«ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» «Πυλώνας» για καπιταλιστική ανάκαμψη και χειραγώγηση των ανέργων

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ»

«Πυλώνας» για καπιταλιστική ανάκαμψη και χειραγώγηση των ανέργων

Η κυβέρνηση σκοπεύει να επεκτείνει το θεσμικό πλαίσιο για τις συνεταιριστικές επιχειρήσεις, όπως άλλωστε προβλέπεται από τη στρατηγική «Ευρώπη 2020»

Από τις ουρές της ανεργίας, αφεντικό στη δική σου επιχείρηση... Αυτό είναι το «όραμα» που σερβίρει το κράτος στους χιλιάδες ανέργους με την «κοινωνική οικονομία»

Eurokinissi

Η συχνότητα, με την οποία επανέρχεται στο προσκήνιο η θεματολογία γύρω από την «κοινωνική οικονομία», και μάλιστα από τα πλέον αρμόδια στελέχη της κυβέρνησης, επαληθεύει τη σημασία που της δίνεται σε ό,τι αφορά τη συμβολή της στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, που αποτελεί στρατηγική επιδίωξη της συγκυβέρνησης και όλων των άλλων αστικών κομμάτων.
Παράλληλα, όπως θα δούμε παρακάτω, αξιοποιείται από την κυβέρνηση για να καλλιεργήσει προσμονή και αυταπάτες στις εκατοντάδες χιλιάδες των ανέργων ότι λύση στο πρόβλημά τους θα δώσει η ανάπτυξη της «επιχειρηματικότητας», η μετατροπή δηλαδή των ίδιων σε επιχειρηματίες.
Προσπαθεί μ' αυτόν τον τρόπο να συγκαλύψει τις πραγματικές αιτίες της ανεργίας και το σύστημα που τη γεννάει, να αποκόψει τους ανέργους και τις οικογένειές τους από το κίνημα, να αδυνατίσει την πάλη για μέτρα ουσιαστικής προστασίας των ανέργων, για σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους, που είναι ασύμβατα με το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Πριν από λίγες μέρες, σε ημερίδα που οργάνωσε το υπουργείο Εργασίας, η Ράνια Αντωνοπούλου, αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, επισήμανε πως η «κοινωνική οικονομία» αποτελεί έναν «από τους κεντρικούς πυλώνες της οικονομίας (...) εισάγει ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης της παραγωγής και διανομής των κερδών της (...) Τα σχήματα της Κοινωνικής Οικονομίας επενδύουν τα κέρδη τους για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, με σεβασμό στον άνθρωπο και στο περιβάλλον».
Στο πλαίσιο αυτό, ανακοίνωσε ότι η συγκυβέρνηση έχει ως στόχο την «ανάπτυξη συνεταιριστικών δομών και δομών κοινωνικής οικονομίας σε όλους τους κλάδους της οικονομίας...».
Ο Αλέξης Χαρίτσης, υφυπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, χαρακτήρισε κρίσιμο το ρόλο της «κοινωνικής οικονομίας», την οποία συνέδεσε με τη δυνατότητα «του ιδιωτικού τομέα να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σχετικά με την προσφορά αναγκαίων αγαθών και υπηρεσιών. Η αντιμετώπιση της ανεργίας (...) μπορεί να επιταχυνθεί σημαντικά με την ανάπτυξη και την υποστήριξη συνεργατικών και συνεταιριστικών πρωτοβουλιών».
Ο Γιώργος Σταθάκης, υπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, είπε στην ίδια ημερίδα πως «(η κοινωνική οικονομία) είναι διαφορετικό μοντέλο οικονομίας. Πολύ διαφορετικό από το κρατικό και πολύ διαφορετικό από το ιδιωτικό». Να σημειωθεί ότι σε πρόσφατη συνέντευξή του μίλησε για τη «νέα οικονομία», στην οποία η κυβέρνηση περιλαμβάνει προφανώς και την «κοινωνική οικονομία».

Διεύρυνση του θεσμικού πλαισίου

Θυμίζουμε εδώ ότι το πρώτο θεσμικό πλαίσιο για την «κοινωνική οικονομία» στην Ελλάδα φτιάχθηκε από το ΠΑΣΟΚ το 2011. Τώρα, η κυβέρνηση σκοπεύει να ενισχύσει τον τομέα αυτό με νέα νομοθετική πρωτοβουλία, προκειμένου υπερβεί το στενό και πρωτόλειο πλαίσιο δράσης των υφιστάμενων «κοινωνικών επιχειρήσεων» (ΚΟΙΝΣΕΠ), που σήμερα αριθμούν περί τις 1.000, και το οποίο αφορά κυρίως την προσφορά κοινωνικών παροχών και κοινωνικής φροντίδας.
Ενδεικτική των όσων σχεδιάζει η κυβέρνηση είναι η επισήμανση του Αλ. Χαρίτση στην ίδια ημερίδα, ότι «είναι εξαιρετικά επίκαιρο το θέμα της αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού πτωχευμένων ή εγκαταλειμμένων παραγωγικών μονάδων και η παραχώρησή τους σε συνεταιρισμούς εργαζομένων στις επιχειρήσεις αυτές, ή άλλων ανέργων».
Οπως χαρακτηριστικά ανέφερε, θα μπορούσε να αναπτυχθεί μια «κοινωνική επιχείρηση» από εργάτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν ένα εργοστάσιο που έκλεισε ή εγκαταλείφθηκε από τον ιδιοκτήτη του. Ετσι, σύμφωνα με τον ίδιο, θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της ανεργίας και ταυτόχρονα θα προσφέρουν αναγκαία αγαθά στην κοινωνία, συμβάλλοντας στην παραγωγική ανασυγκρότηση! Αναφέρθηκε, μάλιστα, στην ανάγκη «να δημιουργηθούν χρηματοδοτικά εργαλεία» για την «υποστήριξη των εγχειρημάτων κοινωνική οικονομίας».
Οι κινήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα από την κυβέρνηση, την Τοπική Διοίκηση και μέρος των πρώην εργαζομένων, με τη στήριξη επιχειρηματικών κύκλων, για την επαναλειτουργία επιχειρήσεων που καταστράφηκαν από τον εγχώριο και διεθνή ανταγωνισμό, όπως η «Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία», ή η ΑΓΝΟ, είναι ενδεικτική.
Στην πραγματικότητα, επιβεβαιώνεται η πρόθεση της κυβέρνησης να στηρίξει την επέκταση της «κοινωνικής οικονομίας» σε πολλούς κλάδους της οικονομικής δραστηριότητας, παρουσιάζοντάς την ως ένα «άλλο» μοντέλο, που οργανώνεται από ιδιώτες, αλλά διαφέρει από τον κρατικό και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Σ' αυτά της τα σχέδια προσπαθεί να στρατεύσει εργαζόμενους και ανέργους, εμφανίζοντας την «κοινωνική οικονομία» και ως μέσο ανάσχεσης και αντιμετώπισης της ανεργίας, προβάλλοντάς την ταυτόχρονα ως λύση ελκυστική και συμφέρουσα, γιατί είναι τάχα συλλογική εργατική ιδιοκτησία, ενώ είναι καπιταλιστική.

Τεχνογνωσία και χρήμα από την ΕΕ

Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να επαναφέρει σαν «κάτι νέο και πρωτόγνωρο» το δοκιμασμένο σε άλλες καπιταλιστικές οικονομίες μοντέλο των «συνεταιριστικών επιχειρήσεων», που λειτουργούν όμως με τα ίδια κριτήρια του ανταγωνισμού και του κέρδους και υπάγονται στους ίδιους αδυσώπητους νόμους του καπιταλισμού, όπως όλες οι άλλες κρατικές ή ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Αλλωστε, η «κοινωνική οικονομία» δεν είναι εφεύρημα αυτής ή των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων στην Ελλάδα. Η σοσιαλδημοκρατία είναι που την εφάρμοσε μεταπολεμικά. Η δε ανάπτυξή της αποτελεί έναν από τους διαχρονικούς σκοπούς της ΕΕ, ενταγμένο στο στόχο της ανταγωνιστικότητας, όπως αυτός περιέχεται και στη «Στρατηγική "Ευρώπη 2020"».
Ενδεικτικά αναφέρουμε: «Οργανώνουν νέα και καινοτόμα επιχειρηματικά μοντέλα για τη μεγιστοποίηση της ανταγωνιστικότητας (...) Το συνεταιριστικό επιχειρηματικό μοντέλο είναι απολύτως σύμφωνο με τις αξίες της Συνθήκης της ΕΕ και τους στόχους της Στρατηγικής "Ευρώπη 2020" (...) να ληφθούν μέτρα για τη διευκόλυνση της μεταβίβασης των επιχειρήσεων στους εργαζόμενους (...). Οι συνεταιρισμοί εργαζομένων/ οι εξαγορές επιχειρήσεων από εργαζόμενους ενδεικνύεται να ενισχύονται από ειδικό κονδύλιο του προϋπολογισμού της ΕΕ το οποίο θα πρέπει να περιλαμβάνει και χρηματοδοτικά μέσα» (γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [CCMI/093], Βρυξέλλες, 25 Απρίλη 2012).
Η ίδια Επιτροπή με γνωμοδότησή της πριν από τρεις μήνες (INT/770 Χρηματοπιστωτικό οικοσύστημα/ κοινωνικές επιχειρήσεις) συστήνει τη λήψη μέτρων από την ΕΕ και τα κράτη - μέλη για τη χρηματοδοτική στήριξη των «κοινωνικών επιχειρήσεων». Συνολικά, η ΕΕ εκπονεί μελέτες και πραγματοποιεί εκδηλώσεις που ζητούμενο έχουν την προώθηση της «κοινωνικής οικονομίας».
Η διαρκής ενασχόληση με την προώθηση της «κοινωνικής οικονομίας» από την πλευρά της ΕΕ, ενός διακρατικού ιμπεριαλιστικού οργανισμού, που ξηλώνει τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, για να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, φθάνει από μόνη της για να πονηρέψει τον καθένα για το πού στοχεύουν πραγματικά τα σχέδια της κυβέρνησης και στην Ελλάδα...

Είναι εφικτός

 Είναι εφικτός

Δεν ανήκει στις ένοχες, μυστικές απολαύσεις μου, κι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δε θα είχα πρόβλημα να βγω θαρρετά (από την ντουλάπα μου) και να το παραδεχτώ ανοιχτά, όπως κάνω πχ για τη δεκαετία με τις βάτες και την αισθητική της, που την υπερασπίζομαι κριτικά, σαν Σοβιετική Ένωση. Παρόλα αυτά, έπρεπε να συνοδεύσω μια σφισσα, με αντίστοιχα ένοχα (αλλά βασικά απενοχοποιημένα) γούστα και έτσι βρέθηκα στο σινεμά να παρακολουθώ μία από τις δύο ταινίες που κόβουν τα περισσότερα εισιτήρια, αυτές τις μέρες. Όχι τον πόλεμο των άστρων, αλλά αυτή που οδήγησε στην εν Ελλάδι αναβολή της παγκόσμιας πρεμιέρας του, κι έτσι γίναμε μόλις η προτελευταία χώρα στον κόσμο, όπου θα προβληθεί η ταινία, μπροστά μόνο από την Κίνα, κάτι που αποδεικνύει περίτρανα πως είμαστε η τελευταία σοβιετική χώρα της Ευρώπης.

Και τη βρήκαμε ευτυχώς σε αρκετά καλή τιμή (δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός), ώστε να μην κλαίμε για τα λεφτά που δώσαμε, αλλά δυστυχώς κάπως καλύτερη των προσδοκιών μας, χωρίς πολύ υλικό για να γελάσουμε, όπως στην προηγούμενη ταινία (Αν): με την εγκυμοσύνη ελέφαντα, που κρατούσε τέσσερις εποχές, τις ανερυθρίαστες αντιγραφές σκηνών, τον παθιασμένο έρωτα με τα κορμιά να χτυπιούνται σαν κριάρια μεταξύ τους, και το φτωχικό, καθημερινό διώροφο ενός άνεργου σκηνοθέτη στην Πλάκα, που υπάρχει και τώρα στην ιστορία -αλίμονο- το ίδιο ή κάποιο άλλο γειτονικό, αλλά αυτή τη φορά στα χέρια κάποιου στελέχους πολυεθνικής εταιρίας. Και το οποίο σχολίαζε στις παραστάσεις του και στο περυσινό Φεστιβάλ κι ένας άλλος Χριστόφορος, (ένας είναι ο Χριστόφορος, αλλά το γράφω έτσι, για να παραπέμπει στον τίτλο της ταινίας), ο Ζαραλίκος, που έκλεινε το φετινό πρόγραμμά του διασκευάζοντας το Μπέλα-Τσάο (το οποίο παράγουμε σε μεγαλύτερες ποσότητες απ' όσες μπορούμε να καταναλώσουμε), με το προφητικό (ως προς την ταινία τουλάχιστον) φινάλε: αγάπη μόνο ρε μουνιά... (ναι μουνιά, γιατί όχι; Είναι πολύ ωραία λέξη, όπως έλεγε σε έναν παλιό δίσκο του ο Χάρρυ Κλυνν).

Σίγουρα ένας φανατικός του είδους έχει την ευκαιρία να δει περισσότερα πράγματα και να ικανοποιηθεί, όχι γιατί δεν τα περίμενε και δεν ήξερε πως θα τα βρει, αλλά ακριβώς γιατί τα βρίσκει, αναγνωρίζει κι επιβεβαιώνει κλασικά στοιχεία και νόρμες, όπως το ντεζαβού διαρκείας με τις κλεμμένες σκηνές-ατάκες-σενάρια ολόκληρα (σε έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω), τη μανία του με τους τοίχους στις ερωτικές σκηνές (αν και αυτή τη φορά δεν υπάρχει γυμνό, γιατί είναι σοβαρή ταινία), το Οιδιπόδειο διαρκείας με τις μάνες, τη φανερή έλλειψη ρεαλισμού σε μια σειρά συμπτωματικών συμπτώσεων στην πλοκή της υπόθεσης, όπου μπερδεύονται όλοι με όλους και την σχετικά προβλέψιμη εξέλιξη των πραγμάτων.

Κι υπάρχουν αναμφίβολα σημεία, που ακόμα κι ένας αμύητος, μη πεπειραμένος θεατής μπορεί να διακρίνει και να γελάσει. Όπως σχολίασε κι ένας σφος, είναι σα να άνοιξε ο Χριστόφορος μια μέρα την τηλεόραση, σε ένα δελτίο ειδήσεων, ή μια εφημερίδα, και να "εμπνεύστηκε" από (αντέγραψε) όσα είδε, (επ)ανακαλύπτοντας την Αμερική της κρίσης και των συνεπειών της. Κι όλα αυτά, πασπαλισμένα με μια σειρά λατρεμένα κλισέ, πχ το διαχωρισμό ευρωπαϊκού βορρά-νότου και τους τροϊκανούς που φέρνουν τις απολύσεις από το εξωτερικό και τα πάνω-κάτω στη ζωή των Ελλήνων, ότι οι πολιτικοί (και η πολιτική) είναι κακοί και μας χωρίζουν, Έλληνες, Άραβες και Γερμανούς, κοκ...
Αλλά δεν είναι τόσο τρανταχτά και ξεκαρδιστικά, όσο άλλοτε...

Άσε που μπορείς να βρεις ακόμα και θετικά στοιχεία, όπως την ερμηνεία της Καβογιάννη και του οσκαρικού της παρτενέρ, με την τόσο συμπαθή φυσιογνωμία, που λέγεται πως εντυπωσιάστηκε από τις ικανότητες της Καβογιάννη. Αλλά και την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του Μηνά Χατζησάββα (που άξιζε πιθανότατα έναν καλύτερο επίλογο στην καριέρα του), και μάλιστα σε κόντρα ρόλο, όπου ενσαρκώνει έναν χρυσαυγίτη. Και προπαντός, το μονόλογο-ξέσπασμα της Καβογιάννη στο σύζυγό της: είσαι ένας μέτριος, ένας βλάκας, ένας φασίστας!

Γιατί ο αντίφα Παπακαλιάτης έχει και τέτοια πολιτικά μηνύματα, όπως φαίνεται και από τον τίτλο της ταινίας του: ένας άλλος κόσμος (είναι εφικτός). Με ποιον τρόπο; Με την αγάπη, τον αρχαίο μύθο της Ψυχής και του Έρωτα, που καταργεί όλα τα σύνορα και κάθε διάκριση.
Αγάπη μόνο ρε μουνιά...

Δεν είναι αυτό πολιτική σκέψη; Τι παραπάνω έχει δηλ η πολιτική της κυβέρνησης Σύριζα, που χρησιμοποιούσε αυτό το σύνθημα (ως συμπλήρωμα στο "οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη"), συνολικά η σοσιαλδημοκρατία με την "τέχνη του εφιικτού" (τίτλος βιβλίου του Μιτεράν) ή οι ριζοσπαστικές της εκδοχές της, όπως το αντικαπιταλιστικό ΣΕΚ (ας μη φορτώσουμε το κείμενο με πολλά εισαγωγικά, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται), που είχε κάνει σημαία το Πόρτο Αλέγκρε και την πάλη κατά της παγκοσμιοποίησης (γιατί ο ιμπεριαλισμός δεν είναι μοδάτη έννοια).

Στην τελική, ο Παπακαλιάτης, γόνος επιχειρηματία, που είχε αναλάβει την ΚΑΕ Ηράκλειο, κι αναθρεμμένος σε ένα κατεξοχήν μικροαστικό Πασοκονήσι, δύσκολα θα μπορούσε να μας πει κάτι παραπάνω για όλα αυτά. Ως εκεί έφτανε, ως εκεί μας είπε, κι από μια άποψη, πολύ καλά έκανε. Το πρόβλημα δεν είναι αυτός, αλλά η σιωπή των υπόλοιπων, του πολιτικοποιημένου καλλιτεχνικού κόσμου και γνωστών δημιουργών με ευρύτερη απήχηση, που δεν έχουν μιλήσει με το έργο τους, με αποτέλεσμα οι μόνοι που το έχουν πιάσει ως φαινόμενο, όπως μπορούν, να είναι ο αντίφα Παπακαλιάτης κι ο (ψηφοφόρος του ΚΚΕ ελέω Κανέλλη, νομίζω) Καπουτζίδης, στην Εθνική Ελλάδος. Κι αντιστρόφως, εγώ/εμείς που αγνοούμε ή σνομπάρουμε άλλους λιγότερο προβεβλημένους καλλιτέχνες κι έργα, που μιλάνε με αξιώσεις για όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Όσο για το Σταρ Γουόρς, έχω υπόψη μου κάποιους παραλληλισμούς με τους Σοβιετικούς, τον πόλεμο των Άστρων και την αυτοκρατορία του Κακού, αλλά αυτά μάλλον δεν είναι ικανά από μόνα τους να με πείσουν να παρακολουθήσω ένα είδος που δε με έχει κερδίσει. Κι ο Σνάιπερ δεν είναι κι ιδιαίτερα πιεστικός, για να μπορέσει να με παρασύρει..

Σε μεγάλες περιπέτειες οι λαοί

Σε μεγάλες περιπέτειες οι λαοί

Οι ανακοινώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη συγκρότηση σώματος Συνοριοφυλακής - Ακτοφυλακής της ΕΕ, σε αντικατάσταση της μέχρι τώρα Frontex, ανοίγουν νέα κεφάλαια που εγκυμονούν ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους για τους λαούς. Πρόκειται για ανακοινώσεις με σοβαρές προεκτάσεις, που πρέπει να εξεταστούν και στο έδαφος των σφοδρών ανταγωνισμών που επιβάλλουν αυτή την περίοδο ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, όπως αυτή στη Συρία κι αλλού. Το νέο σώμα της ΕΕ θα έχει ακόμα πιο σαφή στρατιωτικά χαρακτηριστικά από τη Frontex και κουμπώνει με τις προ ολίγων μηνών εξαγγελίες του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζ. Κ. Γιούνκερ, περί συγκρότησης Ευρωστρατού.

Η ΕΕ εξαγγέλλει ένα σώμα «που θα φυλά τα χερσαία και θαλάσσια εξωτερικά σύνορα της ΕΕ», δύναμης 1.000 στρατιωτών, καθώς και μια προέκτασή του. Ενα πρόσθετο σώμα άμεσης επέμβασης, από μια δεξαμενή άλλων 1.500 στρατιωτών που θα μπορεί να αναπτύσσεται εντός 3 ημερών, όπου κι όποτε το επιτάξουν οι επιταγές των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, απέναντι στους «εχθρούς» πρόσφυγες και μετανάστες.
Η όλη πρόταση πλαισιώνεται από τα λεγόμενα «hot spots», τα «κέντρα ξεδιαλέγματος» του απαραίτητου για το κεφάλαιο εργατικού δυναμικού από τον κύριο όγκο των προσφύγων, με πρόβλεψη μάλιστα για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Γραφείου Επιστροφών. Πρόκειται στην καθομιλουμένη για... Ευρωπαϊκό Γραφείο Απελάσεων. Οσοι δεν έχουν τις προδιαγραφές και τα προσόντα που έχουν ανάγκη αυτή τη στιγμή τα ευρωπαϊκά μονοπώλια, θα επιστρέφουν μέσα από τους μηχανισμούς καταστολής της ΕΕ στην κόλαση του πολέμου ή θα εγκλωβίζονται μαζικά, ζώντας σε άθλιες συνθήκες, σε χώρες όπως η Ελλάδα. Ετσι στέρεψαν γρήγορα τα κροκοδείλια δάκρυα της ΕΕ για το δράμα των προσφύγων, οι υποκριτικές διακηρύξεις της περί αλληλεγγύης κ.λπ.

Πιο συγκεκριμένα ακόμα, η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που υιοθετήθηκε επί της αρχής από την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, ορίζει καθαρά ότι μετά από συστάσεις και προειδοποιήσεις, η νέα Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή - Ακτοφυλακή θα μπορεί να επεμβαίνει αυτόκλητα στα σύνορα, αν και όποτε διαπιστώνει αδυναμία από κράτη - μέλη «να φυλάξουν επαρκώς τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ», χωρίς καν να παίρνει άδεια από το κράτος - μέλος που έχει την ευθύνη των συνόρων.
Σε μια φωτογραφική, επίσης, διάταξη, προβλέπεται «η συνεργασία και η κοινή δράση στα σύνορα με τρίτες χώρες», ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα για συνδιαχείριση του Αιγαίου από Ελλάδα - Τουρκία και κοινές επιχειρήσεις Ελλάδας - ΠΓΔΜ, στο όνομα πάντα «της φύλαξης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ».

Η ΕΕ και οι Συνθήκες της

Οι παραπάνω εξαγγελίες της ΕΕ δεν αποτελούν έκπληξη για το ΚΚΕ. Συνιστούν υλοποίηση και παραπέρα επεξεργασία των ψηφισμένων Συνθηκών της ΕΕ, όπως του Μάαστριχτ, της Λισαβόνας κ.ά. Σε μια περίοδο που οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και εντείνεται η πολυδιάστατη επιθετικότητα του κεφαλαίου για την Ενέργεια και τον έλεγχο των αγορών, αυτές οι Συνθήκες δε δείχνουν μόνο τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της ΕΕ, ο οποίος άλλωστε εκφράζεται καθημερινά, αλλά φανερώνουν καλύτερα επίσης τις προβλέψεις και τους σχεδιασμούς του ιμπεριαλιστικού κέντρου και των μελών του. Κάθε άρθρο τους είναι ανάλογα δομημένο και στοχεύει στην ενεργοποίηση μηχανισμών για λογαριασμό των μονοπωλίων. Ενδεικτική ήταν άλλωστε και η ενεργοποίηση του άρθρου 42.7 της Συνθήκης της ΕΕ, που σηματοδοτεί την προετοιμασία για μια πιο γενικευμένη στρατιωτική επέμβαση χωρών της ΕΕ στη Συρία, στο όνομα της αλληλεγγύης στη Γαλλία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί να εξωραΐσει την επικίνδυνη αποστολή της νέας Ευρωπαϊκής Συνοριακής - Ακτοφυλακής και την πρόβλεψη να επιχειρεί στα σύνορα ενός κράτους - μέλους χωρίς την άδειά του, επικαλούμενη σχετικές αναφορές στα άρθρα 72-79 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ για την ευθύνη των κρατών - μελών στη φύλαξη των συνόρων. Την ίδια στιγμή, όμως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρνει την πρότασή της για τη νέα Συνοριοφυλακή - Ακτοφυλακή επικαλούμενη το άρθρο 77 των Συνθηκών, που ορίζει πως: «2. (...) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο (...) λαμβάνουν μέτρα που αφορούν: β) τους ελέγχους στους οποίους υποβάλλονται τα πρόσωπα που διέρχονται τα εξωτερικά σύνορα (...) δ) οποιοδήποτε μέτρο που είναι αναγκαίο για την προοδευτική δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων».
Επίσης, η ΕΕ επικαλείται και το άρθρο 79, που ορίζει ότι: «Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο λαμβάνουν μέτρα σχετικά με τους ακόλουθους τομείς: (...) γ) λαθρομετανάστευση και παράνομη διαμονή, καθώς και απομάκρυνση και επαναπατρισμός των παρανόμως διαμενόντων» (σ.σ. οι υπογραμμίσεις δικές μας).
Με βάση και τα παραπάνω, μπορεί να συνειδητοποιηθεί καλύτερα η αξία του τεκμηριωμένου μετώπου που έγκαιρα άνοιξε το ΚΚΕ με την ΕΕ και όλες τις Συνθήκες της, ενημερώνοντας και προειδοποιώντας από την πρώτη στιγμή το λαό για τις βαριές συνέπειές τους σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ολα τα αστικά κόμματα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι κ.ά., όπως και διαχρονικά ο ΣΥΝ και μετέπειτα ο ΣΥΡΙΖΑ, τις εκθείαζαν, κάνοντας κριτική για επουσιώδη ζητήματα. Αυτές είναι, λοιπόν, οι περιβόητες «αρχές και οι συνθήκες της ΕΕ», που και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες πίνουν νερό στο όνομά τους.

Εμφανίζουν το μαύρο άσπρο

Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση αυτοπροβάλλεται ότι διαφωνεί με τις εξαγγελίες της ΕΕ. Πρόκειται, όμως, για προκλητική μετατροπή του μαύρου σε άσπρο. Γιατί η σημερινή κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και φέρει μεγάλες ευθύνες για όσα προωθούνται στο πλαίσιο της ΕΕ και υπονομεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Χρειάζεται να υπογραμμιστεί ότι:
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, που ζητά επίμονα «να αναγνωριστούν τα ελληνικά σύνορα ως σύνορα της ΕΕ», για να «βοηθήσει η ΕΕ περισσότερο στην αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος».
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, που ζητά διαρκώς όλο αυτό το διάστημα την αποστολή ακόμα περισσότερων δυνάμεων της Frontex στα σύνορα. Η ίδια ζήτησε και την εγκατάσταση των συνοριακών δυνάμεων ταχείας επέμβασης (RΑΒΙΤ) στα σύνορα Ελλάδας - ΠΓΔΜ.
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που μίλησε για την ανάγκη να συγκροτηθεί ένας μηχανισμός κοινής δράσης των ακτοφυλακών Ελλάδας και Τουρκίας στα σύνορα, από το βήμα μάλιστα των επίσημων δηλώσεων κατά την πρόσφατη επίσκεψη Τσίπρα στην Τουρκία.
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, που στηρίζει ένθερμα και συνυπογράφει όλες τις αποφάσεις της ΕΕ για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις κι ας αφήσει τώρα τα σάπια ότι «άλλοι βομβαρδίζουν και αυτοί κατηγορούν τώρα την Ελλάδα για την αντιμετώπιση των προσφύγων - θυμάτων αυτών των βομβαρδισμών». Φαρδιά - πλατιά αυτές οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις έχουν και την υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης, τη συμφωνία της σε Συνόδους Κορυφής, τη συνδρομή της με κάθε είδους στρατιωτικές διευκολύνσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Γνωστά είναι και τα αιτήματά της για επέκταση των βάσεων και υποδομών του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα.
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, που αναπαράγει «ενεργητικά και με ανάληψη πρωτοβουλιών» όλα τα ιμπεριαλιστικά προσχήματα για επεμβάσεις και πολέμους στην περιοχή, π.χ. περί «αντιμετώπισης της τρομοκρατίας», «καταπολέμησης του ριζοσπαστισμού», «πολέμου ενάντια στο "Ισλαμικό Κράτος"» που δημιούργησαν και συντηρούν συγκεκριμένες καπιταλιστικές χώρες, «πολέμου μεταξύ θρησκειών».

Υπερασπίζοντας τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Πρόκειται, λοιπόν, για απύθμενη υποκρισία της κυβέρνησης. Πολύ περισσότερο, όταν ο αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Ν. Ξυδάκης, σε πρόσφατες δηλώσεις του¹ αναφέρει προκλητικά: «Γιατί τίθεται το ζήτημα της κυριαρχίας; Ποιος αρνήθηκε; Δεν αρνήθηκε κανένας τη βοήθεια της Frontex (...) Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ αντίθετη σε μια κοινή ευρωπαϊκή δράση, ήταν πάντα η πιο υποστηρικτική και στη Frontex η Ελλάδα έδωσε ουσία και πεδίο δράσης και δε θα είχε καμία αντίρρηση στην αλλαγή της εντολής. Υπάρχει μια προϋπόθεση. Να αναλάβει όλο το πακέτο της διαχείρισης των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών και όχι μόνο τη φύλαξη των συνόρων και δεύτερον, δεν μπορεί να τεθεί έτσι, με τρόπο πρόχειρο και εκβιαστικό, θα έλεγα, θέμα εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας στο πόδι. Αυτά δεν μπορούν να γίνουν».
Αρα, υπέρμαχη της παραχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων η κυβέρνηση, αλλά όχι... στο πόδι!
Ενώ ο υπουργός Εξωτερικών, Ν. Κοτζιάς, σε σχετική συνέντευξή του στην εφημερίδα «Le Soir»² και στην εξής ερώτηση που του έγινε: «Βασικά, η πρόταση της Επιτροπής συνεπάγεται ότι τα κράτη - μέλη εγκαταλείπουν μερικώς την κυριαρχία τους επί των εξωτερικών συνόρων. Συμφωνείτε ή αντιτίθεστε σε αυτή την αρχή;», απάντησε απροκάλυπτα: «Μπορούμε να συμφωνήσουμε, αλλά μετά από μια διαπραγμάτευση μεταξύ κυρίαρχων μερών»...

Νομιμοποίηση του «γκριζαρίσματος» στο Αιγαίο

Θέτουμε, επίσης, ένα ακόμα ερώτημα: Αλήθεια, η νέα Συνοριοφυλακή και Ακτοφυλακή της ΕΕ σε ποια ακριβώς χωρικά ύδατα, σε ποια θαλάσσια σύνορα και εναέριο χώρο προορίζεται να επιχειρήσει, από κοινού μάλιστα με την Ελλάδα και την Τουρκία;
Μήπως δε γνωρίζει η ΕΕ τις διαρκείς αμφισβητήσεις και παραβιάσεις ελληνικών χωρικών υδάτων και εναέριου χώρου στο Αιγαίο; Η επιδίωξη της Τουρκίας για το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου μπορεί να είναι οφθαλμοφανής, όμως η ΕΕ, όπως άλλωστε και το ΝΑΤΟ κάνουν πως δεν την βλέπουν όλα αυτά τα χρόνια. Πολύ περισσότερο τώρα, που δείχνουν σαφώς την προτίμησή τους στην Τουρκία για την εξυπηρέτηση των βλέψεών τους στην εξέλιξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία και τον αναβαθμισμένο ρόλο που επιδιώκουν να διαδραματίσουν εκεί, μεταξύ άλλων, η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία. Η νέα Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή - Ακτοφυλακή, λοιπόν, εκτός της άρσης του δικαιώματος κάθε χώρας η ίδια να φυλά τα σύνορά της, έρχεται να αποτελέσει κάλλιστα μοχλό νομιμοποίησης κι επικύρωσης των τούρκικων βλέψεων στο Αιγαίο, με τη σφραγίδα της ΕΕ.
Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, ο λαός χρειάζεται να βρίσκεται σε μεγάλη αγωνιστική επαγρύπνηση και κινητοποίηση.
Με βάση αυτές τις επικίνδυνες εξελίξεις, είναι ανάγκη να συνειδητοποιηθεί βαθύτερα από το λαό μας ότι όπως ο πλούτος και τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής βρίσκονται στα χέρια της αστικής τάξης, στον έλεγχό της βρίσκονται και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Οσο η αστική τάξη θα είναι στην εξουσία, όσο η χώρα θα είναι στη στρούγκα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ο λαός και τα δικαιώματά του θα βρίσκονται σε μόνιμο κίνδυνο. Οι αστοί κι εδώ υπολογίζουν τα δικά τους συμφέροντα, που έρχονται σε αντίθεση με αυτά του λαού, που υπηρετούν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων τους και προϋποθέτουν το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Γι' αυτό και η αστική τάξη για τα συμφέροντα και την κερδοφορία της βάζει σε μεγάλη περιπέτεια το λαό μας, εμπλέκοντας όλο και περισσότερο τη χώρα μας στη δίνη των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που μαίνονται στην ευρύτερη περιοχή και στον κίνδυνο γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Να γιατί το ΚΚΕ επιμένει ότι η εργατική τάξη, το εργατικό - λαϊκό κίνημα, σε συνθήκες που πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου, χρειάζεται να έχουν στραμμένη την προσοχή τους τόσο στον εξωτερικό εχθρό ως εισβολέα επικυρίαρχο, όσο και στον εσωτερικό εχθρό, την τάξη που κατέχει την εξουσία και που για τα δικά της και μόνο συμφέροντα και κέρδη οδηγεί το λαό στη σφαγή του ιμπεριαλιστικού πολέμου, σε συνεργασία με τους ξένους ιμπεριαλιστές συμμάχους της.
Το σύνθημα «καμία θυσία για την πλουτοκρατία» που συμπεριλαμβάνει και τις οδυνηρές συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, υποχρεώνει σε σύνθετα κι αυξημένα άμεσα καθήκοντα ανάπτυξης της πάλης ενάντια του, για την εξάλειψη των αιτιών που τον γεννούν. Τα αιτήματα για καμιά εμπλοκή, καμιά συμμετοχή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία, χρειάζεται να γίνουν αναπόσπαστο στοιχείο της πάλης στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, μέσα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Αποτελούν στοιχείο κατανόησης της ολόπλευρης επίθεσης που δέχεται και της συνολικής απάντησης που πρέπει να δώσει. Τα κυριαρχικά δικαιώματα μπορούν πραγματικά να διασφαλιστούν μόνο όταν ο λαός πάρει ο ίδιος την εξουσία στα χέρια του, όταν γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει, όταν θα έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να αποδεσμευτεί από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, να χαράξει δρόμο προς το δικό του συμφέρον.
Παραπομπές
1. http://www.euractiv.gr/i-eyropi-kai-o-kosmos/xidakis-nea-evropaiki-sinoriofilakitha-analavi-oli-diachirisi-ton-prosfigon/
2. http://www.capital.gr/story/3089055/n-em-kotzias-em-sti-le-soir-i-europaiki-sunoriofulaki-na-einai-se-euthugrammisi-me-tis-sunthikes

Του Κώστα ΠΑΠΑΔΑΚΗ*
*Ο Κώστας Παπαδάκης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ευρωβουλευτής του Κόμματος

Υπόσχεται στο λαό «ξέφωτα», ενώ εφαρμόζει με αποφασιστικότητα την αντιλαϊκή πολιτική

Υπόσχεται στο λαό «ξέφωτα», ενώ εφαρμόζει με αποφασιστικότητα την αντιλαϊκή πολιτική

Στη μαχητική υπεράσπιση της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζουν, πέρασαν τα κυβερνητικά επιτελεία τη βδομάδα που πέρασε, ομολογώντας ταυτόχρονα ότι στόχος τους είναι η χειραγώγηση του λαού, ώστε να αποδεχτεί τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις που απαιτεί ο στόχος ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Στην τελευταία για το 2105 συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου την Τετάρτη, ο Αλ. Τσίπρας διαβεβαίωσε σε όλους τους τόνους κεφάλαιο και ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ESM) ότι η εφαρμογή του μνημονίου αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησής του, καθησυχάζοντας ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι «συμπαγής και αδιατάρακτη», με θέληση και αποφασιστικότητα να υλοποιήσει τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις και κομπάζοντας ότι έχει «ψήφο εμπιστοσύνης απ' το λαό».
Στην κατεύθυνση αυτή, υπέδειξε στους υπουργούς του να επιταχύνουν ρυθμούς, καθιστώντας σαφές ότι «δε δικαιολογούνται οι καθυστερήσεις», αξίωσε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, παρουσιάζοντας και τους βασικούς άξονες γύρω απ' τους οποίους αυτή θα ξεδιπλωθεί το επόμενο εξάμηνο.
Δίνοντας απτά δείγματα γραφής της σπουδής τους, προανήγγειλε άνοιγμα του Ασφαλιστικού εντός του Γενάρη, με σαρωτικές ανατροπές κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων, αλλά και την κατάθεση νέου αναπτυξιακού νόμου με επιδοτήσεις και φοροελαφρύνσεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Σε ό,τι αφορά το Ασφαλιστικό, ο Αλ. Τσίπρας προσπάθησε να ρίξει «στάχτη στα μάτια» του λαού, ισχυριζόμενος ότι δε θα υπάρξουν νέες μειώσεις κύριων συντάξεων, προαναγγέλλοντας νέο «τσεκούρι» στις επικουρικές, σε συνδυασμό με τη διαβεβαίωσή του ότι θα υλοποιήσει τη μνημονιακή δέσμευση για πρόσθετη μείωση ύψους 700 εκατομμυρίων ευρώ των δαπανών για συντάξεις το 2016, «από οποιαδήποτε πρόσφορη πηγή», όπως αναφέρεται στο 3ο μνημόνιο.
Ταυτόχρονα με την επίθεση στα εναπομείναντα δικαιώματα του λαού, ο Αλ. Τσίπρας προανήγγειλε νέα μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, όπως:
-- Νέος αναπτυξιακός νόμος για την παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας, με νέα προνόμια για τους επιχειρηματικούς ομίλους, που «θα επιδοτεί, κατά προτεραιότητα, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, με αιχμή τους τομείς της νέας τεχνολογίας και της καινοτομίας. Το λεγόμενο "αγροτοδιατροφικό σύμπλεγμα" και τις εξωστρεφείς παραγωγικές δραστηριότητες». Παράλληλα, προανήγγειλε τη μετεξέλιξη του ΕΤΕΑΜ σε αναπτυξιακό Ταμείο, με στόχο να λειτουργήσει ως δημόσια αναπτυξιακή τράπεζα.
-- Νομοσχέδιο για την αναδιαμόρφωση της Δημόσιας Διοίκησης, δηλαδή την προσαρμογή της στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου.
-- Κατάθεση νομοσχεδίου για τον εκσυγχρονισμό και την παραγωγικότητα των ιδιωτικών και δημόσιων έργων.
-- Κατάθεση νομοσχεδίου για την αναθεώρηση των δημοσίων συμβάσεων.
-- Νόμος για την οικειοθελή αποκάλυψη της φοροδιαφυγής κ.ά.

Το μνημόνιο ως η καλύτερη επιλογή

Είχε προηγηθεί συνέντευξη του πρωθυπουργού στους «Financial Times», όπου παρουσίασε το μνημόνιο σαν την καλύτερη από κάθε άλλη επιλογή. Δήλωσε συγκεκριμένα: «Είμαστε πέντε χρόνια σε πρόγραμμα. Είναι δύσκολο για μια ευρωπαϊκή χώρα να έχει χάσει την εθνική κυριαρχία της για τόσο μεγάλο διάστημα. Για να την επανακτήσει και να φύγει από τον έλεγχο της τρόικας, πρέπει να εφαρμοστεί το πρόγραμμα. Είναι σκληρό, αλλά είναι η καλύτερη από κάθε άλλη επιλογή».
Το εφεύρημα περί ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, στόχος που αξίζει τάχα κάθε θυσία, είναι το δόλωμα για να στρατεύσουν το λαό στους στόχους του κεφαλαίου. Αποκρύπτουν ότι η συμμετοχή στην ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς προϋποθέτει την εκχώρηση μέρους της «εθνικής κυριαρχίας» της χώρας, κάτι που είναι αντικειμενικό να συμβαίνει στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού συστήματος και της διεθνοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας, είτε έχει μνημόνιο, είτε όχι. Πρόκειται, άλλωστε, για συνειδητή επιλογή από την πλευρά της ελληνικής αστικής τάξης, που γίνεται με γνώμονα τα συμφέροντά της.
Η κυβέρνηση αποκρύπτει, επίσης, ότι η λεγόμενη «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας» δεν πρόκειται να σηματοδοτήσει την ανάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, αφού ο στόχος της αναθέρμανσης της καπιταλιστικής κερδοφορίας έρχεται σε αντίθεση με αυτή την προοπτική.
Ταυτόχρονα και ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτος, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Πολ Μέισον στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ #ΤhisIsaCoup, υπερασπίστηκε τη δυνατότητα ...μετάλλαξης του μνημονίου, ισχυριζόμενος ούτε λίγο - ούτε πολύ ότι το περιεχόμενό του δεν καθορίζεται απ' τις ανάγκες της τάξης που το επέβαλλε, αλλά είναι στη διακριτική ευχέρεια όσων διαχειρίζονται την υλοποίησή του: «Θα μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει, ήταν ένας τακτικός συμβιβασμός. Και ο κρίσιμος παράγοντας είναι να το εντάξουμε σε μια πιο ριζοσπαστική στρατηγική».

Ο «δράκος» με το όνομα ΔΝΤ

Στη συνέντευξή του στους «Financial Times», ο Αλ. Τσίπρας αναφέρθηκε και στο ΔΝΤ, καθώς τη βδομάδα που πέρασε, επιχειρήθηκε εκ νέου να ενοχοποιηθεί αυτό εξ ολοκλήρου για την αντιλαϊκή πολιτική. Δήλωσε σχετικά: «Εκτιμούμε ότι μετά από έξι χρόνια διαχείρισης έκτακτης κρίσης, η Ευρώπη έχει τώρα τη θεσμική ικανότητα να αντιμετωπίσει επιτυχώς ενδοευρωπαϊκά θέματα» και πως «προβληματίζεται με τη μη εποικοδομητική στάση του Ταμείου σε δημοσιονομικά και οικονομικά θέματα».
Περισσότερο σαφής στάθηκε την επομένη η κυβερνητική εκπρόσωπος, καταγγέλλοντας τις «νεοφιλελεύθερες εμμονές» του ΔΝΤ. Η Ολγα Γεροβασίλη επιχείρησε να απαλείψει τις ευθύνες της κυβέρνησης για την αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει με στόχο την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας στην Ελλάδα, αλλά και να εξωραΐσει την ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία, στρατηγική επιλογή της οποίας αποτελεί η επίθεση στο εισόδημα και τα δικαιώματα των εργαζομένων για τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.
«Η ΕΕ θα έπρεπε να λύνει μόνη της τα προβλήματά της. Επομένως, αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι ευρωπαϊστές, θα έπρεπε αυτό να το συνυπολογίζουν (...) Οι θέσεις μας για το ΔΝΤ και για τις απόψεις τις οποίες έχει το ΔΝΤ, τις θεωρούμε νεοφιλελεύθερες, ακραία νεοφιλελεύθερες πολύ συχνά. Δεν είναι συμβατές με τη δική μας άποψη και τον τρόπο εξόδου από την κρίση», δήλωσε.
Εσπευσε, βεβαίως, να διευκρινίσει ότι η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο αντιλαϊκό πρόγραμμα που εφαρμόζει και δεν αιτείται την αποχώρησή του. Ισχυρίστηκε, ωστόσο, ότι η παρουσία του ΔΝΤ εξυπηρετεί τον Σόιμπλε και άλλες φωνές, «οι οποίες θέλουν (...) να το χρησιμοποιούν προκειμένου να εφαρμοστούν τα πιο νεοφιλελεύθερα μέτρα, μακριά από τις ευρωπαϊκές πρακτικές». Δεν έκανε τον κόπο να εξηγήσει ποιες είναι αυτές οι «ευρωπαϊκές πρακτικές», μιας και είναι γνωστό ότι σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ και σ' εκείνα που δεν έχουν υπογράψει μνημόνια με την τρόικα ή με το ΔΝΤ, εφαρμόζονται ίδιας κοπής αντιλαϊκά μέτρα.

Κάλπικες υποσχέσεις

Για το κέρδισμα της λαϊκής ανοχής, αν όχι συναίνεσης, η κυβέρνηση δεν αρκείται στο να πετάει τις ευθύνες στους «κακούς». Εχει πάντα πρόχειρες κάλπικες υποσχέσεις περί εξόδου απ' την κρίση, επιστροφής στην ανάπτυξη, αλλαγών στην Ευρώπη κ.λπ., που εκμεταλλεύονται την αγωνία του λαού, κρύβοντάς του ότι η επιστροφή στην ανάπτυξη, όταν και αν γίνει, θα γίνει με όρους βαθύτατα αντιλαϊκούς, δίχως ανάκτηση απωλειών, με βάθεμα της εκμετάλλευσης.
Κάπως έτσι, ο πρωθυπουργός έφτασε να ισχυρίζεται, μιλώντας στο Υπουργικό Συμβούλιο, ότι «πυξίδα της πολιτικής μας, αλλά και διαρκής διαπραγματευτικός αγώνας με τους δανειστές, είναι οι ανάγκες των πιο ευάλωτων κοινωνικών στρωμάτων...», ότι «η χρονιά που έρχεται, σηματοδοτεί τη δεύτερη φάση του στρατηγικού σχεδίου της κυβέρνησής μας για την έξοδο από την κρίση με ανάπτυξη, αναδιανομή και κοινωνική δικαιοσύνη», ότι δεν υπάρχει άλλοθι «στις προσπάθειές μας για τη διαρκή μεγέθυνση της δικής μας επιτυχίας» και να εκφράζει τη βεβαιότητα ότι «όπως με επιτυχία καταφέραμε να αντεπεξέλθουμε στις δύσκολες και κρίσιμες στιγμές του 2015, έτσι, με επιτυχία, θα καταφέρουμε το 2016 να οδηγήσουμε τον ελληνικό λαό και τον τόπο σε ένα ξέφωτο μεταμνημονιακό...»!!!
Η αιτία της χαράς, του κομπασμού στα όρια του ξιπασμού και των ευσήμων που απονέμει στον εαυτό του ο πρωθυπουργός, μπορεί να μη γίνεται αντιληπτή απ' το λαό που στενάζει εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά αυτό είναι μια μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια, ανίκανη να ανακόψει την ευφορία που έχει καταλάβει το κυβερνητικό επιτελείο για τις τόσες πολλές του επιτυχίες, σε τόσο λίγο χρόνο.
Ισχυρίζονται, ακόμα, ότι ο λαός δε θα «ξυπνήσει» μόνο σε μεταμνημονιακό ξέφωτο, αλλά και σε μια άλλη Ευρώπη. «Μια νέα μέρα ήδη ξημέρωσε στη Λισαβόνα, στη Μαδρίτη και φυσικά στην Ελλάδα. Οι εξελίξεις ήταν εξαιρετικά ανατρεπτικές και σημαντικές. Σήμερα, έχουμε μια νέα πραγματικότητα», υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας στο Υπουργικό Συμβούλιο.
Το παραμύθι της Ευρώπης που τάχα αλλάζει, έχει σκοπό να καλλιεργήσει στο λαό την ψευδαίσθηση ότι η αντιλαϊκή πολιτική είναι αποτέλεσμα ενός συγκυριακού αρνητικού συσχετισμού και της επικράτησης δυνάμεων με «νεοφιλελεύθερες εμμονές». Οτι είναι δυνατή η συγκρότηση μιας συμμαχίας (Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Ελλάδας, Πορτογαλίας) «ενάντια στη λιτότητα», να αλλάξει την ΕΕ κι από συμμαχία του κεφαλαίου να τη μετατρέψει σε φιλολαϊκή. Το παραμύθι αυτό συγκαλύπτει το περιεχόμενο της κριτικής που τα κράτη αυτά ασκούν στην κυρίαρχη πολιτική της ΕΕ που έχει τη σφραγίδα της Γερμανίας. Κριτική που γίνεται από τη σκοπιά υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου αυτών των κρατών, που δεν αμφισβητεί τις αντιδραστικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις (τις λεγόμενες μεταρρυθμίσεις), αφού άλλωστε αυτές έχουν ως στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας, την ενίσχυση της προσπάθειας για καπιταλιστική ανάκαμψη.

Θέλουν κίνημα «νεροκουβαλητή» στο «μύλο» τους

Τι επιδιώκουν με τα παραπάνω; Να σύρουν το λαό να στηρίζει μαχητικά τις επιλογές του κεφαλαίου. Το επιβεβαίωσε ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτος, διατυπώνοντας με σαφήνεια την επιδίωξη του κόμματός του να χειραγωγήσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα: «Είναι απλοϊκό να λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε γιατί δεν ήταν ριζοσπαστικός αρκετά ή γιατί δεν έφυγε από το ευρώ. Ισχύει ότι οι άνθρωποι σε μεγάλο βαθμό ανέθεσαν τις φιλοδοξίες τους σε πολιτικό επίπεδο στον ΣΥΡΙΖΑ και σταμάτησαν να κάνουν αυτό που έκαναν για να φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση» (...)
«Για να επιτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ τους στόχους του ως κυβέρνηση, πρέπει να ξαναβρούμε αυτήν την ισορροπία μεταξύ κυβέρνησης και κινήματος. Η κοινωνία να συνεχίσει να πιέζει τους υπουργούς. (...) Θα ήμουν ευχαριστημένος αν γίνονταν διαδηλώσεις και σε κάθε διαδήλωση προτεινόταν μια εναλλακτική ιδέα για το πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα».
Αν συνδυάσουμε αυτή την τοποθέτηση με τις αποφάσεις της πρόσφατης ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, συνειδητοποιούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα παρέμβει ενεργά το επόμενο διάστημα στο κίνημα, με στόχο αυτό να γίνει χειροκροτητής της κυβερνητικής πολιτικής.

Μια συμφωνία προκάλυμμα μονοπωλιακών ανταγωνισμών

Μια συμφωνία προκάλυμμα μονοπωλιακών ανταγωνισμών

Αποψη από τη διάσκεψη για το κλίμα στο Παρίσι

Eurokinissi

Η Συμφωνία για το κλίμα στο Παρίσι προβλήθηκε από τους αρχηγούς των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών του πλανήτη ως ιστορική με δηλώσεις πανηγυρικού χαρακτήρα. Ο στόχος τους είναι μέχρι το 2100 να μην αυξηθεί η μέση παγκόσμια θερμοκρασία πάνω από τους 2 βαθμούς Κελσίου από τα προβιομηχανικά επίπεδα και να συνεχιστούν οι προσπάθειες για τον περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας στους 1,5 βαθμούς Κελσίου πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα, εκτιμώντας ότι αυτό θα μειώσει σημαντικά τους κινδύνους και τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Ηδη, ο πλανήτης είναι περίπου 1 βαθμό Κελσίου θερμότερος σε σχέση με τη μέση επιφανειακή θερμοκρασία πριν από τη Βιομηχανική Επανάσταση.
Τα κυριότερα σημεία της Συμφωνίας, η οποία θα ισχύσει από το 2020 και μετά, είναι:

• Οι παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να αρχίσουν να μειώνονται άμεσα ώστε στο δεύτερο μισό του αιώνα να μειωθούν στα επίπεδα που μπορούν να απορροφούν τα δάση.
• Ολες οι χώρες θα εγγραφούν σε κοινό σύστημα αναφοράς, παρακολούθησης και επιβεβαίωσης των εκπομπών.
• Από το 2020 οι ανεπτυγμένες χώρες θα προσφέρουν βοήθεια 100 δισ. δολαρίων το χρόνο προκειμένου να βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες να στραφούν σε καθαρές πηγές Ενέργειας.

Η Συμφωνία είναι προϊόν συμβιβασμών λόγω των αντιδράσεων των ΗΠΑ, της Κίνας και άλλων κρατών, που ανησυχούν για τις επιπτώσεις της στην οικονομία, ενώ δεν έχει νομικές δεσμεύσεις για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Κάθε κράτος από τα 196 μέλη της Συνθήκης - Πλαισίου του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή θα πρέπει να παρουσιάσει, εθελοντικά, στόχους για τη μείωση ή συγκράτηση των εκπομπών, οι οποίοι θα επανεξετάζονται κάθε πέντε χρόνια από το 2018. Δεν υπάρχει επίσης πρόβλεψη για οικονομική αποζημίωση των κρατών που πλήττονται από φυσικές καταστροφές λόγω ανόδου της θερμοκρασίας. Πού επικεντρώνεται η Συμφωνία; Βασικά στο ενεργειακό ζήτημα και πώς αυτό θα συμβάλει στην επίτευξη του στόχου. Αλλά πίσω απ' αυτό βρίσκεται η επιδίωξη κάθε κράτους για κερδοφόρες επενδύσεις των μονοπωλίων του, μεγαλύτερα μερίδια στη διεθνή αγορά και «χτύπημα» των ανταγωνιστών τους.

Ανταγωνισμοί

Στη διάρκεια της διάσκεψης εκφράστηκαν ανταγωνισμοί για τον καταμερισμό του βάρους των προσπαθειών για τον περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη μεταξύ αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών. Δηλαδή, στη συζήτηση για τη συνεισφορά σε μέτρα μείωσης των εκπομπών ρύπων άνθρακα στην ατμόσφαιρα υπήρξαν κόντρες, άλλωστε αυτό το ζήτημα είναι σύνθετο ως προς τις αναλογίες, λόγω της ανισομετρίας στην καπιταλιστική ανάπτυξη, τους τομείς οικονομίας κάθε κράτους, αλλά και την κατανάλωση Ενέργειας καθώς και τις μορφές Ενέργειας που καταναλώνουν.
Καπιταλιστικοί ανταγωνισμοί που εδράζονται στο γεγονός ότι οι καπιταλιστές των αναπτυσσόμενων οικονομιών θέλουν την όσο γίνεται πιο γοργή ανάπτυξη, δηλαδή πιο γοργή συσσώρευση κεφαλαίου για να μεγεθύνουν το κεφάλαιό τους, επομένως θα τους βόλευε η καθυστέρηση στην ανάπτυξη της οικονομίας των ανεπτυγμένων, οι δε καπιταλιστές των ανεπτυγμένων θέλουν αφενός ανάπτυξη των δικών τους οικονομιών, αφετέρου καθυστέρηση στην ανάπτυξη των αναπτυσσόμενων οικονομιών. Ανταγωνισμοί που αντικειμενικά εκδηλώνονται, γιατί η εφαρμογή της συμφωνίας έχει σχέση και με τους ρυθμούς βιομηχανικής ανάπτυξης και με την Ενέργεια, που είτε καταναλώνεται είτε παράγεται προς πώληση, εξαγωγή κ.λπ.
Βεβαίως, αυτή η πραγματικότητα που φάνηκε στις συζητήσεις στο Παρίσι, εκφράζεται κάπως ομαδοποιημένα αλλά είναι πιο σύνθετη.

Γιατί εστιάζουν στην Ενέργεια

Το βασικό ζήτημα που τους απασχολεί, δηλαδή η μείωση των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα έχει, πρωταρχικά, άμεση σχέση με τη μορφή Ενέργειας η οποία καταναλώνεται σε όλη την αλυσίδα της παραγωγικής διαδικασίας, από την παραγωγή εμπορευμάτων και υπηρεσιών μέχρι τη μεταφορά τους στην αγορά, στα σημεία πώλησής τους, σε συνδυασμό με τους ρυθμούς ανάπτυξης κάθε οικονομίας.
Εδώ βρίσκεται και η πρώτη εστία ανταγωνισμών. Αφενός γιατί γίνεται συνεχώς λόγος για «πράσινη ανάπτυξη», «πράσινη Ενέργεια», «Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας» (ΑΠΕ), αλλά υπάρχουν ερωτήματα και διαφορετικές προσεγγίσεις στις δυνατότητες των ΑΠΕ να στηρίξουν και να ενισχύσουν την καπιταλιστική ανάπτυξη, σε σχέση με τις μορφές Ενέργειας των ορυκτών καυσίμων, στερεών ή υγρών, δηλαδή άνθρακα, πετρελαίου, φυσικού αερίου. Η ηλιακή και η αιολική Ενέργεια εξελίσσονται τάχιστα σε αποτελεσματικότητα και μείωση κόστους, αλλά δεν αρκούν για να στηρίξουν τη βιομηχανία, τις μεταφορές, την οικονομία γενικότερα αφού δεν υπάρχει πάντα ηλιοφάνεια και αέρας, ενώ δεν υπάρχει δυνατότητα να κινηθούν όλα τα μέσα παραγωγής αποκλειστικά με ηλεκτρική ενέργεια. Ετσι θα συνεχίζει η μεγάλη ζήτηση για άνθρακα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι θα έχει μεγάλη ζήτηση και η πυρηνική ενέργεια.
Υπάρχει επίσης ένα ακόμη πρόβλημα: Η απόδοση από τη μετατροπή μιας μορφής Ενέργειας σε μια άλλη. Εχει σχέση με το κόστος παραγωγής και ενδιαφέρει άμεσα τους καπιταλιστικούς ομίλους. Για παράδειγμα, η Ενέργεια από τους υδρογονάνθρακες και τα στερεά ορυκτά καύσιμα είναι φθηνότερη και αποδοτικότερη από την Ενέργεια των ΑΠΕ.
Αυτό λοιπόν είναι το βασικό πεδίο ανταγωνισμών, ανάμεσα στα μονοπώλια των ΑΠΕ και σ' αυτά των ορυκτών καυσίμων (κυρίως υδρογονανθράκων), αλλά και σ' αυτά που χρησιμοποιούν Ενέργεια ορυκτών καυσίμων, χωρίς να είναι το μοναδικό. Οχι μόνο γιατί μπορεί να επιδρά στην επιτάχυνση ή επιβράδυνση της βιομηχανικής ανάπτυξης, άρα και της οικονομίας, αλλά γιατί υπάρχουν καπιταλιστικές οικονομίες η ανάπτυξη των οποίων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ανάπτυξη του ενεργειακού τομέα και μάλιστα των υγρών και των στερεών καυσίμων, ως οικονομίες με ενεργειακούς τομείς που καθορίζουν τη γενικότερη ανάπτυξή τους, όπως π.χ. ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Σαουδική Αραβία, Βενεζουέλα κ.λπ.
Η Σαουδική Αραβία, η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα, πρωτοστάτησε στην προσπάθεια να εξαλειφθεί από το κείμενο της Συμφωνίας κάθε αναφορά στη «σταδιακή κατάργηση των ορυκτών καυσίμων». Η Κίνα και η Ινδία, οι οποίες βασίζονται στο λιθάνθρακα για την οικονομική ανάπτυξη και την ηλεκτροπαραγωγή, αρνήθηκαν να ορίσουν ημερομηνία για την εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων. Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Ενωση δίστασε να υιοθετήσει τη «σταδιακή κατάργηση των ορυκτών καυσίμων» λόγω της Πολωνίας, της οποίας η οικονομία εξαρτάται από το κάρβουνο.
Επομένως, ένα δεύτερο πεδίο οξύτατης διαπάλης που εκδηλώνεται στην εφαρμογή της Συμφωνίας είναι οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε μονοπώλια διαφορετικών τομέων Ενέργειας, δηλαδή ανάμεσα στα μονοπώλια που δραστηριοποιούνται στις ΑΠΕ και σ' αυτά των υδρογονανθράκων αλλά και των στερεών καυσίμων.
Να τι γράφτηκε σε άρθρο του «Βloomberg»: «Οι παραγωγοί των ηλιακών πάνελ ή των ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων αναμένεται να εκτοπίσουν τους παραγωγούς πετρελαίου, σύμφωνα με τις αποφάσεις του Παρισιού για το περιβάλλον. Αναμένονται επενδύσεις ενός τρισ. δολαρίων σε ετήσια βάση για την απεξάρτηση της παγκόσμιας οικονομίας από τον άνθρακα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, με τις εταιρείες που εστιάζουν στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας να επωφελούνται περισσότερο. Ιδιαίτερα εάν περισσότερες χώρες συμμετάσχουν σε σχέδια των ΗΠΑ και κρατών - μελών της ΕΕ για την επιβολή φόρων στις εκπομπές καυσαερίων».

Η λογική κόστους - κέρδους

Η επιμονή για ανάπτυξη της «πράσινης Ενέργειας» και των ΑΠΕ ενισχύει την ηλεκτρική ενέργεια, όμως η παραγωγή της από τις ΑΠΕ είναι κοστοβόρα συγκριτικά με την παραγωγή της από λιγνίτη, πετρέλαιο, ακόμη και φυσικό αέριο, ενώ δε βρίσκει παντού εφαρμογή. Αυτή η επιμονή εστιάζεται στην ενίσχυση των μονοπωλίων παραγωγής μέσων παραγωγής για ΑΠΕ (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, άλλα μέσα παραγωγής ηλιακής ενέργειας κ.λπ). Ετσι πριν από την κατάληξη της Συμφωνίας υπήρξαν επίσης αντιθέσεις για το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής της, που συνδέονται και με τους ρυθμούς «μετάβασης» σε νέους ενεργειακούς πόρους και εγκατάλειψης ορυκτών καυσίμων.
Ταυτόχρονα, η αλλαγή μέσων παραγωγής ώστε να γίνει η προσαρμογή σε μορφές «πράσινης Ενέργειας» ή η εφαρμογή μεθόδων μείωσης των ρύπων άνθρακα, που απαιτεί εξοπλισμό προσαρμοσμένο σε ήδη υπάρχοντα μέσα παραγωγής που κινούνται με πετρέλαιο ή άνθρακα, απαιτούν κεφάλαια, δηλαδή οι καπιταλιστικοί όμιλοι τα μετράνε με κόστος το οποίο δεν είναι σίγουρο αν το αποσβέσουν γρήγορα, ενώ σίγουρα τους μειώνει τα κέρδη. Επομένως, και σ' αυτό το ζήτημα εκδηλώνονται ανταγωνισμοί, ανάμεσα στα μονοπώλια που παράγουν τέτοια μέσα, και στους ομίλους για τους οποίους η εφαρμογή της Συμφωνίας απαιτεί την εγκατάστασή τους με μεγάλο κόστος.
Για παράδειγμα, πάλι σύμφωνα με το «Βloomberg», «οι εταιρείες που εξαρτώνται από τον άνθρακα θα υποστούν τις πιο βαριές συνέπειες». Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται: «Προς το παρόν, οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο και οι εταιρείες μετρούν το κόστος και τα οφέλη από τη Συμφωνία, η εφαρμογή της οποίας προϋποθέτει θεμελιώδεις αλλαγές στις μεταφορές, στην παραγωγή Ενέργειας και δεκάδες άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Οι παραγωγοί ορυκτών καυσίμων και οι οικονομίες που εξαρτώνται από την Ενέργεια είναι αντιμέτωπες με μεγάλες μεταβολές στη δομή τους που θα φέρουν υψηλό κόστος. Οι παίκτες σε νέες βιομηχανίες, όπως είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και η ενεργειακή αποδοτικότητα, έχουν μπροστά τους μια ανεπανάληπτη ευκαιρία». Φαίνεται επίσης ότι τα μονοπώλια στην πληροφορική έχουν άμεση σχέση με την έρευνα και την παραγωγή μέσων παραγωγής ΑΠΕ, αφού στο Παρίσι βρέθηκαν ο ιδιοκτήτης της «Microsoft», Μπιλ Γκέιτς, ο ιδιοκτήτης της «Facebook», Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ο ιδιοκτήτης της «Αμαζον», Τζεφ Μπέζος, και άλλοι που ανακοίνωσαν τη δημιουργία «ιδρύματος» με τον τίτλο «Συμμαχία για τη μεγάλη ανακάλυψη στην Ενέργεια». Θα πέσει πολύ χρήμα, αρκεί να σκεφτεί κανείς τα 200 τρισ. δολάρια του «Πράσινου Κλιματικού Ταμείου», που δημιουργήθηκε με κρατικά κεφάλαια για επενδύσεις χαμηλού άνθρακα.
Υπάρχουν και άλλοι τομείς της οικονομίας οι επιχειρηματικοί όμιλοι των οποίων ενδιαφέρονται, όπως π.χ. η κατασκευή κτιρίων που εξοικονομούν Ενέργεια. Ενδιαφέρονται κυρίως οι όμιλοι στον τομέα των μονωτικών υλικών.
Στον «Ριζοσπάστη» στις 12/12/2015, γράφαμε ότι «ακόμα κι αν ανακοινωθεί "συμφωνία", η αντιπαράθεση θα συνεχιστεί, καθώς η θέση κάθε πλευράς εξαρτάται από το πώς καλύτερα ωφελείται το προβάδισμα των μονοπωλίων που εκπροσωπεί: Π.χ. χώρες με μεγάλα αποθέματα ορυκτών που θεωρούνται "βλαβερά", διαφωνούν με χώρες όπου η τεχνολογική ανάπτυξη γεννά αυξημένη πρόσβαση σε νέες μεθόδους επεξεργασίας αλλά και νέα επιστημονικά ευρήματα, διευρυμένες εξορύξεις σε πολλές περιοχές κ.τ.λ.».
Αυτό επιβεβαιώνεται απ' όλα τα παραπάνω. Η Συμφωνία δεν είναι υποχρεωτικά εφαρμόσιμη, αφήνεται στον «πατριωτισμό των μονοπωλίων» και των κρατών τους. Οσο για την προσφορά βοήθειας 100 δισ. δολαρίων το χρόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες για καθαρές πηγές Ενέργειας, έχει σχέση με τις κόντρες ανεπτυγμένων - αναπτυσσόμενων κρατών. Οι ανεπτυγμένες χρηματοδοτούν τις αναπτυσσόμενες για «καθαρές πηγές Ενέργειας», που όταν επενδύουν σ' αυτές ωφελούνται τα μονοπώλια των αναπτυγμένων που παράγουν μέσα παραγωγής καθαρής Ενέργειας. Επίσης, υπάρχουν μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε αναπτυσσόμενες χώρες, ύψους άνω των 2 τρισ. δολαρίων, σε επιχειρηματικά προγράμματα προσαρμογής στις κλιματικές αλλαγές.
Συμπερασματικά, η «ιστορική Συμφωνία» θα εφαρμόζεται από κάθε κράτος με τρόπο που να ωφελούνται τα μονοπώλιά του και μόνον τότε. Οι λαοί τίποτα θετικό δεν «έχουν λαμβάνειν» απ' αυτήν, όπως βεβαίως και το «κλίμα»...

Λ.

Η στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας κλιμακώνει την επέμβαση στη Μέση Ανατολή

Η στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας κλιμακώνει την επέμβαση στη Μέση Ανατολή

Ο υπουργός Αμυνας της συγκυβέρνησης Π. Καμμένος με τον ανώτατο στρατιωτικό διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, πτέραρχο Φίλιπ Μπρίντλοβ

Η ενεργοποίηση της στρατιωτικής ενίσχυσης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ σηματοδοτεί μια νέα ποσοτική και ποιοτική φάση στην εμπλοκή της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας στην επέμβαση στη Μέση Ανατολή. Η περιοχή ήδη έχει μετατραπεί σε μια τεράστια μπαρουταποθήκη, όπου συγκεντρώνουν οπλικά συστήματα και στρατό τα Αμερικανο-ευρωενωσιακά κράτη, ισχυρά κράτη της περιοχής όπως η Τουρκία, οι πετρελαιομοναρχίες του Περσικού Κόλπου, που όλοι μαζί φούντωσαν, χρηματοδότησαν και εξόπλισαν τους τζιχαντιστές (και τώρα υποτίθεται τους πολεμάνε), η Ρωσία, το Ιράν. Ολα αυτά τα κράτη, βεβαίως, πέρα από προσχήματα, υπερασπίζονται τα συμφέροντα των μονοπωλιακών τους ομίλων σε μια πλούσια ενεργειακά και με μεγάλη σημασία γεωστρατηγική περιοχή. Εκεί αποσκοπεί και η κίνηση του ΝΑΤΟ, του στρατιωτικού βραχίονα του κεφαλαίου.
Η τελευταία δήλωση του Γενς Στόλτενμπεργκ, γγ της λυκοσυμμαχίας στο αμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων «Ρόιτερς» στις 19 Δεκέμβρη επιβεβαίωσε ουσιαστικά την ειλημμένη απόφαση του ΝΑΤΟ πλήρους κάλυψης της Τουρκίας μετά την κατάρριψη από τουρκικό μαχητικό του ρωσικού βομβαρδιστικού στις 24 Νοέμβρη, που επιχειρούσε στη Συρία. Η κάλυψη αυτή φέρει και την υπογραφή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ενώ δικαιολογήθηκε ως υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της Τουρκίας, που εμφανίστηκε ως το «θύμα επίθεσης». Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης την εκθέτει πλήρως, αφού επωμίζεται βαριές ευθύνες γιατί συμμετέχει και συμβάλλει στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με κίνδυνο να σύρει τον ελληνικό λαό στην αιματοχυσία, που εξελίσσεται στη φαγωμάρα των μονοπωλίων για τη μοιρασιά των πρώτων υλών, των δρόμων μεταφοράς τους, των μεριδίων των αγορών. Επιπλέον, η τουρκική κυβέρνηση, δηλαδή ο πολιτικός διαχειριστής της εξουσίας της αστικής τάξης, που παραβιάζει καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο, που προχωράει σε προκλήσεις στα νησιά του Αιγαίου, ενθαρρύνεται στους σχεδιασμούς της, που είναι ωστόσο ενταγμένοι στο γενικότερο αμερικανοΝΑΤΟικό σχέδιο για τη συγκυριαρχία στο Αιγαίο.
Ταυτόχρονα, η επαναπροσέγγιση όπως φαίνεται της Τουρκίας με το Ισραήλ, αλλά και η ενίσχυση στρατιωτικής και οικονομικής συνεργασίας του άξονα Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ περιπλέκουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Παρά τα περί «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής» που προβάλλει η ελληνική κυβέρνηση ή τα περί «ενεργειακού κόμβου» που δήθεν θα φέρει οφέλη στη χώρα, κάθε άλλο παρά πρέπει να καθησυχάζουν τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Αντίθετα, πρέπει να είναι προετοιμασμένοι και σε επαγρύπνηση για να μη δεχτούν να γίνουν «κρέας» στα κανόνια των ιμπεριαλιστών για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών τους.

Τι προβλέπει η ΝΑΤΟική κάλυψη

Ο Στόλτενμπεργκ ανέφερε χαρακτηριστικά ότι έχει συμφωνηθεί «ένα πακέτο μέτρων διασφάλισης για την Τουρκία ενόψει της ασταθούς κατάστασης στην περιοχή», που υποτίθεται «θα μειώσει τον κίνδυνο επανάληψης ενός περιστατικού όμοιου με την κατάρριψη ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία στα σύνορα με τη Συρία». Η ενίσχυση, λοιπόν, περιλαμβάνει πολεμικά πλοία που προέρχονται από τη Γερμανία και τη Δανία, και ήδη πραγματοποιούν ασκήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, αεροσκάφη επιτήρησης AWACS από τη Βρετανία, για τη λεγόμενη «ενισχυμένη αεροπορική αστυνόμευση και αύξηση της ναυτικής παρουσίας, συμπεριλαμβανομένων των αεροσκαφών θαλάσσιας περιπολίας». Μάλιστα, δηλώνεται ότι θα εφαρμοστεί το λεγόμενο «μοντέλο της Βαλτικής», δηλαδή ο τρόπος αεροπορικής αστυνόμευσης του ΝΑΤΟ που ισχύει κοντά στην επικράτεια της Ρωσίας.
Ο επικεφαλής της λυκοσυμμαχίας επισήμανε ακόμα ότι η συμφωνία αυτή «θα μας δώσει μια καλύτερη επίγνωση της κατάστασης, περισσότερη διαφάνεια, περισσότερη προβλεψιμότητα και θα συμβάλει στη σταθεροποίηση της κατάστασης στην περιοχή και επίσης θα μειώσει τις εντάσεις». Επίσης, η ισπανική κυβέρνηση δήλωσε ότι έχει προχωρήσει σε συμφωνία με την Τουρκία για παραμονή των συστημάτων «patriot» με πυραύλους εδάφους - αέρος κατά μήκος των συνόρων της Τουρκίας, που έχουν τη δυνατότητα να καταστρέφουν πυραύλους που προέρχονται από το έδαφος της Συρίας, ένα αντίστοιχο σύστημα με τους πυραύλους εδάφους - αέρος «S-400», που εγκατάστησε η Ρωσία στο έδαφος και με πλοία στην Ανατολική Μεσόγειο μετά το περιστατικό της κατάρριψης, κίνηση που ουσιαστικά της δίνει τη δυνατότητα να «κλειδώνει» το συριακό εναέριο χώρο και να μην αφήνει να πλησιάσει πυραυλική απειλή ή αεροσκάφος σε απόσταση 400 χιλιομέτρων.
Πάντως, ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ εξέφρασε και παράπονα, απαιτώντας και άλλες χώρες να συμβάλουν στη ΝΑΤΟική εμπλοκή στην επέμβαση στη Μέση Ανατολή. Περιττό, βεβαίως, είναι να πούμε ότι η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει την ...παράδοση των διευκολύνσεων και της χρήσης των βάσεων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων στη χώρα για τις ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις.

Δ. Κ.

 

ΙΣΠΑΝΙΑ Εγκλωβισμός του λαού σε νέα, ανώδυνα για το σύστημα, κανάλια

ΙΣΠΑΝΙΑ

Εγκλωβισμός του λαού σε νέα, ανώδυνα για το σύστημα, κανάλια

Η ανεργία στην Ισπανία εξακολουθεί να είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα στο 21% (φωτ. από ουρά σε γραφείο εύρεσης εργασίας)

Το «έργο» της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος επαναλήφθηκε και στην Ισπανία με τις εκλογές της 20ής Δεκέμβρη. Και πάλι με αφορμή τα εκλογικά αποτελέσματα εμφανίστηκαν βαρύγδουπα πρωτοσέλιδα στο διεθνή αστικό Τύπο και στο νεόκοπο φιλοκυβερνητικό Τύπο στη χώρα μας της «δεύτερη φορά αριστεράς», που θέλει να πείσει τους εργαζόμενους ότι «η Ευρώπη αλλάζει». Τα ίδια δηλαδή που ακούγαμε και στην περίπτωση των ...ανανεωτών Ολάντ στη Γαλλία και Ρέντσι στην Ιταλία ή πρόσφατα με την «αριστερή» στροφή στην Πορτογαλία μέσα από την ανάδειξη στην κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών με τη στήριξη της «αριστεράς».
Στην πραγματικότητα, αυτό που καταγράφουν τα αποτελέσματα είναι ότι η αστική τάξη καταφέρνει να χειραγωγεί τα λαϊκά στρώματα και τη φθορά των παραδοσιακών κομμάτων του δικομματισμού, ειδικά μετά την πτώση της δικτατορίας του Φράνκο στην Ισπανία, του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος (Partido Popular - PP) και του σοσιαλδημοκρατικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ισπανίας (Partido Socialista Obrero Espanol - PSOE) να την εγκλωβίζει σε νέα «εναλλακτικά» διαχειριστικά σχήματα. Η λαϊκή οργή από μια πενταετία καπιταλιστικής κρίσης - με την ανεργία να βρίσκεται ακόμα στο 21%, τα λαϊκά-εργατικά δικαιώματα να έχουν τσακιστεί, εκατοντάδες χιλιάδες να έχουν χάσει τα σπίτια τους - «αφυδατώνεται» σε εξαγγελίες για «πάταξη των διεφθαρμένων πολιτικών» και τα ευχολόγια για «ξεπέρασμα των ανισοτήτων», φυσικά με άθικτα τα βάθρα της καπιταλιστικής οικονομίας, τα μονοπώλια στο τιμόνι της παραγωγής και τη χώρα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Τα αποτελέσματα σε αριθμούς

Θυμίζουμε ότι στις εκλογές, που ήταν για Βουλή και Γερουσία, το κυβερνών έως τώρα κόμμα ΡΡ ήρθε μεν πρώτο με 28,72% και 7.215.752 ψήφους, αλλά απώλεσε σε σχέση με το 2011 16% και πάνω από 3,6 εκατομμύρια ψήφους, και εξέλεξε 123 βουλευτές στους 350 (και 124 από τους 208 γερουσιαστές). Το PSOE πήρε 22,01% και 5.530.779 ψήφους, έχασε κι αυτό 6% και πάνω από 1,5 εκατομμύριο ψήφων και 90 βουλευτές (47 γερουσιαστές). Από το 73,4% που είχαν τα δύο κόμματα το 2011 ή το 83% το 2008 έφτασαν στο 50%.
Ακολουθούν οι δύο «εναλλακτικές» του συστήματος:
Στην τρίτη θέση είναι το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα «Podemos» («Ποδέμος», δηλαδή «Μπορούμε») που προέκυψε πριν από 1 χρόνο από το λεγόμενο κίνημα των αγανακτισμένων και των πλατειών (αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ) με 20,47%, 5.189.133 ψήφους και 69 έδρες (9 γερουσιαστές). Το «Ποδέμος» ωστόσο έκανε συνεργασίες με διάφορα εθνικιστικά τοπικά κόμματα και την Ενωμένη Αριστερά στη χώρα των Βάσκων, στην Καταλονία και αλλού σε όλη τη χώρα και αυτόνομα του ανήκουν το 12,67% και οι 42 έδρες.
Και στην τέταρτη θέση είναι το φιλελεύθερο κόμμα «Ciudadanos» («Πολίτες»), που προέρχεται από την Καταλονία, αλλά στηρίχτηκε από συγκεκριμένες μερίδες της αστικής τάξης (είναι το αδελφό κόμμα του Ποταμιού) και πήρε 13,93%, 3.500.056 ψήφους και 40 έδρες (1 γερουσιαστή).
Στη συνέχεια είναι διάφορα εθνικιστικά κόμματα, όπως η Ρεπουμπλικανική Αριστερά Καταλονίας με 9 έδρες, η Δημοκρατία και Ελευθερία Καταλονίας με 8 έδρες, οι Βάσκοι Εθνικιστές με 6 έδρες και το πρώην βασκικό Μπατασούνα με 2 έδρες, ένα εθνικιστικό κόμμα στα Κανάρια Νησιά με 1 έδρα, που συνολικά κατέκτησαν 29 έδρες.
Οσο για την Ενωμένη Αριστερά - Λαϊκή Ενότητα (συμμαχία άλλων σοσιαλδημοκρατικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων, όπου συμμετέχει και το μεταλλαγμένο ΚΚ Ισπανίας), πήρε 3,67% από 6,92% το 2011, 923.133 ψήφους και 2 έδρες.

Αρχισε το μακρύ παζάρι

Ηδη από τις αρχές της βδομάδας άρχισε το, όπως όλα δείχνουν, μακρύ παζάρι, για το αν θα μπορέσει να βρεθεί ο κατάλληλος συνδυασμός κυβέρνησης συνεργασίας που θα μπορεί να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας, ο βασιλιάς Φελίπε θα δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο πρώτο κόμμα ώστε να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Θα υπάρξει ένας πρώτος γύρος ψηφοφορίας στη Βουλή που δεν αναμένεται να τελεσφορήσει, θα ακολουθήσουν άλλοι γύροι για τη σχετική πλειοψηφία, όπου μπορεί να υπάρξουν αποχές για λόγους τακτικής, ώστε να βοηθηθεί ένας υποψήφιος. Αν οι διερευνητικές ή η ψηφοφορία στη Βουλή αποβούν άκαρπες, ο βασιλιάς θα πρέπει να προτείνει άλλον υποψήφιο για την πρωθυπουργία. Η νέα Βουλή θα πρέπει να ορκιστεί μέχρι τις 13 Γενάρη και θα ακολουθήσουν έως και δύο μήνες για να εκλέξουν την κυβέρνηση. Αν δεν το καταφέρουν, τότε ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός πρέπει να κηρύξει νέες εκλογές σε ένα εξάμηνο.
Πάντως, η αντιπαράθεση και αντιπαλότητα που εκδηλώνεται τώρα, από τις υπαρκτές διαφορές ανάμεσα στα κόμματα λόγω διαφορετικών καταγωγών και προτίμησης διαφορετικού μείγματος αστικής διαχείρισης, δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι στα βασικά στρατηγικά ζητήματα υπάρχει σύμπλευση. Οι συναντήσεις που έγιναν και οι πρώτες δηλώσεις, παρά τους οξείς τόνους και τα περί «δεξιάς που πρέπει να φύγει», δείχνουν ότι μπορούν να βρεθούν συγκλίσεις για «τη σταθερότητα της χώρας».
Ο πρώην πρωθυπουργός - και νυν υπηρεσιακός - Μαριάνο Ραχόι, ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος, συναντήθηκε την Τετάρτη με τον «σοσιαλιστή» Πέδρο Σάντσες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σάντσες παρότι ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να στηρίξει νέα κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος, σημείωσε ότι του αναγνωρίζει το δικαίωμα ως πρώτο κόμμα να πάρει αυτό την πρώτη εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης. Πρόσθεσε δε ότι μετά την ολοκλήρωση της πρώτης εντολής, θα είναι μια «νέα μέρα» και ότι θα επιδιώξει μια «κυβέρνηση της αλλαγής», ενώ προσφέρθηκε να ρίξει «γέφυρες συνεργασίας».
Αποκαλυπτική για το ρόλο που παίζει στη σταθερότητα του αστικού συστήματος το «Ποδέμος» είναι και η παρέμβαση του ηγέτη του, Π. Ιγκλέσιας, στη στήλη που έχει στην ισπανική έκδοση της εφημερίδας «The Huffington Post», ο οποίος έκανε την πρόταση αν «δεν αφήσουν τον Πέδρο Σάντσες να γίνει πρωθυπουργός» να αναλάβει, υποτίθεται, «να βγάλει τη χώρα από τη διαφθορά και την ανισότητα μια προσωπικότητα κύρους».
Επίσης, ο πρόεδρος των «Πολιτών», Α. Ριβέρα, για να δοθεί διέξοδος πρότεινε συμφωνία του Λαϊκού Κόμματος με τους Σοσιαλιστές και το κόμμα του ώστε να εξασφαλιστούν μια κυβέρνηση, ένα νομοθετικό σώμα και ένα Κοινοβούλιο, «που θα εγγυηθούν την ενότητα και την πολιτική αναγέννηση της χώρας» (διάβαζε την καπιταλιστική ανάκαμψη).
Αυτό το «νέο σκηνικό» στην Ισπανία αναζωπυρώνει στην ΕΕ υπαρκτές αντιπαραθέσεις ειδικά από αστικές τάξεις που είναι ριγμένες στον ανταγωνισμό και έχουν σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος από την καπιταλιστική κρίση. Ετσι, ο Ιταλός πρωθυπουργός, Ματέο Ρέντσι, σε συνέντευξη στους βρετανικούς «Financial Times», σημείωσε με νόημα: «Δεν ξέρω τι θα απογίνει ο φίλος μου ο Μαριάνο αλλά ξέρω ότι αυτοί που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή όντας πιστοί σύμμαχοι της αυστηρότητας χωρίς ανάπτυξη, έχουν χάσει τις δουλειές τους. Αυτό συνέβη στη Βαρσοβία - παρόλο που οι συνθήκες εκεί ήταν ιδιαίτερες - αυτό συνέβη στην Αθήνα, αυτό συνέβη στη Λισαβόνα και τώρα να δούμε τι θα συμβεί στη Μαδρίτη». Επίσης, πρόσφατα είχε επικρίνει τη γερμανική κυβέρνηση για τις μπίζνες της με τη Ρωσία με την κατασκευή του «Nord Stream 2» (νέος βόρειος αγωγός φυσικού αερίου), όταν αυτή πρωτοστάτησε στο μπλοκάρισμα του «South Stream» (νότιου αγωγού) που σαφώς ευνοούσε τα ιταλικά μονοπώλια.. Ετσι, είπε ότι «η Ευρώπη πρέπει να εξυπηρετεί και τις 28 χώρες και όχι μόνο μία...».
Βεβαίως, οι επικρίσεις του Ρέντσι, του Ολάντ ή του Τσίπρα, ή του Κόστα στην Πορτογαλία ή του λεγόμενου «μετώπου των χωρών του Νότου», που εμφανίζεται να ζητάει μια ορισμένη χαλάρωση των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας, δεν έχουν ως κριτήριο τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, δε γίνονται για την ανάκτηση δικαιωμάτων, για την ελάφρυνση των λαών από τα κρατικά χρέη. Αφορούν στη στήριξη των καπιταλιστικών επενδύσεων, στην παροχή ρευστότητας στο κεφάλαιο, στο πέρασμα των αναδιαρθρώσεων με συναίνεση και ταξική συνεργασία. Οι λαοί επομένως δεν έχουν να προσμένουν τίποτα από τέτοιες αλλαγές. Αυτό που πρέπει να κάνουν για να υπάρξει διέξοδος υπέρ των συμφερόντων τους είναι να συγκρουστούν με το κεφάλαιο και την εξουσία του, την ΕΕ, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους σε όλες τις εκδοχές, ώστε να πάρουν τα κλειδιά της οικονομίας στα δικά τους χέρια.

Δ. Κ.

Απόκοσμα ζώα στη μεγαλύτερη τακτική μετακίνηση βιομάζας στη Γη

Απόκοσμα ζώα στη μεγαλύτερη τακτική μετακίνηση βιομάζας στη Γη

Τα οστρακόδερμα Φρόνημα (Phronima) δεν ξεπερνούν σε μήκος τα 5 εκατοστά. Τρέφονται με τις ζελατινώδεις σάλπες και χρησιμοποιούν το κουφάρι τους ως καταφύγιο. Οταν αναπαράγονται, τα μωρά τους τρώνε ό,τι έχει απομείνει από τον ξενιστή. Είναι από τα λίγα οστρακόδερμα που φροντίζουν τα μικρά τους. Εχουν 4 μάτια, 2 από τα οποία βλέπουν προς τα πάνω για να εντοπίζουν κινδύνους προερχόμενους από την επιφάνεια. Η ομοιότητα με το «Alien» του θρίλερ επιστημονικής φαντασίας δεν είναι συμπτωματική...

Το πλαγκτόν αποτελεί τη βάση ολόκληρης της διατροφικής αλυσίδας στη θάλασσα. Οι οργανισμοί που το απαρτίζουν κατατάσσονται σε τρεις κατηγορίες: Το μικροσκοπικό φυτοπλαγκτόν, που παράγει σχεδόν το μισό από το οξυγόνο που παράγεται στον πλανήτη μέσω φωτοσύνθεσης, το βακτηριοπλαγκτόν και το μυκητοπλαγκτόν, που αποσυνθέτουν νεκρά οργανικά υλικά, ανακυκλώνοντας τις χημικές τους ουσίες και το ζωοπλαγκτόν, τα μικροσκοπικά ζώα, που τρέφονται με φυτοπλαγκτόν. Με πλαγκτόν τρέφονται μικρά και μεγάλα ψάρια, μέχρι και μερικά από τα μεγαλύτερα θαλάσσια θηλαστικά: Οι φάλαινες. Και τα ψάρια που δεν τρέφονται με πλαγκτόν, τρώνε μικρότερα ψάρια που συνήθως έχουν τραφεί με πλαγκτόν.
Κάθε βράδυ και κάθε πρωί μια τεραστίων διαστάσεων μετακίνηση ζωντανών όντων συμβαίνει στις θάλασσες, η οποία όμως παραμένει αθέατη και μάλλον άγνωστη για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Το ζωοπλαγκτόν, που κατά τη διάρκεια της ημέρας βρίσκεται σε αρκετά μεγάλα βάθη, ανεβαίνει το βράδυ στην επιφάνεια για να τραφεί υπό την κάλυψη του σκοταδιού. Πρόκειται για την ημερήσια κάθετη μετανάστευση, έναν κύκλο που συμβαίνει σε παγκόσμια κλίμακα. Εκεί όπου υπάρχει μεγάλη πυκνότητα ζωοπλαγκτόν, τα σόναρ των πλοίων συχνά καταγράφουν ένα δεύτερο ψευδοβυθό, πολύ πιο πάνω από τον κανονικό, καθώς τα κύματα του σόναρ ανακλώνται πάνω στο στρώμα που σχηματίζουν τα μικροσκοπικά ζώα.
Εκτός από το διατροφικό του ρόλο, το πλαγκτόν παίζει σημαντικό ρόλο και στον κύκλο του άνθρακα, καθώς το φυτοπλαγκτόν απορροφά διοξείδιο του άνθρακα διαλυμένο στο νερό, το μετατρέπει σε οργανικά και ανόργανα υλικά (π.χ. κέλυφος από ανθρακικό ασβέστιο), τα οποία με το θάνατο του οργανισμού καταβυθίζονται (παρασύροντας και τον ενσωματωμένο άνθρακα). Ενα άλλο μέρος του άνθρακα καταλήγει στο βυθό μέσω της καταβύθισης των απεκκρίσεων του πλαγκτόν, είτε με τις απεκκρίσεις ή το θάνατο ανώτερων θαλάσσιων οργανισμών, που τράφηκαν απευθείας ή έμμεσα με φυτοπλαγκτόν.

Ενα από τα νέα βιολογικά είδη που ανακαλύφθηκαν φέτος είναι αυτή η μέδουσα του γένους Eutiara, της οικογένειας Pandeidae. Ο κώδωνας της μέδουσας έχει διάμετρο μικρότερη από 2,5 εκατοστά, αλλά τα πλοκάμια της μπορεί να φτάσουν το ένα μέτρο. Πιθανότατα φέρουν δηλητήριο, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ασπόνδυλα που έχουν πλοκάμια

Το ενδιαφέρον πολλών ερευνητών επικεντρώνεται στο ζωοπλαγκτόν, που έχει μεγάλη ποικιλία ειδών, είναι πιο εύκολα παρατηρήσιμο (επειδή έχει μεγαλύτερο μέγεθος) και επιπλέον πολλά άγνωστα είδη του συνεχίζουν να ανακαλύπτονται κάθε χρόνο. Τα είδη ζωοπλαγκτόν που απεικονίζονται σε αυτήν τη σελίδα φωτογραφήθηκαν στα ανοιχτά της Ταϊτής κατά τη διάρκεια νυχτερινών καταδύσεων σε βάθος 30 έως 55 μέτρων, όταν οι μικροσκοπικοί οργανισμοί είχαν ήδη αναδυθεί από μεγαλύτερα βάθη. Η παρατήρησή τους στο φυσικό τους περιβάλλον επιτρέπει στους ερευνητές να δουν ακέραια αυτά τα λεπτεπίλεπτα όντα. Συχνά, όταν συλληφθούν και μεταφερθούν στο εργαστήριο για μελέτη, αλλοιώνονται σημαντικά.

Αυτή η προνύμφη ανεμώνας της θάλασσας έχει μέγεθος 6 χιλιοστών. Θα πλανηθεί μέσα στον ωκεανό ωσότου μεγαλώσει αρκετά, για να προσκολληθεί με επιτυχία πάνω στο κατάλληλο υπόστρωμα, αν βέβαια αποφύγει τους πάμπολλους θηρευτές της. Τα πλοκάμια της καλύπτονται από δηλητηριώδη τριχίδια με μικροσκοπικούς γάντζους. Τρέφεται με ακόμη μικρότερο απ' αυτήν πλαγκτόν

Αυτό το νεαρό οδοντωτό ταινιόψαρο έχει μήκος μικρότερο από 5 εκατοστά και δεν θα ξεπεράσει τα 10 ως ενήλικο. Συγγενεύει με το μακρύτερο ψάρι του κόσμου, το Regalecus glesne, που μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 17 μέτρα. Ελάχιστοι ψαράδες και επιστήμονες το έχουν δει ζωντανό

Αυτή η μέδουσα που μοιάζει με διαστημόπλοιο δεν είναι μεγαλύτερη από 2,5 εκατοστά. Ονομάζεται Nausithoe punctata, που σημαίνει «γρήγορο πλοίο» και πήρε το όνομά της από τη νύμφη Ναυσιθόη. Το διαφανές της σώμα αποκαλύπτει τα μπλε γαστρικά νημάτια και τα πορτοκαλί αναπαραγωγικά όργανα. Οι μικρές τελείες ανάμεσα στα πλοκάμια είναι εξαιρετικά ευαίσθητες στο φως και στην αλλαγή προσανατολισμού

Αυτό το όχι μεγαλύτερο από 2 εκατοστά ψάρι, είναι ένα μικροσκοπικό χέλι. Λίγα είναι γνωστά για τη βιολογία του. Ελάχιστα δείγματα έχουν συλλεχθεί έως τώρα από την περιοχή του Ινδικού και του Ειρηνικού ωκεανού

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Discover»

«Αντίο» στη χρονιά... με ποδαρικό στα δύσκολα για τους «αιώνιους»

«Αντίο» στη χρονιά... με ποδαρικό στα δύσκολα για τους «αιώνιους»

Σε μια επανάληψη του περσινού τελικού, φέτος Ολυμπιακός και Ρεάλ Μαδρίτης θα τα ...πουν στο ΤΟΠ-16

Eurokinissi

Eχοντας διανύσει διαφορετική διαδρομή στις υποχρεώσεις τους για την α' φάση της διοργάνωσης, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ετοιμάζονται πλέον απ' την ερχόμενη βδομάδα να κλείσουν τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις για το 2015 κάνοντας πρεμιέρα στο παραδοσιακά πλέον καθοριστικό μονοπάτι της Ευρωλίγκας, όπως θεωρείται η φάση του ΤΟΠ-16.
Αν και λίγο έλειψε οι δυο «αιώνιοι» του ελληνικού μπάσκετ να βρεθούν μετά από δύο χρόνια ξανά μαζί σε αυτή τη φάση, εντούτοις κάτι τέτοιο αποφεύχθηκε μετά την τρίτη θέση του Παναθηναϊκού και πλέον θα βρίσκονται ο καθένας στον όμιλό του. Μάλιστα, έτσι όπως διαμορφώθηκε το σκηνικό απ' τα όσα συνέβησαν στην α' φάση, το σίγουρο είναι πως κάποιος δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα εάν ο Ολυμπιακός με την άνετη πρωτιά στον όμιλό του (8 νίκες, 2 ήττες) ήταν ο ευνοημένος ή ο Παναθηναϊκός με την αγχωτική πρόκριση και την 3η θέση στο δικό του όμιλο.
Σημειώνεται ότι οι δύο νέοι όμιλοι που σχηματίστηκαν αποτελούνται από 8 ομάδες και στην επόμενη φάση στα προημιτελικά προκρίνονται οι 4 πρώτοι κάθε ομίλου, οι οποίοι διασταυρώνονται χιαστί (1-4, 2-3). Ο πρώτος και δεύτερος του κάθε ομίλου έχουν το πλεονέκτημα έδρας στην επόμενη φάση όπου η πρόκριση στο φάιναλ φορ θα κριθεί στις 3 νίκες.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Υστερα ήρθαν τα δύσκολα...

Τη Λοκομοτίβ Κουμπάν, που τον νίκησε δύο φορές στην α' φάση, θα ξαναβρεί στο δρόμο του ο Παναθηναϊκός

Eurokinissi

Μπορεί ο Ολυμπιακός να ήταν... τρένο στη διάρκεια της α' φάσης, ωστόσο η πρωτιά στον όμιλό του μάλλον δεν είναι και από τις περιπτώσεις που μπορεί να θεωρηθεί κλειδί για μια πιο εύκολη συνέχεια. Οι «ερυθρόλευκοι» θα μετάσχουν στον 5ο Ομιλο - οι όμιλοι συνεχίζουν με την ίδια αρίθμηση μετά την α' φάση - έχοντας να αντιμετωπίσουν μια πλειάδα ισχυρών αντιπάλων. Σε αυτές συγκαταλέγονται οι τρεις ισπανικές Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα και Λαμποράλ Κούτσα, οι δύο ρωσικές ΤΣΣΚΑ Μόσχας και Κίμκι, ενώ η γερμανική Μπάμπεργκ και η Ζαλγκίρις Κάουνας μπορεί να μοιάζουν οι αδύναμοι κρίκοι, ωστόσο μόνο τέτοιοι δεν είναι. Μάλιστα, ενδεικτικό της δυσκολίας που έχει ο όμιλος είναι το ότι σε αυτόν θα βρεθούν οι τρεις ομάδες του περσινού φάιναλ φορ (Ολυμπιακός, Ρεάλ Μαδρίτης, ΤΣΣΚΑ Μόσχας). Φυσικά, όπως και να 'χει, πρώτος στόχος του Ολυμπιακού είναι αυτός της πρόκρισης στην οκτάδα και εάν είναι εφικτό η κατάληψη μιας εκ των δύο πρώτων θέσεων του ομίλου που δίνει το πλεονέκτημα έδρας στα προημιτελικά.

Τρεις οι ...αρκετά επικίνδυνοι

Στην αποστολή τους για την πρόκριση οι «ερυθρόλευκοι» σε θεωρητικό επίπεδο δείχνουν να έχουν ως άμεσους αντιπάλους την... παρέα των δύο ισπανικών ομάδων Ρεάλ, Μπαρτσελόνα και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Και οι τρεις παρουσίασαν διαφορετική εικόνα στην α' φάση.
Η Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί να μπήκε φέτος στη διοργάνωση ως πρωταθλήτρια Ευρώπης, ωστόσο κατά τη διάρκεια της α' φάσης μόνο ανάλογο ...αέρα δεν είχε αφού κινδύνεψε μέχρι και με αποκλεισμό σώζοντας την παρτίδα στο τέλος με ένα σερί 3 νικών σε 3 αγώνες. Δεν έχει διαφορές με το περσινό σύνολο (Κάρολ, Σέρχι, Γιούλ, Ρούντι είναι οι βασικοί πυλώνες) και ενόψει ΤΟΠ-16 αναμένεται να ανεβάσει ρυθμούς.
Η Μπαρτσελόνα μπορεί να ξεκίνησε με ήττα στην Καρσίγιακα τις υποχρεώσεις, ωστόσο στη συνέχεια βρήκε σταθερό ρυθμό και διεκδίκησε μέχρι τέλους την πρωτιά στον όμιλο στηριζόμενη στο γνωστό δίδυμο Ναβάρο (κινητήριος μοχλός), Τόμιτς (δύναμη κάτω απ' τα καλάθια) αλλά και τον Στράτο Περπέρογλου να προσθέτει ποιότητα και εμπειρία.
Για μια ακόμη χρονιά η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, του Δημήτρη Ιτούδη, με το «καλημέρα» επιβεβαίωσε το ρόλο του φαβορί και της φετινής διοργάνωσης παίρνοντας άνετα την πρωτιά στον όμιλό της (9 νίκες, 1 ήττα) ενώ για τη συνέχεια ο πήχης τοποθετείται ακόμα πιο ψηλά. Το δίδυμο Ντε Κολό - Τεόντοσιτς αποτελεί τη «δύναμη κρούσης».
Από τη δεύτερη ομάδα των αντιπάλων του Ολυμπιακού ξεχωρίζει αναμφίβολα η ρωσική Κίμκι, που μεταφέρει στο ΤΟΠ-16 ως ψυχολογική προίκα τις δύο νίκες επί της Ρεάλ Μαδρίτης εντός και εκτός. Από κει και πέρα η Μπάμπεργκ, του πρώην ομοσπονδιακού τεχνικού της Εθνικής ανδρών Αντρέα Τρινκέρι και του Νίκου Ζήση, δείχνει ικανή να προκαλέσει ζημιές στα φαβορί, ενώ το ίδιο ισχύει και για τις Λαμποράλ και Ζαλγκίρις.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Πρώτα αγχώθηκε... μετά χάρηκε αλλά προβληματίζει

Μπορεί να αγχώθηκε ακόμα και για την πρόκριση, ωστόσο το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός κατάφερε όχι μόνο να προκριθεί επιταχύνοντας στο τέλος (4 στα 4) αλλά και να πάρει την τρίτη θέση, του... βγήκε και σε καλό. Αρχικά οι «πράσινοι» απέφυγαν τα πλέον δύσκολα που θα περιλάμβαναν στο δρόμο τους και τον Ολυμπιακό, ενώ μετέπειτα είδαν τον 6ο Ομιλο να διαμορφώνεται στα μέτρα τους. Ωστόσο, εκείνο που απομένει πλέον στον Παναθηναϊκό είναι να ανεβάσει τον πήχη της απόδοσης αφού παρά την επίτευξη του στόχου στο τέλος ή τη νίκη επί της Μπαρτσελόνα που άνοιξε και το δρόμο για την 3η θέση, οι εμφανίσεις και τα λάθη των παικτών έκαναν έξαλλο τον Τζόρτζεβιτς. Στη νέα αποστολή η ελληνική ομάδα θα βρει στο δρόμο της τρεις τουρκικές ομάδες, Φενερμπαχτσέ, Εφές, Νταρουσάφακα, τη ρωσική Λοκομοτίβ Κουμπάν, μια ισπανική τη Μάλαγα, καθώς και τον Ερυθρό Αστέρα και την κροατική Τσεντεβίτα. Στόχος για τους «πράσινους» η πρόκριση με το όσο το δυνατό καλύτερο πλασάρισμα.

Το «τρένο» της Λοκομοτίβ και η ενισχυμένη Φενέρ

Απ' τους βασικούς αντιπάλους του Παναθηναϊκού για το στόχο της πρόκρισης θεωρούνται σε πρώτη φάση η Λοκομοτίβ Κουμπάν και οι τρεις ομάδες της Τουρκίας. Η πρώτη υπό τις οδηγίες του Γιώργου Μπαρτζώκα κατάφερε να δείξει... τα δόντια της στην α' φάση παρουσιάζοντας ένα εξαιρετικό σύνολο και έχοντας απολογισμό 8 νίκες, 2 ήττες, ενώ επικράτησε και δύο φορές του Παναθηναϊκού (εντός, εκτός) που ήταν στον ίδιο όμιλο. Την ίδια στιγμή η Φενέρμπαχτσε του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, μετά την περσινή παρουσία στο φάιναλ φορ, φέτος στοχεύει όχι μόνο σε κάτι ανάλογο αλλά και ακόμα καλύτερο (παρουσία στον τελικό) εμφανιζόμενη πιο ενισχυμένη από κάθε άλλη φορά, με την παρουσία και του Γιώργου Σλούκα. Δεν έπεισε με την εικόνα της στον α' γύρο η Εφές του Ντούσαν Ιβκοβιτς, δείχνοντας αρκετά προβλήματα στο παιχνίδι, ωστόσο το γεγονός ότι κατάφερε ακόμα και έτσι να προκριθεί στο ΤΟΠ-16 αλλάζει από μόνο του τα πράγματα. Οσο για την Νταρουσάφακα, αν και πρωτάρα στη διοργάνωση, έδειξε με το «καλημέρα» το τι είναι ικανή να κάνει αφήνοντας εκτός ...νυμφώνος τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Ενόψει μάλιστα της β' φάσης ενισχύθηκε και με τον πρώην παίκτη της ΑΕΚ Σκότι Ουίλμπεκιν, ο οποίος προσφέρει ακόμη περισσότερες λύσεις στην ομάδα του Οκτάι Μαχμούτι.

Μπ. Τσ.

Της υποκρισίας το ανάγνωσμα

Της υποκρισίας το ανάγνωσμα

Εσπευσε ο ΣΥΡΙΖΑ, με ανακοίνωσή του, να χαιρετίσει την «ομόφωνη έγκριση από τη Βουλή του ψηφίσματος για την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους», αναφέροντας ότι «συνιστά και αναγνώριση του μακρόχρονου αγώνα του λαού της Παλαιστίνης για ανεξαρτησία, για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Παλαιστινιακού, στο πλαίσιο της σχετικής απόφασης του ΟΗΕ το 1967, σχετικά με την οριοθέτηση των συνόρων του». Μάλιστα, υποστηρίζει ότι «η αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους θα αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα για τη διαδικασία ειρήνευσης, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής».
Τι δεν λέει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ στην ανακοίνωσή του: Οτι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει αναγάγει το ισραηλινό κράτος σε προνομιακό της συνομιλητή και συνεταίρο στην περιοχή, βαθαίνοντας την στρατιωτική, οικονομική και πολιτική συνεργασία μαζί του. Μάλιστα, στην πρόσφατη επίσκεψη του Τσίπρα στο Ισραήλ ορίστηκε διακυβερνητική συνάντηση ανάμεσα στα δύο κράτη για το Γενάρη του 2016 για τη συνεργασία σε μια σειρά από τομείς επιχειρηματικών συμφερόντων, ιδιαίτερα στα ζητήματα της Ενέργειας.
Την επιλογή στενής συνεργασίας με το Ισραήλ επιβάλλουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας και η πάγια επιδίωξή της να αναβαθμίσει τη θέση της στην περιοχή και απ' αυτήν την αναβαθμισμένη θέση - μέσα κι απ' τις κολιγιές της με άλλες αστικές τάξεις - να διεκδικήσει μερίδιο του ενεργειακού πλούτου, των δρόμων μεταφοράς του κ.λπ. Μια συνεργασία που, βεβαίως, αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο πλαίσιο του ανταγωνισμού της ελληνικής με την τουρκική αστική τάξη.
Σημειώνουμε ότι, εκτός από την οικονομική συνεργασία, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει πρωτοστατήσει στην εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ. Μάλιστα, την ίδια στιγμή που ο Τσίπρας συναντούσε τον Αμπάς στα Κατεχόμενα τον περασμένο Νοέμβρη, κλιμάκιο του ισραηλινού στρατού βρισκόταν στην Αθήνα σε επίσκεψη στο ΓΕΕΘΑ για τον καλύτερο συντονισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, άλλωστε, την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2015 ο ελληνικός στρατός συμμετείχε σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ.
Τι άλλο προσπερνά ο ΣΥΡΙΖΑ; Την κυνική απάντηση του Αλ. Τσίπρα, και μάλιστα ενώπιον του Μ. Αμπάς, σε ερώτηση για το αν και πότε η κυβέρνηση θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης. «Οταν ο χρόνος κριθεί κατάλληλος, η Ελλάδα θα προχωρήσει στα απαραίτητα βήματα. Ως τότε, εμείς θα κρίνουμε πώς η Ελλάδα θα παίξει εποικοδομητικό ρόλο στη διαδικασία επίλυσης του Παλαιστινιακού ζητήματος», ανέφερε.
Στην ίδια συνέντευξη, για πολλοστή φορά, εξίσωσε θύματα και θύτες, λέγοντας: «...όπως μας ανησυχεί ιδιαίτερα και η κλιμάκωση της καταπίεσης, της έντασης και της βίας, στην Παλαιστίνη και στο Ισραήλ, δυστυχώς με θύματα αμάχους».
Βεβαίως, η τακτική τού «και στο ληστή ψωμί και στο χωροφύλακα χαμπέρι» ήταν ανέκαθεν προσφιλής στον ΣΥΡΙΖΑ, πόσο μάλλον τώρα που τη χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.