Μεθοδεύσεις γύρω από τον κατώτατο μισθό και τις Συλλογικές Συμβάσεις

Μεθοδεύσεις γύρω από τον κατώτατο μισθό και τις Συλλογικές Συμβάσεις

Από παλιότερη κινητοποίηση για τις Συλλογικές Συμβάσεις

Τρεις σχεδόν μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τους ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, γίνεται φανερό ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφήσουν την υπόθεση των μισθών και των Συλλογικών Συμβάσεων στα χέρια της νέας κυβέρνησης και των «νομοθετικών της πρωτοβουλιών». Δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφήσουν το εργατικό εισόδημα να μετατραπεί σε παίγνιο των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές στο εξωτερικό και τις εργοδοτικές ενώσεις στο εσωτερικό, να γίνει έρμαιο των επικοινωνιακών ελιγμών της κυβέρνησης.
Η ανάγκη αυτή επιβεβαιώθηκε ακόμα πιο έντονα την περασμένη εβδομάδα, μετά το λεγόμενο κοινωνικό διάλογο, τον οποίο έστησε το υπουργείο Εργασίας με τη συμμετοχή των εργοδοτικών ενώσεων και της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ. Τι προέκυψε από αυτόν το διάλογο; Οτι μετά την πρώτη υπαναχώρηση της κυβέρνησης από την προεκλογική της δέσμευση να επαναφέρει άμεσα και με νόμο τον κατώτερο μισθό στα 751 ευρώ και όλο το νομοθετικό πλαίσιο για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τώρα, μέσω του «διαλόγου», η προοπτική αυτή γίνεται ακόμα πιο μακρινή και αβέβαιη.

Τα παραπέμπουν στη «διαβούλευση»

Ουσιαστικά, η νομοθέτηση εκ μέρους της κυβέρνησης έστω και των ελάχιστων που υποσχέθηκε προεκλογικά στους εργαζόμενους, παραπέμπεται στο αόριστο μέλλον και ρίχνεται στις μυλόπετρες της διαπραγμάτευσης με τους «κοινωνικούς εταίρους». Τώρα, το υπουργείο Εργασίας εγκαταλείπει μεθοδικά και προμελετημένα ακόμα και τη μετεκλογική του θέση για σταδιακή αποκατάσταση του κατώτερου μισθού σε δύο φάσεις μέχρι τον Ιούνη του 2016 και την άμεση επαναφορά ολόκληρου του καθεστώτος των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Απ' αυτή την άποψη είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση του υπουργού Εργασίας Π. Σκουρλέτη μετά την τριμερή συνάντηση, ο οποίος σημείωσε σε ανακοίνωση: «Το σχετικό Σχέδιο Νόμου αναμένεται να διαμορφωθεί στην τελική μορφή του τις επόμενες ημέρες. Στο πλαίσιο της διαδικασίας διαβούλευσης, το Σχέδιο Νόμου θα αποσταλεί στην ΟΚΕ (σ.σ. αύριο Δευτέρα) για γνωμοδότηση και στη συνέχεια προς ψήφιση στη Βουλή».
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι μέχρι τώρα διαρροές της κυβέρνησης, η ίδια η επιστολή προς τους «κοινωνικούς εταίρους» και τα θέματα που έθετε ήταν στην καλύτερη περίπτωση προτάσεις του υπουργείου Εργασίας, αλλά όχι το σχέδιο νόμου που αναμένεται να πάει στη Βουλή. Αυτό που θα πάει (αν και όταν πάει, αφού κι αυτό δεν είναι ξεκάθαρο ακόμα...), θα είναι τελικά το αποτέλεσμα της «διαβούλευσης» με τους εργοδότες.
Ακόμα πιο αποκαλυπτική ως προ αυτό ήταν η «Αυγή», η οποία την επομένη έγραφε στον τίτλο του ρεπορτάζ για την τριμερή συνάντηση: «Με διαπραγματεύσεις η επαναφορά του κατώτατου μισθού». Και προσέθετε χαρακτηριστικά για να μην υπάρχουν αμφιβολίες: «Συνδικάτα και εργοδότες θα αποφασίσουν για το βηματισμό προς τα 751 ευρώ. Καταθέτουν προτάσεις μέχρι την προσεχή Δευτέρα...».

Σημαντική παρέμβαση του ΠΑΜΕ

Κατά συνέπεια, η παρέμβαση των συνδικάτων στη διάρκεια του «διαλόγου» στο υπουργείο Εργασίας και η καταγγελία ότι αυτός υπηρετεί τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και των εργοδοτών να πετάξουν ξανά ψίχουλα στους εργαζόμενους, δεν ήταν μόνο δίκαιη, αλλά και επιβεβλημένη. Οχι μόνο επειδή η διαχρονική πείρα των λεγόμενων κοινωνικών διαλόγων έδειξε ότι αυτοί ήταν πάντα σε βάρος των εργατικών συμφερόντων, αλλά και επειδή για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την ίδια μεθόδευση, όπως με το Ασφαλιστικό το 2010 και με τα Εργασιακά το 2012.
Στην πρώτη περίπτωση, το αποτέλεσμα του «διαλόγου για το Ασφαλιστικό» ήταν το έκτρωμα του αντιασφαλιστικού νόμου 3863 (αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, δραματική περικοπή των συντάξεων κ.ά.).
Στη δεύτερη περίπτωση, αφού καθησύχασαν τους εργαζόμενους με τον «κοινωνικό διάλογο» και το «κοινό πλαίσιο» εργοδοτών - συνδικαλιστικής πλειοψηφίας, ήρθε η κυβέρνηση Παπαδήμου να εγκρίνει και να εκδώσει την ΠΥΣ 6/2012 για τα Εργασιακά (κατώτατος μισθός 586 και 511 ευρώ, πάγωμα «ωριμάνσεων» κ.ά.). Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, επρόκειτο για μεθόδευση με τραγικά αποτελέσματα για τα εργατικά συμφέροντα.
Η μεθόδευση αυτή είναι επικίνδυνη και για έναν πρόσθετο λόγο. Διότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δίνει για άλλη μια φορά βήμα στους εργοδότες, και κυρίως στον ΣΕΒ - όπως άλλωστε έκαναν και όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις - να προβάλλουν τις δικές τους αξιώσεις, τα δικά τους ταξικά συμφέροντα, σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.
Ετσι, όπως ήταν αναμενόμενο, βιομήχανοι, τραπεζίτες, μεγαλοξενοδόχοι, μεγαλέμποροι πήραν την «πάσα» του «κοινωνικού διαλόγου» και ζητάνε και τα ρέστα από τους εργαζόμενους, μπροστά στο ενδεχόμενο να καταθέσει η κυβέρνηση νομοσχέδια για τον κατώτατο μισθό και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Τι αξιώνουν οι εργοδότες;

Ετσι, αμέσως μετά την τριμερή και αφού νουθετεί το υπουργείο Εργασίας με προτροπές όπως «περιμένουμε να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος και υιοθέτηση ρεαλιστικών λύσεων, χωρίς προειλημμένες αποφάσεις», ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος του ΣΕΒ, Κ. Μπίτσιος κάνει καθαρό ότι «η θεσμοθέτηση υψηλότερων αμοιβών και άλλων αμφιλεγόμενων διοικητικών μέτρων μπορεί να διογκώσει περαιτέρω την αδήλωτη εργασία και εισφοροδιαφυγή. Αυτό είναι εις βάρος τόσο των δημόσιων οικονομικών και της υγείας των Ταμείων, όσο και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και της οικονομίας».
Η ανταγωνιστικότητα, όμως, των καπιταλιστικών επιχειρήσεων είναι επιδίωξη και της κυβερνητικής πολιτικής. Από αυτήν τη σκοπιά, η υπόθεση του «διαλόγου» πάει γάντι στην τακτική της κυβέρνησης, αφού της δίνει το αναγκαίο άλλοθι να χρονοτριβεί και τελικά να υπαναχωρεί από τις «κουτσές» προεκλογικές της εξαγγελίες, στο όνομα του να προσαρμοστούν τα νομοθετήματα καλύτερα στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και να αποσπάσει τη σύμφωνη γνώμη των εργοδοτών.
Να, γιατί μιλάμε για μεθόδευση εκ μέρους της κυβέρνησης, που έχει στραμμένο το βλέμμα της και στα παζάρια με τους δανειστές, αφού τα Εργασιακά και το Ασφαλιστικό θεωρούνται από τα «καυτά» ζητήματα στις διαπραγματεύσεις για τις δόσεις. Ανάλογες, όμως, είναι οι αιτιάσεις και των υπόλοιπων εργοδοτικών οργανώσεων, που απ' ό,τι φαίνεται με το «διάλογο έρχεται η όρεξη»! Ετσι, ο εκπρόσωπος των μεγαλοξενοδόχων, Γ. Ρέτσος, έθεσε και πάλι ζήτημα για παραπέρα μείωση των εργοδοτικών εισφορών, τις οποίες θεωρεί υψηλές και έκανε γνωστό ότι στην ΟΚΕ ο ΣΕΤΕ θα πάει με τις δικές του προτάσεις - αξιώσεις.
Στο ίδιο πνεύμα, ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ, Γ. Καββαθάς, δήλωσε ανοιχτά πως «η όποια παρέμβαση της πολιτείας μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να έχει. Υπάρχουν θέματα που συζητήσαμε σήμερα, όπως είναι οι ωριμάνσεις που θα φέρουν μια μεγάλη αύξηση στο μισθολογικό κόστος, είναι μεγάλη κουβέντα και γι' αυτό θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα συλλογικής διαπραγμάτευσης των εταίρων. Το θέμα του ΟΜΕΔ είναι ένα μεγάλο ζήτημα...».
Από κοντά και η τοποθέτηση της ΕΣΕΕ, της οποίας ο πρόεδρος, Β. Κορκίδης, παρουσίασε τις θέσεις των μεγαλεμπόρων που αντιμάχονται και τη νομοθετική επαναφορά των «ωριμάνσεων», δίνοντας πάσα στην κυβέρνηση, αλλά και βάζοντας σοβαρές ενστάσεις για την επαναφορά της λειτουργίας του ΟΜΕΔ σύμφωνα με το προηγούμενο καθεστώς.

Σε άλλη ρότα τα εργατικά συμφέροντα

Στην πραγματικότητα και παρά τα «πλατιά χαμόγελα» και τους ύμνους στον «κοινωνικό διάλογο», οι εκπρόσωποι των εργοδοτών δεν έκαναν βήμα πίσω από τις δικές τους αξιώσεις. Το αντίθετο συνέβη. Για μια ακόμη φορά νομιμοποιήθηκαν να προβάλλουν και νέα αιτήματα σε βάρος της εργατικής τάξης. Σε αυτό το πλαίσιο γίνονται φανερές και οι ευθύνες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, που υπήρξε διαχρονικά θαμώνας των «κοινωνικών διαλόγων», συμβάλλοντας να αναπαράγεται ο αστικός μύθος τού «όλοι μαζί θα ξεπεράσουμε την κρίση». Λες και δεν είναι το κεφάλαιο και οι καπιταλιστές που πάνε να φορτώσουν στους εργαζόμενους την ανάκαμψη της κερδοφορίας τους, όπως τους φόρτωσαν την κρίση!
Να, γιατί λέμε ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να πέσουν θύματα των μεθοδεύσεων που στήνονται από την κυβέρνηση και τους εργοδότες, αλλά να οργανώσουν άμεσα την πάλη τους, διεκδικώντας από την κυβέρνηση τώρα με νόμο να επαναφέρει τον κατώτερο μισθό στα 751 ευρώ ως βάση των διαπραγματεύσεων με την εργοδοσία και να αποκαταστήσει το πλαίσιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Ενας τέτοιος αγώνας θα έχει προοπτική, όσο περισσότερο συνδέεται με την πάλη για ανάκτηση των απωλειών από την περίοδο της κρίσης, ξήλωμα του αντεργατικού αντιλαϊκού πλαισίου και ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

ΑΛΒΑΝΙΑ Νέες «κορόνες» εθνικισμού

ΑΛΒΑΝΙΑ

Νέες «κορόνες» εθνικισμού

Ενόψει νέου γύρου διαπραγμάτευσης και συγκρότησης δικαστηρίου για τα εγκλήματα του ΟΥΤΣΕΚΑ στην Πρίστινα

ΝΑΤΟικός στρατιώτης υποδύεται το «διαδηλωτή» σε πρόσφατη ΝΑΤΟική άσκηση καταστολής ταραχών στο Κοσσυφοπέδιο

Νέο λάδι στη φωτιά του αλβανικού εθνικισμού και των κατά καιρούς ιμπεριαλιστικών σχεδίων για επαναχάραξη των συνόρων στα Βαλκάνια με στόχο τη λεγόμενη Μεγάλη Αλβανία έριξε πριν περίπου μιάμιση βδομάδα ο Αλβανός πρωθυπουργός Εντι Ράμα στη διάρκεια κοινής συνέντευξης που έδωσε με τον Κοσσοβάρο Αλβανό υπουργό Εξωτερικών (πρώην πρωθυπουργό και αρχηγό του πρώην ΟΥΤΣΕΚΑ) Χασίμ Θάτσι στον τηλεοπτικό σταθμό «TV Klan» της Πρίστινας.
«Το Κοσσυφοπέδιο και η Αλβανία έχουν δύο εναλλακτικές λύσεις για τη μελλοντική ένωσή τους και αυτό επαφίεται εξ ολοκλήρου στην ΕΕ. Η πρώτη εναλλακτική είναι η ένωση εντός ΕΕ. Ομως εάν η ΕΕ εξακολουθεί να κλείνει την πόρτα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση του Κοσσόβου, τότε οι δύο χώρες θα αναγκαστούν να ενωθούν με τον κλασικό τρόπο», είπε ο Ράμα. Ο Θάτσι έσπευσε να προσθέσει πως η δήλωση αυτή «δεν είναι απειλή προς την ΕΕ, αλλά μία πραγματικότητα που μπορεί να εμφανιστεί στο μέλλον ως αποτέλεσμα της απομόνωσης του Κοσσόβου από την ΕΕ».
Σε κάθε περίπτωση, η επίμαχη δήλωση του Αλβανού πρωθυπουργού προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στη σερβική κυβέρνηση, αλλά και την ψυχρή αποδοκιμασία αξιωματούχων της ΕΕ, που 16 χρόνια μετά τη συμμετοχή τους στο διαμελισμό της τότε ΟΔ Γιουγκοσλαβίας, εμφανίζονται επιφυλακτικοί σχετικά με το αν θα ενθαρρύνουν ή όχι μια τέτοια προοπτική.
Πάντως, ο Σέρβος πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Βούτσιτς διαβεβαίωσε πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να γίνει η ένωση της Αλβανίας με το Κοσσυφοπέδιο «ούτε με τον κλασικό, ούτε με άλλον τρόπο». Η Μάγια Κουτσίγιανιτς, εκπρόσωπος της επικεφαλής της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική και Ασφάλεια, χαρακτήρισε τις δηλώσεις «απαράδεκτες προκλήσεις ...σε μια εποχή που απαιτείται περιφερειακή συνεργασία και πρόοδος προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Παρομοίως, εκπρόσωπος της αμερικανικής πρεσβείας στα Τίρανα συνέστησε την αποφυγή δηλώσεων «που δεν εξυπηρετούν την προοπτική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».
Είναι όμως ενδιαφέρουσα η συγκυρία κατά την οποία ο Ράμα αποφάσισε να ξαναπαίξει το φθηνό, αλλά επικίνδυνο χαρτί του αλβανικού εθνικισμού.

Πιέσεις και διαπραγματεύσεις

Την επόμενη βδομάδα, πιθανώς στις 21/4, αναμένεται ο επόμενος γύρος διαλόγου «ομαλοποίησης» των σχέσεων Βελιγραδίου - Πρίστινας στις Βρυξέλλες, με τη μεσολάβηση της επικεφαλής της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική Φ. Μογκερίνι. Πληροφορίες σερβικών ΜΜΕ αναφέρουν πως δεν αναμένεται τέλμα ή κλιμάκωση της έντασης καθώς τα σημαντικότερα ζητήματα όπως το δικαστικό σύστημα στο Κοσσυφοπέδιο και ο τερματισμός των σερβικών λεγόμενων παράλληλων διοικητικών δομών έχουν λυθεί σε προηγούμενη διαπραγμάτευση.
Εντούτοις, μεγαλύτερο ενδιαφέρον φαίνεται πως προκαλεί το υπό συγκρότηση δικαστήριο στην Πρίστινα για τα εγκλήματα που διέπραξαν πρώην αυτονομιστές του ΟΥΤΣΕΚΑ σε βάρος αμάχων στο τέλος της δεκαετίας του '90. Αν και το πιθανότερο είναι να παρακολουθήσουμε νέα παρωδία «δικαιοσύνης» υπό τις πιέσεις της ΕΕ (προς επιβράβευση Σέρβων αξιωματούχων που ενθαρρύνουν τη σύγκλιση με ΕΕ και ΝΑΤΟ), φαίνεται πως, ακόμη και έτσι, δημιουργούνται έντονες αντιδράσεις εντός των αστικών δυνάμεων σε Αλβανία και Κοσσυφοπέδιο.
Χτες, Σάββατο 18 Απρίλη, για παράδειγμα, είχε προγραμματιστεί στην Πρίστινα διαδήλωση με ποικιλία αιτημάτων που ξεκινούσαν από τη διαφθορά αξιωματούχων και κατέληγαν στο δικαστήριο για τα εγκλήματα του ΟΥΤΣΕΚΑ. Διοργανωτές της κινητοποίησης είναι ο πρόεδρος της «Αυτοδιάθεσης» Βισάρ Ιμέρι, ο αρχηγός της «Συμμαχίας για το Μέλλον του Κοσσόβου», πρώην πρωθυπουργός Ράμους Χαραντινάι, και ο επικεφαλής της «Πρωτοβουλίας για το Κόσσοβο» Φατμίρ Λιμάι.
Ανεξάρτητα από την ανταπόκριση στην κινητοποίηση φαίνεται ότι αυτή εκφράζει τη δυσαρέσκεια μέρους της αλβανικής αστικής τάξης, που νιώθει να διαψεύδονται οι προσδοκίες της για γρήγορη «ανάπτυξη» και μπίζνες, βεβαίως άλλες ...μπίζνες (οργανωμένο έγκλημα, διακίνηση ανθρώπων κλπ.) ευδοκιμούν στο ευρωΝΑΤΟικό προτεκτοράτο.

Ο αντικομμουνισμός ως εργαλείο γεωπολιτικής κατοχύρωσης

Ο αντικομμουνισμός ως εργαλείο γεωπολιτικής κατοχύρωσης

Το αντιδραστικό ουκρανικό Κοινοβούλιο διώκει τη δράση των κομμουνιστών την ίδια ώρα που ηρωοποιεί τους υμνητές των φασιστών, όπως συμβαίνει και σε χώρες της ΕΕ

Οι υμνητές των συνεργατών των ναζί που πολέμησαν κατά της Σοβιετικής Ενωσης αναβαθμίζονται από την κυβέρνηση του Κιέβου

Στις 9 Απρίλη 2015 η ουκρανική «Ανώτατη Ράντα» (το Κοινοβούλιο της χώρας) ενέκρινε με 254 ψήφους (με απαραίτητες τις 226) το αντικομμουνιστικό νομοσχέδιο, με το οποίο προωθείται η απαράδεκτη ταύτιση του κομμουνισμού με το φασισμό και στη βάση αυτή απαγορεύονται η δράση των κομμουνιστών και η διάδοση των κομμουνιστικών ιδεών. Επιπλέον, ταυτόχρονα, δικαιώνονται ιστορικά οι ντόπιοι φασίστες, του λεγόμενου «Ουκρανικού απελευθερωτικού στρατού».

Δεν είναι τυχαία η στιγμή

Ο νόμος αυτός έρχεται σε μια στιγμή που χειροτερεύει η κοινωνικοοικονομική κατάσταση των εργαζομένων και προωθούνται αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα, σε συνεννόηση με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Επιπλέον, ο πρόσφατος διορισμός, στις 6 Απρίλη, του Ντμίτρο Γιάρος, επικεφαλής της ναζιστικής οργάνωσης «Δεξιός Τομέας» στη θέση του συμβούλου στο υπουργείο Αμυνας της Ουκρανίας, δείχνει μεταξύ άλλων πως δεν έχουν εγκαταλειφθεί, αλλά κερδίζουν έδαφος τα σχέδια συνέχισης του εμφυλίου στη Νοτιοανατολική Ουκρανία.
Σε συνθήκες, λοιπόν, όπου δυναμώνει η αντιλαϊκή επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της Ουκρανίας, όπου επιπλέον προωθείται η πολεμική αναμέτρηση με τις περιοχές του Ντονμπάς, έρχεται η απαγόρευση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, που βέβαια με βάση τα αστικά κριτήρια του σημερινού Συντάγματος της χώρας είναι αντισυνταγματική, για να σπείρει την πολιτική τρομοκρατία σε βάρος των κομμουνιστών, σε βάρος όσων αντιστέκονται στη σημερινή αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου.
Το ΚΚΕ εξέφρασε την αλληλεγγύη του στους κομμουνιστές της Ουκρανίας και τη σιγουριά του πως η πάλη του λαού της Ουκρανίας, 70 χρόνια μετά την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, θα αποκρούσει και αυτά τα αντικομμουνιστικά κι αντιλαϊκά σχέδια!

Ο αντικομμουνισμός στη γεωπολιτική

Εδώ, ωστόσο, υπάρχει κι ένα επιπλέον ζήτημα: Αυτό της χρησιμοποίησης του αντικομμουνισμού στα γεωπολιτικά σχέδια και του ρόλου που θα παίξει σ' αυτά η Ουκρανία. Και να γιατί:
Οι σημερινές κυβερνητικές δυνάμεις της Ουκρανίας, που πλειοψηφούν στο Κοινοβούλιο, επιδιώκουν με τον συγκεκριμένο νόμο να ακολουθήσουν το «μοντέλο» των Βαλτικών χωρών. Στις χώρες αυτές εδώ και πάνω από 20 χρόνια εφαρμόζονται ανάλογοι νόμοι ταύτισης κομμουνισμού - φασισμού, την ώρα που οι ντόπιοι φασίστες δικαιώνονται ιστορικά και επιπλέον παρουσιάζονται ως «πατριώτες» και «δημοκράτες» γιατί πολέμησαν κατά της σοβιετικής εξουσίας, στο πλευρό των ναζί. Επιπλέον, οι αστικές τάξεις αυτών των χωρών και οι ξένοι σύμμαχοί τους, για να εμποδίσουν την πολιτική επιρροή της (καπιταλιστικής) Ρωσίας, προχώρησαν από το 1991 στη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ρωσικής καταγωγής. Οι άνθρωποι αυτοί, που δεν μπορούσαν να αποδείξουν ότι οι ίδιοι οι γονείς τους ζούσαν στις χώρες αυτές και πριν από το 1940, ονομάστηκαν «μη πολίτες» και χρειάστηκε να περάσουν από μια μακρόχρονη διαδικασία επανάκτησης των πολιτικών δικαιωμάτων τους. Ακόμη και σήμερα, όμως, 24 χρόνια μετά, μόλις οι μισοί περίπου από αυτούς έχουν πάρει πίσω το αστικό πολιτικό δικαίωμα της ψήφου.
Η πολιτική αυτή οδήγησε στην ενσωμάτωση αυτών των χωρών (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία), μέσα σε κλίμα έντονου αντικομμουνισμού και αντισοβιετισμού, στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, κάτι που δεν κρύβουν ότι το επιδιώκουν και οι σημερινοί κυβερνώντες της Ουκρανίας. Η εξέλιξη αυτή απομάκρυνε αυτές τις χώρες από την επιρροή της Ρωσίας, εμπόδισε τη διείσδυση των ρωσικών μονοπωλίων στην οικονομία τους και συνολικότερα έθεσε εμπόδια στο ρόλο της Ρωσίας στην πολιτιστική και κοινωνικοπολιτική ζωή αυτών των χωρών.
Ανάλογη πολιτική, με διακυμάνσεις, εφαρμόστηκε και σε άλλες χώρες, όπως Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν αντικομμουνιστικοί περιορισμοί. Μάλιστα, στην περίπτωση της Πολωνίας, είναι χαρακτηριστικό πως το καθεστώς Γιέλτσιν προχώρησε στην πλαστογράφηση ιστορικών αρχείων, για να δικαιώσει τις αντισοβιετικές συκοφαντίες του Γκέμπελς σχετικά με τη σφαγή που έκαναν οι ναζί στο Κατίν. Θεωρήθηκε πως αν στις αντισοβιετικές κατηγορίες, που έχουν προαχθεί πλέον σε «εθνική ιδέα» στην Πολωνία, συμμετάσχει και η Ρωσία, τότε θα διευκολυνθεί η διείσδυση των ρωσικών κεφαλαίων στην Πολωνία κι αυτή θα χαλαρώσει την αντιρωσική στάση της στα πλαίσια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Στο ζήτημα αυτό ακολούθησε την πολιτική των Γκορμπατσόφ - Γιέλτσιν και η κυβέρνηση Πούτιν, χωρίς, όμως, να επιτύχει ουσιαστικά κέρδη για τα ρωσικά μονοπώλια.
Να, λοιπόν, που ο αντικομμουνισμός, για άλλη μια φορά, γίνεται προσπάθεια να αξιοποιηθεί στα σχέδια ενσωμάτωσης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Μακριά από τον «έντιμο συμβιβασμό» ΗΠΑ - ΕΕ με τη Ρωσία

Το σημερινό ουκρανικό Κοινοβούλιο, όπως είναι γνωστό, έχει προκύψει μέσα από εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν σε συνθήκες βίας, νοθείας κι εμφύλιου πολέμου. Καταστάσεις, που επικράτησαν εξαιτίας της απροκάλυπτης επέμβασης των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με τη Ρωσία. Το ισχυρότερο τμήμα της αστικής τάξης της Ουκρανίας επέλεξε την προσέγγιση με ΕΕ και ΗΠΑ. Ενα άλλο, που επιδίωκε την προσέγγιση της χώρας με τη Ρωσία, αντέδρασε. Σήμερα, ένα χρόνο μετά από αυτές τις εξελίξεις, ένα σημαντικό κομμάτι της χώρας, η Κριμαία, εντάχθηκε στη σύνθεση της Ρωσίας, όπου και βρισκόταν το 18ο και 19ο αιώνα, έως το 1954. Σ' ένα άλλο κομμάτι της χώρας (στις περιοχές του Ντονμπάς) διεξάγεται πόλεμος, ενώ έκρυθμη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η κατάσταση και σε άλλες περιοχές της ανατολικής, κεντρικής και νότιας Ουκρανίας.
Οι συμφωνίες του Μινσκ (μεταξύ των περιοχών του Ντονμπάς και της ουκρανικής κυβέρνησης), με την παρέμβαση των Προέδρων της Ρωσίας, της Γαλλίας και της καγκελαρίου της Γερμανίας, μέσω της «διπλωματικής ασάφειας», επιδίωκαν ένα συμβιβασμό των αντιμαχόμενων μερών. Η Ρωσία είχε περιγράψει με αρκετή σαφήνεια τι θα θεωρούσε «έντιμο συμβιβασμό». Σ' αυτόν περιλαμβανόταν ο σεβασμός από μέρους της ρωσικής πλευράς της νομιμότητας των σημερινών αρχών της Ουκρανίας, με τη διατήρηση της «εδαφικής ακεραιότητας» της Ουκρανίας (εξαιρώντας την Κριμαία), με παράλληλες δεσμεύσεις πως θα δοθούν στις περιοχές της Ουκρανίας μεγάλες εξουσίες αυτονόμησης από την κεντρική πολιτική (έως και ομοσπονδιοποίηση της χώρας) και ταυτόχρονα αυτή δεν θα ενταχθεί στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Ωστόσο, ο νέος αντικομμουνιστικός νόμος, που προβλέπει καταστροφή σοβιετικών μνημείων, μετονομασίες πόλεων, ποινές φυλάκισης έως και 5 χρόνια για «κομμουνιστική προπαγάνδα» κ.ά. δείχνει τις πραγματικές προθέσεις αυτών που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ουκρανίας. Δείχνει μια κατεύθυνση παραπέρα ρήξης κι αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.

Η στρατιωτική αναμέτρηση

Σήμερα, με βάση τις εκτιμήσεις των ουκρανικών αρχών, οι ένοπλες δυνάμεις της «Νεορωσίας», δηλαδή των αυτοαποκαλούμενων «Λαϊκών Δημοκρατιών» του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, αριθμούν πάνω από 30 χιλιάδες ενόπλους, κι έχουν πλέον στην κατοχή τους και βαρέα όπλα. Αυτές τις μέρες, πάντα σύμφωνα με τις ουκρανικές «πηγές», η Ρωσία έχει συσσωρεύσει στα σύνορα αυτών των «Δημοκρατιών» μια σημαντική στρατιωτική δύναμη 50 χιλιάδων και 420 τεθωρακισμένων.
Από την άλλη, οι ουκρανικές δυνάμεις που συμμετέχουν στη λεγόμενη «αντιτρομοκρατική επιχείρηση» αριθμούν 50 χιλιάδες κι επίσης έχουν βαρύ οπλισμό, ενώ την ανάμειξή τους στην περιοχή έχουν κάνει οι ΗΠΑ, που έχουν αναλάβει τη στρατιωτική εκπαίδευση των ουκρανικών δυνάμεων, και το ΝΑΤΟ, που πραγματοποίησε στρατιωτικά γυμνάσια στη Μαύρη Θάλασσα και χερσαία (στη Λιθουανία), ενώ σχεδιάζει ανάλογα και στην Ουκρανία.
Η αντιπαράθεση, βέβαια, δεν διεξάγεται μόνο στην Ουκρανία, όπως δείχνουν η παραλίγο σύγκρουση ενός ρωσικού καταδιωκτικού κι ενός αμερικανικού κατασκοπευτικού αεροπλάνου στη Θάλασσα της Βαλτικής (πριν από μερικές μέρες), η καταγγελία των «διαστημικών δυνάμεων» της Ρωσίας πως μια «δύναμη» προχώρησε στη δημιουργία ομάδας δορυφόρων, με στόχο την κατασκοπεία των τηλεπικοινωνιών της Ρωσίας, καθώς και η ρωσική απόφαση για την παράδοση στο Ιράν των αντιπυραυλικών συστημάτων «S-300». Ούτε είναι μόνο στρατιωτική, όπως φαίνεται από τις προειδοποιήσεις του ρωσικού ενεργειακού μονοπωλίου της «Γκαζπρόμ», στις 13/4, που απευθυνόμενο στην ΕΕ ζήτησε να μην μπουν εμπόδια στην κατασκευή του νέου αγωγού, που προτίθεται να κατασκευάσει από τα νότια, παρακάμπτοντας την Ουκρανία.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ «ΡΟΖΕΤΑ» ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ ΤΣΟΥΡΙΟΥΜΟΦ - ΓΚΕΡΑΣΙΜΕΝΚΟ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ «ΡΟΖΕΤΑ» ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ ΤΣΟΥΡΙΟΥΜΟΦ - ΓΚΕΡΑΣΙΜΕΝΚΟ

Δεν εντοπίστηκαν μεγάλα μαγνητισμένα υλικά

Πρώτα συμπεράσματα για το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος. Το σκάφος σταδιακά ανακτά την πλήρη λειτουργικότητά του μετά τα πρόσφατα προβλήματα

Δεκαοχτώ στιγμές από τη δραστηριότητα (εκπομπές αερίων και σκόνης) του κομήτη Τσουριούμοφ - Γκερασιμένκο, από τις 31 Γενάρη ως τις 25 Μάρτη του 2015, όπως τις κατέγραψε η κάμερα της διαστημοσυσκευής «Ροζέτα»

«Ουδέν κακόν αμιγές καλού», λέει το αρχαίο γνωμικό, που φαίνεται να επιβεβαιώνεται στην περίπτωση της ανώμαλης προσεδάφισης που είχε προ μηνών στον κομήτη Τσουριούμοφ - Γκερασιμένκο, η διαστημοσυσκευή «Φιλέ» της αποστολής «Ροζέτα». Τότε, λόγω τεχνικών προβλημάτων, η «Φιλέ» είχε αναπηδήσει επανειλημμένως, παίρνοντας μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου όχι μόνο από το προβλεπόμενο σημείο προσεδάφισης, αλλά από τα συνολικά 4 σημεία που ακούμπησε την επιφάνεια του κομήτη, πριν καταλήξει στο αρκετά σκιασμένο σημείο που βρίσκεται σήμερα. Τα επιπλέον δεδομένα που έστειλε το μαγνητόμετρο της «Φιλέ» στο μητρικό σκάφος, μαζί με τα δεδομένα του μαγνητόμετρου της ίδιας της «Ροζέτας», έδωσαν στους επιστήμονες τη δυνατότητα να καταλήξουν με μεγάλη βεβαιότητα, ότι ο Τσουριούμοφ - Γκερασιμένκο δεν έχει μαγνητικό πεδίο, ούτε περιοχές με μαγνητισμένα υλικά.

Μαγνητισμός

Η μελέτη των ιδιοτήτων ενός κομήτη μπορεί να δώσει απαντήσεις σχετικά με το ρόλο, που ενδέχεται να έπαιξαν τα μαγνητικά πεδία κατά το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος, πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια. Αρχικά το Ηλιακό Σύστημα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας τεράστιος δίσκος αερίων και σκόνης. Μετά από μερικά εκατομμύρια χρόνια στο κέντρο του δίσκου άναψε ο Ηλιος, με το υπόλοιπο υλικό να σχηματίζει τελικά τους αστεροειδείς, τους κομήτες, τους πλανήτες και τους δορυφόρους τους.

Στο διάγραμμα απεικονίζονται τα δεδομένα από το μαγνητόμετρο (RPC-MAG) της «Ροζέτας» και από το αντίστοιχο όργανο (ROMAP) της συσκευής προσεδάφισης «Φιλέ», τη στιγμή της δεύτερης επαφής της με το έδαφος, στις 12 Νοέμβρη 2014. Οι εικόνες στα αριστερά δείχνουν τη θέση των οργάνων στα δύο σκάφη. Για να είναι ευκολότερη η σύγκριση, η καμπύλη από τα δεδομένα του RPC-MAG έχει μετατοπιστεί προς τα πάνω κατά 10 νανοτέσλα (nT)

Η αρχική σκόνη περιείχε σημαντικό ποσοστό σιδήρου, ένα μέρος από τον οποίο ήταν σε μορφή μαγνητίτη. Κόκκοι μαγνητικών υλικών διαμέτρου μερικών χιλιοστών συναντώνται σε πολλούς μετεωρίτες, ένδειξη της παρουσίας τους ακόμα και στο πρώιμο Ηλιακό Σύστημα. Το γεγονός αυτό έκανε πολλούς επιστήμονες να θεωρούν ότι τα μαγνητικά πεδία ίσως έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μετακίνηση υλικών, όταν αυτά άρχισαν να συνενώνονται σε μεγαλύτερα σώματα. Ομως, παραμένει ασαφές κατά πόσο τα μαγνητικά πεδία συνέχισαν να παίζουν κρίσιμο ρόλο, στη φάση που τα δομικά στοιχεία του ηλιακού συστήματος περνούσαν από το μέγεθος των χιλιοστών στο μέγεθος των εκατοστών, των μέτρων και των δεκάδων μέτρων, πριν η βαρύτητα αρχίσει να γίνεται η κυρίαρχη δύναμη, δηλαδή πριν φτάσουν να έχουν διάμετρο εκατοντάδων μέτρων ή χιλιομέτρων.
Μερικές θεωρίες που αφορούν τη συσσωμάτωση μαγνητικών και μη μαγνητικών κόκκων σκόνης, δείχνουν ότι τα μεγαλύτερα σώματα που προκύπτουν μπορεί να παραμένουν μαγνητισμένα, επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν να επηρεάζονται από τα μαγνητικά πεδία του πρωτοπλανητικού δίσκου. Επειδή οι κομήτες περιέχουν μερικά από τα πιο παρθένα υλικά του Ηλιακού Συστήματος, προσφέρονται ως φυσικό εργαστήριο για να διερευνηθεί αν τα μεγαλύτερα συσσωματώματα μπορεί να παρέμειναν μαγνητισμένα. Αλλά η ανίχνευση του μαγνητικού πεδίου των κομητών αποδείχτηκε πολύ δύσκολη υπόθεση σε προηγούμενες αποστολές, οι οποίες έκαναν κυρίως γρήγορα περάσματα αρκετά μακριά από τον πυρήνα του κομήτη.

Αλλη η πηγή

Χρειάστηκαν η εγγύτητα της «Ροζέτας», του σκάφους του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος που παρακολουθεί σε απόσταση λίγων δεκάδων χιλιομέτρων τον κομήτη Τσουριούμοφ - Γκερασιμένκο και φυσικά οι μετρήσεις της «Φιλέ» πάνω στην ίδια την επιφάνεια του κομήτη, ώστε να υπάρξει η πρώτη λεπτομερής διερεύνηση των μαγνητικών ιδιοτήτων των πυρήνων των κομητών. Οι μετρήσεις από το ROMAP, το μαγνητόμετρο της «Φιλέ», μαζί με μετρήσεις από άλλα όργανα της συσκευής προσεδάφισης, ήταν άλλωστε εκείνες που επέτρεψαν την παρακολούθηση της ανώμαλης πορείας της (σ.σ. των αναπηδήσεων) πάνω στον κομήτη. Εκτός από την πρώτη επαφή με το έδαφος στην Αγκίλκια, τον προδιαγεγραμμένο τόπο προσεδάφισης, η «Φιλέ» ακούμπησε άλλη μια φορά αναπηδώντας, μια τρίτη φορά χτυπώντας ξυστά πάνω σε μια προεξοχή του εδάφους και μια τέταρτη φορά στο σημείο κατάληξής της. Ετσι η επιστημονική ομάδα είχε στη διάθεσή της τις τιμές του μαγνητικού πεδίου πριν από κάθε προσέγγιση και απομάκρυνση από το έδαφος, καθώς και κατά τη διαδρομή από το ένα σημείο στο άλλο.
Το μαγνητόμετρο ROMAP έδειξε ότι το μαγνητικό πεδίο ελάχιστα εξαρτιόταν από το ύψος ή τη θέση της «Φιλέ» πάνω από την επιφάνεια, πράγμα που σημαίνει ότι το ασθενές πεδίο που μετρήθηκε δεν προέρχεται από τον πυρήνα του κομήτη, αλλά πρόκειται για το διαπλανητικό μαγνητικό πεδίο, που δημιουργεί ο ηλιακός άνεμος. Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι διακυμάνσεις του μαγνητικού πεδίου που κατέγραψε η «Φιλέ» είναι σχεδόν πανομοιότυπες με εκείνες που κατέγραψε το μαγνητόμετρο της «Ροζέτας» 17 χιλιόμετρα μακριά από την επιφάνεια του κομήτη. Αν μεγάλα κομμάτια υλικού του Τσουριούμοφ - Γκερασιμένκο ήταν μαγνητισμένα, τότε η «Φιλέ» θα έπρεπε να είχε καταγράψει επιπρόσθετες διακυμάνσεις. Αρα αν κάτι είναι μαγνητισμένο πάνω στον κομήτη πρέπει να έχει διάμετρο μικρότερη του ενός μέτρου, καθώς αυτή είναι η ακρίβεια του οργάνου ROMAP.
Αν τα υλικά από τα οποία αποτελείται ο κομήτης Τσουριούμοφ - Γκερασιμένκο είναι αντιπροσωπευτικά όλων των κομητών, αυτό σημαίνει ότι οι μαγνητικές δυνάμεις δεν πρέπει να έπαιξαν ρόλο στη συσσωμάτωση δομικών υλικών των πλανητών όταν αυτά ξεπέρασαν το μέγεθος του ενός μέτρου.

Επαναπροσανατολισμός

Κατά τ' άλλα, η «Ροζέτα» σταδιακά ανακτά την πλήρη λειτουργικότητά της, καθώς το ένα μετά το άλλο τίθενται και πάλι σε λειτουργία όλα τα επιστημονικά της όργανα, ύστερα από τα προβλήματα αποπροσανατολισμού που αντιμετώπισε πριν από 20 μέρες, εξαιτίας της σκόνης που εκπέμπει ο κομήτης σε όλο και μεγαλύτερες ποσότητες. Οι ανιχνευτές άστρων, τα κύρια όργανα προσανατολισμού του σκάφους στο χώρο, εξέλαβαν τα φωτιζόμενα από τον Ηλιο σωματίδια σκόνης ως άστρα, με αποτέλεσμα να στραφεί η κεραία επικοινωνίας του αρκετές μοίρες μακριά από την κατεύθυνση της Γης. Ετσι ήταν αναγκαία η απομάκρυνση της «Ροζέτας» εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον κομήτη και ο επανασχεδιασμός των διαδρομών που θα κάνει γύρω του από δω και πέρα, ώστε να αποφευχθούν ανάλογα προβλήματα, ή έστω να μειωθεί στο ελάχιστο η πιθανότητα να χαθεί το σκάφος στο Διάστημα, ή να παγώσει επειδή δεν θα έχει στραμμένα τα φωτοβολταϊκά του προς τον Ηλιο.
Παρά τη μεγαλύτερη απόσταση από τον κομήτη, η «Ροζέτα» στέλνει τακτικά εντολές προς την επιφάνεια, ελπίζοντας ότι η «Φιλέ», έστω κι αν δεν έχει αρκετή ενέργεια για να απαντήσει, θα μπορέσει να τις «ακούσει» και να προετοιμαστεί καλύτερα για αμφίδρομη επικοινωνία. Αρκεί βέβαια οι ακτίνες του Ηλιου που φτάνουν σ' αυτή να γίνουν κάποια στιγμή αρκετά δυνατές, καθώς ο κομήτης πλησιάζει στο περιήλιο, ώστε να την ενεργοποιήσουν και πάλι.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγές: http://www.esa.int, http://blogs.esa.int/rosetta/

Επιστημονικό Συνέδριο της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Ναζίμ Χικμέτ

Επιστημονικό Συνέδριο της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Ναζίμ Χικμέτ

• Το Συνέδριο θα γίνει στις 13 και 14 Ιούνη
• Την Τετάρτη, 22 Απρίλη, ξεκινάνε οι κινηματογραφικές προβολές

Η ΚΕ του ΚΚΕ, συνεχίζοντας τον κύκλο των επιστημονικών συνεδρίων για την ανάδειξη του έργου μεγάλων στρατευμένων δημιουργών, διοργανώνει το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Ιούνη του 2015 το 4ο επιστημονικό συνέδριό της. Μετά τα συνέδρια για τους Ρίτσο, Βάρναλη, Μπρεχτ και όπως είχε προαναγγελθεί στη λήξη του προηγούμενου συνεδρίου, το 4ο συνέδριο θα είναι αφιερωμένο στον κομμουνιστή Τούρκο ποιητή, αταλάντευτο αγωνιστή και διεθνιστή Ναζίμ Χικμέτ με τίτλο: «Ναζίμ Χικμέτ: Για να γενούνε τα σκοτάδια λάμψη».

Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε...

Ο Ναζίμ Χικμέτ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στις 15 Γενάρη 1902. Στα 17 χρόνια του και πριν έρθει σε επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία, γράφει: «Μια θρησκεία, ένας νόμος, ένα δίκαιο: Η δουλειά του εργάτη».
Το Γενάρη του 1921, ταξιδεύει προς την Αγκυρα για να συμμετάσχει στον «Πόλεμο της Ανεξαρτησίας», που καθοδηγούσε ο Κεμάλ. Στο ταξίδι του συναντά Τούρκους εργάτες και φοιτητές, που είχαν συμμετάσχει στο κίνημα των Γερμανών Σπαρτακιστών, έτσι ο Χικμέτ έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία. Τελικά, δε στέλνεται στο μέτωπο. Γοητευμένος από τις σοσιαλιστικές ιδέες αποφασίζει να πάει στη Γερμανία, για να σπουδάσει μαρξισμό. Τα σχέδιά του αλλάζουν, όταν μαθαίνει ότι στη Ρωσία πραγματοποιήθηκε η νικηφόρα Οχτωβριανή Επανάσταση.
Το Σεπτέμβρη του 1921 φτάνει στη Μόσχα και φοιτά στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργατών της Ανατολής (ΚΟΥΤΒ). Το πρώτο βιβλίο του κυκλοφορεί στην ΕΣΣΔ με τίτλο «Το τραγούδι εκείνων που πίνουνε τον ήλιο». Γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας. Το 1924 επιστρέφει στην Τουρκία και ένα χρόνο αργότερα εγκαθίσταται ξανά στην ΕΣΣΔ. Επηρεασμένος από τα ακούσματα της επαναστατικής ποίησης του Μαγιακόφσκι και γενικότερα από τον αριστερό φουτουρισμό, σπάει τα καλούπια της κλασικής ποίησης και αρχίζει να αναπτύσσει νέα ποιητική γλώσσα και είδος. Εισάγει τον ελεύθερο στίχο κι ένα ευρύ φάσμα νέων θεμάτων στην ποίηση, επηρεάζοντας σημαντικά την τουρκική λογοτεχνία της δεκαετίας του '30. Εδειξε με τον καλύτερο τρόπο πώς μπορούν τα στοιχεία της λαϊκής ποίησης και της ποίησης της Ανατολής να αξιοποιηθούν στη σύγχρονη ποίηση.
Το 1928 επιστρέφει στην Τουρκία. Από το 1929 μέχρι και το 1936 δημοσιεύει πέντε ποιητικές συλλογές και 4 μεγάλα ποιήματα. Το 1934 γράφει τα «Γράμματα στην Ταράντα Μπαμπού», που εκδίδονται στο Παρίσι από τον Λουίς Αραγκόν. Το 1936 δημοσιεύει στην Τουρκία το Σοβιετικό Σύνταγμα του '36, καθώς και κείμενα των Λένιν και Στάλιν με σκοπό να εξηγήσει τον ταξικό χαρακτήρα του κράτους.
Το 1938, συλλαμβάνεται με την κατηγορία της πρόκλησης εξέγερσης στο στρατό και στο ναυτικό και καταδικάζεται σε 28 χρόνια και 4 μήνες φυλάκισης. «Κι εμείς θα περάσουμε ακόμη ένα χειμώνα/ Ζεσταίνοντας τα χέρια μας στη φωτιά/ Της μεγάλης οργής μας και της άγιας ελπίδας μας», γράφει σε ένα από τα ποιήματα εκείνης της περιόδου. Στη φυλακή γράφει μερικά από τα πιο σπουδαία λυρικά ποιήματά του, καθώς και το μεγαλειώδες έπος του «Ανθρώπινα Τοπία της πατρίδας μου». Στη φυλακή επίσης, πράττοντας στο ακέραιο το διεθνιστικό του καθήκον γράφει το ποίημα «Στηθάγχη», με το γνωστό στίχο «Πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα ντουφεκίζεται».
Μετά από 18ήμερη απεργία πείνας του Χικμέτ, που ξεσήκωσε αντιδράσεις τόσο στην Τουρκία, όσο και στο εξωτερικό, το 1949 συστήνεται στο Παρίσι διεθνής επιτροπή, με επικεφαλής τους Πάμπλο Πικάσο, Πολ Ρόμπσον και Ζαν-Πολ Σαρτρ ζητώντας την αποφυλάκισή του. Αφήνεται ελεύθερος στις 15 Ιούλη του 1950. Το 1950 τιμάται με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης. Επειδή κινδυνεύει, οργανώνει την απόδρασή του από την Κωνσταντινούπολη και στις 17 Ιούνη του 1951, μέσω Ρουμανίας, φτάνει στη Μόσχα. Στις 25 Ιούλη 1951 τού αφαιρείται η τούρκικη υπηκοότητα. Στην πατρίδα του, τον αποκαλούν προδότη κι αυτός με ποίημά του 1962 απαντά: «Αν η πατρίδα είναι τα τσιφλίκια σας/ (...)/ να πίνουν το κόκκινο αίμα μας στα εργοστάσια αν είναι πατρίδα/ (...)/ πατρίδα αν είναι γκλομπ αστυνομικού/(...)/πατρίδα αν είναι σωτηρία απ' το βρώμικο σκοτάδι σας/ εγώ είμαι προδότης/ Γράψτε πάνω σε τρεις στήλες με κατάμαυρους κραυγαλέους τίτλους:/ Ο Ναζίμ Χικμέτ συνεχίζει να είν' ακόμα προδότης». Αποκτά πάλι την τούρκικη υπηκοότητα... μετά θάνατον, μόλις το 2001.
Με την εγκατάστασή του στην ΕΣΣΔ γίνεται ποιητικός «πρεσβευτής» της για την ειρήνη και την αλληλεγγύη των λαών. Παρά το επιβαρυμένο της υγείας του από τις στερήσεις και τις κακουχίες, ταξιδεύει στην Ανατολική Ευρώπη, στην Κούβα, στη Ρώμη και στην Ταγκανίκα. Το 1952 η Ενωση Σοβιετικών συγγραφέων τιμά τα 50 χρόνια του στη Μόσχα. Το 1952 επίσης δίνει το «παρών» στο Συνέδριο της Ειρήνης στο Βερολίνο και στο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών. Πέθανε στη Μόσχα στις 3 Ιούνη 1963.
Ο Ναζίμ Χικμέτ γνώριζε καλά ότι η τέχνη δεν έχει δικό της κόσμο ξέχωρο από τη ζωή κι όπως άλλωστε έλεγε: «Το Κόμμα μου καταπιάνεται με τα μεγάλα προβλήματα της ζωής και κανείς δεν είναι μεγάλος ποιητής ή συγγραφέας όταν μένει αδιάφορος ή ουδέτερος μπροστά στα μεγάλα προβλήματα». Για αυτό και όλο του το έργο, όπως και όλη του η ζωή, αφιερώθηκε στην «επιδρομή στον ήλιο» της εργατικής τάξης, στην πάλη της για το σοσιαλισμό.
«Αν δούλεψες σαν κομμουνιστής,
αν σκέφτηκες σαν κομμουνιστής,
αν αγάπησες σαν κομμουνιστής,
αν πάλεψες σαν κομμουνιστής,
αν έζησες σαν κομμουνιστής,
είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του 20ού αιώνα».
Και ο Ναζίμ Χικμέτ σίγουρα ήταν.

Χικμέτ και κινηματογράφος

Μπροστά στο Συνέδριο θα πραγματοποιηθούν πολιτιστικές εκδηλώσεις, για να γνωρίσει το κοινό το έργο του Ν. Χικμέτ, που θα βοηθήσουν να γίνει πλατύτερα γνωστή η τέχνη του, αλλά και η ζωή του.
Την Τετάρτη 22 Απρίλη ξεκινάει κύκλος κινηματογραφικών προβολών στον κινηματογράφο Αλκυονίς new star art cinema (Ιουλιανού 42-46, πλ. Βικτωρίας (στάση ηλεκτρικού, «Βικτώρια») με ελεύθερη είσοδο.
Αναλυτικά, το πρόγραμμα έχει ως εξής:

• Τετάρτη, 22 Απρίλη, 8.30 μ.μ.

«Δυο παιδιά της γειτονιάς» ΕΣΣΔ 1957, ταινία μυθοπλασίας μεγάλου μήκους.
Σενάριο Ναζίμ Χικμέτ, σκηνοθεσία Ιλια Γκιουρίν, Αζντάρ Ιμπραγκίμοφ

• Κυριακή, 26 Απρίλη 11.30 π.μ.

Κινηματογραφικό αφιέρωμα για παιδιά και μεγάλους.
11.30 π.μ.: Ταινίες μικρού μήκους με κινούμενα σχέδια.
«Το αγαπημένο σύννεφο» ΕΣΣΔ 1959.
Σενάριο Ναζίμ Χικμέτ, σκηνοθεσία Ανατόλι Καράνοβιτς, Ρομάν Κατσάνοφ.
«Το πιο περίεργο πλάσμα στον κόσμο», Τουρκία 2014, βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Ν. Χικμέτ, σκηνοθεσία Οζγκούρ Σερντάρ Αλτουνόγλου.
«Μπλε Μπάλα» ΕΣΣΔ 1984.
Σενάριο Ναζίμ Χικμέτ - Χένριχ Σάλγκιρ, σκηνοθεσία Ροζαλία Ζέλμα.
12.15 μ.μ.:
«Ναζίμ Χικμέτ: Γαλανομάτης Γίγαντας» Τουρκία 2007, σκηνοθεσία Μπικέτ Ιλχάν.
Η ταινία είναι βιογραφική και αναφέρεται στην περίοδο που ήταν φυλακισμένος.

• Τετάρτη, 29 Απρίλη 8.30 μ.μ.

«Το ταξίδι του Ναζίμ στην Κούβα», Τουρκία 2008, ντοκιμαντέρ.
Σκηνοθεσία Τσάρε Κινίκογλου, Γκλόρια Ρονάλντο
Θα προηγηθεί ομιλία του Τούρκου σκηνοθέτη Τσάρε Κινίκογλου με θέμα «Χικμέτ και κινηματογράφος».

• Τετάρτη, 6 Μάη 8.30 μ.μ.

«Κόκκινο ποτάμι, μαύρο πρόβατο», Τουρκία 1967, ταινία μυθοπλασίας μεγάλου μήκους.
Σενάριο Ναζίμ Χικμέτ - Λιτφί Ακάντ, σκηνοθεσία Λιτφί Ακάντ.
Πρωταγωνιστεί ο Γιλμάζ Γκιουνέι.

• Τετάρτη, 13 Μάη 8.30 μ.μ.

«Ορατόριο για τον Ναζίμ Χικμέτ» Τουρκία 2005, κινηματογραφημένη μουσική παράσταση από το αρχαίο θέατρο της Ασπένδου.
Μουσική Φαζίλ Σάι, Απαγγελία Γκέντζο Ερκάλ, Διεύθυνση Ορχήστρας Ιμπραήμ Γιαζιτζί και άλλοι 200 συντελεστές.
Τις ταινίες θα προλογίσουν οι Τζία Γιοβάνη, κριτικός κινηματογράφου και Κώστας Σταματόπουλος, σκηνοθέτης.

Ο Χικμέτ στη μουσική

Μετά την ολοκλήρωση των κινηματογραφικών προβολών θα πραγματοποιηθεί κύκλος μουσικών παραστάσεων, στην αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ στον Περισσό.
Σάββατο, 23 Μάη, ώρα 8.00 μ.μ.
Συναυλία του Θάνο Μικρούτσικου με μελοποιημένη ποίηση του Χικμέτ από τους Θ. Μικρούτσικο και Μάνο Λοΐζο. Θα ερμηνεύσουν οι Ρίτα Αντωνοπούλου και Κώστας Θωμαΐδης. Θα απαγγείλει ο ηθοποιός Δημήτρης Παπανικολάου.
Τετάρτη, 10 Ιούνη, ώρα 8.00 μ.μ.
Συναυλία από επταμελές μουσικό συγκρότημα του Πολιτιστικού Κέντρου «Ναζίμ Χικμέτ», με μελοποιημένη ποίηση του Χικμέτ από Τούρκους συνθέτες.

ΟΦΗ «Ενα ακόμη... θύμα του ποδοσφαίρου - επιχείρησης»

ΟΦΗ

«Ενα ακόμη... θύμα του ποδοσφαίρου - επιχείρησης»

Επιστολή του βουλευτή Ηρακλείου του ΚΚΕ, Μανώλη Συντυχάκη, προς τον υφυπουργό Αθλητισμού με αφορμή την πρόσφατη αποχώρηση της κρητικής ομάδας από τη Super League

Περιπτώσεις όπως αυτή του ΟΦΗ είναι αποτέλεσμα των λογικών που επιβάλλει το εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο, τονίζει ο Μ. Συντυχάκης

Icon

Στις βαθύτερες αιτίες που κρύβονται πίσω απ' την αποχώρηση του ΟΦΗ από το πρωτάθλημα της Super League (δεύτερη μετά απ' αυτή της Νίκης Βόλου) εξαιτίας κυρίως των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπισε και καθιστούν αβέβαιο μάλιστα το μέλλον του συλλόγου, αναφέρεται με επιστολή του προς τον υφυπουργό Αθλητισμού, Σταύρο Κοντονή, ο βουλευτής Ηρακλείου του ΚΚΕ, Μανώλης Συντυχάκης.
Σε αυτή επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι τέτοιου είδους φαινόμενα δεν είναι μεμονωμένα, αλλά, αντίθετα, είναι το αποτέλεσμα των λογικών και των πρακτικών που υπάρχουν σήμερα στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο. Στο οποίο το ανελέητο κυνήγι κέρδους, τα επιχειρηματικά παιχνίδια συμφερόντων ή η έλευση εφήμερων «σωτήρων» φθάνουν σε σημείο να καθορίζουν ακόμα και την ύπαρξη ιστορικών συλλόγων.
Οπως τονίζει ο βουλευτής του ΚΚΕ, θύματα όλης αυτής της ιστορίας είναι οι ίδιοι οι φίλαθλοι, η νεολαία που είτε μετατρέπονται απλά σε μια καταναλωτική μάζα είτε λειτουργούν ως μοχλός πίεσης για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των επιχειρηματιών.
Αναλυτικά η επιστολή αναφέρει:
«Κύριε υφυπουργέ,
Ο πρόσφατος υποβιβασμός του ΟΦΗ δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, ούτε απλώς αποτελεί ένα φαινόμενο κακοδιοίκησης και κακοδιαχείρισης. Αποκαλύπτει το τέλμα και τη σαπίλα της επιχειρηματικής δραστηριότητας, τον ανελέητο επιχειρηματικό ανταγωνισμό στον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό και συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο.
Οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται πολλά χρόνια πριν. Αρχισε από την εποχή της μετάλλαξης του ποδοσφαίρου από ερασιτεχνικό σε επαγγελματικό και της εισόδου των επιχειρηματιών σε αυτό, εξέλιξη που κορυφώθηκε την τελευταία 15ετία.
Οι αγοραίες λογικές και τα παιχνίδια κέρδους που εφαρμόστηκαν, συντηρήθηκαν και απ' τις εκάστοτε κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που υιοθέτησαν και υλοποίησαν το μοντέλο του αθλητισμού - επιχείρηση. Εκτοτε οι επιδοτήσεις απ' τον κρατικό κορβανά στους μεγαλοεπιχειρηματίες, η διαγραφή χρεών των ΠΑΕ, η παράδοση προς εκμετάλλευση αθλητικών χώρων, η χείρα βοηθείας με την αλλαγή ή καταστρατήγηση νόμων που οι ίδιοι έχουν ψηφίσει αποτελούν πάγια τακτική των εναλλασσόμενων κυβερνήσεων. Τα ίδια αυτά κόμματα (βουλευτές και στελέχη τους πολιτικά ή/και αθλητικά), που χύνουν σήμερα κροκοδείλια δάκρυα και ευαγγελίζονται "εξυγίανση", τήρηση των νόμων που αυτά θέσπισαν, είναι που διαχρονικά και συνειδητά ευνοούν την παραβίασή τους. Πώς να "καταστρέψεις" άλλωστε το δημιούργημά σου;
Η σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μόλις πριν από λίγες μέρες, με προκλητικό τρόπο και μέσω Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου - μια πρακτική που μέχρι χτες κατάγγελλε - αποφάσισε να προχωρήσει στη διαγραφή των προστίμων που έχουν επιβληθεί σε επιχειρηματικούς ομίλους, μεταξύ αυτών και σε πολλές ΠΑΕ για παραβάσεις του φορολογικού και τελωνειακού κώδικα. Μ' αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση πολιτεύεται στο να αντιμετωπίσει τις απάτες και τη διαφθορά. Χαρίζει εκατομμύρια ευρώ στους επιχειρηματίες και εκβιάζει το λαό να πληρώνει αγόγγυστα τους φόρους και τα χαράτσια. Χαμένοι βγαίνουν για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι, αφού τα χρέη των ΠΑΕ που διαγράφονται είναι δεδουλευμένα ποδοσφαιριστών και υπαλλήλων.
Ο νόμος που κινεί τα νήματα του ποδοσφαίρου σήμερα, κάτι που γνωρίζετε πάρα πολύ καλά, είναι ο νόμος του κέρδους και ο ανελέητος ανταγωνισμός που φαντάζει ως νομοτέλεια. Είναι το ποδόσφαιρο του στοιχήματος και των κυκλωμάτων. Είναι το συνώνυμο της βίας, του ντόπινγκ, των στημένων παιχνιδιών. Γνωστός ως "νόμος της ζούγκλας", που οδήγησε, οδηγεί και θα οδηγεί κάθε φορά τις ομάδες και τους οπαδούς τους σε συγκρούσεις δίχως όρια. Είναι ένας πόλεμος που σχεδιάζεται, οργανώνεται και πραγματοποιείται κυρίως εκτός των γηπέδων, ισοπεδώνοντας αξίες και ιστορικές πορείες ομάδων, όπως του ΟΦΗ.
Θύματά του είναι ο φίλαθλος κόσμος, η νεολαία, που από τη μία περιορίζεται στην εξέδρα να καταναλώνει το θέαμα που γεννά κέρδη για τους λίγους και από την άλλη να χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των επιχειρήσεων. Χαρακτηριστική στιγμή αυτού του πολέμου είναι και αυτή του ΟΦΗ, ενός σωματείου με 90 χρόνια ιστορία, με την οποία ταυτίστηκαν πολλές γενιές του Ηρακλείου και της Κρήτης γενικότερα και που αποτελεί μέρος της ιστορίας του αθλητισμού της πόλης του Ηρακλείου και του νησιού.
Ο ΟΦΗ καλείται να πληρώσει, με τον υποβιβασμό του, μια πολιτική "εξυγίανσης" που ποτέ δεν έγινε και ποτέ δεν θα γίνει γιατί, απλά, εξυγίανση και υποταγή του αθλητισμού στο κέρδος με την επιχειρηματική δράση είναι πράγματα αλληλοαναιρούμενα.
Η πραγματική εξυγίανση στο ελληνικό ποδόσφαιρο προϋποθέτει την κατεδάφιση αυτού του σάπιου οικοδομήματος, που έχει στηρίγματά του τους επιχειρηματικούς ομίλους, τους πολιτικούς και αθλητικούς παράγοντες που βρίσκονται πίσω από κάθε διαπλοκή και που εντάσσουν σ' αυτές τις επιχειρηματικές τους διαπλοκές ποικίλες δραστηριότητες, είτε πουλώντας θέαμα, είτε στήνοντας παιχνίδια (ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ), είτε ξεπλένοντας "μαύρο" χρήμα, είτε εξαργυρώνοντας την αγάπη χιλιάδων οπαδών για τα σωματεία τους, προκειμένου να διαμορφώσουν λαϊκό προφίλ για να στρώνουν ευνοϊκό έδαφος στους οικονομικούς - επιχειρηματικούς τους σχεδιασμούς.
Είναι γνωστό πόσες ΠΑΕ μπήκαν για τα τεράστια χρέη τους στους διακανονισμούς και διαδικασίες που παρέχει το άρθρο 44 καθώς και σε άλλες ειδικές ρυθμίσεις. Είναι γνωστό ότι σήμερα όλες οι ΠΑΕ χρωστάνε.
Γιατί άραγε δεν ενεργοποιείται το Ελεγκτικό Συνέδριο του Κράτους ώστε σε τακτή, ετήσια βάση να παρουσιάζονται στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα των ελέγχων για κάθε ΠΑΕ; Αν γινόταν όμως αυτό θα ασφυκτιούσαν από τη διαφάνεια γιατί τρέφονται με την αδιαφάνεια. Το σκοτάδι είναι ο χώρος που ζει και κινείται όλο αυτό το σάπιο οικοδόμημα.
Αυτός δεν είναι αθλητισμός. Αυτός ο παρ-αθλητισμός οδηγεί στο περιθώριο τη δραστηριότητα του κάθε σωματείου στη γειτονιά, απαξιώνει τον αθλητισμό στο σχολείο, με χαμένη τη νεολαία.
Κύριε υφυπουργέ,
Η σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ενώ από τη μια μεριά καταγγέλλει τη σημερινή κατάσταση, από την άλλη δεν αμφισβητεί ούτε κατά κεραία την εμπορευματοποίηση και το ποδόσφαιρο των επιχειρηματιών, με τους οποίους μάλιστα ξεκινάει και ένα επικίνδυνο "φλερτ". Στέκεται μόνο στις παθογένειες του συστήματος, που, όπως επισημαίνει, μπορούν να εξαλειφθούν απλά και μόνο με την εφαρμογή των νόμων και τη φυλάκιση των εκάστοτε ενόχων.
Για την ίδια την κυβέρνηση, η λύση μπορεί να δοθεί με την είσοδο "υγιών" επιχειρηματιών και τη συνύπαρξη του επαγγελματικού με τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, πράγμα όχι μόνο ανέφικτο, αλλά και απόλυτα απατηλό όταν είναι προφανές ότι η όποια ενίσχυση του αθλητισμού ως εμπορεύματος, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τα συμφέροντα των επιχειρηματιών, λειτουργεί σε βάρος του αθλητισμού ως δικαιώματος.
Οι φίλαθλοι του ΟΦΗ - και όλων των ομάδων - πρέπει να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα από αυτόν τον αθλητισμό που βιώνουν σήμερα, από τους "Μεσσίες" που έρχονται δήθεν για τη σωτηρία της ομάδας και μόλις "δουν τα δύσκολα" φεύγουν πολύ πιο πλούσιοι και πολύ πιο επώνυμοι απ' ό,τι ήρθαν. Δεν είναι δυνατόν να ταυτίζεται το καλό της ομάδας με το συμφέρον και τις επιδιώξεις του κάθε επιχειρηματία που την εκμεταλλεύεται.
Ο πραγματικός αθλητισμός είναι αυτός που θα δίνει τη δυνατότητα σε όλους ανεξαίρετα να συμμετέχουν σε αθλητική δραστηριότητα, με έπαθλο την υγεία τους, την καλλιέργεια και θωράκιση της προσωπικότητας κάθε νέου και νέας από τη συμμετοχή αυτή.
Ο ΟΦΗ, με την ιστορία που έχει, τη στήριξη του φίλαθλου κόσμου θα αναγεννηθεί και πάλι από τις στάχτες του από τη Γ' Εθνική. Ομως, οι όποιες αλλαγές συμπεριληφθούν στο νέο αθλητικό νομοσχέδιο για τις ομάδες που υποβιβάζονται και θα ισχύσουν από την αγωνιστική χρονιά 2015 - 2016, αποτελούν παυσίπονο και σε καμία περίπτωση δεν οδηγούν στην αποκάλυψη των πραγματικών αιτιών.
Είναι φανερό ότι η διαπλοκή ομάδων και επιχειρηματικών συμφερόντων, η οποία παράγει και αναπαράγει τέτοια φαινόμενα, τα πολλαπλασιάζει σαν τις κεφαλές της Λερναίας Υδρας και θα συνεχίσει να υπάρχει, εφόσον δεν αποκοπεί οριστικά και αμετάκλητα ο "ομφάλιος λώρος" τους.
Η μόνη λύση είναι η κατάργηση των ΠΑΕ και κάθε είδους επιχειρηματικής δράσης στο ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό. Να σταματήσει κάθε χρηματοδότηση στις ΠΑΕ, να αποδοθούν όλα τα χρέη των ΠΑΕ στο Δημόσιο και να νομοθετηθεί η άμεση διακοπή συμμετοχής ελληνικών ομάδων στο στοίχημα και σε άλλα παιχνίδια τζόγου.
Η πραγματική εξυγίανση του ποδοσφαίρου απαιτεί τη δημιουργία ενός άλλου ποδοσφαιρικού οικοδομήματος, που θα χρηματοδοτείται από το κράτος, θα ελέγχεται σε τακτή βάση από φίλαθλα και άλλα λαϊκά όργανα, θα διοικείται από πραγματικούς φιλάθλους, θα αποκλείει κάθε επιχειρηματική δράση στο ποδόσφαιρο έτσι που οι πορείες των ομάδων να καθορίζονται εντός των γηπέδων. Ενα τέτοιο ποδοσφαιρικό οικοδόμημα μπορεί να υπάρξει μόνο αν την εξουσία την έχει ο λαός και όχι οι επιχειρηματίες. Αρα απαιτείται σύγκρουση με την εξουσία τους».

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη

 Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη

Αναδημοσίευση από Ατέχνως

Ich bin ein Berliner, έλεγε κάποτε πονόψυχα ο Κένεντι μπροστά στο τείχος του Βερολίνου, κρατώντας με κόπο τα κροκοδείλια δάκρυά του γι’ «αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σχιστεί».

Αν και η δική του υποκρισία δεν έπιανε μία μπρος στους σύγχρονους αστούς πολιτικούς και την άφατη στενοχώρια τους για τη διαίρεση «αυτής της κοινωνίας που σε τάξεις έχει σχιστεί». Πολιτικούς εθνικής εμβέλειας, που υπερβαίνουν τα στενά, ταξικά τείχη και γίνονται, ανάλογα με τις ανάγκες της περίστασης, ένας από εμάς, απλοί καθημερινοί άνθρωποι ή «Charlie» -για να μην ξεχνιόμαστε- και στο τσακίρ κέφι εργάτες και μεταλλωρύχοι από τις Σκουριές. Καλή ώρα σαν τον μπαρουτοκαπνισμένο προλετάριο της φωτογραφίας, που δούλευε, λέει, από τα 18 του. Κάθε βουλευτής που σέβεται την παράδοση του τόπου του, έχει να διηγηθεί για τον εαυτό του ένα παρόμοιο σαξές στόρι αυτοδημιούργητου, για να τονίζει πόσο λαϊκός και καπάτσος ταυτόχρονα είναι.

Τον φαντάζεσαι λοιπόν να φωνάζει μαζί με άλλους… «συναδέλφους» του «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και πίσω του να έχει μουσική υπόκρουση το «πάγωσε η τσιμινιέρα» και το «μη βροντοχτυπάς τις χάντρες (η Βουλή κάνει τους άντρες, ρωτήστε και το Σαμαρά που είναι της αντρικής σχολής)». Να καταγγέλλει στις κάμερες την αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης και την αυθαιρεσία των ΜΑΤ –που επέλεξαν πάντως, όλως τυχαίως, να χτυπήσουν την αντισυγκέντρωση. Να οργανώνει την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων και το ταξικό ραντεβού της Πρωτομαγιάς.

Ποιον; Αυτόν που τσίριζε για το εμπορικό κέντρο της Αθήνας, ότι μαραζώνει από τις συνεχείς διαδηλώσεις, και γι’ αυτό δεν μπορούν να σταυρώσουν πελάτη οι μαγαζάτορες. Αυτόν που είχε αλλεργία σε κάθε εργατική διεκδίκηση. Και τους φιλελέδες ομοίους του, που φρίττουν μόλις ακούνε το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» να απειλεί, έστω και φραστικά, τα δικά τους ιερά και όσια, το νόμο του κέρδους και της απαραβίαστης, καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Αυτόν που δεν ήταν ποτέ στους δρόμους, γιατί είχε πιάσει στασίδι στα κανάλια. Τα οποία βρήκαν, όλως τυχαίως και αυτά, μπόλικο χρόνο για την εκτενή κάλυψη του θέματος· όσο δεν είχαν αφιερώσει ποτέ για καμία απεργία ή πχ για τον αγώνα των ηρωικών χαλυβουργών –όπου και πάλι, έδιναν τον πρώτο και τελευταίο τηλεοπτικό λόγο στη γνωστή, υστερική απεργοσπάστρια.
Ποιος θα τολμήσει λοιπόν να αμφισβητήσει μετά από αυτά, τις ευαισθησίες τους και τα φιλεργατικά τους αισθήματα; Μπόμπολας και εργατιά, ενωμένοι, μια γροθιά. Γροθιά στο κατεστημένο και τα μεγάλα συμφέροντα που χτυπάνε το Σταύρο Θεοδωράκη –άσχετο, αλλά ο Ποτάμης κολλάει παντού.

Κι αν όλα αυτά δεν είναι παρά μια τρολιά της κακιάς ώρας, που κακώς της δίνουμε περισσότερη σημασία απ’ όση έχει –και μάλιστα όταν εμπλέκεται ένα από τα πλέον έμπειρα τρολ της ελληνικής βουλής, που τρέφεται από τέτοιες στιγμές, για να παραμένει στη δημοσιότητα; Μήπως πρέπει να τους πληρώσουμε και εμείς με το ίδιο νόμισμα; Πόλεμος στον πόλεμο και τρολάρισμα στις τρολιές των κυρίαρχων; Να γράφουμε πχ στο διαδίκτυο «Θέλω να ψωνίσω και με εμποδίζει ο διαδηλωτής Άδωνις. Διαδώστε». Να γκρινιάζουμε για το μποτιλιάρισμα που προκλήθηκε στο κέντρο της πρωτεύουσας από μια θορυβώδη μειοψηφία. Ή να (αν)αρχίσουμε τα οπαδικά-αναρχικά συνθήματα για «πτηνά με κράνη» που.. «τι να καταλάβουνε από λευτεριά;». Είναι κι αυτή μια κάποια λύσις…

Μακάρι βέβαια να ήταν τόσο απλό το πρόβλημα, που να συμπυκνωνόταν σε αυτό το σχετικά ακίνδυνο κομμάτι. Το βασικό πρόβλημα όμως, και το νέο, επικίνδυνο, ποιοτικό στοιχείο, που προκύπτει από την υπόθεση, είναι πως αντί να αγωνιστούν οι εργάτες να κάνουν νόμο το δικό τους δίκιο, παλεύουν κάτω από ξένες σημαίες. Και δεν εννοώ μόνο τη συνύπαρξή τους με το φαιδρό, κρανοφόρο, κεκράκτη τηλεπωλητή –που κι αυτή από μόνη της, θα έπρεπε να τους υποψιάσει και να τους προβληματίσει για το αν βαδίζουν στο σωστό δρόμο. Ούτε και τις ροζ αυταπάτες μιας άλλης μερίδας της τάξης μας για φιλολαϊκές ομελέτες, χωρίς να σπάσουν αυγά, ή για τον πραγματικό ρόλο του αστικού κράτους, που είναι σε κάθε περίπτωση, παντού και πάντα, εναντίον μας, όποια και αν είναι η μορφή διαχείρισής του.

Το πιο προβληματικό είναι πως βλέπουμε εργάτες με πλήρως αλλοτριωμένη συνείδηση, σε βαθμό που να ταυτίζουν τα δικά τους συμφέροντα με αυτά της εργοδότριας εταιρίας και να παλεύουν να τα προασπίσουν πάση θυσία. Ακόμα κι αν οι Σκουριές γίνουν τελικά κρανίου τόπος από τη… ζωοφόρο επένδυση, και μείνουν να χτυπάν τα κράνη τους στον τοίχο και τα ταξικά τείχη, που ποτέ δεν πέφτουν μόνα τους, σε αυτή την εκ-μεταλλευτική κοινωνία. Κι αν δεν ήταν τόσο τραγικό ως γεγονός, θα μπορούσε συνειρμικά να θυμίζει εκείνη την κωμική σκηνή από τον Αστερίξ (στις δάφνες του Καίσαρα), όπου προσπαθεί να πουληθεί σε ένα σκλαβοπάζαρο, για να βρει τρόπο να εισχωρήσει στο παλάτι. Και σε ένα σημείο λέει: δεν πάμε πουθενά! Κι αν χρειαστεί, θα παλέψουμε για τη σκλαβιά μας…

Ο αντικομουνισμός των πάγων και ο "θείος Αλέκος"

 Ο αντικομουνισμός των πάγων και ο "θείος Αλέκος"

Ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος, της νεοφιλελεύθερης «Καθημερινής» του εφοπλιστή κ. Αλαφούζου, θέλει να κάνει φτηνό αντικομουνισμό με… βαθιές φιλοσοφικο-πολιτικές αναλύσεις(!) της εποχής των παγετώνων και βρίσκει το κατάλληλο άρμα να τον φορτώσει και να πάει μόνος του, χωρίς αυτός να λερωθεί!

Έτσι επέλεξε από μόνος του τον  «κατάλληλο άνθρωπο», υπουργό Επικρατείας για τον Συντονισμό του Κυβερνητικού Έργου, κ. Αλέκο Φλαμπουράρη. Τον βαφτίζει ως έναν… «κανονικό, παλαιού τύπου, καθυστερημένο κομμουνιστή»,  «ξερόλα» σε όλα και με αλήθεια καμία!  Σε συνέχεια διακωμωδεί και χλευάζει την  εικόνα του παλιού κομμουνιστή, όχι του Φλαμπουράρη, και χύνει όλο το δηλητήριό του κατά της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Όχι πως υπάρχει η παραμικρή απόδειξη πως ο κ. Φλαμπουράρης είναι κομμουνιστής αλλά αυταποδείκτως είναι το καλύτερο όχημα αντικομουνιστικής προπαγάνδας.

Στη «Καθημερινή»λοιπόν της 18/4/2015 διαβάζουμε μεταξύ άλλων την εξής «επιστημονική περιγραφή» για τους κομμουνιστές:

«Σε παλαιότερες εποχές ο ανθρωπολογικός τύπος τον οποίο εκπροσωπεί επαξίως ο κ. Φλαμπουράρης δεν ήταν και τόσο σπάνιος. Τα καφενεία της επικράτειας ήταν γεμάτα από θαμώνες που ανέλυαν νυχθημερόν την παγκόσμια κατάσταση και με βάση τα επεισόδια στα ρωσοκινεζικά σύνορα, τα οποία γνώριζαν με λεπτομέρειες, περνώντας μέσω Πενταγώνου ερμήνευαν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ήταν κατά προτίμηση αριστεροί, είχαν διαβάσει το «Τι να κάνουμε» του Λένιν και την «18η Μπρυμαίρ» του Μαρξ στην καλύτερη περίπτωση και είχαν βρει στις σελίδες τους τα απαραίτητα διανοητικά εργαλεία για να εξηγούν τον κόσμο και τα φαινόμενά του. Συνήθως μιλούσαν αφ’ υψηλού και δεν σήκωναν πολλές αντιρρήσεις, ακόμη κι όταν έλεγαν πως η Πολωνία στον Β΄ Παγκόσμιο ήταν σύμμαχος της Γερμανίας.

Κάποτε τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος όφειλαν, εκτός από το να είναι «καλοί» κομμουνιστές -ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- να είναι και «οι πρώτοι του χωριού», να διακρίνονται με ό,τι κι αν καταπιάνονται για να δείχνουν την ανωτερότητα των ιδεών τους.

(…)

Επειδή για να γίνεις κομμουνιστής έπρεπε πριν απ’ όλα να πιστέψεις πως έχεις την Ιστορία με το μέρος σου και ότι μονοπωλείς το «δίκιο» της «τελευταίας ανάλυσης» ο ανθρωπολογικός τύπος Φλαμπουράρη συνήθως πρωταγωνιστούσε στους αγώνες της «ξερολίας». Είχε άποψη επί παντός, από την οικονομία ώς τον τρόπο καλλιεργείας της ελιάς…

Αν ο κ. Φλαμπουράρης, υπό τον τίτλο του «θείου Αλέκου», κρινόταν ως είδος υπό εξαφάνιση και αποφασίζαμε όλοι μαζί πως έπρεπε να τον συντηρήσουμε ως ιστορικό κειμήλιο δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Τα προβλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που ο κ. Φλαμπουράρης έχει αναλάβει ρόλο υπουργού Επικρατείας…».

Η πραγματικότητα των κομμουνιστών στα κάτεργα των βασανιστηρίων, αριστερά και η εικόνα των αστών πολιτικών, δεξιά, την οποία θέλει να δώσει στους κομμουνιστές ο κ. δημοσιογράφος για την εποχή που επικαλείται.

-Προφανώς βέβαια κάνει πως δεν γνωρίζει πως ο κ. Φλαμπουράρης, ως υπουργός, ανέλαβε να επιβλέπει τον «έντιμο συμβιβασμό» της κυβέρνησής ΣΥΡΙΖΑ με τους κεφαλαιοκράτες – τοκογλύφους που απομυζούν το λαό και έβαλε  σκοπό, μαζί με την κυβέρνηση, να σώσει τον «καλό και… δημοκρατικό καπιταλισμό» της ΕΕ και του Ομπάμα από τον κακό καπιταλισμό της Μέρκελ.... και τον ονομάζει κομμουνιστη!!!

-Προφανώς δεν γνωρίζει ότι ποτέ δεν υπήρξαν κομμουνιστές, τύπου «Θείου Αλέκου» όπως τους περιγράφει κατ' εικόνα και ομοίωση αστών κομματαρχών, παρά μόνο στα βάθη των αντικομουνιστικών κέντρων παραγωγής «χιουμοριστικού αντικομουνισμού».

-Προφανώς κάνει πως δεν ξέρει πως οι κομμουνιστές προηγούνται "πολλά στάδια" στις οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές αναλύσεις τους από τις αναλύσεις των αστών υμνητών του καπιταλισμού και των επίδοξων θεραπευτών του, τύπου Φλαμπουράρη, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με κομμουνιστή, αφού αντί της ανατροπής, στηρίζει, στο όνομα όποιων ψιχίων, την διαιώνιση της δικτατορίας του κεφαλαίου, αποκηρύσσοντας «μετά βδελυγμίας και αποτροπιασμού» την πλέον χαρακτηριστική αρχή κάθε κομμουνιστή, την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

-Προφανώς υποφέρει πολύ όταν οι αναλύσεις των κομμουνιστών και των μαρξιστών γίνονται, όχι με βάση τσιτάτα από το «Τι να κάνουμε» ή τη 18^η  του Λ. Μπρυμαίρ, αλλά, με βάση τη μαρξιστική διαλεκτική που σημαίνει, ανάλυση των γεγονότων και των φαινομένων πάνω στην κίνησή τους και στη βάση των νομοτελειών εξέλιξής τους. Και πώς να μην υποφέρει όταν βλέπει τη συνεχή επιβεβαίωση των αναλύσεων και θέσεών τους για τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση των εργαζομένων μαζών, τις κρίσεις, τα μονοπώλια, την ταξική πάλη, την μοναδική ριζική διέξοδο κλπ; (και για τα περί «ξερόλα» του θυμίζω απλώς ότι 63 χρόνια μετά την εκτέλεση του Κομμουνιστή Δημ. Μπάτση που κατέρριψε τη θεωρία της «Ψωροκώσταινας» οι αστοί αδυνατούν να βρουν αντίδοτο στο έργο του «Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα» και τρέχουν σε χλευασμούς και ύμνους στην ξενοδουλεία για να γλυτώσουν την απάντηση…).

 

Ο σημερινός αγώνας των κομμουνιστών που λέει μια αλήθεια - τεταρταίος πυρετός, για τους αστούς και τους καλαμαράδες του

Έτσι ο κ Θεδωρόπουλος τρέχει στον «θείο» κ. Φλαμπουράρη ζητώντας «βοήθεια» στον αντικομουνισμό του και στηρίζεται σε αυτά που λέει ο κ. Φλαμπουράρης, ο οποίος παίζει κανονικά, σαν δεδομένο θύμα, το παιχνίδι του συστήματος στη ρωγμή της σύγκρουσης των πολυεθνικών κεφαλαίων.

Ο κ. Θεδωρόπουλος κατασκευάζει ανύπαρκτους και φανταστικούς κομμουνιστές, προσπαθεί να κρύψει το ψέμα σε μια ανύπαρκτη εποχή και ιστορία (όταν οι κομμουνιστές βασανίζονταν και εκτελούνταν για το λαό αυτός φαντάζεται κομμουνιστές στα καφενεία που βγάζουν μαυρογυαλούρικους λόγους!!!)  και μετά τους καταρρίπτει!

Άξιος ο μισθός του!

Η δική μας απάντηση, όμως, έρχεται από το μέλλον!

Το αντιλαϊκό καθήκον ...

Το αντιλαϊκό καθήκον ...

Πυκνώνουν τις τελευταίες μέρες οι δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων σχετικά με αυτό που, στη γλώσσα ΣΥΡΙΖΑ, ονομάζουν «έντιμο συμβιβασμό». Κι όσο πλησιάζει η ώρα για κάτι τέτοιο τόσο επιτείνεται η σύγχυση σχετικά με το τι ακριβώς θα αφορά αυτή η συμφωνία με τους δανειστές.
Ο πρωθυπουργός, με τη συνέντευξή του στο «Ρόιτερς», δήλωσε πως η κυβέρνησή του εργάζεται για να υπάρξει «ένας έντιμος συμβιβασμός (...) που θα σέβεται τόσο την πρόσφατη λαϊκή εντολή, όσο όμως και το πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωζώνης». Το ίδιο επανέλαβε και ο υπουργός Οικονομικών από τις ΗΠΑ, σημειώνοντας ότι: «Πρέπει να είμαστε απολύτως προσηλωμένοι στο στόχο μας και απολύτως ενταγμένοι στη διαδικασία στην οποία συμμετέχουμε με ΔΝΤ - ΕΚΤ - ΕΕ».
Με «ένα το κρατούμενο» τη διατήρηση όλου του αντεργατικού πλαισίου, που χτίστηκε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, και θέτοντας ως κύρια προτεραιότητα την ανάκαμψη των κερδών των μονοπωλιακών ομίλων, είναι καθαρό ότι το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης θα είναι σε βάρος του λαού.
Αν υπήρχε έστω και μια αμφιβολία για το πού το πάει η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους της, ο υπουργός Οικονομικών φρόντισε με την ομιλία του στο «Brookings» να τη διαλύσει. Δήλωσε επί λέξει: «Το καθήκον της κυβέρνησής μας είναι να δεχτεί το πολιτικό κόστος μερικών δύσκολων αποφάσεων που είναι αναγκαίες, για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των παγκόσμιων εταίρων μας».
Ποιες είναι αυτές οι δύσκολες αποφάσεις που θα έχουν πολιτικό κόστος; Κι αν είναι φιλολαϊκές, γιατί θα έχουν πολιτικό κόστος; Ο υπουργός απέφυγε, για μια ακόμα φορά, να γίνει συγκεκριμένος, όμως η διακήρυξή του, στη συνέχεια, για το στόχο της ανταγωνιστικότητας, που σε απλή μετάφραση σημαίνει πάντα μέτρα για την εξασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, δεν αφήνει περιθώρια για επανάπαυση.
Το νέο μνημόνιο που είναι στα σκαριά, όπως κι αν το ονομάσουν, μόνο αντιλαϊκό μπορεί να είναι. Δηλώσεις όπως «δεν θα πάρουμε υφεσιακά μέτρα» αφορούν στο κεφάλαιο. Η εργατική τάξη με ή χωρίς νέα μέτρα γίνεται κάθε μέρα φτωχότερη και μόνο από τη συνεχιζόμενη εφαρμογή όλων αυτών που δεν κατάργησε «με ένα νόμο», όπως έλεγε η κυβέρνηση.
Ηδη, ο υπουργός Εργασίας προσπαθεί να «αγοράσει χρόνο» με τον «κοινωνικό διάλογο» σε ό,τι αφορά τη «σταδιακή» επαναφορά του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ, ενώ στην αγορά εργασίας μονιμοποιείται το καθεστώς των 400 ευρώ (ούτε καν τα 586 που προβλέπει η παραμένουσα σε ισχύ Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου). Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας τείνουν να γίνουν κυρίαρχες, αφού μ' αυτό το καθεστώς δουλεύουν οι μισοί απ' όσους καταφέρουν να βρουν δουλειά.
Κάθε νεοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας θεωρεί δεδομένο πως δεν θα βγει ποτέ σε σύνταξη, αφού ποτέ δεν θα μπορέσει να μαζέψει τα ένσημα. Για ποιες πρόωρες συντάξεις κοκορομαχεί, λοιπόν, ο αρμόδιος υπουργός, λέγοντας ότι μόνο αυτές θα καταργήσει; Το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που παραμένει σε ισχύ είναι η βάση, για να υπάρξει η όποια καπιταλιστική ανάκαμψη και αυτήν ακριβώς ευαγγελίζεται η κυβέρνηση.
Αυτό, για το οποίο η κυβέρνηση αναζητεί τρόπο να το πλασάρει στο λαό, είναι μόνο ένα: Η μονιμοποίηση της χρεοκοπίας του λαού, γιατί ευαγγέλιο και αυτής της κυβέρνησης παραμένει η πάση θυσία εξασφάλιση των καπιταλιστικών κερδών. Σ' αυτόν ακριβώς το στόχο, η κυβέρνηση θέλει τη λαϊκή συναίνεση που βεβαίως δεν πρέπει να δοθεί.

Εκρηκτική η κατάσταση με τους παιδικούς σταθμούς

Εκρηκτική η κατάσταση με τους παιδικούς σταθμούς

Ορισμένα από όσα ακούστηκαν στην προχτεσινή συνεδρίαση του ΔΣ της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδας, σχετικά με το τι μέλλει γενέσθαι με το θέμα των παιδικών σταθμών για την επόμενη χρονιά, είναι δυστυχώς εφιαλτικά για δεκάδες χιλιάδες εργατικές λαϊκές οικογένειες. Σύμφωνα λοιπόν με κάποια στοιχεία που δημοσιεύονται και στον Τύπο, υπάρχουν εκτιμήσεις ότι για την περίοδο 2015-2016 στους παιδικούς σταθμούς μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ θα πάνε 40.000 παιδιά λιγότερα από ό,τι την περίοδο 2014-2015. Επιπλέον, αναμένονται 10.000 απολύσεις εργαζομένων που δούλευαν με το καθεστώς των 5μηνων, 6μηνων ή 8μηνων συμβάσεων και δεν αναμένεται να επαναπροσληφθούν οι ίδιοι ή να προσληφθούν νέοι... Τα στοιχεία έδωσε επίσημα η ΚΕΔΕ και, σύμφωνα με αυτά, το πρόβλημα προκύπτει αφού «οι επιτελείς των αρμόδιων υπουργείων ενημερώνουν ότι τα κονδύλια που υπάρχουν διαθέσιμα είναι περίπου 60-70 εκατομμύρια ευρώ και μετά βίας μπορεί να προσεγγίσουν τα 90-100 εκατομμύρια». Θυμίζουμε ακόμα ότι μέσω του προγράμματος «Οικογενειακή Εναρμόνιση» τη χρονιά που διανύουμε φιλοξενήθηκαν δωρεάν σε δημοτικούς και ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς καθώς και σε Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης περίπου 85.000 παιδιά σε όλη τη χώρα, με βάση κάποια κοινωνικά και εισοδηματικά κριτήρια. Οι αιτήσεις που είχαν κατατεθεί έφτασαν τις 120.000, ενώ χιλιάδες ακόμα γονείς δεν μπήκαν καν στη διαδικασία, αφού τα κριτήρια μοριοδότησης τους απέκλειαν ευθύς εξαρχής. Σε αυτές τις δομές εργάστηκαν και εργάζονται περίπου 19.500 εργαζόμενοι, πολλοί εξ αυτών με το καθεστώς των συμβάσεων.

* * *

Ολα τα παραπάνω συνιστούν για άλλη μια φορά ένα τεράστιο πρόβλημα, αφού δεκάδες χιλιάδες νέα ζευγάρια, λαϊκές οικογένειες που παλεύουν για το μεροκάματο θα ζήσουν την αγωνία να μην ξέρουν εάν θα μπορέσουν να στείλουν το παιδί τους σε βρεφονηπιακό σταθμό. Εάν, όπως αναφέρουν παράγοντες της ΚΕΔΕ, περικοπεί η χρηματοδότηση από το Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Ταμείο, αυτό θα σημάνει αυτόματα τον αποκλεισμό δεκάδων χιλιάδων παιδιών. Για τα 85.000 παιδιά που φιλοξενήθηκαν πέρσι υπήρξε χρηματοδότηση ύψους 188 εκατομμυρίων ευρώ (125 εκατ. από ευρωπαϊκά προγράμματα και 63 εκατ. από εθνικούς πόρους). Τώρα τίθεται θέμα μείωσης στο μισό ή και χαμηλότερα των ευρωπαϊκών πόρων, ενώ σε ό,τι αφορά τους εθνικούς πόρους τα πράγματα είναι χειρότερα. Εάν πάρουμε υπόψη ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ βάζει χέρι στα ταμειακά διαθέσιμα όλων των οργανισμών και έχει ζητήσει από Περιφέρειες και δήμους να καταθέσουν τα διαθέσιμά τους σε λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδος, τότε είναι προφανές ότι μάλλον δεν υπάρχουν πολυτέλειες για την κάλυψη ζωτικών λαϊκών αναγκών, όπως οι παιδικοί σταθμοί.

* * *

Είναι γνωστό ότι το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ 2014-2020, που χρηματοδοτεί τέτοιες δράσεις, έτσι κι αλλιώς αναμένετο να κινηθεί σε χαμηλότερα επίπεδα τη χρονιά 2015-2016 από ό,τι πέρσι. Οτι όταν ο σημαντικός τομέας της προσχολικής αγωγής εξαρτάται από τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης, από τις προτεραιότητες που βάζουν προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων και του μεγάλου κεφαλαίου, τότε με μαθηματική ακρίβεια έστω και αυτά τα ψίχουλα που μοιράζουν στο λαό, πολύ σύντομα περιορίζονται δραστικά ή και κόβονται. Επίσης πρέπει να επισημάνουμε πως στο ειδικό θέμα των παιδικών σταθμών, οι ανάγκες που καλύπτει το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ είναι πολύ μικρές σε σχέση με τις πραγματικές. Και βέβαια μέσα σε τέτοιες συνθήκες, το πιο σημαντικό μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Δηλαδή, το τι κάνουν όσα παιδιά 2, 3 ή 4 ετών πάνε στους παιδικούς σταθμούς. Δυστυχώς, είναι τέτοιες οι συνθήκες και για το προσωπικό και για τα παιδιά (σ.σ. πολλά από αυτά τα περιγράψαμε και παραπάνω) που δεν θα ήταν υπερβολή να πει κάποιος ότι σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά απλά και μόνο διαβιούν όλα μαζί σε κτίρια μέχρι να περάσει η ώρα και να τα πάρουν οι γονείς τους.

* * *

Αυτά είναι μερικά από τα βασικά προβλήματα σχετικά με τους παιδικούς σταθμούς. Που απ' ό,τι φαίνεται φέτος θα είναι ακόμα χειρότερα. Και από αυτή την άποψη οι εργατικές λαϊκές οικογένειες πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα. Για να μην κλείσουν αυτές οι δομές των δήμων, να μην απολυθούν οι εργαζόμενοι και να προσληφθούν και άλλοι, γιατί ένα μεγάλο μέρος του προσωπικού που λήγει η σύμβασή του ή συνταξιοδοτείται, δεν αναπληρώνεται. Για να αξιοποιηθούν άμεσα κρατικά και δημοτικά κτίρια για τη λειτουργία παιδικών σταθμών. Για να καταργηθούν τα όποια τροφεία και να μην επιβληθούν νέα σε περιπτώσεις όπου αυτή τη στιγμή είναι δωρεάν, όπως στο ΕΣΠΑ. Και να διεκδικήσουν η κυβέρνηση να εξασφαλίσει την κρατική χρηματοδότηση αυτών των δομών και να δρομολογήσει τη μονιμοποίηση όλου του προσωπικού.