Για τη θεωρία του «καζινοκαπιταλισμού»

Για τη θεωρία του «καζινοκαπιταλισμού»

Οι τράπεζες στον καπιταλισμό είναι βασικό εργαλείο για την ενίσχυση της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διακλαδική εξίσωση του ποσοστού κέρδους, που είναι βασικός νόμος για την κίνηση της καπιταλιστικής παραγωγής, μειώνουν τα έξοδα κυκλοφορίας, αποτελούν την κύρια βάση για μετατροπή των επιχειρήσεων σε μετοχικές εταιρείες.

Με λίγα λόγια, είναι ένα από τα πολύ σημαντικά εργαλεία για τη λειτουργία του καπιταλισμού, του οικονομικού και κοινωνικού συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στην εκμετάλλευση των εργαζομένων από το κεφάλαιο. Αντικείμενο εκμετάλλευσης γίνονται και οι τραπεζοϋπάλληλοι από τους ιδιοκτήτες και τους μετόχους των τραπεζικών ομίλων και των άλλων οργανισμών του χρηματοπιστωτικού.
Αποσιωπώντας αυτόν το ρόλο των τραπεζών στον καπιταλισμό, οι απολογητές του προσπαθούν να αποδώσουν την κρίση στο στρεβλό τάχα τρόπο λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και μιλούν αποπροσανατολιστικά για «καζινοκαπιταλισμό». Τέτοια δύναμη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επιπλέον καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι ένα τραπεζικό σύστημα μέσα στον καπιταλισμό, είναι δυνατόν να λειτουργεί προς όφελος των εργαζομένων και ταυτόχρονα να υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Στις 9 Γενάρη 2015, στην ιστοσελίδα «Iskra» (εκφράζει δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ), ο Αντώνης Καββαδίας, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΟΤΟΕ, μέλος της ΝΕ Χρηματοπιστωτικού του ΣΥΡΙΖΑ και εργαζόμενος στη «Eurobank», και η Νάγια Νικολάου, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, μέλος ΔΣ του ΣΕΝΤΤ και εργαζόμενη στη «Eurobank», σημείωναν σε άρθρο τους:
«...απέναντι σε ένα τραπεζικό σύστημα που συνεχίζει να διοικείται χωρίς λογοδοσία από τους ίδιους τραπεζίτες που προκάλεσαν την οικονομική κρίση, οι τραπεζοϋπάλληλοι μπορούν και πρέπει να απαιτήσουν ένα δημοκρατικό τραπεζικό σύστημα υπό δημόσιο έλεγχο, που θα εξυπηρετεί τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και θα συμβάλλει καθοριστικά στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Ενα τραπεζικό σύστημα που θα κατευθύνει την πίστη στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την κοινωνική και οικολογική ανάπτυξη με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και την ενίσχυση της λαϊκής αποταμίευσης. Θα ανακουφίσει τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και θα ανασυντάξει τις διαλυμένες μικρομεσαίες επιχειρήσεις».

Αντί άλλου σχολίου, ας δούμε τι έγραφε η ΚΟΜΕΠ σε άρθρο «Για τις τελευταίες εξελίξεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα» (2013, τ. 5): «Οι τράπεζες, γενικότερα το χρηματοπιστωτικό σύστημα, βρέθηκαν, με τη γνωστή θεωρία του "καζινοκαπιταλισμού", ειδικά στις αρχές της κρίσης, στο επίκεντρο μιας συζήτησης που αναγόρευε τις τράπεζες σε αιτία της κρίσης, της ύφεσης της βιομηχανίας.

Η θεωρία αυτή έχει διάφορες "παραφυάδες" και διαφορετικές ονομασίες (π.χ. κρίση της χρηματιστικοποίησης, αγγλιστί "financialization" κ.λπ.) που ωστόσο διαθέτουν έναν κοινό λογικό πυρήνα. Υποστηρίζουν ότι αιτία της κρίσης είναι ένα "εκτός ελέγχου", υπερμεγεθυμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, το τεράστιου ύψους πλασματικό κεφάλαιο που αυτονομήθηκε από την πραγματική παραγωγή, την οδήγησε σε "ασφυξία" λόγω της έντονης απομύζησής της, μέσω του ελλιπούς ελέγχου και της απορρύθμισης που αυτό επέφερε.
Ο πραγματικός στόχος αυτής της θεώρησης δεν είναι άλλος από το να συσκοτίσει την πραγματική αιτία των καπιταλιστικών κρίσεων, την όξυνση της βασικής αντίθεσης του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, σε τελευταία ανάλυση, του ίδιου του καπιταλισμού. Η θεωρία αυτή υπόσχεται τη δυνατότητα μιας εναλλακτικής διαχείρισης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, όπου ο μεγαλύτερος έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η προτεραιότητα στην πραγματική, παραγωγική οικονομία θα θεραπεύσει από την εμφάνιση των κρίσεων και από τα δεινά που οι κρίσεις φέρνουν στους εργαζομένους.
Πρόκειται για μια θεωρία, πλευρές της οποίας αξιοποιούν και οι δύο βασικοί πόλοι της αστικής διαχείρισης, η επεκτατική και η περιοριστική πολιτική, αλλά αντικειμενικά έχει στοιχεία που προσιδιάζουν περισσότερο στον επεκτατικό, σοσιαλδημοκρατικό πόλο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίες οι συνεχείς αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ στην ανάγκη "παραγωγικής ανασυγκρότησης" της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας.
Συμπέρασμα της θεώρησης αυτής είναι ότι δεν ευθύνεται ο καπιταλισμός και οι νομοτέλειές του για τις κρίσεις, την εξαθλίωση, τους πολέμους, αλλά ο "καζινοκαπιταλισμός", η νεοφιλελεύθερη "ασύδοτη" διαχείριση. Αντικειμενικά πρόκειται για θεώρηση που αθωώνει και που τελικά σκοπεύει στη διαιώνιση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής».

ΟΥΚΡΑΝΙΑ Το αιματοκύλισμα συνεχίζεται

ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Το αιματοκύλισμα συνεχίζεται

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις παζαρεύουν στο πλαίσιο της μοιρασιάς της λείας, δηλαδή του πλούτου των λαών

Η τραγική πραγματικότητα της Ουκρανίας, από το τελευταίο μακελειό στο Ντονέτσκ

Η σύγκρουση στην Ουκρανία, που είναι ενδοαστική (με την έννοια ότι συγκρούστηκαν μερίδες της αστικής τάξης που είχαν διαφορετικές προτεραιότητες για συμμαχίες με ιμπεριαλιστικά κέντρα, ΕΕ, απο τη μία, και Ρωσία, από την άλλη) και ενδοϊμπεριαλιστική (ανάμεσα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ και την καπιταλιστική Ρωσία), ματώνει συνεχώς τον ουκρανικό λαό. Ο λαός αυτός, που μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την ανατροπή του σοσιαλισμού είδε τη δραστική υποβάθμιση της ζωής του από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, σήμερα βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης, που είναι ξένη προς τα πραγματικά του συμφέροντα, και στο βάθος της έχει τη γεωστρατηγική θέση της χώρας, το φυσικό της πλούτο.
Και αυτήν τη βδομάδα, για άλλη μια φορά, το αίμα κύλησε στην Ανατολική Ουκρανία, στο Ντονμπάς (τις αυτονομαζόμενες Λαϊκές Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ). Συγκεκριμένα, τη Δευτέρα το μεσημέρι χτυπήθηκε ένα νοσοκομείο στο κέντρο του Ντονέτσκ, στη συνοικία Καλίνινσκι, και το παρακείμενο πανεπιστήμιο, όπου έξι άνθρωποι, ένας γιατρός και πέντε ασθενείς σκοτώθηκαν, ενώ μόλις που πρόλαβαν να βγουν από αίθουσα που χτυπήθηκε οι φοιτητές που έκαναν την πρακτική τους στο νοσοκομείο. Το πανεπιστήμιο, δε, υπέστη μόνο υλικές ζημιές. Την Πέμπτη το πρωί, επίσης, από πυρά πυροβολικού, που αποδίδονται από αυτόπτες μάρτυρες στον ουκρανικό στρατό, χτυπήθηκε σε συνοικία του Ντονέτσκ στάση τρόλεϊ, όπου βρήκαν το θάνατο 13 άνθρωποι και τραυματίστηκαν ακόμα περισσότεροι. Στη γνωστή τακτική της, η αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου επέρριψε τις ευθύνες στους πολιτοφύλακες. Χαρακτηριστική, πάντως, είναι η άμεση αντίδραση της ρωσικής κυβέρνησης για αυτό το νέο μακελειό. Ο Σεργκέι Λαβρόφ, υπουργός Εξωτερικών, χαρακτήρισε το περιστατικό αυτό «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και κατάφωρη προβοκάτσια, που έχει στόχο να υπονομεύσει τις προσπάθειες για την εξεύρεση μιας ειρηνικής λύσης στην ουκρανική κρίση». Πάντως, ο τελευταίος απολογισμός στο διάστημα των τελευταίων 9 μηνών, από τη στιγμή της έναρξης της ονομαζόμενης αντιτρομοκρατικής επιχείρησης κατά των πολιτοφυλακών που αντιτάχτηκαν στην αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου, έχει ξεπεράσει τους 5.000 νεκρούς (στρατιώτες, πολιτοφύλακες και αμάχους) και τους 10.000 τραυματίες.

Νέο παζάρι από τους ιμπεριαλιστές

Το τελευταίο περιστατικό με άμαχους νεκρούς συμβαίνει λίγες ώρες μετά τη νέα συνάντηση των ΥΠΕΞ Ουκρανίας, Ρωσίας, Γερμανίας και Γαλλίας, που ολοκληρώθηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης στο Βερολίνο. Το λεγόμενο αυτό «σχήμα Νορμανδίας» (από προηγούμενη συνάντηση των εκπροσώπων των χωρών αυτών σε γαλλικό έδαφος), είχε ως στόχο να διαπραγματευτεί μια κάποια αποκλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων στην Ανατολική Ουκρανία. Ωστόσο, το μόνο που κατάφερε ήταν και πάλι ένα νέο ευχολόγιο περί «διακοπής των εχθροπραξιών» και «απόσυρσης των βαρέων όπλων», σύμφωνα με τη λεγόμενη «γραμμή επαφής» που είχε καθοριστεί σε προηγούμενη συμφωνία, στο Μινσκ το Σεπτέμβρη του 2014. Ηταν η λεγόμενη «συμφωνία εκεχειρίας», που έμεινε ουσιαστικά στα χαρτιά και δεν τηρήθηκε, κυρίως λόγο της στάσης της αντιδραστικής κυβέρνησης, που συνέχισε και ενίσχυσε την στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, ενώ υπάρχουν και καταγγελίες ότι προχώρησε και σε βομβαρδισμούς με μαχητικά αεροσκάφη κατά κατοικημένων περιοχών στο όνομα του ότι οι πολιτοφύλακες δρουν από τις περιοχές αυτές.
Επίσης, από τη σκληρή μάχη στο αεροδρόμιο του Ντονέτσκ, που έχει στρατηγική σημασία και τελικά κατέληξε σε υποχώρηση του ουκρανικού στρατού, οι πολιτοφύλακες ισχυρίζονται ότι την τελευταία βδομάδα σκοτώθηκαν 597 στρατιώτες και είναι τραυματίες πάνω από 1.500. Τα στοιχεία αυτά, ωστόσο, δεν επιβεβαιώνονται επίσημα από την ουκρανική κυβέρνηση. Ωστόσο, είναι φανερό ότι η κλιμάκωση της σύγκρουσης είναι δεδομένη. Η αντιδραστική κυβέρνηση ανακοίνωση επιστράτευση τουλάχιστον 50.000 εφέδρων και μετακίνηση στρατευμάτων προς τις ανατολικές περιοχές.

Κατηγορίες κατά της Ρωσίας

Την ίδια ώρα κατηγορεί τη Ρωσία ότι 9.000 στρατιώτες της και 500 άρματα έχουν εισβάλει στο Ντονμπάς (κάτι που η ίδια αρνείται) και αυτό χρησιμοποιείται ως ένα επιπλέον επιχείρημα για την κλιμάκωση της στρατιωτικής επιχείρησης.
Αυτό το πλαίσιο κατέθεσε και ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο, μεγαλοβιομήχανος, από την ετήσια συνάντηση της πλουτοκρατίας στο φετινό Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός της Ελβετίας, που εμφανίστηκε ως υπέρμαχος της πρόσδεσης της Ουκρανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Επίσης, επικαλούμενος τον πόλεμο και τις τεράστιες ανάγκες, ανακοίνωσε ότι έχει ζητήσει από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) μια μακροπρόθεσμη εταιρική σχέση μαζί του και ότι θα προσπαθεί να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της. Βεβαίως, τα δάνεια θα πάνε στην πλουτοκρατία και στον πόλεμο που αιματοκυλάει τα παιδιά του ουκρανικού λαού, είτε ως στρατιώτες είτε ως πολιτοφύλακες είτε ως άμαχους. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι η Ουκρανία μάχεται «για την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία μας αλλά και για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τις ευρωπαϊκές αξίες».
Πιέσεις, εξάλλου, προς τη Ρωσία και τους πολιτοφύλακες άσκησε για άλλη μια φορά και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, που τους κατηγόρησε ότι παραβιάζουν τα συμφωνηθέντα, ενώ δεν είπε λέξη για τη στρατιωτική κλιμάκωση της κυβέρνησης του Κιέβου. Σημείωσε χαρακτηριστικά: «Οι ΗΠΑ ανησυχούν ιδιαίτερα από τις απόπειρες των ανταρτών να καταλάβουν σημαντικό σιδηροδρομικό κόμβο στην Ανατολική Ουκρανία, παραβιάζοντας την κατάπαυση του πυρός που υπογράφηκε το Σεπτέμβριο». Σύμφωνα με τον Κέρι, οι πολιτοφύλακες κατάφεραν να επεκτείνουν τις θέσεις που ελέγχουν κατά 1.300 τ.χλμ.
Και η ρωσική κυβέρνηση, στο πλαίσιο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, μέσω του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, απάντησε στις κατηγορίες της κυβέρνησης του Κιέβου και τις δηλώσεις του προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος, σε ομιλία του την Τρίτη για την «κατάσταση της Ενωσης», ισχυρίστηκε ότι δήθεν οι «μεγάλες δυνάμεις δεν μπορούν να κακομεταχειρίζονται τις μικρές» και ότι η Ρωσία είναι πιο «απομονωμένη από ποτέ με μια οικονομία που καταρρέει». Συγκεκριμένα, ο Λαβρόφ είπε ότι δεν μπορεί οι ΗΠΑ να διεκδικούν να κυριαρχούν έναντι των άλλων και ότι δεν ισχύει αυτό που ισχυρίζονται ότι είναι πρώτες μεταξύ ίσων. Φυσικά, η καπιταλιστική Ρωσία, όπως και άλλες ανερχόμενες καπιταλιστικές δυνάμεις που συχνά μιλούν για ένα «πολυπολικό» κόσμο δήθεν ίσων, προσπαθούν να κρύψουν ότι αυτός είναι ο κόσμος στη φάση του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού που σαπίζει και όπου, παρά τα μεγάλα λόγια για συνεργασία και ειρηνική συμβίωση, ο νόμος του ανταγωνισμού είναι αυτός που κυριαρχεί. Ακόμα και όταν οι ιμπεριαλιστές φτάνουν σε κάποιο συμβιβασμό, αυτός ισχύει μέχρι την επόμενη μοιρασιά της λείας και πάντα με τους λαούς «να πληρώνουν το μάρμαρο» στη λυκοφαγωμάρα των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Δ. Καρ.

Γιατί Κουκουέ

 Γιατί Κουκουέ

Έφτασε λοιπόν αυτή η στιγμή, που όλα όσα γράφαμε και συζητούσαμε, καταλήγουν στο δια ταύτα, στο «γιατί κουκουέ»; Και μπορεί να μην υπάρχει ιδιαίτερη πρωτοτυπία στον τίτλο αυτών των αναρτήσεων, αλλά κάθε άνθρωπος είναι από μόνος του ένας πρωτότυπος συνδυασμός σκέψεων, ιδεών και παραστάσεων, που τον οδηγούν από διάφορα μονοπάτια στον ίδιο δρόμο, που είναι μονόδρομος για να αλλάξουμε τον κόσμο.

Κουκουέ λοιπόν, γιατί είναι ντροπή στον εργάτη, στο σκλάβο ντροπή, να υποκύψει στη λαίλαπα του πασόκ, των γενόσημών του και των νεότερων κακέκτυπών του, στην άλωση των συνειδήσεων και την ανάθεση σε άνωθεν σωτήρες. Για να μπορείς να λες σφε αναγνώστη μια μέρα στα εγγόνια σου, με το κεφάλι ψηλά: εγώ μια φορά πασόκ δεν ψήφισα ποτέ στη ζωή μου και έχω καθαρό το κούτελό μου.

Γιατί το κουκουέ είναι μονόδρομος για όποιον νιώθει γενικά αριστερός, χωρίς να το αναλύει περισσότερο, αλλά δεν μπορεί να βλέπει τα κόκκινα λάβαρα και τα σύμβολα του εαμ να μπαίνουν στη βιτρίνα σα ξεσκονόπανα, για να καλύψουν τη σοσιαλδημοκρατική σκουριά, το βούρκο του νατο και του ευρωμονόδρομου, τη βρωμιά του κόσμου της εκμετάλλευσης.

Γιατί είναι η πιο τίμια επιλογή ακόμα και για όποιον αισθάνεται δεξιός και βλέπει τα κόμματα και τις κυβερνήσεις που ψήφισε να τον έχουν φέρει στο όριο της επιβίωσης, να του παίρνουν το σπίτι και να κάνουν πράξη όλες εκείνες τις απειλές, που έλεγαν πως θα συμβούν, αν έρχονταν ποτέ στα πράγματα οι κομμουνιστές.

Γιατί πάνω απ’ όλα nous sommes προλετάριοι. Εργάτες, αγρότες, φοιτητές. Άνεργοι κι εβέ. Κομμάτι μιας λαϊκής συμμαχίας, με κοινωνική βάση, για την οποία μόνο οι κομμουνιστές κάνουν λόγο, χωρίς να την κρύβουν πίσω από θολά παναριστερά κι αντιμνημονιακά μέτωπα, που στενεύουν την απεύθυνσή της.

Γιατί ακόμα κι αν το κριτήριο μπροστά στην κάλπη φτάνει μέχρι το δίπολο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», δεν υπάρχει πιο συνεπής αντιμνημονιακή ψήφος από τη στήριξη του κκε, που είχε καταθέσει άλλωστε και σχετική πρόταση νόμου για την οριστική κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων του, με ένα άρθρο. Κι όχι για το σκίσιμο, που έγινε πολιτική καταγγελία, μετά σταδιακή αναίρεση, δηλ εξάμηνη παράταση, ήτοι πρόγραμμα ντράγκι, που σημαίνει δηλ μνημόνιο διαρκείας. Να δεις τι σου ‘χω για μετά…

Γιατί αυτή η προεκλογική περίοδος είχε την πιο κούφια αντιπαράθεση, κυρίως μεταξύ των κομμάτων εξουσίας, πιο ανούσια κι από το δίπολο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» των περασμένων εθνικών εκλογών. Και τα πιο ανόητα τηλεοπτικά σποτάκια, σε έναν άτυπο διαγωνισμό κακογουστιάς και το θεατή στη μέση, με το πατατάκι στο στόμα, να βλέπει να υποτιμούν συστηματικά τη νοημοσύνη του σαν εθνικό νόμισμα. Εμπόριο φόβου και τρομολαγνεία vs εμπόριο ελπίδας και γλυκερές αυταπάτες. Η συνέχεια στην οθόνη μας, εκτός κι αν κάνουμε την έκπληξη και βγούμε στους δρόμους.

Κουκουέ γιατί δε θέλει να κυβερνήσει. Ναι, αυτό ακριβώς που άλλοι το εκλαμβάνουν ως αρνητικό επιχείρημα, είναι η ειδοποιός διαφορά του κόμματος. Οι κομμουνιστές δεν ενδιαφέρονται για ζεστές θεσούλες και οφίτσια, ούτε κοροϊδεύουν το λαό πως μπορεί να αλλάξει κάτι με μια απλή κυβερνητική αλλαγή στις σημερινές συνθήκες. Το κουκουέ είναι το μόνο κόμμα που δε ζητάει την ψήφο του λαού, για να κυβερνήσει, αλλά τον ξεσηκωμό του, για να αλλάξει τάξη στην εξουσία και να.. «κυβερνήσει» ο ίδιος ο λαός.

Γιατί είναι ο χειρότερος εφιάλτης του ποικιλόχρωμου οπορτουνισμού, με την απαλή κι εξ αριστερών κριτική στο σύριζα, για να είναι πιο… συνεπής –λες και είναι ζήτημα ασυνέπειας η πολιτική του. Και γιατί σε μια εποχή που ο μαρξ «γίνεται ξανά επίκαιρος» κι «επιστρέφει στη μόδ», για να στρεβλώσουν τη σκέψη του… σε μια εποχή που η κρίση και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού είναι οξύτερα και πιο φανερά από ποτέ, καθιστώντας μονόδρομο την εναλλακτική πρόταση που τα υπερβαίνει… μόνο το κουκουέ επιμένει να μιλάει ανοιχτά για το σοσιαλισμό και ζυμώνει την αναγκαιότητά του, ψάχνεται, μελετά τα σχετικά ζητήματα και προχωράει στις αντίστοιχες προγραμματικές επεξεργασίες.

Γιατί την κυριακή, μπορεί να μην κρίνεται αν θα έχουμε ή όχι σοσιαλισμό στην ελλάδα (κι αλίμονο αν αυτό κρινόταν με εκλογές), αλλά υπάρχει συγκεκριμένη εμπειρία μετά τις εκλογές του 12’, αν το άσχημο αποτέλεσμα του κουκουέ ωφέλησε ή όχι το λαϊκό κίνημα και την ανάπτυξη αγώνων –και πώς συνέβαλε αντίστοιχα η εκλογική εκτίναξη άλλων δυνάμεων. Κι είναι μια πείρα πολύτιμη κι ακριβοπληρωμένη, για να μην τη λάβει κανείς υπόψη και να την ξεπεράσει με ελαφριά καρδιά.

Γιατί εφόσον άντεξε και ξεπέρασε τη.. συντέλεια του 89-91’, και βγήκε πιο δυνατό από κάθε άλλο κκ από την παγκόσμια κρίση του κομμουνιστικού κινήματος, μπορεί να υπερβεί τα πάντα.

Γιατί κάνει τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στο δρόμο, ενώ τα κόμματα εξουσίας κλείνονται σε μικρά σπίτια και φιλικές γυάλες, χωρίς να μπορούν να συγκινήσουν ή να κινητοποιήσουν ευρύτερες μάζες.

Γιατί αν δεν ξεπεράσεις τους φόβους σου και τα εκβιαστικά ψευδοδιλήμματα στην ιδιωτική μοναξιά που σου προσφέρει το παραβάν, αν δεν κάνεις έστω αυτό το μικρό βήμα, πώς θα κάνεις αργότερα το μεγαλύτερο, όταν χρειαστεί, σε μια πιο κρίσιμη μάχη;

Κουκουέ, γιατί… τι άλλο; Το αίμα νερό δε γίνεται.

Και κουκουέ να μην είχα, πάλι κουκουέ θα έπαιρνα.

Γιατί, όπως λέει ο πάνος ζάχαρης

Η Ακρόπολη είναι ομορφότερη, όταν διαολοστέλνει τους φονιάδες

και θέλω να ψηφίζω το ίδιο κόμμα με τον Σιφωνιό και όχι με τη Γιάννα.

Και γιατί, όπως λέει η τιτίκα σαριγκούλη –που τόλμησαν να ειρωνευτούν κάποιοι αδαείς ναρίτες…

Εάν δε βγει ενισχυμένο το ΚΚΕ, την έχουμε βάψει…

Υγ: στο πάνω δεξί μέρος του μπλοκ, μπορείτε να δείτε και να ψηφίσετε στην καινούρια ψηφοφορία της κε, με θέμα την επόμενη μέρα και το πρόσωπο-παράγοντα εκείνο, που θα γίνει η φωνή της συνείδησης της νέας κυβέρνησης σύριζα και θα βάλει τις απαραίτητες κόκκινες γραμμές. Καλό βόλι..

Την έχουμε μεγαλύτερη

 Την έχουμε μεγαλύτερη

Ε λοιπόν, για τα δεδομένα των αναθεωρητών, οφείλω να ομολογήσω πως η συγκέντρωση της ομόνοιας είχε αρκετό κόσμο, όπως φαίνεται. Βέβαια.. η πλατεία ήτανε άδεια (και τρελός απ' τα σημάδια) βάση σχεδίου, για να φαίνονται γεμάτοι οι γύρω δρόμοι, χωρίς πολύ μπιρσίμ. Και πιθανότατα σήμερα είδαμε το αποκορύφωμα της δυναμικής που μπορεί να καταγράψει στους δρόμους η ελπίδα που έρχεται, λίγα 24ωρα προτού γίνει εξουσία (απογοήτευση και ιδιώτευση). Αλλά δεν υπάρχει λόγος να μειώσουμε το γεγονός και τη σημασία του. Για συγκέντρωση των αναθεωρητών, η παρουσία του κόσμου ήταν μαζική. Ίσως η μεγαλύτερη που έχει διοργανώσει ποτέ το κόμμα της κουμουνδούρου.

Ξέρεις λοιπόν τι είναι να βρίσκονται την ίδια ώρα στους δρόμους οι κομμουνιστές κι ένα κόκκινο ποτάμι να πλημμυρίζει το σύνταγμα και να σε αφήνει στη σκιά του; Ξέρεις τι είναι να βρίσκεσαι ένα βήμα πριν το μέλι της κυβέρνησης, να μεθάς από το άρωμά του μιλώντας για μέρες του 81', ραντεβού με την ιστορία κι άλλα τινά παρόμοια, αλλά να βλέπεις την πλάτη ενός κόμματος που προσπαθείς να απορροφήσεις εκλογικά και να λεηλατήσεις με εκβιαστικά διλήμματα τη βάση του, για να το βάλεις στο περιθώριο και να το εξαφανίσεις; Να επαίρεσαι για το ρεύμα που έχεις (όχι του λαφαζάνη, το εκλογικό) και να σε γειώνουν απότομα... "αυτοί που ξέχασαν να πεθάνουν" και που "έχουν μείνει στον περασμένο αιώνα";



Και εδώ γραπτός σύνδεσμος

Δεν αντέχεται τέτοιο κάζο. Συνεπώς, πώς να μην ωρύεται στη δικομματική ο πουλάκης, ότι το κουκουέ χτυπάει και υπονομεύει την ελπίδα που έρχεται, βοηθώντας τη δεξιά;
Οι οποίοι δεξιοί βέβαια μας τσουβαλιάζουν όλους μαζί, με το φτωχό τους το μυαλό (λες και οι άλλοι που έχουν θεωρητικά περισσότερο, δεν κάνουν το ίδιο ανόητο τσουβάλιασμα), και έζησαν σήμερα τον απόλυτο τρόμο (μετά τα τρομολαγνικά σενάρια για το ευρώ) βλέποντας τα σύνορα της σκομπίας, ομόνοια και σύνταγμα, να εαμοκρατούνται από ερυθροφρουρούς για ένα βράδυ, σαν εικόνα από τα προσεχώς και τις διώξεις που θα ζήσουν. Γιατί δεν καταλαβαίνουν πως ο σύριζα του σύγχρονου "και εις τη λαοκρατίαν πιστεύομεν" είναι από το δικό τους μετερίζι, για να εξασφαλίσει ακριβώς τη δική τους εξουσία. Και πως δεν κατεβήκαμε όλοι χτες για να πανηγυρίσουμε τις δηλώσεις του ντράγκι ή κάτι παρόμοιο. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα εν όψει της κάλπης.

Θα μου πεις, εσύ απολίθωμα γιατί χαίρεσαι; Επιβεβαιώσατε πως την έχετε μεγαλύτερη και κάτι έγινε; Έμαθες κάτι που δεν ήξερες, κάτι καινούριο κι ελπιδοφόρο;
Από μία άποψη, όχι. Το κουκουέ εδώ και μερικά χρόνια διοργανώνει αναμφισβήτητα και με διαφορά τις μεγαλύτερες εκλογικές (και όχι μόνο) συγκεντρώσεις πανελλαδικά, κινητοποιεί τον περισσότερο κόσμο, παρά τις διακυμάνσεις της εκλογικής του απήχησης και της δουλειάς με τον κόσμο, -η οποία όμως αποδεικνύεται πως έχει πιο μόνιμα χαρακτηριστικά σε αυτό το κομμάτι όπου έχει φτάσει και στο οποίο απευθύνεται.

Αλλά ναι, έχει μια σημασία να το επαναλαμβάνουμε και να το τονίζουμε. Γιατί εάν την επαύριο των εκλογών έρθει ένα μέτριο εκλογικό αποτέλεσμα για το κόμμα, θα βγει σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο (αυτοί που αποτελούν το μεταβατικό κορμό και την κυβέρνηση με κορμό σύριζα και λίγη μαρξίζουσα πασπαλισμένη άχνη ζάχαρη για γαρνίρισμα) και θα ωρύεται για το κόμμα, την ηγεσία, την κατάντια, τον κατήφορο χωρίς τέλος, την καταστροφή και πάει λέγοντας.

Οπότε ναι, έχει μια σημασία να το τυπώσουμε και να θυμηθούμε αυτό που μπορεί να έχει πραγματική αξία από μια προεκλογική περίοδο για τους κομμουνιστές. Την οργάνωση, τη μαζική παρουσία και τη συμμετοχή του κόσμου. Και από αυτήν την άποψη, αν θέλετε -που έλεγε και η αλέκα, που τώρα λέει έλειψε σε κάποιους, άλλο που αν την ξανάβλεπαν στις κεντρικές εκδηλώσεις (γιατί ήταν μάχιμη έτσι κι αλλιώς ως επικεφαλής του επικρατείας και σε αυτήν την καμπάνια) θα ρώταγαν πότε επιτέλους θα την αλλάξει το κουκουέ, κι αν θα τη βαλσαμώσει να μην του πάθει τίποτα...
Από αυτήν την άποψη λοιπόν, όπως έλεγα, ναι ρε φίλε/σφε αναγνώστη. Στο δρόμο την έχουμε μεγαλύτερη (τη δύναμή μας). Και θα την κάνουμε ακόμα μεγαλύτερη, χωρίς πλαστικά σημαιάκια, τεχνητά βοηθήματα (κάμερες, σκηνοθεσίες, κτλ) κι άλλα εφέ για την χόρταση του αποχαυνωμένου τηλεοπτικού κοινού. Στο δρόμο θα γίνουμε ακόμα περισσότεροι..

Υγ: ωραίο συγκεντρωμένο (από διάφορες πηγές) φωτορεπορτάζ μπορείτε να δείτε (εφόσον έχετε λογαριασμό στο τουίτερ) στο προφίλ του σφου με το προσωνύμιο tourloubouki
2: κι όπως λέει κι ένας άλλος σφος τουιτεράς

Κι άντε και συνεργαζόμασταν. Την Αυγή δεν τη σκέφτεστε; Που θα έπρεπε να σβήσει τόσα σφυροδρέπανα; Ταλαιπώρια...

Tι φοβάσαι Aριστερέ; -4 δημοσκοπήσεις δείχνουν καθαρή νίκη ΣΥΡΙΖΑ

 Tι φοβάσαι Aριστερέ; -4 δημοσκοπήσεις δείχνουν καθαρή νίκη ΣΥΡΙΖΑ

Αναδημοσιεύουμε σήμερα στο "Εδώ και τώρα" τις 4 τελευταίες δημοσκοπήσεις που έγιναν και που δείχνουν καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και με 10 μονάδες διαφορά!
PALMOS, GPO, METRON ANALYSIS και RASS

Δεν υπάρχει καμιά απολύτως δημοσκόπηση που να δείχνει ότι υπάρχει έστω και η παραμικρή πιθανότητα να νικήσει η ΝΔ.
Μάλιστα κάποιες δείχνουν και αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω λοιπόν είναι το εξής Αριστερέ μου ψηφοφόρε που μέχρι πριν λίγα χρόνια ψήφιζες ΚΚΕ.

Αφού δεν υπάρχει περίπτωση να νικήσει η επάρατος Δεξιά κι ο πραγματικά αντιπαθητικός Σαμαράς που σου σπάει τα νεύρα φεύγει.
 Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ που έτσι κι αλλιώς, σαν Αριστερός που είσαι,  δε σου πολυγεμίζει το μάτι και πολύ σωστά σου δημιουργεί πολλές αμφιβολίες για τη φιλολαικότητα και την Αριστεροσύνη του -ξέρεις ότι Αριστερά του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των κινήτρων υπέρ της υγιούς επιχειρηματικότητας δεν υπάρχει- θα νικήσει με μεγάλη διαφορά τις εκλογές.
Αφού η αυριανή κυβέρνηση δεν σου υπόσχεται  ούτε αύξηση στο μισθό σου, ούτε δίκαιο ασφαλιστικό, ούτε δωρεάν υγεία και παιδεία, ούτε τίποτα πραγματικά ουσιαστικό εκτός από το ότι θα "τηρήσει τις δεσμεύσεις" τι σόι ελπίδα είναι αυτή που λές ότι σου δίνει;

Γιατί επιμένεις να αποδυναμώνεις το ΚΚΕ;
Γιατί δε δίνεις φτερά στην πραγματική ελπίδα, στο όραμα της αλλαγής του κόσμου;
Αφού ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει γιατί δεν αφήνεις τον εαυτό σου να το πιστέψει με δύναμη ψηφίζοντας ΚΚΕ;


Σε τι νομίζεις ότι θα μας ωφελήσει, όλους εμάς το λαό που είμαστε στο δρόμο και παλεύουμε και που λες πως σέβεσαι τον αγώνα που κανουμε, αν πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑ και μείνει αδύναμο το ΚΚΕ;
Τι θα κερδίσει το όνειρό μας;

Αν έχεις  μεταλλαχθεί σε ΠΑΣΟΚ και "θες την ησυχία σου" σε καταλαβαίνω.
Αν όμως ανησυχείς για το τι θα γίνει αύριο και πιστεύεις ότι θα χρειαστούν αγώνες, ποιος πιστεύεις ότι θα κάνει αυτούς τους αγώνες;

Ο ΣΥΡΙΖΑ εναντίον της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ;
Η ΝΔ το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι;
Η όλοι εμείς στο πλάι του ΚΚΕ που ποτέ δεν έλειψε από κανέναν αγώνα παρά τα λάθη και τις αδυναμίες του.

Τι φοβάσαι λοιπόν; Μήπως σου φορτώσουν τα κανάλια ότι είσαι ακραίος;
Τι προσπαθείς να κάνεις;
Να "τιμωρήσεις" το ΚΚΕ γιατί τολμάει να μην μπαίνει στον κουβά με όλους τους άλλους που θέλουν να σώσουν το σύστημα και επιμένει να σου λέει με δύναμη να ελπίζεις ότι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος; 
Επειδή ουρλιάζει με όλη του τη δύναμη πως η Ελπιδα είναι εδώ, είναι δική μας και είναι ακόμη κατακόκκινη, κόντρα σε όλους τους άλλους που σου λένε ότι ο μόνος εφικτός κόσμος είναι ο καπιταλισμός της αδικίας και των πολέμων;

Και στο κάτω-κάτω, τώρα που οι πολλοί του καναπέ σαν όχλος θα μιμηθούν ο ένας τον άλλο και θα τρέξουν προβατηδόν να πάνε με το νικητή, εσύ τι δουλειά έχεις μ'αυτούς;

Εσύ σαν Αριστερός ποτέ δεν πήγες με τους πολλούς.
Σού άρεσαν οι σκέψεις και τα οράματα των λίγων.
Ηθελες να ονειρεύεσαι τα δικά μας όνειρα που δεν ήταν της μόδας, ήθελες να αλλάξει ο κόσμος όταν οι πολλοί ήθελαν να βγάλουν φράγκα, ήθελες ν'ακούς τα δικά σου τραγούδια, να έχεις τη δική σου αισθητική όταν οι άλλοι έτρεχαν στα πρώτα τραπέζια να δουν το Σφακιανάκη και τον Πλούταρχο.
Έβγαινες στο δρόμο στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια με το ΚΚΕ όταν οι άλλοι απολάμβαναν το βομβαρδισμό του Ιράκ από το CNN.

Τώρα τι έχεις πάθει;

Μήπως έχεις πάθει τηλεόραση;

Μήπως δυσκολεύεσαι πάρα πολύ να μην ακολουθήσεις το ρεύμα;

Ψάξτο λίγο μέσα σου.

Το ΚΚΕ θα είναι πάντα εκεί που ήταν. Στο δρόμο παλεύοντας γι αυτά που οι άλλοι ξέχασαν. Κολλημένο στο όνειρο ενός δίκαιου κόσμου για μας και τα παιδιά μας.
 Με τα μέλη του να ρισκάρουν κάθε μέρα τη δουλειά ή ακόμη και τη ζωή τους γι αυτό το αύριο που θέλουν δε θέλουν θα έρθει γιατί υπάρχουν αυτοί που δε σταμάτησαν να ονειρεύονται.

Εσύ γιατί κάνεις πίσω;
Γιατί φοβάσαι να ονειρευτείς;
Γιατί θέλεις αδύναμο το ΚΚΕ;

Αφού ξέρεις ότι δυνατό ΚΚΕ σημαινει πιο δυνατός ο λαός και ο αγώνας του.
Γιατι αποδυναμώνεις τη δική σου θέση;


 από Γιώργος Σαρρής (http://giorgossarris.blogspot.gr/)

 Αβάντι μαέστρο μία πασοκιά να «αυτοδυναμωθούμε»!

Από Οικοδόμος

Γράφει η Μαρία του 19ου //

Η Ιστορία ενίοτε έχει κατηγορηθεί και σαν τσούλα, βγάζει βρώμες, την βιάζουν, την κακοποιούν, την μεταλλάσσουν σε μυθολογία. Άσε που επαναλαμβάνεται σαν φάρσα όταν μας «τρολλάρουν» και μας προβοκάρουν διάφορα ταξικά παρτάλια.
Όσο για τα λάθη της. Εκεί είναι που γίνεται της επιλεκτικής μνήμης…
Ας θυμηθούμε για παράδειγμα το ιστορικό λάθος της Σοσιαλδημοκρατίας, στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Τότε που οι ηγέτες των σοσιαλδημοκρατών ψήφιζαν ένα σωρό έκτακτα διατάγματα και αντιδραστικά μέτρα ενάντια στα εργασιακά και άλλα δικαιώματα.
Σαν την συνθήκη του Μάαστριχτ για παράδειγμα. Να τα λέμε κι αυτά στους «πρώτη φορά αριστερά»… Ιστορικό λάθος η υπερψήφιση της συνθήκης του Μάαστριχτ, από το κόμμα σας.
Πάμε παρακάτω.
Η χυδαία και βρώμικη προπαγάνδα της θεωρίας των δύο άκρων, που εξισώνει τους φασίστες με τους κομμουνιστές… Υποστηρικτής της και η Ε.Ε των μονοπωλίων. Η ευρωλάγνα «αριστερά» δίνει ψήφο ανοχής ώστε να δαπανούνται χρηματικά κονδύλια κατασυκοφάντησης της ΕΣΣΔ, να παραχαράζεται η Ιστορία και να στήνονται μνημεία για τα «θύματα του κομμουνισμού». Ιστορικό λάθος ολκής κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, να κάνετε γαργάρα τον αντικομμουνισμό της Ε.Ε. των μονοπωλίων. Δίνετε τα διαπιστευτήριά σας στους καλούς μας εταίρους, μεν, χαϊδεύετε και τα αυτιά των αντικομμουνιστών ψηφοφόρων δε. Μ’ ένα σμπάρο πολλά ψηφαλάκια…
Μου θυμίζετε τον αλήστου μνήμης Ευ. Αβέρωφ, τον «γεφυροποιό» που αθώωνε τους χουντικούς πραξικοπηματίες για να συσπειρώσει όσους τους ακολουθούσαν στη ΝΔ, ήταν ο «νονός» της θεωρίας του «αριστεροχουντισμού», δηλαδή της ταύτισης του ΚΚΕ με τους χουντικούς.
Μάλλον επειδή όλοι οι «καλοί» χωράνε στο ΕΚΜ του ΣΥΡΙΖΟΣ προσπαθείτε να συσπειρώσετε και τους αντικομμουνιστές (…), παραβλέποντας πως ο αντικομμουνισμός ρίχνει νερό στο μύλο του φασισμού… Ιστορικό λάθος επικίνδυνο, κύριοι ευρωσκεπτικιστές…
Ιστορικό λάθος, κύριοι «αριστεροί», κεντρώοι(…), δεξιοί (Ραχήλ), του ΣΥΡΙΖΑ, καταγεγραμμένο σε όλα τα ντοκουμέντα του ΚΚΕ είναι η συμφωνία της Βάρκιζας. Απόδειξη πως ήταν λάθος, ανάμεσα στ’ άλλα, είναι η ύπαρξη σας…

«Αντιφασιστικό», ξυλογραφία του Γιάννη Στεφανίδη

Μιας λοιπόν και ασχολείστε με τα ιστορικά λάθη, εντρυφήστε καλύτερα ποιους χρεώνει η Ιστορία, για την άνοδο του Χίτλερ στη εξουσία… Τους σοσιαλδημοκράτες, κύριοι «αριστεροί» μου, τους ομοϊδεάτες σας, τους πασόκους σας, τους διαχειριστές του καπιταλισμού, τους υπηρέτες των αφεντικών σαν ελόγου σας.
Μόνο που τώρα γυρολόγοι αριστεροδεξιοί (ό,τι κάτσει κι ό,τι ‘ρθει) φάρσες δεν θα κάνουμε με την Ιστορία. Με άλλα λόγια τα ιστορικά λάθη δεν προβλέπονται για την άσκηση μικροπολιτικής και για επανάληψη όσο μας αφορά.
Βάρκιζα δεν έχει… Κύριοι σφουγγοκωλάριοι της Ε.Ε, που εκφασίζεται με ταχείς ρυθμούς…
Όλα για την «αριστερή» αυτοδυναμία ρε γαμώτο… Ιστορικό λάθος εκ των προτέρων!

Ατεχνως

 «Δυοίν κακοίν προκειμένοιν το μη χείρον βέλτιστον» – Εκλογές 2015

Από herko

Γράφει η Ελένη Κακναβάτου //

Μπήκαμε στην τελική ευθεία! Σε δύο μέρες θα ανοίξουν οι κάλπες. Δεν ξέρω κατά πόσο ο λαός θα ψηφίσει με βάση τα προγράμματα των κομμάτων, τη συνείδηση του σε σχέση με τα συμφέροντα του, τα ταξικά,  πόσο «ελεύθερα»  θα ψηφίσει με τον έναν να μιλάει για καταστροφή, αν δεν του επιτρέψει ο λαός να συνεχίσει το «πατριωτικό» – βλέπε αντιλαϊκό έργο του-  και τον άλλον να μιλάει για εδώ και τώρα αλλαγή στην εξουσία κι  όχι ουσιαστικά για αλλαγή της πολιτικής, ούτε καν για μέτρα υπέρ των δεινοπαθούντων ( ανέργων, φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων). Μια ζωή τα ίδια  διλήμματα.
Μεταφέρω διάλογο με συναδέλφους και φίλους:
— Γιατί θα ψηφίσεις  τον  ΣΥΡΙΖΑ;
— Ε, προκειμένου να φύγει η ΝΔ… το μη χείρον βέλτιστον. Εσύ δε θες να φύγει η ΝΔ;
— Να φύγει η ΝΔ, φυσικά, και να πάει στον αγύριστο. Από πότε, όμως,  αλήθεια ένα αριστερό κόμμα  και μάλιστα ριζοσπαστικό, όπως θέλει να λέγεται, μπορεί να θεωρείται από σένα, τον εργαζόμενο, το λιγότερο κακό; Γιατί τέτοια έκπτωση στις απαιτήσεις από τους πολιτικούς και τα κόμματα;
— Κάτι δε θα μας δώσει;
— Τα συσσίτια της εκκλησίας; Μιλάμε για ψίχουλα, λες κι είμαστε σπουργίτια, όχι άνθρωποι. Μην ξεχνάς το 2009 σε προειδοποίησα αλλά εσύ ακολούθησες το «Λεφτά υπάρχουν», που όμως δεν ήταν για σένα.
–Τα θέλεις όλα; μου λένε
— Μπορούμε να πάρουμε αυτά που παράγουμε κι ό,τι έχουμε ανάγκη, αρκεί να το πιστέψουμε, να οργανωθούμε, να το παλέψουμε, να χαράξουμε δρόμο σε άλλη κατεύθυνση.
— Ωχ, φασαρίες θέλεις πάλι; Καλά δεν είμαστε;
— Πόσο καλά θα είναι αύριο τα παιδιά μας; Σκέψου λίγο, φίλε αριστερέ. Με αγώνες δε γύριζε πάντα ο τροχός για τους πολλούς; Μας συμπόνεσε κανείς για να μας χαρίσει κάτι;
— Ναι, καλά αυτά είναι για τη Δευτέρα παρουσία, δεν γίνονται τώρα!
— Ε, κι αν ακόμα δεν πιστεύεις ότι μπορεί τώρα να γίνουν, τουλάχιστον αν είχες μια φιλολαϊκή δυνατή αντιπολίτευση;
-…
Εδώ τελειώνει ο διάλογος, όμως θα επιμείνω λίγο ακόμα. Σου υπενθυμίζω ότι Αριστερός σημαίνει αγωνίζομαι για τη ζωή, αγωνίζομαι για το μέλλον των παιδιών μου, αγωνίζομαι για να απαλλαγώ κι εγώ κι όλοι οι λαοί από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Τις επόμενες λοιπόν γκαστρωμένες νύχτες και μέρες που έρχονται, ας ξεπεράσουμε φοβίες, ας μην παγιδευτούμε στη λογική «πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στους δυο και διαλέγω το μικρότερο κακό».

Πολλά κόμματα, θα μου πεις. Πίσω από τις λέξεις κρύβονται, όμως τελικά, δύο πολιτικές. Ή με το κεφάλαιο ή με το λαό. Δυο δρόμοι ανοίγονται μπροστά μας. Τρίτος, τέταρτος ή πέμπτος, η Ιστορία κι η διεθνής εμπειρία ( Αργεντινή, Ιταλία, Βενεζουέλα, Κύπρος ) έχουν δείξει πως δεν υπάρχει! Ας ρίξουμε την ψήφο σ’  ένα κόμμα που πραγματικά εκφράζει το λαό, παλεύει με αυτόν και γι’ αυτόν, θυσιάζεται για τη ζωή και δε λυγίζει. Ένα κόμμα που είναι έφηβος 96 χρόνων!

Ατεχνως

Τώρα στην κάλπη δαγκωτό ΚΚΕ

Τώρα στην κάλπη δαγκωτό ΚΚΕ

Στις εκλογές η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, πρέπει να καθορίσουν την ψήφο τους με βάση τον πραγματικό τους αντίπαλο, συνειδητοποιώντας ότι αντίπαλος δεν είναι μόνο το κόμμα που είναι στην κυβέρνηση, αλλά το κεφάλαιο, η εξουσία του, το κράτος δηλαδή, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, οι σύμμαχοι του κεφαλαίου εκτός Ελλάδας. Η στάση κάθε κόμματος, της πολιτικής του σ' όλα αυτά μαζί, αποτελεί το κριτήριο. Οι εκλογές βεβαίως αναδεικνύουν κυβέρνηση, αλλά και αντιπολίτευση. Υπάρχει στο λαό και γνώση και εμπειρία διαχρονικά. Για παράδειγμα, χρόνια, σαράντα περίπου, εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ, αλλά και στην αντιπολίτευση. Το ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια έκανε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, αναδεικνύοντας τη στρατηγική σύμπλευση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, παρά τη μεταξύ τους αντιπαλότητα. Τι έγινε μετά από πολλές εναλλαγές; Αυτά τα κόμματα συγκυβερνούν.
Τώρα, φαίνεται η ΝΔ να περνά στην αντιπολίτευση. Θα αναδειχτεί κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ.
Σκεφτείτε, λοιπόν, την επόμενη μέρα των εκλογών. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι, η εξουσία τους, η κυβέρνηση που με την πολιτική της τους υπηρετεί, η ΕΕ και η Ευρωζώνη, το ΝΑΤΟ, οι αντεργατικοί, αντιλαϊκοί νόμοι κ.λπ., κόμματα του ευρωμονόδρομου που δε θα είναι στην κυβέρνηση, άρα θα «αντιπολιτεύονται», αλλά στην ίδια όχθη με την κυβέρνηση. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν οι δανειακές συμβάσεις, τα «μνημόνια διαρκείας» της ΕΕ, με πρώτο απ' όλα τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, τη στρατηγική «Ευρώπη 2020» για την ανταγωνιστικότητα, που προϋποθέτει αντεργατικές αναδιαρθρώσεις, τα ευρωπαϊκά εξάμηνα, τους ελέγχους στους κρατικούς προϋπολογισμούς και τις εποπτείες της ΕΕ με ή χωρίς μνημόνια. Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα διαχειρίζεται όλα τα παραπάνω.

***

Τι λέει τώρα ότι θα κάνει; Θα διαπραγματευτεί τους όρους της δανειακής σύμβασης, προβάλλοντας ένα δικό της μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, δηλαδή ένα άλλο μνημόνιο. Προχτές η Ν. Βαλαβάνη είπε: «Θα ζητήσουμε τεχνική επέκταση για να υπάρχει η δυνατότητα αναδιαπραγμάτευσης», δηλαδή επέκταση του σημερινού προγράμματος. Ταυτόχρονα λένε με την αναδιαπραγμάτευση των όρων της δανειακής σύμβασης, θα μπορούν να εφαρμόσουν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.
Το οποίο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης περιέχει προτάσεις πανευρωπαϊκής διαπραγμάτευσης για ρύθμιση του χρέους, στα πλαίσια της ΕΕ και των θεσμών της. Σκοπός της ρύθμισης δεν είναι να ανακουφιστεί η λαϊκή οικογένεια, αλλά να εξοικονομηθεί χρήμα που θα διατεθεί προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων. Στο πρόγραμμα δηλώνονται όρκοι πίστης στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, τις συνθήκες δημοσιονομικής ισορροπίας, που επιτυγχάνονται με σφαγιασμό δαπανών από τον κρατικό προϋπολογισμό σε τομείς Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας κ.λπ. Προστασία του τραπεζικού συστήματος, ιδιωτικοποιήσεις κυρίως με τη μορφή ΣΔΙΤ. Αντικατάσταση του ΕΝΦΙΑ, με φόρο ακίνητης περιουσίας, συνέχιση των έμμεσων αντιλαϊκών φόρων, εγγυάται φορολογικές ασυλίες για το κεφάλαιο και διεύρυνση της φορολογικής βάσης, άρα άλλους αντιλαϊκούς φόρους.
Για το λαό προβλέπει μέτρα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας (π.χ. τα συσσίτια, το δωρεάν ρεύμα σε άπορους, τα προγράμματα εξασφάλισης στέγης σε 300.000 εξαθλιωμένα νοικοκυριά), θεσμοθέτηση της 13ης σύνταξης μόνο για συνταξιούχους κάτω των 700 ευρώ, δηλαδή 1,3 ευρώ αύξηση τη μέρα. Θα εισπράξουν όλες τις ανείσπρακτες οφειλές από τα χαράτσια, επομένως δε χαρίζουν στο λαό ούτε ευρώ, θα καταργήσουν την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου για τον κατώτατο μισθό, κάτι που δεν σημαίνει αυτομάτως καθιέρωση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, όπως ψευδώς λένε, προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας κ.ά.
Από τα παραπάνω φαίνονται γενναίες παροχές στο κεφάλαιο και ψίχουλα στο λαό. Δηλαδή συνέχιση του σημερινού αντιλαϊκού δρόμου. Γι' αυτό άλλωστε ζητά ανοχή. Ανοχή από το ΚΚΕ στην αντιλαϊκή του πολιτική, ανοχή και από το λαό, ζητά να μπει τέρμα στους αγώνες, στις διεκδικήσεις, ώστε να ενισχύει ανενόχλητος τους επιχειρηματικούς ομίλους.

***

Το 2009 ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για «προγραμματική αντιπολίτευση» στο ΠΑΣΟΚ, ως μέσο πίεσης για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Ετσι αποκοίμιζε το λαό. Το ΚΚΕ προειδοποιούσε ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι βαθιά αντιλαϊκό, ο λαός πρέπει να βρίσκεται «επί ποδός πολέμου» για να βάλει εμπόδια και αν μπορέσει να έχει κάποιες κατακτήσεις. Η συνέχεια είναι γνωστή. Υπάρχει, λοιπόν, το ζήτημα της αντιπολίτευσης από τη σκοπιά των συμφερόντων του λαού. Τα υπόλοιπα κόμματα θα κάνουν αντιπολίτευση στη νέα κυβέρνηση από τη σκοπιά των συμφερόντων τμημάτων του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου. Μήπως πρέπει να αφήσουμε την αντιπολίτευση στη ΝΔ που ως τώρα κυβερνούσε; 'Η μήπως στα άλλα κόμματα του ευρωμονόδρομου; Εξάλλου το Ποτάμι θα συμβάλει σε κυβέρνηση, την ετοιμότητα για κάτι τέτοιο εκφράζει και το ΠΑΣΟΚ. Το βάρος της εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης το σήκωνε και θα το σηκώνει το ΚΚΕ. Γιατί είναι το μοναδικό Κόμμα που είναι αταλάντευτος αντίπαλος του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, της ΕΕ, δεν έχει δεσμεύσεις απέναντί τους. Μπορεί να παλεύει με συνέπεια για την ανάκτηση απωλειών, για το ξήλωμα όλου του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου γιατί έχει ως στόχο ο λαός να πάρει στα χέρια του τον πλούτο και την εξουσία. Μπορεί να συμβάλει στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος γιατί επιδιώκει μια γερή Λαϊκή Συμμαχία εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων σε αντικαπιταλιστική-αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Η επιλογή και με την ψήφο είναι μονόδρομος, οι εργαζόμενοι χρειάζονται ισχυρό ΚΚΕ. Στο χέρι τους είναι να τα καταφέρουν ρίχνοντας στην κάλπη δαγκωτό ΚΚΕ.

Ι.

Κώστας Παπακινός,γιατι ΚΚΕ

Κώστας Παπακινός

Υπάλληλος ΔΕΔΔΗΕ (πρώην ΔΕΗ), συνδικαλιστής, μέλος ΔΣ Κέντρου UNESCO Ιονίου, μέλος ΝΑΟΚ, Πολιτιστικού Συλλόγου Ποταμού «Σπ. Περουλάκης», Συλλόγου προστασίας του ποταμιού Κέρκυρας, υποψήφιος στην Κέρκυρα

Η ενίσχυση του ΚΚΕ στις εκλογές της 25ης Γενάρη είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας. Ισχυρό ΚΚΕ για να υπάρξει δυνατή μαχητική αντιπολίτευση ενάντια στα βάρβαρα μέτρα, για την ανάκτηση των απωλειών των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Ισχυρό ΚΚΕ για να σταματήσει να πλανιέται το φάντασμα του φασισμού πάνω από τη χώρα μας. Ισχυρό ΚΚΕ για να μην παραμένει ο λαός μας άβουλος περιμένοντας κάποιο θαύμα. Ισχυρό ΚΚΕ για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση.

Σταμάτης Πελάης,γιατι ΚΚΕ

Σταμάτης Πελάης

Ξενοδοχοϋπάλληλος, πρόεδρος Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας, μέλος διοίκησης ΓΣΕΕ. Υποψήφιος στην Κέρκυρα

Το ΚΚΕ ενημέρωσε έγκαιρα τον ελληνικό λαό για τη θύελλα των τελευταίων χρόνων. Στάθηκε όρθιο στις πολύμορφες επιθέσεις, οργάνωσε με συνέπεια τη γραμμή αντίστασης του ελληνικού λαού και, παρά τις όποιες επιμέρους διαφωνίες μπορεί να έχει κανείς, οφείλουν οι πάντες να αναγνωρίσουν ότι κρατά ζωντανό το όραμα του σοσιαλισμού, έχοντας στρατηγικό στόχο τη λαϊκή εξουσία και οικονομία.
Το ΚΚΕ αναδεικνύει επίσης την ανάγκη εξόδου της χώρας μας από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ καθώς και τη διαγραφή του χρέους, που αποτελούν προϋποθέσεις για την έξοδο του λαού από την κρίση και τη φτώχεια.
Οι αγώνες που δίνουμε ως εργατική τάξη, η δράση και το δυνάμωμα του εργατικού κινήματος για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων και εισοδημάτων είναι μισοί αν δε συνοδεύονται από την ενίσχυση και το δυνάμωμα του Κομμουνιστικού Κόμματος. Αν, δηλαδή, η εργατική τάξη δε θέτει το πολιτικό πρόταγμα για μετάβαση στη δική της εξουσία, τότε η διατύπωση αιτημάτων και η απλή διεκδίκησή τους στερούνται προοπτικής.
Δέχτηκα την πρόταση του ΚΚΕ για συμμετοχή στο ψηφοδέλτιό του στην Κέρκυρα όχι μόνο γιατί τα τελευταία 15 χρόνια συνεργάζομαι στο εργατικό κίνημα, στην Αυτοδιοίκηση και τους λαϊκούς αγώνες, αλλά κυρίως γιατί στις σημερινές συνθήκες ισχυρό ΚΚΕ σημαίνει ισχυρή εργατική τάξη, ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα. Ισχυρό ΚΚΕ σημαίνει ενίσχυση του αιτήματος για έξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ, για ανεξαρτησία και αποδέσμευση από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, επομένως η στήριξη του ΚΚΕ είναι η μόνη πατριωτική επιλογή.
Παράλληλα, θέλω από την πλευρά μου να συμβάλω με όλες μου τις δυνάμεις να καταλάβει ο Κερκυραίος και η Κερκυραία του μόχθου ότι δεν μπορούμε να στηρίζουμε τις ελπίδες μας σε εμπόρους ελπίδας αλλά μόνο στη δική μας δύναμη, στη δική μας οργάνωση, στο δικό μας αγώνα και σε εκείνους που με συνέπεια στάθηκαν έμπρακτα στο πλευρό μας, στους αγώνες μας.
Η στήριξη του ΚΚΕ είναι πράξη ευθύνης και συνέπειας για κάθε εργαζόμενο και ακόμη περισσότερο για τους εκπροσώπους των εργαζομένων του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Η επιλογή κομμουνιστή βουλευτή στην Κέρκυρα το 2007 και μέχρι το 2012 έδωσε άλλον αέρα στους εργαζόμενους της Κέρκυρας. Το διάστημα αυτό καταγράψαμε σημαντικές επιτυχίες στον αγώνα για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων. Η λαθεμένη επιλογή σημαντικού αριθμού προοδευτικών Κερκυραίων να θαμπωθούν από τα φώτα του κυβερνητισμού οδήγησε στην απώλεια της έδρας από τον Μπ. Χαραλάμπους και το ΚΚΕ και την παράδοσή της στο ΠΑΣΟΚ, με τα γνωστά αποτελέσματα. Η Κέρκυρα δυόμισι χρόνια δεν είχε βουλευτή αντιπολίτευσης να αναδεικνύει τα ζητήματα της Κέρκυρας και να είναι μπροστάρης στους αγώνες του κερκυραϊκού λαού, το λαϊκό - εργατικό κίνημα υποχώρησε λόγω αυτής της εξέλιξης αλλά και της συνολικής μείωσης του ΚΚΕ.
Κάθε Κερκυραίος δημοκράτης, κάθε αντιφασίστας, κάθε πραγματικός αριστερός μπορεί να καταλάβει ότι για λίγες ψήφους θα κριθεί η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση της Κέρκυρας και δεν υπάρχουν πολυτέλειες για επιλογή ανάλογη του 2012. Αλλωστε, το «δις εξαμαρτείν» δε δικαιολογείται και η μόνη επιλογή για να μη συμβεί αυτό είναι: Ψήφος στο ΚΚΕ!