ΒΡΑΖΙΛΙΑ Αναγκαίος ο απεγκλωβισμός του λαού από τα διλήμματα της αστικής διαχείρισης

 ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Αναγκαίος ο απεγκλωβισμός του λαού από τα διλήμματα της αστικής διαχείρισης

Copyright 2016 The Associated

Η Πρόεδρος της Βραζιλίας μετά την αποπομπή της που προκάλεσαν πρώην σύμμαχά της αστικά κόμματα, τα οποία αποχώρησαν από τον κυβερνητικό συνασπισμό με το σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα των Εργαζομένων

Οι εξελίξεις στη Βραζιλία, με την πολιτική κρίση να κορυφώνεται, έχουν βρεθεί διεθνώς στο επίκεντρο της προσοχής.
Καθόλου παράξενο, μιας και μιλάμε για την 7ημεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, την 5η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο από άποψη έκτασης και πληθυσμού, τη μεγαλύτερη χώρα στο νότιο ημισφαίριο του πλανήτη. Μια χώρα που τα προηγούμενα χρόνια σημείωσε μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, φτάνοντας μάλιστα το 2011 να εκτοπίσει τη Βρετανία από την 6η θέση της παγκόσμιας οικονομίας.
Παίζει σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο της συμμαχίας των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική) καθώς και σημαντικών διακρατικών καπιταλιστικών ενώσεων (π.χ. Celac, Mercosur/Unasur), που προωθούνται σε επίπεδο Αμερικής. Θυμίζουμε, επίσης, ότι από το 2004, δηλαδή επί «προοδευτικών» κυβερνήσεων, είναι επικεφαλής της στρατιωτικής επέμβασης στην Αϊτή υπό τον μανδύα του ΟΗΕ.

Σκάνδαλα και αποστασίες: Το «ψωμοτύρι» του αστικού πολιτικού συστήματος

Η διαδικασία αποπομπής της Προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ, ενάμιση χρόνο μετά τη νίκη της στις προεδρικές εκλογές του 2014, που συνοδεύτηκε από διαδηλώσεις υπέρ και κατά της και έντονη πολιτική αντιπαράθεση, αποτελεί μια σοβαρή εξέλιξη μετά από μια πολιτική περίοδο 13 χρόνων διακυβέρνησης της χώρας με επικεφαλής Πρόεδρο από το σοσιαλδημοκρατικό PT (Κόμμα των Εργαζομένων) που συνεργάζεται σε κυβερνητικό επίπεδο με το ΚΚ της Βραζιλίας. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως έξω από τα σενάρια «αριστερής διαχείρισης» του καπιταλισμού τοποθετείται το Βραζιλιάνικο ΚΚ.
Αν κάποιος σταθεί στην επιφάνεια των γεγονότων και των αλληλοκαταγγελιών δε βγάζει εύκολα συμπέρασμα. Από τη μια, οι καταγγέλλοντες την Πρόεδρο για διαφθορά είναι οι ίδιοι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στα σκάνδαλα. Είναι ενδεικτικό ότι ο πρόεδρος της Βουλής, Εντουάρντο Κούνια, αφότου πυροδότησε τη διαδικασία που οδήγησε στην απομάκρυνση της Προέδρου Ντίλμα, στη συνέχεια... απομακρύνθηκε και αυτός από το Ανώτατο Δικαστήριο, με κατηγορίες για διαφθορά, που αφορούν πολλά εκατομμύρια αριστερά - δεξιά σε μίζες... Ο Κούνια φυσικά είχε εκλεγεί πρόεδρος της Βουλής με τις ψήφους του PT και ανήκει, μαζί με τον αντιπρόεδρο Τεμέρ, στο πρώην σύμμαχο «κεντρώο» κόμμα PMDB. Ο αντιπρόεδρος Μισέλ Τεμέρ που ανέλαβε χρέη προσωρινού Προέδρου έχει καταδικαστεί για παρατυπίες στην προεκλογική χρηματοδότηση, χάνοντας μάλιστα το δικαίωμα να είναι υποψήφιος για 8 χρόνια, ενώ το όνομά του και μισής ντουζίνας από τους υπουργούς της «αδιάφθορης» κυβέρνησής του εμπλέκεται στις έρευνες για το σκάνδαλο της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας «Petrobras». Καθόλου παράξενο λοιπόν ότι σε πρόσφατη δημοσκόπηση ένα 58% δηλώνει ότι θα ήθελε να τον δει να ακολουθεί το δρόμο της προκατόχου του...
Από την άλλη, οι υποστηρικτές της Προέδρου μιλάνε για «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα», επειδή η κατηγορία με την οποία αποπέμφθηκε και παραπέμφθηκε η Ντίλμα - που κατηγορείται ότι «μαγείρεψε» τα δημοσιονομικά στοιχεία - δε συνιστά εγκληματική πράξη. Οι κατηγορίες για «προδοσία», «πραξικόπημα» και «χτύπημα της δημοκρατίας» αφορούν φυσικά τους... πρώην συμμάχους και ιδιαίτερα το PMBD, τον μεγαλύτερο μέχρι πρότινος εταίρο τους στον κυβερνητικό συνασπισμό εδώ και 8 χρόνια (στήριξε στη 2η εκλογή τον Λούλα το 2006, το 2010 και 2014 την Ντίλμα), που του είχαν ανατεθεί η 2η και 3η θέση (αντιπρόεδρος και πρόεδρος της Βουλής) στην κρατική - πολιτειακή ιεραρχία, από όπου στήριζαν την «προοδευτική» διακυβέρνηση...
Φυσικά, τα σκάνδαλα και οι δοσοληψίες των αστών πολιτικών με τους κεφαλαιοκράτες υπάρχουν και βασιλεύουν, και στη Βραζιλία όπως και στη χώρα μας και σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Λ.χ. το 2012 καταδικάστηκαν στη Βραζιλία, με μεγάλες ποινές, γύρω στους 25 επιχειρηματίες και πολιτικοί, μεταξύ των οποίων και κορυφαία στελέχη του ΡΤ.
Αλλά μάλλον ρουτίνα αποτελούν και οι «αποστασίες». Τα παζάρια και η μεταπήδηση των αστικών δυνάμεων από τον ένα συνασπισμό στον άλλο, αλλά και των πολιτικών από το κόμμα με το οποίο έχουν εκλεγεί σε άλλο, είναι συνηθισμένα φαινόμενα, δείγματα ενός πολύ εύθραυστου αστικού κομματικού - πολιτικού συστήματος που προβληματίζει την άρχουσα τάξη. Για αυτό και έχει ανοίξει συζήτηση για την πολιτική μεταρρύθμιση στην κατεύθυνση της θωράκισής του.
Η διεθνής εμπειρία έχει πολλά παραδείγματα χωρών όπου τα - υπαρκτά - σκάνδαλα και η «κάθαρση» αποτέλεσαν το όχημα για βίαιες αναμορφώσεις του πολιτικού συστήματος σε φάσεις που οξύνεται η οικονομική κρίση και οι αντιθέσεις στην καπιταλιστική οικονομία.

Προς αλλαγή μείγματος καπιταλιστικής διαχείρισης

Οποιος κάνει μια σοβαρή ανάγνωση της κατάστασης, δεν μπορεί παρά να αντιληφθεί ότι το ουσιαστικό πρόβλημα βρίσκεται στην οικονομία. Πράγματι, μετά από πολλά χρόνια ορμητικής καπιταλιστικής ανάπτυξης που ωφέλησε τα βραζιλιάνικα μονοπώλια και αναβάθμισε τη θέση της Βραζιλίας διεθνώς υπό τις κυβερνήσεις του PT, η επιβράδυνση της βραζιλιάνικης οικονομίας μετατράπηκε σε στασιμότητα το 2014, για να βυθιστεί το 2015 με -3,8% ύφεση, διόγκωση του χρέους, εκτίναξη του πληθωρισμού και απώλεια πάνω από 1,5 εκατ. θέσεων εργασίας.
Η εξάντληση του μείγματος οικονομικής πολιτικής, που στηρίζεται στην επέκταση των κρατικών δαπανών, και ο προσανατολισμός σε περιοριστικά μέτρα γίνονται φανερά εδώ και κάποια χρόνια και στη Βραζιλία, αλλά και σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ηδη από το 2013 που διαφαίνονται τα πρώτα κρισιακά σημάδια, η κυβέρνηση της Ντίλμα Ρουσέφ προχώρησε σε νέα μέτρα υπέρ του κεφαλαίου όπως φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές, κίνητρα, παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που συναγωνίζεται τις πιο «νεοφιλελεύθερες» κυβερνήσεις: Λιμάνια, αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, πετρελαιοπαραγωγά πεδία¹.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ενρίκε Μεϊρέλες, ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Τεμέρ, διετέλεσε πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Βραζιλίας επί Λούλα. Μάλιστα, αναφέρεται ότι ο Λούλα προσπαθούσε, τα τελευταία χρόνια, να πείσει την Ντίλμα να τον διορίσει υπουργό Οικονομικών στην κυβέρνησή της.
Η κατάσταση δυσκολεύει την κοινωνική συναίνεση που επεδίωξαν οι κυβερνήσεις του PT με μια σειρά επιδοματικών πολιτικών, που μείωσαν μεν την απόλυτη - ακραία φτώχεια, συνεχίζοντας την πολιτική στήριξης των μονοπωλιακών συμφερόντων, με το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης σε πολύ υψηλά επίπεδα. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να κρυφτεί η πραγματικότητα των 53 και πάνω εκατομμυρίων που ζουν κάτω από το όριο φτώχειας.

Αστική διαπάλη για τις διεθνείς συμμαχίες

Σοβαρές μερίδες του κεφαλαίου φαίνεται ότι θα προτιμούσαν την κρίση να διαχειριστούν κυβερνητικά σχήματα με μεγαλύτερη σταθερότητα. H κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι η επιβράδυνση της Κίνας έχει άμεσο αντίκτυπο στην εκδήλωση της οικονομικής κρίσης στη Βραζιλία, ενώ δυσκολίες αντιμετωπίζουν και άλλες χώρες των BRICS όπως η Ρωσία και οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις σε όλη τη Λατινική Αμερική ανάμεσα στις ΗΠΑ, σε χώρες της ΕΕ, τη Ρωσία και την Κίνα. Δυναμώνουν οι προβληματισμοί σε τμήματα του κεφαλαίου για τους διεθνείς προσανατολισμούς της χώρας.
Η διχογνωμία μέσα στην άρχουσα τάξη για τις διεθνείς συμμαχίες της σε συνθήκες κρίσης μπορεί να οδηγήσει σε ακραία πολιτική όξυνση. Αρκεί να αναλογιστούμε το πρόσφατο παράδειγμα της Ουκρανίας και την τροπή που πήραν οι ενδοαστικές αντιθέσεις στο φόντο των γενικότερων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Αναγκαιότητα η αντικαπιταλιστική πάλη

Σε τέτοιες συνθήκες, όπως γνωρίζουμε από την ιστορία, η σοσιαλδημοκρατική διαχείριση συχνά προετοιμάζει μια έντονη αντιδραστική στροφή στο πολιτικό σύστημα και τις αστικές δυνάμεις, οι οποίες πάντα οριοθετούν κάθε φορά κατά πως τους βολεύει την «νομιμότητα». Τέτοια σημάδια ήδη εκδηλώθηκαν κατά τη διαδικασία αποπομπής της Ντίλμα και θα ενταθούν.
Η οργάνωση της πάλης ενάντια στην αντιδραστική πολιτική που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση Τέμερ, η διεθνιστική αλληλεγγύη με τους αγώνες των εργαζομένων για τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματά τους, θα πρέπει να συνοδευτεί από την ουσιαστική συζήτηση και εξαγωγή συμπερασμάτων για την πορεία που οδήγησε εδώ.
Οι θέσεις που προβλήθηκαν περί «αειφόρου», χωρίς κρίσεις, ανάπτυξης του καπιταλισμού στη Βραζιλία, δεν πήραν υπόψη τους αδυσώπητους οικονομικούς νόμους και τις αντιθέσεις του συστήματος, οδήγησαν σε αυταπάτες. Οι εξελίξεις στη Βραζιλία αποτέλεσαν στοιχείο αντιπαράθεσης και μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα.
Η χειραφέτηση του εργατικού κινήματος από την αστική επιρροή, τον προσανατολισμό του σε σύγκρουση με το αστικό κράτος, τα μονοπώλια και τις πολιτικές δυνάμεις που εκφράζουν τα συμφέροντά τους είναι το μεγάλο ζητούμενο.
Εχει συσσωρευτεί σημαντική πείρα από την πολιτική των αστικών κυβερνήσεων το δεύτερο μισό της δεκαετίες του '80 μετά τη δικτατορία, και του '90 που προκάλεσαν μεγάλη φτώχεια και υψηλή εκμετάλλευση στην εργατική τάξη της Βραζιλίας, αλλά και από την αστική διακυβέρνηση των Λούλα και Ρουσέφ (2002 - 2016), που συνέχισαν τη διαχείριση του καπιταλισμού με «αριστερά» και «αντινεοφιλελεύθερα» συνθήματα και καλλιέργησαν ψεύτικες προσδοκίες.
Ολα τα παραπάνω αποτελούν βάση για να βγουν σοβαρά συμπεράσματα και να γίνουν βήματα στον απεγκλωβισμό λαϊκών δυνάμεων από το φαύλο κύκλο του δήθεν «μικρότερου κακού». Για να τεθεί αποφασιστικά η αναγκαιότητα της αντικαπιταλιστικής πάλης, της χάραξης από το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα αυτοτελούς στρατηγικής από τα αστικά κέντρα, που θα κοιτά μπροστά, στο σοσιαλισμό, που είναι όρος για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αξιοποιώντας τις τεράστιες δυνατότητες μιας χώρας με απέραντες πηγές πλούτου που καρπώνονται μια χούφτα καπιταλιστών.
Σημείωση:
1. Σε σημείο που εκθέσεις της ΕΕ σημειώνουν πριν από τις εκλογές του 2014 ότι οι διαφορές στην οικονομική πολιτική μεταξύ της Ντίλμα Ρουσέφ και του ανθυποψηφίου της Νέβες του PSDB «στην πράξη είναι μάλλον λιγότερο αισθητές από ό,τι δηλώνουν τα προεκλογικά τους μηνύματα» (http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/IDAN/2014/536412/EXPO_IDA(2014)536412_EN.pdf)

ΒΡΕΤΑΝΙΑ Κυρίαρχες οι καμπάνιες των τμημάτων του κεφαλαίου

ΒΡΕΤΑΝΙΑ 

Κυρίαρχες οι καμπάνιες των τμημάτων του κεφαλαίου

Από πρόσφατες κινητοποιήσεις των ειδικευόμενων γιατρών στη Βρετανία

Σε ένα μήνα, στις 23 Ιούνη, πραγματοποιείται στη Βρετανία το δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της χώρας στην ΕΕ, με τα «στρατόπεδα» υπέρ και κατά αυτής της εξέλιξης να κλιμακώνουν την αντιπαράθεσή τους. Το στοιχείο, όμως, που ξεχωρίζει, είναι το γεγονός ότι η αστική τάξη και τα βασικά κόμματά της εμφανίζονται διχασμένα, κάτι που αντανακλά στα ιδιαίτερα συμφέροντα μερίδων του κεφαλαίου που ωφελούνται περισσότερο ή λιγότερο από μια τέτοια εξέλιξη.
Ετσι, έχουν διαμορφωθεί βασικά δύο καμπάνιες του «ναι» στην παραμονή, «Η Βρετανία δυνατότερη μέσα στην ΕΕ» (Britain stronger in Europe) και του «όχι», «Ψηφίστε έξοδο» (Vote Leave), όπου και στις δύο συμμετέχουν στελέχη και από τις δύο αστικές πολιτικές δυνάμεις, Συντηρητικοί και Εργατικοί. Συγκεκριμένα, επικεφαλής της καμπάνιας του «ναι» είναι ο Συντηρητικός πρωθυπουργός της χώρας, Ντέιβιντ Κάμερον, πολλοί υπουργοί του και ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, Τζερέμι Κόρμπιν, που εμφανίζεται με τη δική του καμπάνια «Εργατικοί μέσα» (Labour in) και προβάλλει ότι η δική του διαχειριστική πρόταση για «ναι» στην παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ είναι πολύ καλύτερη από αυτή του Κάμερον. Στην καμπάνια του «όχι» στην παραμονή εμφανίζεται επικεφαλής ο Συντηρητικός πρώην δήμαρχος του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον, όπως και σειρά βουλευτών του Συντηρητικού Κόμματος, αλλά και του Εργατικού με την καμπάνια «Εργατικοί για την έξοδο» ή «Εργατικοί για τη Βρετανία» (Labour leave ή Labour for Britain). Επίσης, υπέρ του «όχι» έχουν ταχθεί και το αντιμεταναστευτικό Κόμμα Ανεξαρτησίας του Νέιτζελ Φάρατζ και διάφορα άλλα εθνικιστικά κόμματα.
Ο Κάμερον, έχοντας εξασφαλίσει από το Φλεβάρη τη συμφωνία με την ΕΕ, στο παζάρι που έγινε για να υπάρξουν εξαιρέσεις σε συγκεκριμένα ζητήματα, χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα ως μέσο για την επαναδιαπραγμάτευση της Βρετανίας στην ΕΕ, που έτσι κι αλλιώς δεν συμμετέχει στο ευρώ. Θυμίζουμε ότι στη συμφωνία του Φλεβάρη προβλέπονταν: εξαίρεση της Βρετανίας από την περαιτέρω πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση, χωρίς να έχει τη δυνατότητα βέτο σε τέτοια ζητήματα, μείωση των ρυθμιστικών βαρών για επιχειρήσεις και ενίσχυση της εσωτερικής αγοράς, περιορισμός επιδομάτων σε νεοεισερχόμενους εργαζόμενους από άλλες χώρες - μέλη της ΕΕ. Αυτό το «πακέτο» πουλάει στο κεφάλαιο ως αβαντάζ και επιχειρεί να χειραγωγήσει και το λαό, που βιώνει στο πετσί του για δεκαετίες χτύπημα δικαιωμάτων τόσο από τις κυβερνήσεις των Συντηρητικών όσο και των Εργατικών.
Ενδιαφέρον, όμως, έχει και η επιχειρηματολογία του δήθεν «αριστερού» ηγέτη των Εργατικών, Κόρμπιν, που στηρίζει τη συμμετοχή στην ΕΕ, κάνοντας εκκλήσεις περί «αλλαγής» της, που «όμως μπορεί να γίνει μόνο με τους συμμάχους μας». Ετσι, αυτός «πουλάει» κυρίως προς τους εργαζόμενους ότι μέσα στη λυκοσυμμαχία του κεφαλαίου μπορεί να υπάρξει «εκδημοκρατισμός, ισχυρότερα δικαιώματα για τους εργαζόμενους, βιώσιμη ανάπτυξη και θέσεις εργασίας» και «τερματισμός των πιέσεων για αποκρατικοποιήσεις και απορρύθμιση δημόσιων υπηρεσιών». Δεν είναι τυχαίο ότι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Γιάνης Βαρουφάκης, που καλλιεργεί τις ίδιες αυταπάτες, συνεργάζεται με τη νέα ηγεσία των Εργατικών.

Βιομήχανοι και αστοί υπέρ και κατά

Ο Σύνδεσμος Βρετανικών Βιομηχανιών, η πιο μεγάλη εργοδοτική οργάνωση με 140 ομοσπονδίες/συλλόγους μέλη του, εκπροσωπώντας 190.000 επιχειρήσεις που απασχολούν 7 εκατ. εργαζόμενους, στηρίζει τη διαπραγματευτική γραμμή του Κάμερον. Ο πρόεδρος, Πολ Ντρέσλερ, υποστηρίζει ότι σήμερα το 60% του παγκοσμίου εμπορίου της Βρετανίας γίνεται μέσα από τις συμφωνίες της ΕΕ. Σε πρόσφατη ομιλία του, τόνισε ότι «οι εναλλακτικές στο στάτους πλήρους μέλους της ΕΕ θα σήμαιναν μια περίοδο "αποκοπής" από τις συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου με πάνω από 50 χώρες. Η Βρετανία θα αναγκαστεί να ξεκινήσει από το μηδέν (...) και θα αντιμετωπίσει αβεβαιότητα».
Επίσης, το IOD (Ινστιτούτο Διευθυντών) για διευθυντικά στελέχη, μέλη διοικήσεων επιχειρήσεων, ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, γενικούς διευθυντές με 34.500 μέλη, αναφέρει ότι το 63% των μελών του θέλουν την παραμονή σε μια αναμορφωμένη ΕΕ.
Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει ένα τμήμα του κεφαλαίου με την επωνυμία Business for Britain (Επιχειρήσεις για τη Βρετανία) που τάσσεται υπέρ της εξόδου από την ΕΕ. Η συγκεκριμένη κίνηση έχει συγκεντρώσει υπογραφές 1.000 επιχειρηματιών, διευθυντικών στελεχών, μετόχων επιχειρήσεων. Ενδεικτικά: Dixons Retail Plc (μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων), Kersey Hairdressing (αλυσίδα κομμωτηρίων), Killik & Co LLP (Επενδυτικοί Σύμβουλοι), William Lamb Footwear (μεγαλύτερη εταιρεία στην υπόδηση), Bloomberg New Energy Finance (αναλυτές/επενδυτές στον τομέα της Ενεργείας), The ECU Group Plc (επενδυτικό ταμείο), White House Products Ltd (μεταποίηση - ανταλλακτικά για αυτοκίνητα κ.λπ.), Concept Business Group (Ειδικοί σε επενδύσεις σε ακίνητα), Gorkana (Σύμβουλοι στο χώρο των ΜΜΕ).
Η Συνομοσπονδία Εργαζομένων Βρετανίας, στη γραμμή της ταξικής συνεργασίας, με 52 ομοσπονδίες - μέλη στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τοποθετείται υπέρ της παραμονής, με ...επιχείρημα ότι δήθεν η ΕΕ εξασφαλίζει δικαιώματα στους εργαζόμενους.
Από την άλλη, Ομοσπονδίες όπως RMT στις Μεταφορές και Aslef ειδικότερα στους σιδηρόδρομους, εργαζόμενοι στα αρτοποιεία και τρόφιμα γενικότερα τάσσονται υπέρ της εξόδου από την ΕΕ. Μαζί με αυτά τα συνδικάτα, στη λεγόμενη «Αριστερή Καμπάνια για έξοδο από την ΕΕ» (Left Leave) συμμετέχουν το ΚΚ Βρετανίας, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (Τροτσκιστές), ο Σύνδεσμος Ινδών Εργαζομένων στη Μεγάλη Βρετανία, το Συμβούλιο Μπαγκλαντέζων Εργαζομένων στη Βρετανία. Η καμπάνια αυτή προβάλλει τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της ΕΕ, χωρίς να συνδέει την έξοδο από αυτή την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία με την ανάγκη ρήξης συνολικά με την εξουσία του κεφαλαίου, για να πάρει η εργατική τάξη τα μέσα παραγωγής στα δικά της χέρια.

Ποιος και γιατί χρειάζεται συνθετικό ανθρώπινο DNA;

Ποιος και γιατί χρειάζεται συνθετικό ανθρώπινο DNA;

• Μυστική συνάντηση επιστημόνων, επιχειρηματιών, δικηγόρων και κυβερνητικών αξιωματούχων στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ, με θέμα τη σύνθεση ανθρώπινου DNA
• Δυνατότητες και κίνδυνοι από τη ραγδαία ανάπτυξη της γενετικής στην εποχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας

Mario Tama/Getty Images

Στις 10 Μάη, στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ, μυστικά, χωρίς δημοσιότητα, μαζεύτηκαν γύρω στους 150 επιστήμονες, επιχειρηματίες, δικηγόροι και κυβερνητικοί αξιωματούχοι, για να κάνουν μια «διερευνητική» συζήτηση σχετικά με τη σύνθεση στο εργαστήριο πλήρων γονιδιωμάτων οργανισμών, μεταξύ αυτών και του ανθρώπινου γονιδιώματος. Ετσι τουλάχιστον περιέγραψε το αντικείμενο της συζήτησης, ένας εκ των συνδιοργανωτών, ο Τζορτζ Τσερτς, καθηγητής του Χάρβαρντ, όταν η πραγματοποίηση της συνάντησης τελικά διέρρευσε στον Τύπο. Ο Τσερτς δικαιολόγησε τη μυστικότητα, λέγοντας ότι είχε γίνει συμφωνία με πολύ γνωστό επιστημονικό περιοδικό για δημοσίευση με το ίδιο θέμα και το περιοδικό επέβαλε στους συμμετέχοντες εμπάργκο πληροφόρησης στα ΜΜΕ. Υποσχέθηκε ότι αμέσως μετά τη δημοσίευση του άρθρου στο περιοδικό, θα δοθεί στη δημοσιότητα βίντεο με τα πλήρη πρακτικά της συνάντησης.

Ναι μεν αλλά...

Οι συνδιοργανωτές Ντρου Εντι και Λόρι Ζόλοθ, υποστήριξαν ότι υπήρξε σκόπιμα μυστικότητα, ώστε να μπορούν όλοι να μιλήσουν ελεύθερα, ενώ σε άρθρο τους σε άλλο επιστημονικό περιοδικό υποστήριξαν ότι η συνάντηση έγινε «για να συντεθεί ένα πλήρες ανθρώπινο γονιδίωμα με τη μορφή κυτταρικής σειράς μέσα στα επόμενα 10 χρόνια». Ο Τσερτς ανασκεύασε αυτήν την εκδοχή, λέγοντας ότι εξήγησε στους δύο συναδέλφους του πως δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος και ότι στάλθηκαν νέες προσκλήσεις που διευκρίνιζαν καλύτερα το θέμα. Καμία εξήγηση δεν δόθηκε για τη συμμετοχή επιχειρηματιών σε μια διερευνητική επιστημονική συνάντηση αρχών, γύρω από έναν τόσο ευαίσθητο τομέα έρευνας. Είναι όμως προφανές ότι, από τη μια πλευρά, αναζητούνται χρηματοδότες και, από την άλλη, νέοι τομείς μεγάλης κερδοφορίας.

Δισυπόστατος

Ο Τσερτς δεν είναι κανένας τυχαίος. Πέρα από καθηγητής Γενετικής στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, είναι και καθηγητής Επιστημών Υγείας και Τεχνολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT). Καταπιάνεται με πολλά και κάποιοι τον θεωρούν υπερφίαλο, καθώς μεταξύ άλλων θέλει να επαναφέρει στην ύπαρξη τα μαμούθ, τον άνθρωπο του Νεάντερταλ, να τροποποιήσει μαζικά το γενετικό κώδικα των κυττάρων μοσχευμάτων που προέρχονται από χοίρους, ώστε να μην απορρίπτονται από τον ανθρώπινο οργανισμό, να αντιστρέψει τη διαδικασία της γήρανσης και να κατασκευάσει ανθρώπινο γονιδίωμα ανθεκτικό στον καρκίνο. Εκτός από επιστήμονας, είναι και επιχειρηματίας καθώς είναι συνιδρυτής 7 επιχειρήσεων και σκοπεύει να συμμετέχει σε τουλάχιστον άλλες 9, που όλες θα δραστηριοποιούνται σε τομείς που σχετίζονται με τη γενετική. Εχει αναγάγει σε άλλο επίπεδο την έννοια της «σύγκρουσης συμφερόντων»... Ο Τσερτς υποστηρίζει ότι η τεχνολογία CRISPR αντικατάστασης γονιδίων και γενικότερα τροποποίησης του γονιδιώματος που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια - και με δική του συμβολή - σύντομα θα είναι απαρχαιωμένη, καθώς οι επιστήμονες θα μπορούν να οικοδομούν επακριβώς τα γονιδιώματα εξαρχής, συνδέοντας τα «γράμματα» του DNA (νουκλεοτίδια), ένα προς ένα.
Ο Τσερτς είναι δηλωμένος οπαδός των επεμβάσεων στον ανθρώπινο γενετικό κώδικα, μερικές από τις οποίες θα μπορούσαν πραγματικά να διορθώσουν βαριές και ανίατες σήμερα κληρονομικές ασθένειες, αν ήταν εφικτές χωρίς παρενέργειες. Οταν το 2005 είχε γείρει η πλάστιγγα υπέρ της άποψης ότι η δημοσιοποίηση του γενετικού κώδικα ανθρώπων μπορεί να τους εκθέσει σε ασφαλιστικούς κινδύνους και κινδύνους εκβιασμών, εφόσον υποδεικνύει αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης κάποιας ασθένειας, ο Τσερτς είχε αναρτήσει στο διαδίκτυο τον δικό του πλήρη γενετικό κώδικα.

Συναντήσεις

Το περιεχόμενο της συνάντησης στο Χάρβαρντ έρχεται σε αντίθεση με τις αρχές που υποτίθεται εδραιώθηκαν τον περασμένο Δεκέμβρη στη Διεθνή Συνάντηση Κορυφής για την Τροποποίηση του Ανθρώπινου Γονιδιώματος. Η πραγματοποίηση εκείνης της συνάντησης είχε θεωρηθεί επιτακτική μετά τις ανακοινώσεις Κινέζων επιστημόνων για χρήση της τεχνολογίας CRISPR σε ανθρώπινα έμβρυα (με όχι ικανοποιητικά αποτελέσματα). Στη συνάντηση του Δεκέμβρη του 2015 συμμετείχαν επιστήμονες, φιλόσοφοι, υποστηρικτές των δικαιωμάτων των ασθενών(;!), κυβερνητικοί αξιωματούχοι κ.ά. και αποφασίστηκε ότι η κλινική έρευνα για την πραγματοποίηση αλλαγών σε ανθρώπινα γονιδιώματα, που θα μπορούσαν να κληρονομηθούν, δεν πρέπει να προχωρήσει πριν υπάρξει «ευρεία κοινωνική συναίνεση σχετικά με τη σκοπιμότητα των προτεινόμενων αλλαγών». Η συνάντηση του Χάρβαρντ μοιάζει ως απάντηση στη συνάντηση του Δεκέμβρη, από ανθρώπους που θεωρούν ότι για λόγους επιστημονικούς, αλλά και επιχειρηματικούς (δηλαδή κέρδους) πρέπει να υπάρχει μεγάλη ελευθερία στην τροποποίηση του ανθρώπινου γενετικού κώδικα.
Πέρα από τις δηλώσεις του Τσερτς, ενδιαφέρον έχουν οι δηλώσεις στο διαδικτυακό ενημερωτικό επιστημονικό περιοδικό STAT άλλων επιστημόνων, που συμμετείχαν, ή κλήθηκαν αλλά δεν παραβρέθηκαν, στη συνάντηση στις 10 Μάη. «Δεν θα καταλάβουμε πραγματικά το γονιδίωμα, αν δεν το κατασκευάσουμε εξαρχής», δήλωσε ο δρ. Μάθιου Πόρτεους, του πανεπιστημίου Στάνφορντ, θεωρώντας πρόκληση την ίδια τη χημική σύνθεση του μεγέθους 3 δισεκατομμυρίων νουκλεοτιδίων ανθρώπινου γονιδιώματος. «Το πέρασμα από την ανάγνωση DNA στο "γράψιμο" DNA είναι το φυσικό επόμενο βήμα», είπε ο Φράνσις Κόλινς, διευθυντής των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ, της αρμόδιας κρατικής αρχής για το θέμα. Η δήλωσή του δείχνει ότι και σε κρατικό επίπεδο υπάρχει θετική εκτίμηση για τις επιστημονικές και επιχειρηματικές προοπτικές της συνθετικής βιολογίας. Μέχρι στιγμής έχουν συντεθεί τμήματα DNA με μέγεθος 1.800 νουκλεοτιδίων, όσο δηλαδή είναι το μέγεθος ορισμένων γονιδίων. Το 2010, ο Κρεγκ Βέντερ, άλλος επίδοξος επιστήμονας - επιχειρηματίας, είχε συνθέσει το γονιδίωμα βακτηρίου, που είχε μέγεθος ίσο με το 0,03% του ανθρώπινου.

Μέθοδος δοκιμής και σφάλματος

Αν και εδώ και 15 χρόνια έχουμε στη διάθεσή μας πλήρη χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος, αγνοούμε κατά το μεγαλύτερο μέρος πώς η αλληλεπίδραση των γονιδίων εκφράζεται στο φαινότυπο, καθώς και τη λεπτομερή λειτουργία και αλληλεπίδραση των επιγενετικών παραγόντων. Η αξία της δυνατότητας σύνθεσης DNA και πειραματισμών με αυτό, ώστε να προσδιοριστεί ο ρόλος γονιδίων και τμημάτων του κώδικα, που ελέγχουν την έκφραση των γονιδίων, είναι αδιαμφισβήτητος. Το ερώτημα είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει η χρήση της μεθόδου «δοκιμής και σφάλματος» σε ανθρώπινα κύτταρα. Σαφώς δεν πρέπει να φτάσει να χρησιμοποιείται σε ολοκληρωμένους ανθρώπους, που θα γεννηθούν και θα μεγαλώσουν λειτουργώντας ως πειραματόζωα. Η αξιοποίηση της τεχνικής CRISPR, όπως και της εξολοκλήρου συνθετικής κατασκευής τμημάτων DNA, πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση κληρονομικών ασθενειών και όχι για μελλοντικό εμπόριο γονιδίων, ευγονική, κατασκευή υπερστρατιωτών, ηλίθιων δούλων και άλλων διαστροφών της καπιταλιστικής επιχειρηματικότητας και της κρατικής της έκφρασης.
Τι είδους τροποποιήσεις θα επιδιωχθεί να εισαχθούν στο συνθετικό DNA ή στο φυσικό DNA; Στο όνομα και με την έγκριση ποιανού γίνονται τέτοιες μελέτες; Με ποιο κίνητρο; Είναι δυνατός ο λαϊκός έλεγχος της κατεύθυνσης και της πορείας των σχετικών ερευνών; Οπως αποδεικνύουν οι μυστικές συναντήσεις στις ΗΠΑ για συνθετικό ανθρώπινο DNA και οι σχετικά πρόσφατες ανακοινώσεις ερευνητών στην Κίνα για πειράματα με ανθρώπινα έμβρυα με την τεχνική CRISPR, τέτοιος έλεγχος στον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρξει στην πράξη. Θα μπορούσαν να μπουν έστω κάποιοι φραγμοί, κάποια όρια, από τους σοφούς του αστικού κράτους και των διακρατικών ενώσεων; Ισως, αλλά κι αυτοί οι φραγμοί θα ήταν πάντα υπό τη δαμόκλειο σπάθη των αναγκών που γεννάει η καπιταλιστική κρίση διαρκείας και οι μελλοντικές κρίσεις, που αναπότρεπτα θα γεννά το σύστημα αυτό, όσο υπάρχει.

Δύο επιλογές

Υπάρχουν δύο επιλογές: Η μία είναι να γίνουν τα ζητήματα των κινδύνων από τις εκπληκτικές δυνατότητες της σύγχρονης επιστήμης και τεχνικής, στο πλαίσιο του σημερινού ξεπερασμένου τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, ένας ακόμα λόγος στη συνείδηση των ανθρώπων, για δράση με στόχο την αντικατάσταση αυτής της οπισθοδρομικής και επικίνδυνης μορφής κοινωνικής οργάνωσης, με την κομμουνιστική οργάνωση της κοινωνίας. Μην έχοντας εσωτερικές ταξικές αντιθέσεις (στην αναπτυγμένη της μορφή) και εγγενή προβλήματα, όπως οι καπιταλιστικές κρίσεις, η κομμουνιστική κοινωνία είναι εκείνη, που μπορεί να αντιμετωπίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, για το κοινωνικό σύνολο, τις προκλήσεις, που θέτει η επιστημονική ανάπτυξη. Αποκλείοντας ως εναλλακτική την επιστροφή στα σπήλαια, η άλλη επιλογή είναι να θεωρηθεί πως μπορεί να βρεθούν ασφαλείς λύσεις μέσα στο σύστημα, ή ότι σε κάθε περίπτωση είναι μαξιμαλιστικός στόχος η ανατροπή και αντικατάστασή του με το νέο τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας και να ελπίζουμε να αποφύγουμε κάποια από τις δυστοπικές εξελίξεις, που κυριαρχούν στη σύγχρονη επιστημονική φαντασία (γιατί κυριαρχούν άραγε;), ή ένα ατύχημα από κάποια επιχειρηματική προσπάθεια του κ. Τσερτς, ή κάποιου άλλου εκφραστή της καπιταλιστικής επιχειρηματικότητας.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγές: http://www.statnews.com

Το επικίνδυνο παιχνίδι του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού

Το επικίνδυνο παιχνίδι του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού

Υποχρεώσεις που αγγίζουν τους 10 μήνες το χρόνο περιλαμβάνει το πρόγραμμα ομάδων και παικτών, ιδιαίτερα αυτών που βρίσκονται στη λεγόμενη «ελίτ»

Το διπλό περιστατικό με τους ξαφνικούς θανάτους δύο ακόμα ποδοσφαιριστών, και μάλιστα την ώρα που αγωνίζονταν με τις ομάδες τους, σε Ρουμανία και Βραζιλία, πριν από λίγες μέρες, συγκλόνισε για μια ακόμη φορά. Μάλιστα, το γεγονός ότι τα δύο περιστατικά συνέβησαν σε λιγότερο από 24 ώρες προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση.
Συγκεκριμένα, ο Καμερουνέζος παίκτης της Ντιναμό Βουκουρεστίου Πατρίκ Εκένγκ κατέρρευσε την ώρα του αγώνα της ομάδας του με τη Βιτορούλ, όταν περίπου 9 λεπτά μετά την είσοδό του στον αγώνα έχασε τις αισθήσεις του. Οπως διαπιστώθηκε, ο 26χρονος παίκτης είχε υποστεί ανακοπή καρδιάς και παρά τη διακομιδή του στο νοσοκομείο και τις προσπάθειες των γιατρών για να επανέλθει, κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ αφήνοντας την τελευταία του πνοή. Μόλις 24 ώρες μετά το περιστατικό με τον Εκένγκ, αντίστοιχο συνέβη και στη Βραζιλία, όπου ένας άλλος παίκτης, επίσης 26 ετών, ο Μπερνάρντο Ριμπέιρο, της Φριμπουργκουένσε (ομάδα β' εθνικής κατηγορίας της χώρας) υπέστη και αυτός ανακοπή καρδιάς κατά τη διάρκεια φιλικής αναμέτρησης. Και αυτός διακομίστηκε στο νοσοκομείο, ωστόσο η κατάστασή του δεν ήταν αναστρέψιμη.
Και τα δυο νέα περιστατικά, πέρα από το σοκ που προκαλούν, αποτελούν άλλον ένα κρίκο στην τραγική αλυσίδα με θανάτους αθλητών και ιδιαίτερα ποδοσφαιριστών, η οποία δυστυχώς τα τελευταία χρόνια μεγαλώνει συνεχώς. Από την άλλη, οι δύο πρόσφατες περιπτώσεις, ανεξάρτητα από τα αμιγώς παθολογικά αίτια που ενδέχεται να χαρακτηρίζουν το κάθε περιστατικό, ξαναφέρνουν στην επιφάνεια μια σειρά σημαντικών ζητημάτων που σχετίζονται με τις λογικές που επιβάλλει σήμερα το οικοδόμημα του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού και ειδικότερα του ποδοσφαίρου, που όχι απλά δεν υπολογίζουν την υγεία των αθλητών, αλλά μπροστά στον «τελικό σκοπό», που είναι η απόκτηση αλλά και η μεγιστοποίηση των κερδών για πολυεθνικές, επιχειρηματίες και χορηγούς, κάνουν τους αθλητές πραγματικά «αναλώσιμους».

Υποχρεώσεις διάρκειας ...365 ημερών

Γνώριμες τείνουν να γίνουν πλέον οι σκηνές με την κατάρρευση παικτών στα γήπεδα (φωτ. από το περιστατικό με τον Πατρίκ Εκένγκ)

Εχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από την περίφημη φράση του Βραζιλιάνου διεθνούς ποδοσφαιριστή Ριβάλντο, με θητεία στην Μπαρτσελόνα και πέρασμα από τη χώρα μας σε Ολυμπιακό και ΑΕΚ, ότι «θα πεθάνουμε σε ένα αεροπλάνο». Με αυτόν τον τρόπο ο Βραζιλιάνος παίκτης θέλησε να περιγράψει την κατάσταση που επικρατούσε από τις συνεχόμενες υποχρεώσεις των παικτών εκείνη την εποχή. Και αυτά τότε... Γιατί στα χρόνια που ακολούθησαν τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα... Η ένταση της εμπορευματοποίησης του ποδοσφαίρου και του ανταγωνισμού των καπιταλιστών πλέον έχει κάνει πράξη το παλιότερο «σύνθημα» των ΦΙΦΑ - ΟΥΕΦΑ «ούτε μέρα χωρίς ποδόσφαιρο». Και πραγματικά, πλέον, οι αγωνιστικές σεζόν θυμίζουν μαραθώνιους που διαρκούν σχεδόν 10 μήνες, ενώ οι υποχρεώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις ένα μήνα μετά τη λήξη του Τσάμπιονς Λιγκ, που ο τελικός του διεξάγεται πάντα προς τα τέλη του Μάη, η διοργάνωση ανοίγει την αυλαία της για τη νέα χρονιά, ενώ σχεδόν 60 μέρες μετά τον τελικό αρχίζει να ανεβάζει ρυθμούς με τη συμμετοχή ισχυρότερων συλλόγων. Εγχώριες και διεθνείς υποχρεώσεις, συμμετοχές σε τουρνουά χορηγών, υποχρεώσεις με τις Εθνικές ομάδες και προετοιμασίες που έχουν το χαρακτήρα περιοδειών (άρα και συνεχόμενων αγώνων) σε εμπορικές αγορές (π.χ. Ασία, ΗΠΑ) είναι μερικά απ' όσα συνθέτουν το παζλ του απίστευτα φορτωμένου προγράμματος των παικτών. Σε αυτό το πλαίσιο, για τους «πρωταγωνιστές του έργου», είτε αυτούς που θεωρούνται πρωτοκλασάτοι και έχουν μετατραπεί εντέχνως από τους χορηγούς σε είδωλα, είτε αυτούς που ανήκουν στο μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης «μάζας», η αποστολή είναι να μένουν... όρθιοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το θάνατο του Εκένγκ η αδελφή του εξέφρασε την απορία για τη χρησιμοποίησή του στο συγκεκριμένο παιχνίδι καθώς ο ίδιος της είχε αποκαλύψει τις τελευταίες μέρες πριν από το περιστατικό ότι αισθάνεται κουρασμένος και αδύναμος.

Ορθιος με κάθε τρόπο

Κούραση, τραυματισμός, ψυχολογική πίεση, άλλα προβλήματα είναι έννοιες «απαγορευμένες» με γνώμονα και το «χρυσό συμβόλαιο» που υπογράφει ο κάθε παίκτης, ο οποίος ουσιαστικά δένεται με τις απαιτήσεις των καπιταλιστών ιδιοκτητών της κάθε ομάδας. Και όπως έχει αποδειχθεί σε αρκετές περιπτώσεις μέχρι τώρα, η λύση στο πρόβλημα δίνεται βαδίζοντας στον... επικίνδυνο δρόμο της χρήσης αναβολικών. Με ό,τι συνέπειες έχει αυτό στην υγεία των αθλουμένων. Αλλωστε, είναι ξεκάθαρο πλέον πως η χρήση αναβολικών στο ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε ανοδική πορεία. Από την άλλη, το τι λογικές επικρατούν αποδεικνύεται ξεκάθαρα από τα στοιχεία πρόσφατης έρευνας σε ερασιτέχνες αθλητές, που είχε δημοσιεύσει ο «Ριζοσπάστης», όπου ένα σημαντικό ποσοστό και μάλιστα στις λεγόμενες νεαρές ηλικίες απάντησε πως θα έκανε χρήση προκειμένου να κερδίσει την αθλητική καταξίωση, δηλαδή δόξα και χρήμα.

Ρισκάροντας ζωές για τα ...χρυσά συμβόλαια

Το γεγονός ότι στην περίπτωση του Πατρίκ Εκένγκ αποδείχθηκε ότι ο παίκτης αγωνιζόταν με καρδιακή υπερτροφία και μάλιστα εκτός των ορίων που επιτρέπουν ενασχόληση με τον επαγγελματικό αθλητισμό, πέρα από ερωτήματα που βάζει αποδεικνύει ότι στο συγκεκριμένο κυνήγι των κερδών τα ρίσκα φθάνουν μέχρι και την ανθρώπινη ζωή. Και αυτό γιατί γύρω τους στήνεται ένας χορός εκατομμυρίων (μεγάλος ή μικρός, ανάλογα με την περίπτωση) και το οποιοδήποτε πρόβλημα που σταματάει αυτόν τον «χορό» επιφέρει σε αυτούς που κυνηγάνε το κέρδος μεγάλο κόστος. Την ίδια στιγμή, η υπογραφή των λεγόμενων «χρυσών συμβολαίων» από τους παίκτες ουσιαστικά τους δένει με τα όσα απαιτεί το κυνήγι του κέρδους απ' αυτούς που κινούν τα νήματα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις μέχρι σήμερα που έχει αποδειχθεί εκ των υστέρων και κυρίως μετά από κάποιο μοιραίο περιστατικό ότι σημαντικά προβλήματα υγείας είχαν αποκρυφτεί προκειμένου να υπογραφεί ένα πλουσιοπάροχο συμβόλαιο. `Η σε μια άλλη περίπτωση, παίκτες βλέπουμε να επιστρέφουν στη δράση άρον άρον μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό - αφού η αγωνιστική απραξία επίσης κοστίζει σε κάποιους - έχοντας χρησιμοποιήσει αμφιλεγόμενες μεθόδους αποθεραπείας είτε οποιονδήποτε άλλον τρόπο. Κάτι που φυσικά εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ίδια τους την υγεία είτε άμεσα είτε μελλοντικά. Επίσης, ένας τομέας που δεν θα πρέπει να αγνοηθεί είναι και οι επιπτώσεις στην ψυχολογική υγεία, που προκαλεί όλη αυτή η πίεση, με τα ποσοστά κατάθλιψης σε νυν ή πρώην ποδοσφαιριστές να αυξάνονται κατακόρυφα την τελευταία δεκαπενταετία.

Μπ. Τσ.

Δεν υπάρχουν άνεργοι σου λέω

 Δεν υπάρχουν άνεργοι σου λέω

Είμαστε σκλάβοι κι αν χρειαστεί, θα παλέψουμε για τη σκλαβιά μας...

Αυτή τη θρυλική ατάκα του Αστερίξ από τις "δάφνες του Καίσαρα" (κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν), θυμίζει η κατάσταση πολλών ανέργων που σπουδάζουν στα δημόσια ΙΕΚ, μήπως και μπορέσουν να ανοίξουν κάποια χαραμάδα προοπτικής στο σκλαβοπάζαρο που λέγεται αγορά εργασίας. Και σα να μην τους έφτανε η ανεργία κι όσα μύρια κακά έπονται αυτής, πρέπει τώρα να πολεμήσουν για να τους αναγνωριστεί η ιδιότητα του ανέργου και ο χρόνος της ανεργίας τους.

Τι θεωρούνται αυτή τη στιγμή; Έλα ντε. Εργαζόμενοι δεν είναι, άνεργοι (υποτίθεται) ούτε, τα δικαιώματα της σπουδαστικής ιδιότητας (πάσο, δωρεάν συγγράμματα, κτλ) δεν τα έχουν... Οπότε για την Πολιτεία θεωρούνται μάλλον άεργοι κι αργόσχολοι, που κάνουν το χόμπι τους. Αλλά παραμένει η κρίση ταυτότητας, με τα υπαρξιακά ερωτήματα: "ποιος είμαι;", "τι είμαι;", ενώ το βάθος ηχεί η φωνή του Κορκολή, με τη γνωστή... προστυχιά (αν και ο μόνος πρόστυχος στην όλη υπόθεση ήταν ο Ζούγκλας).

Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως για τον ΟΑΕΔ μπορεί κανείς να είναι παράλληλα σπουδαστής και εργαζόμενος, αλλά αν χάσει στο ενδιάμεσο τη δουλειά του ή σταματήσει η σύμβασή του, δεν μπορεί να θεωρηθεί άνεργος και να έχει κάρτα ανεργίας! Έτσι ο οργανισμός διαγράφει μαζικά σπουδαστές από τα μητρώα του, ως μαθητευόμενους (!) -λες και κάνουν κάποια μαθητεία, για την οποία πληρώνονται, πάνω στη δουλειά (που δεν έχουν)- με ένα νόμο του 85' που προϋπήρχε της ίδρυσης των ΙΕΚ!

Το νομικό κομμάτι δεν έχει ίσως τόση σημασία (μια κουβέντα είναι αυτό βέβαια, αν το λέμε μεταξύ μας, αλλά βουνό ολόκληρο, αν πρέπει να το εξηγήσεις σε κάποιον τρίτο, αμύητο, που χάνει συνήθως το πολιτικό δάσος πίσω από τις νομικές λεπτομέρειες). Έχει όμως μια σημασία ότι ο ΟΑΕΔ βγάζει αυθαίρετες ερμηνείες κατά το δοκούν κι αγνοεί προκλητικά διατάξεις του ισχύοντος πλαισίου, όπως έναν ευρωπαϊκό κανονισμό που αναφέρει σαφώς ότι άνεργος θεωρείται, όποιος είναι διαθέσιμος για εργασία. Κάτι που είναι αυτονόητο για όσους σπουδαστές παρακολουθούν μαθήματα κατά τις απογευματινές ώρες, για αυτόν ακριβώς το λόγο, και μπήκαν στα ΙΕΚ με κριτήριο (μεταξύ άλλων) την προϋπηρεσία τους στον εκάστοτε κλάδο, για να βελτιώσουν την επαγγελματική τους προοπτική.

Τι σημαίνει η απώλεια της κάρτας για αυτούς τους σπουδαστές;
Ότι πρακτικά εκμηδενίζονται οι πιθανότητές τους να βρουν δουλειά για λίγους μήνες, παράλληλα με το ΙΕΚ, σε κάποια σύμβαση, διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, κοινωφελές πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, κοκ, αφού δεν αναγνωρίζεται και προφανώς δε μοριοδοτείται ο χρόνος της ανεργίας τους. Όσοι λίγοι πρόλαβαν να βρουν κάποια θέση, προτού ανακληθεί η κάρτα τους, αντιμετωπίζουν τώρα τον κίνδυνο να απολυθούν και να βρεθούν ξεκρέμαστοι. Ενώ οι άνεργοι που δικαιούνταν κι έπαιρναν το τελευταίο διάστημα επίδομα ανεργίας ή άλλο αντίστοιχο βοήθημα, απειλούνται με χρεωστικά που τους ζητάνε πίσω όσα χρήματα πήραν!
Παράλληλα όσοι διαγράφονται από τα μητρώα του ΟΑΕΔ, χάνουν το δικαίωμα δωρεάν μετακίνησης στις συγκοινωνίες, τα κοινωνικά τιμολόγια των ΔΕΚΟ, μικρές φοροαπαλλαγές, κτλ.

Το πιο τραγικό στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι όμως, τα απειροελάχιστα προνόμια που δικαιούνται οι άνεργοι, για να τους χρυσώσουν το χάπι, και ότι πρέπει να παλέψουν για να μην τα χάσουν και να κρατήσουν μια ελπίδα να πετύχουν σε ολιγόμηνες συμβάσεις που απλώς ανακατεύουν και μοιράζουν την τράπουλα της ανεργίας, σαν τον μουντζούρη. Ούτε καν ο κυνισμός του κράτους που αφήνει σαν σκουπίδια έξω από την παραγωγή χιλιάδες εργαζόμενους, ενάντια στην συνταγματική υποχρέωσή του να εξασφαλίσει το δικαίωμα της εργασίας. Αλλά η κανιβαλική λογική που καλλιεργείται για την αναδιανομή αυτών των ψίχουλων, ο θάνατός σου η ζωή μου (ή απλά να ψοφήσει -και- η κατσίκα του γείτονα), που στρέφει τον έναν άνεργο απέναντι στον άλλο, αντί να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να εναντιωθούν στην πολιτική που δημιουργεί αυτήν την κατάσταση.

Μια λογική που εκφράστηκε χαρακτηριστικά στις ανώνυμες καταγγελίες για τους σπουδαστές κάποιων ειδικοτήτων, που διατηρούσαν κάρτα ανεργίας (από σύγχρονους χαφιέδες που λειτουργούν ανταγωνιστικά ή απλώς εκδικητικά). Το ζήτημα φαίνεται να ξεκίνησε από τέτοιες καταγγελίες, πήρε όμως γρήγορα ευρύτερες διαστάσεις και γενικεύτηκε σε όλες τις ειδικότητες των ΙΕΚ, για να φανεί πως υπάρχει πιθανότατα κεντρική πολιτική κατεύθυνση.

Προφανώς η ΔΦΑ βρήκε μια χρυσή ευκαιρία να παρουσιάσει μείωση στα ποσοστά ανεργίας και να χτίσει πάνω στις πλάτες των διαγραμμένων σπουδαστών το δικό της σαξές στόρι. Κι έτσι προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα με τα αντεργατικά κατορθώματά της, που δεν τα προλαβαίνει κανείς τον τελευταίο καιρό (κι αδικούνται, γιατί περνάνε απαρατήρητα).

Μπορείτε να δείτε εδώ την κάλυψη του θέματος από το Ριζοσπάστη.
Και την αντίθετη σκοπιά από το χαφιέ της ενημέρωσης (όνομα και πράγμα).

Ποιος ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος;

 Ποιος ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος;

Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν ούτε μεγάλος στρατηγός. Αν και νίκησε τους αντιπάλους του δεν έδειξε ιδιαίτερα στρατιωτικά προσόντα. Οι πιο πολλές νίκες του οφείλονται στο φανατισμό των στρατιωτών του, στην επιδεξιότητα των αρχηγών τους και στην καλύτερη τεχνική οργάνωσή τους («Η μεταστροφή του Κωνσταντίνου» του Ρούμπενς)

Ο Κωνσταντίνος (< λατ. Constantinus < επίθ. constans) είναι ο σταθερός, επίμονος, πεισματάρης, ταυτόχρονα δε και διαρκής - όχι εφήμερος. Το χαρακτηρισμό «Κονστάνς» τον έδιναν στους αυτοκράτορες, κατά τους χρόνους που ο αυτοκρατορικός θρόνος της Ρώμης ήταν εξαιρετικά ασταθής, αφού οι πραιτοριανοί έφταναν μέχρι του σημείου να πουλούν το θρόνο σε δημοπρασία, όπως ακριβώς συνέβη με τον Δίδιο Ιουλιανό.

Πρώτος ο Ευτρόπιος έδωσε στο παιδί του, μελλοντικό αυτοκράτορα, το όνομα Κωνστάντιους (επίρρημα ανάλογο με το «διαρκώς - συνεχώς»). Εμεινε γνωστός ως Κωνστάντιος Χλωρός χάρη στους βυζαντινούς ιστορικούς που εξελλήνισαν το όνομα και έδωσαν και το προσωνύμιο «Χλωρός», δηλαδή «Ο Χλωμός», λόγω του χλομού του προσώπου. Ο Κωνστάντιος Χλωρός, το παιδί του (από την παλλακίδα Ελένη) το ονόμασε Κωνσταντίνον (δηλαδή μικρούλη, πεισματάρη). Αργότερα, ο «μικρούλης» Κωνσταντίνος αναδείχθηκε Μέγας και συνέχισε την πατρική παράδοση, δίνοντας στα παιδιά του τα ονόματα: «Κωνσταντίνος - Κωνστάντιος και Κώνστανς, που εκφράζουν όλα μαζί τη διάρκεια, τη σταθερότητα και την πίστη. Εκτοτε αυτό το όνομα έφεραν 13 αυτοκράτορες του Βυζαντίου.

Πώς ο «μικρούλης, πεισματάρης» έγινε Μέγας

...Ηταν καιροσκόπος και κολάκευε τους χριστιανούς για να αποφύγει τη διάλυση της αυτοκρατορίας. Το θεόπεμπτο όραμα δεν υπήρξε ποτέ. Το ΧΡ με τη λατινική του γραφή χρησιμοποιούνταν από τους Εθνικούς στις ευχές που λέγονταν στους αυτοκράτορες. Το σύμπλεγμα αυτό σήμαινε να ζήσει πολλά χρόνια ο αυτοκράτορας, ενώ οι χριστιανοί πίστευαν πως ήταν τα αρχικά γράμματα του Χριστού (Το όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Λεπτομέρεια από τοιχογραφία του Ραφαήλ στο Βατικανό)

Στο ενεργητικό των στρατιωτικών του ανδραγαθιών ο Κωνσταντίνος έχει νικηφόρους πολέμους και λεηλασίες. Για την κατάκτηση της μονοκρατορίας προκαλεί πολύνεκρους εμφύλιους πολέμους και εξοντώνει τους νόμιμους κληρονόμους του στέμματος. Ο φόβος της κοινωνικής αναταραχής εξαιτίας της παιδοκτονίας και της συζυγοκτονίας τον ανάγκασε να καταφύγει στα θρησκευτικά ιερατεία για άφεση αμαρτιών. Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος, στον οποίο ο Κωνσταντίνος κατέφυγε ζητώντας συμβουλές, του απάντησε: κανένας καθαρμός δεν είναι αρκετός για τέτοια ανομήματα. Το ίδιο του απάντησαν και οι ειδωλολάτρες ιερείς: Δεν υπάρχει τρόπος καθαρμού για τέτοια δυσσεβήματα. Εξοργισμένος ο Κωνσταντίνος διέταξε την εκτέλεση του Σώπατρου με την κατηγορία ότι με τις μαγικές του παρεμβάσεις σταμάτησε τους νοτιάδες και εμπόδισε τα αιγυπτιακά σιτοκάραβα να φτάσουν στην πρωτεύουσα. Οι χριστιανοί ιερείς προθυμοποιήθηκαν να δώσουν άφεση αμαρτιών αν βαπτιστεί: «... και βαπτίσματι υπέσχοντο πάσης αυτόν αμαρτίας καθαίρειν».

Η μεταστροφή του...

Η χριστιανική παράδοση παρουσιάζει τον Κωνσταντίνο ως κρυπτοχριστιανό και λέει ότι παραμονή της μάχης έξω από τη Ρώμη έγινε η μεταστροφή του, με αφορμή ένα (υποτιθέμενο) θεόπεμπτο όραμα (διαδεδομένο τέχνασμα για τη διάδοση των θρησκειών): Παραμονή μάχης είδε ένα σταυρό σχηματιζόμενο από τα γράμματα Χ και Ρ που πλαισιωνόταν από την επιγραφή «(Εν) τούτω νίκα». Η απάντηση των ιστορικών είναι ότι η μεταστροφή του είναι ψέμα. Για πολιτικούς λόγους έδειχνε συμπάθεια στους χριστιανούς.

...Ούτε και άγιος. Οχι μόνο δεν έγινε ποτέ χριστιανός, αλλά ότι έκανε το έκανε για το θεαθήναι και για δημοκοπία. Ηταν ιδιαίτερα αιμοβόρος και σκληρός. Δεν το είχε σε τίποτα να σκοτώσει και να κρεμάσει τον κάθε αντίπαλό του ακόμη και για ασήμαντο λόγο. Σκότωσε με βάρβαρο τρόπο τη γυναίκα του Φαύστα και το γιο του Κρίσπο, από φόβο μην τυχόν τον καούν ποτέ αυτοκράτορα οι Ρωμαίοι (H αγία Ελένη ζητά από τον άγιο Κωνσταντίνο τη θανάτωση της Φαύστας)

Οι χριστιανοί είναι μειοψηφία μέσα στην αυτοκρατορία. Ειδικά στην ύπαιθρο ήταν πάρα πολύ λίγοι και μόνο στις πόλεις η νέα θρησκεία είχε οπαδούς. Είχαν όμως γερή οργάνωση και πίστευαν στην ιδεολογία τους με φανατισμό που τους έκανε να μη λογαριάζουν τα βασανιστήρια, τα άγρια θηρία, τη φωτιά, την κρεμάλα και τον αποκεφαλισμό. Το θάρρος, ο φανατισμός και η πίστη τους προκάλεσαν το θαυμασμό ακόμα και των αντιπάλων τους. Οσοι ήταν δειλοί και λιποψύχησαν βγήκαν από την οργάνωση. Είναι λίγοι, οργανωμένοι, ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν στις ιδέες τους. Ο ένας από αυτούς άξιζε για εκατό άλλους ανοργάνωτους. Ο Κωνσταντίνος κατάλαβε ότι είχαν δυνατότητα που δεν μπορούσε να μη τη λογαριάσει.

Οσα σχετικά αναφέρονται από την Εκκλησία για το όραμα του Κωνσταντίνου και τη διαταγή στους στρατιώτες του να χαράξουν στις ασπίδες τους το Χ(χριστό) Ι(ησούς) δεν στέκουν. Ο Κωνσταντίνος μέχρι το τέλος της ζωής του λάτρευε τον Ηλιο. Ούτε ήταν δυνατό να χαράξει στις ασπίδες των λεγεώνων του το μονόγραμμα του Χριστού, γιατί δεν ήταν όλοι οι στρατιώτες του χριστιανοί. Αν έδινε τέτοια εντολή οι μη χριστιανοί θα στασίαζαν. Επειτα, θα έπρεπε πρώτα ο ίδιος να δώσει το παράδειγμα και να δηλώσει πως είναι χριστιανός και πως ο Ηλιος και οι άλλοι θεοί δεν είναι αληθινοί.

Δεν είδε κανένα όραμα ούτε ήταν ανόητος ώστε την παραμονή της μάχης που κρινόταν η τύχη του να διακινδύνευε τη διάλυση του στρατού του (το μονόγραμμα αυτό ήταν αρχικά διαδεδομένο και στους χριστιανούς και στους παγανιστές). Μιλώντας γενικά και αόριστα για το θεό αντλούσε πολιτικά οφέλη από τους οπαδούς και των δύο θρησκειών. Είναι ο πρώτος αυτοκράτορας που εκμεταλλεύεται το χριστιανισμό και τη διάδοσή του προκειμένου να κερδίσει τις κατώτερες τάξεις που του πρόσφεραν και τους στρατιώτες.

Τους πρώτους αιώνες οι χριστιανοί είχαν ταχτεί κατά των πολέμων και της στράτευσης και απέκρουαν τις αυτοκρατορικές αξιώσεις για στράτευση. Ο ρωμαϊκός στρατός ήταν μισθοφορικός και απαρτιζόταν από φτωχούς και τους κοινωνικά απόκληρους. Κατατάσσονταν στις λεγεώνες για να εξασφαλίσουν πόρους ζωής και όχι γιατί ήθελαν να γίνουν στρατιώτες. Μετά το 235 (περίοδος εμφυλίων, στρατιωτικής αναρχίας και σιτοδείας) οι φτωχοί χριστιανοί κατατάσσονται μαζικά στο στρατό. Οι αρχιερείς των χριστιανών που πριν απαγόρευαν την κατάταξη, τώρα προπαγανδίζουν την ιδέα οι χριστιανοί να γίνουν στρατιώτες. Ηθελαν να πάρουν τα κλειδιά της αυτοκρατορίας και για να το πετύχουν αυτό έπρεπε να καταταγούν στο στρατό.

Οταν ο Κωνσταντίνος έγινε κυρίαρχος της Δύσης έβαλε στόχο την επικράτηση στην Ανατολή όπου οι χριστιανοί ήταν και πολλοί και μαχητικοί. Επρεπε να τους πάρει μαζί του. Δε βγήκε ποτέ να διακηρύξει ότι είναι χριστιανός. Πρώτον, γιατί δεν ήταν και, δεύτερον, θα προκαλούσε στάσεις και επαναστάσεις, γιατί και πολλοί από τις λεγεώνες του ήταν Εθνικοί και η πλειοψηφία της αριστοκρατίας και της πλουτοκρατίας λάτρευαν άλλους θεούς.

Ο μονοκράτορας

Επί μονοκρατορίας του το εκκλησιαστικό ιερατείο, εξαγορασμένο από τη γενναιοδωρία του, νομιμοποιεί τη βία και γίνεται σύμμαχος και εταίρος στη νομή της εξουσίας. Εκμεταλλεύεται την επιρροή των χριστιανών στις μάζες. Με τη βοήθεια και τη φιλανθρωπία, που ασκούσαν οι χριστιανοί, μπορούσαν να επηρεάσουν το λαό. Η διδασκαλία για τη μεταθανάτια ζωή, την ανάσταση και την εγκαθίδρυση της βασιλείας των χριστιανών ήταν ελκυστική και τραβούσε μάζες στην Εκκλησία. Επιπλέον, ζητούσε από τους πιστούς πλήρη υποταγή και αναγνώριση του δόγματος. Στους «αντιπροσώπους» του θεού πλέον κυριαρχεί ο χρυσός και το ιερατείο συναγωνίζεται σε μεγαλοπρέπεια και χλιδή το παλάτι. Ο Κωνσταντίνος είναι αυτός που αποφασίζει πλέον για κάθε δραστηριότητα των χριστιανών, ενώ ταυτόχρονα καταφεύγει στα μαντεία, μεταφέρει και οικοδομεί στη νέα πρωτεύουσα ναούς και μνημεία της αρχαίας λατρείας και παραμένει αρχιερέας της. Ετσι και οι δύο θρησκείες γίνονται τα στηρίγματα της απολυταρχικής εξουσίας του. Οταν πέθανε ο Κωνσταντίνος , οι Εθνικοί του έστησαν ανδριάντα με τη μορφή του Απόλλωνα - Ηλιου, η ρωμαϊκή Σύγκλητος τον θεοποίησε και η χριστιανική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και ισαπόστολο γιατί σταμάτησε τους διωγμούς και προστάτευσε το χριστιανισμό.

Το χτίσιμο της Πόλης

Το 324 ήταν μονοκράτορας. Το 326 είδε ένα όνειρο και κάποια φωνή του έλεγε να χτίσει μια πόλη και να την αφιερώσει στη Θεοτόκο. Μη γνωρίζοντας πού να χτίσει αυτή την πόλη κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη. Ομως τα υλικά που είχε συγκεντρώσει για να χτίσει εκεί την πόλη του ...ονείρου του, τα άρπαξαν αετοί και τα πήγαν στο Βυζάντιο. Κατάλαβε τότε ότι επρόκειτο για θαύμα και μήνυμα και άρχισε να χτίζει τη νέα πόλη στο Βυζάντιο. Η πόλη αυτή ονομάστηκε Νέα Ρώμη ή Κωνσταντινούπολη (εγκαινιάστηκε ως νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας στις 11 Μάη του 330). Η πόλη και τα κτίρια μιμούνται σε μεγάλο βαθμό την παλιά πρωτεύουσα Ρώμη. Για να χτιστεί χρειάστηκαν είκοσι χρόνια. Από τότε οι δύο αετοί έγιναν το λάβαρο όσων ονειρεύονταν την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Οι μεγάλες δαπάνες εξαγοράς και επίδειξης μεγαλείου και οικοδόμησης της νέας πρωτεύουσας καλύπτονται με τη φορολόγηση του λαού. Ο «Χρυσάργυρος», ο εξοντωτικός φόρος σε χρυσό και ασήμι, φέρνει σε απόγνωση τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Η αδυναμία καταβολής αντιμετωπιζόταν με βασανιστήρια και φυσική εξόντωση. Οι γονείς αναγκάζονται να πωλούν τα παιδιά τους και να εκπορνεύουν τις κόρες τους. Οι αγρότες πλήρωναν φόρο για τα βόδια τους, τα μουλάρια, τους σκύλους... επιβλήθηκε φόρος οικοδομής, ο αερικός και ο καπνικός, κεφαλικός φόρος. Ακόμη και τα αφοδεύματα και τα ούρα φορολογήθηκαν.

Η διάδοση του ονόματος

Το όνομα Κωνσταντίνος είναι καθαρά χριστιανικό, δεν έχει ειδωλολατρικές καταβολές και το έφεραν 13 αυτοκράτορες του Βυζαντίου. Το γεγονός αυτό, συνδυασμένο με τον εντέχνως καλλιεργούμενο μύθο για το «μαρμαρωμένο βασιλιά» Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, συντέλεσε ώστε το όνομα να γίνει ένα από τα πλέον δημοφιλή. Τρίτο σε συχνότητα εμφάνισης (πίσω από τον Γιώργο και τον Γιάννη) με 3.286 εμφανίσεις σε δείγμα 42.945 ανδρικών ονομάτων (7,65%). Από το Κωνσταντίνος προέκυψαν και τα γυναικεία ονόματα Κωνσταντίνα (341 εμφανίσεις σε δείγμα 24.415 γυναικείων ονομάτων - ποσοστό 1,40%), Κωνσταντία (46 εμφανίσεις), Κωνστάντζα (1), Κωνσταντινιά (5), Κωνσταντούλα (5), Κωστούλα (5), Κωστία (1) και το Κωνστάντω.

Αναδημοσίευση από το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Ηρακλής ΚΑΚΑΒΑΝΗΣ

Κόντρα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια

Κόντρα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια

Η διήμερη Σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ, που ολοκληρώθηκε χτες στις Βρυξέλλες, ήταν αποκαλυπτική για μια σειρά ζητημάτων, όπως ο πραγματικός χαρακτήρας της ανάπτυξης της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG2 στο Αιγαίο, το πώς η τέτοια δύναμη διασυνδέεται με την ανάπτυξη πρόσθετων ΝΑΤΟικών δυνάμεων σε όλο τον άξονα Μαύρη Θάλασσα - Αιγαίο - Ανατολική Μεσόγειος, που διασχίζουν ρωσικά πολεμικά πλέοντας προς τη Συρία. Πώς, επίσης, διασυνδέεται με την εξελισσόμενη, και ενισχυόμενη παραπέρα, ναυτική επιχείρηση «θαλάσσιας ασφάλειας» της ΕΕ στην Κεντρική Μεσόγειο, στα παράλια της Βόρειας Αφρικής, όπου διακυβεύονται σημαντικά συμφέροντα των ευρωενωσιακών μονοπωλίων. Ολα στο πλαίσιο κλιμακούμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με άλλα κέντρα για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων.
Ο ίδιος ο γγ του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ, όπως και η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικών και Ασφάλειας, Φ. Μογκερίνι, παρουσίασαν ως υπόδειγμα συνεργασίας μεταξύ ΝΑΤΟ και ΕΕ την επιχείρηση στο Αιγαίο, βάζοντας θέμα η τέτοια ...εμπειρία να μεταφερθεί ως βάση συνεργασίας και στην κεντρική Μεσόγειο. Ο δε ΝΑΤΟικός έκανε σαφές ότι η λυκοσυμμαχία που προΐσταται αναζητά και νέους τρόπους ανάπτυξης της δράσης τους στη Μαύρη Θάλασσα, ενάντια στη «ρωσική προκλητικότητα και επιθετικότητα». Ζώνη όπου αναπτύχθηκαν ήδη δύο φρεγάτες της SNMG2, της δύναμης δηλαδή που τάχα ήρθε στο Αιγαίο για το Προσφυγικό, αποδεικνύοντας στην πράξη το πώς τα ιμπεριαλιστικά κέντρα αξιοποιούν τέτοια θέματα, τη διαχείριση των προσφυγικών ροών ή την αντιμετώπιση των ισλαμιστών, για να προωθήσουν τους βρωμερούς τους σκοπούς.

***

Οι τέτοιοι σχεδιασμοί τους προωθούνται τάχιστα και οι τελευταίες λεπτομέρειές τους καθορίζονται στα επόμενα διαβούλιά τους. Π.χ. στη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, μεθαύριο Δευτέρα, και στη Σύνοδο των υπουργών Αμυνας των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ στις αρχές Ιούνη, ώστε να καταλήξουν σε οριστικές αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στα τέλη Ιούνη στις Βρυξέλλες και στην αντίστοιχη του ΝΑΤΟ, αρχές Ιούλη, στη Βαρσοβία.
Διαβούλια, όπου η ελληνική κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει βασικό ρόλο ως προς το σχεδιασμό και την υλοποίηση, λειτουργώντας πάντα με άξονα τη γεωστρατηγική αναβάθμιση των ντόπιων επιχειρηματικών ομίλων προκειμένου να διεκδικήσουν μεγαλύτερο κομμάτι στην κατοπινή μοιρασιά της λείας. Εξ ου και περιχαρής έδωσε διπλωματική άδεια στα πλοία της SNMG2 να αναπτυχθούν όπου θέλουν στο Αιγαίο, τους παραχώρησε για ανεφοδιασμό κάθε λιμάνι του Αιγαίου, παραχωρεί μέσα, πλοία και υποβρύχια, για τις αποστολές που «τρέχουν» ήδη ΝΑΤΟ και ΕΕ στην Ανατολική και την Κεντρική Μεσόγειο.

***

Ωφελεί τίποτε από αυτά το λαό, που βρίσκεται όλο και βαθύτερα μπλεγμένος σε επικίνδυνες ενδοϊμπεριαλιστικές κόντρες και ανταγωνισμούς; Τίποτε απολύτως. Ακριβώς το αντίθετο, μάλιστα. Η έλευση στο Αιγαίο της ΝΑΤΟικής αρμάδας έδωσε την ευκαιρία στην Αγκυρα να βάλει στο τραπέζι σχεδιασμού των ΝΑΤΟικών πλόων το σύνολο των αμφισβητήσεών της στο Αιγαίο: Από το εύρος του ελληνικού εναέριου χώρου και την κυριαρχία πάνω σε μια σειρά νησιών και νησίδων, έως τη διχοτόμησή του με βάση τον 25ο μεσημβρινό, με αφορμή τις ζώνες έρευνας και διάσωσης.
Και ας λέει ό,τι θέλει η κυβέρνηση πως τάχα πλέον οι ΝΑΤΟικοί «έχουν ιδία αντίληψη της τουρκικής προκλητικότητας» και ότι «αυτό βοηθά να γίνουν καλύτερα αντιληπτές οι ελληνικές θέσεις». Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική αντίδραση του ΝΑΤΟ. Και πώς αλλιώς, εφόσον οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις κινούνται με βάση γνωστές διαταγές της λυκοσυμμαχίας, όπως η «Aegean Policy Guidance» (του 2006) ή το «Luns ruling» (του 1984), που αφορούν στο Αιγαίο και επιβάλλουν «ίσες αποστάσεις» της λυκοσυμμαχίας, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, όποτε προκύπτει κάποιο ζήτημα στο Αιγαίο. Ο ίδιος ο Στόλτενμπεργκ δήλωνε πρόσφατα ότι «υπάρχουν ευαίσθητα ζητήματα στο Αιγαίο Πέλαγος. Γι' αυτόν το λόγο είχαμε δηλώσει με μεγάλη προσοχή, όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε, ότι το ΝΑΤΟ θα έχει ευαισθησία σε οποιαδήποτε εθνική θέση, απόφαση που αποτελεί και τη βάση της δράσης μας εξαρχής». Οπερ σημαίνει «ευαισθησία» και σε «οποιαδήποτε εθνική θέση» προβάλλει η Αγκυρα, για να... μακιγιάρει τις αξιώσεις της.
Μ' αυτά και μ' άλλα γίνεται σαφές ότι ο λαός αν δε θέλει να πληρώσει, ακριβά, ακόμα και με το αίμα του, τους σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς όπου τον μπλέκουν η εγχώρια αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της, οι «εταίροι» τους στο εξωτερικό, πρέπει να βαδίσει το δικό του, καταδικό του, ξεχωριστό δρόμο. Να δυναμώσει την οργανωμένη πάλη του ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις αιτίες του, ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου, στις διακρατικές ενώσεις του και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.

Καμιά νομιμοποίηση

Καμιά νομιμοποίηση

Είναι κρίσιμο οι εργαζόμενοι, ο λαός να μην νομιμοποιήσουν με τη στάση τους τη νέα αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας που βρίσκεται σε εξέλιξη. Το πολυνομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση και που σωστά έχει χαρακτηριστεί έκτρωμα δεν είναι το τέλος, όπως δεν ήταν το τέλος το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό. Ηδη, ο πρόεδρος της Βουλής προετοιμάζει για ένα καυτό καλοκαίρι παραγωγής αντιλαϊκών νομοσχεδίων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με μπαράζ νομοθετημάτων εντείνει την επίθεση ενάντια στο λαό προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων, που, με κάθε τρόπο, εκφράζουν την ικανοποίησή τους γι' αυτό το εγχείρημα, βάζοντας στο τραπέζι και νέες απαιτήσεις.
Σε αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Είτε ο λαός θα παραδοθεί άνευ όρων σε μια ανελέητη επίθεση διαρκείας είτε θα διαλέξει το δρόμο της οργανωμένης αντίστασης και πάλης όχι απλώς ενάντια στο ένα ή άλλο νομοσχέδιο, αλλά στη συνολική στρατηγική που τα γεννά. Τη στρατηγική, δηλαδή, που έχει ως στόχο την ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.
Είναι κρίσιμο, σε αυτές τις συνθήκες, ο λαός όχι μόνο να μην παραδοθεί, αλλά, αντίθετα, να οξύνει την αντιπαράθεσή του. Να διεκδικήσει την κατάργηση των αντιλαϊκών νόμων, παλιών και νέων, των φόρων, την ανάκτηση απωλειών, όλων όσα έχασε τα προηγούμενα χρόνια, να διεκδικήσει σταθερή δουλειά με δικαιώματα, αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Ασφάλιση, Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία. Να ζητήσει να πληρώσει το κεφάλαιο την κρίση.
Η αμηχανία, με την οποία στέκονται όλα τα άλλα κόμματα της αστικής τάξης, του κεφαλαίου, απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης, είναι χαρακτηριστική. Θα μπορούσαν κάλλιστα αυτήν την πολιτική να την εφαρμόσουν κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού κ.ά. Η στρατηγική τους συμφωνία στην υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου είναι που δυσκολεύει τη διαφοροποίησή τους. Γι' αυτόν το λόγο θα πυκνώσουν οι αποπροσανατολιστικοί δικομματικοί καβγάδες. Δεν έχει, λοιπόν, ο λαός τίποτα να περιμένει από κυβερνητικές εναλλαγές, από αλλαγή σκυτάλης στην εφαρμογή της αντιλαϊκής επίθεσης.
Μονόδρομος για το λαό είναι η οργάνωση της πάλης, ο δρόμος της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της λαϊκής συμμαχίας, της συμπόρευσης με το ΚΚΕ, στην κατεύθυνση της ρήξης και ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου, της αποδέσμευσης από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΕΕ και ΔΝΤ κ.ά. Για να γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει.
Μόνο έτσι μπορεί να μπει τέλος στην αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης»

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης»

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ κατέθεσε χτες το βράδυ τροπολογία στο νέο νόμο - λαιμητόμο που συζητιέται σήμερα και ψηφίζεται αύριο στη Βουλή, που θα προβλέπει τη βαθμιαία εφαρμογή του «Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης», ως γενική θεσμική εγγύηση κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, που σταδιακά θα αντικαθιστά άλλες στοχευμένες προνοιακές παροχές.
Η συγκυβέρνηση πουλάει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», ότι δήθεν το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης» (ΚΕΑ) θα αντικαθιστά ακόμα και αυτές τις ελάχιστες προνοιακές παροχές (σε είδος ή σε χρήμα), που έπαιρναν άτομα και οικογένειες (μονογονεϊκές, ΑμεΑ, ηλικιωμένοι, πολύτεκνοι, άποροι, άνεργοι κ.λπ.), προκειμένου να αντιμετωπίσουν ένα μέρος από τις πρόσθετες ανάγκες τους. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται περί κατάργησης - σφαγής όλων αυτών των παροχών, εξαιρώντας αυτούς που βρίσκονται κυριολεκτικά στην εξαθλίωση με την παροχή ενός φιλοδωρήματος, όπως θα είναι το ΚΕΑ, προκειμένου να μην πεθαίνουν.
Η αναλγησία της συγκυβέρνησης αποτυπώνεται και στο δελτίο Τύπου του υπουργείου Εργασίας. Ανθρωποι φτωχοί που έπαιρναν το ΕΚΑΣ και ταυτόχρονα τους υποχρέωνε να πληρώνουν συμμετοχή στα φάρμακα 10% (έστω και μειωμένη), τους λέει ότι θα συνεχίσουν να έχουν μειωμένη συμμετοχή προκειμένου να αντισταθμιστεί η χασούρα από το ΕΚΑΣ που θα τους το καταργήσουν!

Τι είναι το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης»

Ο λαός δεν πρέπει να συμβιβαστεί με τη φτώχεια και τη μιζέρια, αλλά να διεκδικήσει όλα όσα του πήραν - ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια - αλλά και όλα όσα του ανήκουν

Το ΚΕΑ είναι βασική πολιτική κατεύθυνση της ΕΕ για τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας και την κοινωνική ενσωμάτωση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων (άνεργοι, άστεγοι, ΑμεΑ, ουσιοεξαρτημένοι), που εφαρμόζεται με διάφορες παραλλαγές στα κράτη - μέλη της. Σύμφωνα με την κατεύθυνση αυτή, το κάθε κράτος - μέλος της ΕΕ (ορίζοντας το κατώτατο όριο διαβίωσης κάτω από το οποίο δεν μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος, δηλαδή της ακραίας φτώχειας) νομοθετεί ένα πρόγραμμα με το αντίστοιχο ποσό εισοδήματος που μπορεί να είναι χρηματικό ή να αφορά παροχές σε είδος που χρειάζεται να λάβει από το κράτος.
Η σχετική έκθεση του ΔΝΤ αναφέρει απροκάλυπτα: «Η μεγαλύτερη εξοικονόμηση μπορεί να επιτευχθεί με την κατάργηση των περισσοτέρων επιδομάτων και την αντικατάστασή τους από ένα ενιαίο πρόγραμμα ελάχιστου εισοδήματος - το οποίο θα λειτουργεί με εισοδηματικά κριτήρια και θα απευθύνεται στο χαμηλότερο 20% της κατανομής εισοδήματος».
Στην ίδια λογική κινείται και η συγκεκριμένη έκθεση του ΟΟΣΑ, που αναφέρει ότι η καταβολή επιδομάτων και αναπηρικών συντάξεων θα πρέπει να εξαρτάται από το κατώτατο όριο φτώχειας, από την ικανότητα προς εργασία και τα περιουσιακά στοιχεία, με στόχο από το 1% του ΑΕΠ που καταβάλλεται για αυτά να πέσει στο 0,3% - 0,4%.
Το πρόγραμμα του ΚΕΑ ή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος (ΕΕΕ) στην Ελλάδα, όπως «τρέχει» ήδη από το τέλος του 2014, αφορά στην παροχή ενός ελάχιστου εισοδήματος σε άτομα και οικογένειες με 200 ευρώ το μήνα για ένα άτομο, 100 ευρώ για κάθε επιπλέον ενήλικα σε ένα νοικοκυριό και 50 ευρώ για κάθε ανήλικο μέλος, έως 400 ευρώ για οικογένεια με δυο ανήλικα παιδιά που διαβιούν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας με ατομικό ετήσιο εισόδημα κάτω από 2.400 ευρώ ή 4.800 ευρώ για οικογένεια με 2 ανήλικα παιδιά. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι για το τρίμηνο Νοέμβριος 2014 - Ιανουάριος 2015 καταβλήθηκαν σε περισσότερους από 13.000 δικαιούχους του ΕΕΕ 8.291.000 ευρώ, ενώ εννιά μήνες αργότερα πιστώθηκε το ποσό των 4.697.469,88 ευρώ στους λογαριασμούς των 16.885 δικαιούχων του συγκεκριμένου προγράμματος.

Η πολιτική της κυβέρνησης

Στις προγραμματικές δηλώσεις της, η κυβέρνηση είχε εξαγγείλει αλλαγές στο χώρο της Πρόνοιας σε εφαρμογή του 3ου μνημονίου, στις οποίες αναφέρεται και η επανεξέταση του συστήματος Κοινωνικής Πρόνοιας (δομές και παροχές) και η αντικατάσταση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος (ΕΕΕ) με το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ)».
Σύμφωνα με τις διακηρύξεις, οι παροχές του ΚΕΑ θα συνδυαστούν με στοχευμένη εκτίμηση των προσωπικών αναγκών των δικαιούχων, απλοποίηση των διαδικασιών και σύνδεση των ωφελούμενων με την αγορά εργασίας.
Το ΚΕΑ έρχεται να συνεχίσει το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης σύμφωνα με την πολιτική της ΕΕ για τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας, με τη χορήγηση ψίχουλων στους πιο εξαθλιωμένους. Ερχεται να υλοποιήσει τις οδηγίες του ΟΟΣΑ και τις κατευθύνσεις του ΔΝΤ για κατάργηση αριθμού επιδομάτων και αντικατάστασή τους από το ΕΕΕ, που πλέον θα ονομάζεται Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης.
Το επόμενο διάστημα θα έρθουμε αντιμέτωποι με περικοπές παροχών που αφορούν και σε κατηγορίες πληθυσμού (παιδιά, ΑμεΑ, ηλικιωμένοι, άστεγοι, εξαρτημένοι από ουσίες), οι οποίες έχουν ιδιαίτερες, πρόσθετες ανάγκες. Γι' αυτές τις κατηγορίες του πληθυσμού, κριτήριο για το αν δικαιούνται μια παροχή θα είναι αυτό που η κυβέρνηση ονομάζει «πραγματικές ανάγκες». Η έννοια των «πραγματικών αναγκών» που χρησιμοποιεί για προπαγανδιστικούς λόγους, αποσκοπεί να ενοχοποιήσει ως υπερβολικές τις μέχρι τώρα ανεπαρκείς κρατικές παροχές. Για την κυβέρνηση, οι «πραγματικές ανάγκες» ισοδυναμούν με την κατάσταση της εξαθλίωσης και μόνο τότε θα υπάρχει μία ελάχιστη κρατική συνδρομή, λες και όλοι οι υπόλοιποι φτωχοί είχαν και έχουν κρατικές παροχές επιπλέον των πραγματικών τους αναγκών!
Η εξαγγελία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης» δεν προσθέτει, αλλά αφαιρεί από τις παροχές που είχαν οι λαϊκές οικογένειες. Εντάσσεται στην πολιτική στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων, στην περικοπή «του μη μισθολογικού κόστους», δηλαδή ορισμένων κοινωνικών επιδομάτων, στη διαμόρφωση ακόμα πιο φτηνής εργατικής δύναμης για την αναθέρμανση της καπιταλιστικής οικονομίας, που εχθρεύεται και αφαιρεί ακόμα και από τις στοιχειώδεις ανάγκες των εργαζομένων. Η συγκυβέρνηση αυτήν την πολιτική την πλασάρει ως «ρεαλισμό» με τον οποίο πρέπει οι εργαζόμενοι να συμφιλιωθούν.

Η πρόταση του ΚΚΕ και οι στόχοι πάλης του κινήματος

Εχουμε ως κριτήριο ότι οι κοινωνικές παροχές αποτελούν λαϊκή ανάγκη και δικαίωμα και όχι κόστος, όπως το θεωρούν και το προωθούν τα κόμματα της αστικής διαχείρισης και της ανάπτυξης με κριτήριο τη διασφάλιση του καπιταλιστικού κέρδους. Από αυτή τη σκοπιά, απορρίπτουμε τα σχέδια, την πολιτική και τα μέτρα που προωθούν κυβέρνηση, κεφάλαιο και ΕΕ, που από τη μια διαμορφώνουν εκτεταμένη φτώχεια στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας και από την άλλη οριοθετούν τις κρατικές παροχές στο επίπεδο της εξαθλίωσης.
Σήμερα υπάρχουν όλες οι υλικές προϋποθέσεις και δυνατότητες (παραγωγή τεράστιου κοινωνικού πλούτου, επιστημονικών και τεχνολογικών δυνατοτήτων, αλλά και άνοδος της παραγωγικότητας της εργασίας) για το λαό, όχι μόνο να ζήσει καλύτερα, αλλά να ζήσει όπως ακριβώς του αξίζει. Για να συμβεί όμως αυτό, οι υλικές προϋποθέσεις πρέπει να λειτουργήσουν σε συνθήκες κοινωνικής ιδιοκτησίας και όχι ατομικής, όπως συμβαίνει σήμερα. Γι' αυτό το ΚΚΕ καλεί το λαό να μη συμβιβαστεί με τη φτώχεια και τη μιζέρια, αλλά να διεκδικήσει όλα όσα του πήραν - ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια - αλλά και όλα όσα του ανήκουν.
Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα έχουν συμφέρον από την οργάνωση του αγώνα και της πάλης για μία άλλη, ριζικά διαφορετική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, όπου κουμάντο θα κάνουν οι ίδιοι και όχι τα μονοπώλια. Για την εργατική - λαϊκή εξουσία, η οποία θα κοινωνικοποιήσει τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, θα τα κάνει λαϊκή περιουσία και θα σχεδιάζει την ανάπτυξη με κριτήριο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
Σε αυτές τις συνθήκες, η κοινωνική πολιτική θα παρέχεται από το κράτος δωρεάν σε όλους τους εργαζόμενους, στα λαϊκά στρώματα, με ιδιαίτερη φροντίδα για τμήματα που έχουν ιδιαίτερες και αυξημένες ανάγκες π.χ. παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι, ΑμεΑ, πολύτεκνες, μονογονεϊκές οικογένειες κ.λπ.
Σε αυτή την κατεύθυνση, με αυτή την προοπτική, στηρίζουμε στόχους πάλης που οι κομμουνιστές παλεύουν στο εργατικό και στο λαϊκό κίνημα για την υπεράσπιση και τη διεύρυνση των δικαιωμάτων πρώτα απ' όλα της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις και στην ύπαιθρο, της νεολαίας και των γυναικών των λαϊκών στρωμάτων και ιδιαίτερα των ανέργων, των μισοαπασχολούμενων, των ΑμεΑ, των χρονίως πασχόντων και των οικογενειών τους, των πολύτεκνων και των μονογονεϊκών οικογενειών.
Στόχους πάλης για μόνιμη, σταθερή δουλειά με πλήρη και σύγχρονα δικαιώματα, για μισθούς, συντάξεις και επιδόματα, για δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, για φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις. Παλεύουμε για μέτρα προστασίας των ανέργων, για τους χρόνιους πάσχοντες και τα ΑμεΑ, με απρόσκοπτη καταβολή όλων των επιδομάτων χωρίς περικοπές και καθυστερήσεις. Καμία περικοπή αλλά αύξηση των επιδομάτων στις πολύτεκνες και μονογονεϊκές οικογένειες και της κοινωνικής σύνταξης της πολύτεκνης μητέρας.
Διεκδικούμε δωρεάν, κρατικές υπηρεσίες Υγείας - Πρόνοιας, Παιδείας, που να ανταποκρίνονται και να ικανοποιούν όλες τις ανάγκες, τόσο τις γενικές όσο και αυτές που είναι πρόσθετες λόγω ασθένειας, αναπηρίας, πολυτεκνίας, ηλικίας κ.λπ.

Βούλα ΠΟΛΙΤΗ
Συνεργάτιδα του Τμήματος Υγείας - Πρόνοιας της ΚΕ του ΚΚΕ

ΗΠΑ Σκότωσε ... γιατί δεν είχε χρήματα για φάρμακα

ΗΠΑ

Σκότωσε ... γιατί δεν είχε χρήματα για φάρμακα

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--
Αλλη μια τραγική ιστορία, που αντικατοπτρίζει τις συνθήκες φτωχοποίησης και εξαθλίωσης των συνταξιούχων στις ΗΠΑ, είδε χτες το φως της δημοσιότητας, με αφορμή την απόφαση ενός 86χρονου άνδρα στη Φλόριντα, να πυροβολήσει θανάσιμα στο κεφάλι την 78χρονη σύζυγό του που υπέφερε από πόνους πάνω από μιάμιση δεκαετία, γιατί πλέον δεν είχε χρήματα για να της αγοράζει τα απαραίτητα φάρμακα.
Πρωταγωνιστής του απίστευτου δράματος, που εκτυλίχθηκε την περασμένη Τρίτη σε φτωχόσπιτο στο Πορτ Σέιντι Λουσί της Φλόριντα, είναι ο 86χρονος Ουίλιαμ Τζ. Χάγκερ. Ο Χάγκερ, αφού σκότωσε με όπλο τη σύζυγό του, Κάρολιν στο κεφάλι ενώ κοιμόταν, πήγε στην τοπική αστυνομία και ομολόγησε το έγκλημα που έκανε από απόγνωση. Είπε ότι σκεφτόταν να σκοτώσει τη γυναίκα του, αρκετές μέρες πριν γιατί υπέφερε, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι η ίδια του είχε πει στο παρελθόν ότι ήθελε να πεθάνει, δίχως εντούτοις να του ζητήσει ποτέ να την σκοτώσει. Το γραφείο του σερίφη ανακοίνωσε πως ο ηλικιωμένος βρίσκεται στη φυλακή με την κατηγορία προμελετημένου φόνου, αφού παρουσιάστηκε την Τρίτη ενώπιον δικαστή.
Τοπικό κανάλι τηλεόρασης μετέδωσε πως το ζευγάρι είχε κηρύξει πτώχευση το 2011 και η Κάρολιν Χάγκερ υπέφερε επί 15 χρόνια από σοβαρής μορφής αρθρίτιδα και άλλες παθήσεις. Δεν είναι γνωστό ποια φάρμακα έπαιρνε ή τι ασφάλιση είχε το ζεύγος.
Η Αμερικανική Ενωση Συνταξιούχων (AARP) είχε επισημάνει σε έκθεσή της τον περασμένο Νοέμβρη, ότι οδηγούν στην απόγνωση και την εξόντωση πολλούς συνταξιούχους οι αυξανόμενες τιμές για ορισμένα ειδικά συνταγολογημένα φάρμακα και ότι η κρατική ασφάλιση για τους συνταξιούχους δεν τους παρέχει αρκετή κάλυψη, ώστε να μπορούν να τα αγοράσουν.