώματα. Όσο αδιαμφισβήτητη είναι η νίκη του «όχι» το ίδιο βέβαιο είναι ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα έχει να αντιμετωπίσει μια ακόμα πιο δύσκολη και περίπλοκη κατάσταση και να αντιπαλέψει επιπλέον τον εφησυχασμό που ακολουθεί κάθε εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και την προβλεπόμενη προσπάθεια της κυβέρνησης, στις νέες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές να «κεφαλαιοποιήσει» τη δυναμική του «όχι» μετατρέποντάς το σε «ναι» σε νέες αντιλαϊκές συμφωνίες.
Αυτό που και οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών καταδεικνύουν είναι ότι η πραγματική εξουσία δεν εξασκείται από τις κυβερνήσεις (πολύ περισσότερο δε από τις προθέσεις τους) αλλά από την κυρίαρχη τάξη στο δοσμένο κοινωνικό σύστημα, που κρατά τα «κλειδιά» της οικονομίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Τσίπρας και άλλα στελέχη (πχ Φίλης) του ΣΥΡΙΖΑ είπαν «έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία». Αυτή είναι η μισή αλήθεια.
Την… άλλη μισή οφείλει να την πει το εργατικό-λαϊκό κίνημα από αύριο κιόλας. Οι ταξικές δυνάμεις στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, στις γειτονιές, ανασυντάσσοντας τις δυνάμεις τους καλούνται να οργανώσουν την πάλη του λαού για την επιβίωσή του, δίνοντας έμφαση πρώτα απ’ όλα στην αλληλεγγύη στους περισσότερο δοκιμαζόμενους· με αντίσταση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων και κατακτήσεων που γλίτωσαν μέχρι τώρα και πάλη για αναπλήρωση απωλειών, κρατώντας ψηλά τα λάβαρα του αγώνα ενάντια στην ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους.

Ανεξάρτητα από τις όποιες επερχόμενες εξελίξεις, η Ιστορία θα καταγράψει τις πολύτιμες υπηρεσίες που ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του πρόσφεραν στην αναστήλωση του σαθρού οικοδομήματος του καπιταλισμού σε Ελλάδα και Ευρώπη, λειτουργώντας ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της λαϊκής δυσαρέσκειας και οργής. Αποπροσανατολίζοντας σαν χαλασμένη πυξίδα στην ανασφάλεια και στις φοβίες έναν λαό σαστισμένο από τις αλλεπάλληλες απογοητεύσεις και διαψεύσεις, εκπαιδευμένο από δεκαετίες να βολοδέρνει από δίπολο σε δίπολο, να μπερδεύει την αξιοπρέπεια με το βόλεμα και, με «απ’ ευθείας ανάθεση» (όπως τα περισσότερα άλλωστε σ’ αυτή τη χώρα) να αναθέτει τις τύχες του σε «μεσσίες».

Όταν έκλαψε ο Μπογδάνος…

 Όταν έκλαψε ο Μπογδάνος…

…με τα κροκοδείλια δάκρυα της τάξης του. Κι αν η ταξική αρένα ήταν πραγματικό γήπεδο, θα μπορούσε η αντίπαλη κερκίδα να του φωνάξει: «κλάψε, κλάψε…». Αρκεί να μην κλάψει κι αυτή στο τέλος με μαύρο δάκρυ για το πάθημά της, εφόσον δε βγάλει τα σωστά διδάγματα από την πείρα της, και δε βρεθεί σε επαγρύπνηση κι ετοιμότητα για την επόμενη μέρα.

Όταν η αστική τάξη σχόλασε με συνοπτικές διαδικασίες από το πολιτικό υπαλληλικό της προσωπικό, τον επικεφαλής του ενός πόλου του καινούριου δικομματισμού, σα στυμμένη λεμονόκουπα, που δεν της χρησιμεύει άλλο πια, θεωρώντας τον βασικό υπεύθυνο για την αποτυχία του «ναι». Κι αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που τον έκρυβε όλη αυτή τη βδομάδα, ενώ αντιθέτως στην κεντρική συγκέντρωση του «όχι» βγήκαν να μιλήσουν ο τσίπρας και ο καμμένος. Γιατί ο φόβος κι η τρομοκρατία δεν κατάφεραν να νικήσουν την πολιτική σιχασιά του ελληνικού λαού για όσους τον κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια. Κι αφού ο σαμαράς δεν το κατάλαβε από μόνος του, για να αποχωρήσει οικειοθελώς και να τους αδειάσει τη γωνιά, παρά επέλεξε να γαντζωθεί στην καρέκλα του, έπρεπε να υποστεί την πολιτική ταπείνωση της τηλεοπτικής προαναγγελίας του τέλους του από τους εντολείς του και από την μπακογιάννη. Που έδωσε κατευθείαν στη δημοσιότητα τον μεταξύ τους τηλεφωνικό «διάλογο» και φάνηκε πρόθυμη να «θυσιάσει» την ηγετική της προοπτική-καριέρα, για χάρη ενός μικρότερου μητσοτάκη, ώστε να κλείσει (άμποτε) ευτυχισμένος τα μάτια του ο πρεσβύτερος δρακουμέλ.

Όταν η κυβέρνηση της πρώτης φορά αριστεράς είχε αγαστή συνεργασία με τις δικαστικές κι αστυνομικές αρχές, για να καταδιώξει και να εξολοθρεύσει τον κομμουνιστικό κίνδυνο, που της χαλούσε τη σούπα έξω από τα εκλογικά τμήματα. Και υπάρχουν δεκάδες καταγγελίες αντίστοιχων περιστατικών, που επιβεβαιώνουν μια καινούρια συνθήκη και την ανάγκη ενός νέου συνθήματος: μπάτσοι-τιβί-«αριστεροί»/κυβέρνηση, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί.

Φανταστείτε μόνο να ήταν αντίστροφοι οι ρόλοι, να υπήρχε η παραμικρή υποψία για πιθανή συνεργασία των κομμουνιστών με τους μπάτσους (εις βάρος των συριζαίων), πώς θα είχε προβληθεί, διαδοθεί και γιγαντωθεί το θέμα.

Το δημο-κράτος νίκησε κι η νίκη της δημοκρατίας ξαναχτυπά.

Όταν η βρώμικη προπαγάνδα του νέου πασόκ έκανε την αυριανή να ζηλέψει, βγάζοντας τον κουτσούμπα χειρότερο κι από τους δανειστές, με βάση τη δήλωσή του μετά την ψηφοφορία, με την οποία καλούσε το λαό σε επιφυλακή κι ετοιμότητα, για όλα τα ενδεχόμενα.

Όταν η πρώτη φορά αριστερά υφάρπαξε την ελπίδα ενός λαού και την αντίστασή του στην τρομοκρατία, για να τη μεταφράσει σε αριστερό πρόσημο και νέα συμφωνία εντός 48 ωρών. Αλλά ακόμα κι αυτή η άκρως συστημική επιδίωξη προσκρούει στο οικοδόμημα της εε και τους αδήριτους κανόνες του παιχνιδιού της. Και είναι μια ευκαιρία να γίνει φανερό σε όλους πόσα αντιμνημονιακά απίδια πιάνει ο σάκος της κυβέρνησης κι αν η σχέση εμπιστοσύνης με το λαό που την εξέλεξε (και ανανέωσε τη λαϊκή εντολή) καταλήξει με εκείνη την ατάκα από μια παλιά, ελληνική ταινία: φάε ένα αχλάδι αγάπη μου. Και από πίσω να παίζει ως μουσική υπόκρουση το ELA να με τελειώσεις…

Ένας λαός που δε μίλησε στις κάλπες, για να επιστρέψει στην αφωνία και να αποσυρθεί στο παρασκήνιο, αλλά πρέπει να μείνει πρωταγωνιστής, δίνοντας τώρα τον πιο δύσκολο αγώνα, ενάντια σε παλιά και νέα μνημόνια. Με αυτό το λαό δε μας χωρίζει απολύτως τίποτα, όταν τον προειδοποιούμε ότι πρέπει να επαγρυπνεί για κάθε πολιτικό ενδεχόμενο και εξέλιξη και πως εκτός από τις αλυσίδες του, έχει να χάσει πρωτίστως τις αυταπάτες του.

Οε οε οε, συμφωνία μεθαύριο λαέ

Για να κάτσεις καλά, για να βάλεις μυαλό

Που δεν ήθελες μνημόνιο…

Όταν δεν έχεις καν την αγωνία μη τυχόν και τσαλακώσεις ή σκίσεις ή μουτζουρώσεις το ψηφοδέλτιο και θεωρηθεί άκυρο –αφού έτσι κι αλλιώς άκυρο θα το έβγαζαν. Και όταν δεν έχεις ακριβώς αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα (από τις λίγες φορές), παρά μια έγνοια να μην το πάρει ο πιο μισητός αντίπαλος, πχ η ρεάλ. Ναι αλλά από την άλλη δεν έπαιζε και η μπαρτσελόνα, οπότε…

Όταν κάποιοι μπέρδεψαν τη λενινιστική τακτική και τη στενή παρακολούθηση-αξιοποίηση των αντιθέσεων, με τη λογική του μικρότερου κακού, στην οποία υποτάχθηκαν πλήρως. Κι άρχισαν να κατηγορούν το ανύπαρκτο κουκουέ, που αν και ανύπαρκτο, θα είχε δώσει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στην επικράτηση του «όχι». Αλλά τότε μπορεί να μιλούσαν οι απέναντι (ή ακόμα και οι ίδιοι, που και αυτοί βασικά απέναντι είναι) για «σταλινικά ποσοστά» και δε συμμαζεύεται. Και όταν κάποιοι προσπάθησαν να το στριμώξουν σε συμπληγάδες, στο στιλ του λέτσοβου από την ταινία του χάρρυ κλυνν: κατακαημένο λέτσοβο, σε χώρισαν στα δύο (κι ανάθεμα αν ξέρουνε οπού τους παν τα δύο). Και να πετάγεται ο μοναχικός πλην ηρωικός κομμουνιστής τραμπάκουλας να τους χαλάσει τη σούπα. Στα τρία ρε χαμένε, είμαι και εγώ εδώ. Α χαμένε…

Όταν ένα σημαντικό κομμάτι των εργατικών στρωμάτων δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς, έσπασε στην πράξη τα διλήμματα και τα φτιαχτά δίπολα, αυξάνοντας τόσο τα ποσοστά του άκυρου, όσο και της αποχής, συγκριτικά με τις τελευταίες εθνικές εκλογές. Και ας μείνουμε σε αυτό, γιατί δεν είναι εύκολο να βρούμε καμία συγκεκριμένη καταγραφή και να κάνουμε αναλύσεις σε υποθετική βάση.

Τα πιο δύσκολα έρχονται τώρα. Για να μην πάει ξανά στον καναπέ απογοητευμένος αυτός ο λαός, που νιώθει σήμερα περήφανος, κι ιδιωτεύσει αναρωτώμενος τι πήγε στραβά και τελικά δε νίκησε. Για να μην μπλέξει, και δη με τη δική του «συγκατάνευση» στα δίχτυα ενός τρίτου μνημονίου.

Χρειάζεται κινητοποίηση, οξυμένα αντανακλαστικά, άμεσες πρωτοβουλίες τις ερχόμενες μέρες. Η ζωή τραβάει την ανηφόρα…

Αντικομμουνισμός από την «κυβερνώσα αριστερά» και τους φίλους της

Αντικομμουνισμός από την «κυβερνώσα αριστερά» και τους φίλους της

• Με απειλές και κλήσεις στην Αστυνομία επιχείρησαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη τη χώρα να εμποδίσουν τη διάδοση της πρότασης του ΚΚΕ
• Το «χεράκι» τους έβαλαν και δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Μέλη και φίλοι του ΚΚΕ έξω από τα εκλογικά τμήματα καλούσαν με αποφασιστικότητα το λαό και τη νεολαία να μη διαλέξουν μνημόνια

Με λάσπη, απειλές, καταγγελίες στην Αστυνομία και τους δικαστικούς αντιπροσώπους και ωμό αντικομμουνισμό, δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, σε όλη τη χώρα, προσπάθησαν κατά τη διάρκεια του χτεσινού δημοψηφίσματος να βάλουν με κάθε τρόπο εμπόδια στη διάδοση του καλέσματος του ΚΚΕ στο λαό και τη νεολαία να μη διαλέξουν μνημόνια, να καταδικάσουν και με την ψήφο τους τόσο την πρόταση των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ όσο και την πρόταση της κυβέρνησης. Την ίδια ώρα που ουσιαστικά καλούσαν το λαό να εγκρίνει την πρόταση Τσίπρα στους «θεσμούς» της τρόικας, δηλαδή το ΣΥΡΙΖΑίικο μνημόνιο, αντιγράφοντας δοκιμασμένες μεθόδους της σοσιαλδημοκρατίας, με βρισιές, προσωπικές επιθέσεις, ακόμα και με τρομοκρατικές απειλές για μηνύσεις, προσαγωγές και συλλήψεις ενάντια σε κομμουνιστές που βρίσκονταν έξω από εκλογικά τμήματα, επιβεβαίωσαν και με τον τρόπο αυτό ότι η αντιλαϊκή πολιτική και η επίθεση στο ΚΚΕ πάνε χέρι χέρι από οποιαδήποτε κυβέρνηση.
Στόχος τους, να εμποδίσουν τη δράση των κομμουνιστών και των φίλων του Κόμματος, που με τις ανακοινώσεις και τους σχετικούς πίνακες που δημοσίευσε ο «Ριζοσπάστης», από νωρίς το πρωί έξω από τα εκλογικά τμήματα, αποκάλυπταν ότι η συμφωνία που προτείνουν οι δανειστές είναι ολόιδια στα αντιλαϊκά μέτρα με αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η ΕΕ δεν αλλάζει, ότι η συγκυβέρνηση όχι μόνο δεν κατάργησε τα ψηφισμένα μνημόνια αλλά τα ανανεώνει και με νέα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα.
Εχουν καταγραφεί πληθώρα τέτοιων περιστατικών πανελλαδικά:

Στην Αττική

Στις Ζωγράφου, Αιγάλεω, Κορυδαλλό, Πέραμα και αλλού δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ φώναζαν τους δικαστικούς αντιπροσώπους για να απαγορεύσουν στα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ να κάνουν εξόρμηση με την πρόταση του ΚΚΕ. Καλούσαν τους αστυνομικούς για να κάνουν «συστάσεις» στις δυνάμεις του ΚΚΕ και να σταματήσουν τη διάδοση της πρότασής του. «Προδότες», «απάτριδες» (!), «φίλοι των δανειστών» είναι μερικά μόνο από τα επίθετα με τα οποία «κοσμούσαν» τους κομμουνιστές, θυμίζοντας τις καλύτερες ΠΑΣΟΚικές μέρες...
Μάλιστα, εκεί που δεν έφτανε ο ΣΥΡΙΖΑ για να τα βάλει με τους κομμουνιστές, επιστρατεύονταν και δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι «αντικαπιταλιστές», που το τελευταίο διάστημα δεν έχουν λείψει από καμιά κυβερνητική συγκέντρωση, έφτασαν στο σημείο, στον Περισσό, να απειλούν τα μέλη του ΚΚΕ ότι θα φέρουν την Αστυνομία αν δε σταματήσουν την εξόρμηση. Στο Αιγάλεω κατάγγελλαν ότι «το ΚΚΕ αλλοιώνει τη λαϊκή βούληση», αναπαράγοντας τις αθλιότητες που μετέδιδε το «left.gr».

Σε Μακεδονία και Θράκη

Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις σε Μακεδονία και Θράκη απειλούσαν με παρέμβαση του εισαγγελέα και καλούσαν την Αστυνομία προκειμένου να απομακρύνει τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που βρίσκονταν έξω από τα εκλογικά κέντρα και μοίραζαν την πρόταση του Κόμματος.
Στην Καβάλα, μπροστάρης στην επιχείρηση φίμωσης της φωνής του ΚΚΕ μπήκε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Η. Ιωαννίδης, που απειλούσε τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ με αυτόφωρο.
Στην Καστοριά, μετά από παρέμβαση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, η Αστυνομία κράτησε τα στοιχεία δύο μελών του Κόμματος, για να κινηθεί αρμοδίως.

Στη Θεσσαλία

Σε πολλά εκλογικά τμήματα και στους τέσσερις νομούς - Λάρισα, Μαγνησία, Τρίκαλα, Καρδίτσα - εμφανίστηκαν εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι κάλεσαν την Αστυνομία, ζητώντας να παρέμβει για να αποχωρήσουν από τα προαύλια τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που μοίραζαν ψηφοδέλτια του Κόμματος. Οι αστυνομικοί παρακινούσαν τα μέλη του Κόμματος να απομακρυνθούν, ενώ σε κάποια τμήματα στο Βόλο ζήτησαν και τα στοιχεία της ταυτότητάς τους.

Στη Μεσσηνία

Οπως καταγγέλλει σε ανακοίνωσή της η ΤΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Μεσσηνίας (όπως η βουλευτής Π. Κοζομπόλη), από το πρωί περιόδευαν στα εκλογικά κέντρα της Καλαμάτας και επιδίδονταν σε τρομοκρατία, συκοφάντηση και λασπολογία σε βάρος στελεχών και μελών του ΚΚΕ. «Εφτασαν στο σημείο», τονίζεται, «μέσω των δικαστικών αντιπροσώπων, να καλούν Αστυνομία και εισαγγελείς σε βάρος στελεχών του Κόμματος, απειλώντας με προσαγωγές και συλλήψεις (...) Αυτές οι τακτικές θυμίζουν άλλες εποχές. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αποφυλακίζει τους φασίστες της ΧΑ, την ίδια στιγμή απειλεί τα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ. Αποδεικνύουν τι φοβούνται, ποιος τους ενοχλεί».

Στην Πρέβεζα

Τρομοκρατία, συκοφάντηση και λασπολογία σε βάρος στελεχών και μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η ΤΕ Πρέβεζας του ΚΚΕ. Οπως επισημαίνει, «έφτασαν στο σημείο στα εκλογικά τμήματα του 2ου και 3ου Δημοτικών Σχολείων Πρέβεζας μέσω δήθεν "αγανακτισμένων πολιτών" να καλούν την Αστυνομία σε βάρος στελεχών του Κόμματος, απειλώντας με προσαγωγές και συλλήψεις. Αντίστοιχες απειλές και συκοφαντίες δέχθηκαν μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ και στα εκλογικά τμήματα του Γυμνασίου Φιλιππιάδας (...) Μετά τη συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή, όπου καλούσαν το λαό να πει ΝΑΙ στο ΣΥΡΙΖΑίικο μνημόνιο, ΝΑΙ στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ΝΑΙ στα μνημόνια διαρκείας, έφτασε σε σημείο να πραγματοποιεί δημοψήφισμα με Αστυνομία και τρομοκρατία».

Στη Θήβα

Στη Θήβα, όπως καταγγέλλει η Κομματική Οργάνωση του ΚΚΕ, «το πρωί της Κυριακής η Αστυνομική Διεύθυνση με κλιμάκια δεκάδων αστυνομικών έσπευσε συντονισμένα σε όλα τα εκλογικά τμήματα της πόλης για να απαγορεύσει από τα μέλη του ΚΚΕ την παρουσία τους με υλικό μέσα κι έξω από τα προαύλια των σχολείων. Τους ζητήθηκε να βγάλουν αφίσες από τα τραπεζάκια που είχαν και να μην έχουν σε αυτά οποιουδήποτε είδους υλικό, ακόμη κι έξω από τα προαύλια».
Οπως σημειώνεται στην καταγγελία, «σε άμεση παρέμβαση που έγινε από αντιπροσωπεία της Οργάνωσης στην Αστυνομική Υποδιεύθυνση, έγινε επίκληση "ανωνύμων καταγγελιών". Η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, με διαρκείς περιπολίες, ελέγχους και υποδείξεις, χωρίς να παύσουν οι επικλήσεις διαρκών κι επίμονων "καταγγελιών"». Από την Κομματική Οργάνωση επισημαίνεται ότι και «δικαστικοί αντιπρόσωποι ανέφεραν ότι δέχθηκαν "καταγγελίες" με το ίδιο περιεχόμενο από συγκεκριμένους εκλογικούς αντιπροσώπους».

Η επόμενη μέρα

 Η επόμενη μέρα

Μπορούμε να μιλήσουμε από τώρα για την επόμενη μέρα, χωρίς να έχουμε δει πρώτα τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος; Ναι. Γιατί οι κίνδυνοι που απορρέουν από τις δύο πιθανές καταλήξεις δεν είναι διαφορετικής τάξης και κλίμακας (και για αυτό ακριβώς προειδοποιεί η σημερινή δήλωση του γγ, που τόσο αναμενόμενα παρεξηγήθηκε και διαστρεβλώθηκε). Κι επειδή πρέπει από τώρα η δράση μας κι η προσοχή μας να είναι στραμμένες σε αυτούς.

Μια σφισσα λέει πως έχουμε μια ανόητη αστική τάξη, που έχει αναγάγει σε μείζον ζήτημα κάποιες αμελητέες μικροδιαφορές και σέρνεται στο δημοψήφισμα. Ο redfly απαντάει πως έχουμε μια έξυπνη αστική τάξη, που μαλώνει μεταξύ της. Και θέτει μετ’ επιτάσεως στο τουίτερ το ερώτημα: τι θέση παίρνει ο λάτσης, μεταξύ αρκετών άλλων, στο σημερινό δημοψήφισμα. Το ότι δε διαθέτει στην κατοχή του κάποιο μεγάλο μμε για να δημοσιοποιήσει και να ζυμώσει τη θέση του, δε σημαίνει πως υστερεί σε σημασία (παρά μόνο σε εργαλεία-όπλα για τις μεταξύ τους συγκρούσεις) συγκριτικά με άλλους  καπιταλιστές. Κι εγώ λέω πως έχουμε μια στική τάξη, που έκανε έναν πολύ έξυπνο χειρισμό, φαίνεται να της βγαίνει και τώρα ετοιμάζεται να δρέψει και να απολαύσει τους καρπούς, που θα της αποφέρει.

Ας δούμε πρώτα όμως κάποια ποσοτικά-μαθηματικά δεδομένα.

Το κουκουέ κάλεσε το λαό να ακυρώσει το εκβιαστικό δίλημμα με κάθε πρόσφορο τρόπο: λευκό, άκυρο ή αποχή, θεωρώντας ως πιο συνεπή καταδίκη το δικό του ψηφοδέλτιο με το διπλό «όχι». Ο αριθμός των άκυρων ψηφοδελτίων πιθανότατα δε θα προσεγγίσει το εκλογικό ποσοστό του κόμματος, όχι τόσο εξαιτίας των διαρροών προς το «όχι», αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να απαιτήσει πχ από κάποιον ετεροδημότη σφο ή φίλο του κόμματος να ξοδέψει μια μικρή περιουσία για να κλείσει τελευταία στιγμή εισιτήρια. Κι όποιος έχει μια στοιχειώδη επαφή με το κόμμα και τα μέλη του, αντιλαμβάνεται πολύ καλά πως η κινητοποίηση και οι απαιτήσεις δεν είναι αντίστοιχες με τις εθνικές εκλογές. Θα ήταν εύκολο βέβαια να κρυφτούμε πίσω από τα παραδοσιακά αρκετά υψηλά ποσοστά της αποχής, για να συμπεριληφθούμε στους μεγάλους νικητές της βραδιάς, αλλά αυτό τον τρόπο σκέψης τον αφήνουμε για άλλες δυνάμεις.

Αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζει κι η ανάγνωση των τελευταίων δημοσκοπήσεων (αν και τα ευρήματά τους χρειάζονται προφανώς φιλτράρισμα και σχετική επιφυλακτικότητα), που δείχνουν ανάμεσα σε άλλα στοιχεία πως το «ναι» έχει το μικρότερο ποσοστό αποδοχής μεταξύ των ψηφοφόρων του κκε, ενώ δίνουν και ένα αρκετά χαμηλό ποσοστό για το «όχι». Που σημαίνει πως τουλάχιστον ένας στους δύο ψηφοφόρους του κόμματος απαντάει άκυρο, κι αυτό αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη αξία, εφόσον προκύπτει ως αυθόρμητη απάντηση, που δεν περιλαμβανόταν αρχικά στο ερωτηματολόγιο –όπως ήταν και το πιθανότερο δηλ. Σε μια άλλη δημοσκόπηση, το άκυρο εμφανίζεται να συγκεντρώνει ένα ποσοστό κοντά στο 2,5%, επίσης ως αυθόρμητη απάντηση.

Τι ισχύει όμως για τους δύο πόλους του δημοψηφίσματος; Όλες οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν πολύ οριακές διαφορές, στα όρια του στατιστικού λάθους, μεταξύ του ναι και του όχι. Που σημαίνει πως είτε δεν έχουν σαφή εικόνα και προσπαθούν να μην εκτεθούν, είτε πως εμφανίζουν το δημοψήφισμα ως αμφίρροπο ντέρμπι, για να εντείνουν την πόλωση, πετυχαίνοντας τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση των αναποφάσιστων και αμφιταλαντευόμενων και για τους δύο πόλους του διλήμματος. Σε κάθε περίπτωση, οι αρχικές εκτιμήσεις των δημοσκοπήσεων και των στοιχηματικών εταιριών για σχετικά εύκολη επικράτηση του «ναι» , είτε δεν απηχούν την πραγματικότητα, είτε έχουν ανατραπεί πλήρως σε αρκετές περιπτώσεις. Και το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να καθοριστεί από την περίφημη σιωπηλή πλειοψηφία, που δεν εκφράζεται απαραίτητα ανοιχτά στους δρόμους και τους συσχετισμούς των δύο συγκεντρώσεων. Θέλω να πω δηλ πως η μεγάλη συγκέντρωση-συναυλία του «όχι» προχτές, μπορεί εύκολα να εξισορροπηθεί από κύματα τρομαγμένων νοικοκυραίων ή πολύ πιο απλά, από την ψήφο της επαρχίας. Αν και η δική μου εντύπωση εξακολουθεί να είναι πως το «όχι» διατηρεί κάποιο προβάδισμα.

Κι έτσι λοιπόν επιστρέφουμε στην εκτίμηση που διατυπώθηκε στην εισαγωγή. Καταλαβαίνω πολύ καλά πως για κάποιους αμύητους ψηφοφόρους, ακόμα και το «όχι» μπορεί να αποτελεί ένα θετικό βήμα προς την υπερνίκηση της καλλιεργούμενης τρομοκρατίας από το μαύρο μέτωπο καναλιών, δανειστών και αστικής τάξης (στη μεγάλη της πλειοψηφία). Αλλά η ψήφος δεν μπορεί να μένει στο επίπεδο του ετεροπροσδιορισμού, χωρίς να αξιολογηθεί και το «θετικό μήνυμα» που δίνει.

το πραγματικό ψηφοδέλτιο

Κι από αυτή την άποψη εκτιμώς πως η αστική τάξη έκανε έναν πολύ έξυπνο χειρισμό, που φαίνεται να της βγαίνει και να τη βγάζει κερδισμένη σε κάθε ενδεχόμενο, σε μια λεγόμενη win-win situation, κορώνα κερδίζει το κεφάλαιο, γράμματα χάνει ο λαός. Και αν με το «ναι» είναι φανερό πως ο λαός βάζει οικειοθελώς το κεφάλι του στη θηλιά, η επικράτηση του κυβερνητικού «όχι» καταφέρνει να τον πνίξει στον ασφυκτικό εναγκαλισμό του σύριζα, που θα σβήσει κάθε υποψία κινητοποίησης για τους επόμενους μήνες. Η αστική τάξη καταφέρνει με άλλα λόγια να πιάσει με ένα τρυγόνι πολλούς σμπάρους: να περάσει αβρόχοις ποσί μια συμφωνία, που φαινόταν να προκαλεί κάποιους τριγμούς στον κυβερνητικό λόχο. Να δυναμώσει και τους δύο πόλους του συστήματος, που φαίνονταν να φτάνουν με αρκετές δυσκολίες σε αυτό το σκόπελο. Να εγκλωβίσει τον κόσμο κάτω από ξένες σημαίες, σε δύο «αντιμαχόμενα» στρατόπεδα, που εκπροσωπούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και να δέσει χειροπόδαρα το μαζικό κίνημα, που θα βαυκαλίζεται με το νανούρισμα της μεγάλης νίκης, για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Αυτή είναι η κατάσταση και οι κίνδυνοι που έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι αυτά είναι τα θέματα που θα συζητάμε την επόμενη μέρα. Μια μέρα που βρίσκει πολύ ανεβασμένο τον πήχη των απαιτήσεων και της δυσκολίας για τις οργανωμένες, ταξικές δυνάμεις.

Καταγγελία της ΤΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ για στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ

 Καταγγελία της ΤΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ για στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ

Ανακοίνωση - καταγγελία της ΤΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ αναφέρει: 

«Η Τομεακή Επιτροπή Μεσσηνίας του ΚΚΕ καταγγέλλει στο λαό της Καλαμάτας τη στάση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ Μεσσηνίας (η βουλευτής Κοζομπόλη, η σύζυγος του βουλευτή Πετράκου, η κ. Μπεή, ο κ. Μαστραγκελόπουλος στέλεχος της ΚΟΕ κτλ) που από το πρωί περιοδεύουν στα εκλογικά κέντρα της Καλαμάτας και επιδίδονται σε τρομοκρατία, συκοφάντηση και λασπολογία σε βάρος στελεχών και μελών του ΚΚΕ.

Έφτασαν στο σημείο, μέσω των δικαστικών αντιπροσώπων, να καλούν αστυνομία και εισαγγελείς σε βάρος στελεχών του Κόμματος, απειλώντας με προσαγωγές και συλλήψεις.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ προχωρά ακόμα ένα βήμα παρά πέρα. Μετά την συνεργασία με την Χρυσή Αυγή, όπου καλούν το λαό να πει ΝΑΙ στο ΣΥΡΙΖΑΙΪΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΝΑΙ στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ΝΑΙ στα μνημόνια διαρκείας, έφτασε σε σημείο να επιδιώκει δημοψήφισμα με εισαγγελείς, αστυνομία και τρομοκρατία.

Αυτές οι τακτικές θυμίζουν άλλες εποχές. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αποφυλακίζει τους φασίστες της ΧΑ, την ίδια στιγμή απειλεί τα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ. Αποδεικνύουν τι φοβούνται, ποιος τους ενοχλεί!!!

Προειδοποιούμε ότι η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Ο λαός να γυρίσει την πλάτη στους ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - ΧΑ και στους ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΠΟΤΑΜΙ και να τους ακυρώσει τα σχέδια που του ακυρώνουν την ζωή.

Να ρίξει στην κάλπη:

ΟΧΙ στην πρόταση ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ

ΟΧΙ στην πρόταση της κυβέρνησης

Αποδέσμευση από την ΕΕ, με τον Λαό στην Εξουσία».

Μνημονιακές βούλες

 Μνημονιακές βούλες

Λίγο πριν η χώρα μας αποκτήσει τρίτο μνημόνιο και με τη βούλα, είτε δια του ναι είτε δια του όχι, η κε του μπλοκ συγκεντρώνει μερικά σημεία κωδικοποιημένα σε βούλες –τα λεγόμενα bullets, δηλ σφαίρες, σαν τον καυτό μολύβι που μας περιμένει αμέσως μετά το δημοψήφισμα.

-Το βραβείο για την καλύτερη τρολιά υπέρ του «ναι» πάει στη wind που, όπως όλες οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πρόσφερε στους συνδρομητές της κάποια δώρα για τις μέρες πριν και μετά από το δημοψήφισμα, κάνοντας την καλύτερη διαφήμιση για τις πανάκριβες (σε σχέση με κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα) υπηρεσίες της. Για να κερδίσει κανείς όμως τα δώρα αυτά, έπρεπε να στείλει στον ειδικό αριθμό τη λέξη «ΝΑΙ». Μέχρι κι ο τελευταίος θεατής του καρατζαφέρη το ‘πιασε το υπονοούμενο, έτσι;

-Το βραβείο για την καλύτερη τρολιά υπέρ του «όχι» πάει στην κυβέρνηση και τη διατύπωση του ερωτήματος (στα αγγλικά, για να το καταλάβει κι η τελευταία γιαγιά στην επαρχία) και των απαντήσεων, με την παγκόσμια πρωτοτυπία να προηγείται το «όχι» του «ναι» (για να καταλάβει τι πρέπει να σταυρώσει κι ο τελευταίος ψεκασμένος ψηφοφόρος της). Κρίμα μόνο που δεν ήταν προφορικό το ερώτημα, για να ζήσουμε σκηνές απείρου κάλλους από σίριαλ με το στερεοτυπικό σκετσάκι: για πες την αλήθεια, ήμουν εγώ μαζί σου σήμερα, ΝΑΙ (καταφατικά νεύματα πίσω από την πλάτη του άμεσα ενδιαφερόμενου) ή… όχι;

Όπως έλεγε βέβαια κι ο ψαριανός σε ένα πάνελ, κανείς δε ρωτάει στην καθημερινή ζωή τον άλλον «όχι ή ναι;». Κι άρχισε να φέρνει μερικά παραδείγματα, γυρνώντας κάθε φορά και σε άλλο συνομιλητή του τραπεζιού. «Ήταν ωραία η παραλία, ναι ή όχι; Έπαιξε καλά η ομάδα, ναι ή όχι;» Και τότε γυρνάει προς τον καραθανασόπουλο και ρωτάει: «Θέλεις να κάνουμε σεξ, ναι ή όχι;», προκαλώντας δικαιολογημένα την αντίδραση του τελευταίου –που μάλλον δεν ήθελε.

-Παρεμπιπτόντως, ο ψαριανός τρόλαρε ανελέητα σε όλη την εκπομπή, κορυφώνοντας στο σημείο που έλεγε πως για τους έλληνες δε φταίνε ποτέ οι ίδιοι για όσα παθαίνουν, αλλά πάντα οι ξένοι. Το ελληνικό κράτος ιδρύθηκε από την τρόικα του ναυαρίνου, που το μπούκωσε εξ αρχής με δάνεια και χρέη. Για τη μικρασιατική καταστροφή έφταιγε η αντάντ. Και για τον εμφύλιο, ο τσώρτσιλ, οι αμερικάνοι ή ο στάλιν (αναλόγως από ποια σκοπιά το βλέπεις), αλλά ποτέ εμείς. Κι η πλάκα είναι πως αν εξαιρέσεις το τελευταίο σημείο και μια χοντροκομμένη υπερβολή, σε έβαζε στον πειρασμό να του πεις πως είχε δίκιο, έτσι ακριβώς είναι και να «αγιάσει το στόμα του».

-Την καλύτερη τρολιά υπέρ του άκυρου και της αποχής την έκανε μια ομάδα αναρχικών στη συγκέντρωση του «όχι» στη θεσσαλονίκη, αν δεν απατώμαι, με το πανό «μένουμε σκλάβοι». Κι όπως ήταν στραμμένο προς τα πάνω, για να φαίνεται στις λήψεις από αέρος, οι συγκεντρωμένοι δεν έβλεπαν τι γράφει, παρόλα αυτά χειροκροτούσαν, σα να επιβεβαίωναν το σύνθημα.

-Λίγοι υπουργοί της κυβέρνησης βρήκαν πάντως το θάρρος να βγουν στα κανάλια για να υπερασπιστούν τις θέσεις της. Κι όσοι τόλμησαν να το κάνουν, «έφαγαν ξύλο», είτε γιατί δεν τους προστάτευαν οι συντονιστές της συζήτησης (που είναι κι ο μόνος τρόπος να καταστούν συμπαθείς, σε διάκριση με τους χαϊδεμένους των ιδιωτικών καναλιών), είτε επειδή ρεζιλεύονταν και παγιδεύονταν από μόνοι τους. Καλή ώρα ο λαφαζάνης που έφυγε από το στούντιο, μόλις του έθεσαν την πρώτη ερώτηση.

-Παρεμπιπτόντως, το δίλημμα των καιρών μας μπορεί να συνοψιστεί και στο εξής απλό: ή με τον αφάζα ή με το λαφάζα και τις αυταπάτες που καλλιεργεί. Τρίτος δρόμος ποτέ δεν υπήρξε.

-Δεν έχουν ανάγκη όμως και γι’ αυτό δεν ιδρώνει το αυτί τους. Η κυβέρνηση πάει σ’ αυτό το δημοψήφισμα, με το μανδύα του αντιμνημονιακού ανένδοτου, που θα φέρει ενδοτική συμφωνία και το τρίτο (μακρύτερο) μνημόνιο εντός 48 ωρών, όπως είπε ο πρωθυπουργός, για να καθησυχάσει τους νοικοκυραίους. Με τη σκιά της αποστασίας, πιθανόν από τους άκρως ευεπίφορους σε πιέσεις μεγάλων συμφερόντων ανεξελ, και με το μητσοτάκη, μισό αιώνα μετά, να βγαίνει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και να βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο. Με τη θύμηση των ιουλιανών και των σκοτεινών κέντρων που απεργάζονται τάχα το σενάριο της αριστερής παρένθεσης και της πτώσης της κυβέρνησης (άλλο αν κι ο ίδιος ο τσίπρας είχε δηλώσει πως θα παραιτηθεί, εφόσον επικρατήσει το όχι, για να το πάρει πίσω και να παίζει την πυθία). Με το εξωκοινοβούλιο να γίνεται κάτι σαν ουρά της σύγχρονης ένωσης κέντρου (δεν κάνεις ούτε για πασόκ, που λένε και οι χατζηφραγκέτα) και του… «νέου της δημοκρατίας», χειροκροτητής του καμμένου και κομπάρσος σε μια μεγάλη, προεκλογική συγκέντρωση του σύριζα, που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δε θα μπορούσε να φανταστεί. Με το λαό να κατεβαίνει μαζικά στους δρόμους, αλλά πάντα κάτω από ξένες σημαίες (με τον κόσμο αυτό όμως δε μας χωρίζει τίποτα φυσικά, παρά μόνο οι αυταπάτες που πρέπει να σπάσει, εκτός από τις αλυσίδες του, για να μη νιώθει πάλι εξαπατημένος και απογοητευμένος στον καναπέ την επαύριο, να αναρωτιέται τι δεν πήγε καλά κι αποτύχαμε). Και με το τουίτερ να ασχολείται με την απουσία του κκε και να το χλευάζει, όπως θα έκανε βέβαια κι αν έλειπε από τη συγκέντρωση, έχοντας πει «όχι», γιατί σπάει την ενότητα, ευνοεί τη θέση των δανειστών και όλα όσα ακούμε τώρα, χωρίς καμιά παραλλαγή.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, με την τραγωδία να καραδοκεί στη στροφή των γεγονότων.

-Οφείλουμε πάντως να αναγνωρίσουμε κάποια πράγματα, δίνοντας συγχαρητήρια στο επικοινωνιακό επιτελείο της κουμουνδούρου, που άρπαξε την ευκαιρία να παρουσιάσει τον αλέξη λαϊκό ηγέτη, πεζό ανάμεσα στους συγκεντρωμένους, να απολαμβάνει την αυθόρμητη αγάπη και την ελπίδα τους. Που κατάφερε να διοργανώσει μια πολύ μεγάλη προεκλογική συγκέντρωση, σε μεγέθη που ίσως μόνο το πασόκ της αλλαγής είχε φτάσει (άντε και ο ενιαίος συνασπισμός). Και βασικά γιατί κινητοποίησε τόσους διαδηλωτές με αντιμνημονιακά συνθήματα, για να διεκδικήσουν ένα αριστερό μνημόνιο. Όπως δηλ επί αλλαγής είχε κατέβει (πολύ λιγότερος) κόσμος, για να πανηγυρίσει για τις βάσεις που μένουν, που φεύγουν, έτσι και τώρα. Ο «αυθόρμητος ενθουσιασμός» και τα στημένα, άμαζα πανηγυράκια των πρώτων μετεκλογικών ημερών ήταν απλώς μια πρόγευση, τελείως ακίνδυνη σε σχέση με αυτό που γίνεται τώρα και τον άμεσο κίνδυνο να πνιγεί για πολλούς μήνες το μαζικό κίνημα στη «φιλική αγκαλιά» της αριστερής κυβέρνησης.

Κι όσο για τις αναλογίες με τα ιουλιανά, δε χρειάζεται να θυμηθούμε ποια ήταν η κατάληξη την τελευταία φορά, μετά τα ιουλιανά,  και τι ρόλο είχε σε αυτά η ένωση κέντρου κι ο αντικομμουνιστής γέρος της δημοκρατίας.

-Μιας και μιλήσαμε για δημοκρατία. Η (συγ)κυβέρνηση παρουσιάζει το δημοψήφισμα ως θρίαμβο της δημοκρατίας (για να απαντήσει στις κατηγορίες περί πραξικοπήματος), λαϊκή ετυμηγορία, κτλ. Μόνο που η αστική δημοκρατία είναι, ως συνήθως, αλά καρτ. Ο καμμένος αναφέρεται στο στρατό ως εγγυητή του δημοκρατικού τους πολιτεύματος (και έχει δίκιο από μια άποψη). Η κυβέρνηση αρνείται αδικαιολόγητα να θέσει σε ψηφοφορία στη βουλή την πρόταση του κκε για προσθήκη δύο ερωτημάτων στο δημοψήφισμα (για τα μνημόνια και την εε). Κι οι διαδικασίες εξπρές άφησαν σκάρτη μια βδομάδα καιρό για την προετοιμασία αυτής της κορυφαίας πολιτειακής διαδικασίας. Τόση νικηφόρο και θριαμβεύουσα δημοκρατία από τη χούντα των σαμαροβενιζέλων είχαμε να δούμε (για να μην πιάσουμε καμιά άλλη και μπλέξουμε πάλι με ιστορικές αναλογίες…).

-Μπόνους τρακ

Ένα τραγούδι για την εκστρατεία του ναι, με μια παλιά αγάπη του αντώνη σαμαρά

Κι ένα ακόμα για την εκστρατεία του όχι και τις παραμυθένιες αυταπάτες του όχι και τις παραμυθένιες αυταπάτες του.

Και δύο ακόμα κεντριστικά, που δεν παίρνουν θέση

You say yes, I say noYou say stop and I say go go go, oh no

Κάνεις πως δεν ξέρεις ;;;

Κάνεις πως δεν ξέρεις ;;;

Εσύ …

Που κάνεις πως δεν ξέρεις ότι το «ναι» σημαίνει ακόμα πιο σκληρά μνημόνια, ακόμα μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ακόμα μεγαλύτερη ανεργία, ακόμα λιγότερη ζωή για μας, ενώ για τα «αφεντικά» …

Εσύ …

Που κάνεις πως δεν ξέρεις ότι ΚΑΙ το «όχι» του Τσίρπα σημαίνει ακόμα πιο σκληρά μνημόνια, ακόμα μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ακόμα μεγαλύτερη ανεργία, ακόμα λιγότερη ζωή για μας, ενώ για τα «αφεντικά» …

Στα αλήθεια δεν ξέρεις τελικά ;;;

Ή όπως λέει και ο τίτλος του άρθρου, πραγματικά κάνεις πως δεν ξέρεις;;;

Σε κάθε περίπτωση και ο ένας και ο άλλος, θα είστε το ίδιο υπεύθυνοι τη Δευτέρα το πρωί, όταν θα υπογραφούν τα νέα μνημόνια!

Και μην κάνεις τότε τον … ανήξερο !

Δεν θα σε αφήσουμε …

Ούτε καν να το «παίξεις» … κοψοχέρης !

Γκέγκε ;;;