Τυφλή και όρθια, η Νίκη του βουνού…

Άννα Κεφαλέλη

Η  Ιστορία αυτή είναι ακόμη ζωντανή στη μνήμη της Νίκης του βουνού. Το πραγματικό της όνομα είναι Ελένη Τσιομπανίδου από το χωριό Καναδάς του Έβρου. Μαχήτρια του ΔΣΕ.
Σήμερα* μιλάμε μαζί και είμαστε 65 χρόνια μετά τον τρομερό Εμφύλιο.
Ακούω και καταγράφω έτσι όπως ακριβώς τα λέει. Για να μην ξεχνάμε κάποια πράγματα και γεγονότα μιας ταραγμένης εποχής… .
«Ήμασταν εκεί γύρω… στο χωριό. Δάφνη το όνομά του. Μόλις είχαμε τη χαρά που διώξαμε από το χωριό το Στρατό και νιώθαμε πως το δίκαιο είναι με το μέρος μας. Εκεί, μέσα, στη Δάφνη Νιγρίτας δόθηκε ανέλπιστη και απρόβλεπτη μάχη. Μπήκαν οι Αντάρτες στο χωριό. Κάναμε τη σύμπτυξή μας και τα παλικάρια μας περνούσαν μέσα απ’ το χωριό χαρούμενα και ανέμελα… όταν, από τον απέναντι φούρνο πυροβολούσαν δύο Κοιλαράδες όπως τους έλεγαν τότε. Ήταν ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής. Τα ονόματά τους: Φουντούκης και Παναγιωτόπουλος. Ναι, οι Κοιλαράδες… με τις κοιλιές τους που κρεμούσαν… Και σημαδεύουν τα τρία νεαρά παιδιά μας: τον Σύνδεσμο με το όνομα Βάσος (Μαυρίδης Βασίλης), την Υπεύθυνη  Τάγματος Ρούλα (Παπαδαμάκη Σταυρούλα) και την Ζαχαρούλα (Σιδέρα Ζαχαρούλα, ψευδ. Λευκή). Τρεις νεαροί… Νεκροί…  Αντάρτες. Οι μαχητές είδαν από πού έφυγαν τα φονικά βόλια. Και τότε, χωρίς να χάσουν ούτε λεπτό οι Αντάρτες πήγαν στο φούρνο και σκότωσαν τους Κοιλαράδες για να μην ξαναζήσουν αυτό το κακό στο χωριό. Ο ένας την έφαγε στο κεφάλι κι ο άλλος στην καρδιά. Τους έγδυσαν και τους πήγαν στην Πλατεία του χωριού. Μαζεύτηκαν πολλοί. Άντρες και Γυναίκες μαζί. Δεν πρόλαβαν να κλάψουν τα τρία παιδιά. Δεν είχαμε καιρό για δάκρυα και λύπη. Και ήρθε αμέσως η χαρά της απαλλαγής τους από απειλές και χειρότερα. Όλοι μαζεμένοι εκεί. Δάκρυ δεν έπεσε για τους Κοιλαράδες… Μόνο ανακούφιση. Πολλοί μιλούσαν μεταξύ τους. Ό,τι θυμόταν ο καθένας.
Μα παραπάνω οι γυναίκες που ζήσανε τα καμώματα τους και τη δύναμη της θέσης που είχαν. Ο ένας εκ των δύο ήταν Νωματάρχης. Μιλούσαν τότε και για βιασμό γυναίκας…  Εδώ, σε αυτό το χωριό έλεγαν οι γυναίκες τότε, για τους Κοιλαράδες, δίνανε κάτι φύλλα πορείας για να πάνε από χωριό σε χωριό. Και για να δώσουν αυτό το χαρτί μετακινήσεων και να πάνε στα διπλανά χωριά, έλεγαν στις γυναίκες πρώτα να περάσουν το βράδυ μαζί τους… και μετά να το πάρουν… Αυτό βέβαια κυκλοφόρησε σε όλη την περιοχή.
Γι’ αυτό και όταν έμαθαν οι γυναίκες του χωριού πως τους Κοιλαράδες τους σκότωσαν οι Αντάρτες, αντί να κλάψουν πιάστηκαν χέρι με χέρι και γύρω από τα κορμιά των Κοιλαράδων στήσανε το χορό και το τραγούδι. Ήθελαν την τιμωρία τους. Ανακούφιση μεγάλη. Στήσανε μεγάλο συσσίτιο… Σφάξανε και ψήσανε διάφορα κρέατα. Αρνιά και κατσίκια. Φαγητά πολλά. Μας τάισαν αλλά και μας κοίμισαν.
Το ίδιο βράδυ, κάποιοι ομοϊδεάτες των κοιλαράδων προσπαθούσαν να απομακρυνθούν από το χωριό… Εμείς όμως το προβλέψαμε. Πιάσαμε το μονοπάτι που σίγουρα θα περνούσαν για το φευγιό τους. Εκεί, στην ομάδα των Ανταρτών ήμουν κι εγώ. Δεν ήμασταν πολλοί. Επτά με οκτώ άτομα. Έτσι χωριστήκαμε από την αρχή. Άλλοι για το χωριό κι εμείς στην άκρη του χωριού… Εκεί, κοντά στο δασάκι… Τους βλέπουμε. Μπήκαν στο δασάκι για να γλυτώσουν… Έτοιμοι να την κοπανήσουν. Κι αυτοί πλησιάζουν. Δεν το περίμεναν… Όπου, όπου να φύγουν. Φτάνουν. Και μπροστά εγώ. Φωνάζω ψηλά τα χέρια. Ήταν σε απόσταση αναπνοής. Η ανάσα τους με ακουμπούσε. Το χέρι αν απλώνανε, σίγουρα θα με πιάνανε από τα μαλλιά… Δεν τόλμησαν. Γιατί δεν ήμουν μόνη κοπέλα εκεί. Ήμασταν ακόμη 7-8 Αντάρτες παρά δίπλα. Παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα. Ξαφνιασμένοι, αμέσως σήκωσαν τα χέρια. Παραδόθηκαν. Έτσι πιάσαμε στο χωριό Δάφνη των Σερρών τους 12 αιχμαλώτους. Ήταν το έτος 1948. Εγώ, ήμουν τότε Ομαδάρχης. Τους παραδώσαμε στη Διοίκηση. Και μετά πήγαμε κι εμείς εκεί, στο γλέντι, στην Πλατεία του χωριού. Εκεί που ο κόσμος γιόρταζε τη χαρά του. Φάγαμε κι εμείς και μετά μας φίλεψαν και μας κοίμισαν όπου μπορούσαν. Άλλους στο πάτωμα κι άλλους πάνω στα στάρια. Μόλις τα μάζεψαν και τα είχαν εδώ κι εκεί. Ακριβή ημερομηνία δε θυμάμαι. Θυμάμαι μόνο που ψιχάλιζε και ήταν γεμάτες οι αποθήκες με το φρέσκο σιτάρι. Γι’ αυτό και προσδιορίζω το γεγονός προς Ιούλιο με Αύγουστο. Ίσως και αρχές Αυγούστου. Έτσι, σα να ήταν απλωμένο το σιτάρι για να στεγνώσει. Ναι, ήταν το 1948. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που η Ομάδα μου μπήκαμε στο χωριό μετά την παράδοση των αιχμαλώτων… Ήμασταν η Ομάδα της ΔΝΕ, Της Δημοκρατικής  Νεολαίας Ελλάδας. Μας χειροκροτούσαν ασταμάτητα. Δάκρυα χαράς. Υποδοχή Ηρώων. Κι εμείς, σταθήκαμε όρθιοι. Το βλέμμα μας και η σκέψη μας ψάχνανε την επόμενη μέρα. Αγώνας, Αγώνας, Αγώνας.
Σήμερα πολλές φορές περνάνε από το μυαλό μου οι στιγμές και εκείνες οι δύσκολες ώρες. Και απορώ ακόμη και τώρα στα 85 μου χρόνια και μετά από 65 χρόνια μετά τον Εμφύλιο για τη δύναμη που είχαμε. Πως δε φοβόμασταν μη μας σημαδέψουν… Μα είναι δυνατόν; Όταν τα θυμάμαι πολλές φορές λέω: Άραγε πόσες φορές πήγαινα να μετρηθώ με το ΧΑΡΟ… Και πάντα Όρθια… Λες και τον έψαχνα το Χάρο παντού. Όπως και τότε που τραυματίστηκα κι έμεινα τυφλή. Περπατούσα και τότε ΤΥΦΛΗ ΚΑΙ ΟΡΘΙΑ. Και δεν ήμουν μόνο εγώ έτσι. Ήταν το ίδιο και οι συναγωνιστές μου, οι συμμαχητές μου. Όλοι μαζί. Άντρες και Γυναίκες. Ίσως γιατί ήμασταν με το Δίκαιο του λαού και μας έδινε τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να σταθούμε όρθιοι».
Εδώ σταματάει η κουβέντα μας. Γιατί, οι Ιστορίες τελειωμό δεν έχουν. Τα τρία χρόνια πολέμου ήταν πολλά. 1946- 1949. Εμφύλιος Πόλεμος. Για τους νεκρούς του πολέμου και για τα 65 χρόνια από τότε προσπαθώ κι εγώ, παιδί  Ανταρτών, να μάθω από ζωντανές Ιστορίες ακόμη και σήμερα για το χτες…

Αυστραλία: 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στη φτώχεια, στη 12η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη!

Πάνω από 3,2 εκατομμύρια πολίτες (το 13,6% του πληθυσμού) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στην πλούσια Αυστραλία!
Σύμφωνα με έκθεση της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Australian Council of Social Service, η Αυστραλία παρουσιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας μεταξύ των άλλων πλούσιων χωρών του κόσμου!
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Αυστραλία έχει 1,323 τρισ. δολάρια ΑΕΠ!!! Πρόκειται για τη 12η μεγαλύτερη καπιταλιστική οικονομία του πλανήτη. Κι όμως σ΄ ένα πληθυσμό 25.364.300 κατοίκων, 3,2 εκατ. άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας!
Ακόμα τραγικότερο στοιχείο. Στους ανθρώπους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας περιλαμβάνονται περισσότερα από 770.000 παιδιά κάτω των 15 ετών, δηλαδή σχεδόν το 18% όλων των παιδιών στη χώρα!
Στον αντίποδα στην Αυστραλία υπάρχουν 33 δισεκατομμυριούχοι! Ο αριθμός τους μάλιστα κατατάσσει την Αυστραλία ψηλά στη λίστα με τις χώρες με τους περισσότερους δισεκατομμυριούχους στον πλανήτη. 
“Δεν είναι σωστό στην Αυστραλία, μια από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, περισσότερα από τρία εκατομμύρια άνθρωποι, περιλαμβανομένων πάνω από 700.000 παιδιών, να ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Θέλουμε να υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτοί είμαστε ως έθνος. Αλλά η οικονομία μας αφήνει τους ανθρώπους πίσω με επίμονα υψηλά ποσοστά φτώχειας παρά τις δεκαετίες αδιάκοπης οικονομικής ανάπτυξης”, δήλωσε η διευθύνουσα σύμβουλος της οργάνωσης Κασάντρα Γκόντι.
Σύμφωνα με την συγκεκριμένη ΜΚΟ, η κυβέρνηση μπορεί να μειώσει τα ποσοστά της φτώχειας ενισχύοντας μισθούς και θέσεις εργασίας και βοηθώντας στα έξοδα των νοικοκυριών, τα οποία είναι από τα υψηλότερα παγκοσμίως.
Συμπέρασμα: Όσο υψηλή και να είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν φέρνει ευημερία σε όλο τον πληθυσμό. Εκατομμύρια άνθρωποι θα ζουν σε συνθήκες φτώχειας την ίδια ώρα που μια χούφτα μεγιστάνες θα αυγατίζουν τα κέρδη τους. Οι στερήσεις του εργαζόμενου λαού αποτελούν τη «μαγιά» για να φουσκώσουν τα πλούτη των ολιγαρχών…  

Ο οπορτουνισμός σε ιστορική προοπτική

Ένοπλη Λαική Φρουρά των Μενσεβίκων, Γεωργία, 1918

Οι αναγνώστες του ιστολογίου γνωρίζουν ότι αποφεύγω, στον μέγιστο δυνατό βαθμό, τη χρήση των όρων "οπορτουνισμός"/"οπορτουνιστές" για να αναφερθώ στον ΣΥΡΙΖΑ και στα συναφή με τον ίδιο κόμματα του εξωκοινοβουλίου, προτιμώντας τον όρο "σοσιαλδημοκρατία/σοσιαλδημοκράτες", με τη σημασία βεβαίως που αποκτά μετά την απαρχή του σχίσματος σοσιαλδημοκρατίας-κομμουνισμού το 1914 και την ίδρυση της Τρίτης Διεθνούς το 1919, δηλαδή ως όρος που δηλώνει την ενεργό συμμαχία ενός τμήματος του σοσιαλιστικού χώρου με τον ιμπεριαλισμό -- κάτι που εν δυνάμει μόνο υφίσταται στον όρο "οπορτουνισμός". Κατά την άποψή μου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε ποτέ "οπορτουνιστικό κόμμα" με τη λενινιστική σημασία του όρου "οπορτουνισμός". Ήταν πάντοτε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, με την έννοια που έδωσαν στον όρο οι Μπέρνσταϊν και Κάουτσκι (μετά το 1914), και η κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών του Φρίντριχ Έμπερτ στη Γερμανία. Οι Ρώσοι "οπορτουνιστές" δεν μπόρεσαν ποτέ να μεταμορφωθούν ολοκληρωτικά σε σοσιαλδημοκράτες, ακριβώς επειδή τους πρόλαβε η επιτυχής παρέμβαση των Μπολσεβίκων το 1917.

Μια καλή ευκαιρία για να εξηγηθεί η επιμονή στην άρνηση του όρου "οπορτουνιστής/οπορτουνισμός" για κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι λοιπόν να ενθυμηθεί κανείς τις θέσεις των οπορτουνιστών της εποχής πριν την ρωσική επανάσταση, να ενθυμηθεί τι αποκαλούσε ο ίδιος ο Λένιν "οπορτουνισμό", και να προβεί κατόπιν στις απαραίτητες συγκρίσεις με το παρόν.

Στην διαδικασία, πιθανώς να καταλήξει, όπως κατέληξα εγώ, ότι το τι περιγράφεται ως "οπορτουνισμός" σε μια εποχή είναι συνάρτηση του γενικού επιπέδου της ταξικής συνείδησης, του βαθμού ωρίμανσης της επαναστατικής κατάστασης: όσο πιο χαμηλό είναι αυτό το επίπεδο, όσο πιο ανώριμη η επαναστατική κατάσταση σε μια κοινωνία (ακριβώς λόγω της καθιέρωσης της συμμαχίας του σοσιαλισμού με τον ιμπεριαλισμό), τόσο πιο χαμηλός είναι ο πήχυς που πρέπει να περάσει κανείς για να ονομαστεί "οπορτουνιστής"· όσο πιο ψηλό είναι το επίπεδο της γενικής ταξικής συνείδησης, όσο πιο ξεκάθαρα διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις της επαναστατικής κατάστασης, όσο, συνεπώς έχει αποκαθηλωθεί η συμπόρευση με τον ιμπεριαλισμό που τόσο δραματικά προδίδει η συνείδηση της "αριστεράς" στις μέρες μας, τόσο πιο τυπικά πειστικός πρέπει να είναι κάποιος ως επαναστάτης για να δικαιούται καν τον τίτλο του "οπορτουνιστή."

Αλλά αρκετά είπαμε προλογικά, ας περάσουμε στη διακήρυξη των αντιπάλων του Λένιν Μενσεβίκων το 1905.

Απόφαση του Συνεδρίου των Μενσεβίκων

Για την ένοπλη εξέγερση (Απρίλης-Μάης 1905)

Από το Marxism in Russia, 1879-1905: Key Documents (Cambridge UP)

Μτφρ.: Lenin Reloaded

Θέτοντας στον εαυτό της το καθήκον προετοιμασίας της εξέγερσης, η σοσιαλδημοκρατία θα προσπαθήσει να φέρει την εξέγερση κάτω απ' την επιρροή της και την ηγεσία της, και να την χρησιμοποιήσει για το συμφέρον της εργατικής τάξης.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι:

1. Είναι αδύνατο να εξασφαλιστεί η ταυτόχρονη και εξαπλωμένη εξέγερση σε προκαθορισμένη ημερομηνία και η προετοιμασία γι αυτή μέσω της συνωμοτικής οργάνωσης, ακόμα κι αν είναι μόνο εξαιτίας της αδύναμης οργάνωσης των ηγετικών στρωμάτων του προλεταριάτου και του αναπόφευκτα αυθόρμητου χαρακτήρα του επαναστατικού κινήματος αυτών των ίδιων λαϊκών μαζών, των οποίων η ραγδαία μύηση στην πάλη ενάντια στον τσαρισμό αποτελεί εγγύηση της νίκης μας·

2. οι ευνοϊκές συνθήκες για μια επιτυχημένη εξέγερση εξαρτώνται  πάνω απ' όλα απ' την ασταμάτητη ζύμωση με τις μάζες και την αυξανόμενη αποδιοργάνωση των αντιδραστικών δυνάμεων·

3. η σοσιαλδημοκρατία, προετοιμαζόμενη για την εξέγερση πρέπει πάνω απ' όλα:

α. να επεκτείνει την αναστάτωση μέσα στις μάζες στη βάση των σύγχρονων πολιτικών γεγονότων·

β. να συνδέσει με την δική της πολιτική οργάνωση και να φέρει κάτω απ' την επιρροή της οποιοδήποτε αυτόνομο κοινωνικο-οικονομικό κίνημα μπορεί να αναδυθεί από τις προλεταριακές μάζες·

γ. να ενισχύσει μέσα στις μάζες την επίγνωση του αναπόδραστου της επανάστασης, την ανάγκη ετοιμότητας ανά πάσα στιγμή·

δ. να εδραιώσει του πιο στενούς δεσμούς ανάμεσα στο αγωνιζόμενο προλεταριάτο διαφορετικών περιοχών ώστε να καταστεί εφικτό για τη σοσιαλδημοκρατία να πάρει πρωτοβουλίες για τον μετασχηματισμό αυθόρμητων κινημάτων σε συστηματικές εξεγέρσεις· να εδραιώσει την στενότερη δυνατή επαφή ανάμεσα στο προλεταριακό κίνημα στις πόλεις και το επαναστατικό κίνημα στην ύπαιθρο;

ε. μέσω της πλατιάς ενθάρρυνσης της εξέγερσης, να ερεθίσει το ενδιαφέρον όσων τμημάτων του πληθυσμού γίνεται για την επαναστατική πάλη του προλεταριάτου για δημοκρατία, ώστε να εξασφαλίσει την ενεργή στήριξη μη προλεταριακών ομάδων για την ένοπλη δράση του προλεταράτου, υπό την ηγεσία ενός ανεξάρτητου και ταξικά θεμελιωμένου κόμματος.

Μόνο στη βάση τέτοιας πολυποίκιλης δραστηριότητας εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατίας μπορεί να πλησιάσει αυτή τη στιγμή της εξέγερσης και να βελτιώσει τις πιθανότητες να την φέρει κάτω απ' τη δική μας ηγεμονία· μόνο με αυτόν τον τρόπο θα αξίζουν σοβαρής ενασχόλησης οι τεχνικές και στρατιωτικές προετοιμασίες του κόμματός μας.

Ενα αρθρο του 2014 που παραμενει επικαιρο απο το Leninreloated

Ηλέκτρα Στρατωνίου: Πρέπει να έχεις οργώσει, να έχεις σπείρει, να έχεις θερίσει στις καρδιές και στις γειτονιές των ανθρώπων

Από iraklis3

Με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής ανθολογίας «Γράμματα της ποίησης» το Ατέχνως μίλησε με την Ηλέκτρα Στρατωνίου. Τη συνέντευξη επιμελήθηκε ο Ειρηναίος Μάρακης.

***

— Σε μια εποχή που μας θέλουν σιωπηλούς και να σκύβουμε κεφάλι και ενώ διάφοροι ισχυρίζονται ότι η ποίηση πεθαίνει, μιλάνε οι ποιητές; Κι αν μιλάνε, τι λένε;
-Η ποίηση γεννήθηκε στην Ελλάδα, από την στιγμή της ύπαρξης τους οι Έλληνες έγραφαν!
Τρανή απόδειξη ο Όμηρος με την Οδύσσεια του, ένα έργο που το γνωρίζει, το διδάσκεται και το μελετάει ο κόσμος σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης ! Από τότε ως σήμερα χιλιάδες ποιητές δεν έπαψαν να γράφουν για όλα όσα οι άνθρωποι ζούνε, ιστορικές, πολιτικές, κοινωνικές καθημερινές καταστάσεις, για θανάτους, αγάπες, έρωτες, πολέμους, προδοσίες, ηρωισμούς, θυσίες, ελπίδες, όνειρα, αγώνες ! Έτσι λοιπό όχι μόνον δεν πεθαίνει η ποίηση αλλά, ανθεί , εξελίσσεται και γίνετε δυνατή φωνή, που κανείς δεν μπορεί να την φιμώσει!
Με λίγα λόγια οι ποιητές έγραφαν, γράφουν και θα γράφουν, για Όλα αυτά !
— Πες μας Ηλέκτρα, τι σε εμπνέει στην ποίηση σου. Αλήθεια, αρκεί η έμπνευση για να γραφτεί ένα καλό ποίημα ή χρειάζεται και κάτι περισσότερο;
— Τα θέματα μου είναι ανθρωποκεντρικά, με ενδιαφέρει κάθε τι που έχει να κάνει με την ύπαρξη του, την κοινωνικοπολιτική του κατάσταση, τα πάθη του, τις αγωνίες του , τα όνειρα του ! Εμπνέομαι από τους αγώνες του για την ελευθερία, την ειρήνη, την ισότητα, την δικαιοσύνη ! Σκληρά και άγρια τα χρόνια που ζούμε! Η Παγκοσμιοποίηση είναι ένα όπλο θανάτου στα χέρια των καπιταλιστών και των ιμπεριαλιστών, έγινε για να χωρίσει –να εξαφανίσει – τους λαούς της γης και όχι να τους ενώσει, μετέτρεψαν το όνειρο των ανθρώπων για μια Σοσιαλιστική κοινωνία, σε έναν αιματοβαμμένο εφιάλτη. Παρ΄ όλα αυτά πάντα υπάρχει χώρος στα ποιήματα μου για την ομορφιά του κόσμου, ανοίγω παράθυρα στον έρωτα ,την αγάπη, την ελπίδα, στους αγώνες αντίστασης και πάλης των εργατών, γράφω συνθήματα των φοιτητών, σκουπίζω δάκρυα πένθους και ξενιτιάς στα μάτια των μανάδων, των ορφανών και καλωσορίζω τους πρόσφυγες στ’ ακρογιάλια του Αιγαίου! Σίγουρα για να γράψεις ποίηση δεν φτάνει η έμπνευση, πρέπει να έχεις οργώσει , να έχεις σπείρει, να έχεις θερίσει στις καρδιές και στις γειτονιές των ανθρώπων, τα σοκάκια της κοινωνίας όπου ζεις να έχεις περπατήσει, τότε μόνο μπορείς να «ζυμώσεις» και να φας –να ταΐσεις- γλυκές φέτες ψωμί της ποίησης ! Χρειάζεται λοιπόν δουλειά επίπονη και διαρκής!
— Συμμετέχεις στην ποιητική ανθολογία «Γράμματα της ποίησης» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ατέχνως και στην οποία παλιότεροι ποιητές συνυπάρχετε με νεότερους δημιουργούς. Μίλησε μας για αυτή την συνύπαρξη.
— Η αλήθεια είναι πως τέτοιου είδους συνυπάρξεις σε μια ποιητική ανθολογία, σπάνια συμβαίνουν ! Εγώ θα το έλεγα «δημιουργικό μπόλιασμα» κάτι σαν μυστική συναλλαγή, μεταξύ παλαιότερων και καινούργιων δημιουργών! Εμείς δείχνουμε αγάπη, εμπιστοσύνη και περηφάνια καλωσορίζοντας τους νέους ποιητές, προσθέτοντας τους σαν κρίκους στην ατσάλινη αλυσίδα, που πριν πολλά χρόνια έφτιαξαν οι Σπουδαίοι Ποιητές μας ! Εκείνοι πάλι μας έδωσαν ανάσες φρέσκες, χαμόγελα χαράς και υποσχέσεις πως θα παλέψουν μέσα από τα γραπτά τους, να φτιάξουν πιο όμορφο το αύριο! Η ποιητική ανθολογία «Γράμματα της ποίησης» με τους 19 συμμετέχοντες, είναι το βιβλίο που αξίζει κάποιος να διαβάσει!

____________________________________________________________________ 

Η Ηλέκτρα Στρατωνίου γεννήθηκε στη Χαλκιδική, έζησε σε πολλά μέρη της Ελλάδας και στο εξωτερικό. Είναι ζωγράφος, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: «Ποιήματα» (1989, Γερμανία), «Στο ναρκοπέδιο του μυαλού» (2011, Αθήνα) και «Σςςς… ο Θεός κοιμάται» (2014, Αθήνα). Η Ηλέκτρα είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΛ).

____________________________________________________________________ 

Τόσες ανείπωτες ιστορίες για το μέγεθος του ανθρώπου

Η Ελεάνα Γεωργούλη μάς μιλά για την παράσταση «Τα κόκκινα τετράδια»

Η αληθινή ιστορία της αντιστασιακής Βάσως Στροφύλλα ανεβαίνει σε ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο, με τίτλο «Τα κόκκινα τετράδια», από την εγγονή της και βραβευμένη ηθοποιό Ελεάνα Γεωργούλη. Η παράσταση, που έχει κερδίσει τις εντυπώσεις, ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους και Θαρύππου, Αθήνα) έως και τις 12 Απρίλη, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.15 και Κυριακή στις 21.30.

Με αφορμή την παράσταση, που ομολογουμένως έχει κερδίσει πολύ θετικές κριτικές, είχαμε τη χαρά να συζητήσουμε με την Ελεάνα Γεωργούλη, που υπογράφει τη σκηνοθεσία και παίζει στην παράσταση.
-- «Τα κόκκινα τετράδια» πραγματεύονται την αληθινή ιστορία της αντιστασιακής Βάσως Στροφύλλα. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να δημιουργήσεις ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο; Τι προσπάθησες να αναδείξεις;
-- Η ιστορία πάει έτσι: Μέσα στην Κατοχή η νεαρή Βάσω προσχωρεί στον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Οργανώνεται στην ΕΠΟΝ και στη συνέχεια στο ΕΑΜ. Ερωτεύεται τον Γιάννη, τον παππού μου, συναγωνιστή της και αντάρτη του ΕΛΑΣ. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η Χίτικη οργάνωση του Πύργου σχεδιάζουν την εξόντωση μελών της Αντίστασης και αποφασίζουν τη δολοφονία της Βάσως. Εκείνη όμως τη νύχτα, στη θέση της Βάσως εκτελούν την αδελφή της Ουρανία. Μέσα στη δίνη του πολέμου η Βάσω οδηγείται στην πιο ακραία επιλογή, να αναζητήσει τους ενόχους και να εκδικηθεί. Η Βάσω στην παρανομία και ο Γιάννης στο βουνό. Μέσα στον εμφύλιο: Καταδίκες σε θάνατο, φυλακές, ξερονήσια. Τη διαδρομή τους μέχρι την απελευθέρωσή τους, το 1953, συντροφεύει ο έρωτας.
Τώρα, γιατί ένα πρωτότυπο έργο. Σαν ηθοποιός καλείσαι να συνομιλήσεις με διαφορετικούς κόσμους. Ο κόσμος του Τσέχοφ, του Σαίξπηρ, του Ευριπίδη, είναι υπέροχοι κόσμοι αλήθεια. Ομως υπάρχουν τόσες ανείπωτες ιστορίες. Και εγώ μεγάλωσα με ιστορίες αφανών ηρώων. Με τις ιστορίες των παππούδων μου, τις ιστορίες των συναγωνιστών τους. Μεγάλωσα με ιστορίες από την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Μεγάλωσα με αντάρτικα τραγούδια. Ηθελα να μιλήσω για το ανθρώπινο μέγεθος όπως το βίωσα μέσα από τις αφηγήσεις τους. Δεν ήθελα να μιλήσω σε μια αφαιρετική συνθήκη για κάποιους μακρινούς ήρωες. Ηθελα να μιλήσω με ονόματα και γεγονότα. Κατοχή. Χίτες. Τάγματα Ασφαλείας. Δεκέμβρης του '44. Εμφύλιος. Φυλακές. Ξερονήσια. Το έκανα για την Βάσω και τον Γιάννη. Το έκανα για τους στίχους του Ρασούλη:

Σχεδόν πενήντα χρόνια βάσανα και διωγμοί
Τώρα στη μαύρη αρρώστια ανάξια πλερωμή
Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή
Τ' όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί
Το έργο χαράσσει σε τρεις άξονες: Ερωτας. Αυτοδικία. Αγώνας. Και αυτοί οι άξονες ισορροπούν πάνω σε μια αναπόδραστη συνθήκη: Αυτή του πολέμου. Σε τι ατραπούς οδηγούν γεγονότα τεράστιας ιστορικής σημασίας τις ζωές των ανθρώπων.
-- Πώς είναι να καταπιάνεσαι με μια περίοδο που είναι τόσο φορτισμένη και περιέχει ιστορικά γεγονότα τόσης μεγάλης βαρύτητας;
-- Εντονο. Υπάρχει η αίσθηση πως η Ιστορία είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν και πως έτσι υπάρχει απόσταση ασφαλείας. Ομως δεν υπάρχει. Η Ιστορία είναι η πύκνωση της διαχρονικής διαδρομής του ανθρώπου. Ενέχει το συντριπτικό και το άχρονο της πάλης των τάξεων.
Σε πιάνει δέος όταν στοχάζεσαι σε ποια ιστορικά γρανάζια περιπλέχτηκαν οι αγωνιστές τού τότε. Η γενιά αυτή, οι γεννημένοι στις αρχές του 1920. Εζησαν τον Μεταξά, τον Β' Παγκόσμιο και την Κατοχή. Εχτισαν το ΕΑΜ, κονταροχτυπήθηκαν με το φασισμό και βγήκαν νικητές. Και για ανταμοιβή φυλακές, εξορίες, απόσπασμα. Οσοι γλίτωσαν βγήκαν στα μέσα της δεκαετίας του '50 από τις φυλακές και πριν προλάβουν να ορθοποδήσουν, νέες διώξεις από τη χούντα.
-- Σε μια περίοδο που επιχειρείται το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, τέτοια έργα πώς συμβάλλουν; Με τι συναίσθημα θέλεις να φεύγουν οι θεατές μετά την παράσταση;
-- Η επίσημη Ιστορία κρατά την εκδοχή των νικητών. Το κυρίαρχο αφήγημα της εποχής είναι η λήθη. Ξέχνα. Το θέατρο όμως αρχετυπικά είναι ένας χώρος, μια ετεροτοπία της μνήμης. Στο θέατρο βρίσκουν καταφύγιο η ήττα, η οδύνη, η εξέγερση. Η αναμέτρηση με αυτά τα υλικά μάς προχωρά. Η αναμέτρηση με την υπέρβαση, τη δυσκολία, τη νοσταλγία, τον εφιάλτη, τον αγώνα, τον έρωτα. Η πίστη στην αναπάντεχη ομορφιά και επιμονή της ζωής. Θα ήθελα οι θεατές να φεύγουν με τις αντένες της μνήμης ανοιχτές. Με αυτό το «δεν ξεχνώ». Με την αίσθηση της α-λήθειας. Της ενθύμησης. Με την αίσθηση της νοσταλγίας ενός άλλου ανθρώπινου μεγέθους, μιας εξεγερμένης νιότης που πιστεύει πως μπορεί να σπάσει τα τείχη. Φορείς μιας ιστορικής α-λήθειας που δεν θα επιτρέψουμε να ξεχαστεί και να φύγει αστόχαστα.

***

Συντελεστές: Σκηνοθεσία: Ελεάνα Γεωργούλη. Σκηνοθετική επιμέλεια: Αλεξάνδρα Καζάζου. Μουσική: Γιάννης Φίλιας. Κοστούμια: Μαργαρίτα Δοσούλα. Σκηνικά: Γεώργιος Τρικκαλιώτης. Βίντεο: Αλέξης Ζαφειράκης. Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα. Βοηθός σκηνοθέτη: Μάρια Φλωράτου.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Ανδρέας Κοντόπουλος, Νάνσυ Μπούκλη, Γιάννης Φίλιας, Ελεάνα Γεωργούλη.
Εισιτήρια στο viva.gr και στο τηλέφωνο 210.9212.900.

Η πίσω όψη της απατηλής βιτρίνας

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Associated Press

Τα οικονομικά τερτίπια της Μάντσεστερ Σίτι με το FFP την οδήγησαν εκτός Ευρώπης για δύο χρόνια

Την περασμένη βδομάδα το ενδιαφέρον στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο μονοπώλησε η επανεκκίνηση της αγωνιστικής δράσης σε Champions League και Europa League, και σε εξωαγωνιστικό επίπεδο όμως δεν έλειψαν οι ειδήσεις. Η κυριότερη ήταν αυτή για τον διετή ευρωπαϊκό αποκλεισμό που επιβλήθηκε στη Μάντσεστερ Σίτι από την UEFA, λόγω οικονομικών παρατυπιών και παραβίασης του λεγόμενου «οικονομικού ευ αγωνίζεσθαι» (Financial Fair Play).
Δεν ήταν όμως η μόνη. Εξίσου μεγάλη αίσθηση προκάλεσαν και οι αποκαλύψεις στην Ισπανία ότι η διοίκηση της Μπαρτσελόνα πλήρωνε συγκεκριμένη εταιρεία με ειδικότητα στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» προκειμένου να καταφέρεται εναντίον και νυν παικτών της ομάδας στο διαδίκτυο. Την ίδια ώρα, για μία ακόμα φορά ήρθαν στο φως αποκαλύψεις για το μεγάλο κύκλωμα που έστηνε αγώνες στο ισπανικό πρωτάθλημα, με «πλοκάμια» σε όλη την Ευρώπη.

Κρίκοι στην αλυσίδα του σάπιου παρασκηνίου

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται αποκαλύψεις για το τι κρύβεται πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Οι δε παραπάνω περιπτώσεις αφορούν διαφορετικά περιστατικά, με διάφορες «σκοτεινές» πτυχές το καθένα, με κοινό στοιχείο όμως ότι αποδεικνύουν για πολλοστή φορά πως φαινόμενα διαφθοράς - σαπίλας και παρασκηνιακών κινήσεων εν μέσω αδυσώπητων ανταγωνισμών, με τις ανάλογες πρακτικές, είναι στην ίδια τη φύση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, σε όλες τις εμπορικές βαθμίδες του - από τις μικρές και μικρομεσαίες ποδοσφαιρικές αγορές μέχρι και τις πλέον πρωτοκλασάτες.

Associated Press

Τα χαμόγελα των παικτών της Μπαρτσελόνα κόπηκαν απότομα όταν αποκαλύφθηκαν οι πρακτικές των διοικούντων το σύλλογο

Στην περίπτωση της Μάντσεστερ Σίτι, πηγές της διοίκησής της άφησαν να εννοηθεί πως στην επιβολή της ποινής υπήρξε «δάκτυλος» βασικών ανταγωνιστών, «φωτογραφίζοντας» Ρεάλ Μαδρίτης, Μπάγερν Μονάχου και Παρί Σεν Ζερμέν. Η τελευταία, άλλωστε, πολλές φορές την τελευταία πενταετία βρέθηκε στο επίκεντρο για ζητήματα ανάλογα με αυτά για τα οποία κατηγορείται η Σίτι. Στη δε είδηση για την Μπαρτσελόνα αναδεικνύεται μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι τακτικές των διοικητικών ηγετών ενός μεγάλου - και, κυρίως, πλουσιοπάροχου - οργανισμού, με κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να «γαντζωθούν» στην κεφαλή του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε υλικά και ηθικά κέρδη. Οσο για τις νέες αποκαλύψεις για τα πλοκάμια του ισπανικού κυκλώματος των στημένων αγώνων, φανερώνεται το τεράστιο τζογάρισμα που συνοδεύει τα τεκταινόμενα στα ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά γήπεδα.
Και, βέβαια, σε σχέση με όλα αυτά αξίζει να σημειωθεί και ο υποκριτικός ρόλος των ιθυνόντων του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου (FIFA - UEFA), οι οποίοι «κόπτονται» να καθαρίσουν το σάπιο προϊόν που οι ίδιοι δημιούργησαν, συντηρούν και εμπλέκονται στο παρασκήνιό του (βλ. σκάνδαλα Μπλάτερ - Πλατινί, χρηματισμού παραγόντων κ.ο.κ.).

Μάντσεστερ Σίτι: Αραβικές «τρίπλες» στο FFP

Η πρωταθλήτρια Αγγλίας τα τελευταία δύο χρόνια, Μάντσεστερ Σίτι, εδώ και μια τριετία βρισκόταν στο επίκεντρο φημών και αποκαλύψεων για τις σχέσεις του ιδιοκτησιακού καθεστώτος με την κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, αλλά και για τα οικονομικά του συλλόγου, εξαιτίας των πολλών και δαπανηρών μεταγραφών που πραγματοποιούσε.
Παρά το γεγονός ότι «ο κόσμος το 'χε τούμπανο», η UEFA χρειάστηκε τις αποκαλύψεις του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel» για το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης της Σίτι, σεΐχης Μανσούρ μπιν Ζαγιέντ αλ Ναχιάν, από το Αμπου Ντάμπι, χρηματοδοτούσε την ομάδα μέσω επιφανειακών χορηγιών από εταιρείες που ανήκαν στον ίδιο. Μ' αυτόν τον τρόπο η Σίτι μπόρεσε να «ντριμπλάρει» τους κανόνες του FFP της UEFA για τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και να έχει το ελεύθερο να πραγματοποιεί δαπανηρές μεταγραφές.

Το σκοτεινό παρασκήνιο και τα σκάνδαλα αποτελούν πλευρές του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου που στηρίζει η UEFA

Μετά από έρευνες όλο τον προηγούμενο χρόνο, στις αρχές του 2020 η Πειθαρχική Επιτροπή της UEFA συνεδρίασε για το θέμα και κατέληξε στην επιβολή ποινής διετούς αποκλεισμού τη Σίτι. Η αγγλική ομάδα, που συμμετέχει και στο φετινό Champions League, αναμένεται να προσφύγει στο CAS κατά της ποινής.

Μπαρτσελόνα: Διοικούντες εναντίον παικτών

Αντιμέτωπη με μία ιδιαίτερη υπόθεση βρίσκεται η Μπαρτσελόνα. Οπως αποκάλυψε ο ισπανικός ραδιοφωνικός σταθμός «Cadena Ser», η διοίκηση των «μπλαουγκράνα» υπό τον πρόεδρο Ζοζέπ Μαρία Μπαρτομέου είχε υπογράψει συμφωνία με εταιρεία κατοχής ιστοσελίδων στο διαδίκτυο προκειμένου να ασκείται κριτική σε νυν και πρώην παίκτες, προπονητές αλλά και άλλους υποψήφιους προέδρους της Μπαρτσελόνα, αντιπάλους του Μπαρτομέου. Στο στόχαστρο μπήκαν παίκτες - σύμβολα της Μπαρτσελόνα, όπως ο Πουγιόλ, ο Τσάβι, αλλά και οι Πικέ και Μέσι, καθώς και ο πρώην τεχνικός της και νυν της Σίτι, Πεπ Γκουαρντιόλα: Ολοι τους γέννημα - θρέμμα του καταλανικού συλλόγου.
Η είδηση στις αρχές της βδομάδας έφερε ακόμα μεγαλύτερη αναστάτωση στο για πολλούς λόγους ήδη βαρύ φέτος κλίμα στην Μπαρτελόνα. Αναμένονται τώρα οι αντιδράσεις από τη μεριά των θιγόμενων, ενώ εντείνονται οι φήμες για αποχώρηση του Μέσι προσεχώς.

Κύκλωμα στημένων: «Δουλειές» μέχρι την Κύπρο

Δεν φαίνεται να έχουν τελειωμό οι πληροφορίες που έρχονται στο προσκήνιο σχετικά με τη δράση του μεγάλου κυκλώματος στημένων αγώνων στην Ισπανία, με τη συμμετοχή πρώην και νυν ποδοσφαιριστών και ατζέντηδων και με πάνω από 50 συλλήψεις. Δημοσίευμα της ισπανικής εφημερίδας «El Confidential» κάνει λόγο για σχέσεις του κυκλώματος με στημένους αγώνες στην Κύπρο και μάλιστα για θεσμική διαφθορά, που φτάνει σε υψηλά κλιμάκια.
Για το συγκεκριμένο ζήτημα, πριν από λίγες μέρες συνελήφθη από την ισπανική αστυνομία ο Χόρχε Λαρένα, Ισπανός ποδοσφαιριστής με θητεία στο κυπριακό ποδόσφαιρο, ανακρίθηκε και τελικά αφέθηκε ελεύθερος λόγω τυπικών κενών.

Η δική μας Αγία Γραφή εκδόθηκε σαν σήμερα

Διονύσης Μαλαπέτσας

Ήταν 21 Φλεβάρη του 1848 όταν δημοσιευόταν για πρώτη φορά το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, από τους Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς. Ένα κείμενο από την αρχή έως το τέλος επαναστατικό, ρηξικέλευθο και βαθιά ελπιδοφόρο για κάθε άνθρωπο που ζει μέσα στην εκμετάλλευση και στη βαρβαρότητα του κόσμου μας. Όλα ξεκινούσαν με τη διαπίστωση πως «Ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη: το φάντασμα του κομμουνισμού. Όλες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα…». 
Το Μανιφέστο είναι ο άσβεστος φάρος που φωτίζει το δρόμο προς μίαν άλλη κοινωνία, με θεόρατο μπόι που υψώνεται ως τα όνειρα. Μια κοινωνία δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μια κοινωνία λουσμένη στο φως της ισότητας και της δικαιοσύνης, της ειρήνης και της προκοπής. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που οι εκμεταλλευτές φοβούνται περισσότερο από οτιδήποτε και αν έχει διατυπωθεί και τυπωθεί, αυτό το μικρό κατακόκκινο βιβλίο των Μαρξ και Ένγκελς, που στοιχειώνει τον ύπνο και τον ξύπνιο τους.
«Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια Κομμουνιστική Επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο!». Αυτή η τόσο απλή συνειδητοποίηση είναι το κλειδί που ανοίγει διάπλατα την πόρτα προς έναν κόσμο ονειρικό, που μπορεί να μοιάζει άπιαστος και ουτοπικός, μα απέχει ένα βήμα μακριά από τη θέλησή μας, το βήμα της Επανάστασης. Μόλις το κάνουμε, έχουμε φτάσει! Σαφώς αυτό το βήμα μπορεί να είναι δύσκολο και βίαιο, καθώς οι κεφαλαιοκράτες δε θα μείνουν άπραγοι όταν εμείς ζητήσουμε το βιός που μας κλέβουν. Μα δεν αλλάζει αλλιώς ο κόσμος, ούτε με σοσιαλδημοκρατικά ημίμετρα ψευτοαριστερών, ούτε με παρακάλια. Αλλάζει με φωτιά και μαχαίρι για τον Γκάτσο, με σφυρί και με δρεπάνι για μας.
«Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος.» Τα διδάγματα και οι προτροπές των Μαρξ και Ένγκελς παραμένουν επίκαιρα και ζωντανά μέχρι σήμερα, 172 χρόνια από την ημέρα που το μελάνι τις τύπωσε φωτεινές πάνω στο χαρτί και στις καρδιές όλων των Κομμουνιστών του κόσμου. Η βασική μας αρχή είναι ο προλεταριακός διεθνισμός και αυτός είναι ο τρόπος που ολόκληρος ο κόσμος θα αλλάξει ριζικά. Ακόμη και αν σήμερα βιώνουμε την ύφεση των κομμουνιστικών δυνάμεων, πρέπει να θυμόμαστε πως αυτό μόνο προσωρινό είναι και πως ποτέ μια επανάσταση δεν είναι προβλέψιμη και προδιαγεγραμμένη. Μπορεί να συμβεί από τη μια στιγμή στην άλλη, φυτρώνοντας μέσα σε γόνιμο έδαφος και ώριμες συνθήκες.
Κανείς δεν πίστευε μια μέρα πριν ξεσπάσει η Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση το 1917, το τι θα επακολουθούσε, κανείς δεν πίστευε πως 15 άνδρες μπορούσαν να πάρουν πάνω τους ολόκληρη την Κουβανική Επανάσταση το Δεκέμβρη του 1956. Γι’ αυτό πρέπει να δίνουμε το χέρι σε όποιον σηκώνεται, να χαιρόμαστε και να στηρίζουμε έστω και τις μικρές νίκες του κινήματος διεθνώς που αποτελούν ενθαρρυντικά μηνύματα. «Με μια λέξη, οι κομμουνιστές υποστηρίζουν παντού κάθε επαναστατικό κίνημα ενάντια στην υπάρχουσα κοινωνική και πολιτική κατάσταση.» Και πάνω από όλα να πιστεύουμε ακράδαντα εμείς οι ίδιοι πως αυτό που επιζητούμε και για το οποίο αγωνιζόμαστε είναι κατορθωτό και πως θα το πετύχουμε, θα φέρουμε το μέλλον τραβώντας το από την ουρά και από τα βράγχια. Θα νικήσουμε σύντροφοι και ως τότε θα καλούμε αδιαλείπτως τους λαούς βροντοφωνάζοντας:

«ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!»

Αψηφούν οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια τους τραμπουκισμούς της ΔΑΠ

Κατιούσα

Το ανάστημα απέναντι στις πρακτικές υποκόσμου που επιστρατεύει η ΔΑΠ, ειδικά σε ιδρύματα που θεωρεί “μαγαζάκια” της, ορθώνουν οι εργαζόμενοι στις διοικητικές υπηρεσίες των πανεπιστημίων, μέσω καταγγελίας της Ομοσπονδίας Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΟΔΠΤΕ). Αφορμή το πρόσφατα κρούσμα τραμπουκισμού στο πρώην ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, σήμερα Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος (ΔΙΠΑΕ), όπου φοιτητές της ΔΑΠ ζητούσαν αυθαίρετα λίστες με προσωπικά στοιχεία φοιτητών από τη γραμματεία, και απείλησαν εργαζόμενη που αρνήθηκε το αίτημά τους. Ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού του ΔΙΠΑΕ πραγματοποίησε στάση εργασίας για τρεις ώρες μετά το απαράδεκτο περιστατικό βίας.
Καταπέλτης είναι και η ανακοίνωση της ΟΔΠΤΕ, όπου μεταξύ άλλων σημειώνεται πως:
«Καταδικάζουμε απερίφραστα αυτές τις απαράδεκτες φασιστικές συμπεριφορές και διαμηνύουμε προς κάθε κατεύθυνση πως οι μηχανισμοί βίας και αυταρχισμού δεν έχουν καμία θέση στα Πανεπιστήμια και θα συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να καταπολεμηθούν.
Τέτοιες απαράδεκτες πρακτικές δεν μπορούν να κάμψουν την αλληλεγγύη των εργαζομένων και την αγωνιστική υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.
Δηλώνουμε, με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα! Η ενότητα των εργαζομένων εγγυάται ότι η τρομοκρατία και οι απειλές δεν θα περάσουν!».

Σοσιαλισμός καπιταλισμός και δικαιώματα

 Ρώτησε κάποιος υποκριτικά στο Facebook: «Ψάχνω να βρω ένα κομμουνιστικό κράτος που να επιτρέπονται οι διαδηλώσεις και απεργίες, μόνο ένα». 

 

Η απάντηση

Κομμουνιστικό κράτος δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά. Υπήρξαν σοσιαλιστικά κράτη που είναι η πρώτη κατώτερη φάση του κομμουνιστικού συστήματος. Να ξέρετε τι ρωτάτε.

Πώς να βρεις αυτά που ζητάς; Άνεργοι, πεινασμένοι, άστεγοι, ανασφάλιστοι, περιθωριακοί, απόκληροι κ.α. δεν υπήρχαν για να ξεσπάσουν. Ακόμη και τα προβλήματα μισθών συζητούνταν στις Γενικές Συνελεύσεις των επιχειρήσεων και όλες οι αντιθέσεις λύνονταν εκεί. Σπάνια έβγαινα προς τα έξω οπότε γινόταν και απεργίες ή στάσεις εργασίας. Μη πείτε τώρα ότι τους σκότωναν αλλά το έκρυβαν και το κρύβουν ακόμη… είδατε το έργο «Το πριμ» για το τι είδους αντιθέσεις υπήρχαν;

Ερώτημα: Έχουμε εδώ, όπως εκεί, κατοχυρωμένη και υποχρεωτική Γενική Συνέλευση στις επιχειρήσεις που οι εργαζόμενοι συμμετέχουν στις αποφάσεις για το πλάνο παραγωγής, τον προϋπολογισμό, την μισθοδοτική πολιτική, τον κοινωνικό μισθό, τις εργοστασιακές και κοινωνικές επενδύσεις της επιχείρησης, τις καταθέσεις μέχρι και το ατομικό πλάνο του καθενός; Που το είδατε, στο όνειρό σας; Στην Κούβα όχι μόνο εργασιακά αλλά ακόμη και προβλήματα συνταγματικής μεταρρύθμισης συζητήθηκαν στις ΓΣ των επιχειρήσεων και αλλάχθηκαν πολλά άρθρα από αυτά που πρότεινε η κυβέρνηση. Σιγά μη το πήρατε μυρωδιά.

Εκεί είχαν γενικές συνελεύσεως των εργαζομένων που λάμβαναν αποφάσεις μαζί με την διοίκηση, η οποία, αν δεν είχε την αποδοχή τους η κυβέρνηση αναγκαστικά την άλλαζε και σε πολλές επιχειρήσεις την εξέλεγαν οι εργαζόμενοι ή λαμβάνονταν η έγκρισή τους Πώς να απεργήσουν; Εκεί οι εργαζόμενοι μπορούσαν να απολύσουν τη διοίκηση αλλά η διοίκηση δεν μπορούσε να απολύσει τους εργαζόμενους.

Εδώ έχουμε τη Γενική Συνέλευση των μετόχων που αποφασίζουν ετσιθελικά πόσα θα κερδίσει η τσέπη τους από τους εργάτες, πόσος θα είναι ο μισθός, πόσα θα περικόψουν από όπου μπορούν, πόσο θα ρυπάνουν για να μη ξοδευτούν, πως θα φοροδιαφύγουν σε βάρος του λαού… και στο τέλος αποφασίζουν αν θα απολύσουν τους εργάτες για να τους αντικαταστήσουν με φθηνότερους ή όχι. Εδώ η διοίκηση μπορεί να απολύσει όλους τους εργάτες αλλά οι εργάτες ποτέ δεν μπορούν να απολύσουν τους μετόχους.

Ποιοτική η διαφορά.

Δείτε ορισμένα άρθρα από το σύνταγμα της ΕΣΣΔ, έτσι για να βγείτε στα κάγκελα και να αρχίσετε ξανά όλα τα ψέματα του κόσμου.

Παρένθεση στα περί δημοκρατίας στον σοσιαλισμό.

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΥΒΑΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟΥ 2019

«Το σχέδιο Συντάγματος υποβλήθηκε σε διάλογο στην κοινωνία που διάρκεσε 4 μήνες. Πραγματοποιήθηκαν πάνω από 130 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ. Συμμετείχαν σχεδόν 9 εκατομμύρια άνθρωποι. Πάνω από ένα εκατομμύριο 700 χιλιάδες πολίτες πήραν το λόγο και διατύπωσαν παρατηρήσεις επί του σχεδίου Συντάγματος. Με βάση αυτές έγιναν από την αρμόδια επιτροπή της Εθνοσυνέλευσης τροποποιήσεις στο σχέδιο Συντάγματος.

Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε ουσιαστική συζήτηση και έγιναν νέες τροποποιήσεις από τους βουλευτές στην Εθνοσυνέλευση. Το τελικό κείμενο ψηφίστηκε από την Εθνοσυνέλευση το Δεκέμβριο του 2018. Ψηφίστηκε ομόφωνα από τους παρόντες. Απουσίαζαν ελάχιστοι μόνο βουλευτές. Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ ΕΓΙΝΑΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ. Στη συνέχεια τυπώθηκε σε πολλά εκατομμύρια αντίτυπα και ΤΕΘΗΚΕ ΣΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για έγκριση ή απόρριψη από το εκλογικό σώμα στις 24 Φεβρουαρίου 2019».

https://info-war.gr/to-neo-koyvaniko-syntagma-toy-2019/

ΥΓ: Κάποιος φίλος σχολίασε ειρωνικά απαντώντας έμμεσα στην παραπειστική ερώτηση: «Εγώ ψάχνω για ένα κομμουνιστικό κράτος με άστεγους, με άνεργους, με αγράμματους κλπ ...»

Ένας άλλος είπε: «Εγώ ψάχνω για ένα καπιταλιστικό κράτος χωρίς ανέργους, πεινασμένους, αστέγους, απόκληρους κλπ ...»

Πηγή 

«Κρατικοποιούνται» πάλι οι σιδηρόδρομοι στην Αγγλία με το λαό να πληρώνει το μάρμαρο

Από ΑΤΕΧΝΩΣ 2020

Η βρετανική συντηρητική κυβέρνηση ανακοίνωσε την κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων στη βόρεια Αγγλία –που διαχειριζόταν η ιδιωτική εταιρία Northern Rail — και που παρουσιάζουν πολλές «δυσλειτουργίες».
Το υπουργείο Μεταφορών θα αποσύρει από την Northern την εκμετάλλευση αυτών σιδηροδρόμων που θα περάσουν στη «διαχείριση του δημοσίου» από 1ης Μαρτίου.

Θα είναι η 2η κρατικοποίηση σιδηροδρομικού δικτύου σε διάστημα δύο ετών και μάλιστα από μια συντηρητική κυβέρνηση, έπειτα από αυτήν των γραμμών στην ανατολική Αγγλία το 2018 με τη λήξη της σύμβασης εκμετάλλευσης της Virgin Trains East Coast.
Το υπουργείο εξηγεί ότι «θέλει να εξασφαλίσει μια ήπια μετάβαση μετά τη Northern και να αποκαταστήσει την αξιοπιστία του σιδηροδρομικού δικτύου για τους ταξιδιώτες».
Ο υπουργός Μεταφορών Grant Shapps είχε χαρακτηρίσει στις αρχές Ιανουαρίου την υπηρεσία για αυτές τις γραμμές «πράγματι κακή» και «εφιαλτική από το 2016», ημερομηνία κατά την οποία ανατέθηκε στη Northern αυτό το franchise.
H Northern, ιδιωτική εταιρία που ανήκει στη γερμανική Arriva, θυγατρική η ίδια της Deutsche Bahn (Εταιρία Γερμανικών Σιδηροδρόμων), διατηρούσε το δικαίωμα εκμετάλλευσης αυτών των γραμμών έως το 2025.

Σε ανακοίνωση η Arriva αναφέρει ότι «κατανοεί» την απόφαση της κυβέρνησης, αποδίδοντας τα προβλήματα των γραμμών αυτών σε «εξωτερικούς παράγοντες» όπως οι απαρχαιωμένες υποδομές και οι απεργίες.
Αυτό το πολυσύχναστο δίκτυο της βόρειας Αγγλίας που συνδέει μεγάλες πόλεις όπως το Μάντσεστερ, το Λιντς, το Λίβερπουλ και το Νιούκασλ, παρουσιάζει συνεχείς καθυστερήσεις και ακυρώσεις δρομολογίων.

Τα συνδικάτα χαιρέτισαν αμέσως την απόφαση της κυβέρνησης, όπως το συνδικάτο των μηχανοδηγών, το ASLEF, που καλεί την κυβέρνηση να έχει «μακροπρόθεσμο όραμα».
«Δεν θα έχουμε άμεση βελτίωση λόγω των πολλών προβλημάτων της Northern», προειδοποιεί ωστόσο ο γενικός του γραμματέας Μικ Ουίλαν, επικαλούμενος την καθυστέρηση της παράδοσης τροχαίου υλικού και την απουσία βελτίωσης των υποδομών από την κυβέρνηση.
Η επιστροφή αυτή στο δημόσιο συνιστά σημαντική πολιτική κίνηση του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος υποσχέθηκε να αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες στις μη προνομιούχες περιοχές και παλιά προπύργια των Εργατικών όπως αυτές στη βόρεια Αγγλία όπου οι Συντηρητικοί κέρδισαν έδαφος στις εκλογές του Δεκεμβρίου.
Η εκμετάλλευση των σιδηροδρόμων ιδιωτικοποιήθηκε τη δεκαετία του 1990 στη Βρετανία από την κυβέρνηση του Τζον Μέιτζορ.
Τα αποτελέσματά της ήταν ιδιαίτερα αμφισβητούμενα, τα συνδικάτα επισήμαναν από τότε τις δαπάνες, τις καθυστερήσεις και τα προβλήματα που συνδέονται με τον καταμερισμό της εκμετάλλευσης σε πλήθος ιδιωτικών εταιριών, ενώ τελευταία μπήκαν στο παιχνίδι και οι Εργατικοί (ως αντιπολίτευση).

(για την Ιστορία)
ℹ️  [2009]
Για 2η φορά σε τρία χρόνια, η μεγαλύτερη σε επιβατική κίνηση σιδηροδρομική γραμμή της Βρετανίας, που συνδέει το Λονδίνο με το Εδιμβούργο, εγκαταλείπεται από την εταιρεία που τη λειτουργούσε και η κυβέρνηση του Γκόρντον Μπράουν αποφάσισε να την κρατικοποιήσει (ΣΣ |> η εταιρεία είχε κερδίσει τον διαγωνισμό το 2007- και το συμβόλαιο που είχε υπογράψει προέβλεπε την εκμετάλλευσή της ως το 2015).
Η «επανακρατικοποίηση» αναζωπύρωσε τη συζήτηση για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των -λεγόμενων «εταιρειών κοινής ωφέλειας» (ΣΣ |> η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν αυτή που, εισάγοντας τα νέα πολιτικά ήθη τότε -ξεπουλώντας τα πάντα, ξεκίνησε τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων)
ℹ️  Την ημέρα που ο επικεφαλής της Νational Εxpress Ρίτσαρντ Μπάουντερ υπέγραψε τη συμφωνία για την εκμετάλλευση της σιδηροδρομικής γραμμής με 8ετή εκμετάλλευση της ραχοκοκαλιάς του βρετανικού σιδηροδρομικού δικτύου, είχε δηλώσει στους «Sunday Τimes»: «Αν υπογράψαμε κάτι, θα το εκτελέσουμε. Η συμφωνία είναι επικερδής τόσο για τους μετόχους μας όσο και για τους φορολογουμένους. Άλλωστε δεν θέλαμε να κερδίσουμε με οποιοδήποτε αντίτιμο και αυτό ήταν που καθόρισε τη στρατηγική μας στην υποβολή προτάσεων στον διαγωνισμό». (ΣΣ |> η ίδια εταιρεία είχε και δύο άλλες γραμμές την «Ανατολική Αγγλία» και C2C = «Ακτή με ακτή»)
💥  Και όπως κλασικά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, η εταιρεία τα φόρτωσε στον κόκορα, … έσερνε -λέει και ένα πρόσθετο βάρος από χρέη που της άφησε η εξαγορά μιας ισπανικής εταιρείας λεωφορείων και χρειαζόταν επειγόντως χρήματα και παρουσιάστηκε στο βρετανικό υπουργείο μεταφορών λέγοντας πως «δεν μπορεί άλλο».

Θυμίζουμε ότι, μετά την ιδιωτικοποίηση, στη δεκαετία του 1990, το άλλοτε θαυμαστό σιδηροδρομικό βρετανικό δίκτυο απαξιώθηκε πλήρως σε χρόνο dt. Μετά και τα δυστυχήματα (19-Σεπ-1997 Σάουθχολ –7 νεκροί, 5-Οκτ-1999 Λάντμπρουκ Γκρόουβ –30 νεκροί, 17-Οκτ-2000 Χάτφιλντ –4 νεκροί κλπ) οδήγησαν στην επανακρατικοποίηση των σιδηροδρομικών δικτύων. Η ιδιωτική εταιρεία Railtrack παρέδωσε τον έλεγχο του δικτύου σε έναν άμεσα ελεγχόμενο από το κράτος φορέα, τη Νetwork Rail, αλλά έμεινε η (χρυσοφόρα) λειτουργία – συντήρηση, που εξακολούθησε να δίδεται εργολαβικά σε ιδιωτικές εταιρείες.
ℹ️  Η ιστορία της ιδιωτικοποίησης των βρετανικών σιδηροδρόμων ήταν εξαρχής και επί τούτου δαιδαλώδης, με τρομακτικές συνέπειες στη ζωή των εργαζομένων, αλλά και των όλων των Βρετανών.

🎬 Παραστατικά όσο δεν παίρνει, παρουσιάζατε οι κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις των ιδιωτικοποιήσεων από το γνωστό μας ανατρεπτικός σκηνοθέτης 📽️ Ken Loach (Κεν Λόουτς) σε σενάριο γραμμένο από σιδηροδρομικό, στην ταινία του «Ο Πολ, ο Μικ και οι άλλοι» (πρωτότυπος τίτλος 🎞️ «The Navigators» από την ονομασία που έδιναν το 19ο αιώνα οι Ιρλανδοί εργάτες στους σιδηροδρόμους) – όπου η παρέα εργαζόταν για χρόνια στη συντήρηση των βρετανικών σιδηροδρόμων και μέχρι το 1995, όταν με την ιδιωτικοποίησή τους οι συνθήκες εργασίας αλλάζουν ριζικά.

🎬  Οι σιδηρόδρομοι στην Αγγλία ιδιωτικοποιούνται. Οι νέες συνθήκες εργασίας θα στραφούν πλέον προς τα πρότυπα των ιδιωτικών εταιριών.
Αρχικά οι νέες συνθήκες φαντάζουν στα μάτια των εργατών σαν ένα μικρό διάλειμμα από τη σκληρή δουλειά της μέρας.
Σύντομα, όμως, τα αρνητικά σημάδια της νέας πραγματικότητας γίνονται τόσο έντονα, που οι εργάτες είναι αναγκασμένοι είτε να συμβιβαστούν με τους νέους απάνθρωπους όρους εργασίας ή να αλλάξουν επάγγελμα, με την ελπίδα να βρουν κάτι καλύτερο.
Οι εργάτες διχάζονται.
Από τη μια αυτοί που αντιδρούν, και από την άλλη αυτοί που υπομένουν.
Τα πράγματα χειροτερεύουν.
Οι κανόνες ασφαλείας τηρούνται όλο και λιγότερο.
Νέοι ανειδίκευτοι εργάτες προσλαμβάνονται με στόχο να αντικαταστήσουν σύντομα τους παλιούς έναντι χαμηλότερων μισθών.
Οι συνέπειες της ιδιωτικοποίησης σύντομα διεισδύουν και στις σχέσεις μεταξύ των εργατών.
Εκεί που παλιότερα υπήρχε ένα αίσθημα αλληλεγγύης, τώρα ο καθένας λειτουργεί προσωπικά, με αποτέλεσμα το σωματείο να χάσει ολοκληρωτικά τη δύναμή του.

Σπάνια πια στον καιρό μας κάποιος σκηνοθέτης καταπιάνεται με μια ταινία πολιτικοκοινωνικού περιεχομένου και μάλιστα ταγμένος με την πλευρά των εργατών.

Ο Ken Loach κινείται μέσα στο σταθερό πλαίσιο των πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων, που προκύπτουν από τη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία χωρίς ενδοιασμούς.
Με την ταινία του καταδικάζει τις νέες συνθήκες εργασίας ως αποτέλεσμα μιας ανθρωποφάγου κοινωνίας, που σκοπό έχει μόνο το συμφέρον των μεγάλων πολυεθνικών και αναδεικνύει προβλήματα καθημερινών ανθρώπων που παλεύουν για την επιβίωση και όχι για την ίδια την ουσία της ζωής, αφού είναι αναγκασμένοι να βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο.
Καθαρά ανθρωποκεντρική ταινία, με αρκετό χιούμορ, ρεαλιστική σκηνοθεσία και ηθοποιούς με ελάχιστη κινηματογραφική εμπειρία, ταινία προβληματισμού, προερχόμενη από μια συντηρητική κοινωνία όπως αυτή της Αγγλίας, με ένα τέλος που τα αφήνει όλα στο θεατή.

Τεμαχισμός και ξεπούλημα

ℹ️  Τα σχέδια ιδιωτικοποίησης των Βρετανικών Σιδηροδρόμων, που είχαν εθνικοποιηθεί το 1948, τέθηκαν επί τάπητος μετά την προσφυγή της Βρετανίας στο ΔΝΤ το 1976 για τη χορήγηση δανείου 3,9 δισ.$ και ενόσω στην κυβέρνηση ήταν οι Εργατικοί με πρωθυπουργό τον Τζέιμς Κάλαχαν.
Η ιδιωτικοποίησή τους ωστόσο δεν επιτεύχθηκε εξαιτίας των λαϊκών αντιδράσεων, ενώ και μετά την άνοδο των Συντηρητικών στη Βρετανία, με πρωθυπουργό τη «σιδηρά κυρία» Μάργκαρετ Θάτσερ, που προώθησε με ταχύτατους ρυθμούς τις σαρωτικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις μέσω και της επιβεβλημένης εξαιρετικά βίαιης καταστολής των λαϊκών και εργατικών κινητοποιήσεων, η άμεση ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων «απορρίφθηκε» (αρχικά) ως «εξαιρετικά δύσκολος στόχος».
ℹ️  «Δύσκολος στόχος» για μία κυβέρνηση όπου το ξεπούλημα του δημόσιου τομέα έλαβε -διαχρονικά και ιδεολογικό υπόβαθρο και μαζικές διαστάσεις: «Βritish Telecom» το 1984, τα λεωφορεία το 1985, το φυσικό αέριο το 1986, η «British Airways», οι αρχές των αεροδρομίων το 1987, η εταιρεία παροχής ύδρευσης και η ηλεκτρική εταιρεία το 1990. Ακολούθησε η βιομηχανία άνθρακα, αφού προηγήθηκε η σύγκρουση με τους ανθρακωρύχους (1983-84) που τους συνέθλιψε στην κυριολεξία και τελικά άνοιξε ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση, μέσω της διάσπασης του σιδηροδρομικού δικτύου. Άρχισε να πραγματώνεται με το νόμο της 19ης Γενάρη του 1993 («British Coal and British Rail Act» 1993) επί πρωθυπουργίας Τζον Μέιτζορ.
ℹ️  Το νομοσχέδιο, η εφαρμογή του οποίου διήρκεσε περίπου μία 3ετία, προέβλεπε τη διάσπαση του σιδηροδρομικού δικτύου σε «100 ανεξάρτητες εταιρείες και τμήματα», ενώ συμβόλαια με διάφορες εταιρείες συνήφθηκαν που προέβλεπαν την πλήρη πώληση του εμπορικού δικτύου, των υπηρεσιών, αποθηκών, συντήρησης αλλά και του δικτύου υψηλής ταχύτητας («Eurostar»), ενώ το δίκτυο μεταφοράς επιβατών και μέρος των υπηρεσιών για το επιβατικό κοινό ιδιωτικοποιήθηκε μέσω αναθέσεων.
Λίγο αργότερα η διοίκηση του Σιδηροδρομικού Δικτύου «Railtrack» που είχε τον έλεγχο των υποδομών και ανέλαβε το συντονισμό και τον έλεγχο όλων των υπολοίπων ιδιωτικοποιημένων υπηρεσιών και υποδομών του σιδηροδρόμου από το 1994 μέχρι και το 1996, μπήκε στο Χρηματιστήριο.
Χαρακτηριστικό είναι, όπως ανέφερε σε ενδελεχή έρευνα του σουηδικού περιοδικού TAG, ότι όλες οι υπηρεσίες και το δίκτυο για την εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού, είχαν κατατμηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να διευκολύνουν την «είσοδο και την έξοδο των επιχειρήσεων ώστε να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός», ενώ ως προϋπόθεση είχε τεθεί να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμοι οι συρμοί.
Για να επιτευχθεί ο στόχος της διαθεσιμότητας είχαν δημιουργηθεί τρεις εταιρείες οι ROSCOs («Rolling Stock Operating Company») που «ενοικίαζαν» τους συρμούς και τα βαγόνια σε εταιρείες που τα λειτουργούσαν, οι TOCs («Train Operating Companies»), ενώ το δίκτυο (ράγες) ήταν υπό την επίβλεψη της «Railtrack».
Αξίζει να σημειωθεί ότι λειτουργούν ακόμη περίπου 2.000 εταιρείες σ’ όλο το δίκτυο της Μ. Βρετανίας, και μόνο στο Λονδίνο λειτουργούν περί τις 28 TOCS. Μεταξύ αυτών και το «Eurostar Poy» εξαγοράστηκε από την «London & Continental Railways», της οποίας από τους βασικούς μετόχους είναι η «Virgin plc» – του πολυεκατομμυριούχου Ρίτσαρντ Μπράνσον – που επίσης έχει και την εταιρεία «Virgin Rail» κ.ά.
ℹ️  Τα αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης δεν άργησαν να φανούν: Ραγδαία αύξηση της τιμής των εισιτηρίων, μείωση δρομολογίων, ελλιπής συντήρηση κά. (χαρακτηριστικό ότι τον τελευταίο χρόνο πριν την ιδιωτικοποίησή τους, το κόστος των Βρετανικών Σιδηροδρόμων ήταν 431 εκατ. λίρες, ενώ μία 10ετία μετά, το 2006, το κόστος είχε ανέλθει στα 6 δις λίρες, σύμφωνα με μελέτη της ASLEF, της ένωσης εργοδηγών. Όσο για το κόστος των εισιτηρίων, ήταν -σύμφωνα με έκθεση της UBS- «τα ακριβότερα στον πλανήτη».
Μια μελέτη «Transport for Quality of Life» που δημοσίευσε το 2012 η εφημερίδα «Γκάρντιαν», αναφέρει ότι 1,2 δισ. λίρες χάνονται κάθε χρόνο από τα κρατικά ταμεία, εξαιτίας της ιδιωτικοποίησης και του τεμαχισμού των βρετανικών σιδηροδρόμων, χρήματα τα οποία θα μπορούσαν να επιφέρουν μειώσεις στα εισιτήρια κατά 18%.
Επίσης, το υψηλό κόστος διαχείρισης των τρένων από τους ιδιώτες, και η απουσία λογοδοσίας, κοστίζει στους επιβάτες γύρω στα 4 δις λίρες ετησίως, ποσό που αντανακλάται στο υψηλό κόστος μεταφοράς.
Οι Βρετανοί επιβάτες συμβάλλουν στην κερδοφορία και μονοπωλιακών ομίλων άλλων χωρών που εκμεταλλεύονται τους Βρετανικούς Σιδηροδρόμους, όπως ο γαλλικός (SNCF), ο γερμανικός («Deutsche Bahn») και άλλοι, που είναι κρατικές εταιρείες.