ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΧΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

 ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΧΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Οι διαμαρτυρίες των «γραβατωμένων», γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών κλπ. για το ασφαλιστικό και το σκίτσο του Charlie Hebdo με το σώμα, σε μικρογροφία,  του μικρού Αϊλάν που ξέβρασε η θάλασσα του Αιγαίου και την απεικόνιση του μέλλοντός του, αν ζούσε, που θα ήταν το κυνήγι για βιασμό γυναικών της Γερμανίας, κι αν  μοιάζουν ανόμοια  περιστατικά σε διαφορετικούς τόπους όμως  βάζουν το λιθαράκι τους στον καθαγιασμό της αστικής δημοκρατίας στην Ευρώπη που προστατεύει την ελευθερία της έκφρασης και του συνέρχεσθαι αποκρύπτοντας μια πραγματικότητα που γίνεται έτσι θολά αντιληπτή.

                Διαμαρτυρίες αρκετά όψιμες, σχεδόν προσωπικά προς τον υπουργό εργασίας αν λάβουμε υπόψη τα …σχολικά συνθήματα (κάτσε καλά Κατρούγκαλε),  επαγγελματικών ομάδων  που φτάνοντας η κρίση στην αυλή τους αιτούνται διαφορετική αντιμετώπιση από την κυβέρνηση,  κυνισμός που θεωρείται σάτιρα με αφορμή καθυστερημένες νεφελώδεις καταγγελίες για μαζικές σεξουαλικές παρενοχλήσεις από αλλοδαπούς την πρωτοχρονιά  σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εφαρμόζουν στην πράξη μορφές ελευθερίας που ο καπιταλισμός επιτρέπει.     

Η  «φωτισμένη» ελίτ της κυρίαρχης τάξης σε στενή σχέση με την πολιτική ηγεσία διαμορφώνει …οράματα για το μέλλον της κοινωνίας κι ευνοεί διεκδικήσεις που στη συνέχεια θα στηρίξουν το αστικό κράτος στην άσκηση της εξουσίας του. Από τη στιγμή όμως που η αστική ιδεολογία έχει εδραιωθεί, οι φωνές διαμαρτυρίας στα πλαίσια του καπιταλισμού για περισσότερα δικαιώματα, ελευθερία και ανθρωπισμό φθάνουν πια αργά, τη στιγμή που δεν έχουν πια ουσιαστική σημασία. Η εξουσία ήδη βρίσκεται πέρα από αυτές τις διαμαρτυρίες –στον  έλεγχο της σκέψης και δράσης μας, στην εισαγωγή του πληθυσμού εντός νέων κοινωνικών σχηματισμών, πέρα από κοινωνικές τάξεις, στην  υποδόρια εξάπλωση του ρατσισμού. Η αστική εξουσία συνεχίζει να  καθορίζει και να οριοθετεί, αλλά  με μια ρητορική για ελευθερία που ταυτίζεται με την ελεγχόμενη εξατομίκευση ζωών. Φαινομενικά  περιορίζονται οι κανονιστικές ρυθμίσεις και  η πειθάρχηση με την διαβεβαίωση για εξουδετέρωση ενός συνολικού σχεδιασμού και μιας συγκεντρωμένης εξουσίας, κρύβοντας τα πολλά είδη επιμέρους σχεδιασμών, που ακολουθούν όμως την ίδια βασική αρχή και σκοπεύοντας στη διάσωση της ανώνυμης εξουσίας του οικονομικού συστήματος –του καπιταλισμού.

Κι αν είναι σημαντικό το σκίτσο του γαλλικού περιοδικού είναι γιατί συμπυκνώνει την κυρίαρχη ιδεολογία και τον τρόπο που αυτή λειτουργεί στη χειραγώγηση συνειδήσεων, δημιουργώντας μια εικόνα θεωρητική για τον πρόσφυγα που τον ταυτίζει με  απειλή. Είναι που όταν αυξάνονται οι μη ελέγξιμες συνθήκες στη ζωή μας αυτός ο φόβος για τον διαφορετικό άγνωστο γίνεται πιο έντονος και τότε η κυρίαρχη εξουσία μπορεί πιο εύκολα να τον χειριστεί προς όφελός της. Ούτε χρόνος δεν πέρασε από το «je suis Charlie» και από  τις κραυγές για την ελευθερία έκφρασης περάσαμε εύκολα στον κυνισμό και το σαρκασμό των αδυνάτων, πάντα στο όνομα της διαφύλαξης της ελευθερίας του δυτικού τρόπου ζωής που απειλείται από τον ξένο πρόσφυγα, θεωρώντας τον πως προέκυψε από το πουθενά. Στοχοποιείται μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων πως δεν μπορεί να ενσωματωθεί στην ορθολογική τάξη της αστικής κοινωνίας.

 Το σκίτσο βρίσκεται σε άμεση ανταπόκριση με το πνεύμα της πραγματικότητας που υπερασπίζεται και δεν έχει καμιά σχέση με ελευθερίες ούτε με στηλίτευση  και έλεγχο του κοινωνικού συστήματος. Είναι μια συνειδητή και σκόπιμη  λοιδορία προσώπων για να πειστούμε πως στάθηκαν ανάξιοι της συμπαράστασής μας προκαλώντας μας γι’  αυτό απέχθεια και αγανάκτηση. Γι’  αυτή τη λοιδορία χρησιμοποιούνται κάποιες σταθερές ηθικού περιεχομένου, τις οποίες τις αποδέχονται όλοι στο θεωρητικό επίπεδο και ο αναγνώστης της σάτιρας τις αναγνωρίζει, ενώ  το αντικείμενο της σάτιρας τις παραβιάζει. Η εικονογράφηση του υποτιθέμενου μέλλοντος του μικρού πρόσφυγα που ξέβρασε η θάλασσα αντιστρέφει το συμβολισμό της φωτογραφίας του άψυχου κορμιού που πριν μερικούς μήνες κυριάρχησε στα ΜΜΕ, δικαιολογεί την ολιγωρία μας  αν όχι και τη σκληρότητα μας (οι κακοί πρόσφυγες που βιάζουν τις ανυπεράσπιστες γυναίκες μας) απενοχοποιεί το ρατσισμό μας. Το σκίτσο εμπεριέχει την προβολή του πολιτικοκοινωνικού μοντέλου της κυρίαρχης εξουσίας που πια δεν μπορεί να κρύψει το ρατσισμό του και τον αποκλεισμό. ΄Ολος ο κόσμος ανήκει  στον καπιταλισμό, δεν υπάρχει χώρος για τους αποκλεισμένους απ’ αυτόν.  

               Οι υπόλοιποι πιστεύαμε πως μπορούσαμε, ως απελευθερωμένα και ορθολογικά άτομα, ελεύθεροι να παίρνουμε αποφάσεις στο δικό μας τομέα, υποσύστημα του όλου πολυπλοκότερου συστήματος που ανήκουμε, μέχρι που το προσχέδιο του ασφαλιστικού σχεδιάζει και από προνομιούχες κοινωνικές ομάδες  να περιορίσει την ελευθερία τους με τον οικονομικό τους ακρωτηριασμό. Ενώσεις λοιπόν γιατρών, δημοσιογράφων, δικηγόρων κλπ. στα χρόνια της κρίσης απουσίαζαν από ταξικές διεκδικήσεις και κατέφευγαν σε δικαστήρια και διαπραγματεύσεις για να περιορίσουν τις συνέπειες της κρίσης στα επαγγέλματά τους, πιστεύοντας στην φαινομενική αύξηση της ελευθερίας που τους αποδέσμευε από παλιές κανονιστικές αρχές, ώστε να αντλούν ανενόχλητα τα οφέλη του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Θεωρώντας, και όχι μόνο αυτοί,  πως  οι βασικές κατηγορίες του μαρξισμού όπως οι κοινωνικές τάξεις έχουν χάσει το πρακτικό περιεχόμενό τους διέπλασαν νέες ατομικές ταυτότητες, με τα περισσότερα συντεχνιακά τους σωματεία να υλοποιούν με το αζημίωτο τις επιλογές της εξουσίας,  και με την πεποίθηση πως είναι οι επιλογές τους και όχι η κοινωνική τους τάξη που διαμορφώνουν τη ζωή τους πίστευαν πως οι ζωές τους είναι αρκούντως ικανοποιητικές με τους όρους του καπιταλισμού, σίγουροι πως έχουν ξεπεράσει το στάδιο όπου ακόμα διακυβεύεται το  πραγματικό ψωμί για να συντηρηθούν. Κι αυτές οι αυταπάτες με το ασφαλιστικό αρχίζουν να διαλύονται, ιδιαίτερα για τους οικονομικά ασθενέστερους απ’  αυτούς.

               Κι ίσως είναι πια καιρός να γίνει αντιληπτό ότι πέρασε ο καιρός που ποντάραμε σε μια κοινωνία συναίνεσης και χαλάρωσης και πως η σιγουριά η βασισμένη στην αδιαφορία και τη συμφωνία επι του ελαχίστου δυνατού κοινωνικού συμβολαίου υπήρξε απατηλή.

               Ακόμα υπερασπιζόμαστε τον καπιταλισμό;

Στην ισραηλινή κατοχή ....δεν αρέσει η μάθηση

 Στην ισραηλινή κατοχή ....δεν αρέσει η μάθηση

Εισβολή του ισραηλινού στρατού στο παλαιστινιακό Πανεπιστήμιο Birzeit

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 11ης Ιανουαρίου, δυνάμεις του ισραηλινού στρατού κατοχής με 15 περίπου οχήματα εισέβαλαν στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου Birzeit στη Δυτική Όχθη, κοντά στη Ραμάλα, αφού πρώτα κατεδάφισαν τη δυτική πύλη του Πανεπιστημίου, μετατρέποντάς την σε στρατιωτικό φυλάκιο. Οι στρατιώτες εισέβαλαν στο γραφείο του Φοιτητικού Συμβουλίου και κατέσχεσαν σημαίες, πανό, ηχεία, συσκευές ήχου και υπολογιστές που ανήκαν στους φοιτητές. Κατέστρεψαν μέρος του περιεχομένου των υπολογιστών, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τις δραστηριότητες του Συμβουλίου, και δια της βίας απομάκρυναν τους φύλακες του Πανεπιστημίου. Εισέβαλαν επίσης και στο τμήμα Θετικών Επιστημών όπου επίσης προκάλεσαν σοβαρές ζημιές.

Όπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή του το ίδιο το Πανεπιστήμιο δεν είναι ούτε η πρώτη και προφανώς δυστυχώς ούτε η τελευταία φορά που ο ισραηλινός στρατός κατοχής προσπαθεί και με τον τρόπο αυτό να υποσκάψει γενικώς το παλαιστινιακό εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο, σε πείσμα της κατοχής, συνεχίζει να λειτουργεί. Ογδόντα φοιτητές του Birzeit κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές μαζί με εκατοντάδες άλλους Παλαιστινίους φοιτητές των άλλων ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Παλαιστίνη. Εξ αυτών των 80, μάλιστα, οι 25 έχουν συλληφθεί μόνο τους τελευταίους τρεις μήνες.

Πάνω από το ένα τρίτο του παλαιστινιακού πληθυσμού είναι μαθητές σχολείου ή φοιτητές. Όλα τα Παλαιστινιακά Πανεπιστήμια και η πλειοψηφία των σχολείων, συμπεριλαμβανομένων και των παιδικών σταθμών, έκλεισαν με στρατιωτική διαταγή μεταξύ των ετών 1987-1992, στερώντας από μια ολόκληρη γενιά το δικαίωμα στην εκπαίδευση.

Το Πανεπιστήμιο Birzeit σφραγίστηκε από τον ισραηλινό στρατό με οδοφράγματα για σχεδόν 3 χρόνια μεταξύ 2001-2003. Ακόμα και σήμερα ο δρόμος που οδηγεί στο κτίριο εξακολουθεί να είναι «σημείο ελέγχου». Οι φοιτητές και το διδακτικό προσωπικό που προσπαθούν να φτάσουν στο Πανεπιστήμιο βρίσκονται αντιμέτωποι με τον ισραηλινό στρατό ο οποίος τους εμποδίζει, τους παρενοχλεί και τους εκφοβίζει. Το Πανεπιστήμιο Birzeit έχει υποχρεωθεί να διακόψει τη λειτουργία του από τον ισραηλινό στρατό κατοχής 15 φορές στην ιστορία του.

Σύμφωνα με τον ισραηλινό Τύπο η επιδρομή του ισραηλινού στρατού στο Πανεπιστήμιο έγινε στο πλαίσιο σειράς επιδρομών για την σύλληψη και εξουδετέρωση «τρομοκρατικών πυρήνων» και μάλιστα υποστηρίζει ότι στο Birzeit βρέθηκε «προπαγανδιστικό τρομοκρατικό υλικό» ακόμη και όπλα. Εννοείται ότι αυτή είναι η ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού η οποία δεν συνοδεύεται από αποδείξεις, ως συνήθως.

Ο Πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης στην Ελλάδα Μαρουάν Τουμπάσι δήλωσε για την επίθεση στο Birzeit ότι οι ενέργειες των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής είναι «μια κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και της ιερότητας του αξιόπιστου και αναγνωρισμένου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Κάθε Παλαιστίνιος έχει το δικαίωμα στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και αυτές οι απάνθρωπες ενέργειες των Κατοχικών δυνάμεων δεν θα λυγίσουν τη βούληση των φοιτητών ούτε θα τους αποτρέψει από το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση».

Κάλεσε επίσης την ελληνική κυβέρνηση, «ως συμβαλλόμενο μέλος της Σύμβασης της Γενεύης, να πιέσει το Ισραήλ ώστε να τηρήσει το Διεθνές Δίκαιο και το δικαίωμα των Παλαιστινίων στην εκπαίδευση και να καλέσει τους ακαδημαϊκούς, τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Ελληνικής Δημοκρατίας να καταδικάσουν αυτές τις επιθέσεις βίας των ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα του Κατεχόμενου Κράτους της Παλαιστίνης».

Όπως είπε ο κ. Τουμπάσι, ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Birzeit, Καθηγητής Abdul Latif Abu Hijleh αναγκάστηκε να ακυρώσει προγραμματισμένο ταξίδι του στην Ελλάδα αυτές τις μέρες λόγω της συγκεκριμένης εφόδου. Σκοπός της επίσκεψής του ήταν να διερευνήσει δυνατότητες συνεργασίας καθώς και να υπογράψει μνημόνια συμφωνίας με διάφορα ελληνικά πανεπιστήμια (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ΤΕΙ Αθηνών), στο πλαίσιο εκπαιδευτικής συνεργασίας μεταξύ της Παλαιστίνης και της Ελληνικής Δημοκρατίας.
________________
Παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο, όπου φαίνονται παιδιά μέσα στη Χεβρώνα να περνούν από απίστευτες καταστάσεις για να πάνε σχολείο λόγω του ότι ο ισραηλινός στρατός μπορεί αιφνιδίως να κηρύξει απαγόρευση κυκλοφορίας ή να τους απαγορεύει να περάσουν.

Πηγή: Το περιοδικό

Λόγω της ημέρας

 Λόγω της ημέρας

Η χτεσινή μέρα ήταν φορτωμένη με κάποιες μαζεμένες σημαντικές επετείους, που επιβάλλουν κατά τη γνώμη μου, την αναδημοσίευση δυο κειμένων -έστω και με μια μέρα καθυστέρηση.

Μπορείτε επίσης να επισκεφτείτε στους παρακάτω συνδέσμους ένα κείμενο για δύο άλλες δημαντικές επετείους.
Τα γενέθλια του ποιητή Νασίμ Χικμέτ
Και το θάνατο του κομμουνιστή γιατρού Πέτρου Κόκκαλη

Η κόκκινη Ρόζα

Η κόκκινη Ρόζα. Η Ρόζα μας.

Που έπεσε νεκρή μια μέρα σαν και σήμερα από τους τραμπούκους των ξεπουλημένων σοσιαλιστών ηγετών (Έμπερτ, Νόσκε), που τέθηκαν στην υπηρεσία της αντεπανάστασης.
Που έζησε στο κορμί της, μαζί με το σύντροφό της, Καρλ Λίμπκνεχτ, την προδοσία των ρεφορμιστών και πώς αυτή στρώνει το δρόμο στο φασισμό.
Που μπήκε επικεφαλής στο πιο δυνατό, το πιο ωραίο κίνημα της γερμανικής ιστορίας, που δεν ήταν δυστυχώς αρκετά ώριμο, αλλά αν κατάφερνε να νικήσει, θα άλλαζε το ρου της παγκόσμιας ιστορίας.

Που άφησε πίσω της πολύτιμη παρακαταθήκη με το θεωρητικό της έργο, και μια σειρά αξιόλογες και επίκαιρες μπροσούρες, όπως το «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση», σαν πρωθύστερο «κατηγορώ» σε όσους καπηλεύτηκαν το όνομά της, και το έδωσαν σε ένα ίδρυμα του ευρωκομμουνιστικού αναθεωρητισμού.
Που ήταν η πιο φλογερή και συνεπής πολέμιος του σωβινισμού και του μιλιταρισμού. Και διέθετε οξυμένο, κριτικό πνεύμα, ακόμα κι απέναντι στην ίδια την επανάσταση, ακόμα κι όταν λάθευε. Όπως είχε πει για αυτήν ο Λένιν, ήταν ένας από τους αετούς της επανάστασης, ακόμα κι αν πετούσε κάποτε πολύ χαμηλά, εκεί που φτάνουν οι κότες.
Που είχε πλακουτσωτή μύτη και μάλλον καχεκτικό σώμα, αλλά ασκούσε ακαταμάχητη γοητεία στους συντρόφους και τους συνομιλητές της, όχι με την εμφάνιση, αλλά με το επαναστατικό πνεύμα, τις ικανότητες και την αφοσίωσή της στον αγώνα.

Που η ακτινοβολία της φτάνει ως την εποχή μας και τη φωτίζει με το παράδειγμά της.
Που εμπνέει πολλούς γονείς να βαφτίσουν προς τιμήν της τα κορίτσια τους με το όνομά της.
Που την τραγούδησαν ο Μητροπάνος κι η Δημητριάδη. Ενέπνευσε τον Καζαντζάκη, το Μικρούτσικο και τον Αλκαίο με τη Ρόζα του, που τον κοιτούσε μουδιασμένο να βλέπει πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία, αλλά οπισθοχωρεί καμιά φορά, και γίνεται σιωπή…

Η δική μας Ρόζα, η κόκκινη Ρόζα Λούξεμπουργκ –τι σου ‘χω φυλαγμένα…


Ατέχνω(ς) ακόμα μάτια μου, Ατέχνω(ς)

Το Ατέχνως ήρθε στο διαδικτυακό αέρα στις 15 Γενάρη του 2015, συμπτωματικά μόλις δέκα ημέρες πριν τα πολιτικά «εγκαίνια» της πρωτοδεύτερης φοράς Αριστερά, που τρίτωσε τα μνημόνια. Προφανώς αυτό το μεσοδιάστημα δεν ήταν οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο, όπως δεν τον συγκλόνισαν ούτε και οι δώδεκα μήνες που ακολούθησαν, είτε στην πραγματική ζωή, είτε στο μικρόκοσμο του διαδικτύου. Θέλουμε να πιστεύουμε όμως πως συγκριτικά με την κυβέρνηση τουλάχιστον, κάτι παραπάνω καταφέραμε να αλλάξουμε ως περιοδικό, φέρνοντας κάτι καινούριο και διαφορετικό.

Το Ατέχνως επιχείρησε να καλύψει ένα κενό στο διαδικτυακό χάρτη, χωρίς να παραβλέπει τα δικά του κενά και τις διάφορες ελλείψεις του, που δεν περιλαμβάνουν πάντως τα ερυθρά αιμοσφαίρια και την πρωτότυπη κριτική ματιά. Και το βλέπουμε έκτοτε να αναπτύσσεται καθημερινά, σαν ένα μικρό μωρό ενός έτους, που ακόμα μπουσουλάει, αλλά έχει κάνει και πολλά ποιοτικά άλματα. Και λέει τις πρώτες του λεξούλες, αλλά επιδιώκει να αρθρώνει έναν ποιοτικό εναλλακτικό λόγο, που είναι κι ο βασικός λόγος της ύπαρξής του.

Δεν είναι ωραίο να περιαυτολογεί κανείς, αλλά αυτή η συστολή υποχωρεί κι αναστέλλεται, όταν πρόκειται για ένα τέτοιο, συλλογικό εγχείρημα, με μια σειρά αξιόλογους γραφιάδες, που έκαναν πράξη τη βασική μας δέσμευση για πρωτότυπη ύλη, με ποικίλη θεματολογία και καθημερινή ροή κειμένων. Με την αφορμή αυτή νιώθουμε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλους τους συνεργάτες μας που έχουν βάλει το δικό τους λιθαράκι σε αυτή την προσπάθεια του περιοδικού, έστω και αν αυτό ήταν ένα μόνο κείμενο, ακόμα κι αν στο ενδιάμεσο έχουν χωρίσει οι δρόμοι μας.

Κυρίως όμως οφείλουμε μια ειδική αναφορά στο αναγνωστικό κοινό του Ατέχνως, που μας υποδέχτηκε ζεστά από την πρώτη στιγμή και ανανεώνει καθημερινά την εμπιστοσύνη του στο περιοδικό. Συνηθίζουμε να μιλάμε με όρους κινήματος, για βαθιές ρίζες κι ακατάλυτους δεσμούς με τον κόσμο. Για εμάς αυτά δεν ήταν καθόλου αυτονόητα, συνεπώς θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για την καθημερινή επαφή και την ανάδραση, με τις παρατηρήσεις σας, τις συμβουλές-προτάσεις σας, τα σχόλια, κτλ. Και να σας προτρέψουμε να γίνετε πιο αυστηροί μαζί μας, στις υποδείξεις σας και την κριτική σας, για να συμβάλλετε με κάθε πιθανό τρόπο στη βελτίωση της ύλης του περιοδικού.

Κουβαλάμε την πείρα του πρώτου χρόνου, όλες τις ευχάριστες και τις όποιες αρνητικές στιγμές, και συνεχίζουμε με όρεξη και θέληση να κάνουμε ακόμα περισσότερα, να έχουμε πιο ενεργή παρουσία κι εξωστρεφή δραστηριότητα, με ανοιχτές εκδηλώσεις κι άλλες ιδέες που σκοπεύουμε να εντάξουμε στο σχεδιασμό μας.

Ένα χρόνο μετά, είμαστε όρθιοι πάνω στη σχεδία μας και συνεχίζουμε το ταξίδι μας, μαζί με πολλούς συντρόφους που (σε αντίθεση με αυτούς του ομηρικού Οδυσσέα) αυξάνονται και πληθύνονται. Κι όπως λέει, παραφρασμένος, ο στίχος που επιλέξαμε στον τίτλο.

Ατέχνω(ς) ακόμα μάτια μου, Ατέχνω(ς)

Ξηλώνουν λίγο - λίγο και τα Εργασιακά

Ξηλώνουν λίγο - λίγο και τα Εργασιακά

Αποκαλυπτική των προθέσεων της κυβέρνησης για τα Εργασιακά και διδακτική για τον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρήσει να μεθοδεύσει τις επόμενες αντεργατικές ανατροπές, είναι η ψήφιση προχτές στη Βουλή του λεγόμενου «αναθεωρημένου Κοινωνικού Ευρωπαϊκού Χάρτη» της ΕΕ.
Ανάμεσα σε άλλα, ο Χάρτης αυτός αναγνωρίζει το «δικαίωμα» της εργοδοσίας στο «lock out» (ανταπεργία) και απαγορεύει επί της ουσίας τη μονομερή προσφυγή στη διαιτησία για εργατικές διαφορές. Ικανοποιεί, δηλαδή, δύο από τις βασικές και διαχρονικές αξιώσεις του κεφαλαίου.
Θυμίζουμε ότι με την ΠΥΣ 6/2012, η τότε συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ «πάγωσε» τη μονομερή προσφυγή των εργαζομένων στη διαιτησία, παράλληλα με τη νομοθέτηση νέου κατώτερου μισθού στα 586 και 511 ευρώ μεικτά. Τώρα, με την υιοθέτηση της Χάρτας από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, γίνεται ένα αποφασιστικό βήμα για την εσαεί απαγόρευση της μονομερούς προσφυγής, η οποία, αν μη τι άλλο, ήταν το έσχατο μέτρο άμυνας των εργαζομένων απέναντι στην αδιαλλαξία της εργοδοσίας στην περίπτωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

***

Οσο για το «lock out», δε χρειάζονται και πολλές εξηγήσεις. Μαζί με τις ομαδικές απολύσεις, πρόκειται για διακαή πόθο της εργοδοσίας και στη χώρα μας, ως μέτρο εκβιασμού και τιμωρίας των εργαζομένων όταν αυτοί αποφασίζουν να διεκδικήσουν με απεργία τα αιτήματά τους. Μόλις πριν από λίγες μέρες, οι μεγαλοβιομήχανοι είχαν δείξει πόσο πολύ τους καίει η θεσμοθέτηση της ανταπεργίας, όταν η εργοδοσία στην ΕΒΓΑ επέβαλε «lock out» απέναντι στις στάσεις εργασίας που είχε αποφασίσει το σωματείο διεκδικώντας δεδουλευμένα.
Τότε, η κυβέρνηση έσκιζε τα ρούχα της και μιλούσε για εργοδοτική αυθαιρεσία, για να ψηφίσει μόλις προχτές τη Χάρτα που νομιμοποιεί την ανταπεργία. Τέτοιο είναι το μέγεθος του εμπαιγμού που επιχειρεί σε βάρος των εργαζομένων. Οπως μνημείο εμπαιγμού είναι και το άρθρο 2 του νομοσχεδίου που ψηφίστηκε για την επικύρωση της Χάρτας στη Βουλή.
Εκεί γράφεται ότι οι δύο συγκεκριμένες προβλέψεις της Χάρτας (για την ανταπεργία και τη μονομερή προσφυγή) δε δεσμεύουν την κυβέρνηση και άρα ούτε γάτα ούτε ζημιά. Από τη μια ψηφίζει το σύνολο της Χάρτας μαζί με τα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης και από την άλλη σφυρίζει αδιάφορα, επειδή - λέει - συμπεριέλαβε στο νομοσχέδιο άρθρο που λέει ότι δε δεσμεύεται!

***

Αυτό που δεν λέει η κυβέρνηση, είναι ότι ανεξάρτητα από τους δικούς της ελιγμούς, με την επικύρωση της Χάρτας η εργοδοσία αποκτά ένα πρώτης τάξης εργαλείο να υπερασπιστεί το «lock out» στα ελληνικά και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και τελικά να τυλίξει τους εργαζόμενους σε μια κόλλα χαρτί. Τα ξέρει αυτά η κυβέρνηση και για να καλύψει τις πομπές της επιτίθεται στο ΚΚΕ, που αποκάλυψε και κατήγγειλε την άθλια μεθόδευση.
Οι εξελίξεις αυτές δεν είναι τυχαίες. Παράλληλα με το Ασφαλιστικό, η κυβέρνηση σκοπεύει να «ανοίξει» και τα Εργασιακά, για να νομοθετήσει τις ανατροπές για τις οποίες δεσμεύεται στο τρίτο μνημόνιο. Για το σκοπό αυτό, όπως γράφτηκε πριν από λίγες μέρες στην «Αυγή», έχει συστήσει και Ομάδα Εργασίας, με πρώτο αντικείμενο ...μελέτης τις ανατροπές στις συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Είναι φανερό ότι η υπονόμευση του δικαιώματος στην απεργία έχει ήδη ξεκινήσει με την ψήφιση της Χάρτας και θα πλαισιωθεί στη συνέχεια από άλλα μέτρα και ανατροπές. Αλλωστε, η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να νομοθετήσει με βάση τις «βέλτιστες πρακτικές» και τα θεμελιακά κείμενα της ΕΕ, ένα από τα οποία είναι και ο Χάρτης που ψήφισε.

***

Το ίδιο ισχύει και για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι οποίες υπονομεύονται ευθέως από την απαγόρευση της μονομερούς προσφυγής, με δεδομένο τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης στο κίνημα και το ρόλο του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, που κάνει ακόμα πιο επιθετική την εργοδοσία.
Να λοιπόν γιατί χρειάζεται επιφυλακή και εγρήγορση από το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε ό,τι αφορά και τα Εργασιακά. Απ' ό,τι φαίνεται, η κυβέρνηση σκοπεύει να ξηλώσει το πουλόβερ λίγο - λίγο και από πολλές πλευρές, για να αποφύγει γενικευμένες αντιδράσεις. Στα σχέδιά της πρέπει να βρει στην κυριολεξία τοίχο.

Ολομέτωπη επίθεση

Ολομέτωπη επίθεση

Η επίθεση της κυβέρνησης στις εργατικές - λαϊκές οικογένειες είναι ολομέτωπη και θα έχει διάρκεια. Κάθε μέρα που περνά εμφανίζεται ένα ακόμα αντιλαϊκό «φρούτο», που, μαζί με όλα τα προηγούμενα, δημιουργεί μια ασφυκτική κατάσταση για τα νοικοκυριά που παλεύουν να επιβιώσουν. Ασφαλιστικό, φορολόγηση, ιδιωτικοποιήσεις, αναδιαρθρώσεις στην Παιδεία και τη Δημόσια Διοίκηση βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και οι εκπρόσωποι ιμπεριαλιστικών οργανισμών διαπραγματεύονται για το πώς θα γίνουν παρεμβάσεις, προκειμένου να εξυπηρετηθεί με τον καλύτερο τρόπο η ανάγκη για ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για νέα πεδία κερδοφορίας για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Κι ενώ αυτή η ολομέτωπη επίθεση βρίσκεται σε εξέλιξη, η κυβερνητική προπαγάνδα περί «διαπραγμάτευσης που θα φέρει αποτελέσματα» και περί «κυβέρνησης που πασχίζει για να βρει λύσεις», εντείνεται. Σχετικά με το θέμα της διαπραγμάτευσης, προσπαθούν να στήσουν μια εικόνα ψεύτικη, δίνοντας την εντύπωση ότι το αποτέλεσμά της με τα - πάλαι ποτέ - γεράκια των αγορών, που σήμερα είναι οι καλύτεροι φίλοι των ΣΥΡΙΖΑίων, θα ωφελήσει τα λαϊκά νοικοκυριά, τους φτωχούς αγρότες, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους, τα νέα ζευγάρια...
Κακά τα ψέματα. Το ξέρουν πλέον και οι πέτρες πως στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον θεωρούν πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι «παράδειγμα προς μίμηση» σε ό,τι αφορά το πόσο αποτελεσματικά μπορεί να τσακίσει το λαό, το πόσο θετικά μπορεί να λειτουργήσει για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Και με τα παραμυθάκια περί «διαπραγμάτευσης για το καλό του λαού» γελάει και το παρδαλό κατσίκι. Τα συμπεράσματα από την πρώτη συζήτηση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης σχετικά με την ελληνική πρόταση για το Ασφαλιστικό μιλάνε μόνα τους. Από τους αξιωματούχους των Βρυξελλών διαρρεόταν πως αναγνωρίζουν ότι «είναι σοβαρή η πρόταση της κυβέρνησης» και πως «έχει γίνει πολύ καλή δουλειά». «Πρέπει να συγχαρώ την ελληνική κυβέρνηση», είπε ο Ντάισελμπλουμ. Οι ύμνοι για το σχέδιο του Ασφαλιστικού από τον πρόεδρο του Eurogroup, Γ. Ντάισελμπλουμ, η αποθέωση που επιφυλάσσουν για την κυβέρνηση Ολάντ και Μοσκοβισί, ο ...«έρωτας» του Τόμσεν και του ΔΝΤ προς την ελληνική κυβέρνηση, είναι ενδεικτικά του τι ακριβώς συμβαίνει. Ερχονται να προστεθούν στη στήριξη που τους παρέχει και το ντόπιο κεφάλαιο διά των εκπροσώπων του (ΣΕΒ, ΣΕΤΕ κ.λπ.). Λογικό, αφού η κυβέρνηση ξεκαθαρίζει πως επισπεύδει αναδιαρθρώσεις και ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση που οι αστικές κυβερνήσεις πάλευαν να περάσουν εδώ και 20 χρόνια.
Ομως, υπάρχει και κάτι ακόμα. Αυτή τη στιγμή, τη στιγμή που κυβέρνηση και δανειστές «χτενίζουν» το τελικό σχέδιο για το Ασφαλιστικό, το χρέος, την «αξιολόγηση», είναι ξεκάθαρο πως αυτές οι επαφές, αυτές οι διαπραγματεύσεις, θα φέρουν και άλλα πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα. Το έχει δείξει η ιστορία, το «φωνάζουν» όσοι γνωρίζουν ποιο είναι το ακριβές περιεχόμενο των συζητήσεων για να κλείσει και να εγκριθεί το σχέδιο της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό... Ερχεται, λοιπόν, μία ακόμα θύελλα που θα πλήξει το λαό μας. Και αυτή η κατάσταση δε θα έχει τέλος, εάν δεν μπει φρένο από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τις λαϊκές οικογένειες, τα φτωχά νοικοκυριά της υπαίθρου, με οργανωμένο αγώνα και κινητοποιήσεις, ενάντια σε όσα έχουν έρθει και θα έρθουν στο μέλλον...

Λαός και Κολωνάκι

 Λαός και Κολωνάκι

Μια σφιισσα με αθλητικές γνώσεις κι υπόβαθρο τη χαρακτήρισε ως τη μεγαλύτερη μετακίνηση μπλέιζερ στην Ελλάδα. Που θα μπορούσε να έχει προσυγκέντρωση στο κέντρο της Σκωμπίας, στην πλατεία Κολωνακίου, όπου συχνάζει τέτοιος κόσμος. Αλλά όπως και να έχει, ήταν με διαφορά η πιο καλτ κινητοποίηση των τελευταίων ετών, περίεργη όχι μόνο για τους περαστικούς, που την χάζευαν, αλλά και για όσους συμμετείχαν: γιατρούς, μηχανικούς και βασικά δικηγόρους από όλη την Ελλάδα, που ανταποκρίθηκαν στο πανεπιστημονικό κάλεσμα στο Υπουργείο Εργασίας, και προσπαθούσαν αδέξια να διαχειριστούν την καινούρια κατάσταση, σα μια κοπέλα που φοράει για πρώτη φορά στη ζωή της δεκάποντα τακούνια –αν και σε αυτό, οι περισσότερες… διαδηλώτριες τα κατάφερναν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα.

Έτσι λοιπόν, άλλοι βαρυγκωμούσαν σε στιλ που καταντήσαμε λοχία, να διαδηλώνουμε στα γεράματα κι αυτοσαρκάζονταν –πού είναι οι πέτρες κι οι μολότοφ· ενώ άλλοι το διασκέδαζαν κι έβγαζαν κινηματικές σέλφι, βλέποντας την όλη υπόθεση σα Μύκονοοοοος από την ανάποδη, κι αποκριάτικη εκδήλωση, όπου ντύθηκαν πχ αγωνιστές για μια μέρα. Αν και το ντύσιμό τους μόνο κινηματικό dress code δεν ακολούθησε.

Feeling radical at τοποθεσία Υπουργείο Εργασίας

Θυμάσαι, σφε αναγνώστη, στα φοιτητικά σου χρόνια, κάτι πρωινά στο φουαγιέ της ΝΟΠΕ, που κοιτούσες απορημένος το περιβάλλον, τους φοιτητές κι αναρωτιόσουν γιατί είναι τόσο κυριλέ ντυμένοι κι αν είχαν σκάσει μύτη κατευθείαν από τα μπουζούκια; Σκέψου λοιπόν όλο αυτό στο πολλαπλάσιο, με συγκεντρώσεις απ’ όλη την Ελλάδα, και μερικούς καλοσιδερωμένους χίπστερ να είναι οι εναλλακτικοί της υπόθεσης. Κι εγώ να έχω κάνει το λάθος να βάλω φόρμα και να φοβάμαι, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, μη τυχόν φάω πόρτα από την… απ’ την… έλα ντε. Αφού δεν υπήρχαν αλυσίδες, περιφρούρηση κι άλλα τέτοια περίεργα λαϊκά έθιμα.

Μόνο που τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, ούτε το αμπέχονο τον αγωνιστή. Αν ήταν έτσι, η πρωτοδεύτερη φορά αριστερά, με τα στελέχη της που αρνούνται να βάλουν γραβάτα και σφίγγουν τη θηλιά (της) γύρω από το λαιμό του λαού, θα ήταν κάτι ανάμεσα σε κυβέρνηση του βουνού και ψευδώνυμο της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αλλά (είναι γάτα-είναι γάτα) ο κοντός χωρίς γραβάτα πούλησε (μαζί με τα αγωνιστικά ράσα και) τον Παππά της σκληρής 17ωρης διαπραγμάτευσης.

Επιστροφή στα της πορείας. Που είχε στην κεφαλή της το μπλοκ της ολομέλειας των προέδρων των δικηγορικών συλλόγων, σε κατάσταση κινηματικού παλιμπαιδισμού να φωνάζει: κάτσε καλά Κατρούγκαλε. Και κάπου στα πέριξ αγωνιστικές φυσιογνωμίες, σαν το (βασιλιά) Πατούλη, το Λυκουρέζο και το Φαήλο Κρανιδιώτη. Να φτάνουν στην είσοδο της Βουλής (είχαν και τις κατάλληλες ενδυματολογικές προδιαγραφές για να μπουν κιόλας), στα λουλουδάδικα, χωρίς ΜΑΤ, κλούβες και λοιπές ενοχλήσεις –δεν είναι δα και τίποτα οικοδόμοι, που έχουν σήμερα αντίστοιχη κινητοποίηση και στοιχηματίζω πως θα έχουν και αντίστοιχη αντιμετώπιση, με το γάντι. Και εσύ να σκέφτεσαι, πού είναι ένας προβοκάτορας-κουκουλοφόρος, όταν τον χρειάζεσαι, να πέσει μια μολότοφ, χημικά για απάντηση και να γίνει ο κακός χαμός, γόβες-γραβάτες, μαλλιά-κουβάρια. Αν και βασικά, το ύποπτο στοιχείο, βάση ντυσίματος, ήσουνα εσύ.

Λες να έχει δηλ η Ασφάλεια και ειδικό τμήμα μυστικών με πολιτικά, κοστούμια και ταγέρ;

Πιο πίσω είδαμε: ένα θαρραλέο σφο να κάνει εξόρμηση με το κουπόνι του, για να τους τρολάρει και να δοκιμάσει τις αγωνιστικές τους αντοχές: θα ενισχύσετε οικονομικά το ΚΚΕ; Το μαραμένο μπλοκ της ΛαΕ (χωρίς τη Ζωή όμως) να διασπά σεχταριστικά την ενότητα με τα κομματικά του πανό. Κάτι Σεκίτες, που με τις σφυρίχτρες και τα κλαπατσίμπαλά τους έμοιαζαν σχεδόν ένοπλη πολιτοφυλακή, συγκριτικά με τους υπόλοιπους. Ένα χιουμοριστικό πανό του ΙΣΑ (Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών) που έγραφε αυτοαναφορικά σε τρίτο πρόσωπο: θεματοφύλακας της δημόσιας υγείας. Στην ουρά, ενιαίο φοιτητικό μέτωπο, στο μπλοκ των συλλόγων, με σφους και Εαακίτες να κάνουν άμιλλα στις φωνές για τα συνθήματα. Την κινηματογραφική αντίθεση της πορείας με τις σκηνές των πενταμηνιτών μπροστά στο Υπουργείο Εργασίας –κάτι σαν τις φαβέλες του Ρίο πλάι στους ουρανοξύστες.

Το επόμενο άρμα της αποκριάτικης παρέλασης έρχεται από την Τρίπολη...!

Κι ενδιάμεσα τους δικούς μας, που έδωσαν αρκετά μαζικό «παρών». Κι είχαν μερικά συνθήματα καλτ απόχρωσης (ταιριαστά με την περίσταση): «να μην περάσει ΛΕΜΕ το ασφαλιστικό (μαζί με τους εργάτες και όλο το λαό», «…στον τενεκέ να πάει, για εκεί είναι καλό». Σημειώνω, παρεμπιπτόντως, πως στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου του ΠΑΜΕ για το ασφαλιστικό, μίλησε μεταξύ άλλων και ο (Ναρίτης) πρόεδρος του ΣΜΤ. Ζούμε μεγάλες ενωτικές στιγμές, Ηλία…

Στη διαδρομή πετυχαίναμε και περαστικούς, όχι απαραίτητα αντιδραστικούς, που σχολίαζαν αρνητικά την «πιο βρώμικη πορεία» και βασικά το σινάφι που τη διοργάνωνε. Και τι να σχολιάσουν άλλωστε, βλέποντας στην κεφαλή την πιο μαύρη αφρόκρεμα του κλάδου –που την κρίσιμη ώρα θα βρεθεί αντικειμενικά απέναντι, γιατί αυτή είναι η ταξική της θέση- να δίνει τον τόνο; Κι εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος της γραβάτας και του ζητήματος των διαφόρων επιμελητηρίων και επαγγελματικών συλλόγων, που περιλαμβάνουν τους πάντες: από το μεγαλοδικηγόρο πχ μέχρι τον ασκούμενο, για να εκφράσουν τα κοινά τους (;) συμφέροντα. Άκουγες και την ολομέλεια των προέδρων στο μπλοκ της να φωνάζει «είμαστε ενωμένοι κι αποφασισμένοι», και αναρωτιόσουν: ενωμένοι ποιοι, με ποιον και για να πετύχουν τι ακριβώς; Τι έχουν να χωρίσουνε λαός και Κολωνάκι;

Το δεύτερο βασικό χαρακτηριστικό της χτεσινής μέρας είναι ο εντυπωσιακός όγκος του κόσμου, που κατέβηκε εμφανώς για πρώτη φορά στο δρόμο, κουβαλώντας προφανώς τη νοοτροπία του και κάποιες ιδεοληψίες (πχ θα υποβάλουμε ένσταση για το νόμο, και θα δικαιωθούμε στο εφετείο). Και μπορεί επιφανειακά να φαινόταν κάπως σαν «νεοδημοκράτες σε απόγνωση» αλλά τα φαινόμενα απατούν και είναι λάθος να χαρίσουμε τον κόσμο που κινητοποιήθηκε στην αντίδραση. Το ζήτημα είναι πώς να παρέμβεις για να επηρεάσεις τη συνείδησή του. Κι εδώ κολλάνε κι όσα έγραφε η απόφαση της κετουκε για τα μικροαστικά στρώματα που προλεταριοποιούνται και η ελλιπής πείρα των μαζών αυτών, που εισέρχονται ξαφνικά στο προσκήνιο του μαζικού κινήματος και της ταξικής πάλης.

Η οποία μπορεί να κλιμακωθεί με μία ή περισσότερες απεργιακές κινητοποιήσεις το ερχόμενο χρονικό διάστημα. Και η φιλεργατική κυβέρνηση περνάει στα μουλωχτά το μέτρο της ανταπεργίας! Πόσο ξεφτίλας πρέπει να είσαι για να σου τη βγαίνει από τα αριστερά ακόμα κι ο Παναγόπουλος ή ο δικηγορικός σύλλογος;

Δομημένα ομόλογα, μαύρο χρήμα και κυβερνητικές ευλογίες

 Δομημένα ομόλογα, μαύρο χρήμα και κυβερνητικές ευλογίες

Αν ρίξετε μια ματιά στο χτεσινό κείμενο, θα διαπιστώσετε ότι ενώ δικάστηκαν και τιμωρήθηκαν οι πρόεδροι των ταμείων ΤΕΑΔΥ (δημοσίων υπαλλήλων), ΤΕΑΥΦΕ (υπαλλήλων φαρμακευτικών εργασιών) και ΤΕΑΠΟΚΑ (οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης), από πλευράς ΤΣΕΥΠ (εφημεριδοπωλών και υπαλλήλων πρακτορείων) την πλήρωσε ο αντιπρόεδρος του ταμείου Γεράσιμος Κονιδάρης. Οπωσδήποτε, προκαλεί περιέργεια το γιατί και το πώς την γλίτωσε ο πρόεδρος Δημήτρης Μυρογιάννης.

Στις 22 Ιουνίου 2010, μετά από πόρισμα που είχε συντάξει από τον Σεπτέμβριο του 2007 ο επί κεφαλής της αρχής για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος εισαγγελέας Γιώργος Ζορμπάς (*) και με πρόταση του ΠαΣοΚ, η βουλή συνέστησε εξεταστική επιτροπή με σκοπό την διερεύνηση τυχόν πολιτικών ευθυνών στην υπόθεση των ομολόγων. Τελευταίος μεταξύ των δεκάδων μαρτύρων που κλήθηκαν να καταθέσουν στην επιτροπή, ήταν ο πρώην πρόεδρος του ΤΣΕΥΠ Δημήτρης Μυρογιάννης. Η κατάθεση του Μυρογιάννη προκάλεσε σεισμό.

Πάτρα, Φεβρουάριος 2009: Ο Νίκος Νικολόπουλος παραθέτει δείπνο προς τιμή του Σάββα Τσιτουρίδη, λίγο πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο, που ανάγκασε τον Καραμανλή να αφήσει τον Τσιτουρίδη εκτός ψηφοδελτίων στις εκλογές του 2009. 

Ο Μυρογιάννης ισχυρίστηκε ότι το υπουργείο απασχόλησης, επί υπουργείας Σάββα Τσιτουρίδη και πριν αγοραστούν τα δομημένα ομόλογα, διοργάνωνε διάφορα σεμινάρια, παρόντος μάλιστα του ίδιου του υπουργού αλλά και του τότε ειδικού γραμματέα Ευγένιου Παπαδόπουλου. Όπως είπε ο μάρτυς, "στα σεμινάρια που γίνονταν τότε κατά τακτά χρονικά διαστήματα, αυτό που υπήρχε ως αίσθηση ήταν “μην αφήνετε τα λεφτά στην Τράπεζα της Ελλάδος, που δεν δίνει τόκο, διότι με αυτόν τον τρόπο δεν κερδίζουμε τίποτα σαν κράτος, αλλά δώστε τα κάπου που να μπορέσει να αποκτήσει μεγαλύτερη περιουσία το Ταμείο”". Πρόσθεσε δε ότι "την ίδια άποψη είχαν και οι συνδικαλιστές (σ.σ.: ΔΑΚΕ), οι οποίοι ήρθαν και μας βρήκαν παραμονές και φώναζαν- μόνο που δεν χειροδίκησαν κιόλας- γιατί τα χρήματα τα έχουμε στην τράπεζα".

Πάντοτε σύμφωνα με τον Μυρογιάννη, όταν το ΤΣΕΥΠ ζήτησε αναλυτική ενημέρωση για τα ομόλογα του δημοσίου, "μας είπαν από το υπουργείο ότι είναι η καλύτερη τοποθέτηση. Βεβαίως, τότε κανείς μας δεν ήξερε τι είναι δομημένο, τι είναι αδόμητο. Δεν τα ξέραμε αυτά". Μετά από όλα αυτά, έφτασε στα ταμεία η έγγραφη πρόταση της "Ακρόπολις", η οποία προωθούσε την αγορά συγκεκριμένου ομολόγου, "το οποίο κρίναμε όλοι μέσα σε δέκα λεπτά στο συμβούλιο ότι ήταν το καλύτερο που μπορούσε να γίνει". Με λίγα λόγια, ο Μυρογιάννης αποκάλυψε αυτό που όλοι υποψιάζονταν με απόλυτη βεβαιότητα αλλά κανείς δεν τολμούσε να το πει φωναχτά. Ότι, δηλαδή, η ίδια η κυβέρνηση πατρονάριζε τα δομημένα ομόλογα και έσπρωχνε τους διάφορους οργανισμούς και τα ταμεία να επενδύσουν τα αποθεματικά τους σ' αυτά ακριβώς τα ομόλογα.

Ενδιαφέρον έχουν και τα όσα κατέθεσε ο πρώην υπουργός οικονομικών (επί κυβέρνησης Μητσοτάκη) Ιωάννης Παλαιοκρασσάς. Όπως είπε ο Παλαιοκρασσάς, τον Απρίλιο του 2006 τον επισκέφθηκαν στο γραφείο του ο Αποστολίδης με τον Δεμέστιχα, γνώριμοι του ιδίου από παλαιότερα (ο πρώτος ως τραπεζίτης και ο δεύτερος ως συνδικαλιστής στην ΠυρΚαλ) και του πρότειναν την ίδρυση της τράπεζας Synergy Βank με συμμετοχή της «Ακρόπολις» ύψους 10 εκατ. ευρώ, στην οποία θα ήταν πρόεδρος εκείνος και διευθύνων σύμβουλος ο Δεμέστιχας. Ο Παλαιοκρασσάς αποδέχθηκε την πρόταση αλλά το θέμα δεν προχώρησε. Τρεις μήνες μετά ο Δεμέστιχας διορίστηκε από τον Τσιτουρίδη πρόεδρος του ΤΕΑΥΦΕ.

Ο Θόδωρος Πρινιωτάκης έβαλε στο στόχαστρο τέσσερις υπουργούς: Γιώργο Αλογοσκούφη, Πέτρο Δούκα, Σάββα Τσιτουρίδη και Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Ισχυρίστηκε ότι η JPMorgan, πριν βγάλει το ομόλογο, είχε πάρει διαβεβαιώσεις από το υπουργείο οικονομικών ότι το ελληνικό δημόσιο θα ενδιαφερόταν γι' αυτό το ομόλογο, σε συνεργασία με τα ασφαλιστικά ταμεία, προκειμένου να χρηματοδοτήσει ανάγκες του υπουργείου άμυνας. Την συγκεκριμένη πληροφορία είχε κατά νου και ο Παπαμαρκάκης (σ.σ.: προφανώς, λόγω αυτών των διαβεβαιώσεων μπήκε στο παιχνίδι η "Ακρόπολις"). Επίσης, ο Πρινιωτάκης αποκάλυψε ότι το υπουργείο απασχόλησης ενημερωνόταν σχετικά σε μηνιαία βάση.

Κι ενώ ο Βασίλης Μαγγίνας κάρφωνε με την κατάθεσή του τον Γιώργο Αλογοσκούφη ("αν δεν ήξερε ο υπουργός οικονμικών, ποιός ήξερε;"), το μεγάλο πατιρντί έμελλε να γίνει στις 25 Οκτωβρίου, όταν κλήθηκαν να καταθέσουν κατ' αντιπαράσταση οι Σοφοκλής Πρινιωτάκης (πατέρας του Θόδωρου) και Γιώργος Αποστολίδης. Οι δυο προφυλακισμένοι συνιδιοκτήτες της "Ακρόπολις" συμφωνούσαν ως προς το ότι είχε διακινηθεί πολύ μαύρο χρήμα αλλά διαφωνούσαν ως προς το ποιος από τους δυο τους το διακίνησε.

Σύμφωνα με τον Αποστολίδη, στο χρηματοκιβώτιο της "Ακρόπολις" (τα κλειδιά του οποίου είχε ο Πρινιωτάκης) υπήρχαν 6 εκατομμύρια, εκ των οποίων τα 4,2 εκατ. ήταν το 50% της προμήθειας από την ΝΑΜ του Παπαμαρκάκη. Αυτά τα χρήματα τα μοίρασε ο Πρινιωτάκης στους προέδρους των διαφόρων ταμείων ώστε να τους πείσει να επενδύσουν στα δομημένα ομόλογα που διαχειριζόταν η εταιρεία. Όπως είπε ο Αποστολίδης, ο ίδιος έκανε την ανάληψη και τον βόηθησαν δυο υπάλληλοι τόσο στο να μεταφέρει τα λεφτά με βαλίτσες όσο και στο να τα βάλει στο χρηματοκιβώτιο, με την παρουσία του Πρινιωτάκη.

Σύμφωνα με τον Πρινιωτάκη, αυτά τα λεφτά υπήρχαν αλλά τα πήρε ο Αποστολίδης και τα έδωσε του Δεμέστιχα, ο οποίος θα τα μοίραζε στα κατάλληλα πρόσωπα στα υπουργεία απασχόλησης και οικονομικών, ώστε να προωθηθεί η έκδοση του ομολόγου και να εξασφαλιστεί η αγορά του από τα ταμεία. Κατέθεσε δε, ότι αυτός είχε ενδοιασμούς αλλά ο Αποστολίδης του είπε: "Πώς νομίζεις ότι γίνονται οι δουλειές; Με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος; Για να πάμε στα 280 εκατ. μας βοήθησε ο Δεμέστιχας". Συμπλήρωσε δε ότι τα 4,2 εκατ. του Παπαμαρκάκη τα πήρε ο Αποστολίδης για να προωθήσει την ίδρυση της Synergy Bank με τον Παλαιοκρασσά.

Πέρα από τις διαφωνίες των δυο συνεταίρων, πάντως, εκείνο που απεδείχθη είναι ότι πράγματι εισέρρευσαν στο ταμείο της εταιρείας 6 εκατομμύρια μετρητά (παρουσιάστηκαν τα ανάλογα παραστατικά), τα οποία εξαφανίστηκαν δίχως να αφήσουν πίσω τους κανένα ίχνος. Τα μοίρασε ο Πρινιωτάκης στους διοικητές των ταμείων; Τα μοίρασε ο Δεμέστιχας σε κατάλληλα πρόσωπα μέσα στα υπουργεία; Πήγαν λίγα από δω και λίγα από 'κει; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά.

Ο πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής Χρήστος Πρωτόπαπας (αντικατέστησε στην πορεία τον Ντίνο Ρόβλια).
Στο τέλος, ο Σάββας Τσιτουρίδης τον μήνυσε για κατάχρηση εξουσίας και συκοφαντική δυσφήμιση.

Για να ολοκληρώσουμε το μικρό μας αφιέρωμα στην πολύκροτη ιστορία των δομημένων ομολόγων, ας προσθέσουμε ότι την 1η Δεκεμβρίου 2010 η επιτροπή (όποια είχε μείνει, τέλος πάντων, αφού στις 2 Σεπτεμβρίου είχαν αποχωρήσει απ' αυτήν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας) εξέδωσε το πόρισμά της, το οποίο καταλόγιζε πολιτικές ευθύνες στους:
- Πέτρο Δούκα, πρώην υφυπουργό οικονομικών
- Σάββα Τσιτουρίδη, πρώην υπουργό απασχόλησης
- Γιώργο Αλογοσκούφη, πρώην υπουργό οικονομικών
- Βαγγέλη Μεϊμαράκη, πρώην υπουργό άμυνας
- Γιώργο Κουρή, πρώην γενικό γραμματέα του υπουργείου οικονομικών
- Δημοσθένη Μαμμωνά, πρώην γενικό γραμματέα του υπουργείου απασχόλησης
Επίσης, η επιτροπή καταλόγισε ευθύνες τόσο στον πρόεδρο της επιτροπής κεφαλαιαγοράς Αλέξανδρο Πιλάβιο όσο και στην διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος. Τέλος, παρέπεμψε τους Τσιτουρίδη και Δούκα σε προανακριτική επιτροπή για την διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών.


Υστερόγραφο: Τελικά, κύριε Πάγκαλε, μάλλον δεν τα φάγαμε όλοι μαζί.


-------------------------------------
(*) Όταν ολοκλήρωσε το πόρισμά του ο Ζορμπάς, το έστειλε στον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γιώργο Σανιδά για να το ελέγξει και να το μεταβιβάσει στην επιτροπή διαφάνειας της βουλής, σύμφωνα με το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Ο Σανιδάς έκρινε το πόρισμα μη σύννομο καθώς έφερε την υπογραφή αποκλειστικά του Ζορμπά ενώ θα έπρεπε να φέρει τις υπογραφές όλων των μελών της αρχής. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2010, η Επιτροπή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες, απαντώντας σε σχετική ερώτηση της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, έκρινε έγκυρο το πόρισμα Ζορμπά. Για περισσότερα: "Έγκυρο το πόρισμα Ζορμπά, έκθετος ο Σανιδάς στην υπόθεση των Δομημένων Ομολόγων".

Πώς θα τους σταματήσουμε;

 Πώς θα τους σταματήσουμε;

Κάποτε ήταν καύχημά τους. Σήμερα την αναθεματίζουν και τη «μεταρρυθμίζουν» με δημογραφικά και οικονομικά επιχειρήματα.

Ο λόγος φυσικά για την κοινωνική ασφάλιση, μια από τις εμβληματικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης, που αστοί και σοσιαλίζοντες μεταρρυθμιστές την περιέφεραν παντού σαν απόδειξη ότι και ο καπιταλισμός μπορεί να προσφέρει «κοινωνική δικαιοσύνη».

Το σημερινό κουρέλιασμα κομμάτι-κομμάτι των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων δεν είναι τίποτε άλλο από ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα της κρίσης και σήψης του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Αυτό διδάσκει η ιστορική πείρα του εργατικού κινήματος και γι’ αυτό σοβαρές πλευρές του «ασφαλιστικού» πνίγονται μέσα στη συλλογική αμνησία, την οποία καλλιεργούν και εκμεταλλεύονται οι αστοί προπαγανδιστές.

Το κοινωνικό δικαίωμα των εργαζόμενων στην ασφάλιση κουρελιάζεται σήμερα ακριβώς γιατί για τους καπιταλιστές ήταν πάντοτε ένα «σκάνδαλο». «Σκανδαλώδη» έβρισκαν τα αφεντικά σε όλο το πρώτο μισό του 20ου αιώνα -όταν ψηφίζονταν στις περισσότερες χώρες οι πρώτοι συνολικοί ασφαλιστικοί νόμοι- την απαίτηση, η κάλυψη των εργατών να μην είναι ιδιωτική υπόθεση και εμπορικό προϊόν αλλά να αποτελεί μέρος του μισθού που πληρώνουν οι εργοδότες, χωρίς να τον μειώνει. Φυσιολογική αντίδραση, εφόσον οι καπιταλιστές ενδιαφέρονται πρωτίστως να μεγιστοποιούν την εξοικονόμηση και την κερδοφόρα αξιοποίηση του μεταβλητού κεφαλαίου που καταβάλλουν (μισθοί και κάθε είδους εισφορές).

Οι καπιταλιστές σε κάθε χώρα πάλεψαν λυσσαλέα ώστε να αποφύγουν ή να μειώσουν σημαντικά τη δική τους συμμετοχή στα ασφαλιστικά συστήματα, τα οποία ούτως ή άλλως στηρίχτηκαν κυρίως στα σημαντικά αποθεματικά των ταμείων αλληλοβοήθειας που είχαν παλαιότερα δημιουργηθεί από το υστέρημα των εργατών. Το μόνο που τους έκανε να τρέμουν και να υποχωρούν τελικά ήταν η δυναμική ενός παγκόσμιου εργατικού κινήματος που με φάρο την Οκτωβριανή Επανάσταση απειλούσε συνολικά την εξουσία τους, διεξάγοντας σκληρούς ταξικούς αγώνες που πληρώθηκαν με βαρύ φόρο αίματος.

Ωστόσο οι καπιταλιστές δεν παραιτήθηκαν ποτέ από τον ταξικό πόλεμο. «Σκάνδαλο» γι’ αυτούς παρέμενε η κοινωνική ασφάλιση ακόμη και την μεταπολεμική εποχή, οπότε άρχισαν να την επιδεικνύουν σαν «ακρογωνιαίο λίθο» του κράτους Πρόνοιας. Συνέχισαν να ερμηνεύουν κατά τα συμφέροντά τους την «ιερή» αρχή της «τριμερούς χρηματοδότησης», προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουν το ποσοστό της εργοδοτικής συμμετοχής, επιβαρύνοντας όσο περισσότερο γινόταν τους εργαζόμενους και φορτώνοντας στο κράτος κάθε παραχώρηση που αναγκάζονταν να κάνουν. Ήξεραν κάτι που οι ρεφορμιστές και άλλοι εργατοπατέρες απέκρυπταν: το δήθεν «ταξικά ουδέτερο» κράτος ήταν σε τελική ανάλυση κράτος των μονοπωλίων. Για την προάσπιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας αναλαμβάνει να εγγυηθεί ασφαλιστικά δικαιώματα. Κι όταν παραστεί ανάγκη επιστρέφει τον λογαριασμό στους εργαζόμενους υπό τη μορφή του δημόσιου χρέους…

Επίσης, τα μονοπώλια, ιδίως σε αναπτυσσόμενες χώρες σαν την Ελλάδα, ανακάλυψαν το οικονομικό και πολιτικό «ψητό» που υπήρχε στην κοινωνική ασφάλιση. «Οικονομικό ψητό» π.χ. ήταν το διαχρονικό διαγούμισμα των εισφορών των εργαζόμενων που εγκαινιάστηκε με τον Αναγκαστικό Νόμο του 1951 και συνεχίστηκε στη Χούντα και στη Μεταπολίτευση, πάνω στο οποίο στηρίχτηκαν πολλά «οικονομικά θαύματα». «Πολιτικό ψητό» ήταν η αξιοποίηση του πολυπλόκαμου συστήματος των ταμείων για τη στερέωση της εξουσίας των αστικών κομμάτων, για τη διάβρωση συνειδήσεων, για την καλλιέργεια συντεχνιακού και ρεφορμιστικού πνεύματος σε κατηγορίες εργαζομένων και επαγγελματιών.

Αποδείχτηκε ότι, αν και οι καπιταλιστές ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με την ιδέα να αποτελούν το «τρίτο μέρος» του «τριμερούς συστήματος», αξιοποίησαν μια χαρά τις αντιφάσεις και τις περιπλοκές του. Κι όποτε στριμώχνονταν από τους εργατικούς αγώνες - όπως την περίοδο της Μεταπολίτευσης- προτιμούσαν να δίνουν κάτι παραπάνω σε συντάξεις, εφάπαξ, «ποσοστά αναπλήρωσης», προκειμένου να ξεχνιούνται οι μισθολογικές διεκδικήσεις, αλλά και οι πομπές τους με τα χρήματα των ταμείων.

Οι «πομπές» και η διάβρωση συνειδήσεων συνεχίστηκαν και τα τελευταία τριάντα χρόνια, παρά το ότι το …πολύ «ψητό» είχε «φαγωθεί» και κατευθυνόμαστε ολοφάνερα προς το πλήρες ξήλωμα της κοινωνικής ασφάλισης. Το τζογάρισμα με τα ομόλογα π.χ. πέραν του ότι μετέφερε χρήμα των ταμείων σε μονοπωλιακές τσέπες, προωθούσε ταυτόχρονα τη χρήσιμη ιδέα της ιδιωτικής ασφάλισης-επένδυσης. Επίσης γενικευόταν ο αμοραλισμός με τη συμμετοχή και συνδικαλιστών (πούλημα νέας γενιάς εργαζόμενων με ανταλλάγματα - περίπτωση ΟΤΕ).

Κι έρχονται σήμερα οι απολογητές όλης αυτής της καπιταλιστικής σαπίλας δεκαετιών να ηθικολογήσουν! Ίσως μάλιστα να είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ακόμη και κάποια χτεσινά «χαϊδεμένα παιδιά» του συστήματος προκειμένου να πειστούν οι εργαζόμενοι να αποδεχτούν τις βάρβαρες περικοπές που τους εξαθλιώνουν και τους οδηγούν στη δουλειά ως τον τάφο. Θα βρεθούν άλλοι τρόποι πιο «οικονομικοί» ώστε το σύστημα να «χαϊδεύει τα παιδιά του»: αυτή είναι η ουσία της «κοινωνικής δικαιοσύνης» που πρεσβεύουν οι «σοφοί» εκπρόσωποι του γενικού καπιταλιστικού συμφέροντος…

Πώς θα τους σταματήσουμε;

Όχι πάντως ακολουθώντας τους ποικιλόχρωμους συμβιβασμένους εργατοπατέρες που χτες εξωράιζαν τις αντιασφαλιστικές κατευθύνσεις της ΕΕ, σήμερα κλαψουρίζουν περί «άγριου νεοφιλελευθερισμού» κι αύριο θα δικαιολογούν «από τα αριστερά» τα δικά τους αντιασφαλιστικά-αντιλαϊκά εγκλήματα, ζητώντας συγγνώμη από τους Γιαννίτσηδες.

Όχι με συντεχνιακές εκκλήσεις να εξαιρεθεί ως «βιώσιμο» το «ταμειάκι» του ενός ή του άλλου από την γενική ισοπέδωση.

Όχι με πουλήματα ή συμψηφισμούς ανάμεσα σε «γενιές», όχι με απολογίες επειδή έχουμε το …θράσος να ζούμε περισσότερο και να θέλουμε να δουλεύουμε λιγότερο.

Τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα κατακτήθηκαν από εργαζόμενους που στον καιρό τους δεν ανέχτηκαν να εξαρτώνται τα δικαιώματά τους από την πορεία των μονοπωλιακών υπερκερδών. Δεν επένδυαν τις ελπίδες τους στα κέρδη εκείνων που μόνιμα και νόμιμα τους έκλεβαν τη ζωή. Αναγνώριζαν τον αληθινό αντίπαλο: την ίδια την εξουσία των καπιταλιστών και το δικαίωμά τους να ιδιοποιούνται τον κοινωνικό πλούτο.

Αυτό είναι σήμερα και το νόημα της ταξικής γραμμής του ΠΑΜΕ: οργάνωση, συσπείρωση και προετοιμασία των εργαζόμενων παντού για αντεπίθεση στο κεφάλαιο.

Μόνο έτσι μπορούμε να σταματήσουμε το προετοιμαζόμενο αντιασφαλιστικό έγκλημα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Μόνο έτσι κερδίζουμε τη ζωή μας.

Νίκος Ζαρταμόπουλος

Εφημερίδα Νέο Εμπρός, φ. 1113, 13-1-2016, σελ. 7

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν για το θέμα της «El Dorado»

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν για το θέμα της «El Dorado»

Με μεγάλο ζήλο επιχειρούν τα ΜΜΕ, τόσο αυτά που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ όσο κι αυτά που τον αντιπολιτεύονται, να διαστρεβλώσουν τη θέση του ΚΚΕ για τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές. Και μάλιστα, δίνουν εκατέρωθεν τις δικές τους ερμηνείες, για τους δικούς τους επιμέρους πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους (αφού στα πολλά συγκλίνουν και ταυτίζονται). Ομως και οι δύο πλευρές λένε ψέματα συνειδητά και δε θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, γιατί ως γνωστόν η πραγματικότητα και η αλήθεια είναι μία και μόνο μία.
Ετσι λοιπόν, με αφορμή την ανακοίνωση της αναστολής των εργασιών στις Σκουριές από την επιχείρηση και σχετικό σχόλιο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, σε ραδιοφωνική συνέντευξη (13/1), θα ακούσει κανείς από το MEGA, το ΣΚΑΪ κ.α. τοποθετήσεις του τύπου ότι «έως και το ΚΚΕ είναι υπέρ της επένδυσης» (!), γιατί τα συγκεκριμένα μέσα αξιοποιούν την εξέλιξη σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ... Ενώ, στην «Αυγή» και την «Εφημερίδα των Συντακτών» «ξαφνιάζονται με τη θέση του ΚΚΕ» και κάνουν λόγο για «παρέμβαση Κουτσούμπα υπέρ της "El Dorado Gold"» (!), για να ταυτίσουν το ΚΚΕ με τη συγκεκριμένη εταιρεία και να σπεκουλάρουν σε βάρος του!...

***

Ολοι, βεβαίως, κρύβουν την ολοκληρωμένη τοποθέτηση του Δ. Κουτσούμπα ότι είναι ζήτημα αντιπαράθεσης, ανταγωνισμών μονοπωλιακών ομίλων, ότι οι εργαζόμενοι έχουν το δίκιο και δεν πρέπει να χάσουν τις δουλειές τους, ότι το συγκεκριμένο μεταλλείο, όπως και συνολικά ο ορυκτός πλούτος και όλες οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, πρέπει να είναι λαϊκή - κοινωνική περιουσία. Αλλά και τα συγκεκριμένα αιτήματα για την προστασία του περιβάλλοντος, τους όρους δουλειάς των εργαζομένων, την επιβολή προστίμων και τη δραστική φορολογία των κερδών των μεγάλων ομίλων, δε φαίνεται να συγκίνησαν τους αρθρογράφους των αστικών ΜΜΕ.
Ερώτημα: Μήπως ταυτίζεται και η εταιρεία με τη θέση του ΚΚΕ για κοινωνικοποίηση του μεταλλείου και όλου του ορυκτού πλούτου; Προφανώς όχι. Η ΝΔ; Επίσης όχι. Αλλά κι ο ΣΥΡΙΖΑ τι λέει; Μάλλον ότι είναι θέμα «Δευτέρας Παρουσίας», οπότε έως τότε ας βγάζει στο σφυρί τα μεταλλεία, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και ας πετάει τα ψευτοεπαναστατικά του για δήθεν προστασία του περιβάλλοντος (επειδή τα 'χει καλά με τους καπιταλιστές του Τουρισμού στην περιοχή).

***

Είναι δεδομένο ότι τα ΜΜΕ και όλα τα επιτελεία του συστήματος αντιμετωπίζουν το ΚΚΕ με δυο όπλα: Την αποσιώπηση και τη διαστρέβλωση. Επίσης, δεδομένο είναι ότι οι από ταξική πλευρά διατυπωμένες θέσεις του ΚΚΕ θα βρίσκονται στο στόχαστρο των ταξικών του αντιπάλων. Εδώ, όμως, συμβαίνει κάτι άλλο: Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν ως όχημα τις θέσεις του ΚΚΕ - και μάλιστα διαστρεβλωμένες - για τις δικές τους ενδοαστικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις. Αυτό δε θα το επιτρέψουμε και ας σταματήσουν να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Ταξική επιλογή

Ταξική επιλογή

«Ταξικά μεροληπτική» υπέρ των αδυνάτων χαρακτηρίζει η κυβέρνηση τη μεταρρύθμιση που προωθεί στο Ασφαλιστικό και είναι πραγματικά να γελάνε και οι πέτρες.
Κατ' αρχάς, και μόνο η αφετηρία της μεταρρύθμισης, που είναι η αντιστοίχιση του Ασφαλιστικού στις εργασιακές σχέσεις και στους μισθούς πείνας που διαμορφώθηκαν τα τελευταία χρόνια και πιο εντατικά την περίοδο της κρίσης, είναι ικανή να αποδείξει ότι οι αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση υποτάσσονται στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και υπηρετούν αποκλειστικά το κεφάλαιο.
Για λογαριασμό των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων νομοθετήθηκαν η κατάργηση επί της ουσίας των συλλογικών διαπραγματεύσεων και οι μισθοί των 400 και 500 ευρώ, διευρύνθηκαν οι ελαστικές μορφές εργασίας, σε βαθμό που να αφορούν σήμερα το 60% των απασχολουμένων, ισοπεδώθηκαν δικαιώματα σε Υγεία και Πρόνοια, στο όνομα της δημοσιονομικής προσαρμογής.
Σ' αυτήν την εφιαλτική για το λαό πραγματικότητα, η κυβέρνηση επιχειρεί τώρα να προσαρμόσει την Κοινωνική Ασφάλιση, με παρεμβάσεις που συρρικνώνουν στο ελάχιστο τη συμμετοχή της εργοδοσίας και του κράτους στο σύστημα.
Αλλά, ακόμα κι αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα λέει η κυβέρνηση, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς υπέρ ποιου μεροληπτεί η μεταρρύθμιση την οποία σχεδιάζει. Για παράδειγμα, στο σχέδιο της κυβέρνησης προβλέπεται η κατάργηση του ΕΚΑΣ, με το οποίο συμπλήρωναν το χαμηλό τους εισόδημα δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχοι και από το 2019 το χάνουν όλοι οριστικά.
Επίσης, με το σχέδιο της κυβέρνησης, η νέα γενιά των εργαζομένων είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να πάρει σύνταξη, καθώς ο συνδυασμός των συντελεστών αναπλήρωσης, του υπολογισμού του συντάξιμου μισθού και των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, είτε αποκλείει τη μεγάλη πλειοψηφία από τη σύνταξη, είτε επιφυλάσσει συντάξεις πείνας για όσους τελικά εκπληρώσουν τις ελάχιστες προϋποθέσεις.
Η μεταρρύθμιση που υπερασπίζεται η κυβέρνηση μειώνει τις συντάξεις για παλιούς και μελλοντικούς συνταξιούχους και ταυτόχρονα με τον επανυπολογισμό, νομιμοποιεί τελεσίδικα τις 11 μειώσεις που έχουν υποστεί οι συντάξεις έως σήμερα.
Ετσι, κλείνει και τυπικά κάθε συζήτηση από την πλευρά του κράτους για επαναφορά των συντάξεων στα επίπεδα που βρίσκονταν πριν από την κρίση, άρα και της παγίωσής τους στα σημερινά επίπεδα, που είναι χαμηλότερα κατά 40% σε σχέση με το 2009. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων αυτό σημαίνει χαμοζωή με τα ελάχιστα, από τα οποία θα πρέπει να ζήσουν και ολόκληρες οικογένειες ανέργων.
Την ίδια ώρα, οι μικρομεσαίοι αγρότες καλούνται να πληρώσουν έως και τριπλάσιες εισφορές στον ΟΓΑ, που σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος τους θα μείνει ανασφάλιστο, χτύπημα δέχονται και οι μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι επιστήμονες, ενώ με τις αλλαγές που επέρχονται στο Ασφαλιστικό των ΕΒΕ, οι συντάξεις που θα πάρουν όταν συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις θα υπολείπονται κατά πολύ ενός εισοδήματος για αξιοπρεπή διαβίωση.
Για να θολώσει τα νερά, η κυβέρνηση παρουσιάζει ως στοιχείο «δικαιοσύνης» το γεγονός ότι θέλει να αυξήσει κατά μία μονάδα τις εισφορές των εργοδοτών στο σύστημα της επικούρησης, όταν τα προηγούμενα χρόνια φιλοδωρήθηκαν από το κράτος με μείωση 3,9 μονάδων των εισφορών τους για τις κύριες συντάξεις. Και με δεδομένο ότι ως αντάλλαγμα προτίθεται να τους προσφέρει νέες διευκολύνσεις, φοροαπαλλαγές που πάλι θα πληρώσει ο λαός.
Επομένως, το σχέδιο της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό, όπως και το σύνολο της πολιτικής της, είναι βαθιά ταξικό υπέρ του κεφαλαίου. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος για τον οποίο οι ενώσεις των εργοδοτών στηρίζουν τη μεταρρύθμιση και οι εκπρόσωποι της τρόικας εμφανίζονται να την αποδέχονται σαν βάση για συζήτηση.