Γιατί μιλάνε για «επάνοδο του ΚΚΕ στους αγώνες»;

Γιατί μιλάνε για «επάνοδο του ΚΚΕ στους αγώνες»;

-- Τι προσπαθούν να κρύψουν όσοι με αφορμή την κινητοποίηση των ταξικών συνδικάτων στο υπουργείο Εργασίας μιλάνε για «επάνοδο του ΚΚΕ στους αγώνες»;

Το βράδυ των εκλογών της 17ης Ιούνη, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, σε δηλώσεις της για το εκλογικό αποτέλεσμα, σημείωνε αναφορικά με τις εκλογικές απώλειες του Κόμματος: «Η σημασία τους θα είναι μεγαλύτερη για την ετοιμότητα της λαϊκής παρέμβασης μπροστά στην όξυνση των προβλημάτων λόγω της κρίσης (...) Γνωρίζαμε τις συμπληγάδες που θα περνούσε το Κόμμα (...) ανάμεσα στα διλήμματα του νέου δίπολου, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ (...) Το ΚΚΕ προτίμησε να πει στο λαό την αλήθεια για το χαρακτήρα της κρίσης και τα ενδεχόμενα που συνεπάγονται οι αρνητικές εξελίξεις στην Ευρωζώνη, για το χαρακτήρα της ΕΕ, για την ανάγκη της μονομερούς διαγραφής του χρέους, την ανάγκη της αποδέσμευσης, της πάλης για την εργατική - λαϊκή εξουσία. Εν γνώσει μας τα είπαμε αυτά (...) Το ΚΚΕ θα παραμείνει όρθιο (...) θα συνεχίσει την έντονη δραστηριότητα στο κίνημα και θα στηρίξει και θα ενισχύσει κάθε εφαλτήριο αγώνα και ελπίδας (...) Θα βρεθούμε στην πρώτη γραμμή, σε κάθε αγώνα, θα στηρίξουμε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία για τα άμεσα οξυμένα προβλήματα, αυτά που τρέχουν, θα προετοιμάσουμε, όσο εξαρτάται από μας, το λαό για να αντιμετωπίσει τα νέα βάσανα που έρχονται (...) Το ΚΚΕ θεωρεί ότι η βάση της λαϊκής αντεπίθεσης πρέπει να είναι οι τόποι δουλειάς, οι κλάδοι και οι γειτονιές. Και πάνω απ' όλα έχει την πιο μεγάλη σημασία η ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, η κοινωνική συμμαχία, η κοινωνικοπολιτική συμμαχία που θα παλεύει και για τα άμεσα και τρέχοντα ζητήματα, αλλά θα συγκεντρώσει δυνάμεις για τη ριζική ανατροπή που χρειάζεται». Τα θυμίζουμε όλα αυτά γιατί είναι πολλοί οι εχθροί και οι άσπονδοι φίλοι, που παριστάνουν τους «κεραυνοβολημένους» τάχα μετά την παρέμβαση του ΠΑΜΕ στο υπουργείο Εργασίας και όσα ακολούθησαν. Ταυτίζουν σκόπιμα το ΚΚΕ με το ΠΑΜΕ για να δημιουργήσουν συγχύσεις στο λαό και να καλλιεργήσουν ύπουλα την αίσθηση ότι όποτε θέλει το ΚΚΕ γίνονται αγώνες. Και πως τις κινητοποιήσεις δεν τις αποφασίζουν οι εργαζόμενοι, αλλά το ΚΚΕ.

Γι' αυτό μιλάνε και γράφουν για «επάνοδο του ΚΚΕ στους αγώνες», αποκρύπτοντας ότι οι κομμουνιστές, μαζί με χιλιάδες άλλους ριζοσπάστες αγωνιστές, δρουν μέσα από τα ταξικά συνδικάτα και ότι αυτά είναι που αποφασίζουν τις κινητοποιήσεις. Το ΚΚΕ δεν απουσίασε ποτέ στην υπερενενηντάχρονη ζωή του απ' τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, που φέρουν ανεξίτηλη τη σφραγίδα της πρωτοπόρας δράσης του. Μιλούν και γράφουν για «ακτιβισμό» που αποσκοπούσε στο να αποκομίσει το ΚΚΕ πολιτικά και εκλογικά οφέλη, να πλαγιοκοπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλα τέτοια. Το ΚΚΕ δεν υπέταξε ποτέ την πολιτική και τη στρατηγική του στην κάλπη, ούτε σε πρόσκαιρα εκλογικά και άλλα οφέλη. Κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια όσοι του προσάπτουν τέτοια ευτελή κίνητρα. Μάλιστα, στη διπλή εκλογική αναμέτρηση του περασμένου χρόνου «πλήρωσε» σε ένα βαθμό ακριβώς αυτό, ότι αρνήθηκε να υποχωρήσει από τη στρατηγική του. Η ΚΕ του ΚΚΕ, τόσο στην πρώτη της τοποθέτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα όσο και στα τελικά της συμπεράσματα, με σαφήνεια όριζε τα νέα καθήκοντα στη δράση του Κόμματος: «Το ΚΚΕ θα παλέψει και θα επιδιώξει να συναντηθεί με τις ριζοσπαστικές εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, ώστε να μη χρεωθεί και να μην πληρώσει ο λαός την πολιτική χρεοκοπία της κυβέρνησης που ετοιμάζεται να σχηματισθεί. Να μη χαθεί η ελπίδα, να αποκτήσει δύναμη ο λαός, να παρεμποδίσει νέα μέτρα, να παλέψει για παραχωρήσεις, να κατακτήσει τη δική του εξουσία (...) Για να αντιμετωπιστεί το κύμα της απογοήτευσης από τη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής. Για να αποτραπεί να κυριαρχήσει ο φόβος και η απογοήτευση, να μη σταθεροποιηθεί ένα αντιδραστικό πολιτικό σκηνικό στο φόντο των κοινοβουλευτικών αυταπατών, σε συνθήκες εμβάθυνσης της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών».

Ταυτόχρονα, το Κόμμα επεξεργάστηκε πρόγραμμα δράσης καλώντας τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ «να πρωτοστατήσουν μαζί με τους φίλους, οπαδούς, συναγωνιστές και συναγωνίστριες στη συσπείρωση και αντεπίθεση με επίκεντρο τον τόπο δουλειάς, τον κλάδο σε τοπικό, ομοσπονδιακό και πανελλαδικό επίπεδο, με βάση το βασικό καθήκον της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος». Το ΚΚΕ παλεύει να διαλυθούν στο λαό κοινοβουλευτικές αυταπάτες, να οργανωθεί ο λαός από τα κάτω, με πυρήνα τους τόπους δουλειάς. Να «δέσει» η λαϊκή συμμαχία που θα βάλει φρένο στα χειρότερα που έρχονται και κάτω από προϋποθέσεις θα ανοίξει το δρόμο για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της εξουσίας και της οικονομίας. Τα μέλη του πρωτοστατούν στους αγώνες που αποφασίζουν τα συνδικάτα, ακριβώς για να ψηθεί στο καμίνι της ταξικής πάλης η συνείδηση, να γίνει κατανοητή η αναγκαιότητα της συμμαχίας και της πάλης για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης και όχι για να μαζεύουν ψηφαλάκια. Ανταγωνίζεται μόνο με τον εαυτό του στην προσπάθειά του να κατακτά μεγαλύτερη ικανότητα να ανταποκρίνεται στους στόχους του. Αντιπαρατίθεται στα κόμματα της αστικής διαχείρισης όχι για να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη, αλλά για να αποκαλύψει το ρόλο τους στο λαό, τα ψέματα που του λένε ότι η λύση στα προβλήματά του θα προέλθει απ' το ίδιο το σύστημα που τα προκαλεί και τα διογκώνει. Αντιπαλεύει την εξουσία των μονοπωλίων και αυτό το διακρίνει απ' όλες τις άλλες δυνάμεις που ορέγονται τη διαχείρισή της.

Ο «πολλαπλασιαστής» και οι εργάτες

Ο «πολλαπλασιαστής» και οι εργάτες

Τις τελευταίες μέρες η αστική προπαγάνδα προβάλλει με ένταση τους λάθος υπολογισμούς του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τους οποίους παραδέχεται και το ίδιο και οι οποίοι ευθύνονται για το γεγονός ότι το πρόγραμμα για την αντιμετώπιση των δημόσιων ελλειμμάτων και του κρατικού χρέους της Ελλάδας αντί να την οδηγεί σε έξοδο από την κρίση την οδηγεί σε μεγαλύτερη διάρκεια και βάθος. Σ' αυτούς τους λάθος υπολογισμούς, λένε, οφείλονται τα συνεχή και αλλεπάλληλα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα και ιδιαίτερα τα μέτρα φοροληστείας της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Λένε, δηλαδή, ότι με βάση το λεγόμενο πολλαπλασιαστή, ενώ τα μέτρα θα μείωναν το ΑΕΠ σε ένα ποσοστό με βάση τους υπολογισμούς, το ΑΕΠ μειώθηκε πολλαπλάσια. Χτες, στο «Ριζοσπάστη» γράψαμε ένα άρθρο πληροφοριακό για το λεγόμενο πολλαπλασιαστή και πώς τον χρησιμοποιούν στην αστική οικονομία. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ο πολλαπλασιαστής και οι υπολογισμοί, όσο και αν καθένας μπορεί να πει ότι μπορεί να γίνουν και λάθη. Αυτό βεβαίως εξαρτάται από τα οικονομικά δεδομένα που βάζουν στους υπολογισμούς. Αλλά θα ξαναπούμε ότι το κύριο δεν είναι ο πολλαπλασιαστής με βάση τον οποίο έπεσαν έξω οι υπολογισμοί.

***

Είναι γεγονός ότι από την αρχή της εκδήλωσης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης υπερσυσσώρευσης, αστοί πολιτικοί και οικονομολόγοι, αστικά κόμματα, ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για κρίση χρέους. Συγκαλύπτουν δηλαδή το χαρακτήρα της κρίσης, ακριβώς γιατί είναι σύμφυτη με τον καπιταλισμό, έρχεται και επανέρχεται περιοδικά και δεν μπορεί να εξαλειφθεί αν δεν καταργηθεί η καπιταλιστική ιδιοκτησία. Η κρίση επίσης καταστρέφει εργατική δύναμη και κεφάλαιο. Η αντιμετώπιση της κρίσης από την αστική πολιτική, προκειμένου να γλιτώσει όσο γίνεται το κεφάλαιο την καταστροφή, μετακυλίει τις συνέπειες της κρίσης στην εργατική τάξη, στα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Τα μεγάλα δημόσια ελλείμματα και το κρατικό χρέος δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τη διαχείρισή της από την αστική πολιτική. Το βάθος και η διάρκεια της κρίσης είναι επίσης δύσκολο να υπολογιστούν από τους αστούς. Η άποψη που λέει για τους λάθος υπολογισμούς, που βαθαίνουν την κρίση και μεγαλώνουν τη διάρκειά της, συνδέει την έξοδο από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου και την ανάπτυξη με τη δυνατότητα αύξησης της ζήτησης, που σημαίνει μεγαλύτερους μισθούς και συντάξεις και λιγότερη φορολογία στο λαό. Μόνο που δε θα έρθει έτσι η ανάπτυξη. Καπιταλιστική ανάπτυξη σημαίνει επενδύσεις. Επομένως, κοροϊδεύουν τους εργαζόμενους, προσανατολίζοντάς τους στη διεκδίκηση μιας άλλης μορφής διαχείρισης, όταν αυτή η ίδια αστική προπαγάνδα τα πρώτα χρόνια της κρίσης υπερθεμάτιζε για το ΔΝΤ και την τρόικα και τα μέτρα ως μονόδρομο.

***

Η ουσία είναι ότι τα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα δεν εφαρμόζονται για να αντιμετωπίσουν το χρέος και τα ελλείμματα. Κάποια απ' αυτά, όπως οι δραστικές περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό, για μισθούς Δημοσίου, Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία και Ασφάλιση, μαζί με τους φόρους συμβάλλουν στη μείωση των ελλειμμάτων αλλά ελάχιστα. Ολα τα υπόλοιπα μέτρα, όπως η μείωση μισθών και συντάξεων, η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις που αυξάνουν την απλήρωτη δουλειά κ.λπ., εφαρμόζονται επειδή οι καπιταλιστές πληρώνουν λιγότερο κεφάλαιο στην εργατική τάξη για τη δουλειά της, άρα αντισταθμίζουν στην κρίση ένα μεγάλο μέρος της πτώσης του κέρδους, ενώ δημιουργούν συνθήκες μεγάλης και γοργής κερδοφορίας, δηλαδή συνθήκες για επενδύσεις, αφού τα μέτρα ήρθαν για να μείνουν μόνιμα. Δε ρίχνουν λεφτά στα κρατικά ταμεία, άρα καμία σχέση δεν έχουν με τα ελλείμματα και το χρέος. Αυτό είναι το βασικό ζήτημα και όχι ο λάθος πολλαπλασιαστής. Η κρίση αν δεν «πιάσει πάτο», δηλαδή δεν καταστρέψει το κεφάλαιο που χρειάζεται για να επανεκκινήσει η οικονομία (ήδη με το πρώτο «κούρεμα» κατέστρεψαν ελεγχόμενα κεφάλαιο ενώ λένε ότι χρειάζεται και άλλο «κούρεμα»), και βεβαίως εργατική δύναμη (η ανεργία θα μεγαλώσει κι άλλο, οι μισθοί θα μειωθούν κι άλλο), δε θα γίνουν επενδύσεις, δε θα έρθει ανάκαμψη.

Αρα το πρόβλημα δεν είναι ο πολλαπλασιαστής και τα λάθη του ΔΝΤ, αλλά η ίδια η κρίση, που απαιτεί πάλη για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, για να ξεπεραστεί σε όφελος των εργαζομένων. Επομένως, οι αγώνες για Συλλογικές Συμβάσεις, για προστασία των ανέργων, για την κατάργηση των φόρων, για δωρεάν Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια κ.λπ., πρέπει να έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το κεφάλαιο και σε σύνδεση με την αναγκαιότητα της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.

Μια ρετουσαρισμένη εικόνα, χίλιοι φόβοι

Μια ρετουσαρισμένη εικόνα, χίλιοι φόβοι


 Posted  by 2310net





Πίσω από την αλήθεια που βλέπεις, υπάρχει μια αλήθεια που κρύβεται. Τα πράγματα, τα γεγονότα, οι δηλώσεις δεν έχουν ποτέ μια μόνο ανάγνωση. Μια εικόνα είναι, λένε, χίλιες λέξεις. Είναι όμως και σκέψεις, συναισθήματα, πράξεις και ιδέες.


Τις τελευταίες τρεις μέρες, με αφορμή την δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των συλληφθέντων για την ληστεία στο Βελβεντό, πολλοί είδαν, σχολίασαν και καυτηρίασαν την ανικανότητα της αστυνομίας να κάνει ένα ρετούς της προκοπής. Άλλοι εκδήλωσαν την φρίκη και τον αποτροπιασμό τους για τα βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν οι τέσσερις συλληφθέντες. Κάποιοι έσπευσαν να υποστηρίξουν την αστυνομική βία. Ποιος αναρωτήθηκε όμως γιατί είναι τόσο εμφανώς πειραγμένες, και με παραδοχή του ίδιου του υπουργού, οι φωτογραφίες; Δεν είναι απαραίτητο να είσαι λάτρης της συνομωσιολογίας για να προβληματιστείς λίγο παραπάνω. Απλά πρέπει να θέσεις τα σωστά ερωτήματα.


Στο συλλογικό υποσυνείδητο ο αστυνομικός είναι συνήθως ο αγράμματος, άξεστος, επαρχιώτης που επειδή δεν τα κατάφερνε πουθενά έβαλε μέσο για να μπει στην αστυνομία και να παίρνει τα σίγουρα λεφτά. Αυτή η αντίληψη που έχει κυριαρχήσει, ενισχύθηκε από την αποκάλυψη ότι οι αστυνομικοί ψηφίζουν μαζικά Χρυσή Αυγή. Όμως γνωρίζουμε πως εδώ και καιρό, στην αστυνομία υπηρετούν και άνθρωποι μορφωμένοι, με πτυχία και μεταπτυχιακά. Άνθρωποι οι οποίοι σε άλλες εποχές ούτε που θα σκέφτονταν να βάλουν τη στολή. Νομικοί, οικονομολόγοι, πληροφορικοί, γιατροί, ψυχολόγοι, μηχανικοί έχουν στελεχώσει τα αντίστοιχα τμήματα της αστυνομίας. Επομένως η χοντροκομμένη φωτοσοπιά δεν έγινε από τα χέρια ενός Ειδικού Φρουρού, ενός Ζητά ή ενός Δελτά, αλλά από κάποιον, πιθανώς ικανότατο, πληροφορικό ή γραφίστα. Κανένας δεν θα ήταν τόσο αφελής ώστε να παρουσιάσει αυτό το αποτέλεσμα και να το δημοσιοποιήσει, γνωρίζοντας ότι η παρέμβαση είναι εξόφθαλμη.


Η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών, σε μια άλλη εποχή, πιθανώς να δημιουργούσε αισθήματα συμπάθειας προς τα θύματα των βασανιστηρίων, ακόμα και σε ανθρώπους ιδεολογικά αντίθετους με αυτά. Στις μέρες μας, όπου το ακροδεξιό μίσος έχει γίνει ποτάμι που συντίθεται από διαφορετικά ρυάκια (Κυβέρνηση, Χρυσή Αυγή, ΜΜΕ, Εκκλησία κτλ.) οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης ήταν, αναμενόμενα, διαφορετικές. Σε παλαιότερες εποχές κανείς δεν θα τολμούσε να υπερασπιστεί δημόσια τους βασανιστές. Τώρα τους επιζητάμε.


Ίσως πρέπει να αναρωτηθούμε αν η δημοσιοποίηση των ρετουσαρισμένων φωτογραφιών σκόπευε στην δημιουργία διαφορετικών συναισθημάτων από αυτά που εύκολα ερμηνεύουμε. Δεν σκόπευε στην οργή, αλλά στον φόβο. Σκόπευε στο «κοίτα μην πολυαντιδράς γιατί δεν το έχουμε σε τίποτα να σε συλλάβουμε, να σε χτυπήσουμε, να σε βασανίσουμε και μετά να το βγάλουμε και βούκινο και να μη μας πειράξει κανείς». Δεν είναι τυχαίο ότι οι συγκεκριμένες φωτογραφίες εμφανίστηκαν λίγες εβδομάδες μετά την ελέω Guardian αποκάλυψη των βασανιστηρίων των συλληφθέντων αντιφασιστών, λίγες ημέρες μετά την σύλληψη 35 συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και τις φωτογραφίες με τον καλόγηρο που ανεβοκατέβαινε, λίγες ημέρες πριν την επιστράτευση και των απεργών ναυτικών. «Σκάσε και μη μιλάς γιατί θα έχεις την τύχη τους» σου λέει η εξουσία δείχνοντάς σου ότι μπορούν να παραποιήσουν την πραγματικότητα και να βιάσουν τη λογική σου με την ίδια ευκολία με την οποία μπορούν να ισχυριστούν ότι σέβονται το Σύνταγμα ή ότι δεν ξέρουν τι απέγινε το στικάκι με τη «λίστα Λαγκάρντ».


Και είναι πολύ εύκολο να το πετύχουν. Τόσο εύκολο που δεν χρειάζεται ένας ξεφτίλας σαν τον Ζούλα ή ένας γραφικός φασίστας σαν τον Άδωνι να υπερασπιστεί δημόσια τους βασανιστές. Το κάνει η ίδια η κοινωνία. Το κάνει η κοινωνία η οποία αγωνιωδώς προσπαθεί να επιστρέψει νοσταλγικά σε ένα όμορφο παρελθόν. Στα παλιά τα χρόνια που «τα πράγματα δεν ήταν έτσι». Σε μια εποχή στην οποία «λίγο ξύλο» δεν έβλαπτε. Στην εποχή για την οποία οι πατεράδες μας περηφανεύονται για το ξύλο που έφαγαν από τον πατέρα τους και «έμαθαν να σέβονται». Αυτή η ρομαντική επιστροφή σε ένα αγνό παρελθόν όπου τα πράγματα υποτίθεται πως ήταν πιο ωραία έχει εισχωρήσει στο μυαλό του λαού και θρέφει το φασιστικό τέρας. Άλλωστε παντού όπου επικράτησε ο φασισμός το έκανε στηριζόμενος στον ρομαντισμό, στην επιστροφή στην κατά φαντασία αγνότητα του παρελθόντος.


Δεν έμεινε και πολύς χώρος στην καρδιά μας για να συμπαθήσουμε τέσσερις πιτσιρικάδες που βασανίστηκαν. Δεν έμεινε χώρος ούτε για να συμπαθήσουμε τις μανάδες τους που ζητούν να τιμωρηθούν οι βασανιστές των παιδιών τους. Είμαστε, άλλωστε, πολύ απασχολημένοι με το να φοβόμαστε και να μισούμε τον διπλανό μας ή να φθονούμε όποιον αντιστέκεται, αγωνίζεται, απεργεί, διαδηλώνει, ζει, που δεν μας έχει μείνει χρόνος για άλλα συναισθήματα.


Όπως φαίνεται έχουμε δύο επιλογές: Ή θα συνεχίσουμε να φοβόμαστε ή θα ακούσουμε τον ποιητή όταν λέει : «στου βούρκου μέσα τα νερά, ποια γλώσσα μου μιλάνε, αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά;»


ΥΓ 1. Η απέχθεια για τα βασανιστήρια δεν σημαίνει υποστήριξη των πράξεων που έκαναν οι συλληφθέντες. Είναι απαραίτητο να διευκρινίζεις ακόμα και τα αυτονόητα στις μέρες μας. Ο επαναστάτης συγκρούεται με το σύστημα κάθε μέρα. Όμως κάποια στιγμή πρέπει να επιλέξει αν θα θυσιαστεί για να ληστέψει μια τράπεζα ή για να χτίσει έναν καινούριο κόσμο.


 ΥΓ 2. Υπάρχουν και φωτογραφίες που κανένα photoshop δεν μπορεί να αλλοιώσει, γιατί όπως είπαμε, οι εικόνες είναι συναισθήματα και ιδέες :

Ανακοίνωση για την επιστράτευση των ναυτεργατών

Ανακοίνωση για την επιστράτευση των ναυτεργατών

Η απόφαση επιστράτευσης και των ναυτεργατών φανερώνει τον αχαλίνωτο αυταρχισμό της κυβέρνησης, με τον οποίο επιχειρεί να επιβάλλει τις νέες αξιώσεις των εφοπλιστών και των μεγαλοεπιχειρηματιών στον τουρισμό που είναι σε βάρος και των ναυτεργατών αλλά και των λαϊκών στρωμάτων που μένουν στα νησιά. Τα ψέματα, οι εκβιασμοί και η άγρια καταστολή με την αξιοποίηση αντιδραστικών νόμων πρέπει να αποτύχει και να αποβεί σε βάρος της κυβέρνησης. Δίπλα στους ναυτεργάτες πρέπει να σταθούν αποφασιστικά όλα τα τμήματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Ειδικά τα λαϊκά στρώματα των νησιών, που δεινοπαθούν και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους εφοπλιστές, δεν πρέπει να δεχτούν την άθλια κυβερνητική προπαγάνδα. Αντίθετα, πρέπει να συμπαραταχθούν με τον αγώνα των ναυτεργατών και στο κύριο αίτημά τους να αποσυρθεί τώρα το νομοσχέδιο του υπουργείου. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο τους καθιστά περισσότερο ομήρους των εφοπλιστών, παραδίδει λιμάνια και εργαζόμενους χειροπόδαρα δεμένους στην αγριότητα του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Τα δικά τους συμφέροντα δεν ταυτίζονται με τους μεγαλοαγρότες - καπιταλιστές. Ταλαιπωρία και βάσανο όλου του λαού είναι η πολιτική των αστικών κυβερνήσεων και της ΕΕ. Αυτή κλείνει στο λαό το δρόμο της ζωής. Όλη η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα της πόλης, η φτωχή αγροτιά πρέπει να δώσουν ανυπότακτη και περήφανη απάντηση. Κάτω η επιστράτευση των απεργών ναυτεργατών και των άλλων εργαζομένων. Λαϊκή συμμαχία για να αποκρουστεί ο κυβερνητικός αυταρχισμός και η αντιλαϊκή πολιτική. Αυτός είναι ο δρόμος για να μην καταδικαστεί ο λαός στην εξαθλίωση, για να μην του φορέσουν βαριές αλυσίδες τα μονοπώλια, η ΕΕ, αυτοί που τους υπηρετούν. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη!

ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΛΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΑΥΡΙΟ 05:30 ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΧΑΛΙΝΩΤΟ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

05/02/2013

Η Ν.Ε Κέρκυρας του ΚΚΕ

Αγρίνιο: Κατάληψη στη ΔΕΗ και συγκέντρωση στο κέντρο της πόλης από τους αγρότες

Αγρίνιο: Κατάληψη στη ΔΕΗ και συγκέντρωση στο κέντρο της πόλης από τους αγρότες
Σε συμβολική κατάληψη του υποκαταστήματος της ΔΕΗ στο Αγρίνιο προχώρησαν το πρωί της Τρίτης αγρότες με τα τρακτέρ τους, οι οποίοι βρίσκονται στο μπλόκο στον Αγ. Δημήτριο.

Μαζί με δυνάμεις του ΠΑΜΕ και εργατικών σωματείων κατήγγειλαν τα χαράτσια μέσω της ΔΕΗ, τις υπέρογκες αυξήσεις στο ρεύμα.

Αργότερα συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία Αγρινίου, όπου διαβάστηκαν ψηφίσματα αλληλεγγύης στον αγώνα των αγροτών από το Εργατικό Κέντρο Αγρινίου και άλλα σωματεία και μαζικούς φορείς.

Οι αγρότες με τα τρακτέρ επέστρεψαν στο μπλόκο του Αγ. Δημητρίου, όπου προχώρησαν και σε αποκλεισμό του δρόμου για μισή ώρα.



Σε ανακοίνωσή της η Γραμματεία Αιτωλοακαρνανίας της ΠΑΣΥ καλεί:

«ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ!

Αγρότες – Αγρότισσες

Η βάρβαρη επίθεση στη ζωή και …στο εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων θα συνεχιστεί το επόμενο διάστημα από την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ φορτώνοντας τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης στο λαό.

Στο πλαίσιο αυτών των αποφάσεων, των νέων μέτρων, της γενικότερης πολιτικής της ΚΑΠ και της ΕΕ, η κατάσταση της μικρομεσαίας αγροτιάς χειροτερεύει με γοργούς και δραματικούς ρυθμούς.

Αύξηση του κόστους παραγωγής, εξευτελιστικές τιμές πώλησης των αγροτικών προϊόντων, που όμως η λαϊκή κατανάλωση τα αγοράζει πανάκριβα, αφού οι έμποροι κερδοσκοπούν σε βάρος όλων μας, πολύμηνες καθυστερήσεις στην αποπληρωμή της παραγωγής, ζημιές που δεν καλύπτονται από τον αναχρονιστικό κανονισμό του ΕΛΓΑ και δεν αποζημιώνονται οι παραγωγοί.

Τα νέα αγριότερα μέτρα, που ανακοινώνει η συγκυβέρνηση, οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη μείωση του πενιχρού εισοδήματος καθώς θα μειωθεί η επιστροφή ΦΠΑ, ενώ αντίστοιχα έχει αυξηθεί για την αγορά μέσων και εφοδίων από τους αγρότες, μειώνεται η επιστροφή για το πετρέλαιο, νέες αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ, ενώ καλούνται οι αγρότες να πληρώσουν το χαράτσια των γεωτρήσεων, νέα και παλιά χαράτσια επιβάλλονται στους αγρότες, αυξάνουν οι εισφορές για τον ΕΛΓΑ και τον ΟΓΑ, ενώ την ίδια στιγμή θα μειώσουν και άλλο τις εξευτελιστικές αγροτικές συντάξεις.

Χιλιάδες αγρότες παραμένουν ανασφάλιστοι, αφού δεν έχουν να πληρώσουν την εισφορά στον ΟΓΑ, ενώ σοβαρό πρόβλημα υπάρχει με τη διάθεση και αγορά των φαρμάκων.

Οι τιμές στο πρόβειο γάλα κυμαίνονται από 0,86 ευρώ έως 0,95 ευρώ το κιλό. Από την άλλη το κόστος παραγωγής έχει εκτιναχθεί, με αποτέλεσμα να μη διασφαλίζεται βιώσιμο εισόδημα για τους κτηνοτρόφους. Παρόμοια είναι η κατάσταση και για το πρόβειο κρέας (αμνοερίφια 4,50 ευρώ το κιλό) με το κτηνοτροφικό εισόδημα να επιβαρύνεται επιπλέον από τη μεταφορά για τη σφαγή των ζώων σε ιδιωτικά σφαγεία, που βρίσκονται σε απόσταση ακόμη και 60–70 χιλιομέτρων, αφού λόγω της εφαρμοζόμενης αντιαγροτικής πολιτικής τα δημοτικά σφαγεία Θέρμου και Κατούνας έκλεισαν.

Χαμηλή είναι και η τιμή στη βρώσιμη ελιά, που κυμαίνεται από 0, 90 έως 1,10 ευρώ το κιλό, όπως και στο ελαιόλαδο, που κυμαίνεται στα 3 ευρώ το κιλό.

Την κατάσταση επιβαρύνει ακόμη η κακή κατάσταση των δικτύων άρδευσης των ΤΟΕΒ, με αποτέλεσμα η παραγωγή αραβοσίτου να παρουσιάζει μειωμένη στρεμματική απόδοση. Μεταφέρθηκε επίσης αρνητική πείρα για τη στροφή στα φωτοβολταϊκά. Παραγωγοί που υποθήκευσαν καλλιέργειες, δανείστηκαν για να φτιάξουν φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις, επιβεβαίωσαν την κυβερνητική κοροϊδία και τον εμπαιγμό αφού η χαμηλή τιμή και η αυξημένη φορολογία δεν αφήνουν περιθώρια για να έχουν κάποιο συμπληρωματικό εισόδημα.

Το διεκδικητικό πλαίσιο της ΠΑΣΥ

1. Αφορολόγητο πετρέλαιο – να μη μειωθεί η επιστροφή του ειδικού φόρου κατανάλωσης.

2. Να μην ισχύσει η μείωση της επιστροφής ΦΠΑ – κατάργηση του ΦΠΑ στα αγροτικά μέσα και εφόδια.

3. Άμεση μείωση της τιμής του αγροτικού ρεύματος κατά 30% – να αντικατασταθούν οι μετασχηματιστές της ΔΕΗ που έχουν κλαπεί για να μπορούν οι αγρότες να ποτίζουν τα χωράφια τους και να ληφθούν μέτρα φύλαξης από τη ΔΕΗ.

4. Επιδότηση των ζωοτροφών για τους μικρομεσαίους κτηνοτρόφους – δωρεάν νομιμοποίηση των σταβλικών εγκαταστάσεων και της ηλεκτρονικής σήμανσης των ζώων.

5. Άτοκα δάνεια στους φτωχούς αγρότες με περίοδο χάριτος όσο διαρκεί η κρίση - πάγωμα πληρωμής των αγροτικών χρεών για το ίδιο χρονικό διάστημα - απαγόρευση κάθε κατάσχεσης και πλειστηριασμού της αγροτικής εκμετάλλευσης με εμπορική αξία έως 300.000 ευρώ.

6. Αποζημιώσεις για το σύνολο των καταστροφών στην παραγωγή και το αγροτοκτηνοτροφικό κεφάλαιο από καιρικές συνθήκες και αρρώστιες – να πληρωθούν άμεσα όλοι οι πληγέντες για τους οποίους υπάρχουν έτοιμα πορίσματα – ΕΛΓΑ κρατικός φορέας που θα καλύπτει όλους τους κινδύνους και θα αποζημιώνει στο 100% της ζημιάς.

7. Κατάργηση των χαρατσιών στα νοσοκομεία και στα Κέντρα Υγείας, στον ΕΟΠΥΥ και για τα φάρμακα.

8. Να μην πληρώσουν οι φτωχοί αγρότες τις αυξήσεις – χαράτσια στη ΔΕΗ για το ρεύμα, στον ΕΛΓΑ για τα ασφάλιστρα, στον ΟΓΑ για τις εισφορές για Υγεία – Σύνταξη, στους «καλλικρατικούς» δήμους για την ύδρευση – καθαριότητα, στον ΟΣΔΕ για τις δηλώσεις καλλιέργειας, για τις άδειες των γεωτρήσεων κ.ά.

9. Αφορολόγητο το οικογενειακό αγροτικό εισόδημα μέχρι 40.000 ευρώ (συν 5.000 ευρώ για κάθε παιδί) – να μην πληρώσουν οι φτωχοί αγρότες φόρους για σπίτια, αποθήκες και χωράφια.

10. Κατώτερες, εγγυημένες τιμές για τα αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα, που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής και να εξασφαλίσουν ικανοποιητικό εισόδημα για αξιοπρεπή ζωή – να πληρωθούν από τους εμποροβιομήχανους οι παραγωγοί που παραμένουν απλήρωτοι – αντιμετώπιση του προβλήματος των αθρόων εισαγωγών ομοειδών αγροτικών προϊόντων.

11. Κατάργηση όλων των άμεσων και έμμεσων περιορισμών της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής που επιβάλλει η ΚΑΠ της ΕΕ – σύνδεση των επιδοτήσεων με την παραγωγή, τιμαριθμική αναπροσαρμογή τους και κατάργηση όλων των «νόμιμων» και «παράνομων» παρακρατήσεων.

12. Να μην ισχύσουν οι νέες περικοπές στις επιδοτήσεις και οι περιορισμοί στην αγροτική παραγωγή που προβλέπονται στο πλαίσιο αναθεώρησης της ΚΑΠ για το 2014–2020.

13. Να μη μειωθούν κατά 30 ευρώ οι πενιχρές αγροτικές συντάξεις, αλλά να αυξηθούν και να μην κοπούν τα δώρα Χριστουγέννων – Πάσχα και το επίδομα άδειας.

Στην επίθεση που δεχόμαστε χρειάζεται να απαντήσουμε με τη δική μας αντεπίθεση και κλιμάκωση της δράσης μας, διεκδικώντας άμεσα μέτρα στήριξης του αγροτικού εισοδήματος, αλλά αυτό δεν αρκεί, χρειάζεται συνολική σύγκρουση και ρήξη με τις πολιτικές που εφαρμόζονται, με την ΚΑΠ, με το μονόδρομο της ΕΕ, να καταργηθούν τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις και όλοι οι αντιλαϊκοί νόμοι.

Για να έχει αποτέλεσμα ο αγώνας μας, χρειάζεται να συνδέεται και να συντονίζεται με τον αγώνα των άλλων λαϊκών στρωμάτων, των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις, της νεολαίας.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ!

«Καλός ο παράδεισος αλλά μην τρελαίνεσαι,

«Καλός ο παράδεισος αλλά μην τρελαίνεσαι, 
                                                                                   
Της Χρυσής Περπερίδου


 Κάπως έτσι καταλήγει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί στη Βόρεια Ελλάδα.
Το Σάββατο 12 του Γενάρη έφτασαν στην Αθήνα 7 λεωφορεία με 400 άτομα από την Χαλκιδική. Μαζί τους συσπειρώθηκαν, επιπλέον, περίπου 2.000 διαδηλωτές, καθώς κι άλλοι που αγωνίζονται σε ανάλογα μέτωπα, από το Κιλκίς, την Ροδόπη, τον Έβρο, ακόμη και την Κερατέα.
Λίγο πριν την αποβίβαση από τα λεωφορεία, αφού μοιράστηκαν Riopan και Maalox στους διαδηλωτές, δόθηκαν τηλέφωνα ανάγκης και οδηγίες για κάθε ενδεχόμενο. Τα λεωφορεία κατέληξαν στα Προπύλαια, τον χώρο δηλαδή της συγκέντρωσης, χωρίς να γίνει στάση πουθενά αλλού στην πόλη. Οργανωμένα, συντεταγμένα και με τη λογική, ότι αυτή η προσπάθεια ενημέρωσης του λαού της Αθήνας δεν πρέπει να προβοκαριστεί από κανέναν και για κανένα λόγο.
Είχε προηγηθεί μια πολύ πετυχημένη καμπάνια ενημέρωσης που κράτησε μια εβδομάδα και μια διαδήλωση αρκετών χιλιάδων ατόμων στην πόλη της Θεσσαλονίκης στις 24 Νοέμβρη.
Τι ήταν αυτό που τους οδήγησε από το «τοπικό» τους πρόβλημα, στο «κέντρο των εξελίξεων»; Μήπως ήταν το γεγονός, ότι διαπίστωσαν στην πορεία του αγώνα τους, πως το πραγματικό αίτιο βρισκόταν έξω ακόμα και από τα σύνορα της χώρας; Ή μήπως ήταν, ότι δεν προλάβαιναν να μετρούν νέες νομικές φωτογραφικές διατάξεις, νέα προεδρικά διατάγματα που καταπατούν ακόμη και την στοιχειώδη αστική νομιμότητα, ότι δέχονταν στημένες δικαστικές διώξεις και πολλαπλά χτυπήματα από διμοιρίες των ΜΑΤ; Μήπως γιατί είναι, με λίγα λόγια, πια φανερό ότι η Χαλκιδική είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ που ξεκινάει από τις Σκουριές σήμερα και φτάνει μέχρι τη Ρουμανία, για να μιλήσουμε μόνο για τα Βαλκάνια;
Το σκάνδαλο της εκχώρησης της βορειοανατολικής Χαλκιδικής δεν είναι κάτι μοναδικό στον κόσμο. Είναι το ίδιο ακριβώς μοντέλο που εφαρμόζεται σε κάθε μέρος του πλανήτη, όπου μεγάλες πολυεθνικές ιμπεριαλιστικών χωρών, σε συνεργασία με ντόπιες κυβερνήσεις και τοπικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησίας (μιας και η μονή Ιβήρων ετοιμάζεται να πουλήσει 923 στρέμματα δάσους στην εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», για να γίνουν τέλμα βιομηχανικών αποβλήτων), μέσα από ψέματα – όπου πιάνουν- εκβιασμούς, μίζες και ανοιχτή καταστολή, όταν χρειάζεται, προωθούν την λεηλασία των φυσικών πόρων, των υποδομών και των ντόπιων κατοίκων των εξαρτημένων χωρών. Όπου έχει υλοποιηθεί αυτή η πολιτική, σταματάει κάθε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα (γεωργία - η Χαλκιδική είναι γνωστή για τα θερμοκήπια της - μελισσοκομία, κτηνοτροφία, αλιεία, και τουρισμός αφορούν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, σε αντίθεση με τις μερικές εκατοντάδες των μεταλλείων). Παράλληλα, η καταστροφή στο περιβάλλον είναι ανεπανόρθωτη. Ειδικότερα, πέρα από την εξόρυξη χρυσού, η εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» θα καρπωθεί 730.000 τόνους χαλκού, το αρχέγονο δάσος της περιοχής, όπως και το νερό που πηγάζει από το βουνό Κάκκαβος –αφού πρώτα αποστραγγιστεί – και χρησιμοποιείται για άρδευση και ύδρευση ενός πολύ μεγάλου μέρους του νομού. Για να μη μιλήσουμε για το θάνατο που σκορπούν οι επιπτώσεις από το κυάνιο και το αρσενικό, στοιχεία απαραίτητα για τις συγκεκριμένες μεταλλευτικές δραστηριότητες. Είναι, επίσης, απλά θέμα χρόνου το πότε θα συμβούν «ατυχήματα», παρόμοια με εκείνα της Ρουμανίας, που θεωρήθηκε, σε σχέση με τις καταστροφικές επιπτώσεις του, το δεύτερο μεγαλύτερο ατύχημα για τον Ευρωπαϊκό χώρο μετά το Τσέρνομπιλ, της Φινλανδίας, που έγινε μόλις πριν από δυο μήνες, ακόμη και του Στρατωνίου πριν από λίγα χρόνια. 
«Εδώ δεν παίζουμε». Αυτό είναι το μήνυμα που πήραν οι κάτοικοι της περιοχής στον ένα περίπου χρόνο όξυνσης της αντιπαράθεσης ανάμεσα στον ντόπιο πληθυσμό και τον κρατικό μηχανισμό καταστολής. Έτσι, όπως η προωθούμενη με fast track ρυθμούς καταστροφή της Χαλκιδικής, στο τέλος, θα διώξει από τον τόπο τους κι όσους είναι υπέρ των μεταλλείων, εξαιτίας της τοξικής σκόνης, του μολυσμένου νερού και της ερήμωσης της περιοχής, με την ίδια ακριβώς ταχυτητα διαλύονται και οι διάφορες αυταπάτες που κυριαρχούσαν, όταν ξεκίνησε αυτός ο αγώνας και εξακολουθούν και σήμερα να παίζουν σημαντικό ρόλο. Όποιος παρακολούθησε τη διαδρομή αυτού του αγώνα τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, καταλαβαίνει πως, «εμείς γι’ αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει». Όταν εξαφανίστηκαν ακόμη και οι δρόμοι,όπως και το λιμάνι της Ουρανούπολης – που είναι η πύλη προς το Άγιο Όρος - και όλη η περιοχή χαρακτηρίστηκε, με βάση το νέο ρυθμιστικό σχέδιο, σαν μεταλλευτική, αυτό σήμανε συναγερμό σε όσους θεωρούσαν, ότι δεν τους αφορούσε το ζήτημα.
Έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να μαθαίνουν τη γεωγραφία, τη γεωλογία και τη νομική του αγώνα, για να διεκδικήσουν το δικαίωμα στη ζωή και το μέλλον των παιδιών τους. Νοιάζονται για τους αγώνες και τις νίκες ανθρώπων σε χώρες όπως η Γουατεμάλα, το Περού, η Ινδία, οι Φιλιππίνες, η Φινλανδία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία…
Μαθαίνουν για τις μεθόδους εξόρυξης και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, διαπιστώνουν πώς στήνονται οι κομπίνες και παραβιάζεται κάθε νομιμότητα, ξεσκαρτάρουν τους πραγματικούς εχθρούς και τους ψεύτικους φίλους.
Και παρά την σιωπή που επιβάλλουν τα ντόπια ΜΜΕ, μιας και οι ιδιοκτήτες τους, είτε έχουν, είτε υπηρετούν τα συμφέροντα των ντόπιων μεγαλοεργολάβων που συμμετέχουν σε όλες τις κοινοπραξίες με τις μεγάλες πολυεθνικές, αυτός ο αγώνας έχει ήδη βγει έξω από τα σύνορα της χώρας. Αναφορές και ρεπορτάζ έχουν γίνει από το France2, το Associated Press, τους New York Times, τη Le Soir, τη Le Monde, το Γερμανικό κανάλι ARD και το Γαλλο-Γερμανικό ARTE, την El Pais και το Λατινοαμερικάνικο κανάλι Telesur…και σίγουρα θα υπάρχει και συνέχεια.
Εκείνο, όμως, που αξίζει να παρατηρήσει κανείς είναι, πως πρόκειται για έναν αγώνα που εμφανίζει δείγματα ριζοσπαστικοποίησης των συνειδήσεων, συσπείρωσης και οργάνωσης όλο και πιο πλατειών λαϊκών μαζών, αποφασιστικότητας που ξεπερνάει την ηττοπάθεια και τα εμπόδια που συναντάει κανείς συχνά. Κι αυτή ακριβώς είναι η διαδρομή που μπορεί να δώσει διέξοδο. Αυτός ο αγώνας, λοιπόν, είναι σημαντικό να στηριχτεί με κάθε τρόπο και να γίνει γνωστός, όπου έχει αρχίσει να υπάρχει μια στοιχειώδης λαϊκή αυτοοργάνωση. Γιατί, όπως είναι φανερό πως υπάρχουν δυνατότητες κι αυτός ο αγώνας μπορεί να νικήσει, είναι το ίδιο φανερό, πως αυτό εξαρτάται από το ποια άποψη θα κυριαρχήσει. Επομένως, ο καθένας που καταλαβαίνει, πως ένας μακρύς δρόμος ξεκινάει από το πρώτο βήμα και πως, για να δημιουργηθεί ένα ποτάμι που θα παρασύρει στο διάβα του τη σαπίλα του καιρού μας, πρέπει να συγκλίνουν πολλά μικρά ρυάκια, έχει καθήκον να παλέψει.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ
 Αναρτήθηκε από ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΟΣ

μαζική άρνηση πληρωμής

ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΑ

Σήμερα Παρασκευή 25 του μηνός Ιανουαρίου 2013 και ώρα 6.ΟΟ μ. μ συνήλθε λαϊκή συνέλευση στο γραφείο του Συλλόγου με θέμα συζήτησης την επικείμενη αύξηση του τιμολογίου του νερού που προτείνει η ΔΕΥΑΚ.

Η Λαϊκή Συνέλευση αποφάσισε τα εξής.

1) Θεωρούμε ότι το νερό είναι φυσικό, κοινωνικό αγαθό και δεν μπορεί να αποτελεί εμπόρευμα προς εκμετάλλευση.

2)Σε συνθήκες μείωσης των μισθών και των συντάξεων, αύξηση της ανεργίας και εξαθλίωσης των εργαζομένων, δεν αντέχουμε καμία παραπέρα αύξηση του νερού.

Αντίθετα η Δημοτική αρχή αν ήθελε να προσφέρει κοινωνική υπηρεσία, πρέπει να προχωρήσει σε μείωση της τιμής του νερού και σε ειδικά τιμολόγια για τις ευπαθής ομάδες.

3)Σε περίπτωση απόφασης από το Δημοτικό Συμβούλιο για αύξηση της τιμής του νερού,  είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε σε μαζική άρνηση πληρωμής προς τη ΔΕΥΑΚ, με ταυτόχρονη περιφρούρηση του υδρευτικού δικτύου για τυχόν διακοπές που θα επιχειρηθούν.

4)Να συμμετέχουμε σε  οποιαδήποτε μορφή κινητοποίησης γίνει στην Κέρκυρα,  για να αποτραπούν οι αυξήσεις.

5)Το παρόν ψήφισμα να κοινοποιηθεί στη ΔΕΥΑΚ, στο προεδρείο του Δημοτικού Συμβουλίου και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Το ψήφισμα εγκρίνεται  ομόφωνα από τη Λαϊκή Συνέλευση.

Η Λαϊκή Συνέλευση συγκλήθηκε με πρωτοβουλία του Εξωραϊστικού  Πολιτιστικού Συλλόγου Επισκοπιανών

                            <<ΙΩΑΝΝΗΣ  ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ>>   

Κάλεσμα του ΠΑΜΕ σε απεργία, στις 20 Φεβρουαρίου

Κάλεσμα του ΠΑΜΕ σε απεργία, στις 20 Φεβρουαρίου
Το ΠΑΜΕ απευθύνει κάλεσμα στους εργαζομένους, ενόψει της απεργίας που θα διοργανώσει στις 20 του Φεβρουαρίου. 

Αναλυτικά η ανακοίνωση έχει ως εξής: 

Το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους να κάνουν δική τους υπόθεση την απεργία στις 20 Φλεβάρη. Το δόγμα της κυβέρνησης «νόμος και τάξη» που σημαίνει δουλειά με 300 ευρώ χωρίς συλλογικές συμβάσεις με σιγή νεκροταφείου στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές, δε θα περάσει.

Καλούμε τα σωματεία, τις λαϊκές επιτροπές, τους συλλόγους κατάρτισης να μπουν μπροστά στην οργάνωση της απεργιακής μάχης. Να μη μείνει ούτε ένας εργαζόμενος ανενημέρωτος, να μη μείνει άνεργος που δε θα φτάσει το κάλεσμα της απεργίας σ αυτόν, να μην υπάρξει εργασιακός χώρος και σχολή που δε θα φτάσει η απεργιακή ανακοίνωση.

Στην ταξική ενότητα και στους λαϊκούς αγώνες, να σπάσει η κυβέρνηση των μονοπωλίων τα μούτρα της.
Κερκυρα

ΣΤΑ ΜΟΥΛΩΧΤΑ...

ΣΤΑ ΜΟΥΛΩΧΤΑ...

Εργατοϋπάλληλοι, το νου σας! 

Και μην τους φοβηθείτε. Φοβίστε τους και απομονώστε τους!!!

Ο λόγος για την «ΠΑΣΚΕ» και

την «Αυτόνομη Παρέμβαση»,

που έστησαν κλαδικό σωματείο σε συνεργασία με τους εργοδότες σούπερ μάρκετ!

Πραγματοποιούν αυτές τις ημέρες εκλογές στα κρυφά, για ναμην πάρουν χαμπάρι οι εμποροϋπάλληλοι «τι» στήνουν πίσω από την πλάτη τους και τους πάρουν με τις πέτρες.
 

Χρησιμοποιούν όλο το μηχανισμό της εργοδοσίας, από τουςπεριφερειάρχες μέχρι τους διευθυντές των καταστημάτων,εκφοβίζουν και τρομοκρατούν τους εργαζομένους, με μοναδικό στόχο και σκοπό να πάνε να ψηφίσουν σε αυτό το μόρφωμαπου ονομάζουν σωματείο.
Ο στόχος τους είναι προφανής: 

Διαβάστε τη συνέχεια στον 902 gr)

(ΠΑΣΚΕ=συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ και των ΣΥΝ αυτώ.

Αυτόνομη Παρέμβαση=συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΣΥΝ αυτώ).  

Να οι φοροφυγάδες - Πιάστε τους!

αναδημοσιευση

Να οι φοροφυγάδες - Πιάστε τους!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Κάθε φορά που επίκειται κατακλυσμός αντιλαϊκών μέτρων γινόμαστε μάρτυρες των «ιερεμιάδων» κατά της «φορολογικής ασυνειδησίας» και πλείστων τόσων αναθεμάτων ενάντια στους φοροφυγάδες.

*

Αλλά ποιοι είναι οι φοροφυγάδες;

Προφανώς δεν είναι οι εφοπλιστές που με τις περίπου εξήντα φοροαπαλλαγές δεν πληρώνουν ούτε ένα φράγκο για φόρο.

Δεν είναι οι πλουτοκράτες, οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες. Δεν είναι, φυσικά, τα μονοπώλια και οι πολυεθνικές, που έχουν εξασφαλίσει διαχρονικά τέτοιους φορολογικούς νόμους και ρυθμίσεις, με τις οποίες απαλλάσσονται οι Ανώνυμες Εταιρείες ακόμα και για τα έξοδα... κομμωτηρίου των στελεχών τους.

Φοροφυγάδες, επίσης, δεν είναι οι κεφαλαιοκράτες - «επενδυτές», οι αποδέκτες, δηλαδή, των φορολογικών προνομίων και των κάθε λογής απαλλαγών, που οι ίδιες οι αιτιολογικές εκθέσεις των εκάστοτε κυβερνώντων - νομοθετών ομολογούν ότι αυτές οι φοροαπαλλαγές έχουν επιφέρει «ακαθόριστες» συνέπειες για το δημόσιο ταμείο...

*

Για μια ακόμα φορά, λοιπόν, ταυτόχρονα με την εξαπόλυση της νέας δέσμης των λαοκτόνων μέτρων, εντείνεται η γελοία προπαγάνδα και τα παραμύθια περί«αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής».

Ας δούμε, επομένως, όχι μόνο ποιοι φοροδιαφεύγουν (αυτό είναι γνωστό), αλλά και ποιοι πληρώνουν φόρους σε συνδυασμό με το ποιοι απαλλάσσονται («νόμιμα» και «ηθικά») από φόρους.

*

Θα σταθούμε σε ένα στοιχείο το οποίο είναι από μόνο του αποκαλυπτικό για το είδος της (ταξικής) δημοκρατίας που βασιλεύει

(και) στην ελληνική καπιταλιστική φορολογική Δανιμαρκία:

*

Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2012, που συνέταξαν, ψήφισαν και εφαρμόζουν οι «σωτήρες»,

το σύνολο των φορολογικών εσόδων,

που το συντριπτικό τους μέρος είτε με τη μορφή των άμεσων είτε με τη μορφή των έμμεσων φόρων, των χαρατσιών κ.λπ. πέφτει πάνω στις πλάτες εργαζόμενων, συνταξιούχων, ανέργων, ημιαπασχολούμενων, αυτοαπασχολούμενων βιοπαλαιστών,

ανέρχεται στα 53,301 δισ. ευρώ.

*

Προσέξτε τώρα το απίθανο, όπως αποτυπώνεται στον ίδιο τον προϋπολογισμό τους (πίνακας 3.5 του προϋπολογισμού του 2012):

Ενώ το σύνολο των φορολογικών εσόδων του κράτους (άμεσοι και έμμεσοι φόροι) ανέρχεται στα 53,301 δισ. ευρώ,

ενώ το σύνολο μόνο των άμεσων φόρων έχει υπολογιστεί στα 24,213 δισ. ευρώ,

από αυτά πόση λέτε θα είναι η επιβάρυνση των δεκάδων χιλιάδων μεγάλων επιχειρήσεων που λειτουργούν στη χώρα με τη μορφή της άμεσης φορολογίας;

Μόλις 2,157 δισ. ευρώ!

*

Δηλαδή, στη χώρα του Σαμαρά, του Βενιζελου και του Κουβέλη,

στη χώρα της τρόικας και των MEGA-κυνηγών της φοροδιαφυγής,

οι άμεσοι φόροι που έχουν προϋπολογιστεί να εισπραχτούν από τους κεφαλαιοκράτες,

δεν ξεπερνούν το 9% της συνολικής άμεσης φορολογίας και

δεν ξεπερνούν το 4% του συνόλου των άμεσων και έμμεσων φόρων!

***

Ομως, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, υπάρχει συγκλονιστικότερο στοιχείο και από το προηγούμενο.

Συγκεκριμένα:

Αν ανατρέξει κανείς στον προϋπολογισμό του 2009 (πίνακας 2.3 του προϋπολογισμού του 2009) θα διαπιστώσει ότι τότε το ποσό των άμεσων φόρων που είχε προϋπολογιστεί να εισπράξει το κράτος από τις εταιρείες των κεφαλαιοκρατών, με τη μορφή της άμεσης φορολογίας των νομικών προσώπων,

ανερχόταν, επί συνόλου άμεσων και έμμεσων φόρων 61,565 δισ. ευρώ, στο

(έτσι κι αλλιώς αστείο) ποσό των 5,520 δισ. ευρώ.

*

Ποιο είναι το συμπέρασμα;

Πολύ απλό:

Στα τρία χρόνια που έχουν περάσει από τότε, κι ενώ ο λαός έχει υποστεί τα πάνδεινα, όταν η φοροληστεία για τα λαϊκά στρώματα έχει γυρίσει σε εποχές... «τουρκοκρατίας», όταν οι αυξήσεις στους φόρους πέφτουν σαν το χαλάζι,

για τις πολυεθνικές, για τα μονοπώλια, για τις μεγάλες ανώνυμες εταιρείες κ.λπ., οι άμεσοι φόροι

μειώθηκαν (!)

από 5,520 δισ. ευρώ το 2009

στα 2,157 δισ. ευρώ το 2012!

*

Δηλαδή, κατά την περίοδο που η φορολόγηση όλων των υπολοίπων έχει μετατραπεί σε θηλιά στο ικρίωμα της λιτότητας και των μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις,

για τους πλουτοκράτες,

η άμεση φορολογία μειώθηκε κατά 61%!

*

Αλλά, προς Θεού, αυτό δε συνιστά φοροδιαφυγή.

Οχι, πρόκειται για νόμιμη και ηθική πολιτική...