Συνεχίζεται η σκανδαλώδης αστυνομική βία κατά των μεταναστών

Συνεχίζεται η σκανδαλώδης αστυνομική βία κατά των μεταναστών 

Διαρκείς οι καταγγελίες για σαδιστικά περιστατικά από «εκπροσώπους του νόμου»
Παρά τις διαβεβαιώσεις των αρμοδίων ότι τα περιστατικά αστυνομικής βίας εναντίον των μεταναστών που ζουν στη Ελλάδα έχουν μπει στο «μικροσκόπιο» της ΕΛ.ΑΣ. και διερευνώνται, τα περιστατικά αυτά συνεχίζονται με αμείωτους ρυθμούς κάνοντας τη ζωή κόλαση για πολλούς μετανάστες, οι οποίοι εκτός από τη βία των φασιστών έχουν να αντιμετωπίσουν και τη βία των αστυνομικών.

Όπως κατήγγειλαν, τη Δευτέρα, σε συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσε η Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό μετανάστες από την Αίγυπτο, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν οι περιπτώσεις αστυνομικής βίας όχι μόνο δεν έχουν σταματήσει, αλλά έχουν ενταθεί τον τελευταίο καιρό. Μάλιστα, όπως τόνισε ο εκπρόσωπος της Κίνησης κ. Πέτρος Κωνσταντίνου, παρά τις αλλεπάλληλες καταγγελίες δεν έχει μέχρι στιγμής τιμωρηθεί ούτε ένας αστυνομικός.

Πρώτος πήρε τον λόγο ο αιγυπτιακής καταγωγής Ουαλίντ Τελέμπ η περίπτωση του οποίου είχε προκαλέσει σοκ όταν έγινε γνωστό στις αρχές Νοεμβρίου ότι ο εργοδότης του, ιδιοκτήτης φούρνου στη Σαλαμίνα, τον είχε αλυσοδέσει και φυλακίσει ενώ τον βασάνιζε παρέα με τρία άλλα άτομα.

«Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα Σαλαμίνας για να ρωτήσω για την πορεία της υπόθεσης. Εκεί οι αστυνομικοί με σκαιότατο τρόπο με πληροφόρησαν ότι έχω τρεις ημέρες διορία για να φύγω από την Ελλάδα», είπε ο Ουαλίντ. «Τότε επικοινώνησα με τη δικηγόρο μου η οποία με πληροφόρησε ότι δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Η πρεσβεία της Αιγύπτου μου είπε το ίδιο. Στα χέρια του πρώην εργοδότη μου και των συνεργατών του έζησα τις πιο φριχτές στιγμές της ζωής μου και τώρα μου λένε ότι δεν θα μπορώ να είμαι καν παρών στο δικαστήριο που θα δικαστούν. 

Είναι αυτό δικαιοσύνη; Ο φούρναρης είναι ελεύθερος, ο φούρνος λειτουργεί κανονικά κι εγώ είμαι υπό διωγμό» υπογράμμισε και κατέληξε λέγοντας ότι ζει μέσα σε ένα καθεστώς τρόμου καθώς, όπως κατήγγειλε, ο φούρναρης τον απειλεί ότι αν δεν αποσύρει τη μήνυση θα βάλει ανθρώπους να τον χτυπήσουν.

Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο Αλσάν Οσμάν από το Πακιστάν ο οποίος κατήγγειλε ότι στις 28 Νοεμβρίου πήγε να επισκεφθεί γνωστούς του που κρατούνται στο στρατόπεδο φιλοξενίας μεταναστών στην Κόρινθο. Στην είσοδο χρειάστηκε να αφήσει ορισμένα από τα προσωπικά του αντικείμενα, ανάμεσα στα οποία και το κινητό του τηλέφωνο. «Όταν φεύγοντας ζήτησα το τηλέφωνό μου ο αστυνομικός μου είπε ότι είμαι τρελός και ότι δεν είχα δώσει κανένα τηλέφωνο. Όταν επέμεινα άρχισαν να με βρίζουν. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε κάποιος ανώτερος και ζήτησε να μάθει τι έγινε. Όταν του εξήγησα μου είπε ότι λέω ψέματα και όταν επέμεινα άρχισαν και δύο μαζί να με βρίζουν και να με χαστουκίζουν. Μάλιστα ο ένας εξ αυτών με απείλησε ότι αν δεν έφευγα θα έσκιζε την απόφαση αναστολής απέλασης που μου έχουν δώσει μέχρι να εκδικαστεί η αίτηση ασύλου που έχω κάνει. Φοβήθηκα και έφυγα, χωρίς το τηλέφωνό μου», είπε.

Την ίδια ημέρα ο Αχμάντ Μορεντί αφγανικής καταγωγής βρισκόταν στην Αχαρνών παρέα με τον συμπατριώτη του Αφσαλίντ Τεμόρ και προσπαθούσαν να βάλουν εμπρός στο αυτοκίνητο του πρώτου που παρουσίαζε μηχανικό πρόβλημα. «Εγώ έχω πάρει άδεια ασύλου από την Ελλάδα και ζω και εργάζομαι στην Σπάρτη. Στην Αθήνα ήρθα για να ανανεώσω το διαβατήριό μου και για κακή μου τύχη το αυτοκίνητο με άφησε στην Αχαρνών. Όση ώρα προσπαθούσα να το κάνω να ξεκινήσει εμφανίστηκαν τέσσερις μοτοσικλέτες της ομάδας Δίας και αφού έψαξαν το αυτοκίνητο στη συνέχεια μας πέρασαν χειροπέδες και μας οδήγησαν στο Αστυνομικό Τμήμα του Αγ. Παντελεήμονα» λέει ο κ. Μορεντί.   

Στη συνέχεια όπως καταγγέλλει ο κ. Τεμόρ οι αστυνομικοί άρχισαν να τους κατηγορούν ότι τα έγγραφά τους ήταν πλαστά και όταν το αρνήθηκαν άρχισαν να τους χαστουκίζουν. Ο κ. Τεμόρ είπε τότε ότι αν συνέχιζαν θα έκανε μήνυση και τότε άρχισαν να τον χτυπάνε ακόμα πιο πολύ, ενώ του έλεγαν να ζητήσει συγγνώμη. «Άλλοι χτυπούσαν και άλλοι γελούσαν. Όταν τελικά ζήτησα συγγνώμη μου είπανε ότι είμαι καλό παιδί και ότι μπορούσα να φύγω».

«Μ' αρέσει η Ελλάδα. Είναι η χώρα μου».

Κατόπιν πήραν τον λόγο δύο παιδιά που έριξαν φως στον τρόπο που οι άμεσα ενδιαφερόμενοι αντιμετωπίζουν τις σχεδιαζόμενες αλλαγές στον νόμο περί ιθαγένειας.  Ο 13χρονος Αντελ Νταρούν που έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα από γονείς αιγυπτιακής καταγωγής είπε : «Είμαι 13 χρονών κι έχω πάει στην Αίγυπτο μόνο μία φορά. Η χώρα μου είναι η Ελλάδα και την αγαπάω. Θέλω να σπουδάσω εδώ και να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο. Οι φίλοι μου είναι έλληνες και έτσι αισθάνομαι κι εγώ. Όμως τώρα μου λένε ότι η Ελλάδα δεν με θέλει, ότι δεν θεωρεί ότι είμαι Έλληνας».

Δίπλα του κάθεται η 8χρονη Αμίνα που έχει γεννηθεί και αυτή στην Ελλάδα, από Αιγύπτιο πατέρα και Ουκρανή μητέρα. «Εδώ είναι η χώρα μου. Εδώ γεννήθηκα. Μ' αρέσει η Ελλάδα και θέλω να μείνω και να μεγαλώσω εδώ» λέει με την παιδική απλότητα που δεν γνωρίζει από πολιτικά τερτίπια για ιθαγένειες κλπ.


tovima.gr

Θέλουν αφοπλισμό του κινήματος

Θέλουν αφοπλισμό του κινήματος

«...Αποφεύγει τις συγκλίσεις και τις συνεργασίες απορρίπτοντας και την υπαρκτή προοπτική κυριαρχίας των θέσεών του σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και σε στελέχη άλλων προοδευτικών κομμάτων... κανένας δεν πρέπει να λησμονεί ότι ο εργατικός συλλογικός πολιτισμός και οι κατακτήσεις του λαού, για τις οποίες πρωτίστως το μαρτυρικό ΚΚΕ αγωνίστηκε... είναι το κύριο εφαλτήριο... των νέων αποτελεσματικότερων αγώνων του Λαϊκού Κινήματος. Επομένως το αίτημα της προστασίας τους υπερβαίνει κατά πολύ τις προσεγγίσεις της συγκυρίας, ή έστω την επαλήθευση σε κεντρικές ιδεολογικές επιλογές. Ετσι έχουμε την πρωτόγνωρη αντίφαση, αφενός μεν να επαληθεύεται σε όλα τα κεντρικά ιδεολογικά ζητήματα, αφετέρου δε να έχει καταστραφεί η κοινωνία και οι κατακτήσεις του λαού, στις οποίες αυτό πρωτοστάτησε. Εντιμο, διαχρονικά συνεπές, επιλέγει τη θαλπωρή του μοναχικού δρόμου, χωρίς όμως το Εργατικό κίνημα, που δεν μπορεί να ξεπηδήσει από μιά διαλυμένη κοινωνία», (Αλ. Μητρόπουλος, «Αυγή», 1/12/2012).

Η ανακάλυψη αντίφασης στο ΚΚΕ, είναι σκόπιμη, για να συγκαλύψουν ότι μαζί με το ΠΑΣΟΚ και ενίοτε με δυνάμεις της ΝΔ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, σε ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, σε συνδικάτα και Ομοσπονδίες, αλλά και σε άλλα τμήματα του κινήματος, έβαζαν και βάζουν πλάτη για να είναι σήμερα το κίνημα αφοπλισμένο, απροετοίμαστο, να αντιμετωπίσει τον πόλεμο του κεφαλαίου. Μαζί πήγαιναν στους κοινωνικούς διαλόγους, μαζί ξεσήκωναν την αντιΚΚΕ και αντιΠΑΜΕ επίθεση. Μαζί έβαζαν ζήτημα πάλης για ενίσχυση της «πραγματικής οικονομίας», δηλαδή των βιομηχάνων, της ανταγωνιστικότητας. Εχουν τεράστια ευθύνη στην καταστροφή εργατικών κατακτήσεων. Τώρα όλος ο συρφετός των Κολλάδων της ΠΑΣΚΕ στο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται. Δεν τους έπιασε ο πόνος για την ανάπτυξη ενός εργατικού λαϊκού κινήματος για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη αποφασίσει τη στρατηγική τους. Ανατροπή της κυβέρνησης, κυβέρνηση της αριστεράς, έξοδος από την κρίση εντός της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Δηλαδή σε όφελος του κεφαλαίου. Ο αντιμερκελισμός δεν είναι αντιμονοπωλιακή διέξοδος. Αναζητούν συμμάχους στις αστικές κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού Νότου, στον Ομπάμα κλπ. Αυτή η γραμμή υπονομεύει την αναγκαιότητα της αντιμονοπωλιακής, αντικαπιταλιστικής πάλης, της ρήξης με την εξουσία του κεφαλαίου, την αποδέσμευση από την ΕΕ. Επιδιώκει να ενισχύεται ο ένας πόλος διαχείρισης του καπιταλισμού ενάντια στον άλλο, στο όνομα, της εδώ και τώρα ανακούφισης του λαού από τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική και να υποτάσσεται ο λαός και στους δύο. Προβάλλουν ως διέξοδο την αναγκαιότητα ενίσχυσης των μεγαλοεπιχειρηματιών, στο όνομα αντιμετώπισης της ανεργίας, αύξησης των μισθών, λες και το κεφάλαιο μπορεί να κερδοφορεί αυξάνοντας τους μισθούς και προσλαμβάνοντας ανέργους.

***

Οι ύμνοι στο ΚΚΕ στοχεύουν να περάσουν στις λαϊκές συνειδήσεις ότι χρειάζεται ένα κίνημα στήριξης σε μια κυβέρνηση για τη διαχείριση του καπιταλισμού και ότι εγγύηση γι' αυτό είναι το ΚΚΕ! Θέλουν το ΚΚΕ και στο κίνημα να στηρίζει πολιτική διαχείρισης! Θέλουν αφοπλισμό του κινήματος.

Αλλά γιατί χρειάζεται συνεργασία του ΚΚΕ με το ΣΥΡΙΖΑ για να επιδράσει το ΚΚΕ σε στελέχη άλλων κομμάτων και ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων; Μήπως δεν είναι γνωστές οι θέσεις και η στρατηγική κάθε κόμματος; Μήπως δε γίνεται καθημερινά πολιτικοϊδεολογική αντιπαράθεση και μέσα στο κίνημα; Αλλωστε το κίνημα έχει όργανα και οργανώσεις. Διαμορφώνει θέσεις, διεκδικήσεις, στόχους πάλης, συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό. Τα στελέχη κάθε πολιτικής δύναμης δρουν μέσα στο εργατικό, λαϊκό κίνημα, στα όργανα και τις οργανώσεις του. Οι οργανώσεις του αποφασίζουν με μαζικές διαδικασίες, γενικές συνελεύσεις των μελών τους, πλαίσιο πάλης, μορφές πάλης. Επομένως δε χρειάζεται συνεργασία πολιτικών δυνάμεων για να αναπτυχθεί το κίνημα και να διαμορφώσει θέσεις και πολιτική. Βεβαίως οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ συνεργάζονται σε συνδικάτα με ΠΑΣΚΕ, αλλά και με ΔΑΚΕ, που σημαίνει ότι έχουν τη δυνατότητα, επειδή αυτές οι δυνάμεις, ανεξάρτητα από τις υπαρκτές διαφορές τους, αλλά με δεδομένο ότι τα κόμματά τους έχουν διαχειριστική στρατηγική, να διαμορφώνουν κοινά πλαίσια.

***

Πώς να συνεργαστεί το ΚΚΕ με το ΣΥΡΙΖΑ όταν το μεν ΚΚΕ βάζει ως ζήτημα στρατηγικής για το κίνημα ότι η πάλη για τα άμεσα πιεστικά προβλήματα πρέπει να κατευθύνεται στην εναντίωση στα μονοπώλια, στο κεφάλαιο και τα κόμματά του, τις κυβερνήσεις του, ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου και στην ΕΕ, ο δε ΣΥΡΙΖΑ υπέρ τους; Με δεδομένο ότι δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος ωφέλιμη για το κεφάλαιο και τους εργαζόμενους μαζί. Τι κοινό μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στο ΚΚΕ που θέτει ζήτημα μονομερούς διαγραφής του χρέους, αποδέσμευσης από την ΕΕ και κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων με το ΣΥΡΙΖΑ που έχει ως στρατηγική την πληρωμή μέρους του χρέους, την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη και την ενίσχυση των μεγαλοεπιχειρηματιών ως διέξοδο από την κρίση; Ποιους κοινούς στόχους πάλης στο κίνημα μπορούν να διαμορφώσουν οι δυνάμεις του ΚΚΕ μαζί με άλλους ριζοσπάστες, που παλεύουν π.χ. να μη μειωθούν οι μισθοί, αλλά και να επανέλθουν οι κατώτατοι στα προηγούμενα επίπεδα διεκδικώντας ταυτόχρονα και αυξήσεις για κάλυψη των απωλειών από τα προηγούμενα χρόνια, με δυνάμεις που βάζουν πλάτη για μειώσεις μισθών, όπως έγινε σε πολλές συμβάσεις (Ξενοδοχοϋπάλληλοι, Ιδιωτικοί υπάλληλοι κ.λπ.) με τη συμβολή και των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ; Αλλωστε έχουν ομολογήσει ότι και η δική τους πολιτική χρειάζεται θυσίες, (Γ. Δραγασάκης στην «Ημερησία»).

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει ένα κίνημα υποταγμένο στη στήριξη μιας κυβέρνησης, με τα μονοπώλια να έχουν την οικονομία και την εξουσία στα χέρια τους. Το ΚΚΕ καλεί το λαό με το κίνημά του να τους ανατρέψει.

Να είμαστε πανέτοιμοι για την ώρα που θα μιλήσει ο λαός

Να είμαστε πανέτοιμοι για την ώρα που θα μιλήσει ο λαός

Αποσπάσματα από την ομιλία του Τηλέμαχου Δημουλά, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Ιδιαίτερα μαζική ήταν και φέτος η εκδήλωση της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ στο Γοργοπόταμο. Στο βήμα ο Τ. Δημουλάς

Στην ομιλία του ο Τηλέμαχος Δημουλάς είπε μεταξύ άλλων:

«Θα αδικούσαμε αυτό το σπουδαίο γεγονός (σ.σ. της ανατίναξης της Γέφυρας στο Γοργοπόταμο), αν περιορίζαμε τη σημασία του στο ρόλο που έπαιξε, ως στρατιωτικό σαμποτάζ, στην καθυστέρηση του εφοδιασμού του γερμανικού στρατού. Το μήνυμα και η συμβολή του εκείνη την εποχή ήταν πολύ ευρύτερο.

Είχε ισχυρή απήχηση και συμβολή στην πάλη του ελληνικού λαού. Τον γέμισε δύναμη, τόλμη και αισιοδοξία ότι μπορεί να τα βάλει με τον πανίσχυρο κατακτητή, σ' εκείνες τις δύσκολες συνθήκες. Ανέβασε το αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Επιτάχυνε την ανάπτυξη της ένοπλης δράσης του θρυλικού ΕΛΑΣ. Κατά συνέπεια, μιλάμε για μια λαμπρή σελίδα στην πλούσια αντιστασιακή δράση του λαού μας, που φέρει πάνω της ανεξίτηλη τη σφραγίδα του ΚΚΕ. Και όσο και αν προσπαθούν να διαστρεβλώσουν και να παραχαράξουν την ιστορία αυτή, δεν μπορούν να σβήσουν από τις σελίδες της τα αντικειμενικά γεγονότα.

Την πραγματικότητα που λέει ότι: Το ΚΚΕ ήταν που ηγήθηκε του μεγάλου έπους της Εθνικής Αντίστασης και της απελευθέρωσης του λαού μας από τη γερμανική ιμπεριαλιστική υποδούλωση και κατοχή. Ηταν ο νους και η καρδιά του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, που αγκάλιασε και στήριξε ολόπλευρα ο λαός. Το ΚΚΕ ήταν που πρωτοστάτησε σ' όλες τις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας του λαού μας, χωρίς να υπολογίζει κόπους και θυσίες, την ίδια στιγμή που η άρχουσα τάξη έβαζε πάνω απ' όλα τα δικά της συμφέροντα.

Αυτό το δρόμο, της αντίστασης, επέλεξε το ΚΚΕ και σε άλλες συνθήκες. Στα χρόνια που ακολούθησαν την ήττα του ΔΣΕ, στα χρόνια της δικτατορίας του 1967 - 1974, στα κατοπινά χρόνια. Αυτό το δρόμο επιλέγει το ΚΚΕ και σήμερα, που ο λαός μας βιώνει μια από τις πιο μεγάλες καπιταλιστικές κρίσεις στην ιστορία, σε μια περίοδο όπου οι καπιταλιστές, η αστική τάξη της χώρας, τα μονοπώλια, επιδιώκουν, για το δικό τους κέρδος, να γονατίσουν το λαό μας, σε μια περίοδο όπου φαίνεται πιο καθαρά ο ρόλος της EE, των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών, ζητήματα για τα οποία χρόνια τώρα προειδοποιεί το ΚΚΕ.

Δύο πόλοι στην ίδια ρότα

Σήμερα στην Ελλάδα διαμορφώνονται δύο πολιτικοί πόλοι, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Και οι δύο επαγγέλλονται μια πολιτική που συνολικά είναι υπέρ του κεφαλαίου και όχι υπέρ του λαού. Οι διαφορές τους δεν έχουν καμία ουσιαστική αξία, είναι δευτερεύουσες και αφορούν στο μείγμα της βάρβαρης πολιτικής.

Τα δύο μείγματα πολιτικής που υπηρετούν, εκφράζουν συμφέροντα διαφορετικών τμημάτων του κεφαλαίου. Σ' αυτό διαφέρουν μεταξύ τους. Κατά συνέπεια, όποια μορφή διαχείρισης και αν εφαρμοστεί, είτε της σημερινής συγκυβέρνησης της ΝΔ, είτε του ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει νέα βάσανα για το λαό και κέρδη για το κεφάλαιο. Δεν πρόκειται να φέρει αλλαγή της θέσης του λαού.

Εμείς πιστεύουμε ότι ό λαός έχει τη δύναμη να χειραφετηθεί από τέτοιες παγίδες και διλήμματα και μπορεί να το κάνει, φτάνει να εμπιστευτεί την πείρα του, την ίδια του τη ζωή. Δε χωράνε αυταπάτες: Με μονοπώλια και ΕΕ δεν μπορεί να υπάρξει λύση υπέρ του λαού.

Ολες τις εκδοχές αστικής διαχείρισης οποιαδήποτε αστική κυβέρνηση και αν τις προωθήσει, είτε με πυρήνα ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, είτε το ΣΥΡΙΖΑ - με ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ - Ανεξάρτητους Ελληνες, ο λαός οφείλει να τις παλέψει για να τις ανατρέψει, γιατί βρίσκονται στην ίδια στρατηγική γραμμή, υπηρετούν πολιτικές που είναι εντός των καπιταλιστικών, ευρωενωσιακών τειχών, φέρνουν κι άλλα βάρβαρα μέτρα για το λαό.

Η επιλογή για το λαό είναι μία: Ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, λαϊκή συμμαχία, αντεπίθεση με γραμμή αμφισβήτησης της εξουσίας των μονοπωλίων. Τα χειρότερα δεν μπορείς να τα ματαιώσεις παθητικά, με ευχές ή μέσω κοινοβουλίου, χωρίς οργανωμένο το λαό.

Χρειάζεται να διαμορφωθεί ένα πανίσχυρο κίνημα που να φοβίζει τον πολιτικό και ταξικό αντίπαλο. Κίνημα, βέβαια, τέτοιο που μπορεί να φοβίσει και να αποσπάσει κάποιες κατακτήσεις, είναι αυτό που διεκδικεί την εξουσία ανοίγοντας μέτωπα πάλης παντού και με τα άμεσα καθημερινά προβλήματα. Είναι το κίνημα που παλεύει για να καταργήσει τα μονοπώλια και να φέρει το λαό στην εξουσία.

Δεν πρέπει να μας απογοητεύει η σημερινή στάση ευρύτερων λαϊκών μαζών, όπου, παρά τη δυσαρέσκεια, την οργή, επικρατεί φόβος, αυταπάτη, διστακτικότητα να μπουν μαζικά στον αγώνα, να επιλέξουν πολιτικά την πρόταση του ΚΚΕ. Χρειάζεται υπομονετική δουλειά, σταθερό μέτωπο, καμία υποχώρηση, ταξική αδιαλλαξία, ιδιαίτερα σε συνθήκες που ακόμα δεν έχουν κλονιστεί οι αστικοί θεσμοί, οι μηχανισμοί συνολικά επιβολής της θέλησης της αστικής τάξης.

Το κίνημα να βάλει τη σφραγίδα του

Η πείρα τόσων χρόνων ζωής και δράσης του ΚΚΕ και η Ιστορία μάς δίδαξαν ότι σε συνθήκες γενικευμένης καπιταλιστικής πολιτικής κρίσης, πολύ περισσότερο όταν υπάρχει εμπλοκή σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο, το Κομμουνιστικό Κόμμα πρέπει να δρα αταλάντευτα, ώστε να οδηγήσει με σχέδιο την εργατική τάξη, τον εξεγερμένο λαό σε σύγκρουση με την αστική εξουσία, για τη νίκη του λαού.

Θα έρθει η στιγμή που θα μιλήσει ο λαός. Θα ορθώσει το ανάστημά του. Θα αντισταθεί στον καπιταλισμό και τους νεροκουβαλητές του. Βεβαίως, ακριβή πρόβλεψη για το πότε δεν μπορούμε να κάνουμε αλλά είμαστε σίγουροι ότι θα 'ρθει αυτή η στιγμή. Το ΚΚΕ οφείλει να είναι πανέτοιμο, για την ενότητα της εργατικής τάξης, τη συμπαράταξή της μαζικά με το ΚΚΕ, τη συμμαχία και τη συσπείρωση τμημάτων αυτοαπασχολούμενων και φτωχών αγροτών στο επαναστατικό εργατικό - λαϊκό μέτωπο για την εξουσία.

Διέξοδος από την κρίση σε όφελος της εργατικής τάξης, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων, μπορεί να έρθει μόνο με αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, που απαιτεί λαϊκή εξουσία και οικονομία, η οποία μπορεί να διασφαλίσει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών που συνεχώς διευρύνονται.

Σε αυτήν τη γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων πρέπει να ανασυνταχθεί και να βαδίσει το λαϊκό κίνημα, για να βάλει τη σφραγίδα του την κατάλληλη στιγμή».

Η καταβόθρα των μονοπωλίων

Η καταβόθρα των μονοπωλίων

Ομοβροντία από ασήκωτους φόρους και χαράτσια ενάντια σε μισθωτούς, συνταξιούχους, αυτοαπασχολούμενους και φτωχομεσαίους αγρότες έχει ετοιμάσει για να ξεφουρνίσει, το αμέσως προσεχές διάστημα, η συγκυβέρνηση στο πλαίσιο του νέου φορολογικού νόμου.

Πέτρα πάνω στην πέτρα δεν πρόκειται να αφήσουν προκειμένου να ανακάμψουν τα μονοπώλια και οι ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι. Στη βίαιη συγκέντρωση και απαλλοτρίωση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου αποσκοπεί η βαρβαρότητα που κλιμακώνουν μέσα από το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο», την κατεύθυνση που έρχονται να θωρακίσουν με τα νέα φορολογικά φιρμάνια, που πολύ σύντομα, μαζί με όλα τα προηγούμενα «πακέτα», σκοπεύουν να τα κάνουν νόμο του κράτους των καπιταλιστών. Οι «από πάνω», με κεντρικό και καλοδουλεμένο στρατηγικό σχεδιασμό, βαράνε στο ψαχνό, για να διαμορφώσουν φτηνότερους, περισσότερο ευέλικτους τους εργάτες, παίρνουν πίσω όλα όσα το εργατικό κίνημα κατέκτησε τις περασμένες δεκαετίες.

Η ληστεία του λαϊκού εισοδήματος, αυτού που έχει απομείνει από τις προηγούμενες παρεμβάσεις τους, συνεχίζεται με μέτρα όπως η κατάργηση του ήδη διαλυμένου αφορολόγητου ορίου, μαζί με την εξαφάνιση του αφορολόγητου για τα προστατευόμενα παιδιά της λαϊκής οικογένειας, την κατάργηση ολόκληρης της γκάμας των «ελαφρύνσεων» που ακόμη τρεμόπαιζαν στα πόδια τους (δαπάνες για νοίκια, φροντιστήρια παιδιών, δάνεια α' κατοικίας κ.ά.).

Στη συγκέντρωση γης και περιουσίας σε ολοένα και λιγότερα χέρια αποσκοπεί και ο «ενιαίος φόρος ακινήτων», τον οποίο θα ξεφουρνίσουν σε επόμενο νομοσχέδιο. Με το συγκεκριμένο έρχονται όχι μόνο να απογειώσουν σε νέα ύψη όλα τα προηγούμενα χαράτσια, αλλά και να τα επεκτείνουν σε κάθε σπιθαμή γης, σε αγροτεμάχια, εκτός σχεδίου περιοχές, κάθε είδους εκτάσεις, ακόμη και αμελητέας αξίας.

Ο στρατηγικός σχεδιασμός του κεφαλαίου γίνεται θηλιά γύρω από τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικροεπαγγελματίες. Στο 26% διαμορφώνουν το νέο φορολογικό συντελεστή, τον οποίο και θα υπολογίζουν από το πρώτο ευρώ του εισοδήματος! Είναι απόλυτα φανερό το γεγονός ότι δείχνουν την πόρτα της οριστικής εξόδου από το πεδίο της «ανταγωνιστικότητας». Ο προσφερόμενος ζωτικός χώρος σε κλάδους και τομείς της οικονομίας, που ακόμη χαρακτηρίζονται από τη σχετική διασπορά της δραστηριότητας, συγκεντρώνεται στα χέρια ισχυρών ομίλων και επιχειρήσεων. Η πάλαι ποτέ λεγόμενη «ραχοκοκαλιά της οικονομίας», με το οποίο οι ίδιοι κάποτε χάιδευαν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους, έχει πεταχτεί οριστικά στο καλάθι με τα άχρηστα...

Η εγκληματική στρατηγική του κεφαλαίου βαράει στο ψαχνό και τα συμφέροντα φτωχών αγροτών. Τα νέα μέτρα κινούνται με κατεύθυνση το γενικευμένο αποχαρακτηρισμό των «κατά κύριο επάγγελμα αγροτών», τους οποίους και εξομοιώνουν με τις επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολούμενους. Στο 13% μπαίνει ο φόρος από το πρώτο ευρώ «καθαρού εισοδήματος», όπως αυτό θα προκύπτει μετά την κατάργηση του σημερινού καθεστώτος με βάση τα τεκμήρια που ισχύουν για τα γεωργικά εισοδήματα, ανάλογα με το είδος της καλλιέργειας. Η επίθεση στο αγροτικό εισόδημα κλιμακώνεται και με άλλα μέτρα, όπως τη διόγκωση των ειδικών φόρων στο αγροτικό πετρέλαιο.

Ο λαός πρέπει να αποτινάξει τις αυταπάτες. Με τα μονοπώλια να αλωνίζουν στο επίπεδο της οικονομίας και της παραγωγής καμία «φιλολαϊκή» διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει. Από τη δική μας την πλευρά μοναδική λύση είναι η πάλη για να αναχαιτίσουμε τα βάρβαρα μέτρα, η ρήξη και η ανατροπή, με λαϊκή εξουσία, χωρίς τα μονοπώλια, τους καπιταλιστές και τις κρίσεις τους.

Καμιά σωτηρία εξ ουρανού

Καμιά σωτηρία εξ ουρανού

Καλά πάνε! Οσο η εργατική τάξη παραμένει στο περίμενε του επόμενου σωτήρα οι φόροι αυξάνονται. Ηδη μιλάνε για 45% φορολόγηση ενός εισοδήματος που ήδη είναι μισό. Να δεις που στο τέλος θα αποδειχθεί ότι οι παππούδες με τα 600 ευρώ σύνταξη ανήκουν στους προνομιούχους αυτής της ζωής.

Καλά πάνε! Με το 31% του πληθυσμού να είναι και επίσημα στο όριο της φτώχειας, και με την πρόβλεψη για σκαρφάλωμα της ανεργίας στο 26%, γίνεται φανερό ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική είναι μια εξαιρετικά επιτυχημένη πολιτική για τα συμφέροντα της τάξης που εκφράζει.

Καλά πάνε! Τα μέτρα για τη μείωση της τιμής πώλησης της εργατικής δύναμης είναι ήδη νόμος του κράτους. Και δε μένει άλλο παρά η εφαρμογή τους καθώς, όπως έχουν διακηρύξει ξανά και ξανά οι εφημερίδες της αστικής τάξης, η δημοκρατία κινδυνεύει όταν δεν εφαρμόζονται οι νόμοι.

Καλά πάνε! Αυτοί που τσακίζουν το λαό διατηρούν ακόμα την πολυτέλεια να εμφανίζονται παράλληλα και ως ψυχοπονιάρηδες και να μιλάνε περί λάθους που κάπου έγινε στην εφαρμογή της πολιτικής την οποία ήδη έχουν χειροκροτήσει.

Πάνε καλά γιατί ακόμα δεν ορθώνεται απέναντί τους ένα κίνημα ικανό να τους σαρώσει.

Πάνε καλά γιατί ακόμα είναι πολύς ο κόσμος έξω από τα συνδικάτα. Είναι πολλοί αυτοί που διατηρούν στην ηγεσία των συνδικάτων αυτούς που με άλλο ρούχο μέσα στη Βουλή αποφασίζουν το τσάκισμα των εργατών.

***

Είναι όλα θέμα συσχετισμών. Που πρέπει να αλλάξουν. Που επιβάλλεται να αλλάξουν. Και δεν μπορεί να γίνει βήμα μπροστά αν δεν αλλάξουν.

Η χτεσινή προκήρυξη του ΠΑΜΕ για το πώς πρέπει να δοθούν οι αγώνες που είναι μπροστά τα λέει όλα. Δεν πέρασε ούτε λέξη της στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Υπάρχει όμως στο πόρταλ «902.gr», φτάνει και έτσι εκεί που πρέπει να φτάσει.

***

Στην εφαρμογή της πολιτικής που από κοινού σχεδιάζουν και εκτελούν τα όργανα της ΕΕ και η ντόπια κυβέρνηση δεν υπάρχουν λάθη. Εκφράζεται πεντακάθαρη η απόφαση του κεφαλαίου για το τσάκισμα των εργατών, όπως πεντακάθαρες παραμένουν και οι δηλώσεις καθενός που ισχυρίζεται ότι διαφωνεί με το μείγμα. Ηδη ο και σοσιαλδημοκράτης κατά δήλωσή του Α. Λοβέρδος ζητά να συνεχιστεί η εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Ενώ ο ιδεολογικά ομογάλακτός του Αλ. Τσίπρας έδωσε ήδη τα πρώτα δείγματα από την εφαρμογή της δικής του δήλωσης ότι δε θα δώσει διαπιστευτήρια στο σύστημα. Προς απόδειξη, με απόφαση της συνδιάσκεψης διορίστηκε μέλος της ΚΕ του νέου κόμματος ως και ο Ραυτόπουλος της εποχής που η ΓΣΕΕ χειροκροτούσε τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου της τότε κυβέρνησης Α. Παπανδρέου. Και για όσους συνέδρους δεν το εμπέδωσαν η «Εφημερίδα των συντακτών» το ξεκαθαρίζει: Στο αναπαλαιωμένο πολιτικό σύστημα δεν έχουν θέση μειοψηφικές απόψεις περί εξόδου από την Ευρωζώνη και σύγκρουσης με την ΕΕ.

***

Οι άνθρωποι έχουν ξεφύγει για τα καλά, πολύ πριν αρχίσουν και να το δηλώνουν. Το αποτέλεσμα εκφράζεται και στην πολύ σοβαρά διατυπωμένη διακήρυξη ότι το φάντασμα πάνω από την Ευρώπη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ!

Δεν πρόκειται για μικρομεγαλισμό. Είναι το μοιραίο αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που έχει βάλει απέναντι το εργατικό κίνημα και επιχειρεί να εδραιώσει μια νέα αυταπάτη που όμοιά της ούτε οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι δεν έχουν ισχυριστεί: Οτι και οι καπιταλιστές θα βγούνε από την κρίση τους και οι εργάτες θα σωθούν.

***

Απέναντι στην επιδίωξη να συμφιλιωθούν οι εργάτες με τους εκμεταλλευτές τους και να περιμένουν τη σωτηρία εξ ουρανού, η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο από το ίδιο το ταξικό εργατικό - λαϊκό κίνημα, με οργάνωση της πάλης έτσι που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της όλο και πιο βαθιάς πλέον ταξικής διαίρεσης. Η μάχη για τις συλλογικές συμβάσεις αναδεικνύεται σε κρίσιμη. Δεν αφορά μόνο την επιβίωση, αλλά την αξίωση των εργατών να ανοίγονται δρόμοι για τη βελτίωση συνολικά της θέσης τους. Σ' αυτή την προοπτική η πάλη για την κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων είναι προϋπόθεση για να αντιμετωπιστεί η επίθεση. Η ανασύνταξη του κινήματος επίσης προϋπόθεση για να δοθεί η μάχη.

Απέναντι στο νέο εργατοπατερισμό που κάνει ήδη την εμφάνισή του με εκείνους που στο όνομα του ρεαλισμού υπογράφουν συμβάσεις για μείωση μισθών, απαιτείται να ορθωθεί ένα ταξικό κίνημα που θα πράττει έτσι που πράγματι να χτυπιέται η εξουσία των μονοπωλίων.

Το συριζα είναι εδώ ενωμένο δυνατό

Το συριζα είναι εδώ ενωμένο δυνατό

Σύντομο ενημερωτικό δελτίο της κομινφόρμ

Όταν δεν έχεις τακτική (ενίοτε και στρατηγική) πρόσβαση στο δίκτυο και καθημερινή επαφή με τα τεκταινόμενα στον πραγματικό κόσμο και το μικρόκοσμο της μπλογκόσφαιρας, σου ‘ρχονται μερικά πράγματα μαζεμένα, σαν απανωτά χτυπήματα, και θέλεις απλώς να τα καταγράψεις κάπου, για να τα δεις και να τα χωνέψεις.

Ξεκινάμε με τη συνδιάσκεψη του σύριζα. Την Παρασκευή ο αλέξης γέμισε την ομιλία του (αλλά όχι το σεφ) με ιστορικές, συναισθηματικές αναφορές, αλλά δεν έκανε καμία νύξη για ακύρωση του μνημονίου κι άλλες τέτοιες εξαλλοσύνες. Κι ο σκηνοθέτης της συγκέντρωσης βάδισε στα χνάρια του μπιρσίμ, κι έδειχνε πλάνα μόνο από τη μία πλευρά, για να φαίνεται γεμάτο το στάδιο, λες και είχε πιαστεί ο λαιμός του καμεραμάν, και δε μπορούσε να γυρίσει από την άλλη, με τις άδεις κερκίδες. Θα μπορούσαν βέβαια, τώρα που έχουν πάρει το κολάι, να κρατήσουν τον ήχο και να κάνουν ένα μικρό μοντάζ με πλάνα από την προηγούμενη Κυριακή και τα 94χρονα του κκε, όπου το σεφ ήταν γεμάτο, για να τα πλασάρουν ως τον κόσμο του σύριζα. Έτσι κι αλλιώς αριστεροί είμαστε όλοι, δε θα τα χαλάσουμε εκεί πέρα.

Αλλά τέτοιοι είναι αυτοί οι κουκουέδες. Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος, και το μεγάλο ραντεβού με την εξουσία, κι αυτοί μιλάνε για κάτι πράγματα μικρά, όπως οι συγκεντρώσεις του σύριζα. Δεν κοιτάνε τα ποσοστά τους καλύτερα...

Η κυβερνώσα αριστέρα

Η μελλοντική αφίσα της κυβερνώσας αριστεράς

Εν τω μεταξύ, οι ανταποκρίσεις από το σεφ ήταν ακόμα πιο διασκεδαστικές. Το αριστερό ρεύμα ζητούσε να κατεβάσει ξεχωριστή λίστα με δικούς του υποψηφίους και οι «προεδρικοί» προσπαθούσαν να το μεταπείσουν και το κατηγορούσαν για φραξιονισμό! Με άλλα λόγια το αριστερό ρεύμα που προέρχεται από το κόμμα και έχει θεωρητικά κουκουέ μόρφωση (λέμε τώρα) ήθελε να υπάρχουν ξεχωριστές τάσεις, ενώ οι πούροι ανανεωτές πήραν θέση υπέρ του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού! Τα ύστερα του κόσμου, που λέει εύστοχα και το ιστολόγιο ανταπόκρισις...

Ο τσίπρας κατέβηκε υποψήφιος, για να τονώσει –όχι το λαοπρόβλητο της ηγεσίας του, όπως ειπώθηκε, αλλά- τη δική του λίστα υποψηφίων. Η κοε μαζί με τους πασόκους, τον ακολούθησε σύσσωμη, ενώ οι άλλες συνιστώσες μοιράστηκε σε δύο λίστες και κάποιες εξ αυτών έσπασαν στα δύο, χάριν της ενότητας. Τελικά οι προτάσεις του αριστερού ρεύματος (που συγκλίνουν με αυτές του νέου αριστερού ρεύματος και της ανταρσύα) μειοψήφησαν και το ρεύμα εξέλεξε 58 από τα 301 μέλη συνολικά στο καθοδηγητικό όργανο του νέου φορέα. Δηλ κάτι λιγότερο από το 20%.

Κι εδώ τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο λαφαζάνης αποτελεί τον ιδανικό σύντροφο-σύμμαχο για το μέτωπο που θέλουμε να φτιάξουμε κι ότι είναι κατά του μάαστριχτ, του ευρώ, της εε, των μονοπωλίων, του (καζινο)καπιταλισμού χωρίς την παρένθεση, των μενσεβίκων, του κύρκου, κι ό,τι άλλο του ζητήσουμε... Τι ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει μες στο σύριζα, πέραν του αριστερού άλλοθι; (Κάτι σαν τον παναγιωτακόπουλο του νέου πασόκ, δηλ). Να τραβήξει με τη γόνιμη αριστερή κριτική του το  σύριζα σε πιο ριζοσπαστικές θέσεις;

Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για έναν χώρο, που όταν ήταν στο κκε, πήγε με συσχετισμούς δέκα προς ένα στο πόρισμα με την εαρ και υιοθέτησε πλήρως τη θέση της τελευταίας για την εοκ. Ενώ κατάφερε να χάσει μέσα από τα χέρια του τους συσχετισμούς στο 13^ο συνέδριο του κόμματος (κι ευτυχώς), όταν για παράδειγμα ο πιο «αριστερός» στην επιτροπή προγράμματος ήταν ο λαφαζάνης.

Αλλάζουμε θέμα, αλλά όχι θεαματικά και περνάμε στο εξωκοινοβούλιο.

Η κε του μπλοκ είχε την ευκαιρία να ξεφυλλίσει χτες το πριν, την εφημερίδα της ανεξάρτητης αριστεράς. Το τελευταίο φύλλο ήταν γεμάτο από φτηνές συνδικαλιές φοιτητικού επιπέδου εναντίον του κκε, που θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν γραφτεί προ 15 και 20 χρόνων. Με άλλα λόγια ήταν ρετρό και μπαγιάτικες.

Υπήρχε ένα κείμενο του β. γάτσιου στις σελίδες 10-11, για τη συμπλήρωση22 χρόνων από την κυβέρνηση ζολώτα το νοέμβρη του 89’ (πάνω στο ζήλο του, έφαγε κι έναν χρόνο από την επέτειο), το οποίο αναμασούσε τα γνωστά και χιλιοειπωμένα για τη σιωπηρή αυτοκριτική του κκε που δεν έγινε ποτέ επίσημα, κτλ, κτλ. Αν παρόλα αυτά ο συντάκτης του πριν ψάχνει οπωσδήποτε για σύγχρονους θιασώτες του κυβερνητισμού, θα μπορούσε να τους αναζητήσει στις πολιτικές συμμαχίες του χώρου του, στο εσωτερικό του μετωπικού του σχήματος ή και της εφημερίδας στην οποία αρθρογραφεί.

Η εφημερίδα επιστρέφει στην υπαρξιακή αγωνία του ναρ για το 89’, σε ένα –φαινομενικά άσχετο- κείμενο για την απλή αναλογική, που δεν χωράει ως αίτημα στον κυβερνητισμό του σύριζα. Σύμφωνα με το συντάκτη ο ενιαίος συνασπισμός είχε απορρίψει το 89 το σχετικό αίτημα που κατέθεσε το πασόκ (για τους δικούς του λόγους), με το φλωράκη να λέει «δεν προκάνουμε τώρα».

Για την αποκατάσταση της αλήθειας –όπως μπορεί να τη βρει κανείς στο δεύτερο τόμο της βιογραφίας του χαρίλαου από τον θεοχαράτο- το πασόκ κατέθεσε πρόταση κυβερνητικής συνεργασίας πασοκ και συν, βάζοντας ως τυράκι την απλή αναλογική, που είχε γράψει στα παλιά του τα παπούτσια επί μια οκταετία. Ο θεοχαράτος παραθέτει και τα πρακτικά της βουλής, όπου διάφοροι πρασινοφρουροί διέκοπταν συνέχεια την ομιλία του φλωράκη και σε κάποια φάση του πέταξαν και την πρόταση περί αναλογικής.

-Καταθέστε την, τους είπε ο φλωράκης. Καταθέστε την τώρα να την ψηφίσουμε.

Απ’ όσο μπορώ να ξέρω κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ, κι η απλή αναλογική έμεινε άδολη και στα χαρτιά.

Υπάρχουν επίσης δυο μικρά σχόλια στη σελίδα 9, στη στήλη πρινηδόν, για το κκ κίνας που παίρνει μέρος σε κάποια διεθνή συνάντηση κκ, και για την απάντηση του ρζοσπάστη στο ρούση (και τις ανοησίες του ότι το κκε υποτιμά σεχταριστικά τα αστικά δικαιώματα), που την χαρακτηρίζει ως αήθη επίθεση στον καθηγητή –που ως γνωστόν είναι έμπλεος ήθους και συντροφικότητας, όταν μιλά πχ για το κκε και τα τρία σίγμα (σταλινικό, σεχταριστικό, συστημικό).

Παράλληλα στις σελίδες του πριν, μαθαίνουμε ότι αναμένεται να κυκλοφορήσουν μέχρι το τέλος του μήνα οι θέσεις για την πανελλαδική συνδιάσκεψη της ανταρσύα, που κανονικά έπρεπε να γίνει μες στο δεκέμβρη. Γενικώς το μόνο που κινείται εσχάτως στην ανταρσύα είναι η επισημοποίηση της συνεργασίας με τον αλαβάνο και οι εκδηλώσεις σε διάφορες πόλεις της ελλάδας με τον αλέκο που αγαπήσαμε και το σχέδιο βήτα του. Δυστυχώς το πάθημα με τον αριβίστα καζάκη, που τον περιέφεραν από πόλη σε πόλη σαν προφήτη και του εξασφάλισαν δωρεάν προβολή κι ακροατήριο, μάλλον δεν έγινε μάθημα. Και τώρα οι αντάρτες φαίνεται να επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος με τον εξίσου καιροσκόπο και πολιτικό τυχοδιώκτη αλαβάνο.

Σε αυτό το πριν μάλιστα υπάρχει και συνέντευξη του μεγάλου ηγέτη (στο σπαρίλα και τον ελαφρό) όπου μεταξύ άλλων τον ρωτάνε:

-Πιστεύετε ότι μπορεί να μεταρρυθμιστεί η εε;

-Δε μας έχει πείσει για κάτι τέτοιο, απαντάει ο αλέκος.

Να πάρει. Χρειαζόμαστε κι άλλα αποδεικτικά στοιχεία, με περισσότερη πειθώ. Και θα τα βρούμε σύντροφοι.

Στη στήλη διαλόγου τέλος, στη σελίδα οκτώ, βρίσκουμε αποσπάσματα από ένα κείμενο αποτίμησης του εεκ για το πρόσφατο 12^ο συνέδριό του. (Παρεμπιπτόντως το εεκ πρέπει να είναι η μόνη οργάνωση που ακολουθεί τους ρυθμούς των μπολσεβίκων επί λένιν και πραγματοποιεί συνέδριο κάθε χρόνο –πιθανότατα όμως ευνοείται κι από τη μικρή του οργανωτική- για αυτήν τη διαδικασία.

Μες στα πολλά και διάφορα που αναφέρει το κείμενο (για τις μάζες που στράφηκαν στην αριστερά, κτλ) βρίσκουμε και την κριτική για το ακραία σταλινικό, σεχταριστικό κκε, που συμπίπτοντας σ’ αυτό με τους ρεφορμιστές και τους δεξιούς κεντριστές, διαχωρίζει κι αντιπαραθέτει την προοπτική μιας κυβέρνησης της Αριστεράς στην εργατική εξουσία, μεταφέροντας την τελευταία σε ένα αόριστο κι απόμακρο μέλλον και κάνοντας την πρώτη κεντρικό στόχο της πολεμικής του.

Από τη στιγμή που ακόμα και το εεκ, το τελευταίο προπύργιο της αριστερίστικης συνέπειας και καθαρότητας, (που εκτιμούσε ότι το δεκέμβρη είχε τεθεί θέμα εξουσίας), μας τη βγαίνει από τα δεξιά, με θέσεις για εργατική κυβέρνηση και για τη δευτέρα παρουσία της λαϊκής εξουσίας, τα έσχατα του κόσμο δεν είναι πλέον ουτοπία..

Ολοκληρώνουμε το δελτίο μας με πιο ανάλαφρα θέματα.

Όπως ενημερώνουν την κε του μπλοκ φίλοι αναγνώστες, η μις ρωσία φωτογραφήθηκε με φόντο τον πίνακα του μεγάλου ηγέτη της οκτωβριανής επανάστασης, βλαντίμιρ ιλίτς λένιν –όπως μπορείτε να δείτε κι εσείς στο φωτογραφικό ντοκουμέντο που ακολουθεί.

Οι πληροφορίες που θέλουν την φωτό να προέρχεται από τα καλλιστεία που διοργανώνει η νεολαία του κκρο ελέγχονται ως αναληθείς. Αν και η διοργάνωση τέτοιου θεσμού από τη σημερινή κομσομόλ –που έχει το όνομα, αλλά όχι την χάρη- είναι μάλλον κάτι παραπάνω από αστικός μύθος και πιθανότατα αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.

Περνάμε στα αθλητικά. Η ομάδα του 37χρονου ντέιβιντ μπέκαμ, λος άντζελες γκάλαξι, έφτασε στη δεύτερη σερί κατάκτηση του πρωταθλήματος των ηπα, νικώντας στον τελικό με 3-1 τη ντινάμο του χιούστον (όπως διαβάζουμε στο σημερινό εθνοσπόρ). Ότι θα φτάναμε στο σημείο να δούμε ομάδα με τέτοιο όνομα στο άνδρο του καπιταλισμού και μάλιστα στην καρδιά του αντιδραστικού τέξας, ομολογώ πως δεν το φανταζόμουνα.

Εμπρός σύντροφοι και για τη σπαρτάκ της νέας υόρκης!

Καιρός: ραγδαία επιδείνωση του καιρού αναμένεται τα επόμενα 24ωρα, με ισχυρούς αντεπαναστατικούς ανέμους και μεγάλη πτώση του βιοτικού επιπέδου σε όλη την χώρα. Όπως δήλωσε ωστόσο η γγ, το κκε είναι κόμμα παντός καιρού. Κι αν χιονίζει και αν βρέχει, πάλι ο σύντροφος αντέχει..

Ευχαριστούμε που επιλέξατε το σφυροδρέπανο για την ενημέρωσή σας. Καλό βράδυ.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ EUROSTAT Αυξάνεται η φτώχεια στην ΕΕ

ΣΤΟΙΧΕΙΑ EUROSTAT

Αυξάνεται η φτώχεια στην ΕΕ

Ένας στους τέσσερις αντιμέτωπος με την απειλή της φτώχειας

pdf

email

Print

Περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της ΕΕ απειλούνταν από τη φτώχεια το 2011, καθώς η κρίση βαθαίνει και οι συνέπειές της μεταφέρονται στις πλάτες εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων.

Το 24,2% του πληθυσμού των «27» της ΕΕ ή 119,6 εκατομμύρια άνθρωποι, ήταν αντιμέτωποι με την απειλή της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού το 2011 ( έναντι 23,4% το 2010), σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Eurostat. Το 17% του πληθυσμού της ΕΕ ζούσε με πενιχρό εισόδημα, μετά και τις μεταβιβάσεις των κοινωνικών επιδομάτων.

Στην Ελλάδα 3,4 εκατομμύρια άνθρωποι ήταν αντιμέτωποι με τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό το 2011, ή το 31% του πληθυσμού. Το 2010, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 27,7% και το 2008 28,1%.

Τα υψηλότερα ποσοστά εμφανίζονται στη Βουλγαρία (49%), την Ρουμανία και τη Λετονία(40%).

Όσοι βρίσκονται στην κατηγορία αυτή αντιμετωπίζουν τουλάχιστον μία από τις τρεις μορφές αποκλεισμού: κίνδυνο φτώχειας ακόμα και μετά τη χορήγηση κοινωνικών επιδομάτων, σοβαρή έλλειψη υλικών αγαθών (αδυναμία πληρωμής λογαριασμών, θέρμανσης, κατανάλωσης πρωτεϊνών), πολύ χαμηλή απασχόληση (νοικοκυριά όπου οι ενήλικες χρησιμοποίησαν λιγότερο από το 20% του δυναμικού τους για εργασία).

Σε ό,τι αφορά το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που αδυνατεί να καλύψει σημαντικά υλικά αγαθά, το 2011 ανήλθε σε 15,2%, έναντι 8,8% στην ΕΕ. Το δε 21% ζει με πενιχρό εισόδημα, ακόμα και μετά τις μεταβιβάσεις των κοινωνικών επιδομάτων.

Άτομα που αδυνατούν να καλύψουν σημαντικά υλικά αγαθά θεωρούνται εκείνα τα οποία αδυνατούν να καλύψουν τέσσερα από τα ακόλουθα εννέα αγαθά: 1) ενοίκιο ή εξόφληση δανείου 2) θέρμανση 3) απρόοπτα έξοδα 4) διατροφή με κρέας ή ψάρι κάθε δύο ημέρες 5) διακοπές εκτός οικίας για μία εβδομάδα 6) αυτοκίνητο 7) πλυντήριο ρούχων 8) έγχρωμη τηλεόραση 9) τηλέφωνο.

Σύμφωνα με τη Eurostat, άτομα κοντά στο όριο της φτώχειας θεωρούνται εκείνα που ζουν σε νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα κάτω του 60% του εθνικού μέσου διαθέσιμου εισοδήματος (μετά τις μεταβιβάσεις των κοινωνικών επιδομάτων).

«F@#k Sweden, I thought to myself!»

«F@#k Sweden, I thought to myself!»

Πριν από μερικές εβδομάδες, λεει ο Milad Muhammadi, έγραψα πως γλιστρησα στο πεζοδρόμιο, και πως ακόμη και με γόνατα που αιμορραγουσαν δεν ηρθε κανεις να με βοηθησει. Πραγματικα, ούτε μία ματιά δεν εριξε κανεις προς τη μερια μου– κατι που ένιωσα οτι πολλοι άνθρωποι έκαναν επίτηδες.

Τώρα, συνεβει, ξανά, αλλά σε κάποιον αλλο, εντελώς ανάξιο μιας τέτοιας συμπεριφορας.

Ενας ηλικιωμενος ανθρωπος, στο τρένο για την Uppsala, ήθελε να αγοράσει ένα εισιτήριο, αλλά δεν ειχε πιστωτική κάρτα. Ζήτησε από τους άλλους επιβάτες αν κάποιος θα μπορούσε να πληρώσει γι αυτόν και είπε ότι θα τους δώσει το ισοδύναμο ποσό σε μετρητά αντ 'αυτού.

Κανείς δεν τον βοήθησε. Κανείς, δεν γυρισε ουτε καν να τον κοιταξει!

Ξερετε πως ειναι όταν οι άνθρωποι συνεχιζουν να περπατουν, προσποιούμενοι οτι δεν έχει συμβεί τίποτα; 
Ή όταν η πρώτη αντίδραση των ανθρώπων σε κάποιον που ζητα βοήθεια είναι η καχυποψία. Και πώς εμείς οι ίδιοι σταματησαμε, πια, να ζηταμε βοήθεια απλά επειδή ο φόβος της καχυποψίας των αλλων μας εμποδιζει. Ή όταν οι άνθρωποι νοιάζονται μόνο για το δικό τους χρόνο και τις δικές τους ζωές;

Κατέληξα να πληρώσω εγω για το εισιτήριό του ηλικιωμενου. Αποδείχτηκε ότι πηγαιναμε προς την ίδια κατεύθυνση και πιασαμε για λιγο τη κουβεντα. Μου είπε πως αισθανεται οτι δεν βλέπουν πια ως άνθρωπο. Ηταν αναστατωμένος.

Του είπα ότι ήταν έτοιμος να δώσω δύο διαλέξεις εκείνη την ημέρα σε δύο διαφορετικές πόλεις σε περίπου 600 έφηβους.

Υποσχέθηκα να τους πω να βλεπουν τους συνανθρώπους τους ως συνανθρώπους, εξηγώντας του ότι το να κανω ομιλιες είναι αυτό που κάνω καλύτερα.

Το πρόσωπο του γερου ζωντανεψε. Εμοιαζε χαρούμενος.

«Γά@@σε τη Σουηδία», σκέφτηκα.

«Γά@@σε τη τυπικη Σουηδικη συμπεριφορά», για να είμαι πιο ακριβής.

Ποιοι είναι το συμπέρασμά μου εδώ; Οτι η χώρα μου με απογοητεύει.

Ολοι το εχουμε περάσει αυτό, - όχι μόνο ως μάρτυρες, αλλά ως συμμετέχοντες, όταν παρατηρεις ότι κι εσυ έχεις καποτε φερθει μ αυτο τον τροπο. Βλέπουμε ανθρώπους να καυγαδιζουν δημόσια και εμείς απλά τους προσπερναμε. Βλέπουμε ανθρώπους να χτυπουν και τους προσπερναμε

Βλέπουμε κάποιον που είναι λυπημένος και εμείς, απλά,προσπερναμε.

Βλέπουμε ένα αστεγο και εμείς προσπερναμε.

Βλέπουμε κάποιον που χρειάζεται βοήθεια για οποιονδήποτε λόγο και για κάποιο λόγο εμείς, απλά, προσπερναμε.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που λειτούργησαμε σαν συνανθρώποι στη Σουηδία;

Έχουμε γίνει απίστευτα καλοί στο να μην εχουμε ευθύνη για τους άλλους ανθρώπους. 

Έχουμε αποκηρύξει αυτήν την ευθύνη. Όλοι οι άνθρωποι είναι μόνοι τους, ο καθένας κρατιεται μακριά από τους άλλους.

Η Σουηδική κουλτούρα έχει κανει την παθητικότητα κανόνα. Πιστεύουμε ότι οι δομές της κοινωνίας θα σηκωσουν το βάρος αυτής της ευθύνης και ότι αυτο μας «αθωωνει».

Το χειρότερο πράγμα για μένα είναι οταν βλεπω οτι οι άνθρωποι εκπλησσονται με τους λίγους που πραγματικά ανταποκρινονται στη βοήθεια.

Το οτι οι Σουηδοί ειναι σοκαρισμένοι όταν οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον με σοκάρει ακομη περισσότερο από το οτι οι Σουηδοί γενικά δεν βοηθουν!

Αυτό το σοκ μου λέει ότι κάτι δεν είναι σωστό. Έχουμε μάθει να μην εμπλεκομαστε σε υποθεσεις με αλλους.

Έχουμε γίνει τόσο καλοί στην απεμπλοκή ευθυνης που ακόμη και οσοι από εμάς διαμαρτύρονται για τη Σουηδική συμπεριφορά δεν ξεφευγουμε πραγματικα κι εμεις οι ιδιοι από το μοτίβο. Ονομαζουμε τους εαυτούς μας οι Twitterati, talking heads, και αστέρια δημοσιογράφοι. 
Εκεί βρίσκεται η κωμωδία (βλ.τραγωδία). Εμείς κρίνουμε τους ανθρώπους που συμπεριφέρονται άσχημα, αλλά δεν παίρνουμε την ευκαιρία να σκεφτούμε τη δική μας συμπεριφορά! Δεν κρίνουμε τη δική μας παθητικότητα. Ή η παθητικότητα των φίλων μας.

Όταν κάποιος που αντιλαμβανόμαστε οτι είναι στο πλευρό μας, λέει κάτι προσβλητικό, το αφήσουμε να περάσει. Προσποιούμαστε οτι τίποτα δεν συνέβη. Ή βρισκουμε δικαιολογίες γι 'αυτούς.

Και παρόλο που μπορεί να διαδιδουμε με δικαιη υπερηφάνεια οτι π.χ ο Martin Luther KingJr. αφηνει σχολια στη σελιδα μας στο Facebook, το βρισκουμε δύσκολο να ζήσουμε ακολουθωντας τα λόγια του: «Η μεγαλύτερη τραγωδία αυτής της περιόδου της κοινωνικής μετάβασης δεν ήταν η έντονη κραυγή των κακων ανθρώπων, αλλά η τρομακτική σιωπή των καλών ανθρώπων».

Oι Σουηδοί θελουν να αντιδρουν όταν συμβαίνουν μεγάλα ασχημα γεγονοτα. Αλλά όχι όταν συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή.

Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία είναι χτισμένη πάνω σε μικρά πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή.

Όταν ασχολούμαστε, στελνουμε προθυμα χρήματα σε απομακρυσμένα χωριά στις αναπτυσσόμενες χώρες, υποστηρίζουμε ένα παιδί, στελνουμε ένα SMS σαν συμβολή σε καποια φιλανθρωπικη εκστρατεια που γινεται για μια χώρα μετά από μεγαλες καταστροφες, κλπ.

Δεν συμμετέχουμε ομως στην καθημερινή ζωή και δεν ενδιαφερόμαστε ο ένας για τον άλλο.

Παρόμοια προβλήματα εχουν να κανουν με τον ρατσισμό και τις διακρίσεις.

Εμείς δεν το βλέπουμε, γιατί έχουμε μια καλή ζωή. Είναι εύκολο να αποστασιοποιηθείς από μια πραγματικότητα που εσυ δεν μπορείς να ζήσεις με τον ίδιο τρόπο που το θύμα του ρατσισμού και των διακρίσεων το κάνει.

Δεν χρειάζεται καν να πλησιάσουμε κοντα επειδή ζούμε ασφαλείς ζωές που μας δόθηκαν δωρεάν. Σημειωστε τη λέξη δωρεάν. Η ζωή που οι περισσότεροι Σουηδοί έχουν, τους δόθηκε δωρεάν, ως επι το πλειστον.

Οι μονοι άνθρωποι που...ταρακουνανε το κλουβί μας είναι οι (ακροδεξιοι) Σουηδοί Δημοκράτες. (SD).

Ήρθε η ώρα να αλλάξoυμε τον κανόνα. Η αναγκη του να είναι κανεις «καλος Σαμαρείτης», εχει συζητηθει, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας σήμερα. Είναι να ξυπνήσουμε και να φερομαστε ο ενας στον αλλον σαν ανθρωποι!

Ειλικρινά. Τι στο διάολο κάνουμε, Σουηδία; Γιατί αραγε αξίζουμε ακόμη και να ζουμε;

Ρίχνω το γάντι σε εσάς, εσάς που διαβάζετε αυτό το κειμενο τώρα: Πώς φερεστε στους συνανθρώπους σας, αν θελετε να είστε απόλυτα ειλικρινεις;

Είστε κι εσεις ένας απ αυτους τους ανθρώπους που απλώς προσπερνατε; Και, αν είστε απόλυτα ειλικρινής, γιατί το κανετε;

Πηγη

(Υπογραμμισεις δικες μoυ)

Ο Milad Muhammadi είναι 23 ετων, αρθρογράφος στην Nyheter24.se (ειδησεογραφική ιστοσελίδα), δημόσιος ομιλητής και εργαζεται στο Fryshuset πανω σε ζητηματα που αφορουν τη νεολαία, στη Στοκχόλμη.

Δεκέμβρης 1944 video

Δεκέμβρης 1944

Ένα ντοκυμαντέρ από την τηλεόραση του 902