Σε θέση μάχης μπροστά στις εξελίξεις, με όπλο την πρόταση του ΚΚΕ

Μονάδα παραγωγής της ΔΕΗ

Βρισκόμαστε μπροστά σ' ένα νέο βήμα στην πορεία ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ ΑΕ, στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, όπως επιβάλλει η στρατηγική ΕΕ - κεφαλαίου και ο στόχος για ανάκαμψη της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας. Το νέο αυτό βήμα πραγματοποιείται σε μια περίοδο που οξύνονται οι ανταγωνισμοί ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και μονοπωλιακών ομίλων στην ευρύτερη περιοχή, με επίκεντρο την προσπάθεια ελέγχου ενεργειακών πηγών και δρόμων.
Μέσα σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, η παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ ΑΕ συμπίπτει και με την υλοποίηση του σχεδιασμού για περιορισμό του λιγνίτη στην παραγωγή Ενέργειας, που για δεκαετίες αποτέλεσε κυρίαρχη δραστηριότητα στους νομούς Κοζάνης και Φλώρινας. Οι εξελίξεις, πέρα από τα όσα αρνητικά επιφυλάσσουν συνολικά για τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά της χώρας, θα έχουν μεγάλες και σε πολλά επίπεδα συνέπειες στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας.
Ενα επιπλέον στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι βρισκόμαστε σε διαδικασία εκσυχρονισμού των μέσων παραγωγής, με την απόσυρση παλιών ΑΗΣ (ατμοηλεκτρικοί σταθμοί), που αντικαθίστανται από νέους, υψηλής τεχνολογίας. Η «Μελίτη 1», που είναι η πιο σύγχρονη μονάδα της ΔΕΗ στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας και εντάσσεται στο πακέτο πώλησης, αλλά και η υπό κατασκευή μονάδα «Πτολεμαΐδα 5», που θα είναι από τις πιο σύγχρονες στην Ευρώπη, απαιτούν μικρότερο αριθμό εργαζομένων για τη λειτουργία τους, περίπου το μισό για την ίδια παραγωγή Ενέργειας.
Η συμφωνία για τη λεγόμενη «αποεπένδυση» του λιγνιτικού δυναμικού της ΔΕΗ περιλαμβάνει την πρώτη μονάδα της Μελίτης (Φλώρινα) και την άδεια κατασκευής της δεύτερης, καθώς και δυο μονάδες της Μεγαλόπολης. Αυτό που απομένει είναι να διευκρινιστούν το χρονοδιάγραμμα και ο «οδικός χάρτης» για την πώληση, ενώ παραμένει σε ισχύ το χρονικό ορόσημο για ολοκλήρωση της πώλησης την 1η Ιούνη 2018.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης, στη συζήτηση έχει θέσει θέμα «αντισταθμιστικών». Και μόνο η αναφορά του υπουργού Ενέργειας ότι «η συμφωνία θα διασφαλίζει τις θέσεις εργασίας στους λιγνιτικούς σταθμούς» θα πρέπει να κάνει τους εργαζόμενους να ανησυχούν, μιας και στην ουσία αποτελεί παραδοχή ότι οι θέσεις είναι υπό διαπραγμάτευση.
Η συζήτηση για τα «αντισταθμιστικά» αφορά και την παράταση λειτουργίας των ΑΗΣ Αμύνταιου και Καρδιάς, που είναι παλιάς τεχνολογίας και προβλέπεται να κλείσουν βάσει Οδηγιών της ΕΕ, καθώς και τη χορήγηση της δυνατότητας στη ΔΕΗ ΑΕ να πραγματοποιήσει επένδυση για την αναβάθμιση του ΑΗΣ Αμύνταιου. Πρόκειται για τους ατμοηλεκτρικούς σταθμούς που τροφοδοτούν την κεντρική θέρμανση (τηλεθέρμανση) της Πτολεμαΐδας, του Αμύνταιου και δύο ακόμα οικισμών.

Υπάρχει εμπειρία

Οι καινούργιες εξελίξεις στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας βρίσκουν την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα πιο έμπειρα απ' ό,τι στο παρελθόν. Δεν μπορούν με ευκολία να τους ξεγελάσουν για μια ακόμα φορά με τα ίδια επιχειρήματα. Την προώθηση της ιδιωτικοποίησης από τα μέσα της δεκαετίας του '90 την έζησαν στο πετσί τους οι εργαζόμενοι στον κλάδο, συνολικά η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Επεκτάθηκαν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας (οκτάμηνα, εργολαβικοί), οι μισθοί μειώθηκαν, η εντατικοποίηση της εργασίας αυξήθηκε, το ίδιο και τα «ατυχήματα». Τα τιμολόγια της ηλεκτρικής ενέργειας εκτινάχθηκαν, με αποτέλεσμα το 30% του λαού να ζει σε συνθήκες ενεργειακής φτώχειας, υπήρξε μεγάλη επιβάρυνση του περιβάλλοντος και καθυστερήσεις στις μετεγκαταστάσεις πληττόμενων οικισμών. Κι αυτά είναι μέρος μόνο των συνεπειών.
Τι έλεγαν τα αστικά κόμματα και οι εκπρόσωποί τους στην Τοπική Διοίκηση και τα συνδικάτα για όλα αυτά; Οτι «ο ανταγωνισμός θα φέρει μειώσεις στα τιμολόγια για τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά», ότι «ο ιδιώτης θα βάλει τάξη, οι άξιοι θα πληρώνονται ανάλογα» κ.ο.κ. Σήμερα πλασάρουν τη λογική του «μικρότερου κακού», ισχυρίζονται ότι δίνουν τάχα μάχη «για να σωθεί ό,τι μπορεί να σωθεί» κι ότι αν ήταν «οι άλλοι» στην κυβέρνηση «θα πουλούσαν περισσότερα» κ.λπ.
Ποιο είναι όμως το «λιγότερο κακό» που μας περιμένει; Η παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ ΑΕ θα οξύνει τον ανταγωνισμό και στη νέα κατάσταση που θα προκύψει, η Επιχείρηση δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα χέρια. Ηδη παίρνει τα μέτρα της.
Σε μια περίοδο που η εργατική - λαϊκή οικογένεια στενάζει από τα χρέη, κλιμακώνει την επίθεση στο λαϊκό εισόδημα, αναθέτοντας σε εισπρακτικές εταιρείες την είσπραξη των ληξιπρόθεσμων λογαριασμών. Προχωράει επίσης σε απολύσεις εργαζομένων, που τις ονομάζει «εθελούσιες εξόδους». Τιμωρεί και απολύει εργαζόμενους με ελαστικές σχέσεις εργασίας, προχωρά στην «αξιολόγηση» του προσωπικού με στόχο την τρομοκράτηση και τις μειώσεις μισθών.
Επιπρόσθετα στην επίθεση της εργοδοσίας, η ανεργία θα αυξηθεί σε μια περιοχή που έχει ήδη ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά πανελλαδικά. Χιλιάδες είναι οι θέσεις εργασίας που θα χαθούν, θα χειροτερέψουν οι όροι δουλειάς για όσους απομείνουν να δουλεύουν.
Θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο η πρόσβαση χιλιάδων λαϊκών νοικοκυριών στην ηλεκτρική ενέργεια. Η επικείμενη μείωση των δικαιούχων του κοινωνικού τιμολογίου δίνει μια πρώτη γεύση. Οι κάτοικοι της περιοχής, που είχαν σχετικά φθηνότερη θέρμανση, θα δουν τις τιμές να ανεβαίνουν, είτε λόγω αλλαγής καυσίμου (βιοκαύσιμο στο Αμύνταιο), είτε λόγω ιδιώτη παρόχου (Μελίτη στη Φλώρινα). Αυτό είναι λοιπόν το «μικρότερο κακό» που μας περιμένει...

Η Τοπική Διοίκηση και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός

Διαχρονικά οι αστικές κυβερνήσεις, στην προσπάθειά τους να κάμψουν τις όποιες αντιδράσεις, είχαν τη στήριξη των εκλεγμένων στην Τοπική Διοίκηση, με στόχο να εκτονώνουν αντιδράσεις που αναπτύσσονταν κατά καιρούς από εργαζόμενους της επιχείρησης και κατοίκους της περιοχής, με ημερίδες για διαφήμιση της «μεταλιγνιτικής» περιόδου, των ΑΠΕ κ.ά.
Σήμερα, η περιφερειακή αρχή (πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ) καλλιεργεί κι αυτή τη λογική του «μικρότερου κακού», λέγοντας με θράσος ότι «τα άλλα κόμματα ζητάνε να πουλήσουμε περισσότερα», οπότε πρέπει να είμαστε και ευχαριστημένοι! Αυτό το διάστημα ακούγονται και φωνές που μιλάνε για «εταιρείες λαϊκής βάσης» (ειπώθηκε από τον επικεφαλής της αντιπολίτευσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο, που πρόσκειται στη ΝΔ), ή για «ενεργειακούς συνεταιρισμούς», στο πλαίσιο πάντα της «απελευθερωμένης» αγοράς.
Από την άλλη, ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, που παλιότερα διαφήμιζε τη μετοχοποίηση και στη συνέχεια υπέγραψε τον διαχωρισμό σε ΑΔΜΗΕ, ΔΕΔΔΗΕ κ.ά., τώρα επιβεβαιώνει το ρόλο του, κινούμενος στη γραμμή του «μικρότερου κακού» και της υπεράσπισης του εργοδότη που λέγεται ΔΕΗ ΑΕ, στο όνομα μιας «κρατικής» ΔΕΗ, που μπορεί τάχα να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στην «απελευθερωμένη» αγορά και ταυτόχρονα να υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες.
Το «συντονιστικό» που έχουν στήσει εκλεγμένοι στην Τοπική Διοίκηση και εργοδοτικοί - κυβερνητικοί συνδικαλιστές σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εκφράσει τις αγωνίες και τις ανάγκες των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων. Ολοι τους εμφανίζονται με σύνθημα «Οχι στην πώληση μονάδων», αφήνοντας στο απυρόβλητο τη στρατηγική της «απελευθέρωσης» και της ανταγωνιστικότητας της ΔΕΗ ΑΕ, που έχουν οδηγήσει την κατάσταση εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.
Οι εργαζόμενοι είναι πιο έμπειροι και μπορούν καλύτερα να δουν το ρόλο που παίζουν αυτές οι δυνάμεις. Να θυμηθούν τη στάση της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας πριν λίγα χρόνια, αλλά και των εκλεγμένων του ΣΥΡΙΖΑ στην Τοπική και Περιφερειακή Διοίκηση, μπροστά στο σχέδιο για τη «μικρή ΔΕΗ», που ενώ εναντιώνονταν στην πώληση, αρνούνταν πεισματικά να συμπεριλάβουν στα αιτήματα την αντίθεση στο σύνολο της «απελευθέρωσης» και όχι μόνο στο συγκεκριμένο σχεδιασμό. Στόχος τους ήταν η συμβολή στην κυβερνητική εναλλαγή και η προώθηση, στην ουσία, ενός παραπλήσιου σχεδίου.

Ο δρόμος που συμφέρει τους εργαζόμενους και το λαό

Για το ΚΚΕ, η Ενέργεια είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα. Το δικό μας «όχι» στην πώληση των μονάδων της ΔΕΗ ΑΕ δεν έχει να κάνει με την υπεράσπιση του ενός ή του άλλου σχεδίου ιδιωτικοποίησης. Η υπεράσπιση του λιγνίτη εδράζεται στο γεγονός ότι αποτελεί ένα φθηνό και καλής ποιότητας εγχώριο ορυκτό, που κάτω από άλλες προϋποθέσεις και σε συνδυασμό με άλλες μορφές μπορεί να εξασφαλίσει ενεργειακή επάρκεια στη χώρα.
Το δικό μας «όχι» δεν λέγεται με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν, δεν υπερασπιζόμαστε το κρατικό μονοπώλιο ενάντια στο ιδιωτικό. Το δικό μας «όχι» έχει το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Στη δυνατότητα που αντικειμενικά υπάρχει σήμερα να ζήσουν τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά ανθρώπινα, να ικανοποιήσουν όλες τις σύγχρονες ανάγκες τους. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί μόνο καταργώντας την ιδιοκτησία των καπιταλιστών στα μέσα παραγωγής, κοινωνικοποιώντας τα και οργανώνοντας την οικονομία με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό - κοινωνικό έλεγχο.
Δίνουμε τη μάχη ενάντια στα σχέδια για παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, έχοντας γνώση των δυσκολιών, των αυταπατών, του φόβου που κυριεύει μεγάλα τμήματα των εργαζομένων και του λαού. Δίνουμε μάχη για την προώθηση της πρότασής μας, να εξοπλιστούμε καλύτερα, όλο το δυναμικό του Κόμματος και ο περίγυρος. Να συμβάλουμε στην πλατιά ενημέρωση του λαού για τις συνέπειες της ιδιωτικοποίησης και της «απελευθέρωσης» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
Με τις δυνάμεις μας στο κίνημα επεξεργαζόμαστε αιτήματα για τη ΣΣΕ των εργαζομένων στον όμιλο της ΔΕΗ ΑΕ και ταυτόχρονα για την ανακούφιση και την ουσιαστική προστασία των λαϊκών στρωμάτων, με μείωση των τιμολογίων ηλεκτρικής ενέργειας, μετεγκατάσταση όσων πλήττονται από τα ορυχεία, την επαναπόδοση των εδαφών. Με επόμενο σταθμό την πανελλαδική - πανεργατική απεργία στις 14 Δεκέμβρη, είμαστε στην πρώτη γραμμή για το ζωντάνεμα της λειτουργίας των σωματείων, με συλλογικές διαδικασίες, με τη συμμετοχή στον αγώνα όσο γίνεται περισσότερων εργαζομένων.

Του
Νώντα ΣΤΟΛΤΙΔΗ*
* Ο Νώντας Στολτίδης είναι μέλος του Γραφείου Περιοχής Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και Γραμματέας της ΤΕ Ενέργειας

Η 3η «αξιολόγηση» δείχνει την πραγματικότητα της επόμενης μέρας

Motion Team

Τους τελευταίους μήνες, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ «τζογάρει» την πολιτική της επιβίωση στην επερχόμενη «μεγάλη έξοδο του Αυγούστου από τα μνημόνια» και τη «δίκαιη ανάπτυξη» που θα έρθει μετά απ' αυτή, και στην οποία όλοι θα βρουν ένα «αποκούμπι».
Οσο όμως και αν η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά επιτελεία προσπαθούν να εμφανίσουν τις αρετές της καπιταλιστικής ανάπτυξης, τα νέα σκληρά μέτρα της 3ης «αξιολόγησης» του μνημονίου ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, οι λεπτομέρειες της οποίας εμφανίζονται σταδιακά στην επικαιρότητα, θρυμματίζουν κάθε τέτοια προσπάθεια.
Η 3η «αξιολόγηση» είναι μια ακόμα φωτογραφία του ζοφερού μέλλοντος της καπιταλιστικής ανάπτυξης που ετοιμάζουν η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί υπηρέτες της.

Τα νέα σκληρά μέτρα

Το νέο πακέτο μέτρων που συνδιαμορφώνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους δανειστές έρχεται να κλιμακώσει την αντιλαϊκή επίθεση σε κάθε πλευρά της ζωής σχεδόν του συνόλου των εργαζομένων.
Στο Ασφαλιστικό, ξεδιπλώνονται τα μέτρα που θα υλοποιήσουν τις νέες περικοπές ύψους άνω των 2 δισ. ευρώ από τις αρχές του 2019 που φόρτωσαν ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στις πλάτες των εργαζομένων, μέσα στα οποία περιλαμβάνονται η μείωση του συνόλου των υφιστάμενων συντάξεων, η ολοκληρωτική κατάργηση του ΕΚΑΣ και ο υπολογισμός των νέων συντάξεων με νέους αντιλαϊκούς, πιο επώδυνους όρους. Ειδική αναφορά αξίζει να γίνει στη νομοθετική κατοχύρωση της ουσιαστικής κατάργησης της έννοιας του ασφαλιστικού ταμείου, που προωθείται μέσα στο νέο πακέτο. Προβλέπονται, συγκεκριμένα, η συνένωση ασφαλιστικών εισφορών με τη φορολογία και η καταβολή όλων μέσα από την πλατφόρμα της εφορίας. Πρόκειται για το επόμενο βήμα στο κρατικό ασφαλιστικό σύστημα αφού καταργείται οριστικά η έννοια «ασφαλιστικό ταμείο», και οι εισφορές πλέον στον «κρατικό κορβανά» κατευθύνονται στο να χρηματοδοτηθούν οι καπιταλιστές και να αποπληρωθούν τα δάνεια. Η σύνταξη που «εγγυάται» το κράτος είναι ελάχιστη και όποιος θέλει μια στοιχειώδη εξασφάλιση εξαναγκάζεται να στραφεί στον ιδιωτικό τομέα. Ετσι, οι καπιταλιστές πετυχαίνουν «με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια». Καταργούν την κρατική ασφάλιση προς όφελος της ιδιωτικής, αυξάνοντας παράλληλα τη φορολογία με τη μορφή των εισφορών.
Στη φορολογία, ξεδιπλώνονται μέτρα που αξιοποιούν τη γνωστή ατζέντα της «καταπολέμησης της φοροδιαφυγής» ως εργαλείου αύξησης της φορολογικής συμμόρφωσης, με αυστηρό χρονοδιάγραμμα προώθησης του ηλεκτρονικού χρήματος και αύξησης των κατασταλτικών αρμοδιοτήτων του κράτους και της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων. Τα αστικά παπαγαλάκια δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν πως το τέρας της φοροδιαφυγής είναι η αιτία των προβλημάτων της χώρας. Ξεχνούν να μας πουν πως η πραγματική πρόκληση είναι η φορολογική ασυλία των εφοπλιστών που δεν πληρώνουν καθόλου φόρους, τα φορολογικά προνόμια των μονοπωλιακών ομίλων, που τελικά καταβάλλουν λιγότερο από 5% του κρατικού προϋπολογισμού. Ξεχνούν να μας πουν πως ο αστικός προϋπολογισμός δεν είναι ένας κορβανάς απ' τον οποίο «τρώμε όλοι», αλλά ένα ακόμα εργαλείο με το οποίο ο κοινωνικός πλούτος αναδιανέμεται απ' τους πολλούς στους λίγους, απ' το λαό στα μονοπώλια. Ετσι, η «φορολογική συμμόρφωση» σημαίνει απλά περισσότερα βάρη για μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους, φτωχούς αγρότες, για να ελαφρυνθεί η φορολογία των βιομηχάνων «για να έρθει η ανάπτυξη». Παράλληλα, οι αλλαγές στον ΕΝΦΙΑ που θα γίνουν «χωρίς δημοσιονομικό αποτύπωμα» απαιτούν «διεύρυνση της φορολογικής του βάσης». Με απλά λόγια, η μεγάλη μάζα θα πληρώσει περισσότερο ΕΝΦΙΑ, είτε επειδή θα φορολογηθούν τα αγροτεμάχια των αγροτών είτε επειδή θα υπολογίζεται σε οικογενειακή βάση.
Ειδικό βάρος τα νέα μέτρα ρίχνουν στην προστασία των τραπεζών. Για μια ακόμα φορά, με πρόσχημα την «οικονομική σταθεροποίηση», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τσακίζει τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα για να στηριχθεί το τραπεζικό σύστημα. Τα νέα μέτρα προβλέπουν τη δραστική επέκταση των πλειστηριασμών της λαϊκής κατοικίας, με την αλλαγή του πτωχευτικού δικαίου, τη διαμόρφωση ενός σιδερένιου νομικού πλαισίου που να εγγυάται τη διενέργεια πλειστηριασμών κ.ά. Διακηρυγμένος στόχος είναι να υποχρεώσουν οι τράπεζες τα λαϊκά στρώματα να καταβάλλουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να ξεπληρώσουν τα τοκογλυφικά δάνεια τα οποία εξαναγκάστηκαν να συνάψουν τα προηγούμενα χρόνια. Οι πλειστηριασμοί που ήδη ξεκίνησαν, με την κυβέρνηση να αξιοποιεί και τη φυσική κρατική βία για να προωθήσει τη θέληση των πολιτικών αφεντικών της, θα εκτιναχθούν το επόμενο διάστημα για να πιαστούν οι στόχοι των χιλιάδων πλειστηριασμών μέσα στους επόμενους μήνες.
Το νέο πακέτο των αντιλαϊκών μέτρων της «δίκαιης ανάπτυξης» δεν αφήνει στο απυρόβλητο το συνδικαλιστικό κίνημα. Η αύξηση του ποσοστού των εργαζομένων που απαιτούνται για να προκηρυχθεί μια απεργία από ένα πρωτοβάθμιο σωματείο στο 50% των εγγεγραμμένων, που ειρωνικά νομοθετείται από μια κυβέρνηση που έχει ψηφιστεί από περίπου 20% του εκλογικού σώματος..., έχει ως στόχο το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα και το, κυριολεκτικά κατακτημένο με αίμα, δικαίωμα των εργαζομένων να παλεύουν συλλογικά απέναντι στον πραγματικό τους αντίπαλο, τον εργοδότη τους και την αστική τάξη στο σύνολό της. Ακόμα πιο «ύπουλα», στην ίδια κατεύθυνση στοχεύει η άλλη «δέσμευση» της κυβέρνησης στο νέο πακέτο για ένα σύστημα που θα ελέγχει την «αντιπροσωπευτικότητα» των σωματείων. Η αστική εξουσία δεν θέλει ταξικά συνδικάτα που να μπορούν να δράσουν αγωνιστικά. Στο παρελθόν διόριζε προέδρους και διοικήσεις. Τώρα, αξιοποιώντας διάφορες νόρμες, θα προσπαθήσει να «ακυρώσει» το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα χαρακτηρίζοντάς το «μη αντιπροσωπευτικό».
Η προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ενός πολιτικού χώρου που ιστορικά έχει πραγματική αλλεργία στον ταξικό συνδικαλισμό, να ικανοποιήσει τους μύχιους πόθους της αστικής τάξης και να ξεμπερδέψει με τον ταξικό συνδικαλισμό δεν πρέπει να περάσει.
Η νέα κυβερνητική επίθεση ακουμπά και άλλες πλευρές της ζωής των εργατικών λαϊκών - στρωμάτων. Τα νέα μέτρα περιλαμβάνουν, ανάμεσα σε πολλά άλλα, αύξηση εισφορών, νέες μειώσεις του «κοινωνικού κράτους» μέσα από τον λεγόμενο «εξορθολογισμό των δαπανών» για την Υγεία, που τελικά θα γδύσουν ακόμα περισσότερο τα νοσοκομεία, και φυσικά περιλαμβάνουν την επιτακτική προώθηση του συνόλου των εκκρεμών ιδιωτικοποιήσεων (ηλεκτρική ενέργεια, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, Ελληνικό κ.ά.) που θα οδηγήσουν σε νέα επιδείνωση της ζωής της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, ενώ και ο «δημόσιος» τομέας δεν μένει εκτός, αφού μια σειρά από νέες πρόσθετες μεταρρυθμίσεις πίσω απ' τον «εκμοντερνισμό του κράτους» κρύβουν την προώθηση της κινητικότητας, τις «αξιολογήσεις», τη μείωση του μισθολογικού κόστους.

Θα ξεμπερδέψουμε άραγε με τους «κακούς δανειστές» μετά τον Αύγουστο;

Η πλήρης ανάληψη από τον πρωθυπουργό της «ιδιοκτησίας του προγράμματος» και η δέσμευση της κυβέρνησης πως θα συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις και μετά τη λήξη του τυπικού προγράμματος αποδεικνύουν πως τα προωθούμενα μέτρα δεν επιβάλλονται στη χώρα από τους δανειστές.
Τα σημεία που αναφέρει ο ΣΕΒ ως προϋποθέσεις για την καπιταλιστική ανάπτυξη ουσιαστικά ταυτίζονται με την πολιτική που τάχα «επιβάλλουν» τα μνημόνια. Ο ΣΕΒ ζητά μείωση του μη μισθολογικού κόστους και ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει με τη νέα «αξιολόγηση» μειώσεις σε συντάξεις, κοινωνικές παροχές και παροχές Υγείας. Ο ΣΕΒ ζητά αδειοδοτική απλοποίηση και ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει με τη νέα «αξιολόγηση» αντίστοιχες αλλαγές στη Δικαιοσύνη, στην περιβαλλοντική αδειοδότηση και στη χωροταξία. Ο ΣΕΒ ζητά νέες ρυθμίσεις στην αγορά και αλλαγές στην Επαγγελματική Εκπαίδευση και ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει με τη νέα «αξιολόγηση» την προώθηση ολόκληρης της «εργαλειοθήκης» του ΟΟΣΑ και την περαιτέρω υποταγή της Εκπαίδευσης στις ανάγκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Αποδεικνύουν πως «θεσμοί», εγχώρια αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της συνδιαμορφώνουν και επιβάλλουν, όταν χρειάζεται με την κρατική βία, εκείνη την πολιτική που έχει ανάγκη η καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας.
Τα προωθούμενα μέτρα δεν θίγουν τους πάντες. Θίγουν τους εργαζόμενους προς όφελος της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση αποδεικνύεται «βασιλικότερη του βασιλέως» αναφορικά με τα προωθούμενα μέτρα για την προώθηση της ανάπτυξης, της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η νέα «αξιολόγηση» προβλέπει πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα προωθήσει μια μεταρρυθμιστική αναπτυξιακή ατζέντα που «υπερβαίνει τις δεσμεύσεις» και «ακολουθεί τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές», μια ατζέντα που θα συνεχίζει να υλοποιείται για πολλά χρόνια μετά τη λήξη του προγράμματος.
Αλλωστε, εύκολα αποδεικνύεται πως η λεγόμενη εποπτεία, είτε μέσα από τους ίδιους τους γενικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς είτε μέσα από μια σειρά ειδικές ρυθμίσεις που έχουν προωθηθεί και που προβλέπουν εποπτικά συμβούλια με επενδυτές από το εξωτερικό, συμμετοχή των δανειστών στη διοίκηση των ταμείων ιδιωτικοποιήσεων, θα συνεχίζεται για πολλά χρόνια.
Η διαμόρφωση δημοσιονομικών στόχων με πλεόνασμα ύψους 3,5% για 5 χρόνια και υψηλότατων πλεονασμάτων στη συνέχεια αποδεικνύει πως το δρομολόγιο που θα ακολουθήσει η καπιταλιστική οικονομία είναι συγκεκριμένο και πως οι παρεκκλίσεις από αυτό είναι ανύπαρκτες.
Αυτό το δρομολόγιο είναι το δρομολόγιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης που για την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων απαιτεί θρυμματισμό των εργατικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, η πλειοψηφία των οποίων ήδη εργάζεται με ελαστικές σχέσεις εργασίας, τσακισμένο συνδικαλιστικό κίνημα, αποπνιχτική φορολογία, με ανύπαρκτα συνταξιοδοτικά δικαιώματα και με στοιχειώδη, για τα δεδομένα της εποχής, πρόσβαση σε Υγεία, κοινωνική περίθαλψη, Εκπαίδευση.
Και η συνέχιση της εποπτείας στην ουσία αποτελεί μια διεθνή στήριξη και εγγύηση για την εγχώρια αστική τάξη πως οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις θα συνεχιστούν χωρίς παρεκκλίσεις.

Να πούμε ΟΧΙ στην ανάπτυξή τους...

Η «εθνική» αναπτυξιακή στρατηγική που ετοιμάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, για λογαριασμό των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, και προσπαθεί να κάνει «κτήμα» του κόσμου διοργανώνοντας «αναπτυξιακές» φιέστες σε κάθε περιφέρεια, και θα παρουσιάσει το ερχόμενο διάστημα, φωτογραφίζει αυτήν την κατάσταση.
Φωτογραφίζει μια ανάπτυξη για λογαριασμό των μονοπωλίων, που δεν χωράει τα δικαιώματα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, τα όνειρα των εκατοντάδων χιλιάδων νέων που σαπίζουν στην ανεργία, τις ανάγκες των συνταξιούχων που μετά από δεκαετίες δουλειάς σήμερα αντιμετωπίζονται ως «δημοσιονομικό βάρος».
Η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν πρόκειται να βελτιώσει την κατάσταση για τους εργαζόμενους. Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα για τη μεγάλη πλειοψηφία μισθωτών, αυτοαπασχολούμενων, φτωχών αγροτών.
Αντιλαϊκά μέτρα και καπιταλιστική ανάπτυξη πάνε πακέτο. Γι' αυτό και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας απέναντι στην επίθεση και η σύγκρουση με τους μονοπωλιακούς ομίλους, η ύπαρξη των οποίων απαιτεί αυτήν την επίθεση, είναι επίσης πακέτο.
Γι' αυτό και τα εργατικά - λαϊκά στρώματα πρέπει σήμερα να βγουν στο δρόμο. Οργανωμένα να αντισταθούν σε παλιά και νέα μέτρα, να μην επιτρέψουν να περπατήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, οι μειώσεις στις συντάξεις, οι πλειστηριασμοί, οι κυβερνητικές φιέστες για την «ανάπτυξη», να συγκρουστούν με τα «αναπτυξιακά» σχέδια της αστικής τάξης για μεγάλες επενδύσεις, φωτίζοντας τον ριζικά διαφορετικό δρόμο της εργατικής εξουσίας, της κοινωνικής ιδιοκτησίας των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και του επιστημονικού κεντρικού σχεδιασμού που μπορεί και θα ικανοποιήσει τις συνδυασμένες ανάγκες του λαού.

Του
Γρηγόρη ΛΙΟΝΗ*
* Ο Γρ. Λιονής είναι μέλος της ΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Το μέλλον μας δεν είναι ο σάπιος κόσμος του καπιταλισμού

Μια μεγαλειώδης, αποφασιστική, μυριόστομη «δήλωση» ήταν η συμμετοχή χιλιάδων λαού, εργατών, ανέργων, αυτοαπασχολούμενων, νέων στη μεγάλη εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ την περασμένη Κυριακή στο ΣΕΦ, για το κορυφαίο κοσμοϊστορικό γεγονός του 20ού αιώνα, την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση που έσπασε τον πάγο, χάραξε το δρόμο που έως και σήμερα βαδίζουμε: Ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός είναι το σύγχρονο, το νέο, το μέλλον!
Η απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στη φτώχεια και εξαθλίωση, στις κρίσεις, στους πολέμους και την προσφυγιά, στα αδιέξοδα που γεννάει σε κάθε του βήμα το σάπιο, ιστορικά ξεπερασμένο, καπιταλιστικό σύστημα, που δεν παίρνει από γιατρειά.
Είναι ανάγκη των καιρών. Γέννημα της κοινωνικής εξέλιξης, των σύγχρονων, τεράστιων δυνατοτήτων της παραγωγής, της επιστήμης, της τεχνολογίας, που θα απελευθερωθούν μπαίνοντας στην υπηρεσία των εργατικών - λαϊκών αναγκών όταν η εργατική τάξη πάρει ξανά την εξουσία, οργανώσει τις νέες σοσιαλιστικές - κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής, βγάζοντας από τη μέση το βασικό εμπόδιο, την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την εξουσία των καπιταλιστών.
Το προσωρινό πισωγύρισμα, οι τόνοι λάσπης και συκοφαντίας, η αντικομμουνιστική χολή δεν σταματάνε την κοινωνική εξέλιξη, την κίνηση της Ιστορίας προς τα μπρος.
Στο δρόμο αυτό, το ΚΚΕ, τα χιλιάδες μέλη και φίλοι, στεκόμαστε περήφανοι, πιο έμπειροι, πιο αποφασισμένοι. Περήφανοι για την 100χρονη διαδρομή του Κόμματός μας, την πολύτιμη σκυτάλη που παίρνουμε, περήφανοι που το Κόμμα μας κράτησε ψηλά τη σημαία της επαναστατικής πάλης. Πιο έμπειροι, εξοπλισμένοι με τα διδάγματα και την πείρα του πρώτου εργατικού κράτους στον κόσμο.
Πιο αποφασισμένοι να αναμετρηθούμε με τα μεγάλα καθήκοντα που μπαίνουν σήμερα μπροστά στο Κόμμα μας για την ολόπλευρη ισχυροποίησή του, την οικοδόμηση στους χώρους δουλειάς και σε κλάδους στρατηγικής σημασίας, την ιδεολογικοπολιτική ενίσχυση, ανοίγοντας πλατιά τη συζήτηση με τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα για την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ.
Κατακτώντας στην πράξη την ικανότητα να συγκεντρώνουμε δυνάμεις για την επαναστατική ανατροπή, δουλεύοντας σταθερά για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για την προώθηση της Κοινωνικής Συμμαχίας σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Πολλές οι επιβεβαιώσεις

Μόνο τη βδομάδα που πέρασε, εξάλλου, ο λαός μας πήρε πολλά ακόμα δείγματα για το τι σημαίνει το «νέο» που επικαλείται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, κι από κοντά όλα τα υπόλοιπα αστικά κόμματα:
-- Με τις «κοκορομαχίες» και τα «άπλυτα» που κρέμασαν στη Βουλή με αφορμή την υπόθεση της πώλησης βλημάτων στη Σ. Αραβία, το διαγκωνισμό για το ποιος είναι πιο διαπλεκόμενος με τους «μεσάζοντες», για να κρύψουν το μεγαλύτερο σκάνδαλο, την ίδια την πώληση σε κράτος που δολοφονεί στην Υεμένη, πραγματοποιεί ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Μα, πιο πολύ για να κρύψουν κάτω από τα «πυροτεχνήματα» τις τεράστιες ευθύνες τους για την όλο και πιο βαθιά εμπλοκή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και σχεδιασμούς, για τη διεκδίκηση του ρόλου του αμερικανοΝΑΤΟικού «σημαιοφόρου» στην περιοχή, την «ομόθυμη» μετατροπή της Ελλάδας σε βάση για το ξεδίπλωμα των σχεδιασμών ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, σχέδια που γεννάνε τεράστιους κινδύνους για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής.
-- Με τις «χαρές» για τους ρυθμούς πολυβόλου με τους οποίους κλείνουν τα 95 προαπαιτούμενα της 3ης «αξιολόγησης», για να συζητηθούν στο αυριανό Γιούρογκρουπ και να «πακεταριστούν» προς ψήφιση τις επόμενες μέρες. Αντιλαϊκά μέτρα που βάζουν στο στόχαστρο τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, τις όποιες κοινωνικές παροχές, την ασφάλιση. Μέτρα που σε αντίθεση με τα ψέματα της κυβέρνησης ότι αποτελούν τις τελευταίες τάχα θυσίες των λαϊκών στρωμάτων, πριν γευτούν τα καλά της καπιταλιστικής ανάκαμψης, αποτελούν απλά τη «γέφυρα» και για τα επόμενα, όπως αποκάλυψε μέσα στη βδομάδα ο «Ριζοσπάστης», δημοσιεύοντας όσα προβλέπονται στο «συμπληρωματικό μνημόνιο» κυβέρνησης - Ευρωζώνης και αφορούν το περαιτέρω τσεκούρι στα προνοιακά επιδόματα, την παγίωση και επέκταση της εργασιακής ζούγκλας, τους «κόφτες» στην Υγεία, τη συνέχιση της φοροληστείας στο λαό, τις αναδιαρθρώσεις για τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων, πέρα και από τα όσα μέχρι τώρα έχουν συμφωνηθεί για τα επόμενα χρόνια, πέρα και από τους «αυτόματους κόφτες» και τη δημοσιονομική πειθαρχία που προβλέπουν τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ.
-- Με την «προετοιμασία εδάφους» για την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας, που η κυβέρνηση έχει ήδη συμφωνήσει στο πλαίσιο της 3ης «αξιολόγησης» και ετοιμάζεται να φέρει στη Βουλή, με στόχο να χτυπήσει τη συλλογική οργάνωση και δράση των εργαζομένων, να πάρει από τα χέρια τους το «όπλο» της απεργίας και μάλιστα στο επίπεδο του ομίλου και της επιχείρησης, εκεί που η αντιπαράθεση με την εργοδοσία παίρνει την πιο οξυμένη μορφή. Οι συλλήψεις συνδικαλιστών μέσα στα σπίτια τους στα Γιάννενα, αλλά και στην περιφρούρηση της απεργίας στα «Market In», μόνο ως «πρόβα τζενεράλε» μπορεί να θεωρηθούν, επιβεβαιώνοντας ότι η κυβέρνηση των βρώμικων αποστολών για το κεφάλαιο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα διστάσει να βάλει υποψηφιότητα για τα εύσημα του κεφαλαίου όχι μόνο για το «καρότο» της εξαπάτησης, αλλά και για το «μαστίγιο» της καταστολής.
-- Το ίδιο, άλλωστε, επιβεβαιώθηκε την ίδια μέρα και στα ειρηνοδικεία, με την έναρξη των πλειστηριασμών, διαδικασία που οδηγεί στο σφυρί λαϊκά σπίτια, σφίγγει κι άλλο τη θηλιά σε λαϊκές οικογένειες και επαγγελματίες. Η βρώμικη προπαγάνδα κυβέρνησης και αστικών επιτελείων ότι τάχα όσοι διαδηλώνουν υπερασπίζονται τους «βιλάτους», οι εκβιασμοί ότι αν δεν προχωρήσουν οι πλειστηριασμοί τότε ο λαός θα πληρώσει με ανακεφαλαιοποίηση τα «σπασμένα» των τραπεζών, οι κυβερνητικές «διαβεβαιώσεις» - παραμύθια χωρίς κανένα αντίκρισμα - για την υποτιθέμενη προστασία της πρώτης κατοικίας, τα μέτρα καταστολής ενάντια σε όσους διαδηλώνουν, όλα μα όλα επιστρατεύονται ώστε να υπηρετήσουν το στόχο του κεφαλαίου: Το πώς οι τραπεζικοί όμιλοι θα τροφοδοτήσουν χωρίς «βαρίδια» το νέο γύρο δανεισμού των επιχειρηματικών ομίλων.
-- Αλλά και με τα ΜΑΤ και τα χημικά στο υπουργείο Παιδείας απέναντι στα «μαξιμαλιστικά» προφανώς αιτήματα των εστιακών φοιτητών να έχουν ένα πιάτο φαΐ, ζεστό νερό και θέρμανση, αφού όλα αυτά έχουν κοπεί στις λίγες και ανεπαρκείς εστίες της χώρας.

Με όλες μας τις δυνάμεις για την απεργία

Να τι έχει να περιμένει από την ανάκαμψη του κεφαλαίου ο λαός: Θυσίες χωρίς τέλος για την ανάκαμψη των ομίλων, αντεργατική επίθεση χωρίς ημερομηνία λήξης, νέους μεγάλους κινδύνους. Το κλίμα αναμονής και οι αυταπάτες που προσπαθεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση για τα «οφέλη» που τάχα θα έχει η ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου πρέπει να πάρουν απάντηση.
Η απόφαση για πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 14 Δεκέμβρη, όπως ήταν η πρόταση του ΠΑΜΕ προς τα συνδικάτα, αποκτά μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο μεγάλη σημασία και η επιτυχία της χρειάζεται να γίνει υπόθεση κάθε συνδικαλιστικής οργάνωσης, συνολικά των εργαζομένων.
Πιάνοντας το «νήμα» από τις μαχητικές κινητοποιήσεις σε μια σειρά από χώρους δουλειάς και κλάδους του προηγούμενου διαστήματος, ενάντια στην απληρωσιά και τις απολύσεις, για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων, την έμπρακτη αλληλεγγύη των ταξικών σωματείων στο λαό της Μάνδρας. Αξιοποιώντας την προετοιμασία που έχει γίνει σε δεκάδες συνδικάτα, που έχουν ήδη συζητήσει τη συμμετοχή και την οργάνωση απεργίας, ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα των 9 Ομοσπονδιών εργαζομένων και συνταξιούχων για υπεράσπιση του απεργιακού δικαιώματος, απέναντι στα σχέδια κυβέρνησης - κεφαλαίου - ΕΕ - ΔΝΤ, τις δέκα μέρες που απομένουν έως την απεργία κάνουμε τη νύχτα μέρα για να δυναμώσουν οι εστίες αντίστασης, να δημιουργηθούν κλίμα απεργίας και προϋποθέσεις συμμετοχής ακόμα περισσότερων εργαζομένων στην πανεργατική απεργία. Για να ανοίξει η συζήτηση για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για το μόνο ρεαλιστικό δρόμο που έχουν μπροστά τους οι εργαζόμενοι για την ικανοποίηση των αναγκών τους.

Δεκέμβρης του '44: Μια κρίσιμη ταξική σύγκρουση

Δεκέμβρης του '44... Τριάντα τρεις ηρωικές μέρες. Συνέχεια της πάλης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην Κατοχή, του απελευθερωτικού κινήματος στο οποίο ηγήθηκε το ΚΚΕ. Και προοίμιο, επίσης, της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), της κορυφαίας ταξικής σύγκρουσης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα.
Με το ΚΚΕ, που, αν και χτυπημένο άγρια από τη δικτατορία Μεταξά, ανασυγκροτήθηκε γρήγορα, έσωσε το λαό από την πείνα, συνέβαλε με τον ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ στην Αντιφασιστική Νίκη. Μια νίκη που δεν πρόλαβε να τη χαρεί ο λαός. Μια από τις πρώτες πράξεις του τότε πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, με τον ερχομό του στην Ελλάδα, ήταν η απαίτηση να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ, ενώ την ίδια ώρα ενίσχυε τον Ιερό Λόχο και την Ορεινή Ταξιαρχία, τον στρατό, δηλαδή, της αστικής τάξης που συγκροτούνταν για να σώσει την εξουσία της, αφού είχε φροντίσει ήδη να εγκλωβίσει τον αντίπαλό της πρώτα με τη συμφωνία του Λιβάνου (συμμετοχή του ΚΚΕ σε μια αστική κυβέρνηση) και ύστερα με τη συμφωνία της Καζέρτας (υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής).
Η συνέχεια γνωστή: Ο Σκόμπι διατάσσει τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, ενώ την ίδια ώρα συγκροτούνται τα τάγματα εθνοφυλακής με τους ταγματασφαλίτες. Και έρχεται η ματωμένη Κυριακή της 3ης του Δεκέμβρη του 1944, με μια γιγάντια διαδήλωση απ' όλες τις γειτονιές της Αθήνας στο κέντρο της πόλης. Και το χτύπημά της: 21 νεκροί και 140 τραυματίες.
Στο Φάληρο έχουν φτάσει, στο μεταξύ, οι πρώτοι 6.000 Αγγλοι στρατιώτες. Ο λαός στο δρόμο, μετατρέπει την κηδεία των θυμάτων σε νέα διαδήλωση με το σύνθημα στα πανό να γράφει: «Οταν ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Νέο χτύπημα, 40 νεκροί και 70 τραυματίες. Κι ακολουθεί η εποποιία των 33 μερόνυχτων. Με δυο εγγλέζικες μεραρχίες να καταφτάνουν στην Ελλάδα για να πνίξουν το λαϊκό κίνημα.
Η λαϊκή ένοπλη πάλη τον Δεκέμβρη υπήρξε φαινόμενο μοναδικό σε όλη την καπιταλιστική Ευρώπη μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως μοναδικός υπήρξε και ο αγώνας του ΔΣΕ.
Στις μάχες των 33 ημερών, πρωταρχικά αναδείχτηκαν η μαζική λαϊκή οργάνωση και αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η πολιτική επαγρύπνηση, μαζί με την αυτοθυσία σ' έναν αγώνα που δόθηκε με πρωταγωνιστές την εργατική τάξη και το κόμμα της, το ΚΚΕ.
Στην μπροσούρα «Οι Ανατολικές Συνοικίες το Δεκέμβρη του 1944» διαβάζουμε ανάμεσα στ' άλλα: «Πίσω από κάθε μαχητή παραμόνευε και ένας άμαχος για να πάρει τη θέση του. Το Σύνταγμα των Ανατολικών Συνοικιών, που είχε τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη 1.300 μαχητές, είχε απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες οκτακόσιους! Και στην τελευταία μέρα του Δεκέμβρη βρέθηκε με δύναμη 1.800! Εκείνο που δημιουργούσε έναν τεχνικό διαχωρισμό ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και το λαό ήταν η έλλειψη όπλων. Αν υπήρχαν όσα όπλα ζητούσε ο λαός, τότε το ΙΙ Σύνταγμα θα μεταβαλλότανε σε Στρατιά!».

Η στρατηγική

Στο ερώτημα αν μπορούσαν το ΕΑΜ - ΚΚΕ να καταλάβουν την εξουσία τις μέρες της απελευθέρωσης της Αθήνας (12 Οκτώβρη 1944) ώστε να μην έρθει ο «Δεκέμβρης», η απάντηση μπορεί να δοθεί και πάλι μόνο με ένα «αν», παρότι η Ιστορία δεν γράφεται με υποθετικά σχήματα: Η κατάκτηση της εργατικής εξουσίας προϋπέθετε διαχωρισμό των ΕΑΜικών δυνάμεων από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους των «συμμάχων» και της κυβέρνησης Παπανδρέου, γεγονός που θα όξυνε πολύ περισσότερο την ταξική πάλη.
Προϋπέθετε, ακόμα, αναδιάταξη των συμμαχιών μέσα στο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ σε βάση επαναστατική και μετατροπή των φύτρων εξουσίας (Λαϊκός Στρατός, Λαϊκή Δικαιοσύνη) σε όργανα της επαναστατικής δράσης. Ακόμα: Επρεπε να προετοιμαστούν το Κόμμα και ισχυρές λαϊκές δυνάμεις για την εφαρμογή σχεδίου κατάληψης της Αθήνας, μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Αυτό, σε συνδυασμό με αντίστοιχη δράση και συγκέντρωση δυνάμεων για την κατάληψη και άλλων βασικών κέντρων της χώρας, ιδιαίτερα της Θεσσαλονίκης.
Το Κόμμα μας ήταν ιδεολογικά - πολιτικά ανέτοιμο για να διαμορφώσει τέτοιες εξελίξεις. Το στάδιο της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, που είχε χαράξει η 6η Ολομέλεια της ΚΕ, το Γενάρη του 1934 (και επικύρωσε λίγο αργότερα το 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ), αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία προσαρμόστηκε η στρατηγική του «αντιφασιστικού μετώπου», που υιοθέτησε το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ (8 Δεκέμβρη 1935), σύμφωνα με τις αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου της ΚΔ (Ιούλης - Αύγουστος 1935).
Η στρατηγική των αντιφασιστικών μετώπων πάλης στηριζόταν στην ανάλυση ότι «...οι εργαζόμενες μάζες σε μια σειρά καπιταλιστικές χώρες είναι υποχρεωμένες σήμερα να διαλέξουν συγκεκριμένα όχι ανάμεσα στη δικτατορία του προλεταριάτου και στην αστική δημοκρατία, αλλά ανάμεσα στην αστική δημοκρατία και το φασισμό».
Αμέσως μετά το 7ο Συνέδριο της ΚΔ και πριν το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ, η 4η Ολομέλεια της ΚΕ (27 - 28 Σεπτέμβρη 1935) αποφάσισε ότι «...το ΚΚΕ συνεργάζεται όχι μόνο με τα σοσιαλιστικά και αγροτικά κόμματα (...) αλλά και όλα τα άλλα κόμματα (...) που στέκονται σε μια ελάχιστη δημοκρατική - αντιφασιστική βάση (...) όπως των Φιλελευθέρων». Η ουσία του 6ου Συνεδρίου, όπως και της 4ης Ολομέλειας, ήταν: Μέσα από την πάλη κατά του μοναρχοφασισμού, στη δημοκρατική επανάσταση και μετά στο σοσιαλισμό.
Το ΚΚΕ αντιμετώπισε και τον Δεκέμβρη με βάση αυτήν τη στρατηγική.

Η πραγματική αντίφαση

Η πολιτική της «εθνικής ενότητας», που βρισκόταν πίσω και από το στάδιο της λεγόμενης αστικοδημοκρατικής επανάστασης, ήταν γενική γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στα χρόνια του πολέμου και στα πρώτα μεταπολεμικά κι αυτή υλοποιήθηκε και στις χώρες που αποσπάστηκαν τελικά από το ιμπεριαλιστικό σύστημα (Πολωνία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία κ.λπ.).
Με μια μεγάλη διαφορά: Οτι σε αυτές τις χώρες υπήρχε η άμεση παρουσία του Κόκκινου Στρατού, ενώ ταυτόχρονα ασκούσε γενικότερη επίδραση ο αποτρεπτικός στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ρόλος της Σοβιετικής Ενωσης. Για παράδειγμα, ο Τίτο έφτασε στο Βελιγράδι στις 27 Οκτώβρη 1944, αφού προηγουμένως, στις 20 του ίδιου μήνα, ο Κόκκινος Στρατός είχε απελευθερώσει τη γιουγκοσλαβική πρωτεύουσα, μαζί με παρτιζάνικο στρατό. Αντίθετα, στην Ελλάδα υπήρχε ο βρετανικός στρατός.
Μια σειρά επικριτές του Δεκέμβρη και του ΚΚΕ ισχυρίζονται ότι η πολιτική γραμμή του Κόμματος ήταν αντιφατική, επειδή, όπως λένε, κινούνταν ανάμεσα στην πολιτική λύση και τον ένοπλο αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας με τη βία.
Ομως το βαθύτερο αντιφατικό γεγονός ήταν ότι το ΚΚΕ, όντας καθοδηγητής της ένοπλης λαϊκής πάλης, συμμετείχε σε μια αστική κυβέρνηση με πολιτικό στόχο την ομαλή αστική δημοκρατική εξέλιξη ως μεταβατική στην πάλη για το σοσιαλισμό. Τέτοια εξέλιξη ήταν ανεδαφική. Η ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων, όπως είχε διαμορφωθεί προς το τέλος της Κατοχής, προϋπέθετε ταξική σύγκρουση, αιματηρή τρομοκρατία εκ μέρους της αστικής τάξης, ανεξάρτητα πόσο το συνειδητοποιούσε το ίδιο το Κόμμα.
Το ΚΚΕ αντιμετώπισε τον ένοπλο αγώνα των 33 ημερών ως μέσο επίτευξης ενός στόχου που δεν έβγαινε από το πλαίσιο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ομως η ταξική πάλη έχει τους δικούς της αδήριτους νόμους. Για λογαριασμό της αστικής τάξης, συνόψισε τους νόμους της ταξικής πάλης ο Γ. Παπανδρέου:
«Το συμπέρασμα είναι ότι ο Δεκέμβριος μπορεί να θεωρηθή "δώρον του Υψίστου". Αλλά, διά να υπάρξη ο Δεκέμβριος, έπρεπε προηγουμένως να είχωμεν έλθει εις την Ελλάδα. Και τούτο ήτο δυνατόν μόνο με την συμμετοχήν και του ΚΚΕ εις την κυβέρνησιν, δηλαδή με τον Λίβανον. Και διά να ευρεθούν εδώ οι Βρετανοί, οι οποίοι ήσαν απαραίτητοι διά την Νίκην, έπρεπε προηγουμένως να είχεν υπογραφή το Σύμφωνον της Καζέρτας. Και διά να γίνη Στάσις - "το δώρον του Υψίστου" - έπρεπε προηγουμένως να επιμείνω εις την άμεσον αποστράτευσιν του ΕΛΑΣ και να θέσω το ΚΚΕ ενώπιον του διλήμματος ή να αποδεχθή ειρηνικώς τον αφοπλισμόν του ή να επιχειρήση την Στάσιν, υπό συνθήκας όμως πλέον, αι οποίαι ωδήγουν εις την συντριβήν του. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια».

Επίκαιρα συμπεράσματα

Η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, για τον ηρωικό ένοπλο αγώνα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, τον Δεκέμβρη του 1944, εναντίον του βρετανικού στρατού στην Ελλάδα και των εγχώριων συμμάχων του, υπήρξε σκληρή και συνεχίζεται αμείωτη, παρά το γεγονός ότι μας χωρίζουν περισσότερα από εβδομήντα χρόνια από εκείνα τα γεγονότα. Μάλιστα, ανάλογα και με την κάθε φορά πολιτική συγκυρία, η διαπάλη αποκτά πιο οξυμένο χαρακτήρα. Δείχνει και αυτό με τον δικό του τρόπο, πόσο επίκαιρα είναι μια σειρά βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από εκείνον τον μεγάλο λαϊκό αγώνα.
Η πείρα κι εκείνης της περιόδου διδάσκει ότι η συμμετοχή στις αστικές κυβερνήσεις - σε πείσμα των πιο καλών προθέσεων - γίνεται φραγμός στη λαϊκή πάλη και οδηγεί σε πισωγύρισμα με αρνητικές επιπτώσεις και για πολλά χρόνια.
Στο πλαίσιο της συμμετοχής σε αστική κυβέρνηση δεν είναι δυνατό να υπάρξουν αμοιβαία επωφελείς συμβιβασμοί, από τη στιγμή που το ΚΚ έχει κάνει ήδη την πρώτη και θεμελιώδη υποχώρηση, προκειμένου να συμμετάσχει σε αυτήν την κυβέρνηση: Εχει παραιτηθεί από την πάλη για την εργατική εξουσία και συνεπώς από τον στόχο της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και έτσι έχει προσχωρήσει εξ αντικειμένου στη διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος. Από εκείνη τη στιγμή, αρχίζουν να υλοποιούνται υποχωρήσεις, οι οποίες από πρώτη ματιά ίσως και να ξενίζουν.
Το Κόμμα μας δεν αντιμετώπισε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ως κρίκο για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, αλλά αυτονόμησε την πάλη ενάντια στους κατακτητές από την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας.
Επιβεβαιώθηκε, κυρίως, ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό δεν υπάρχει ενδιάμεσο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, άρα δεν μπορεί να υπάρξει και ενδιάμεση πολιτική εξουσία. Η επανάσταση ή θα είναι σοσιαλιστική ή δεν θα γίνει. Αυτό είναι σε τελευταία ανάλυση και το κριτήριο της αυτοτέλειας κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος.
Το αβάσιμο της άποψης που λέει ότι η συμμετοχή του ΚΚ σε κυβέρνηση συνεργασίας αποτελεί σκαλοπάτι για να προχωρήσει το κίνημα σε πιο προωθημένους στόχους, αποδείχτηκε περίτρανα και πριν το Δεκέμβρη του 1944. Παρά το γεγονός ότι ο λαός είχε και τα όπλα, έγινε ουρά των εξελίξεων που το άρμα τους έσυραν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις.
Σημείωση: Τα υλικά για το σημερινό σημείωμα πάρθηκαν κατά κύριο λόγο από την έκδοση «Δεκέμβρης του '44: Κρίσιμη ταξική σύγκρουση», που επιμελήθηκε το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Μαθητές καταγγέλλουν την Apple: Δουλεύαμε παράνομα 11ωρα για να συναρμολογήσουμε το iPhone X Πηγή: Μαθητές καταγγέλλουν την Apple: Δουλεύαμε παράνομα 11ωρα για να συναρμολογήσουμε το iPhone X | iefimerida.gr

Η Foxconn, που -μεταξύ άλλων συσκευών- συναρμολογεί το iPhone X της Apple στην Κίνα, χρησιμοποιεί στα εργοστάσιά της και μαθητές που δουλεύουν παράνομες υπερωρίες, έως 11 ώρες, προκειμένου να ανταποκριθεί στην αυξημένη παγκόσμια ζήτηση για το νέο «έξυπνο» κινητό τηλέφωνο της αμερικανικής εταιρείας.
Το θέμα ήλθε στο φως, ύστερα από καταγγελίες που έκαναν έξι μαθητές ηλικίας 17 έως 19 ετών στη βρετανική εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Όπως είπαν, στο πλαίσιο απόκτησης εργασιακής εμπειρίας, υποχρεώθηκαν παρά τη θέλησή τους να εργάζονται κάθε μέρα 11ωρα στο εργοστάσιο συναρμολόγησης, κάτι που απαγορεύεται από την κινεζική νομοθεσία.
Η Apple και η Foxconn δήλωσαν ότι οι μαθητές εργάσθηκαν εθελοντικά και αμείφθηκαν, ενώ για τις υπερωρίες παραδέχθηκαν ότι δεν θα έπρεπε να έχουν γίνει.

Οι μαθητές ανέφεραν ότι υποχρεώθηκαν να εργασθούν επί τρίμηνο και μάλιστα υπερωριακά, επειδή, όπως τους ειπώθηκε, αυτό ήταν αναγκαίο για να αποφοιτήσουν από το σχολείο της επαγγελματικής εκπαίδευσής τους.
Οι καταγγελίες αφορούν περίπου 3.000 μαθητές ενός σχολείου επαγγελματικής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην κεντρική Κίνα, αν και, σύμφωνα με πληροφορίες, μαθητές και από άλλα σχολεία έκαναν κάτι ανάλογο. Μια 18χρονη ανέφερε ότι μόνη της συναρμολόγησε 1.200 κάμερες του iPhone X μέσα σε μια μέρα.

Κάθε φορά που πρόκειται να βγει στην αγορά ένα νέο iPhone, τα κινεζικά εργοστάσια συναρμολόγησης της Foxconn (η οποία εδρεύει στην Ταϊβάν) προσλαμβάνουν πρόσθετο προσωπικό, τριπλασιάζοντας πρόσκαιρα το δυναμικό τους. Αυτή τη φορά, για να παραχθεί το νέο iPhone X, λόγω και των καθυστερήσεων στην παραγωγή του, «επιστρατεύθηκαν» ακόμη και μαθητές ως εποχικοί εργαζόμενοι. Η Foxconn, ο αποκλειστικός υπεργολάβος συναρμολόγησης του iPhone X, συνεργάζεται με την τοπική αυτοδιοίκηση και με τις επαγγελματικές σχολές για να κλείνει τις σχετικές συμφωνίες, προκειμένου να απασχολήσει και μαθητές.
Ο κινεζικός νόμος επιτρέπει τη μαθητική εργασία, εφόσον γίνεται στο πλαίσιο πρακτικής εξάσκησης ή απόκτησης επαγγελματικής εμπειρίας, είναι εθελοντική, αμοιβόμενη και δεν ξεπερνά τις 40 ώρες την εβδομάδα. Στην περίπτωση της Foxconn όμως, οι μαθητές υποχρεώθηκαν σε παράνομες και αναγκαστικές υπερωρίες και, επιπλέον, η δουλειά τους δεν είχε καμία σχέση με το αντικείμενο των σπουδών τους (σιδηρόδρομοι).
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: Μαθητές καταγγέλλουν την Apple: Δουλεύαμε παράνομα 11ωρα για να συναρμολογήσουμε το iPhone X | iefimerida.gr 

Κτηνωδίες και εγκλήματα των Άγγλων και των «κομμουνιστοφάγων» ντόπιων συνεργατών τους τον Δεκέμβρη του 1944

Κατιούσα

«Σεις… πολεμάτε σήμερα σαν πολίτες ολόκληρης της Ανθρωπότητας. Έλληνες πατριώτες! Κερδίζετε τον δικό μας αγώνα. Βρισκόμαστε στο πλευρό σας. Η ανθρωπότητα ολόκληρη θα θυμάται τη δική σας πάλη. Ζήτω η ελευθερία!»

Δημοκρατική Νεολαίας της Αμερικής
(Χαιρετισμός που στάλθηκε στον αγωνιζόμενο λαό της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944)

Η εξουσία «έπρεπε» να παραμείνει στα χέρια της αστικής τάξης, με κάθε τρόπο και μέσο. Για τον σκοπό αυτό οι «σύμμαχοι» Άγγλοι έπνιξαν στο αίμα τον ηρωικό λαό της Αθήνας και ισοπέδωσαν με τις βόμβες τους ολόκληρες συνοικίες, έχοντας στο πλευρό τους τις προδοτικές-δοσιλογικές οργανώσεις και κάθε λογής Έλληνες «κομμουνιστοφάγους» αποβράσματα και κοινούς εγκληματίες. Κατά τη διάρκεια των 33 ημερών της μάχης του Δεκέμβρη διαπράχτηκαν φριχτά εγκλήματα που στιγμάτισαν για πάντα και θα συνοδεύουν ως αιώνια ντροπή το πρόσωπο του «δυτικού πολιτισμού», απόδειξη μέχρι που μπορεί να φτάσει το σύστημα της εκμετάλλευσης για να κρατηθεί στη ζωή.
Οι ηρωικές σελίδες που έγραψαν οι λαογέννητες δυνάμεις του ΕΛΑΣ, άνθρωποι κάθε ηλικίας, γυναίκες και νεολαία, τον ματωμένο Δεκέμβρη του ΄44 θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες, με αίμα, στην ιστορική μνήμη, σαν τα γράμματα του πανό που κρατούσαν οι μαυροφορεμένες επονίτισες στην ιστορική φωτογραφία από την πλατεία Συντάγματος, «ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ Ή ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Ή ΤΑ ΟΠΛΑ»: αιώνια δόξα και τιμή στους ήρωες, αιώνιο φως που φωτίζει τους δρόμους της ταξικής πάλης και της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Το κείμενο που ακολουθεί περιγράφει μερικές από τις θηριωδίες των Άγγλων «συμμάχων» και των ντόπιων λακέδων τους, εναντίον των μαχητών του ΕΛΑΣ και του άμαχου πληθυσμού. Προέρχεται από την μπροσούρα Οι ανατολικές συνοικίες τον Δεκέμβρη του 1944, έκδοση της 6ης Αχτίδας της Κ.Ο.Α., Αθήνα 1945. Οι φωτογραφίες είναι του Ουκρανο-αμερικανού φωτορεπόρτερ Ντμίτρι Κέσελ.

Ο στρατηγός Ρόναλντ Σκόμπι, διοικητής των βρετανικών δυνάμεων

Η αντίσταση του Δεκέμβρη δεν φανέρωσε μονάχα το μεγαλείο και τον ηρωισμό της λαϊκής ψυχής, αλλά ξεσκέπασε όλη τη χτηνωδία και την αιμοβοριά του φασισμού. Οι αγριότητες που διέπραξαν οι εγγλέζοι και οι σύμμαχοί τους Μπουραντάδες, τσολιάδες, ριμινίτες, εδεσίτες, χίτες και όλο το κατακάθι της προδοσίας σε βάρος των ελασιτών και του άμαχου πληθυσμού ξεπερνούν κάθε όριο. Δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε τη σύγκριση ανάμεσα στη συμπεριφορά των άγγλων και των γερμανών, γιατί και στις δυο περιπτώσεις ο λαός μας αντιμετώπισε καταχτητή. Ντρεπόμαστε ειλικρινά γιατί από τη σύγκριση αυτή βγαίνουν ζημιωμένοι οι άγγλοι. Αμφιβάλλουμε αν οι σύμμαχοί μας έδειξαν τόση αγριότητα ενάντια στους γερμανούς αιχμαλώτους, όση έδειξαν ενάντια στους ελασίτες. Αμφιβάλλουμε αν βομβάρδισαν με τόση μανία το Βερολίνο, με όση χτύπησαν την Καισαριανή και το Περιστέρι.
Από την πρώτη μέρα της σύγκρουσης φάνηκε πως οι Σκόμπυδες δεν πολεμούσαν μονάχα ενάντια στον ΕΛΑΣ αλλά ενάντια σ’ ολόκληρο το λαό. Σ’ όλη τη διάρκεια του Δεκέμβρη δε γίνηκε καμιά διάκριση ανάμεσα σε στρατό και σε αμάχους. Αυτό αποτελεί την τρανότερη απόδειξη πως η αντίσταση δεν ήτανε «γκαγκστερικό κίνημα» αλλά παλλαϊκή αντίσταση. Γι’ αυτό κι από την πρώτη μέρα της σύγκρουσης οι μπούκες των πυροβόλων της ξηράς, των τανκς και των πλοίων, γι’ αυτό και οι μπόμπες και ρουκέτες των αεροπλάνων, χτυπούσαν αποκλειστικά τις λαϊκές συνοικίες γκρεμίζοντας σπίτια και σκοτώνοντας γριές, γέρους και παιδιά. Μοναχά ο πρώτος βομβαρδισμός της Καισαριανής στις 6/12 στοίχισε 240 νεκρούς και τραυματίες. Τα σπίτια που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή δεν έχουν πάθει ούτε το 1/10 από τις ζημιές που έπαθαν κείνα που βρίσκονταν στα μετόπισθεν. Τα 75% από τα θύματα της Δεκεμβριανής Αντίστασης είναι άμαχοι.

“…Ήρθαν ντυμένοι φίλοι, αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας”… Οδ. Ελύτης

Ας πάρουμε μια συνοικία που δεν χτυπήθηκε με τη λύσσα που χτυπήθηκαν άλλες, το Παγκράτι. Το 90% των καταστροφών γίνηκαν στις περιοχές Βαρνάβα – Βρυσούλα – Πλαστήρα που απείχανε πάνω από 700 μέτρα από τη γραμμή του μετώπου. Από το σύνολο των καταστροφών μόνο ένα 8% οφείλεται στον ΕΛΑΣ και αυτές σε σημεία απ’ όπου θα περνούσαν οι Σκόμπυδες και ήτανε απαραίτητη η κατασκευή οδοφραγμάτων. Ούτε μια ανατίναξη δε γίνηκε από τον ΕΛΑΣ που να μην ήτανε ζωτικά απαραίτητη για την άμυνα του μετώπου. Να οι καταστροφές που προξένησαν τα άδοξα κανόνια και ρουκετοβόλα του Σκόμπυ:

Αυτός είναι ο θλιβερός απολογισμός ενός βάρβαρου πολέμου, αλλά θα έμενε ατέλειωτος αν δεν αναφέραμε και την απερίγραπτη αγριότητα που δείχτηκε ενάντια στους ελασίτες αιχμαλώτους και τους αμάχους. Στο κεφάλαιο αυτό οι «σύμμαχοι» συναγωνίστηκαν με επιτυχία τους αποχτηνωμένους ταγματασφαλίτες, Ριμινίτες, χωροφύλακες. Εμείς τουλάχιστον δεν μπορούμε να κάνουμε διάκριση ανάμεσα στον ελεύθερο σκοπευτή που δολοφονούσε ύπουλα γυναικόπαιδα που περίμεναν στην ουρά να πάρουν μια χούφτα μπιζέλια και στον «σύμμαχο» αεροπόρο ή τανκίστα που πυροβολούσε τις γυναικούλες και τα παιδιά της Καισαριανής, του Βύρωνα, του Αη Γιάννη. Κι οι δυο τους είναι κοινοί εγκληματίες κι οι δυο τους αξίζουν εξ ίσου τον τίτλο του φασίστα δήμιου. Τα νοσοκομεία μας γέμιζαν από κομματιασμένες γριές και ακρωτηριασμένα παιδάκια.

“…Ένας ξύλινος σταυρός στ’ αγριολούλουδα στημένος είν’ ο γιος του καθενός που δε στέργει σκλαβωμένος.”… Κ. Βίρβος

Ποτέ το Διεθνές Δίκαιο δεν ξεκουρελιάστηκε τόσο πολύ όσο το Δεκέμβρη. Για τους Σκόμπυδες και τους λακέδες τους δεν υπήρχε τίποτα το ιερό. Οι πολυβολισμοί των νοσοκομείων, τραυματιοφορέων και των κηδειών ακόμα, ήτανε συνηθισμένο φαινόμενο. Και η πιο ολιγάνθρωπη συγκέντρωση σ’ ένα δρόμο ήτανε κίνδυνος – θάνατος. Οι αιχμάλωτοι τεμαχιζόντουσαν κυριολεκτικά από τους εγγλέζους, τους χωροφύλακες και τους ριμινίτες. Θα χρειαζότανε τόμοι ολόκληροι για ν’ απαριθμήσει κανείς ένα προς ένα τα εγκλήματά τους. Εδώ θ’ αναφέρουμε μερικά επεισόδια μονάχα από το ατέλειωτο ημερολόγιο της φρίκης και του εγκλήματος.

“…Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα”… Γ. Ρίτσος – Βρετανικά πολεμικά αεροπλάνα στον ουρανό της Αθήνας

Στις 4/12 ο καπετάνιος του 6ου Λόχου Κατσιποδιού, πρώην υπενωματάρχης της χωροφυλακής Σπύρος Καρζής τραυματίστηκε σοβαρά από ελεύθερο σκοπευτή. Ο συναγωνιστής του Παναγιώτης Β. με κίνδυνο της ζωής του τον μεταφέρει στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών δίπλα στο Μηχανοκίνητο Τμήμα Αστυνομίας Πόλεων. Εκεί του γίνηκε αμέσως μετάγγιση αίματος και επέμβαση και οι γιατροί αποφάνθηκαν πως θα ζήσει. Τη στιγμή που ο σ. Παναγιώτης ετοιμαζότανε να φύγει εισβάλλουνε στο νοσοκομείο Μπουραντάδες και με τ’ αυτόματα στα χέρια άρχισαν να παίρνουν τους τραυματίες αιμόφυρτους και να τους οδηγούν έξω. Ο σ. Παναγιώτης για να γλιτώσει κατεβαίνει στο υπόγειο κι εκεί βρέθηκε μπροστά σ’ ένα αποτρόπαιο θέαμα. Σωριασμένα το ένα πάνω στο άλλο κοίτονταν 14 πτώματα που έφερναν όλα τραύματα στο πίσω μέρος του κρανίου. Είχαν εκτελεστεί από τους Μπουραντάδες! Με χίλια βάσανα κατάφερε να τους ξεφύγει χάρη στη βοήθεια του προσωπικού του Σταθμού. Ο Σπύρος Καρζής εχτελέστηκε την ίδια μέρα από τα χτήνη του Μηχανοκίνητου.

Βρετανοί “σύμμαχοι” δίπλα στα πτώματα Ελλήνων πατριωτών…

Στις 20/12 αιχμαλωτίζεται ο θρυλικός λοχαγός του 4ου Λόχου του Προτύπου Τάγματος Ορέστης, μαζί με 15 μαχητές στο Άλσος Κουπονιών. Οι Ριμινίτες τους κατακομμάτιασαν με σουγιάδες και ξιφολόγχες.
Στις 19/12 χωροφύλακες εξετέλεσαν στο σπίτι της οδού Σεβαστίας 24 (Κουπόνια), αφού τους βασάνισαν απάνθρωπα, τρεις τραυματίες του ΕΛΑΣ. Την ίδια μέρα εχτελέστηκαν ένας τραυματιοφορέας και άλλος ένας τραυματίας ελασίτης στη διασταύρωση Σεβαστίας- Ηλυσσίων.
Στο σπίτι της οδού Ηλυσσίων 11Β εχτελέστηκαν από τους χτηνανθρώπους της χωροφυλακής άλλοι 4 τραυματίες. Οι κάτοικοι των γειτονικών σπιτιών υποχρεώθηκαν να τους θάψουν μαζί με άλλα 20 πτώματα εχτελεσθέντων στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου.
Στο άλσος των Κουπονιών εχτελέστηκαν άλλοι 5 αιχμάλωτοι και θάφτηκαν εκεί. Το Γενάρη τους ξέθαψαν και τους μετάφεραν σε άγνωστη κατεύθυνση. Στην ίδια συνοικία ένας ενωμοτάρχης της χωροφυλακής δολοφόνησε τον Δ. Ιωαννίδη (Παμφιλίας 9) επειδή βρέθηκε πάνω μια προκήρυξη με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου.

Βρετανικά άρματα μάχης καταλαμβάνουν συνοικίες της Αθήνας

Στις 17/12 στη μάχη του Αρδηττού οι Σκόμπυδες σήκωσαν λευκή σημαία και ύπουλα τραυμάτισαν τον ελασίτη Γκίκα. Τον κατακρεούργησαν έπειτα με τους σουγιάδες.
Στις 25/12 μια ομάδα αντάρτες απομονώθηκε και αιχμαλωτίστηκε στο εργοστάσιο Φιξ. Οι εγγλέζοι τους έβγαλαν τα μάτια με τις ξιφολόγχες και έπειτα τους έσφαξαν σαν τα τραγιά. Ενός ελασίτη που παρακολουθούσε κρυμμένος τη φριχτή αυτή σκηνή, άσπρισαν τα μαλλιά του μέσα σε λίγα λεπτά.

Από τις βόμβες των Βρετανών «συμμάχων»

Στις 29/12 στην τελευταία μάχη της Καισαριανής πιάστηκε αιχμάλωτος ο ανθ/γός του αντάρτικου Λάζαρος Κεφαλίδης. Οι χωροφύλακες τον εχτέλεσαν την ίδια μέρα στην οδό Κριεζώτου. Από τους αιχμαλώτους που πιάστηκαν στην τελευταία μάχη της Καισαριανής δεν έμεινε κανένας ζωντανός. Οι ριμινίες κι οι χωροφύλακες διηγόντουσαν με αφάνταστη χτηνωδία στους κατοίκους των Κουπονιών πώς τους ξεκοίλιασαν με τις ξιφολόγχες. Ένας επιλοχίας περηφανευότανε πως δολοφόνησε 12 ελασίτες αιχμαλώτους, ανάμεσα στους οποίους κι ένα κορίτσι! Έπειτα από την άτιμη αυτή δολοφονία που γίνηκε μπροστά στα μάτια των «συμμάχων», λεηλάτησαν όλα τα σπίτια και κάψανε 3 τετράγωνα παράγκες.
Μα, όπως είπαμε, η λύσσα τους δεν ξέσπασε μονάχα στους τραυματίες και τους αιχμαλώτους. Οι όλμοι, το πυροβολικό, τα τανκς και τ’ αεροπλάνα έκαναν θραύση στους αμάχους. Οι συνοικίες μας ζούσαν κάτω από καταιγισμό φωτιάς και σίδερου. Με ιδιαίτερη λύσσα χτυπήθηκε η Καισαριανή και σε εκατοντάδες ανέρχονται τα θύματα της μαρτυρικής αυτής συνοικίας.

Έλληνες αιχμάλωτοι των Βρετανών στρατιωτών

Στις 9/12 αγγλικά αεροπλάνα πολυβόλησαν τον άμαχο πληθυσμό στο Δουργούτι με αποτέλεσμα 3 νεκρούς και 8 τραυματίες. Την ίδια μέρα αγγλικό τανκ από την οδό Ρηγίλλης τραυμάτισε δυο γυναίκες στο Βατραχονήσι.
Στις 10/12 αγγλικά αεροπλάνα βομβάρδισαν με δέσμες βομβών την Καισαριανή, την ώρα που ο κόσμος έκανε ουρά έξω από τους φούρνους. Ταυτόχρονα πολυβόλησαν το Βύρωνα και Ν. Ελβετία. Τα θύματα από τον άμαχο πληθυσμό ξεπέρασαν τα εκατό.

“…Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους”… Οδ. Ελύτης – Βρετανοί στρατιώτες στην Ακρόπολη, επί το έργον…

Στις 12/12 η Καισαριανή είχε άλλα 40 θύματα από όλμους, οβίδες και πολυβολισμούς. Την ίδια μέρα στον Υμηττό όλμοι και οβίδες καταστρέφουν τρία σπίτια κοντά στο Νοσοκομείο Ηλέκτρα και τραυματίζουν δυο γυναίκες κι ένα γέρο. Το Μετς βάλλεται από το πρωί μέχρι το βράδυ και κανένα σπίτι σχεδόν δεν έμεινε ανέπαφο.
Στις 15/12 πέφτουν όλμοι στο Άλσος Παγκρατιού, πλατεία Πλαστήρα, Προφήτη Ηλία. Τα θύματα ξεπερνούν τα 25.

Βρετανοί «σύμμαχοι» σε ανάπαυλα. Όταν δεν σκότωναν έλληνες πατριώτες επέδειχναν τον «πολιτισμό» τους…

Στις 17/12 οι εγγλέζοι κατέλαβαν τις πολυκατοικίες του Δουργουτιού, αφού τις έκαναν κόσκινο με τα κανόνια και τα πολυβόλα των τανκς. Τα μεσάνυχτα έβγαλαν στο δρόμο όλους τους ένοικους, ακόμα γυναίκες με τα νυχτικά τους και με τα μωρά στην αγκαλιά. Τους συγκέντρωσαν με τους υποκόπανους σε μια γωνιά, ενώ οι γυναίκες ούρλιαζαν, τρελές από τον τρόμο τους και λιποθυμούσαν. Αφού τις τυράννισαν και τις εξευτέλισαν με κάθε τρόπο, τις άφησαν και κράτησαν τους άντρες. Αυτούς τους οδήγησαν στο γκαράζ της Λυών όπου τους παρέλαβαν οι Μουραντάδες. Ενώ τα χτήνη του Μπουραντά τους κακοποιούσαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο, οι εγγλέζοι τους σφράγισαν στο μέτωπο με κόκκινη σφραγίδα και έπειτα τους ε΄στειλαν στο Χασάνι. Το μπλόκο αυτό, που ξεπέρασε σε αγριότητα τις γερμανικές θηριωδίες, κράτησε μέχρι την άλλη μέρα το μεσημέρι.

“…Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει”… Γ. Ρίτσος

Το μαρτυρικό Δουργούτι αφού δοκίμασε τον καταχτητή, δοκίμαζε αυτή τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και τον «σύμμαχο». Όταν καταλήφθηκε ολόκληρη η συνοικία οι εγγλέζοι δεν ντράπηκαν να οργανώσουν και παρέλαση της νίκης. Παρέλασαν οι σκωτσέζοι παίζοντας τις πίπιζες, ενώ οι Σκόμπυδες πετούσαν στα κεφάλια του μισοπεθαμένου από την πείνα κόσμου κονσέρβες και ξεκαρδιζόντουσαν στα γέλια. Ο λαός μας δεν είναι ασυνήθιστος σε κτηνωδίες γιατί γνώρισε τον ζυγό των Τούρκων, των Γερμανών, Ιταλών, Βουλγάρων. Η ελεεινή όμως παρέλαση της νίκης των «συμμάχων» είναι κάτι που δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Και στους αγριότερους ακόμα πολέμους τα νοσοκομεία και η σημαία του Ερυθρού Σταυρού γενικότερα θεωρούνται ιερά. Το Δεκέμβρη όμως οι «απελευθερωτές» κατάργησαν αυτές τις πολυτέλειες.

“μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού και στ’ αγεριού το πόδι”…

Στις 10/12 χτυπήθηκε από όλμο το παιδικό άσυλο της Καισαριανής, παρ’ όλο που στη στέγη του κυμάτιζε μια σημαία του ερυθρού σταυρού. Τραυματίστηκε σοβαρά ο Ε. Διαπαρός.
Στις 6/12 βομβαρδίστηκε με όλμους το πολυϊατρείο του Βύρωνα. Στις 7/12 η επίθεση επαναλήφθηκε τη φορά αυτή από αεροπλάνα.
Στις 9/12 χτυπήθηκε το Νοσοκομείο Αη Γιάννη.

Η «συμμαχική βοήθεια» στον πόλεμο για τη διαφύλαξη της «ανεξαρτησίας» και της «δημοκρατίας» (τους)…

Στις 14/12 οι Σκόμπυδες σκότωσαν στου Μετς τη νοσοκόμα Έφη Γεωργοπούλου καθώς και μια άλλη. Στις 15/12 άγγλοι έπιασαν το υπ’ αριθ. 2517 νοσοκομειακό αυτοκίνητο και αιχμαλώτισαν τους τραυματιοφορείς Π. Αυριλιώνη, Η. Ματσάτσα, Δ. Σωτηριάδη, Σ. Σαμαρά, Καλογήρου, ρούσσο και Μ. Σαμαρά που τους οδήγησαν στο Χασάνι.
Το Νοσοκομείο Ηλέκτρα τις τελευταίες μέρες βομβαρδιζότανε συστηματικά. Ήτανε απερίγραπτές οι σκηνές τρόμου που ξετυλίχτηκαν εκεί μέσα. Αδελφές φορτωμένες με δυο τραυματίες η κάθε μια κατρακυλούσαν στις σκάλες του υπογείου. Τραυματίες με τραύματα της κοιλιάς και του θώρακα σερνόντουσαν και ξερνούσαν αίμα προσπαθώντας να κατέβουν στο υπόγειο. Εκεί, στιβαγμένα το ένα απάνω στο άλλο κείτονταν τα βασανισμένα σώματα των ελασιτών και των αμάχων.
Κάτι τέτοια αίσχη στιγματίζουν τον πολιτισμό και είμαστε βέβαιοι πως όταν η αλήθεια για τον Δεκέμβρη θα λάμψει, ο αγγλικός λαός θα πρέπει να κρύψει το πρόσωπό του από ντροπή.

Στον τοίχο γράφει: Ξερονήσια, φυλακές, Ακροναυπλία, Κέρκυρα, Σκοπευτήριο (Καισαριανή), Χαϊδάρι: Τίτλοι τιμής για το ΚΚΕ και τον Ελληνικό Λαό. Υπογραφή: ΚΚΕ

Το κορύφωμα όμως της χτηνωδίας αποτέλεσε ο πολυβολισμός μιας… κηδείας. Στις 14/12 ενώ γινότανε η κηδεία 4 θυμάτων από τον άμαχο πληθυσμό και η νεκρική πομπή κατευθυνότανε προς το νεκροταφείο της Ν. Σμύρνης, δέχτηκε επίθεση από τρία Σπίτφαϊρ. Όταν τέλειωσε η επίθεση γύρω από το φέρετρο κείτονταν 2 τραυματίες κι ένας νεκρός, ο παπάς Πέτρος Συνοίκης. Απάνω στα θύματα μετρήθηκαν 30 τραύματα από σφαίρες…
«Αι αγριότητες του Δεκεμβρίου…» φωνάζει η αντίδραση… Τους απαντάμε: Δεν γίνηκαν απλώς αγριότητες, γίνηκαν χτηνωδίες και εγκλήματα που δεν μπορεί κανείς να τα περιγράψει! Αλλά γίνηκαν από σας και τους «συμμάχους» σας!

Πως ο "αντισταλινισμός" οδηγεί αντικειμενικά σε αντικομμουνισμό

 

"Για τριάντα πέντε χρόνια, οι αναθεωρητές του κομμουνισμού εργάστηκαν για να καταστρέψουν τον Στάλιν. Όταν ο Στάλιν κατεδαφίστηκε, ο Λένιν εκκαθαρίστηκε με ένα χτύπημα. Ο Χρουτσόφ πολέμησε ανελέητα τον Στάλιν. και ο Γκορμπατσώφ συνέχισε μια σταυροφορία εναντίον του σταλινισμού, κατά τη διάρκεια των πέντε ετών της περεστρόικα . Παρατηρήστε πως πριν την αποσυναρμολόγηση των αγαλμάτων του Λένιν, δεν προηγήθηκε πολιτική εκστρατεία εναντίον του έργου του. Η εκστρατεία κατά του Στάλιν επαρκούσε. Όταν επιτέθηκαν στις ιδέες του Στάλιν, τις δυσφήμισαν και τις κατέστρεψαν, ήταν σαφές ότι οι ιδέες του Λέινιν είχαν υποστεί την ίδια καταστροφή."

Λούντο Μάρτενς (Μια άλλη ματιά στον Στάλιν)

Λοταρία

Η «λοταρία» που έθεσε σε εφαρμογή η κυβέρνηση απ' την περασμένη βδομάδα, ως επιβράβευση τάχα στις ηλεκτρονικές συναλλαγές, είναι ένα ακόμα τρικ για να σκεπαστεί ο άγρια ταξικός χαρακτήρας της αντιλαϊκής της πολιτικής και ειδικά του φορολογικού συστήματος, που αυξάνει τη φοροληστεία για τα λαϊκά στρώματα, ενώ επεκτείνονται οι φοροαπαλλαγές και τα κίνητρα για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Ετσι, την ώρα που στα λαϊκά σπίτια τρέχουν ένα σωρό έξοδα από κάθε λογής φόρους και χαράτσια (φόρος εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ κ.ά.), η κυβέρνηση λέει στο λαό να περιμένει ...«ανάσταση» από τον τζόγο, μπας και του κάτσει ένα χαρτζιλίκι στη «λοταρία», ως ανταμοιβή για τη φορολογική του συνείδηση. Βέβαια, δεν είναι αποσπασματικό μέτρο, αν το συνδυάσει κανείς με τις κάθε είδους ψευτοπαροχές που υπόσχεται η κυβέρνηση, όταν πάρει μπροστά η «δίκαιη» ανάπτυξη. Αν και μηδαμινό για να ανακουφίσει τα βάρη της λαϊκής οικογένειας, το μέτρο της «λοταρίας» αθροίζεται στη γενικότερη προσπάθεια της κυβέρνησης να αποσπάσει στάση αναμονής και ανοχής από το λαό στη βάρβαρη πολιτική της. Αυτό το κλίμα είναι που πρέπει να κάνει θρύψαλα ο λαός με την πάλη του.

Κάθε χρόνο και πιο δύσκολα για τους αναπήρους και τις οικογένειές τους

Σε συγκέντρωση με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Μέρα των ΑμΕΑ καλούν η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων και άλλοι φορείς, στις 11 π.μ. στον πεζόδρομο της Κοραή (στάση μετρό «Πανεπιστήμιο»)

Από παλιότερη κινητοποίηση στο υπουργείο Υγείας

Η σημερινή Παγκόσμια Μέρα των ΑμΕΑ βρίσκει και φέτος τους αναπήρους από τα φτωχά λαϊκά στρώματα να μαστίζονται από τη φτώχεια, με πετσοκομμένα δικαιώματα, επιδόματα και συντάξεις. Η γύμνια σε κρατικές υπηρεσίες, υποδομές και σχολεία συμπληρώνεται από την αφαίμαξη της λαϊκής οικογένειας, που αναγκάζεται να καταφεύγει στους ιδιώτες ακόμα και για τα στοιχειώδη.
Ολα αυτά, στο όνομα της «δημοσιονομικής εξυγίανσης» για να στηριχτεί η καπιταλιστική ανάκαμψη, η οποία επιβεβαιώνεται πως είναι ασύμβατη με τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Αυτό το συμπέρασμα δεν μπορεί να κρυφτεί, όσες φιέστες και ψευδεπίγραφες επιδείξεις ευαισθησίας επιχειρήσουν κυβέρνηση και αστικά κόμματα, με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Μέρα των ΑμΕΑ.
Το ίδιο επιβεβαιώνει και ο προϋπολογισμός του 2018, ο οποίος προβλέπει νέα περικοπή κατά 1,7 δισ. ευρώ στα κονδύλια για Υγεία - Πρόνοια - Ασφάλιση, μείωση κατά 638 εκατ. ευρώ της κρατικής χρηματοδότησης προς ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία και ΕΟΠΥΥ (τα κονδύλια προς τον ΕΟΠΥΥ ουσιαστικά εκμηδενίζονται, καθώς προβλέπονται μόλις 100 εκατομμύρια για τους ανασφάλιστους). Μείωση της χρηματοδότησης του ΟΓΑ κατά 60 εκατ. ευρώ, που προμηνύει νέες περικοπές στα προνοιακά επιδόματα. Ολα τα παραπάνω μέτρα χτυπούν ανελέητα τα λαϊκά στρώματα και πολύ περισσότερο τους ανάπηρους και τις οικογένειές τους.
Τα άτομα με αναπηρίες αποτελούν το 9,3% του συνολικού πληθυσμού της χώρας και ζουν στο πετσί τους την απουσία ουσιαστικής κρατικής μέριμνας, που θα ξεκινά από την πρόληψη της αναπηρίας, μέχρι την αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν έγκαιρη θεραπεία και αποκατάσταση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, δωρεάν προγεννητικός έλεγχος, δημόσιες υπηρεσίες πρώιμης διάγνωσης και παρέμβασης, προστασίας της ζωής και των εργαζομένων στους τόπους δουλειάς, αντιμετώπιση των επαγγελματικών ασθενειών κ.ά.), με τη χρήση όλων των σύγχρονων επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας.
Η ανεργία στους ικανούς προς εργασία ανάπηρους ξεπερνά το 95%, με βάση τα επίσημα στοιχεία. Πάνω από 200.000 παιδιά με αναπηρίες και μαθησιακές δυσκολίες είναι εκτός Ειδικής Αγωγής. Χιλιάδες οικογένειες βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσουν όσα θα έπρεπε να τους παρέχει το κράτος δωρεάν, από τα φάρμακα και τις θεραπείες, μέχρι την εκπαίδευση των παιδιών τους.
Για όλα αυτά, η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων, ο Ενιαίος Σύλλογος Γονέων ΑμΕΑ Αττικής και Νήσων, το Σωματείο Εργαζομένων σε Μονάδες, Ιδρύματα, Σχολεία Ειδικής Αγωγής και σύλλογοι γονέων ειδικών σχολείων διαδηλώνουν σήμερα, στις 11 το πρωί, στον πεζόδρομο της Κοραή (στάση μετρό «Πανεπιστήμιο»). Θα ακολουθήσει πορεία προς το Μέγαρο Μαξίμου.
Οι διεκδικήσεις στις κινητοποιήσεις που γίνονται σήμερα από το αγωνιστικό αναπηρικό κίνημα, είναι: Πολιτική πρόληψη της αναπηρίας. Να σταματήσουν τα σφαγεία των ΚΕΠΑ. Να μην περάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης, του κουαρτέτου και των μονοπωλιακών ομίλων για το πετσόκομμα των επιδομάτων και των συντάξεων αναπηρίας και της μείωσης κατά 50% των δημοσίων δαπανών για την πρόνοια. Να καλύψει 100% ο κρατικός προϋπολογισμός τις ανάγκες για φάρμακα, θεραπείες, τεχνικά βοηθήματα. Καμία πληρωμή από τους ανάπηρους και τις οικογένειες τους ανεξάρτητα αν είναι εργαζόμενοι ή άνεργοι, ασφαλισμένοι ή ανασφάλιστοι Ελληνες ή μετανάστες. Αμεση καταβολή των οφειλόμενων από τον ΕΟΠΥΥ στις οικογένειες των ΑμΕΑ. Δημόσιες, δωρεάν και υψηλής ποιότητας υπηρεσίες πρώιμης διάγνωσης, έγκαιρης παρέμβασης, Εκπαίδευσης, Ειδικής Αγωγής και αποκατάστασης των ΑμΕΑ κ.ά.

Σφαγή σε επιδόματα, συντάξεις

Τα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ) λειτουργούν κυριολεκτικά ως βιομηχανία μείωσης των ποσοστών αναπηρίας. Ο αριθμός των χιλιάδων βαριά αναπήρων χρόνο με το χρόνο «λιγοστεύει» στα χαρτιά. Οχι επειδή υπάρχει πραγματική αλλαγή στη βαρύτητα της πάθησης, αλλά επειδή αποχαρακτηρίζονται κι αναγκάζονται να επιβιώσουν ακόμη και χωρίς αυτές τις ανεπαρκείς παροχές που είχαν. Ενδεικτικό του πετσοκόμματος των ποσοστών αναπηρίας είναι το γεγονός ότι το 2012 έπαιρναν επίδομα 210.000, ενώ το Δεκέμβρη του 2014 μειώθηκαν σε 160.000, όταν οι βαριά ανάπηροι στη χώρα μας εκτιμάται ότι φτάνουν τους 500.000.
Η διοίκηση του ΕΦΚΑ προσποιείται την ανίδεη κάθε φορά που το αγωνιστικό αναπηρικό κίνημα διαμαρτύρεται και τη φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με ανθρώπους που τους έκοψαν συντάξεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η άρνηση να δώσει τη σύνταξη αναπηρίας που έχει κόψει εδώ και πέντε χρόνια από έναν σακατεμένο και στα δύο χέρια μεταλλεργάτη και σήμερα πλημμυροπαθή στη Μάνδρα Αττικής. Και αυτή δεν είναι βέβαια μεμονωμένη περίπτωση...
Μάλιστα, για το κόψιμο των επιδομάτων και των συντάξεων αναπηρίας έχουν επινοηθεί νέα «επιστημονικά» κριτήρια - φίλτρα. Χιλιάδες άνθρωποι «μεταφέρονται» από την κατηγορία της παραπληγίας στην κατηγορία της βαριάς αναπηρίας, χωρίς μείωση ποσοστού, με συνέπεια να κόβεται το επίδομα παραπληγίας των 700 ευρώ και να δίνεται αυτό της βαριάς αναπηρίας των 300 ευρώ, που και αυτό όμως προϋποθέτει να είναι ανασφάλιστοι, ενώ χάνουν και το επίδομα κίνησης των 165 ευρώ το μήνα.
Είναι τέτοια η διαστροφή των περικοπών, που το επίδομα παραπληγίας κόβεται ακόμη και σε κατάκοιτους (!) με το πρόσχημα ότι δεν έχουν τον «τυπικό χαρακτήρα της εγκάρσιας τομής του νωτιαίου μυελού». Ακόμη και σε παιδιά με νοητική υστέρηση μειώθηκε το ποσοστό αναπηρίας τους κάτω από το 67%, χαρακτηρίζοντάς τα ήπιας νοητικής υστέρησης, με αποτέλεσμα να χάνουν επιδόματα, το δικαίωμα έμμεσης ασφάλισης στους γονείς τους, αλλά και το δικαίωμα μεταφοράς της σύνταξης σε αυτά σε περίπτωση θανάτου του γονέα.
Αλλα παιδιά, με βαριά νοητική υστέρηση χαρακτηρίζονται ικανά προς εργασία, χάνοντας το δικαίωμα μεταφοράς της σύνταξης του θανόντα γονέα τους, αλλά και το δικαίωμα της έμμεσης ασφάλισης. Οι οικογένειές τους αγωνιούν, καθώς δεν υπάρχουν ειδικές κρατικές δομές στις οποίες θα μπορούσαν να απορροφηθούν. Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι στη Σοβιετική Ενωση είχε εξασφαλιστεί δουλειά σε όλους τους ικανούς προς εργασία αναπήρους, αλλά και καθολική δωρεάν Εκπαίδευση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Την ίδια ώρα, δομές που φιλοξενούσαν ανθρώπους με αναπηρίες βάζουν λουκέτο, με πιο πρόσφατο το παράδειγμα του Ιδρύματος Χρόνιων Παθήσεων «Σκαραμαγκά», προκειμένου να υλοποιηθούν οι κατευθύνσεις της ΕΕ για μείωση κατά 50% των δαπανών για την Πρόνοια (μέσω κλεισίματος ιδρυμάτων, συρρίκνωσης υπηρεσιών κ.ά.), φορτώνοντας το κόστος στην ίδια την οικογένεια, διευρύνοντας την επιχειρηματική δράση στον ευαίσθητο αυτόν τομέα, τη στιγμή που υπάρχει τεράστια ανάγκη για την ίδρυση και άλλων δημόσιων κρατικών δομών, για την αποφασιστική ενίσχυση και αναβάθμιση των υπαρχόντων.
Αποτέλεσμα των μαζικών περικοπών είναι χιλιάδες εργαζόμενοι, που έχουν δουλέψει μια ζωή και με σοβαρά προβλήματα υγείας, να μην παίρνουν σύνταξη, να μην μπορούν να ζήσουν την οικογένειά τους, ούτε να πληρώσουν τις αναγκαίες θεραπείες τους. Ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αναγκάζονται να δουλέψουν, εκθέτοντας σε κίνδυνο την υγεία τους, ακόμα και την ίδια τους τη ζωή.

Ορισμένες πλευρές που αφορούν στην Εκπαίδευση

Σύμφωνα με παλιότερα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, περίπου 15.500 παιδιά με αναπηρία εξυπηρετούνταν από τα δημόσια Ειδικά Σχολεία και Ειδικά Εργαστήρια Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΕΕΕΚ).
Η τελευταία έρευνα για τις σχολικές μονάδες Ειδικής Αγωγής από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει ότι σε αυτές φοίτησαν 10.037 μαθητές το σχολικό έτος 2015/2016, ενώ δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για τα παιδιά που φοιτούν σε κανονικά σχολεία, σε τάξεις ένταξης ή συνδιδασκαλία, όπως επίσης και για τους εξυπηρετούμενους στα Κέντρα Ειδικής Αγωγής ΝΠΙΔ όλων των ηλικιών.
Η πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά τα παιδιά, οι νέοι και οι ενήλικες με αναπηρία που εξυπηρετούνται στα δημόσια ειδικά σχολεία, οι οικογένειές τους αλλά και οι εργαζόμενοι, είναι τραγική.
Στα περισσότερα δημόσια ειδικά σχολεία φοιτούν παιδιά που έχουν διαφορετικής μορφής αναπηρία, στοιβάζονται όλα μαζί χωρίς να γίνεται ουσιαστική εκπαίδευση ή/και θεραπεία όπου απαιτείται, καθώς υπάρχουν έλλειψη μόνιμου προσωπικού (εκπαιδευτικού, επιστημονικού και βοηθητικού), ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή, αλλά και εξειδικευμένων αναλυτικών προγραμμάτων, ανεπαρκείς μεταφορές κ.λπ.
Για την Ειδική Αγωγή και ιδιαίτερα για κάποιες διαγνωστικές κατηγορίες, όπως ο αυτισμός, η δημιουργία σχέσης εμπιστοσύνης και το σταθερό πρόσωπο αναφοράς θεωρούνται καθοριστικά για την περαιτέρω εξέλιξη του ατόμου.
Το προσωπικό ωστόσο στους χώρους Ειδικής Αγωγής - κυρίως στα δημόσια ειδικά σχολεία - με την ανακύκλωση των αναπληρωτών και όχι την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού, εναλλάσσεται συστηματικά, κι έτσι καθιστά αδύνατη τη δημιουργία σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ εκπαιδευτικού/θεραπευτή και παιδιού. Σε αυτό το έδαφος καμία εκπαίδευση/θεραπεία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει, ενώ παράγεται και το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή προκαλούνται άγχος και αποδιοργανωτική συμπεριφορά στα συγκεκριμένα άτομα.
Οσον αφορά τις οικογένειες, οι επιπτώσεις όλων των προαναφερόμενων προβλημάτων είναι σοβαρές, καθώς πέραν του πόνου και του ψυχικού τραυματισμού που βιώνουν μεγαλώνοντας ή συμβιώνοντας με έναν άνθρωπο με αναπηρία, έχουν να αντιμετωπίσουν κάθε φορά μια σειρά από πρακτικά ζητήματα: Θα ανοίξει φέτος το σχολείο; Πότε θα ανοίξει; Θα υπάρχει τρόπος να πάει ο άνθρωπός τους με ασφάλεια εκεί; Σε τι συνθήκες θα εκπαιδεύεται; Ο ίδιος/α θα μπορεί να εργαστεί; Πώς θα λύσει το ζήτημα της εργασίας του για όσο καιρό δεν θα λειτουργεί το σχολείο; Πού θα βρει τα χρήματα που ζητούν συνήθως για τη μεταφορά, για τα τροφεία, για το εκπαιδευτικό υλικό; Για τα φάρμακα και τα άλλα τεχνικά βοηθήματα;
Σε αυτά έρχεται να προστεθεί το νέο χαράτσι που πληρώνουν οι οικογένειες, καθώς με την εφαρμογή των κανονισμών του ΕΟΠΥΥ, μια σειρά από θεραπείες που δικαιολογούνταν έχουν μειωθεί δραστικά, έχουν αυξηθεί τα ποσοστά συμμετοχής σε φάρμακα και βοηθήματα.
Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες, χωρίς την κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή, χωρίς την απαραίτητη υποστήριξη από άλλες ειδικότητες, κάτω από την πίεση της εργασιακής ανασφάλειας. Ιδιαίτερα για τους συμβασιούχους/αναπληρωτές, οι συνθήκες είναι ακόμα πιο δύσκολες, καθώς από χρόνο σε χρόνο δεν ξέρουν σε ποιο σχολείο θα βρίσκονται, δεν προλαβαίνουν καν να γνωρίσουν τα παιδιά ώστε να μπορέσουν να διαμορφώσουν εκπαιδευτικούς ή/και θεραπευτικούς στόχους.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τα ΝΠΙΔ, η συνεχής υποχρηματοδότηση από το κράτος και η μη καταβολή των νοσηλίων από τον ΕΟΠΥΥ οδηγούν σε συρρίκνωση των προσφερόμενων υπηρεσιών και στην επιβάρυνση των οικογενειών με τροφεία. Το προσωπικό στις δομές αυτές μένει απλήρωτο για πολλούς μήνες (σε μερικές περιπτώσεις φθάνει και τα δύο χρόνια!).
Μόνο τα δύο τελευταία χρόνια οι εξυπηρετούμενοι στους χώρους αυτούς έχουν μειωθεί κατά 40%, καθώς οι οικογένειες δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις για τροφεία, έξοδα μετακίνησης. Ετσι, χιλιάδες άνθρωποι με αναπηρία μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους, χωρίς να λαμβάνουν τις απαιτούμενες για την κατάστασή τους υπηρεσίες και δομές παραμένουν κλειστές ή υπολειτουργούν (π.χ. ΕΓΝΥΑ, ΠΕΓΚΑΠ).

ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ Τακτικές αξιοποίησης του πλημμυρικού νερού

1

Οι πρόσφατες πλημμύρες στην περιοχή της Δυτικής Αττικής, εξαιτίας της έλλειψης αντιπλημμυρικών έργων και των απαραίτητων υποδομών, οδήγησαν στο θάνατο τουλάχιστον 23 ανθρώπους. Ηταν ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, αποτέλεσμα της αντιλαϊκής πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων, ένα έγκλημα που αναδεικνύει τον άναρχο αντιλαϊκό χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, την περιφρονητική στάση απέναντι στον άνθρωπο, που χαρακτηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα και όσους το υπηρετούν. Στη μακρινή Καλιφόρνια των ΗΠΑ, έχουν και ένα άλλο είδος προβλημάτων με το νερό: την περιοδική λειψυδρία, που τείνει να γίνεται όλο και χειρότερη. Είναι σε εξέλιξη κάποιες επιμέρους προσπάθειες αντιμετώπισής του σε τοπικό επίπεδο (δήμων και επαρχιών), αλλά εμπόδιο στη λύση του ορθώνεται και πάλι ο καπιταλιστικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας και το θεμέλιό του: η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.
Επί μια πενταετία σχεδόν, ολόκληρη η πολιτεία της Καλιφόρνια βρισκόταν σε συνθήκες έντονης ξηρασίας, με τους ταμιευτήρες να έχουν πιάσει πάτο και να τίθενται από πολλούς ερωτήματα, όπως αν μπορεί να συνεχιστεί η αγροτική παραγωγή, έως και αν πρέπει να συνεχίσει να δέχεται νέους κατοίκους, από εξωτερική αλλά και εσωτερική μετανάστευση. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η τελευταία βαρύτερη και πιο μακροχρόνια κυκλική ξηρασία ήταν αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής, το ίδιο όπως και οι κατακλυσμιαίες βροχές και οι βαριές χιονοπτώσεις, που ξεκίνησαν τελικά τον Οκτώβρη του 2016 και τελείωσαν το Φλεβάρη του 2017, προσφέροντας σε αυτό το πεντάμηνο το ισοδύναμο του υετού δύο κανονικών ετών, ξαναγεμίζοντας τους επιφανειακούς ταμιευτήρες.

Ξηρό μέλλον

2

Το έντονο φαινόμενο προκάλεσε πλημμύρες σε αγροτικές περιοχές και παραλίγο την καταστροφή του φράγματος Οροβιλ βόρεια του Σακραμέντο, με αποτέλεσμα την προσωρινή απομάκρυνση 188.000 ανθρώπων από τις κατοικίες τους. Παρ' όλα αυτά, η χιονοκάλυψη της οροσειράς της Σιέρα Νεβάδα, που είναι ο κύριος (30%) και πιο σταθερός τροφοδότης της Καλιφόρνια σε πόσιμο νερό, μειώνεται χρόνο με το χρόνο και προβλέπεται να συρρικνωθεί μεσοπρόθεσμα κατά 90%. Επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος των μετεωρολογικών κατακρημνισμάτων πέφτει το χειμώνα, ενώ τα καλοκαίρια είναι συνήθως τελείως ξηρά. Αλλά και το νερό που σήμερα πέφτει ως χιόνι, στο μέλλον θα πέφτει κυρίως ως βροχή, προκαλώντας μεγαλύτερες πλημμύρες και μικρότερα αποθέματα για την ξηρή περίοδο.
Στην Καλιφόρνια έχουν ήδη γίνει φράγματα σχεδόν σε όλα τα ποτάμια, οπότε η μόνη πηγή πόσιμου νερού που απομένει να χρησιμοποιηθεί πιο έντονα, είναι τα υπόγεια νερά, οι υδροφόροι ορίζοντες, όπου βρίσκεται δεκαπλάσια ποσότητα νερού, απ' ό,τι σε όλους τους ταμιευτήρες της πολιτείας. Ομως οι υδροφόροι ορίζοντες έχουν υποστεί μεγάλη εξάντληση και σε ορισμένες περιπτώσεις και υποβάθμιση, εξαιτίας της υπεράντλησης για άρδευση. Στο κέντρο του Σαν Χοσέ, η υπεράντληση οδήγησε σε υποχώρηση του εδάφους κατά 4 μέτρα! Επιπλέον, η δημιουργία των φραγμάτων περιόρισε παραπέρα το νερό που είναι διαθέσιμο για να απορροφηθεί από το έδαφος και να ξαναγεμίσει τους υδροφόρους ορίζοντες. Παρά τις μεγάλες βροχοπτώσεις μετά το τέλος του τελευταίου κύκλου ξηρασίας, οι υδροφόροι ορίζοντες της Καλιφόρνια παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα πληρότητας.

Αποκέντρωση

3

Κατά την καπιταλιστική αντίληψη της αποκέντρωσης, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αφήσει το θέμα της διαχείρισης των υδάτων κυρίως στις κυβερνήσεις των πολιτειών και σε συνέχεια η κυβέρνηση της Καλιφόρνια πέρασε το 2014 νόμο, που αναθέτει μεγαλύτερες ευθύνες σχετικά στις τοπικές αρχές και στους μεμονωμένους μεγάλους καταναλωτές νερού! Ορισε το ...«όραμα» μιας άλλης διαχείρισης και άφησε τους δήμους και τους πολίτες να κάνουν ό,τι καταλαβαίνουν καλύτερο για την υλοποίηση του «οράματος». Ετσι, αυτήν την περίοδο είναι σε εξέλιξη διάφορες δοκιμές και μέτρα σε κάποιες περιοχές της Καλιφόρνια, όπου επιστήμονες και τοπικοί παράγοντες προσπαθούν κυρίως να χρησιμοποιήσουν με ελεγχόμενο τρόπο τη φυσική μέθοδο αναπλήρωσης των υδροφόρων οριζόντων, δηλαδή την πλημμύρα εκτεταμένων περιοχών με καθόλου ή μικρή κλίση, ώστε το πλημμυρικό και γενικά το νερό που περισσεύει το χειμώνα, να έχει χρόνο να απορροφηθεί (βλ. διάγραμμα). Αλλωστε, αυτή η μέθοδος αποταμίευσης νερού έχει μόνο το ένα πέμπτο του κόστους της δημιουργίας επίγειων ταμιευτήρων.
Για περισσότερο από έναν αιώνα, η πολιτεία της Καλιφόρνια διαχειριζόταν μόνο τα επιφανειακά νερά. Τα υπόγεια νερά ήταν «δικαίωμα ιδιοκτησίας»: Μπορούσες να σκάψεις ένα πηγάδι στο χωράφι σου και να αντλήσεις όλο το νερό που χρειαζόσουν, ανεξάρτητα από το πώς αυτό επηρέαζε τον γείτονά σου. Πριν από την τρέχουσα «αποκεντρωμένη» προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος, είχε υπάρξει μια περίοδος όπου ίσχυε: «Ο,τι νερό αποταμιεύσεις, τόσο θα αντλήσεις», κάτι σαν τράπεζα νερού, όπου μπορείς να κάνεις ανάληψη μόνο τα χρήματα που έχεις καταθέσει. Φυσικά τα υπόγεια νερά δεν μένουν ακίνητα, οπότε το δάνειο από το καπιταλιστικό χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν μπόρεσε να λειτουργήσει. Οπως γράφει η τοπική δημοσιολόγος Ερικα Γκάις, «οι άνθρωποι πρέπει να αλλάξουν την αντίληψή τους για την ιδιοκτησία στο νερό σε κάτι πιο κοινοτικό». Ομως οι προτροπές και τα οράματα δεν είναι αρκετά όταν θεός παραμένει η ατομική ιδιοκτησία και κίνητρο της παραγωγής το κέρδος. Κι επειδή τα «δικαιώματα νερού» είναι πολιτικό ταμπού, όπως παραδέχεται η Γκάις, δεν θα είχε ξεκινήσει ούτε αυτή η προσπάθεια που γίνεται τώρα, αν δεν είχε προηγηθεί η πανικόβλητη υπεράντληση, που έκαναν κατά τη διάρκεια της ξηρασίας όσοι έχουν τέτοια «δικαιώματα νερού».

Αλλος δρόμος

4

Στην κοιλάδα του ποταμού Σακραμέντο προσπαθούν να εφαρμόσουν αντίστροφη αποταμίευση, δηλαδή εκεί όπου τις υγρές χρονιές υπάρχει πλεόνασμα νερού, να γίνεται άντληση από τον υδροφόρο ορίζοντα και τα επιφανειακά νερά να αφήνονται να κυλούν προς πιο ξηρές περιοχές. Οι ντόπιοι μεγάλοι καταναλωτές νερού βάζουν όμως ζήτημα αποζημίωσης... Αλλού, όπου δοκιμάζουν τις ελεγχόμενες πλημμύρες αγρών, οι ενδιαφερόμενοι δεν μπορούν να πάρουν άδεια, λόγω και πάλι των «δικαιωμάτων νερού». Κι αλλού, όπου έχει εμπλακεί και η υπηρεσία προστασίας μεταναστευτικών πουλιών της Καλιφόρνια, δοκιμάζουν να πληρώσουν τους μεγαλοαγρότες για να πλημμυρίζουν το χειμώνα τις φάρμες τους.
Σε μια κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει ιδιοκτησία στηριγμένη στο καπιταλιστικό κέρδος κάθε παραγωγός θα μετέχει στην κοινωνική ιδιοκτησία και έτσι δεν θα είναι ανταγωνιστής του άλλου παραγωγού, αλλά όλοι θα παράγουν για το κοινωνικό σύνολο και θα έχουν κοινά συμφέροντα από την αύξηση της συνολικής παραγωγής. Σε μια κοινωνία όπου η παραγωγή θα γίνεται με επιστημονικό κεντρικά σχεδιασμένο τρόπο, τα παραπάνω προβλήματα της διαχείρισης και αξιοποίησης κάθε υδάτινου πόρου θα περιοριστούν δραστικά, θα αντιμετωπίζονται πολύ πιο εύκολα και αποτελεσματικά προς όφελος όλης της κοινωνίας. Και φυσικά, επειδή ο άνθρωπος θα είναι πρώτη προτεραιότητα, θα παίρνονταν τα αναγκαία μέτρα για να μην υπάρχουν ανεξέλεγκτες πλημμύρες και να μη θρηνούμε ανθρώπινα θύματα.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»