ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Κι αν η ΕΡΤ, κατά τον εορτασμό της επετείου του «ΟΧΙ» δίνει μικρόφωνο στον Η .  Κασιδιάρη, εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος της Χρυσής Αυγής  που έχει κατηγορηθεί ως εγκληματική οργάνωση από τον Άρειο Πάγο,  για να υμνήσει το Μεταξά, συμβάλλοντας κι αυτή στην νομιμοποίηση του  φασιστικού  λόγου  με τις εθνικιστικές κορώνες και το ρατσιστικό δηλητήριο, το  κύριο άρθρο του Κ. Καραγιώργη στο Ριζοσπάστη,  ανήμερα της επετείου του ΟΧΙ ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, μοιάζει να τους απαντά από το παρελθόν.

«ΤΟ  “ΟΧΙ”  ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Σ΄ένα λαϊκό παραμύθι ένα βασιλόπουλο βρέθηκε παρασυρμένο μέσα σ’ ένα φράχτη. Κι ο φράχτης ήταν ψηλός και τα σκυλιά άφριζαν και ούρλιαζαν τριγύρω του. Έπεσε όμως σε ύπνο βαθύ και ξύπνησε ύστερα από χρόνια. Κι όταν ξύπνησε, ο φράχτης ήταν πάλι ψηλός και απαίσιος. Και τα σκυλιά άφριζαν και ούρλιαζαν ακόμα πιο λυσσασμένα…

               Αυτές τις μέρες ο ελληνικός λαός είναι σαν το βασιλόπουλο του παραμυθιού του. Σα να είχε αποκοιμηθεί μέσα στον απαίσιο φράχτη της 4^ης Αυγούστου και της λογικής συνέχειας της κατοχής. Σα να έσβησαν από τη ζωή του τα τελευταία  χρόνια, τα γεμάτα από θυσία και αίμα, από αγώνα και δόξα. Και σαν να ξύπνησε  προχθές, χθες και σήμερα και ξαναβρέθηκε πάλι μέσα στο φράχτη, κάτω από τα ουρλιαχτά των σκυλιών.  Η επίσημη Ελλάδα  γιορτάζει την 28^η Οκτωβρίου! Τη γιορτάζει στα 1945 ή συνεχίζεται ο βραχνάς; Η αστυνομία –ή ίδια της 4^ης Αυγούστου και της κατοχής- διέταξε τον υποχρεωτικό σημαιοστολισμό. Στήνονται οι ίδιες αψίδες. Λάμπουν φωτεινές επιγραφές του “ΟΧΙ” όπου ένα μεσαίο τεράστιο “Χ” κι ένα στέμμα  από πάνω του δίνουν το σήμα κατατεθέν του επισήμου γιορτασμού. Ο “Άγνωστος στρατιώτης” δέσμιος της υποκρισίας και της δημοκοπίας βεβηλώνεται από στεφάνια δοσιλογικά και προδοτικά. Διάφοροι «πανηγυρικοί» ρήτορες της δεκάρας γελοιοποιούν με κούφιον αέρα τη μεγάλη μέρα. Τα «προσκοπάκια» με λάβαρα και πίφερα –όπως άλλοτε η ΕΟΝ- και οι εθνοφύλακες παρελαύνουν πέρα δώθε. Οι χίτες ουρλιάζουν “Σόφια-Μόσχα!”, μέσα στο Ιστορικό Στάδιο. Το Στάδιο που κράτησε χθες, έξω από μια γωνιά, όπου οδήγησαν με διαταγές τους φαντάρους και τους προσκόπους, άσπιλη τη λευκότητα των άδειων κερκίδων του.

               Είνε αυτός ο γιορτασμός της μεγάλης μέρας, της ξακουστής 28^ης Οκτωβρίου, που ο ελληνικός λαός σαν ηλεκτρισμένος παρουσίασε τη μεγαλύτερη  έξαρση της ιστορίας του; Είνε αυτός ο γιορτασμός της μεγάλης μέρας που είναι πριν απ’ όλα ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ;

               Η 28^η Οκτωβρίου είναι βαθειά ριζωμένη μέσα στην ψυχή του λαού. Κάτω από τη μπότα του Γερμανού ο λαός τη γιόρτασε με πείσμα και με αίμα, αψηφώντας τανκς και πολυβόλα. Και σήμερα ο λαός θα τη γιορτάσει όπου μπορεί και όπως μπορεί. Αλλά τη γιορτάζει, τη μεγάλη αυτή αντιφασιστική και δημοκρατική μέρα, μακρυά από τον «επίσημο γιορτασμό», δηλαδή μακρυά από τους βέβηλους φασίστες, μακρυά από την ξαναζωντανεμένη, μέσα στο μεταδεκεμβριανό αίσχος 4^η Αυγούστου. “Από την σημερινήν εορτήν θα λείπουν ευρισκόμενοι εις τα φυλακάς ή άλλως παρηγκωνισμένοι, όσοι κυρίως ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ να συμμετάσχουν. Αφ’ ετέρου θα παρίστανται πολλοί, οι οποίοι θα έπρεπε να ευρίσκωνται εις τας φυλακάς. Και η δικτατορία θα παραμένη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ”.-τονίζει ένας τιμημένος ανώτατος αξιωματικός, ο στρατηγός Αλέξανδρος Οθωναίος. Και υπάρχει μια ανυπέρβλητη  σε αναισχυντία αλλά και ειλικρίνεια φράση που θα μπορούσε δικαιωματικά να μπει με μεγάλα φωτεινά γράμματα κάτω από το Λυκαβητό, έξω από το Παλάτι του κ. Δαμασκηνού Παπανδρέου, μπρος στο Γενικό Επιτελείο, σν αληθινό σύμβολο του επίσημου γιορτασμού του μεταδεκεμβριανού κράτους. Είνε η φράση που μέσα στη δίκη του Λάμπου και του θηριοτροφείου της Ειδικής ούρλιαξε έξαλλος ο συνήγορός των κ. Ευστράτιος Κουλουμβάκης προς τον δυστυχισμένο πατέρα ενός κρεουργημένου νέου 19 χρονών “Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΙ ΒΑΘΕΩΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ, ΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗΝ ΔΙΑ ΤΑ ΜΠΛΟΚΑ ΚΑΙ ΤΑΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ!”. Η φράση πέρασε στα πρακτικά της δίκης και θα μείνει στους αιώνες των αιώνων.

               Ο “επίσημος γιορτασμός” ανήκει στους φασίστες. Αλλά η 28^η Οκτωβρίου ανήκει στο λαό. Γιατί ο λαός την έκανε εναντίον του φασισμού, ιταλικού και ελληνικού. Όταν ήχησαν δαιμονισμένα οι σειρήνες εκείνη την ιστορική νύχτα δύο κατηγορίες Ελλήνων έτρεξαν προς διαφορετική κατεύθυνση. Η μια κατηγορία, η μεγάλη, η καθαρή, η αληθινά ηρωική ξεκίνησε για το μέτωπο. Ήταν γυμνή, πεινασμένη, ανοργάνωτη στρατιωτικά, αλλά ξεκίνησε με τραγούδια και με τραγούδια άρχισε  και συνέχισε τον άνισο πόλεμο. Η άλλη κατηγορία, μικρή, μετρημένη στα δάχτυλα, έτρεξε να βολευτεί στα καταφύγια της «Γκραν Μπρετάνιας». Από τα καταφύγια αυτά έκαναν τον πόλεμο, βασιλιάδες και δικτάτορες. Γενικά Επιτελεία και αρχιστράτηγοι, οι Παπαδημαίοι και Νικολούδηδες και μαζί τους τα θρεμένα λαδοπόντικα της Επιμελητείας. Η πρώτη κατηγορία ήταν ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ που βροντοφώναξε το μυριόστομο ιστορικό “ΟΧΙ”, συγκλόνισε την οικουμένη. Η δεύτερη κατηγορία, οι κιοτήδες και οι κλέφτες, άρπαξε το «ΟΧΙ» για να το βεβηλώσει και για να το στρίψει μ’ αυτό σαν κεφάλαιο δημαγωγίας σε 2-3 μέρες στο σίγουρο Κάιρο.

               Πώς μπορούσε να πει το “ΟΧΙ” ο κρονόληρος Μεταξάς, που η ψυχή του ήταν ποτισμένη με πρωσσισμό, με βαθειά ριζωμένη γερμανοφιλία; Που είχε χίλιους δεσμούς με το χιτλερισμό, που είχε παραδώσει όλα τα στρατιωτικά μυστικά σε Γερμανούς αξιωματικούς, που είχε ανοίξει τη χώρα  διάπλατα στους πράκτορες του Γκαίμπελς; Και που στην πραγματικότητα είχε  μεταβάλει όλο το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου ΣΕ ΙΔΕΩΔΗ ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ, στρατιωτική, πολιτική, διπλωματική, ιδεολογική, ηθική;  

               Αλλά πώς θα μπορούσε να πει ο Μεταξάς το “όχι” έστω και στο Μουσολίνι; Ο πρεσβευτής  της Ιταλίας Γκράτσι γράφεις στα απομνημονεύματά του: “Ο Μεταξάς αγαπούσε την Ιταλίαν, όπου είχε περάσει τα έτη της εξορίας τους, την οποίαν υπέστη δια την πίστιν του εις την δυναστείαν του Γκλύξμπουργκ. Ως ιδρυτής του ελληνικού ολοκληρωτικού (φασιστικού) συστήματος, το οποίον μετά του Βασιλέως είχεν εγκαινίασει την 4^ην Αυγούστου 1936 εις την Ελλάδα, ο Μεταξάς ήτο φυσικό να κλίνη προς καθεστώτα των οποίων το ιδικόν του ήτο μια απλή μίμησις”. Αυτή η ΜΙΜΗΣΙΣ του Ιταλικού Φάτσιου που ήταν η 4^η Αυγούστου ΕΙΧΕ ΕΓΚΡΙΝΕΙ προτήτερα την κατάληψη της Αλβανίας από το Μουσολίνι. Ο Γκράτσι τηλεγραφούσε τότε στην κυβέρνησή του στις 3 Μαΐου 1933 (ραδιογράφημα υπ’ αριθμόν 2085/468) “Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ αντέδρασε εις την παρ’ ημών κατάληψιν της Αλβανίας κατά τρόπον ΕΧΘΡΙΚΟΝ, παρ΄όλον ότι η στάσις των αρχών ΚΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ (Γκλύξμπουργκ –Μεταξά) ήτο όχι ΜΌΝΟΝ ΑΨΟΓΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΗ!” Αυτός ο Μεταξάς και Γκλύξμπουργκ μπορούσαν να πουν όχι; Αυτοί έκαναν ό,τι τους περνούσε από το χέρι για να παραδώσουν δεμένο χειροπόδαρα τον ελληνικό λαό στον ξένο φασισμό, όπως τον είχαν  παραδώσει και στον εγχώριο. Αυτοί  δεν άφησαν να ζυγώσει στο στρατό σχεδόν κανένας δημοκρατικός αξιωματικός ΟΥΤΕ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΕ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ. Αυτοί παράδωσαν το στρατό σε κλασσικά ανίκανους αξιωματικούς (αποκορύφωμα ο τενεκεδένιος “αρχιστράτηγος” Παπάγος) ή σε πεμπτοφαλαγγίτες σωματάρχες (Τσολάκογλου, Μπάκος κλπ. Κλπ). Αυτοί είχαν αφήσει  (μέσα σε ατμόσφαιρα διεθνούς πολεμικού οργασμού, που η επικειμένη ιταλική επίθεση έκανε “μπού”) το στρατό γυμνό  από ιματισμό, κουβέρτες (για πρώτη φορά ελληνικός στρατός βάδιζε στο μέτωπο με ιδιωτικές κουβέρτες), χωρίς καμμιά οργάνωση επιμελητείας. Και ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, χωρίς όπλα, χωρίς πυροβολικό, χωρίς μεταφορικά μέσα, χωρίς ούτε ένα σχεδόν αεροπλάνο παρά την περιβόητη  ληστρική ερανολογία για την αεροπορία, σε εσωτερικό και εξωτερικό.

               Αν έμενε η  υπόθεση στο Γεώργιο και στο Μεταξά, στους φασίστες αξιωματικούς και στα επιτελεία τους, στην ανύπαρκτη προπαρασκευή και στο γελοίο εξοπλισμό του στρατού, αλλά και στην ΠΛΗΡΗ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ, η υπόθεση  θα τελείωνε σε ελάχιστες μέρες. Θα γινόταν αυτό που είχε πει ο Μεταξάς, θα έπεφταν μερικές ντουφεκιές “για την τιμή των όπλων”. Κι οι ήρωες των καταφυγίων της “Γκραν Μπρετάνιας” θα έφευγαν, μαζί με τις λίρες του κρατικού θησαυρού για έξω.

               Αλλά η υπόθεση πέρασε στον ίδιο το λαό. Πέρασε στους φαντάρους. Πέρασε στους έφεδρους  αξιωματικούς και στους διοικητές των μικρών μονάδων “που εχρησιμοποίησαν αριστοτεχνικά την ορμή του Έλληνα στρατιώτη”, μας λέει ο στρατηγός Ν. Γρηγοριάδης. Πέρασε στις γυναίκες της Πίνδου, που με τη “ζαλίγκα” της ράχης τους  αντικατέστησαν τα ανύπαρκτα μεταφορικά μέσα. Πέρασε ΣΕ ΟΛΟ  το λαό των μετόπισθεν που συντόνισε τις προσπάθειες του και τις συγκέντρωσε σε μια κοινή προσπάθεια για την Πατρίδα και το ΄Εθνος.

               Έτσι αντί για μερικές ντουφεκιές έγινε σωστός πόλεμος. Έγινε κάτι πολύ περισσότερο. ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ.

               Το Έπος της Αλβανίας θα ήταν αδύνατοι και ακατανόητο αν ο ελληνικός λαός δεν ήταν βαθύτατα δημοκρατικός, αθεράπευτα εχθρός του φασισμού. Η 4^η Αυγούστου, παρά την τετραετία της ως τότε, είχε ναυαγήσει κυριολεκτικά στην προσπάθειά της  να διαφθείρει φασιστικά την ψυχή  του λαού, έστω και της νεολαίας, παρά την τεράστια πραγματικά προσπάθεια. Τις πρώτες μέρες του πολέμου το ίδιο το καθεστώς είχε αναγκασθεί (για λίγες μέρες!) να χρησιμοποιήσει αντιφασιστικά συνθήματα. Και αν υπάρχει πολιτικό και πολεμικό σύνθημα, που με γρηγοράδα αστραπής απλώθηκε απάνω στη χώρα και στο μέτωπο, ήταν ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ που κήρυξε ο φυλακισμένος Αρχηγός των κομμουνιστών μέσα από το κελλί της φυλακής. Όχι το Ιησουίτικο “ΟΧΙ” του πεμπτοφαλαγγίτη Μεταξά, αλλά το στεντόρειο “ΟΧΙ” του Ζαχαριάδη ήταν αυτό που ενσάρκωσε και ζωντάνεψε την παλλαϊκή θέληση του ελληνικού έθνους. Και μέσα στο “ΟΧΙ” του φυλακισμένου Ζαχαριάδη βρίσκονται οι ρίζες του κατοπινού αγώνα του έθνους στα χρόνια της σκλαβιάς, στα βουνά και στις πόλεις, στο Ελ Αλαμέιν και στην αεροπορία, στον πολεμικό και στον εμπορικό στόλο. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΕ ΜΙΑ ΚΑΙ  ΑΔΙΑΙΡΕΤΗ. Αρχίζει στις 28 Οκτωβρίου 1940  συνεχίσθηκε αδιάκοπη στα χρόνια της κατοχής στο εσωτερικό και εξωτερικό, πέρασε σε άλλη φάση το Δεκέμβρη του 44 και δεν έκλεισε ακόμα τον ιστορικό της κύκλο…

               Η 28^η Οκτωβρίου είνε μια μεγάλη μέρα. Η αληθινή της σημασία βρίσκεται ολότελα έξω από το βούρκο των σημερινών  επίσημων “εορταστών” της. Και η επίδραση της πάνω στα πεπρωμένα του ελληνικού  έθνους είνε τεράστια. Γιατί μέσα στο λουτρό του εθνικού συναγερμού της άρχισε να βαφτίζεται η ΠΑΛΛΑΪΚΗ αντιφασιστική συνείδηση του ελληνικού έθνους. Η 28^η ήταν μια μεγαλειώδης αρχή. Η πραγματοποίηση της αληθινά ανεξάρτητης Λαϊκής Δημοκρατίας θα είνε η ολοκλήρωσή της».

                                                                Ριζοσπάστης, Κυριακή 28 του Οκτώβρη 1945

Σκασίλα μας για την πλειοψηφία – Εργοδοτικός συνδικαλισμός αλά ΗΠΑ

Κατιούσα

Στα παλιά του παπούτσια έγραψε η ηγεσία του συνδικάτου ταχυδρομικών διανομέων (International Brotherhood of Transfers) την απόφαση των εργαζομένων που ψήφισαν στην UPS κατά της νέας συλλογικής σύμβασης που ισχύει από τις 5 Οκτώβρη και αφορά 243.000 εργαζόμενους της εταιρίας-κολοσσού.
Οι νέες συμβάσεις προβλέπουν μικρότερες αμοιβές για τους διανομείς και περικοπή της παραπάνω αμοιβής για εργασία τα Σαββατοκύριακα. Ακόμα και μετά από 5 χρόνια προϋπηρεσίας, προβλέπεται οι εργαζόμενοι να λαμβάνουν μόλις 6 δολάρια την ώρα.
Η απαράδεκτη αυτή συμφωνία απορρίφθηκε σε ψηφοφορία από το 54,2% των εργαζόμενων. Από την πλευρά της η ηγεσία του συνδικάτου αρνείται να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, επικαλούμενη το γεγονός πως ψήφισαν λιγότεροι από το 50% των εγγεγραμμένων μελών του σωματείου. Αποκρύπτουν βέβαια πως η χαμηλή σχετικά συμμετοχή, περί το 44,3%, συνδέεεται με τον εφησυχασμό και την αδιαφορία για συνδικαλιστική δράση, που η ίδια καλλιεργεί συστηματικά μεταξύ των εργαζομένων.
Επιπλέον, όπως δηλώνει η Τζόαν Ελέν Μίλερ, εκλεγμένο μέλος του Σωματείου “Teamsters for a Democratic Union” κι εργαζόμενη στην εταιρία επί 25 χρόνια, η διοίκηση του σωματείου δεν έχει κανένα νομικό πάτημα να μην αναγνωρίσει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Η Μίλερ μάλιστα κατηγορεί ευθέως το γενικό πρόεδρο του σωματείου Τζέιμς Χόφα, υπεύθυνο των διαπραγματεύσεων για τη νέα σύμβαση, όπως και ένα ακόμα υψηλόβαθμο συνδικαλιστικό στέλεχος, για διαφθορά. Για το λόγο αυτό εξάλλου δημιουργήθηκε το παράλληλο σωματείο στο οποίο συμμετέχει η ίδια.
Με τις νέες συμβάσεις, οι εργαζόμενοι οι οποίοι μπαίνουν υποχρεωτικά στο σωματείο με την πρόσληψή τους, καταβάλλοντας και 250 ευρώ τέλος εγγραφής, αποκτούν δικαίωμα πρόσβασης στο συνταξιοδοτικό ταμείο της επιχείρησης, μόνο αν έχουν κλείσει πενταετία στη δουλειά, πράγμα καθόλου βέβαιο.
Οι συνθήκες εργασίας είναι εξαντλητικές, ενώ οι εργαζόμενοι φορούν ηλεκτρονικές συσκευές χειρός που καταγράφουν κάθε τους βήμα. Πριν λίγο καιρό η Μίλερ κλήθηκε να απολογηθεί για ποιο λόγο έκανε 12 λεπτά από μια στάση στην άλλη. Πριν λίγο καιρό, εργολαβική εταιρία συνεργαζόμενη με την UPS, απέλυσε εργαζόμενο, επειδή ανέβασε στα ΜΚΔ βίντεο με απεργία εργαζομένων στην επιχείρηση, με την ίδια την UPS να διατείνεται πως δεν είχε εμπλοκή στο συμβάν.
Με πληροφορίες από jungewelt.de

Πόσοι γνωρίζουν για αυτό το μνημείο ;

Ο χρήστης Διονυσης Βιτουλαδιτης κοινοποίησε μια δημοσίευση.

Διαχειριστής · 48 λεπτά

 

Konstantinos Mpourxas

1 ώρα

Στην περίβολο του Νοσοκομείου Σωτηρία υπάρχει ένα μνημείο 283 εκτελεσμένων αναπήρων πολέμου του 1940 !

 
Πόσοι γνωρίζουν για το μνημείο ; 

Πόσοι γνωρίζουν γιατί εκτελέστηκαν 283 αναπηροι ; Πόσοι γνωρίζουν πως η συνέχεια του Ελληνικού αστικού κράτους επι κατοχής με τους ταγματασφαλίτες για το ευχαριστώ στους αναπήρους του Αλβανικού μετώπου τους έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα αποτελειώνοντας το έργο των Ιταλών φασιστών εισβολέων;

Πόσα σχολεία έχουν επισκεφτεί το μνημείο να μάθουν γιατί εκτελέστηκαν ανάπηροι πολέμου και από ποιους ;

Πόσοι σήμερα γνωρίζουν πως οι πρόγονοι των σημερινών φασιστοειδών που κρατούν δέκα δέκα τις Ελληνικές σημαίες και μάλιστα η κυβέρνηση τους επιτρέπει να συμμετάσχουν στις γιορτές της 28ης ...πόσοι γνωρίζουν πως ταγματασφαλιτες που υμνούν και τους έχουν πρότυπο τα σημερινά φασιστοειδή εκτέλεσαν 283 αναπήρους πολέμου του 40 ;

Ποιον τιμούν σήμερα τα φασιστοειδή ; Τους αναπήρους η' τους εκτελεστές τους ;

Σήμερα το αστικό κράτος θα μας δείξει ξανά την γνωστή εικόνα με τα στοιβαγμένα απο στρατιώτες βαγόνια που έφευγαν με ενθουσιασμό για το μέτωπο !

Και ο λαός καλά έκανε και το ίδιο θα ξανακάνει σε κάθε ξένο εισβολέα !
Αλλα η αστική τάξη και εξουσία πόσο σχέση έχει μ' αυτόν τον αγνό πατριωτισμό του λαού ; 

Το πόσο σχέση έχει φωτογραφιζεται ανάγλυφα σ' αυτό το μνημείο των 283 εκτελεσμενων αναπήρων πολέμου !

Φωτογραφιζεται στο χαρακτικό του Τασου όπου Ελληνες ταγματασφαλίτες του συνεργαζόμενου με τον κατακτητή αστικού κράτους εκτελούν αναπήρους πολέμου !

Οχι μόνο η αστική τάξη δεν έχει καμιά σχέση με τον αγνό πατριωτισμό του λαού αλλά είναι ακριβώς απέναντι !

Εδω το ολο ιστορικό με το το πογκρόμ ενάντια στους αναπήρους πολέμου της Αλβανίας..

Με την κατάρρευση του Μετώπου και τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού, οι ανάπηροι των μετώπων στο μεγαλύτερο ποσοστό τους μαζεύτηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας. Περίπου 15.000 ανάπηροι βρήκαν το πρώτο καταφύγιό τους, σε άθλιες συνθήκες, σε δεκάδες νοσοκομεία της Αθήνας. Από την πρώτη στιγμή, οι ανάπηροι άρχισαν τους αγώνες για την επιβίωσή τους και την υγειονομική περίθαλψή τους. Ιδιαίτερο μέτωπο άνοιξαν ενάντια στους αξιωματικούς - εγκάθετους της δοσίλογης κυβέρνησης που λυμαίνονταν τα νοσοκομεία.

Η κατάσταση στη χώρα άρχισε να γίνεται ανυπόφορη. Πλησίαζε ο χειμώνας 1941 - 42 και το φάσμα της πείνας ήταν ορατό. Το Σεπτέμβρη του 1941, ιδρύθηκε το ΕΑΜ που αμέσως επιδόθηκε σε ένα δύσκολο και επικό αγώνα για την ανύψωση του ηθικού του λαού και την πάλη του για την επιβίωση και τη λευτεριά του. Τα μηνύματα του ΕΑΜ πρώτοι τα πήραν οι ανάπηροι του πολέμου στα νοσοκομεία.
 Αρχισε η οργάνωση των νοσοκομείων στο ΕΑΜ. Στις 28 Οκτώβρη 1941 πραγματοποιείται η πρώτη οργανωμένη αγωνιστική εκδήλωση. Οι ανάπηροι μαζί με τους φοιτητές καταθέτουν στεφάνια στον Αγνωστο Στρατιώτη κάτω από τα έκπληκτα μάτια των αρχών κατοχής.

Ραχοκοκαλιά το ΚΚΕ

Στα νοσοκομεία αρχίζει οργασμός οργανωτικής δουλειάς. Συγκροτούνται σε όλα τα νοσοκομεία Επιτροπές, καθώς και παννοσοκομειακή Επιτροπή. Στα νοσοκομεία δεν κατάφεραν ποτέ να εγκατασταθούν οι διοικήσεις που διόρισαν οι κυβερνήσεις των Ράλληδων. Το κίνημα των αναπήρων συντονίζεται με το φοιτητικό κίνημα, με τους δημόσιους υπάλληλους, τους μαγαζάτορες, τους εργαζόμενους.

Σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις της Αθήνας για ψωμί και συσσίτια, στις εθνικές επετείους της 25ης του Μάρτη και 28ης Οκτώβρη, στις εθνικές διαδηλώσεις στις 24 Φλεβάρη, 5 και 25 του Μάρτη, 25 Ιούνη και 22 Ιούλη του 1943, προπορεύονταν οι ανάπηροι και τραυματίες του αλβανικού πολέμου με τα αναπηρικά τους καροτσάκια - «μηχανοκίνητες φάλαγγες» τα είχε ονομάσει τότε ο λαός - με τις πατερίτσες ή τα μπαστούνια τους, με τους επιδέσμους ακόμα στα κεφάλια τους, στα μάτια τους και τις νοσοκόμες να σπρώχνουν τα καροτσάκια, να υποβαστάζουν τους κουτσούς ή να οδηγούν τους τυφλούς.

Οι ανάπηροι συντονίζουν και συντάσσουν τις δυνάμεις τους. Καθορίζουν τρία κέντρα δράσης και συμπαράστασης στον αναπτυσσόμενο λαϊκό αγώνα. Λυκαβηττό - Τουρκοβούνια - Κέντρο Αθήνας, προς τα οποία συγκλίνει η δράση τριών γειτονικών ομάδων νοσοκομείων. Πυρήνας και ραχοκοκαλιά του αγώνα σε όλα τα νοσοκομεία ήταν το ΚΚΕ και η Αχτίδα Αναπήρων. Ο γραμματέας της Αχτίδας Μπάμπης Παναγόπουλος και πολλά στελέχη της, και κατά τη διάρκεια της Κατοχής και μετέπειτα, δολοφονήθηκαν και ακολούθησαν το δρόμο των άλλων αγωνιστών στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στις εξορίες.
Ματαίωσαν τα σχέδια εξόντωσης

Η ανάπτυξη του αγώνα των αναπήρων εξοργίζει τις ελληνικές και γερμανοϊταλικές αρχές κατοχής. Στόχος τους τώρα είναι η διάλυση των νοσοκομείων. Εγινε η σκέψη να μαζέψουν όλους τους ανάπηρους στα Μέθανα, δήθεν για λουτροθεραπεία. Αλλά οι ανάπηροι ματαίωσαν την πονηρή αυτή «λύση». Στις 3 Μάρτη 1943 πήραν μέρος στον ξεσηκωμό για ματαίωση της επιστράτευσης, μαζί με τους εργαζόμενους της Αθήνας και του Πειραιά, τους δημόσιους υπάλληλους, τους φοιτητές, τους επαγγελματίες και βιοτέχνες. 
Πλήρωσαν με ακριβό τίμημα: 46 νεκρούς. Ομως, ούτε ένας Ελληνας δεν πήγε στο Ανατολικό Μέτωπο.

Στις 22 Ιούλη 1943, νέα διαδήλωση με εθνικά και άλλα αιτήματα. Οι κατακτητές σκόπευαν να κατεβάσουν στην Αθήνα τους Βούλγαρους φασίστες. Μπροστάρηδες πάλι οι ανάπηροι με τα καροτσάκια τους και οι όρθιοι με τις πατερίτσες τους. Το Σεπτέμβρη του 1943, συνθηκολόγησε η Ιταλία. Στα νοσοκομεία μαζεύονται όπλα των Ιταλών που πηγαίνουν στην Αντίσταση.

Για τους κατακτητές όμως και τη δοσίλογη κυβέρνηση, το ποτήρι ξεχείλισε. Το αντιστασιακό κίνημα φουντώνει. Η μόνη αντιμετώπισή του από τις φασιστικές αρχές είναι η τρομοκρατία, οι εκτελέσεις. Τα νοσοκομεία τούς μπαίνουν εμπόδιο στα αντεθνικά σχέδιά τους. Πρέπει να τα διαλύσουν και να παραδώσουν τους ανάπηρους στους Γερμανούς. Αφού η στάση των αναπήρων του πολέμου ενέπνεε ευρύτερα λαϊκά στρώματα στο να πάρουν την απόφαση της αντίστασης, της αντιπαράθεσης, της σύγκρουσης. Δεν είναι τυχαίο ότι λίγες μέρες μετά την επίσημη απαγόρευση της δράσης του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη» ακολούθησε απόφαση για τη διάλυση του Συνδέσμου των Αναπήρων Πολέμου.

Νύχτα φρίκης

Στις 30 Νοέμβρη 1943 τη νύχτα, έκαναν την επίθεσή τους ενάντια στα 19 νοσοκομεία που οι ανάπηροι τα είχαν μετατρέψει σε κάστρα της Εθνικής Αντίστασης. Ελληνόφωνα στρατεύματα κατοχής, οι γερμανοτσολιάδες του Ράλλη, πάνω από χίλιοι, οπλισμένοι σαν αστακοί με γερμανικά όπλα, μεταφέρθηκαν με γερμανικά καμιόνια κάτω από την προσωπική καθοδήγηση του αρχιγκεσταπίτη Φον Στρόουπ που στεκόταν αδυσώπητος και κτηνώδης πάνω σ' ένα αυτοκίνητο, περικύκλωσαν τα στρατιωτικά νοσοκομεία, για να τα καταλάβουν. Ηταν τρεις η ώρα το πρωί. Μπήκαν μέσα ουρλιάζοντας και με βρισιές, χτυπήματα με τους υποκόπανους και πολλές φορές με λογχισμούς και πυροβολισμούς, έπεσαν πάνω στους ανάπηρους και τραυματίες.

Η αγριότητα των γερμανοτσολιάδων ξεπέρασε κάθε όριο. Εσερναν ανάπηρους με κομμένα και τα δυο πόδια στο χώμα μέχρι που μάτωναν. Δεν άφηναν τις νοσοκόμες να τους βοηθήσουν. Αρπαζαν από τα χέρια τους ή από τα χέρια των αναπήρων τα τεχνητά μέλη και τα έσπαζαν για να μην τα χρησιμοποιήσουν και τους χτύπαγαν με αυτά στο κεφάλι. Μεγαλύτερη αγριότητα και μίσος έδειχναν στα μέλη των νοσοκομειακών επιτροπών, τα οποία υποδείκνυαν οι πράκτορές τους μέσα σε κάθε νοσοκομείο. Το σκοτάδι της νύχτας και η παγωνιά της βραδιάς μεγάλωνε τη φρίκη.

Τετράγωνα ολόκληρα γύρω από τα νοσοκομεία είχαν κυκλωθεί. Τα καμιόνια, αφού γέμιζαν με ανάπηρους, χωρίς τα ξύλινα μέλη τους, χωρίς τα γυάλινα μάτια τους, έφευγαν με μεγάλη ταχύτητα και άδειαζαν τα «φορτία» τους στα στρατόπεδα Χατζηκώστα και Χαϊδαρίου. Εγιναν 283 εκτελέσεις.

Το ολο ιστορικό είναι απο τον Ριζοσπάστη Κυριακή 19 Οχτώβρη 2008
Τα στοιχεία έχουν παρθεί από δημοσιευμένες μαρτυρίες των Σπύρου Διλιντά και Αριστείδη Μούχαλου Ανάπηροι και οι ίδιοι του Αλβανικού μετώπου και παρόντες στα γεγονότα

1 κοινοποίηση

44

Έξω τα κόμματα, μέσα οι μπάτσοι σε πανεπιστήμια της Βραζιλίας

Κατιούσα

Η απαγόρευση κάθε πολιτικής και κομματικής δραστηριότητας στα πανεπιστήμια παρουσιάζεται μαζί με την αστυνομοκρατία ως πανάκια δια πάσα νόσο για τις παθογένειες της ανώτατης εκπαίδευσης. Στη Βραζιλία, όπου ήδη υπάρχει τέτοια νομοθεσία, το αποτέλεσμα δικαστές κι αστυνομία “εν ονόματι του νόμου” να δρουν ουσιαστικά υπέρ του ακροδεξιού υποψήφιου Ζαΐρ Μπολσονάρο, εισβάλλοντας στις σχολές και απαγορεύοντας την “κομματική προπαγάνδα”.
Όπως καταγγέλλεται, δικαστές και αστυνομικοί πραγματοποίησαν έρευνες και κατέσχεσαν υλικό σε 17 πανεπιστήμια, σε 9 κρατίδια της χώρας. Στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, η αρμόδια δικαστής έδωσε εντολή να κατέβει αντιφασιστικό πανό από την πρόσοψη της νομικής σχολής, απειλώντας με κυρώσεις τον πρύτανη αν δε συμμορφωνόταν.

Το πανώ στη νομική του Ρίο που κατέβηκε με δικαστική εντολή

Στο κρατικό πανεπιστήμιο της Παραΐμπα, ομοσπονδιακοί αστυνομικοί μπήκαν στις αίθουσες εν ώρα μαθήματος, ανακρίνοντας φοιτητές και καθηγητές μετά από καταγγελία πως την προηγούμεν μέρα στο προαύλιο είχε γίνει εκδήλωση με διανομή φυλλαδίων υπέρ του κεντροαριστερού Φερνάντο Αντάντ. Στην πραγματικότητα, η προκήρυξη που συνέταξαν καθηγητές το ιδρύματος είναι τυπικά νόμιμη, καθώς δεν αναφέρει κανένα όνομα υποψήφιου κόμματος.
Σε τρία ακόμα πανεπιστήμια διακόπηκαν ή απαγορεύτηκαν προληπτικά εκδηλώσεις και διαλέξεις κατά του φασισμού και μία που αναφέρει ρητά την απόρριψη της υποψηφιότητας του Μπολσονάρο.
Η δράση των αρχών στηρίζεται στη νομοθεσία που απαγορεύει την “εκλογική προπαγάνδα” στα πανεπιστήμια, αλλά και σε μια σειρά χώρους, όπως στάσεις ΜΜΜ και γέφυρες μεταξύ άλλων.
Τη δυσαρέσκειά του εξέφρασε ο Δικηγορικός Σύλλογος στο κρατίδιο του Ρίο, καταγγέλλοντας περιορισμό του δικαιώματος έκφρασης και παραβίαση της αυτονομίας των πανεπιστημίων.
Με πληροφορίες από oglobo.com

Φρανσουά Μιτεράν – Ο “εφικτός σοσιαλισμός” του “Γάλλου Παπανδρέου”

Κατιούσα

Χτες ήταν τα γενέθλια του Φρανσουά Μιτεράν, του σοσιαλιστή ηγέτη που γεννήθηκε στις 26 Οκτώβρη του 1916 και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεταπολεμική πορεία της χώρας του.
Το Μιτεράν θα μπορούσαμε να τον περιγράψουμε και ως έναν Ανδρέα Παπανδρέου αλά γαλλικά, καθώς είχαν παράλληλες πορείες, έζησαν την ίδια σχεδόν περίοδο -πεθαίνοντας την ίδια χρονιά, με λίγους μήνες διαφορά- και παρουσίαζαν πολλές ομοιότητες, που έφταναν ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, με την ερωτική τους ζωή -με το Μιτεράν να διατηρεί παράλληλη εξωσυζυγική σχέση, από την οποία απέκτησε κι ένα παιδί, χωρίς να εγκαταλείψει ποτέ την πρώτη του σύζυγο.
Οι πιο ουσιαστικές ομοιότητες ήταν βέβαια πολιτικές, καθώς στις αρχές της δεκαετίας του 80′ μια σειρά εκλογικών νικών των Σοσιαλιστών στον ευρωπαϊκό Νότο και τη Γαλλία άλλαξε το χρώμα του πολιτικού χάρτη της Ευρώπης κι υποτίθεται πως θα άλλαζε και τους συσχετισμούς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, δείχνοντας πολύ σύντομα όμως τα όριά του. Εξάλλου η κυβέρνηση Μιτεράν υπηρέτησε πιστά τη στρατηγική της γαλλικής αστικής τάξης, που περνούσε μέσα από το γαλλο-γερμανικό άξονα, τη μετεξέλιξη της ΕΟΚ σε Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, με τα αποτελέσματα που βιώνουν οι λαοί της Ευρώπης, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.
Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο ήταν η σχέση του Μιτεράν με την Εθνική Γαλλική Αντίσταση, καθώς αιχμαλωτίστηκε από τους Ναζί, απέδρασε από το στρατόπεδο στο οποίο κρατούνταν και στη συνέχεια εργάστηκε στην Επιτροπή Κρατουμένων του καθεστώτος Βισί ενώ ισχυρίζεται πως το 1943 εντάχθηκε στις γραμμές της Γαλλικής Αντίστασης. Στο Ριζοσπάστη διαβάζουμε όμως πως αμφισβητήθηκαν έντονα αυτοί οι ισχυρισμοί.

Η εκδοχή αυτή, που ο ίδιος ο Μιτεράν καλλιέργησε, αμφισβητήθηκε έντονα μετά τη δημοσίευση ενός βιβλίου το 1994, του οποίου ο συγγραφέας, επικαλούμενος μαρτυρίες και στοιχεία της εποχής, υποστήριζε ότι ο Μιτεράν γνώριζε για τις παραδώσεις Εβραίων στους Γερμανούς και για το θάνατο που τους περίμενε επί καθεστώτος Βισί. Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε ήταν τεράστιος. Ο Φρανσουά Μιτεράν σε μια απολογητική συνέντευξη, που έδωσε τότε, είχε υποστηρίξει ότι δε γνώριζε αυτές τις δραστηριότητες, όμως το σκοτεινό αυτό σημείο του παρελθόντος του μετέπειτα “μεγάλου άνδρα” της Γαλλίας, δεν ξεκαθαρίστηκε ποτέ.

Στο ίδιο σημείωμα ο Μιτεράν αναφέρεται ως χαρισματικός αλλά ταυτόχρονα “πολιτικός χαμαιλέων, που, όπως έχουν επανειλημμένως επισημάνει οι πολιτικοί αναλυτές, είχε το μεγάλο χάρισμα να καλλιεργεί κατά βούληση την εικόνα του και το παρελθόν του, ώστε να επικεντρώνεται στο παρόν και στο μέλλον“.
Το βασικό ενδιαφέρον στοιχείο όμως σε αυτόν τον παραλληλισμό ήταν η σχέση του με το Γαλλικό ΚΚ, κατ’ αντιστοιχία του “αθροίσματος των δημοκρατικών δυνάμεων” για να δανειστούμε έναν παλιότερο όρο από την ελληνική πολιτική ιστορία. Στην περίπτωση της Γαλλίας βέβαια η σχέση μεταξύ σοσιαλιστών και κομμουνιστών εκφράστηκε βαθύτερα με εκλογική και κυβερνητική συμμαχία στη βάση ενός κοινού πολιτικού προγράμματος. Ο Μιτεράν, που είχε διατελέσει ήδη υπουργός σε διάφορες μεταπολεμικές κυβερνήσεις, διεκδίκησε το αξίωμα του Προέδρου ως κοινός υποψήφιος του δικού του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του ΓΚΚ, και μετά από κάποιες εκλογικές ήττες, νίκησε στην αναμέτρηση του 1981, για να κερδίσει άλλη μια επταετία στις εκλογές του 1988.
Όπως διαβάζουμε στο ίδιο σημείωμα του Ριζοσπάστη.

Το 1971 ο Φ. Μιτεράν ίδρυσε το Σοσιαλιστικό Κόμμα και στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους Κομμουνιστές και τη Ριζοσπαστική Αριστερά με βάση το “Κοινό Πρόγραμμα Διακυβέρνησης”. Ηττάται στις προεδρικές εκλογές του 1974 από τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, όμως είναι ο μεγάλος νικητής των προεδρικών εκλογών του 1981. Μέχρι το 1986 κυβερνά με απόλυτη πλειοψηφία του Σοσιαλιστικού Κόμματος και μάλιστα μέχρι το 1984 αναθέτει τρεις κυβερνητικές θέσεις στους κομμουνιστές. Από το 1982, η σοσιαλιστική κυβέρνηση εφαρμόζει σκληρή πολιτική λιτότητας, παραβιάζοντας το κοινό πρόγραμμα με τους κομμουνιστές. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού οι τελευταίοι αποχωρούν από την κυβέρνηση, μετά από δύο χρόνια.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής του, μετά από δύο επταετίες;

Δεν είναι λίγες οι φωνές που ακούστηκαν στη Γαλλία, ότι μετά τη δεύτερη μεγαλύτερη διακυβέρνηση από την εποχή του Ναπολέοντα, η Γαλλία έχει το διπλάσιο αριθμό ανέργων από αυτόν που είχε το 1981, περισσότερους αστέγους και πολύ περισσότερα σκάνδαλα σε κυβερνητικό και επιχειρησιακό επίπεδο. Δεν ήταν λίγοι οι Γάλλοι που υποστήριξαν ότι “Παραμέρισε τα ιδανικά του, την πολιτική του, τα πιστεύω του για την εξουσία και τελικά μας αφήνει σε χειρότερη κατάσταση από αυτήν που μας βρήκε”.

Στα θετικά σημεία της διακυβέρνησής του περιλαμβάνονται κάποιοι εκσυγχρονισμοί αστικού χαρακτήρα, όπως η κατάργηση της θανατικής ποινής και ότι η ομοφυλοφιλία έπαψε να θεωρείται αδίκημα, καθώς και κάποιες εργατικές κατακτήσεις, όπως η μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 60 έτη (κάτι που ίσχυε μόνο στη Σοβιετική Ένωση). Σε κάθε περίπτωση, ισχύει αυτό που είχε δηλώσει και ο Χαρίλαος Φλωράκης για τις πρώτες ημέρες της “Αλλαγής” του ΠΑΣΟΚ: “αλλαγές βλέπω, Αλλαγή δε βλέπω“.
Αυτό ήταν το στίγμα αλλά και το ταβάνι του “εφικτού σοσιαλισμού” του Μιτεράν, όπως λεγόταν ένα βιβλίο του που είχε κυκλοφορήσει και στα ελληνικά, εκθέτοντας τις βασικές πολιτικές ιδέες του. Και το ταβάνι αυτό δεν ήταν ζήτημα προσώπων ή τιμιότητας. Ήταν πρωτίστως ζήτημα της πολιτικής συμμαχιών και της στρατηγικής των Γάλλων κομμουνιστών, αλλά και των διδαγμάτων που έβγαλαν από την πείρα και την ιστορία τους…

ΤΑ "ΟΧΙ" ΔΕΝ ΤΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ, -ΑΛΛΆ ΟΙ ΛΑΟΙ !!

 

Κοιμόταν του καλού καιρού ο Μεταξάς όταν πήγε και τον ξύπνησε ο ομοιδεάτης του ο Ιταλός Γκράτσι στις 3 τα ξημερώματα της 28ης Οκτώβρη 1940.

Μόλις τον είδε ο Μεταξάς έκανε χαρούλες κι άρχισαν τις μεταξύ τους φιλοφρονήσεις (αχ τι καλός που είσαι, όχι εσύ είσαι καλύτερος και τέτοια...) γιατί μεταξύ τους υπήρχε μια συμπάθεια.
Εεεε ήταν και οι δυο εκπρόσωποι από αδελφά καθεστώτα...

Πήρε να διαβάζει λοιπόν κι ο Μεταξάς το τελεσίγραφο.
Πού να πάει το μυαλό του για πόλεμο...(έκανε δηλ πώς δεν ήξερε).

Και τι να δει;;; 

Οι αγαπημένοι του Ιταλοί φασίστες ήθελαν να περάσουν ελεύθερα από την Ελλάδα στις 6 το πρωί.
Μα καλα κι αυτοί οι χριστιανοί...στις 6 το πρωί;;
Και του το λένε τις 3 τα χαράματα;; 3 ώρες πριν;;;Το θεό τους δεν είχαν!
Τι να προλάβει να κάνει κι αυτός ο έρμος;;;

- Αδύνατον! αναφώνησε τότε ο πρώθυ και δικτάτορας Μεταξάς. Ακόμη κι αν θέλω να ενδώσω πώς να προλάβω μέσα σε τρεις ώρες να πάρω διαταγές από το Βασιλέα και να μεταβιβάσω τις αναγκαίες οδηγίες;;;;
Και έβαλε τα κλάματα.

- Ώστε έχουμε πόλεμο, ψέλλισε γαλλιστί μυξοκλαίγοντας με θαμπωμένα τα γυαλιά από το κλάμα και τρεμάμενα χέρια

και σπεύδει αμέσως να τηλεγραφήσει στον άλλο ομοϊδεάτη τους, τον Χίτλερ, μπας και μεσολαβήσει κι αυτός ο χριστιανός και δε γίνει πόλεμος με τον ομοϊδεάτη τους το Μουσολίνι.
Κρίμα δεν ήταν φασίστες μεταξύ τους να πολεμούν ενώ μπορούσαν τόσο καλά να τα βρουν!

Εν τω μεταξύ λίγες μέρες πριν ο αρχιστράτηγος Αλ. Παπάγος, έλεγε πως αν μας επιτεθούν οι Ιταλοί «θα ρίξωμεν μερικές τουφεκιές διά την τιμήν των όπλων».

Αλλά μόλις έγινε γνωστή η αξίωση της ιταλικής φασιστικής κυβέρνησης ο ελληνικός λαός ξεχύθηκε στους δρόμους φωνάζοντας αυτός το ΟΧΙ και ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ.

Είναι φανερό λοιπόν ότι τα ΟΧΙ δεν τα λένε μπαγλαμάδες Μεταξάδες αλλά οι λαοί.

*****

Μαργαρίτης: "...έχει μεγάλη σημασία στη ιστορία να μάθουμε να βλέπουμε κ με τα μάτια των πεθαμένων και όχι να τους δανείζουμε τα δικά μας μάτια για να βλέπουμε αυτό που εμείς επιθυμούμε για το παρελθόν..." 

 --https://www.youtube.com/watch?v=RURHpNaiPg0&feature=share&fbclid=IwAR1KcByrZUT3g_I9p7n9FM2NsoUdNf7HikyrB-Xz-Kkc0AoQjj8BwRgPNTY

Μικροί ήρωες: ο Γιώργος κι η Κατερίνα

Από τη μια οι Ιταλοί κι οι Γερμανοί
για να σε βρουν αναστατώνουν την Αθήνα
κι από την άλλη του πατέρα μου η φωνή:
"Νομίζω πως τον κρύβεις στην κουζίνα".

Εσύ να παίζεις με τον θάνατο κρυφτό
κι αυτοί να σκίζουνε τα τεύχη τα κρυμμένα,
μη σε τρομάζει το διπλό κυνηγητό,
εσύ τους Γερμανούς κι αυτοί εμένα..

Η Κατερίνα σ’ αγαπούσε σιωπηλά,
αλλά κι εσύ το ίδιο αγνά την αγαπούσες.
Χωρίς το Σπίθα ίσως να `ταν πιο καλά,
παρ’ όλ’ αυτά εσύ τον συγχωρούσες.

Όταν ακούω να μιλάνε γι’ Αφρική,
για Βερολίνο, Βενετία και Παρίσι,
σκέφτομαι, λέω, πού να ξέραν μερικοί
πως σε όλα αυτά τα μέρη εγώ έχω ζήσει.

Πως όταν ήταν στην Ελλάδα κατοχή,
μέσα στις σφαίρες μες στο κρύο, μες την πείνα,
με τους Ε γ γ λ έ ζ ο υ ς να εξοπλίζουνε τη XI
μου έδειχνες μια ξένοιαστη Αθήνα.

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει,
καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση.
Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει
μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση:

"Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτέ
είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει
κι όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές,
θα τους θερίζω και το αίμα τους θα στάζει".

Εσύ μπορούσες να οδηγήσεις φορτηγό,
μοτοσικλέτα, οτομοτρίς κι αεροπλάνο
κι όπου κι αν ήσουν πάντα δίπλα ήμουν κι εγώ,
μαζί σου ή να ζήσω ή να πεθάνω.

Ήσουνα πάντα εκδικητής και τιμωρός
γι αυτόν που γέμισε τον τόπο με στρατό του
και μ’ ένα χτύπημά σου έπεφτε ο φρουρός
με μια στροφή γύρω απ’ τον εαυτό του.

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει,
καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση.
Όπου κι αν είσαι, θα `χεις γεράσει
μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση.

Απ' τη σ. Κατερίνα  

Νέα δολοφονία κοινωνικού αγωνιστή δασκάλου στην Κολομβία – 173 τα θύματα μόνο μέσα στο 2018

Κατιούσα

Δεν κλείνει ο κύκλος του αίματος στην Κολομβία, δυο χρόνια μετά την υπογραφή της ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ των ανταρτών του FARC και της κυβέρνησης της Κολομβίας. Ο δάσκαλος Χοσέ Ντομίνγκο Ουλκούε Κολάζο δολοφονήθηκε την περασμένη Δευτέρα στην πόλη Σαντάντερ ντε Κιλιτσάο. Ο Κολάζο είναι ένας από τους 173 κοινωνικούς αγωνιστές που έχω δολοφονηθεί μέσα στο 2018 στη Λατινική Αμερική. Συνολικά, από την 1η Γενάρη του 2016, όταν και επήλθε η συμφωνία FARC- κυβέρνησης, 478 αγωνιστές έχουν πέσει θύματα δολοφονίας. Ο φόνος έγινε απόγευμα προς βράδυ την ώρα που ο Ουλκούε γύριζε σπίτι με τη μοτοσικλέτα του, όταν δέχτηκε πυροβολισμούς στο στήθος, για να εκπνεύσει λίγο αργότερα στο νοσοκομείο. Το θύμα ήταν δάσκαλος στο σχολείο Μπέντζαμιν Ντιντίνκουε, όπου έδινε ιδιαίτερο βάρος στη μεταλαμπάδευση αξιών στους μαθητές του.
Μεταξύ των θυμάτων, περίπου οχτώ στους δέκα είναι μέλη οργανώσεων χωρικών ή ιθαγενών. 30% συνδέονται με την οργάνωση FARC, 15% είναι γυναίκες, και αρκετοί ήταν μέλη του αντιπολιτευόμενου κόμματος του Γκουστάβο Πέτρο. 13% σχετίζονται με την καλλιέργεια κόκας, κυρίως όσοι διαμαρτύρονται για την με τη βία εκρίζωση των καλλιεργιών τους, που είναι συχνά το μόνο διαθέσιμο εισόδημα για τους φτωχούς χωρικούς των περιοχών αυτών.
Σύμφωνα με οργανώσεις δικαιωμάτων, η στοχοποίηση κοινωνικών αγωνιστών γίνεται μέσω παράνομης παρακολούθησης από τις υπηρεσίες πληροφοριών του κράτους, ποινικοποίηση των αγώνων μέσω του δικαστικού συστήματος, φόνους κρατικών οργάνων χωρίς καμία νομιμοποίηση, εκτελέσεις από παραστρατιωτικές οργανώσεις με ανοχή του κράτους και υπερβολική χρήση βίας από την κατασταλτική μονάδα Esmad. Η έκρηξη της βίας και η παντελής αθέτηση των κυβερνητικών υποσχέσεων για δημιουργία υποδομών στις τέως ελεγχόμενες από το FARC περιοχές εξάλλου έχει οδηγήσει μερίδα ανταρτών σε επιστροφή στα όπλα και καταφυγή σε μικρά στρατόπεδα στα ορεινά της χώρας.

Πολύνεκρη επίθεση σε συναγωγή στις ΗΠΑ – Σύλληψη υπόπτου με ρατσιστικό ιστορικό

Κατιούσα

Νέο ρατσιστικό έγκλημα στο Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ, όταν μεσήλικος λευκός άντρας με γένια εισέβαλε σε συναγωγή της πόλης φωνάζοντας το σύνθημα “Όλοι οι Εβραίοι πρέπει να πεθάνουν” και πυροβολώντας αδιακρίτως. Ο αριθμός των θυμάτων είναι ασαφής ως τώρα, με ΜΜΕ να μεταδίδουν φόβους ακόμα και 11 νεκρούς. Πολλοί έχουν τραυματιστεί και μεταφερθεί σε τοπικά κέντρα υγείας, ενώ μεταξύ των τραυματιών βρίσκονται και τρεις αστυνομικοί. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, κρατείται άνδρας 40 ετών, ο οποίος φέρεται να διατηρούσε λογαριασμό στο τουίτερ, όπου αναρτούσε αντισημιτικά και ρατσιστικά μηνύματα.
Ο δήμαρχος της πόλης Μπιλ Πεντούτο ζήτησε από τους κατοίκους της γειτονιάς Σκούιρελ Χιλ να παραμείνουν στα σπίτια τους μέχρι νεοτέρας. To έγκλημα έρχεται λίγες μέρες αφότου ένας ρατσιστής φονιάς εισέβαλε με δολοφονική πρόθεση σε εκκλησία μαύρων, πριν τελικά σκοτώσει δυο ηλικιωμένους έγχρωμους σε παρακείμενο μανάβικο.
Η κυβέρνηση Τραμπ, μετά από την τεράστια ανοχή -τουλάχιστον- που επέδειξε στο κύμα ρατσιστικής και φασιστικής βίας που κατακλύζει τις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, επιχειρεί τώρα να αξιοποιήσει, με τη βοήθεια μερίδας των ΜΜΕ το έγκλημα μίσους για την ενίσχυση των νόμων οπλοφορίας. Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν η κατάσταση επιβάλλει αυστηρότερους νόμους περί οπλοκατοχής, ο Τραμπ απάντησε ουσιαστικά πως αν οι παρευρισκόμενοι ήταν οπλισμένοι, η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική.
Με πληροφορίες από το live streaming του sanfrancisco.cbslocal.com

Λούλα ντα Σίλβα – το νεοκεϊνσιανό βραζιλιάνικο θαύμα με τα κοντά ποδάρια

Κατιούσα

Ίνδαλμα της ροζ Αριστεράς στην Ελλάδα και το εξωτερικό επί χρόνια, ο Λούλα Ινάσιου ντα Σίλβα υπήρξε πρωθυπουργός της Βραζιλίας σε μια εποχή που είδε τη χώρα να αναδεικνύεται σε διεθνή παράγοντα ισχύος με συμμετοχή στους BRICS, με την οικονομική ανάπτυξη να επιτρέπει την εφαρμογή ενός νεοκεϊνσιανού προγράμματος που λείανε κάποιες γωνίες σε μια κοινωνία ακραίων ανισοτήτων. Η παγκόσμια οικονομική κρίση, τα αντικειμενικά αδιέξοδα της “επεκτατικής” πολιτικής στον καπιταλισμό, όπως και τα πολυάριθμα σκάνδαλα διαφθοράς, που αναδείχθηκαν ιδιαίτερα επί της διαδόχου του Ντίλμα Ρούσεφ, εμπλέκοντας και τον ίδιο προσωπικά, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μίγμα στη βραζιλιάνικη κοινωνία, το οποίο αξιοποιεί επιτυχώς ο ακροδεξιός Μπολσονάρο που προωθεί την υποψηφιότητά του ως εγγύηση κάθαρσης και πάταξης της διαφθοράς. Παρουσιάζει πάντως ενδιαφέρον πως, σε αντίθεση με τη Ρούσεφ που δεν κατόρθωσε καν να εκλεγεί γερουσιαστής στον α’ γύρο των εκλογών στη χώρα, ο Λούλα ακόμα και μες στη φυλακή (ή ίσως ακριβώς εξαιτίας της φυλάκισής του) διαθέτει ένα σημαντικό λαϊκό έρεισμα, ευρύτερο του κόμματός του PT (Κόμμα Εργαζομένων), που ουσιαστικά περιορίζει τη ρητορική του στην επίκληση του κινδύνου που αντιπροσωπεύει ο Μπολσονάρου.
Γεννήθηκε το 1945 στο Περναμπούκο και σε μικρή ηλικία μετακόμισε με τα επτά αδέρφια του στη βιομηχανική περιοχή του Σάου Πάουλου. Ο πατέρας εγκατέλειψε την οικογένεια κι ο Λούλα από 12 χρονών δούλευε για να την συντηρήσει μεταξύ άλλων ως λουστράκος. Εξειδικεύτηκε ως μεταλλεργάτης και παρακολούθησε νυχτερινό σχολείο. Μέσω του αδερφού του ήρθε σε επαφή με το συνδικαλιστικό κίνημα, κατορθώνοντας ως το 1975 να αναδειχθεί στα ηγετικά κλιμάκια του τοπικού συνδικάτου μεταλλεργατών. Για τη συνδικαλιστική κι απεργιακή του δράση ο Λούλα καταδόθηκε απο τη Volkswagen Βραζιλίας στη στρατιωτική δικτατορία της χώρας, οδηγώντας σε σύλληψη και κράτησή του για ένα μήνα το 1980.
Δύο χρόνια μετά, ίδρυσε μαζί με άλλους συνδικαλιστές, διανοούμενους κι πολιτικούς το Κόμμα Εργατών που γρήγορα απέκτησε ρίζες σε όλη τη χώρα. Μετά την πτώση της χούντας εξελέγη το 1986 στη βραζιλιάνικη Εθνοσυνέλευση. Το 87 συμμετείχε ενεργά στη συγκρότηση του νέου Συντάγματος της χώρας το 88′, πετυχαίνοντας τη νομική κατοχύρωση κάποιων εργατικών δικαιωμάτων, όχι όμως και την αλλαγή καθεστώτος μεγαλογαιοκτησίας.
Διεκδίκησε για πρώτη φορά την προεδρία το 1989 και σε όλες τις αναμετρήσεις έκτοτε, αντιμετωπίζοντας πολεμική από την αστική τάξη που φοβόταν την εκλογή ενός “σοσιαλιστή” στην εξουσία της χώρας.
Πέτυχε το στόχο του το 2002, όταν στρογγυλές τις θέσεις, ακόμα και το ντύσιμό του, εμφανιζόμενος για πρώτη φορά με κοστούμι και γραβάτα, προοικονομώντας αντίστοιχες σκηνές στην Ελλάδα. Απέσυρε την πάγια θέση του για (…) αποπληρωμής του δημόσιου χρέους και απέσπασε την εμπιστοσύνη σημαντικών τμημάτων του βιομηχανικού κεφαλαίου, που λίγο πριν τις εκλογές ανακοίνωσε την κατασκευή ενός νέου μοντέλου αυτοκινήτου στη Βραζιλία με αντίστοιχες θέσεις εργασίας. Ακομα πιο αξιοσημείωτη είναι η εύνοια που έδωσε το ΔΝΤ στην υποψηφιότητα Λούλα, τον οποίο και συνεχάρη δημόσια για την εκλογή του στις 27 Οκτώβρη 2002, ανήμερα των πεντηκοστών γενεθλίων του. Το 2006 ο Λούλα κατόρθωσε πάλι να εκλεγεί πρόεδρος, κυρίως χάρη στην ψήφο των φτωχών περιοχών του Βορρά που επωφελήθηκαν από μέτρα καταπολέμησης της πείνας και της έλλειψης στέγης, παρότι θεωρείται υπερβολικός ο ισχυρισμός της κυβέρνησής του πως επί ημερών του το ποσοστό του πληθυσμού που ζούσε κάτω από τΑ όρια της φτώχιας έπεσε από 40% σε 20%.
Από το 2013 ο Λούλα βρέθηκε στο επίκεντρο σκανδάλων διαφθοράς, αρχικά με την κατηγορία της εξαγοράς της ψήφου βουλευτών υπέρ της πολιτικής του και το 2015 για δωροληψία από την εργολαβική εταιρεία Odebrecht με αντάλλαγμα την ανάληψη έργων σε μια σειρά χώρες. Το 2017 ο Λούλα καταδικάστηκε σε 9,5 χρόνια φυλάκισης για την υπόθεση Odebrecht, ποινή που τον επόμενο χρόνο αυξήθηκε σε 12 χρόνια. Από τον Απρίλη του 2018 ο Λούλα εκτίει ποινή φυλάκισης στην πόλη Κουριτίμπα, με τον ίδιο και τους οπαδούς του να κάνουν λόγο για πολιτική σκευωρία. Παρά τις προσπάθειές του να ξαναείναι υπψηφιος για την προεδρία, με σύμμαχο την επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, καθώς η καταδίκη του δεν έχει τελεσιδικήσει ακόμα, το Ανώτατο εκλογικό Δικαστήριο αποφασισε να απορρίψει το αίτημα του πρώην προέδρου. Κατόπιν αυτού αποφάσισε να στηρίξει την υποψηφιότητα του Φερνάντο Αντάντ… του ΡΤ, επαναλαμβάνοντας μόλις χτες την ανάγκη συσπείρωσης γύρω από το σχετικά άγνωστο υποψήφιο. Η απόσυρση Λούλα από την προεδρική κούρσα ήταν “δώρο” για τον Μπολσονάρου που έκτοτε βλέπει τα ποσοστά του να εκτοξεύονται, καθιστώντας πολύ πιθανή την επικράτησή του στον αυριανό β’ γύρο των εκλογών.

Έβο Μοράλες – Ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος και τα όρια της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης στη Βολιβία

Κατιούσα

Ο Έβο Μοράλες έχει γράψει ήδη τη δική του ιστορία ως ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος στην ιστορία της Βολιβίας, συμπληρώνοντας ήδη 13 χρόνια διακυβέρνησης. Οι προσδοκίες για ριζοσπαστικές αλλαγές σε μία από τις φτωχότερες χώρες της Λ. Αμερικής δεν επαληθεύτηκαν, καθώς η εσωτερική πολιτική, παρά τα σημαντικά βήματα εθνικοποιήσεων που έγιναν για την αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας δεν ξεπέρασε τα όρια μιας αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Η κόπωση του πληθυσμού εξάλλου, που με μεγάλο ποσοστό τον εξέλεξε στο τιμόνι της χώρας επί τρεις διαδοχικές αναμετρήσεις, διαφάνηκε και στο Συνταγματικό δημοψήφισμα του 2016, όταν ο Μοράλες απέτυχε να διασφαλίσει τη λαϊκή συναίνεση για παράταση της δυνατότητας επανεκλογής του για τέταρτη θητεία. Επί ημερών του, ωστόσο, η Βολιβία αναδείχτηκε σε συνεπή αντιιμπεριαλιστική δύναμη της αμερικανικής ηπείρου, στενή σύμμαχο της ιδεολογικά όμορης Βενεζουέλας αλλά και της Κούβας. Ο Μοράλες δεν έπαψε να καταγγέλλει σε κάθε ευκαιρία την πολιτική των ΗΠΑ, ενώ πριν λίγες μέρες χαρακτήρισε τη χώρα “εχθρό της ειρήνης”, με αφορμή την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία με τη Ρωσία για τους πυραύλους.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο βολιβιανό οροπέδιο των Άνδεων από οικογένεια ιθαγενών της φυλής Αϊμάρα. Η οικογένειά του ήταν φτωχή σε βαθμό που πολλές φορές το μόνο φαγητό ήταν η καλαμποκόσουπα. Η αδερφή του Έστερ περιέγραφε τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης ως εξής: “Η μάνα μου θεράπευε τον πυρετό μόνο με κόκα και ζάχαρη, κάποιες φορές αυτό μας γιάτρευε. Αν ο πυρετός ήταν τόσο υψηλός, που πονούσε, η μάνα μας έβαζε ζάχαρη και κόκα κάτω από τη μασχάλη. Γύρω από τα πόδια μας τύλιγε ένα μαύρο πανί. Που σημαίνει: ή θα τα βγάλεις πέρα ή θα πεθάνεις”. Συνολικά η οικογένεια έχασε τέσσερα αγόρια σε παιδική ηλικία.
Ο Μοράλες τελείωσε μόνο το δημοτικό, δουλεύοντας παράλληλα σε φούρνο. Άρχισε να δραστηριοποιείται στο συνδικάτο των αγροτικών κοινοτήτων, χτίζοντας σχολεία, δρόμους και κέντρα υγείας. Εξελέγη το 1993 βουλευτής της “Ενωμένης Αριστεράς” κι αργότερα ανέλαβε με φίλους ένα υπό διάλυση κόμμα το MAS (Movimiento Al Socialismo). Εξελέγη βουλευτής, αλλά στερήθηκε την έδρα του το 2002 λόγω κατηγοριών περί τρομοκρατίας, με αφορμή επεισόδια στη διάρκεια βίαιας εκρίζωσης φυτειών κόκας, κατά τις οποίες είχαν σκοτωθεί τέσσερις αγρότες, τρεις στρατιώτες κι ένας αστυνομικός.
Στις επόμενες εκλογές της ίδιας χρονιάς όμως ο Μοράλες κατόρθωσε παρά το μικρό του ποσοστό σε εθνικό επίπεδο να αναδειχθεί σε ισχυρό παίκτη της πολιτικής σκηνής, λόγω της αντιπαράθεσής του με τον αμερικανό Rocha. Στη συνέχεια το MAS έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, πρωτοστατώντας σε κοινωνικούς αγώνες και διαδηλώσεις κατά του προέδρου Κάρλος Μέσα, αναγκάζοντάς τον σε παραίτηση. Στις εκλογές της 18ης Δεκέμβρη 2005, ο Μοράλες εξελέγη από τον πρώτο γύρο με 54,1% υποσχόμενος να “καταργήσει 500 χρόνια διακρίσεων”. Το 2006 ξεκίνησε το σχέδιο συνταγματικής αναθεώρησης που προέβλεπε του πλούσιου σε υδρογονάνθρακες υπεδάφους, του σιδηρόδρομου και της βαριάς βιομηχανίας. Η αντίδραση της αντιπολίτευσης, που υποκίνησε αυτονομιστικά κινήματα σε κάποιες περιφέρειες της χώρας, καθστέρησε την υιοθέτηση της αναθεώρησης ως το Γενάρη του 2009, όταν ήδη είχαν γίνει παραχωρήσεις προς την αντιπολίτευση. Εξάλλου οι εθνικοποιήσεις ποτέ δεν άγγιξαν συνολικά τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, καθώς, όπως είχε δηλώσει πριν λίγα χρόνια ο αντιπρόεδρος του Μοράλες: “Δεν είμαστε ενάντια στην ελεύθερη αγορά. Είμαστε υποστηρικτές ενός σοσιαλιστικού μοντέλου με έναν βολιβαριανό καπιταλισμό, όπου τα κέρδη από τους υδρογονάνθρακες μεταφέρονται σε άλλους τομείς, όπως ο αγροτικός”.
Ο Μοράλες επανεξελέγη με το ακόμα συντριπτικότερο 64% στις προεδρικές εκλογές του 2009 και με 60% σε εκείνες του 2014, όπου απέσπασε μεγάλα ποσοστά σε ευπορότερες περιοχές, που παραδοσιακά συντάσσονταν με την αντιπολίτευση, αντανακλώντας την ικανοποίηση τμημάτων της αστικής τάξης- που παλιότερα σχεδίαζε μέχρι και τη δολοφονία του προέδρου -με τις “προσεκτικές” μεταρρυθμίσεις του Μοράλες.
Η κυβέρνηση Μοράλες προχώρησε εξ αρχής σε αναδιανομή γης, χωρίς ωστόσο να περιορίσει σημαντικά την υπερσυγκέντρωση της γης σε λίγα χέρια, καθώς διανεμήθηκαν κυρίως χαμηλής παραγωγικότητας λατιφούντια. Από την άλλη, οι αυξήσεις φόρων κι οι εθνικοποιήσεις αύξησαν τα έσοδα του κράτους κατά 460% ως το 2013, επιτρέποντας ένα σημαντικό πρόγραμμα κοινωνικής πολιτικής, που άμβλυνε -χωρίς να εξαλείψει- τις σοβαρότερες πτυχές της ανέχειας στη χώρα. Η πτώση της τιμής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου ωστόσο ήταν πλήγμα για το βολιβαριανό αναδιανεμητικό μοντέλο, αν και με συνέπειες μικρότερες από ό,τι στη Βενεζουέλα. Σε κάθε περίπτωση, η επιδείνωση της οικονομίας και τα σκάνδαλα διαφθοράς, για ένα εκ των οποίων καταδικάστηκε και μια πρώην σύντροφος του προέδρου θεωρείται πως ευθύνονται για την ήττα του στο δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση.
Ο Μοράλες, πέρα από τη διαχρονική του σύγκρουση με την Ουάσιγκτον, διέκοψε επίσης τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ το 2009, ενώ το 2014 απαίτησε την πληρωμή αποζημιώσεων από το ΔΝΤ στη Βολιβία. Εχθρικός προς την καθολική εκκλησία, προσπάθησε να ιδρύσει δική του κρατικά ελεγχόμενη εκκλησία, την “Ανανεωμένη Καθολική Αποστολική Εκκλησία του κράτους”, προσπάθεια που ναυάγησε μπροστά στην ισχύ της επίσημης εκκλησίας.