Επικίνδυνες προτάσεις... με παρελθόν

Επικίνδυνες προτάσεις... με παρελθόν

Νέες επικίνδυνες κινήσεις, ενταγμένες σε αντιδραστικούς σχεδιασμούς που «τρέχουν» εδώ και καιρό, προανήγγειλε με δηλώσεις του ο υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος, επιβεβαιώνοντας ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι αποφασισμένη να ολοκληρώσει τη «βρώμικη δουλειά» των προκατόχων της και σε ό,τι αφορά τη λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, καθώς και την εκπαίδευση και την επιλογή των στελεχών τους.
Η καθιέρωση υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας για τις γυναίκες που επιθυμούν να προσληφθούν στα Σώματα Ασφαλείας (Πυροσβεστική, Λιμενικό, Αστυνομία), παρουσιάζεται εντελώς ψευδεπίγραφα σαν μέτρο ισότητας και «βάπτισμα του πυρός». Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί ένα ακόμα μέτρο που υπηρετεί την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση των Σωμάτων Ασφαλείας.
Αντίστοιχα, η δημιουργία στρατιωτικών, ναυτικών και αεροπορικών λυκείων, η οποία «ντύθηκε» από τον υπουργό με το πρόσχημα της επιλογής των... «ψυχωμένων» από τα «παιδιά που από πολύ νωρίς έχουν κλίση στα στρατιωτικά επαγγέλματα», στην πραγματικότητα αποκόβει 15χρονα παιδιά από τη γενική εκπαίδευση και τα εντάσσει στη στρατιωτική, στέλνοντάς τα από αυτήν την ηλικία από το δάσκαλο στο στρατό.
Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τρεις μέρες μετά τις δηλώσεις του υπουργού Αμυνας, προσπάθησαν χτες να κρατήσουν αποστάσεις, μιλώντας μεταξύ άλλων για «προσωπικές απόψεις» και για προτάσεις που «δεν είναι στην ατζέντα της κυβέρνησης». Φυσικά, ο Π. Καμμένος ούτε είναι κάποιος «τυχαίος» που είπε δυο... σκέψεις που «του ήρθαν» - είναι το αρμόδιο κυβερνητικό στέλεχος, ο υπουργός Αμυνας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά της μέχρι και σήμερα - ούτε είναι και ο πρώτος που προανήγγειλε αντίστοιχα μέτρα που υπηρετούν αυτούς τους αντιδραστικούς σχεδιασμούς. Για την ουσία αυτών των σχεδιασμών, παρεμπιπτόντως, κανένα στέλεχος ή όργανο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είπε λέξη!
Η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση των Σωμάτων Ασφαλείας, μαζί με την προωθούμενη εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων σε αστυνομικά καθήκοντα, είναι εδώ και χρόνια κατευθύνσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, οι οποίες προωθούνται στην πράξη απ' όλες τις αστικές κυβερνήσεις, εντάσσονται στα προληπτικά μέτρα του κεφαλαίου ενάντια στον «εχθρό λαό».
Τα Σώματα Ασφαλείας έχουν τις δικές τους παραγωγικές σχολές για τα στελέχη τους, την αντίστοιχη εκπαίδευση για όλο το προσωπικό που υπηρετεί σε αυτά. Για ποιο λόγο, λοιπόν, πέρα από τη συνολικότερη περαιτέρω στρατιωτικοποίησή τους, η κυβέρνηση προαναγγέλλει ότι «οι γυναίκες που επιθυμούν να κάνουν καριέρα στα Σώματα Ασφαλείας θα πρέπει να παίρνουν το "βάπτισμα του πυρός" από τις Ενοπλες Δυνάμεις»;
Το «πρόβλημα στελέχωσης των μονάδων» που επικαλείται ο υπουργός Αμυνας, δεν είναι πρώτη φορά που αξιοποιείται για την προώθηση αντιδραστικών αλλαγών στις Ενοπλες Δυνάμεις, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη γενίκευση μισθοφορικών σωμάτων σε αυτές. Βεβαίως, το δημογραφικό πρόβλημα, που είναι η βασική αιτία, δεν μπορεί να λυθεί, αφού συνδέεται με την όξυνση των εργατικών - λαϊκών προβλημάτων. Από την άλλη, λόγος δεν γίνεται για τα ποσά και το προσωπικό που διατίθενται στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ, της ΕΕ κ.λπ., εξυπηρετώντας τους στόχους της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και των προκατόχων της για γεωπολιτική αναβάθμιση του εγχώριου κεφαλαίου.
Εξίσου επικίνδυνη είναι και η πρόταση για δημιουργία στρατιωτικών λυκείων. Στο όνομα της «κλίσης στα στρατιωτικά επαγγέλματα», στόχος τους είναι τα μελλοντικά στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να είναι αποκομμένα από τη γενική εκπαίδευση ήδη από τα 15 τους χρόνια. Πίσω από τους ισχυρισμούς του υπουργού Αμυνας ότι «τον "ψυχωμένο" αεροπόρο ή καπετάνιο ή τεθωρακισμένο ή πυροβολητή (...) τον αναγνωρίζεις νωρίς μέσα από ειδικά μαθήματα, τεστ και δεξιότητες στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση», βρίσκεται στην πραγματικότητα η επιδίωξη τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να εκπαιδεύονται στα δόγματα του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και της «γεωπολιτικής αναβάθμισης» του εγχώριου κεφαλαίου, ήδη από τα πρώτα εφηβικά τους χρόνια...

Οκτώβρης του 1917. Κόμμα - Τάξη - Επανάσταση. Μηνύματα της Ιστορίας για το παρόν και το μέλλον

Οκτώβρης του 1917. Κόμμα - Τάξη - Επανάσταση. Μηνύματα της Ιστορίας για το παρόν και το μέλλον

Αποσπάσματα από την ομιλία του Κύριλλου Παπασταύρου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Ο Κύριλλος Παπασταύρου στο βήμα

Ο Οχτώβρης του 1917 εγκαινίασε μια ολόκληρη ιστορική εποχή για την ανθρωπότητα, την εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων. Η εποχή αυτή δεν τελείωσε λόγω των αντεπαναστατικών γεγονότων του 1989 - 1991. Δεν είναι ο συσχετισμός δυνάμεων που την καθορίζει, αλλά η ίδια η κοινωνική και οικονομική αναγκαιότητα. Είναι το γεγονός ότι ο καπιταλισμός, ως τρόπος παραγωγής, ως οργάνωση της κοινωνίας, αντιφάσκει με τις μεγάλες δυνατότητες που υπάρχουν για την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, για την εξάλειψη μιας σειρά φαινομένων που βασανίζουν τον εργαζόμενο άνθρωπο.

Η σοσιαλιστική επανάσταση είναι η πιο ριζική, η πιο βαθιά κοινωνικοοικονομική ανατροπή που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη Ιστορία μέχρι σήμερα. Με τη σοσιαλιστική επανάσταση μπαίνει τέλος σε μια μεγάλη ιστορική περίοδο, την περίοδο που οι κοινωνίες βασίζονταν στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Οι νέες σοσιαλιστικές σχέσεις και οι παλιές, οι καπιταλιστικές, δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Για να οργανωθεί με νέο τρόπο η κοινωνία και η παραγωγή, πρέπει να ανατραπεί ο παλιός. Αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να προκύψει με αργή ειρηνική μετεξέλιξη του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό, του παλιού στο νέο.
Επανάσταση, λοιπόν, είναι μια ανατροπή όλου του οικονομικού, κοινωνικού, κρατικού οικοδομήματος, είναι η ανατροπή της κοινωνικής τάξης που κυριαρχεί οικονομικά και έχει στα χέρια της την εξουσία. Είναι ταυτόχρονα η διαμόρφωση, η οικοδόμηση των νέων οικονομικών κοινωνικών σχέσεων, η συγκρότηση νέας εξουσίας, μιας νέας κοινωνικής τάξης.

Στιγμιότυπο από την εκδήλωση

Στο φόντο των αντεπαναστατικών γεγονότων της περιόδου 1989 - 1991, σήμερα ξέρουμε καλύτερα: Οτι η επανάσταση συνεχίζεται μέχρι την πλήρη εξάλειψη των τάξεων και των ταξικών διαφορών που έχουν κληρονομηθεί από αιώνες ταξικών κοινωνιών. Οτι η δυνατότητα της αντεπανάστασης παραμένει στο σοσιαλισμό, όσο δηλαδή βρισκόμαστε στην πρώτη ανώριμη ακόμα φάση του κομμουνισμού, όσο δεν έχουν καταργηθεί πλήρως οι ταξικές διαφορές και αντιθέσεις, ακόμα και αν έχουν ανατραπεί οι εκμεταλλευτές και έχει καταργηθεί η εκμετάλλευση. Οτι το Κόμμα και - κάτω από την καθοδήγησή του - οι εργαζόμενοι έχουν αποφασιστικό ρόλο στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, που δε γίνεται αυθόρμητα, αλλά υπακούει σε κοινωνικούς νόμους.

Η επανάσταση αποτέλεσμα αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών

Η επανάσταση δεν προκαλείται, δε γίνεται επειδή κάποιο κόμμα την αποφασίζει ή την σχεδιάζει. Ακριβώς επειδή η επανάσταση αποτελεί μια απότομη ριζική αλλαγή, προϋποθέτει μια ραγδαία ριζική μεταβολή στις διαθέσεις των εργατικών - λαϊκών μαζών. Μια τέτοια μεταβολή δεν μπορεί να διαμορφωθεί σε συνηθισμένες συνθήκες, δεν μπορεί να διαμορφωθεί όσο καταφέρνει η αστική εξουσία και το κεφάλαιο να διαχειρίζονται, να κουκουλώνουν, να φτιασιδώνουν τις οξυμένες αντιθέσεις του συστήματος. Οσο μπορούν να υποτάσσουν τους εργαζόμενους, είτε μέσω της ενσωμάτωσης, είτε μέσω της τρομοκρατίας και του φόβου, στους στρατηγικούς τους στόχους, όσο καταφέρνουν να αποσπούν τη συναίνεσή τους.

Το έδαφος για την επανάσταση διαμορφώνεται στη βάση αντικειμενικών συνθηκών που αλλάζουν γρήγορα και απότομα και έχουν ως αποτέλεσμα η αστική τάξη να μην μπορεί να εξουσιάζει όπως πριν και κυρίως να μην μπορεί να διαχειριστεί την απότομη όξυνση των προβλημάτων των εργατικών - λαϊκών μαζών, την επιδείνωση των όρων ζωής τους. Ενα τέτοιο σκηνικό δημιούργησε το 1917 στη Ρωσία ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που χαρακτηρίστηκε από τον Λένιν ως «ο μεγάλος σκηνοθέτης της Επανάστασης».
Βεβαίως, τα στοιχεία αυτά δεν είναι αρκετά, παρ' όλο που είναι αναγκαία για να ξεσπάσει η επανάσταση. Απαιτείται η θέληση και αποφασιστικότητα των εργατικών - λαϊκών μαζών. Που και αυτή δεν υπάρχει εξαρχής, αλλά διαμορφώνεται μέσα στην πάλη. Και γι' αυτή τη θέληση, κρίσιμο ρόλο παίζει το Κομμουνιστικό Κόμμα. Οχι μόνο με τη δράση του σε συνθήκες επαναστατικές, αλλά με τη δράση του και από τα πριν, σε μη επαναστατικές συνθήκες.
Η δράση του Κόμματος σε μη επαναστατικές συνθήκες έχει μεγάλη σημασία για την προετοιμασία, για τη διαπαιδαγώγηση, την εκπαίδευση και τη συγκέντρωση εργατικών - λαϊκών δυνάμεων γύρω από την πολιτική του. Το ΚΚ οφείλει να είναι έτοιμο, να έχει επεξεργασμένη στρατηγική πολιτική κατεύθυνση, ξεκάθαρη θεωρητική αντίληψη και επεξεργασία για την επανάσταση, τα καθήκοντά της, τα καθήκοντα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Η ετοιμότητα ενός ΚΚ για να παίξει τον πρωτοπόρο ρόλο του σε επαναστατικές συνθήκες, καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις μάχες που δίνει στο σήμερα. Από τη δυνατότητά του να ασκεί επαναστατική πολιτική σε μη επαναστατικές συνθήκες, να καθορίζει η στρατηγική του, ο τελικός στόχος τη δράση, την παρέμβασή του, την οικοδόμησή του, τη δουλειά του στο μαζικό κίνημα.

Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα απέσπασε ζεστό χειροκρότημα

Η εκδήλωση λοιπόν και νίκη της κοινωνικοοικονομικής ανατροπής δε θα έρθει ως αποτέλεσμα μιας αθροιστικής σωρευτικής διαδικασίας, μιας σταδιακής αλλαγής συσχετισμών, αλλά μέσα από ένα συνδυασμό αντικειμενικών και υποκειμενικών προϋποθέσεων.
Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει τεχνητός δρόμος σταδιακής προσέγγισης αυτής της κοινωνικοοικονομικής ανατροπής, όπως υποστηρίζουν διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις, προβάλλοντας διάφορους μεταβατικούς στόχους, προγράμματα, κυβερνητικά στάδια κ.λπ. Πολύ περισσότερο που στο όνομα αυτής της προσέγγισης, στην ουσία προωθούνται πολιτικές οι οποίες ενσωματώνουν αντί να χειραφετούν το εργατικό - λαϊκό κίνημα από την αστική πολιτική, από τον αστικό κοινοβουλευτισμό.
Αποδεικνύεται πόσο συνειδητά στρεβλά ήταν όλα αυτά τα ιδεολογήματα και οι απόψεις που προσέδιδαν χαρακτηριστικά ριζικών ανατροπών σε κινήματα διεκδίκησης μιας άλλης μορφής διαχείρισης του συστήματος (όπως π.χ. της περίφημης «Αραβικής Ανοιξης», των αγανακτισμένων κ.λπ.) σε κυβερνητικές αλλαγές, σε αλλαγές κοινοβουλευτικών συσχετισμών, συγκαλύπτοντας την πραγματικότητα, που ήταν η αντίθετη. Οτι ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων όχι μόνο δεν ανατρεπόταν, ούτε καν βελτιωνόταν, όπως αποδείχτηκε, αλλά άλλαζε σε βάρος της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Αναδείχτηκε η δύναμη της εργατικής τάξης

Ο Οχτώβρης του 1917 ανέδειξε τη δύναμη που έχει η εργατική τάξη, η μόνη τάξη της σύγχρονης κοινωνίας που έχει απόλυτο και καθαρό αντικειμενικό συμφέρον - ανεξάρτητα από το αν το έχει συνειδητοποιήσει - για την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και που σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να τραβήξει και άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Η σοσιαλιστική οικοδόμηση απέδειξε ότι οι διαφοροποιήσεις συνεχίζουν να υφίστανται και ανάμεσα στους εργαζόμενους στην κοινωνική ιδιοκτησία, που αν δεν αντιμετωπιστούν, αλλά αντίθετα ενισχυθούν, μπορεί να οδηγήσουν σε διαμόρφωση αυτοτελών συμφερόντων από το συνολικό κοινωνικό συμφέρον, που μπορεί στο τέλος να διεκδικήσουν την επιβολή τους στο σύνολο της κοινωνίας.
Σήμερα, η εργατική τάξη είναι ασύγκριτα πιο μαζική, πιο μορφωμένη, έχει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες από την ίδια την παραγωγική διαδικασία να παίξει το ρόλο της. Εχουν, όμως, μεγαλώσει οι διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της. Μισθολογικές, μορφωτικές, ηλικιακές, διαφορές στις εργασιακές σχέσεις, ανάμεσα σε εργαζόμενους σε νέους και παλιούς κλάδους της βιομηχανίας κ.λπ. Διαφοροποιήσεις που γεννούν επιπλέον δυσκολίες, που διαμορφώνουν αντικειμενικό έδαφος για τη διάσπαση της εργατικής τάξης.
Απαιτείται μεγάλη προσπάθεια για να αντιμετωπίζονται τα εμπόδια που δημιουργούν αυτές οι συνθήκες στη συνείδηση των εργαζομένων. Απαιτείται συστηματική δουλειά για την αποκάλυψη του μηχανισμού εκμετάλλευσης. Απαιτείται δουλειά για το ξεπέρασμα των δυσκολιών που βάζουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στην οργάνωση εργαζομένων. Απαιτείται μέτωπο στο συντεχνιασμό, μέτωπο στις δυνάμεις που εκφράζουν τα συμφέροντα της εργατικής αριστοκρατίας.

Διδάγματα από τη νίκη των μπολσεβίκων

Το Κόμμα των Μπολσεβίκων κατάφερε να νικήσει για μια σειρά λόγους. Πρώτα απ' όλα, είχαν γερό κόμμα, σφιχτά οργανωμένο και δοκιμασμένο, με αντοχές στις κακουχίες, σε πλήρη διαχωρισμό, οργανωτικό και πολιτικό, με τον οπορτουνισμό και σε διαρκή διαμάχη μαζί του. Δεύτερο, οι μπολσεβίκοι διαμόρφωσαν πολιτική γραμμή πλήρους διαχωρισμού από τα διάφορα στρατόπεδα των εκμεταλλευτών, κάτι που εκδηλώθηκε και με τη στάση τους στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και με τη στάση τους απέναντι στην προσωρινή αστική κυβέρνηση. Τρίτο, οι μπολσεβίκοι επέδειξαν εξαιρετική ικανότητα να δουλεύουν με ευελιξία, έχοντας όμως σταθερότητα όσον αφορά τους στόχους. Να εναλλάσσουν τη νόμιμη με την παράνομη δουλειά. Να εναλλάσσουν γρήγορα συνθήματα, να μπορούν να συνδέουν τα ζωτικά ζητήματα που απασχολούσαν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα με το ζήτημα της εξουσίας.
Υπάρχουν δυο βασικά στοιχεία τα οποία ξεχωρίζουμε για να αναδείξουμε τη σημασία τους:
Το ένα αφορά το γεγονός ότι οι μπολσεβίκοι επεξεργάστηκαν επαναστατική στρατηγική. Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι διαμόρφωσαν στρατηγική που προσδιόριζε με σαφήνεια το χαρακτήρα της επανάστασης, με βασικό κριτήριο το χαρακτήρα της εποχής, δηλαδή σε ποιο στάδιο ανάπτυξης βρίσκεται ο καπιταλισμός, ποια κοινωνική τάξη βρίσκεται στο ιστορικό προσκήνιο. Και έθεταν ως καθήκον το στόχο η εργατική τάξη να πάρει την εξουσία με τη στήριξη της φτωχής αγροτιάς. Ο στόχος αυτός δε χάθηκε όλη την περίοδο από τον Απρίλη έως τον Οχτώβρη, παρ' όλο που άλλαζαν οι συνθήκες.
Το δεύτερο είναι ότι οι μπολσεβίκοι ανέπτυξαν μια σημαντική δουλειά στην εργατική τάξη της Ρωσίας, κυρίως στο βιομηχανικό προλεταριάτο και πρώτα απ' όλα στο εργοστασιακό, που αποτελούσε και το πιο σύγχρονο και δυναμικό κομμάτι του.
Για πολλά χρόνια, από το 1905 μέχρι το 1917, οι μπολσεβίκοι διεξήγαγαν σκληρή διαπάλη για την ήττα των ρεφορμιστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων μέσα στα συνδικάτα, που εξέφραζαν αρχικά οι λεγόμενοι «οικονομιστές», δηλαδή όσοι υποστήριζαν την προτεραιότητα της οικονομικής πάλης του προλεταριάτου αποκομμένη από την πολιτική πάλη και στη συνέχεια με τους μενσεβίκους και τους εσέρους. Οι τελευταίοι υποστήριζαν τη θέση περί «ουδετερότητας των συνδικάτων», δηλαδή αρνούνταν την πολιτική διαπάλη μέσα στα συνδικάτα. Ο Λένιν αντιπάλεψε κάθε σχηματική αντιμετώπιση της διάκρισης ανάμεσα στην οικονομική, πολιτική και ιδεολογική μορφή της ταξικής πάλης, κάθε σύγχυση και μονομέρεια. Η δράση των μπολσεβίκων έδειξε πρακτικά παραδείγματα, πώς οι κομμουνιστές πρέπει να διεξάγουν την ταξική πάλη ολοκληρωμένα, σε συνθήκες υποχώρησης αλλά και ανόδου του κινήματος.
Σε αυτή τη διαπάλη, τελικά νικητές βγήκαν οι μπολσεβίκοι, με αποτέλεσμα στις παραμονές του ιμπεριαλιστικού πολέμου να κυριαρχούν σε βασικά συνδικάτα. Ο ίδιος ο Λένιν αναφέρει παραδείγματα για το πώς οι μπολσεβίκοι πλειοψήφησαν στα συνδικάτα στην Πετρούπολη και στη Μόσχα.
Ολα αυτά αποτέλεσαν βασικές προϋποθέσεις ώστε πρωτοπόρα τμήματα των εργατών που ακολουθούσαν τους μπολσεβίκους να είναι έμπειρα και δοκιμασμένα. Επέτρεψε, επίσης, στους μπολσεβίκους στις κρίσιμες στιγμές να έχουν συγκεντρωμένες δυνάμεις στους αποφασιστικούς βιομηχανικούς κλάδους και επιχειρήσεις, καθώς και σε άλλους στρατηγικής σημασίας χώρους, που τους επέτρεπε να πραγματοποιήσουν την επαναστατική ανατροπή.

Για τη δημιουργική αφομοίωση της πείρας του Οχτώβρη

Ως Κόμμα προσπαθούμε να αφομοιώσουμε δημιουργικά στη σημερινή πραγματικότητα τα διδάγματα του Οχτώβρη του 1917, όχι βεβαίως να τα μεταφέρουμε σχηματικά ή δογματικά.
Σήμερα, το ΚΚΕ, με την επεξεργασία του Προγράμματός του στο 19ο Συνέδριο, συνεχίζοντας και ολοκληρώνοντας την επεξεργασία που είχε ξεκινήσει απ' το 15ο Συνέδριο, προσδιορίζει με σαφήνεια ότι η επανάσταση στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική, ότι ο στόχος πάλης του ΚΚΕ είναι η εργατική εξουσία, ότι σε αυτή την πάλη δε χωράει καμιά κυβερνητική λύση εντός του καπιταλισμού και της εξουσίας του.
Εχουμε διαμορφώσει την αντίληψή μας για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, παίρνοντας υπόψη την πείρα του 20ού αιώνα. Υπερασπιζόμαστε τη μεγάλη προσφορά και ανωτερότητα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τα επιτεύγματά της, αναδεικνύοντας ότι το «πάντρεμα» του σοσιαλισμού με στοιχεία του καπιταλισμού, της αγοράς, οδηγεί σε στρεβλώσεις, σε παραβιάσεις των σοσιαλιστικών αρχών.
Ως Κόμμα, σήμερα ξεχωρίζουμε την ανάγκη να δυναμώσει η οργάνωση στους χώρους δουλειάς και πρώτα απ' όλα στη βιομηχανία, πλάι στους παλιούς και στους νέους δυναμικούς βιομηχανικούς κλάδους. Είναι στοίχημα για το Κόμμα, ζωτικής σημασίας η οικοδόμηση σε αυτούς τους χώρους.
Παλεύουμε σήμερα, σε μη επαναστατικές συνθήκες, για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, δίνουμε τη μάχη για τη βελτίωση του συσχετισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα. Παλεύουμε ταυτόχρονα για να τραβήξουμε με το μέρος της εργατικής τάξης, τα φτωχά λαϊκά στρώματα μισοπρολετάριων, αυτοαπασχολούμενων και αγροτών που η αντικειμενική θέση τους βρίσκεται πιο κοντά στην εργατική τάξη, που καταπιέζονται απ' το κεφάλαιο.
Στις σημερινές αντεπαναστατικές συνθήκες, δε δίνουμε απλώς τη μάχη υπεράσπισης των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων από την επίθεση του κεφαλαίου, δε δίνουμε απλώς τη μάχη για ορισμένες προσωρινές νίκες ή επιτυχίες, δίνουμε τη μάχη της οργάνωσης και εκπαίδευσης εργατικών - λαϊκών δυνάμεων στη σύγκρουση με το κεφάλαιο, την εξουσία του, τη μάχη για τη συνειδητοποίηση μέσα από την ταξική πείρα της ανάγκης αλλαγής του συσχετισμού υπέρ της εργατικής τάξης, τη μάχη ζύμωσης της σοσιαλιστικής προοπτικής, της συνολικής ιδεολογικής - πολιτικής - οργανωτικής προετοιμασίας του Κόμματος πρώτα απ' όλα, αλλά και των πιο πρωτοπόρων εργατικών - λαϊκών δυνάμεων για τις αναμετρήσεις του μέλλοντος.

Φυλακές Ακροναυπλίας 19-1-1948

 Φυλακές Ακροναυπλίας 19-1-1948

Ήταν λίγο μετά τα Χριστούγεννα του 1947 που το αστικό-εφμυλιακό κράτος έστελνε στο εκτελεστικό απόσπασμα έντεκα αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και ήρωες του κινήματος με μόνη ουσιαστική κατηγορία την αγάπη τους για τον ελληνικό λαό, την αγωνιστική τους δράση και τα πιστεύω τους. Ανάμεσά τους βρίσκονταν ο γνωστός αγωνιστής του ΕΛΑΣ Παναγιώτης Τσόχας (Βόλγας).

Οι έντεκα αγωνιστές κρατούνταν στο κολαστήριο των Φυλακών Ακροναυπλίας και εκτελέστηκαν στον γνωστό τόπο του Ναυπλίου που χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές για εκτελέσεις: Το λιοντάρι του Ναυπλίου. Χώρος ταιριαστός στην ιδιοσυγκρασία και την στάση των μελλοθανάτων.

Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες ξεχωρίζουν οι μορφές του Δημήτρη Μαυραγάνη από την Κόρινθο, του Τάκη Παπαθεοδώρου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΚΝΕ από το Καλαμάκι, ο Δημήτρης Πίτσας από το Καλαμάκι Κορινθίας και ο Σπύρος Τόγιας από το Σοφικό Κορινθίας. 

Η εκτέλεση έλαβε χώρα στις 5:30 το πρωί από μικτό απόσπασμα του Εθνικού Στρατού. 

Ακολούθως παραθέτουμε φωτογραφία των Τσόχα, Παπαθεοδώρου, Πίτσα, Τόγια και Μαυραγάνη η οποία τραβήχτηκε μερικές ημέρες πριν την εκτέλεσή τους. 

Οι έντεκα αγωνιστές οδηγήθηκαν στο απόσπασμα με πρόσχημα τη μεταγωγή τους σε άλλη φυλακή. Όμως, οι πολιτικοί κρατούμενοι της Ακροναυπλίας περίμεναν την επικείμενη εκτέλεση και είχαν τοποθετήσει σκοπούς προκειμένου να διαμαρτυρηθούν και να αντιδράσουν σε μια τέτοια πιθανότητα, ενημερώνοντας με χωνιά τον λαό του Ναυπλίου. Μια τέτοια κίνηση ορισμένες φορές είχε ως αποτέλεσμα την αναβολή της εκτέλεσης, όμως στην περίπτωση αυτή, αυτό δεν επετεύχθη. 

Πράγματι, οι πολιτικοί κρατούμενοι της Ακροναυπλίας αντέδρασαν έντονα φωνάζοντας από τα παράθυρα των κελιών με αυτοσχέδια χωνιά προς την πόλη του Ναυπλίου. 

Να πως περιγράφει ένας πολιτικός κρατούμενος το περιστατικό:  Άκουσα το χάραμα ένα μαζικό τραγούδι από πολύ μακριά . Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω τα λόγια Δεν θυμάμαι ακριβώς πιο ήταν. Ήταν  το τραγούδι αυτών που πήγαιναν για εκτέλεση.  (Πηγή)

Έτσι γνωρίζουμε ότι πριν εκτελεστούν, οι έντεκα τραγουδούσαν...

Ο κοιμώμενος λέων του Ναυπλίου. Μνημείο του Λουδοβίκου, πατέρα του Όθωνα, για τους νεκρούς από τύφο στρατιώτες του. Κοντά του, στη μάντρα του νεκροταφείου, διενεργούνταν οι εκτελέσεις των πολιτικών κρατουμένων του Εμφυλίου.

Ο Μαρξ για τη «συνεταιριστική εργασία» στον καπιταλισμό

Ο Μαρξ για τη «συνεταιριστική εργασία» στον καπιταλισμό

Εκπρόσωποι της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού επικαλούνται μέχρι και τον Μαρξ, σε μια προσπάθεια να προσδώσουν θεωρητικό υπόβαθρο στην υπεράσπιση της «κοινωνικής οικονομίας» και των συνεταιριστικών επιχειρήσεων στον καπιταλισμό. Ας δούμε, όμως, τι έλεγε πραγματικά ο Μαρξ και μάλιστα την εποχή που ο καπιταλισμός δεν είχε περάσει ακόμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, όπου τα μονοπώλια παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή, όπως γίνεται σήμερα.
Γράφει, λοιπόν, ο Μαρξ στην Ιδρυτική Διακήρυξη της Διεθνούς των Εργατών το 1864: «...η πείρα της περιόδου 1848-1864 απόδειξε χωρίς αμφισβήτηση ότι η συνεταιριστική εργασία, όσο θαυμάσια και αν είναι στην αρχή και χρήσιμη στην πράξη, αν περιοριστεί μέσα στον περιορισμένο κύκλο των συμπτωματικών προσπαθειών των χωριστών εργατών, δε θα μπορέσει ποτέ να σταματήσει τη γεωμετρική ανάπτυξη του μονοπωλίου και να απελευθερώσει τις μάζες, είτε ακόμα και να ελαφρύνει αισθητά το βάρος της αθλιότητάς τους.
Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, καλοδιάθετοι ευγενείς, φιλάνθρωποι αστοί φαφλατάδες και μια χούφτα πονηροί πολιτικοί οικονομολόγοι μετατράπηκαν μονομιάς σε εκθειαστές του ίδιου εκείνου συστήματος συνεταιριστικής εργασίας που είχαν προσπαθήσει να το πνίξουν στη γέννησή του, που το είχαν χλευάσει σαν ουτοπία ονειροπόλου, σαν αίρεση σοσιαλιστή.
Για να απελευθερώσει τις εργαζόμενες μάζες, η συνεταιριστική εργασία πρέπει να αναπτυχθεί σε εθνικές διαστάσεις και να προαχθεί με εθνικά μέσα. Ομως, οι αφέντες της γης και οι αφέντες του χρήματος θα χρησιμοποιούν πάντα τα πολιτικά τους προνόμια για την υπεράσπιση και τη διαιώνιση των οικονομικών μονοπωλίων τους. Αντί να προωθούν τη χειραφέτηση της εργασίας, θα συνεχίζουν να βάζουν στο δρόμο της κάθε δυνατό εμπόδιο (...) Γι' αυτό, το μεγάλο καθήκον της εργατικής τάξης είναι σήμερα η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας».

Δεν αλλάζει ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του συστήματος

Δεν αλλάζει ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του συστήματος

Ο ισχυρισμός της συγκυβέρνησης ότι η «κοινωνική οικονομία» αποτελεί ένα «διαφορετικό μοντέλο οικονομίας», είναι πέρα για πέρα έωλος. Οποιαδήποτε επιχείρηση, όποια μορφή και αν έχει, από τη στιγμή που λειτουργεί μέσα στο πλαίσιο του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, υπόκειται στις νομοτέλειές του. Το κυνήγι του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους είναι όρος επιβίωσης για οποιαδήποτε επιχείρηση στον καπιταλισμό.
Ανεξάρτητα από το αν μια επιχείρηση είναι κρατική, ιδιωτική ή συνεταιριστική, οι παραγωγικές σχέσεις παραμένουν εκμεταλλευτικές. Ετσι, και στις συνεταιριστικές επιχειρήσεις έχουμε παραγωγή αξίας και υπεραξίας, έχουμε εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης των εργαζομένων.
Βέβαια, δεν θα φτάσουν όλες οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις στο μέγεθος της «Mondragon», που περιγράφουμε στο σχετικό παράδειγμα, πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, όπου οι δυνατότητες και το μέγεθος της οικονομίας της είναι πολύ μικρότερα από αυτό της Ισπανίας, τόσο στη μεταξύ τους σύγκριση, όσο και σε σχέση με τις άλλες καπιταλιστικές οικονομίες που συμμετέχουν στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη.
Αλλες «συνεταιριστικές επιχειρήσεις» θα παίζουν ρόλο συμπληρωματικό στα μονοπώλια, άλλες δε θα επιβιώσουν ούτε ώρα στον ανταγωνισμό και άλλες μπορεί να αναπτυχθούν. Οι «μοίρα» τους, δηλαδή, είναι ίδια με τη μοίρα όλων των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Η ιδιαιτερότητα των συνεταιριστικών επιχειρήσεων είναι ότι σε κάποιο βαθμό οι εργαζόμενοι είναι ταυτόχρονα και εργοδότες του εαυτού τους. Ισχύει δηλαδή ό,τι ισχύει και για τον αυτοαπασχολούμενο ατομικό ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής.
Ακόμα πιο πέρα: Ολες οι οικονομικές δραστηριότητες, που πραγματοποιούνται μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού, είναι ενταγμένες στη συνολική διαδικασία της διευρυμένης αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου και δεν αναιρούν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από την τάξη των καπιταλιστών. Δηλαδή, ο χαρακτήρας του κοινωνικοοικονομικού συστήματος δεν μεταβάλλεται ανάλογα με το πόσες συνεταιριστικές επιχειρήσεις λειτουργούν στο πλαίσιο μιας οικονομίας.
Κι αυτό επειδή η λειτουργία μιας οποιασδήποτε ξεχωριστής επιχείρησης, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, προδικάζει τη συμμετοχή της στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου συνολικά, ανεξάρτητα από τη θέληση των λιγότερων ή περισσότερων ιδιοκτητών της, ανεξάρτητα από την ειδική μορφή που έχει η κάθε επιχείρηση.

Εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους

Οι εργάτες δεν «απελευθερώνονται» από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και ό,τι αυτή σημαίνει (κρίσεις, απολύσεις, συμπίεση μισθολογικών και εργασιακών δικαιωμάτων κ.ά.) μέσω της αυτοδιαχείρισης χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, όπως προσπαθεί να το παρουσιάσει η κυβέρνηση. Αντίθετα, γίνονται οι ίδιοι ως εργοδότες του εαυτού τους και των άλλων πιο επιρρεπείς σε υποχωρήσεις αναφορικά με τους όρους δουλειάς και αμοιβής.
Επίσης, το εργοστάσιο του συνεταιρισμού δεν απαλλάσσεται από την έκθεσή του στον ανταγωνισμό, από την αναγκαιότητα να είναι κερδοφόρο, να είναι ανταγωνιστικό στον ενδοκλαδικό ανταγωνισμό και μάλιστα σε συνθήκες εργασιακής ζούγκλας, με μεροκάματα πείνας.
Επομένως, με την προώθηση της «κοινωνικής οικονομίας», οι πολιτικοί εκπρόσωποι των κεφαλαιοκρατών προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την εργατική τάξη. Είναι βολικό για την αστική εξουσία, οι εργάτες να εγκλωβίζονται σε απομονωμένες και απέλπιδες πολλές φορές προσπάθειες επαναλειτουργίας χρεοκοπημένων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, με στόχο να επιβιώσουν, να βρουν μια προσωρινή διέξοδο από την ανεργία και την ακραία φτώχεια, την ώρα που στους στρατηγικούς κλάδους της παραγωγής κυριαρχούν μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι.
Σε τελική ανάλυση, τέτοιου είδους εγχειρήματα προάγουν το συμβιβασμό με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, με την εκμετάλλευση, την άρνηση της αναγκαιότητας της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης για την κατάληψη της εξουσίας. Ευνοούν τον περιορισμό σε μια λογική αναδιανομής, που, τόσο στο παρελθόν και πολύ περισσότερο σήμερα, δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε στο ελάχιστο την άμβλυνση του βαθμού εκμετάλλευσης.

Μεγάλο το βάρος της ευθύνης απέναντι στην εργατική τάξη

Μεγάλο το βάρος της ευθύνης απέναντι στην εργατική τάξη

Αποσπάσματα από την ομιλία της Λουίζας Ράζου στην εκδήλωση στην Καλαμάτα

Η Λουίζα Ράζου

Την κεντρική ομιλία στην εκδήλωση έκανε η Λουίζα Ράζου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα:
«Ο ματωμένος Μάης του 1934 στην Καλαμάτα, με αφορμή την απεργία των λιμενεργατών, είναι ένας ακόμα κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα των γεγονότων που σημάδεψαν την πορεία της ταξικής πάλης στη χώρα μας . Οι 300 λιμενεργάτες της Καλαμάτας με την απεργιακή τους κινητοποίηση τάραξαν την εργοδοσία και το αστικό κράτος της εποχής Τα σιλό, στην εποχή τους, για τους λιμενεργάτες δεν ήταν το αναγκαίο εργαλείο για να ελαφρύνει η δουλειά τους, να δουλέψουν λιγότερες ώρες με καλύτερους όρους και να πάρουν καλύτερα μεροκάματα. Ηταν ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός της παραγωγής, που για τους βιομήχανους θα εξασφάλιζε περισσότερα κέρδη, οδηγώντας τους εργάτες στην ανεργία και στην εντατικοποίηση της δουλειάς τους. Γι' αυτό έπεσε πάνω τους βαρύς ο πέλεκυς της αιματηρής καταστολής.
Η εξέλιξη αυτού του αγώνα σημαδεύεται από την προσπάθεια των σοσιαλδημοκρατών και εργοδοτικών συνδικαλιστών να τον βάλουν στο χέρι, να τον οδηγήσουν στην εκτόνωση και στην ήττα. Το μέτωπο απέναντί τους σηκώνει ο "Ριζοσπάστης", που με τις αποκαλύψεις του δυσκολεύει τους σχεδιασμούς τους, συμβάλλει να διαμορφωθούν προϋποθέσεις εκδήλωσης της εργατικής αλληλεγγύης σ' όλη την Ελλάδα.
Απεργούν συνολικά 25.000 εργάτες σε διάφορες πόλεις, παρά την απαράδεκτη υπονομευτική στάση της Γενικής Συνομοσπονδίας. Ο αριθμός των απεργών για την εποχή είναι σημαντικός και γίνεται κατορθωτός με την αποφασιστική παρέμβαση των κομμουνιστών, που δρουν στους εργατικούς κλάδους κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, σε όλη την Ελλάδα.
Βαδίζουμε προς τη συμπλήρωση των 100 χρόνων του Κόμματός μας το 2018, φιλοδοξώντας να αναδείξουμε όλο τον πλούτο της ιστορικής πείρας να αναδείξουμε την ανωτερότητα του νέου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού για τον οποίο ασίγαστα παλεύουμε, το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Γι' αυτό και σύνθημά μας είναι: "100 χρόνια ΚΚΕ, σεμνή υπογραφή του λαού μας στις λεωφόρους του μέλλοντος". Γιατί το μέλλον ανήκει στην εργατική τάξη, σ' αυτήν που παράγει όλο τον πλούτο και όχι στο ξεπερασμένο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί, παρά τη βαριά ήττα που υπέστη το επαναστατικό κίνημα με την ανατροπή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης πριν 25 χρόνια, το πισωγύρισμα είναι προσωρινό, κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την κοινωνική εξέλιξη, η πορεία της ταξικής πάλης θα βγάλει νικητές την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
Εχουμε επίγνωση του μεγάλου βάρους και της ευθύνης που φέρουμε απέναντι στην εργατική τάξη, το λαό που βασανίζεται, ώστε να ανταποκριθούμε στο καθήκον της αναγέννησης του εργατικού κινήματος (...) η μελέτη και η εξαγωγή συμπερασμάτων με βάση την πείρα μας από τη σχεδόν εκατοντάχρονη πορεία του Κόμματός μας, η κριτική προσέγγισή της μας κάνει πιο δυνατούς, πιο ώριμους να ανταποκριθούμε στα στρατηγικά μας καθήκοντα
Θα υπερασπίσουμε τον πρωτοπόρο - ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης, με την ανωτερότητα του σοσιαλισμού, οικοδομώντας βαθύτερους και πλατύτερους ιδεολογικούς - πολιτικούς - ταξικούς δεσμούς με ευρύτερα τμήματα του κόσμου της δουλειάς, σε όλους τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.

Το καθήκον μας

Η πρόοδός μας σε αυτό το καθήκον κρίνεται καθημερινά, σε όλο το μέτωπο των διεκδικήσεων απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και της εξουσίας τους. Στη ζωή της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, επιδρούν βαριά οι συνέπειες της παρατεταμένης οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης. Συνέπειες που μεθοδικά και πολύμορφα η αστική τάξη και τα επιτελεία της, πρώτα απ' όλα οι κυβερνήσεις της, παρεμβαίνουν για να συσκοτίσουν τόσο τις πραγματικές αιτίες όσο και τους υπεύθυνους. Εδιναν και δίνουν λυσσαλέα τη μάχη να καθυποτάξουν κάθε δυνατότητα αμφισβήτησης, να σπρώξουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε ανώδυνα γι' αυτούς κανάλια.
Σε αυτή την κατεύθυνση, πολύτιμη για το σύστημα είναι η συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης που σχημάτισε. Πρωτοστάτησε να προβληθούν όλα τα αστικά ιδεολογήματα για την κρίση, έριξε νερό στο μύλο της αθώωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών σχηματισμών. Καλλιέργησε ελπίδες ότι ο καπιταλισμός εξανθρωπίζεται, ότι η ΕΕ έχει απλώς παρεκκλίνει από τις αρχές της λόγω του συντηρητικού συσχετισμού στο εσωτερικό της, ότι με άλλο τρόπο διαχείρισης - την περιβόητη παραγωγική ανασυγκρότηση - μπορούν να κερδίσουν οι εργαζόμενοι, οι θυσίες τους να πιάσουν τόπο. Εσπρωξε το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε αποπροσανατολιστικές μορφές πάλης, με την ψευδεπίγραφη αντιμνημονιακή γραμμή πάνω στην οποία συναντήθηκαν αστικές - οπορτουνιστικές έως αντιδραστικές - εθνικιστικές δυνάμεις στις πλατείες των "αγανακτισμένων".
Σε αυτό το έδαφος, προετοιμάστηκε και προχώρησε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό κόμμα, η δημιουργία προϋποθέσεων για συντηρητική αναδίπλωση των εργαζομένων.
Εμπόδιο στάθηκε η αποφασιστική παρέμβαση του ΚΚΕ, που δεν τους έκανε τη χάρη. Δε δίπλωσε τις σημαίες των εργατικών συμφερόντων. Δεν έγινε κομπάρσος σε σενάρια κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης. Τα μέλη του, μαζί με χιλιάδες εργαζόμενους στους τόπους δουλειάς και στα συνδικάτα, κράτησαν αναμμένη τη φλόγα της αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος, με κόστος και θυσίες.
Το καθήκον μας είναι να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην ιδεολογική και πολιτική χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων από την αστική πολιτική. Εχουμε εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη. Αυτή είναι η τάξη που, από τη θέση της στην παραγωγή και στην κοινωνική εξέλιξη, έχει την ιστορική ευθύνη να απαλλάξει τον εαυτό της και τα λαϊκά στρώματα από την καπιταλιστική εκμετάλλευση».

Μεγαθήρια σε συσκευασία ... «συνεταιρισμού»

Μεγαθήρια σε συσκευασία ... «συνεταιρισμού»

Αποκαλυπτικό το παράδειγμα του ισπανικού επιχειρηματικού κολοσσού «Mondragon Corporation»

«Συνεταιριστής» - εργαζόμενος σε εταιρεία του ομίλου της «Mondragon» που κατασκευάζει ποδήλατα

Οσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει τις «συνεταιριστικές επιχειρήσεις» σαν οικονομική δραστηριότητα που αναπτύσσεται παράλληλα και έξω από τη συνολική λειτουργία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η διεθνής εμπειρία επιβεβαιώνει πλέον και με παραδείγματα τη θεωρητική ανάλυση που λέει ότι η εξέλιξη αυτών των επιχειρήσεων είναι η μετατροπή τους σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, η μετατροπή της συλλογικής ιδιοκτησίας σε μετοχική, σε συγκέντρωση της ιδιοκτησίας σε ορισμένους μεγαλομετόχους.
Η εξέλιξη αυτή είναι αναπόφευκτη, ανεξάρτητα από τον πραγματικό τρόπο που θα συμβεί και ο οποίος σχετίζεται είτε με την αναγκαία σε κάποια φάση εισροή κεφαλαίου, είτε με την παγιοποίηση και τη σταδιακή μετατροπή του διευθυντικού μηχανισμού σε ιδιοκτήτες της επιχείρησης, είτε με την πτώχευση και διάλυσή τους.

Τεράστιοι επιχειρηματικοί όμιλοι

Κλασικό παράδειγμα είναι η εταιρεία «Mondragon Corporation». Είναι ένας τεράστιος όμιλος επιχειρήσεων, η 7η μεγαλύτερη εταιρεία στην Ισπανία. Πρόκειται για μια «συνομοσπονδία» εργατικών συνεταιρισμών, που ξεκίνησε από μια βιοτεχνία ειδών θέρμανσης το 1956. Σήμερα απασχολεί δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, περιλαμβάνει 289 επιχειρήσεις (οι 110 συνεταιριστικές) και δραστηριοποιείται στους τομείς της βιομηχανίας, της διανομής, στο χρηματοπιστωτικό και στην εκπαίδευση.
Οι εργαζόμενοι που είναι και συνεταιριστικά μέλη του ομίλου, είναι λιγότεροι από το ένα τρίτο του συνόλου των εργαζομένων. Δηλαδή, περισσότερα από τα 2/3 των εργαζομένων είναι μισθωτοί, όπως σε οποιαδήποτε άλλη καπιταλιστική επιχείρηση. Ωστόσο, σε όλους τους εργαζόμενους της εταιρείας καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι είναι συνιδιοκτήτες και ότι γι' αυτό η συνδικαλιστική δράση είναι αχρείαστη.
Να τι γράφεται στο επίσημο site της «Mondragon»: «Στους συνεταιρισμούς μας, οι εργαζόμενοι μπορεί να είναι μέλη ενός συγκεκριμένου συνδικάτου σε ατομική βάση, αλλά δεν υπάρχει συνδικαλιστική εκπροσώπηση στο σύνολο της εταιρείας (σ.σ. σε ελεύθερη μετάφραση δεν υπάρχουν σωματεία σε επίπεδο επιχείρησης), καθώς οι εργάτες είναι και ιδιοκτήτες. Ο ρόλος που παίζουν τα συνδικάτα στις συμβατικές επιχειρήσεις καθίσταται περιττός».
Για να γίνει κάποιος συνεταιριστικό μέλος στη «Mondragon», θα πρέπει να έχει τα επαγγελματικά προσόντα που απαιτούνται για τη θέση εργασίας που ζητάει και η προσχώρησή του να εγκριθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας. Από εκεί και πέρα, χρειάζεται να καταβάλει ένα ποσό για την εγγραφή του, το οποίο το 2009 άγγιζε τις 13.000 ευρώ! Η λειτουργία αυτή ελάχιστα διαφέρει από την αγορά μετοχών μιας «καθωσπρέπει» καπιταλιστικής επιχείρισης.
Το 1992, η εταιρεία απασχολούσε 25.322 εργαζόμενους και 92.773 το 2008. Μέχρι το 2009, πάνω από 7.000 εργαζόμενοι είχαν χάσει τη δουλειά τους, ενώ σήμερα η «Mondragon» απασχολεί 74.117 εργαζόμενους. Δηλαδή, μέσα σε έξι χρόνια έχασαν τη δουλειά τους 18.656 εργαζόμενοι και το προσωπικό μειώθηκε κατά 20%. Είναι προφανές ότι οι αυξομοιώσεις στο προσωπικό δεν μπορούν να σχετίζονται παρά μόνο με τις αυξομοιώσεις στην παραγωγή ή με την αναδιάρθρωση του ομίλου προκειμένου να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά του. Ο,τι, δηλαδή, συμβαίνει σε κάθε καπιταλιστική επιχείρηση, ιδιαίτερα αυτού του μεγέθους.

Προσαρμογή στις «ανάγκες της αγοράς»

Ιδιαίτερη αξία έχει να αναφέρουμε την περίπτωση της «Fagor Electrodomsticos», που κατά πολλούς αποτελούσε τη ναυαρχίδα του ομίλου «Mondragon». Η «Fagor», επιχείρηση κατασκευής ηλεκτρικών οικιακών συσκευών, πτώχευσε το Νοέμβρη του 2013 λόγω της καπιταλιστικής κρίσης, συμπαρέσυρε τον κλάδο των κατασκευών και μαζί την αγορά ηλεκτρικών ειδών. Μέχρι τότε, η «Fagor» ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρικών συσκευών στην Ισπανία και η πέμπτη στην Ευρώπη!
Το σκεπτικό με το οποίο το Συνεταιριστικό Γενικό Συμβούλιο της «Mondragon» αποφάσισε ομόφωνα να κλείσει την εταιρεία, είναι αποκαλυπτικό.
Καταρχάς, επισημαίνεται πως «η εταιρεία δεν ανταποκρίνεται πλέον στις ανάγκες της αγοράς και η χρηματοδότηση που απαιτεί δε διασφαλίζει το επιχειρηματικό της μέλλον». Πιο κάτω σημειώνεται: «Ενα από τα θέματα - κλειδιά αφορούν την ικανότητα της "Fagor" να ανταγωνιστεί στην παγκόσμια αγορά και να προσαρμοστεί σε όλες τις αλλαγές που συμβαίνουν σε έναν τομέα ο οποίος διακρίνεται για τους νέους ανταγωνιστές και τις νέες επιχειρησιακές στρατηγικές. Αυτό ισχύει για κάθε επιχείρηση, ανεξαρτήτως του νομικού της καθεστώτος».
Τι παραπάνω από τις παραδοχές αυτές χρειάζεται για να αποδειχτεί πως για όλες τις επιχειρήσεις στον καπιταλισμό, «ανεξαρτήτως νομικού καθεστώς», ισχύουν οι ίδιοι αδήριτοι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας, από τους οποίους κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει;
Οσο για την ...αλληλεγγύη που προάγει η λεγόμενη «κοινωνική οικονομία», φτάνει να αναφέρουμε τα λόγια του Γενικού Συμβουλίου της «Mondragon», το οποίο επισημαίνει πως η «Mondragon» είναι μεν «μια ένωση ανεξάρτητων αυτοδιαχειριζόμενων συνεταιρισμών» και πως «η εταιρεία προστατεύει τα συμφερόντων όλων των συνεταιριστικών μελών της», ωστόσο «η ευθύνη για τη διαχείριση της επιχείρησής τους (σ.σ. εννοεί τα συνεταιριστικά μέλη της «Fagor») βρίσκεται στον καθένα ατομικά. Αυτό σημαίνει ότι οι συνθήκες που επηρεάζουν τη "Fagor" δεν έχουν καμία σχέση με τους άλλους συνεταιρισμούς εντός της εταιρείας»!

ΓΕΡΜΑΝΙΑ- Μάθε παιδί μου γράμματα(σχολικό βιβλίο το "ο Αγών μου")

 Μάθε παιδί μου γράμματα(σχολικό βιβλίο το "ο Αγών μου")

Η δασκάλα με τα χρυσά αυγά

Διάβασα πριν λίγο την παρακάτω είδηση –την αναδημοσιεύω με επιφύλαξη, αν και την είδα σε διάφορα αξιόπιστα site(στο κείμενο που παραθέτω έχω κάνει κάποιες διορθώσεις γιατί είχε πολλά ορθογραφικά λάθη):

Έντονες αντιδράσεις έχουν ξεσπάσει στη Γερμανία μετά την απόφαση του ομοσπονδιακού υπουργείου Παιδείας να εισαχθεί συτη διδακτέα ύλη των σχολείων το βιβλίο του Αδόλφου Χίτλερ, «ο Αγών μου».

Υπενθυμίζεται ότι σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει έκδοση μιας κριτικής εκδοχής του βιβλίου αυτού, για πρώτη φορά μετά τον θάνατο του Χίτλερ.

Η υπουργός Παιδείας, Τζοάνα Γουάνκα, απαντά στις αντιδράσεις σε συνέντευξή της σε γερμανική εφημερίδα όπου δηλώνει ότι η κίνηση αυτή του υπουργείου στοχεύει «στην προώθηση της πολιτικής παιδείας, και είναι εύκολα κατανοητό».

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι οι ισχυρισμοί του Χίτλερ δεν θα προβάλλονται «χωρίς σχολιασμό», ενώ προσθέτει ότι «οι μαθητές έχουν ερωτήματα, και είναι καλύτερα να τα ξεφορτωθούν μιλώντας ανοιχτά στην τάξη».

Η εισαγωγή του «ο Αγών μου» στη διδακτέα ύλη των γερμανικών σχολείων ήρθε μετά από αμα της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας της Γερμανίας, που τονίζει ότι το βιβλίο θα «προστάτευε τους εφήβους από τα κελεύσματα του πολιτικού εξτρεμισμού».

Η εν λόγω απόφαση έχει προκαλέσει τεράστιο σάλο στη Γερμανία, με πολύ κόσμο να υποστηρίζει σθεναρά ότι δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να εισαχθεί το βιβλίο αυτό στα σχολεία.

Τέλος, σημειώνεται ότι το «ο Αγών μου» δεν έχει απαγορευτεί επίσημα στη Γερμανία, όμως η αναπαραγωγή του στην επίσημη μορφή του μπλοκάρεται από το 1945.


                                                                      ---------

Και ένα σύντομο σχόλιο:

Πραγματικά τι εκπαιδευτική αξία μπορεί να έχει αυτό το σκουπιδοβιβλίο; Αν ήθελαν όντως να θωρακίσουν τους νέους Γερμανούς απέναντι στις φασιστικές/ναζιστικές ιδέες, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κάποιο αξιόλογο σύγγραμμά ή κάποια μελέτη που να περιγράφει τι είναι ο ναζισμός, ποιες οι ρίζες των ναζιστικών ιδεών και που αποσκοπούν. Βέβαια αυτό θα δημιουργούσε κάποιες δυσκολίες, διότι μετά θα έπρεπε οι εκπαιδευτικοί να μιλήσουν για την αδιάρρηκτη σχέση του φασισμού με τον καπιταλισμό, θα έπρεπε να δικαιολογήσουν τις άψογες σχέσεις της ΕΕ και της Γερμανίας με την φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου, αλλά και το γεγονός ότι οι Ευρωενωσιακές χώρες δεν υπογράφουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την καταδίκη των ναζιστικών και των φασιστικών ιδεών.

Πρέπει όμως να δίνεται και η απαραίτητη προσοχή στους όρους που χρησιμοποιούνται: «να προστατεύει τους εφήβους από τα κελεύσματα του πολιτικού εξτρεμισμού», και με τη λέξη «εξτρεμισμός» γίνεται άμεση παραπομπή στη θεωρία των δυο άκρων. Αν και έχουνε πια ξεπεράσει το ζήτημα της εξίσωσης του κομμουνισμού με τον ναζισμό, αφού όπως έχουν δείξει στην πράξη οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, δεν έχουν κανένα μα κανένα πρόβλημα να στηρίζουν φασιστικά καθεστώτα και την ίδια στιγμή να βγάζουν παράνομα τα κομμουνιστικά κόμματα. Το πρόβλημα λοιπόν το έχουν με τον κομμουνισμό, και εκεί στοχεύει η παράλληλη προσπάθεια στην ΕΕ και αλλού, για απενοχοποίηση του φασισμού/ναζισμού(μέσα από «ιστορικές» μελέτες, από ταινίες, από ψηφίσματα) και για ενοχοποίηση του σοσιαλισμού/κομμουνισμού, αφού μέχρι και ειδικό κονδύλι έχουν εγκρίνει για αντισοβιετικές έρευνες.

Αλήθεια, κύριοι του υπουργείου παιδείας της Γερμανίας, Μαρξ και Λένιν διδάσκονται οι Γερμανοί μαθητές ή μόνο Χίτλερ;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Η θεωρία των άκρων

 Η θεωρία των άκρων

Οι περισσότεροι την έχουμε γνωρίσει στη φαιοκόκκινη εκδοχή της. Ο ναζισμός και ο κομμουνισμός (Στάλιν και Χίτλερ) δεν είναι παρά οι δύο όψεις του νομίσματος του ολοκληρωτισμού, μαύρος και κόκκινος φασισμός, που καταπνίγουν την προσωπικότητα και τις ελευθερίες της.

Πόσοι και πόσοι ειδικοί, πολιτικοί, "προοδευτικοί" συγγραφείς, κτλ, δεν έχουν βάλει το δικό τους λιθαράκι, για να χτίσουν αυτό το "αφήγημα": από τη Χάνα Άρεντ διεθνώς, μέχρι τη Σώτη, ως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εγχώριας απαλεψιάς, και βουλευτές του Σύριζα, με τα πένθιμα σήμαντρα του "ομοφοβικού ΚΚΕ" και την καταπίεση ομοφυλόφιλων και γυναικών στη Σοβιετία -για να πιάσουμε το πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Ή όπως γράφει ο Άγης Στίνας:
Η αληθινή δημοκρατία έχει πάψει να υπάρχει στον πλανήτη μας από τότε που ο ενεργός πολίτης μιας αυτόνομης κοινότητας έγινε ο ευπειθής υπήκοος της οποιασδήποτε πολιτικής, θρησκευτικής, κτλ, εξουσίας. Αυτό ισχύει για όλα τα σύγχρονα κράτη.
(...) Όμως υπάρχουν στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες μερικά πράγματα που έχουν πραγματική αξία για τις λαϊκές μάζες. Είναι αυτά που οι ίδιες με τους αγώνες τους και με το αίμα τους έχουν κατακτήσει. Είναι αυτά που μπορούν να γίνουν μέσα και όπλα στην πάλη για τη χειραφέτησή τους: το δικαίωμα της οργάνωσης, της συγκέντρωσης, της διαδήλωσης, της απεργίας, της ελεύθερης διάδοσης των ιδεών, της ελεύθερης συζήτησης.
Αυτές ακριβώς τις πολύτιμες για τις λαϊκές μάζες κατακτήσεις καταργεί το ολοκληρωτικό καθεστώς, είτε πρόκειται για στρατιωτική δικτατορία είτε για την εξουσία του ενός κόμματος. Όλες οι εξουσίες συγκεντρώνονται και μονοπωλούνται από το ολοκληρωτικό Κράτος. Οι λαϊκές οργανώσεις διαλύονται, οι διαδηλώσεις, οι συγκεντρώσεις και οι απεργίες απαγορεύονται. Ο τύπος και όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι αποκλειστικό δικαίωμα του κράτους. Οι λαοί σε αυτά τα καθεστώτα δεν πρέπει να ακούν, να βλέπουν, να μαθαίνουν, να πληροφορούνται τίποτε άλλο από αυτό που θέλει το ολοκληρωτικό Κράτος. Για εκείνους που αντιδρούν ενεργά, για εκείνους που υπάρχουν υπόνοιες ότι αντιδρούν, για τους συγγενείς τους, για γνωστούς παλιούς αγωνιστές είναι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι φυλακές, τα ψυχιατρεία, τα βασανιστήρια, τα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Η προφανής στόχευση είναι αυτή ακριβώς. Να δείξει δηλ τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας και των στοιχειωδών δικαιωμάτων που εξασφαλίζει στα μέλη της κοινωνίας,αντίθετα με τα δύο άκρα, που συνθλίβουν σαν Συμπληγάδες το άτομο. Αν και συνήθως, ένας τόσο χοντροκομμένος συμψηφισμός πάει πολύ βαθύτερα από την απλή ανάδειξη μιας "τρίτης, εναλλακτικής κατάστασης". Στην πραγματικότητα, στην σπίλωση ενός πόλου, χώρου, πολιτικής πρότασης, που βαφτίζεται άκρο, για να μπει στο ίδιο τσουβάλι με κάτι άλλο, το οποίο με τη σειρά του κερδίζει μια έμμεση νομιμοποίηση από αυτή τη σύγκριση. Ο στόχος εν προκειμένω δεν είναι άλλος από την καταδίκη της εγκληματικής φύσης του κομμουνισμού, ως πρακτικής κι ως ιδεολογίας (συμπληρώστε νοερά τα εισαγωγικά, όπου χρειάζεται, γιατί είναι πάρα πολλά, για να τα βάλω όλα). Αντιθέτως, το άκρο του φασισμού παρουσιάζεται ως κάτι αυτόνομο από την αστική του μήτρα, κι αναβαθμίζεται-νομιμοποιείται από την εξίσωσή του με τον άλλο πόλο, χωρίς να του μείνει κάποια ρετσινιά.

Εφόσον λοιπόν η (αστική) δημοκρατία ανέχεται τους κομμουνιστές, που διακηρύσσουν ανοιχτά πως θέλουν να την καταλύσουν, γιατί να μη γίνει το ίδιο και με τους νεοναζί, ανεξάρτητα από το αν διαφωνεί με τις ιδέες που εκφράζουν; Αυτή είναι εξάλλου η πεμπτουσία και το μεγαλείο της αστικής δημοκρατίας. Να φέρνει το φασισμό από το παράθυρο.

Αυτό που είναι εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι πόσο εύκολα υιοθετούνται στον καθημερινό δημόσιο λόγο οι διάφορες παραλλαγές του παραπάνω σχήματος, για να αποδείξουν πόσο φρόνιμη και νηφάλια είναι η δική τους θέση, που οριοθετείται από δύο αλληλοτροφοδοτούμενα κέντρα και αποφεύγει τα ακραία ολισθήματα και τους κινδύνους που συνεπάγονται.

Ήδη από τη διατύπωση, κάποιοι σφοι αναγνώστες μπορεί να θυμήθηκαν το βασικό ερμηνευτικό σχήμα που έχει διαφανεί εν όψει του τρίτου τόμου του δοκιμίου ιστορίας του κόμματος, για την κομματική κρίση του 89-91, με τα δύο αλλητροφοδοτούμενα κέντρα, δεξιό κι αριστερό (προσέξτε όμως πώς η χρήση της έννοιας κέντρου, αδυνατίζει τη σχηματική, γεωγραφική χρήση των όρων δεξιά-αριστερά). Το οποίο κατά τη γνώμη μου εξισώνει άνισα μεγέθη κι ευθύνες διαφορετικής βαρύτητας ή σκοπιμότητας, ενώ το βασικό είναι να αναδειχτούν οι λόγοι και τα δεξιά λάθη που οδήγησαν στην κυριαρχία του αναθεωρητικού κέντρου (και τον αριστερισμό ως τιμωρία για τα δεξιά λάθη), τα οποία εξετάζονται συνοπτικά σε ένα περυσινό κείμενο της κετουκε στην Κομεπ, που δίνει ίσως το περίγραμμα του τρίτου τόμου.

Σε παρόμοια θέση περικύκλωσης είχε βρεθεί κατά τη δεκαετία του 20' και το μπολσεβίκικο κόμμα, όταν ο σφος με το μουστάκι κι η συντριπτική πλειοψηφία γύρω απ' αυτόν εναντιώθηκε στην αριστερή, μικροαστική παρέκκλιση (Τρότσκι, Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ) και τη δεξιά, οπορτουνιστική παρέκκλιση (Μπουχάριν), κι ενώ αρχικά είχε συμμαχήσει με τη δεύτερη εναντίον της πρώτης. Ενώ ο Στάλιν επισήμαινε πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι αυτός που υποτιμούμε κάθε φορά.

Οι έννοιες αυτές αντιστράφηκαν με εντυπωσιακό τρόπο στα χρόνια της Περεστρόικα (πριν έρθουν όλα πάνω-κάτω), όπου αριστεροί και ριζοσπάστες θεωρούνταν τα γκεσέμια της παλινόρθωσης, ενώ δεξιοί και δογματικοί ήταν όσοι υπερασπίζονταν τις σοσιαλιστικές δομές, ακόμα και κάποιοι τίμιοι μπρεζνιεφικοί, σαν τον Λιγκατσόφ (ένας διαχωρισμός που μεταφέρθηκε εν μέρει και στα καθ' ημάς, με τους "ανανεωτικούς" αναθεωρητές να θεωρούνται από τα αστικά μέσα πιο τολμηροί κι αριστεροί από τους δογματικούς, που έμεναν προσκολλημένοι στο παρελθόν). Ο Γκόρμπι εμφανιζόταν ως η φωνή της λογικής, που έβαζε χαλινάρι στις ακραίες απόψεις κι οδηγούσε νηφάλια το τιμόνι της χώρας (προς το γκρεμό). Ενώ ο Σάββας Μιχαήλ, που έβλεπε στην Περεστρόικα την ενσάρκωση του τροτσκιστικού σχήματος της επανάστασης μες στην επανάσταση ενάντια στη γραφειοκρατία), θεωρούσε σε κάποιο κείμενό του το Γέλτσιν ως τον πιο συνεπή, ριζοσπάστη μεταρρυθμιστή (ενάντια στις "ταλαντεύσεις" του Γκόρμπι).

Ενδιαφέρον παρουσιάζει κι η χρήση του σχήματος από διάφορα παρακλάδια (καταβολάδες και περικοκλάδες, που δε θα γίνουν ποτέ δέντρα) του ΚΚ.
Στο εξωκοινοβούλιο πχ βρίσκουν αρκετά έξυπνη την τακτική των ίσων αποστάσεων από τους δύο πόλους της "επίσημης αριστεράς" και το διαχωρισμό τόσο από τον αδιέξοδο σεχταρισμό του ΚΚΕ, που υποτιμά την τακτική και τους ενδιάμεσους στόχους, όσο και από το ρεφορμισμό του Σύριζα που υποβαθμίζει κι απομακρύνει το στρατηγικό στόχο. Όμως από τη στιγμή που υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός, γίνεται σαφώς από θέση ευμενούς ουδετερότητας προς την κυβερνώσα αριστερά, που αθωώνεται (ή απλώς καταδικάζεται ανέξοδα εκ των υστέρων) για μια σειρά επιλογές της, όπως φάνηκε και στην πράξη, τους πρώτους μήνες της πρώτη φορά αριστεράς, μέχρι το δημοψήφισμα.

Αλλά αυτά τα σχήματα μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ. Να βγει πχ η ΛαΕ, που έχει κάνει σημαία της την έξοδο από το ευρώ, και να φτιάξει με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, το δικό της δίπολο, ενάντια στην Ανταρσυα που συμπεριφέρεται ως ένα μικρό ΚΚΕ (το 'παμε και παραπάνω για τα εισαγωγικά), βάζει απογειωμένους στόχους κι υποτιμά τον κρίκο της ευρωζώνης, κι ενάντια στο Σύριζα, που μένει σταθερά στο άλλο άκρο.

Αλλά μπορεί να βγάλει ένα αντίστοιχο δίπολο (και μαζί όλη την Πασοκιά του), μιλώντας πχ για αριστερούς ψάλτες της δεξιάς και το καραβάνι του, που προχωρά μες στην έρημο με τις πάμπολλες οφθαλμαπάτες (πχ για μια καλή, δημοκρατική ΕΕ), παρά τα σκυλιά που γαβγίζουν.
Αντίστοιχο δίπολο θα μπορούσε να βγάλει ακόμα κι η ΝΔ, για να δείξει πως εκπροσωπεί το μεσαίο χώρο ενάντια σε αυτούς που δε θέλουν τις μεταρρυθμίσεις και αυτούς που λένε πως δεν προχωρούν αρκετά γρήγορα κι αποφασιστικά.
Ή ακόμα και το Ποτάμι, που εκπροσωπεί το "ακραίο κέντρο", όπως είχε γράψει σε μια παλιότερη ανάλυσή του ο Θοδωρής.
Υπενθυμίζω επίσης και το δίπολο δογματισμού-αναθεωρητισμού, που χρησιμοποιεί στην ανάλυσή της η ΛτΙ -όπως είδαμε σε ένα πρόσφατο κείμενο.

Δεν ξέρω αν από τα παραπάνω μπορεί να βγει κάποιο συνολικό συμπέρασμα. Εγώ θα σημείωνα πάντως ως επιμύθιο πως αντί να προσπαθούμε να βρούμε δύο άκρα, που τα υπερβαίνει, υποτίθεται, διαλεκτικά η δική μας προσέγγιση, ως σώφρον κέντρο, και να παρουσιάζουμε με τέτοιους όρους την ιδεολογική διαπάλη που διεξάγεται -από εδώ η γυναίκα μου, από εδώ το αίσθημά μου, και στη μέση ο γαμάτος της υπόθεσης- πρέπει να ξεφύγουμε από την υποσυνείδητη ενσωμάτωση του παραπάνω σχήματος, τις γεωγραφικές έννοιες και τις σχηματικές αντιλήψεις.

Και να παρουσιάζουμε τη δική μας πρόταση ως αυτό που πραγματικά είναι: η επαναστατική υπέρβαση των αδιεξόδων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και όλων των ταξικών κοινωνιών. Η προοπτική μιας κοινωνίας χωρίς αδικία κι εκμετάλλευση. Και το αναντικατάστατο μέσο/όπλο της ταξικής πάλης, που περιλαμβάνει δύο ανειρήνευτους πόλους: το κεφάλαιο και την εργασία.
Τίποτα λιγότερο, τίποτα πιο "κεντρικό" ή στρογγυλεμένο.

Η μεγάλη απεργία λιμενεργατών και μυλεργατών στην Καλαμάτα

Η μεγάλη απεργία λιμενεργατών και μυλεργατών στην Καλαμάτα

Τετάρτη 9 Μάη 1934. Η απεργία στην Καλαμάτα πνίγεται στο αίμα. Νεκροί είναι οι: Μαραγκουδάκης Αντώνης, Σπάλας Ανδρέας, Μπλίκος Παναγιώτης, Κολιτσιδάκης Ιωάννης, Γιατσερινός Βασίλης, Καπετανέας Βασίλης.
Πέμπτη 10 Μάη 1934. Ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορεί με τίτλο «Ο Τσαλδάρης ματοκύλησε τους εργάτες Καλαμάτας, κάτω η δολοφόνα κυβέρνηση των αλευροβιομηχάνων».
Ο λόγος που ξεσηκώθηκαν οι εργάτες, είναι ένα σιλό που οι αλευροβιομήχανοι εγκατέστησαν στο λιμάνι, για να ξεφορτώνει απευθείας στους αλευρόμυλους. Η χρησιμοποίησή του σήμαινε ότι οι μισοί περίπου λιμενεργάτες θα έχαναν τη δουλειά τους, ενώ από την πλευρά του κράτους και της εργοδοσίας δεν υπήρχε καμιά μέριμνα για την προστασία όσων θα έμεναν χωρίς μεροκάματο.
Τετάρτη 9 Μάη 1934. Ξημερώματα, το σιτοφόρο βαπόρι «Λίμνη» μπαίνει στο λιμάνι και πλευρίζει στον απορροφητήρα του μύλου «Ευαγγελίστρια». Οι λιμενεργάτες συγκεντρώνονται στο λιμάνι με επικεφαλής την απεργιακή τους επιτροπή (...) Δύο λόχοι στρατού με πολυβόλα και όλη η έφιππη χωροφυλακή βρίσκονται στο λιμάνι.
Ο υπολοχαγός Στεφανάκος φυτεύει μια σφαίρα στο κορμί του ξαδέρφου του, λιμενεργάτη Στεφανάκου.
Οι εργάτες βγάζουν τα πτώματα των σκοτωμένων από τη θάλασσα (...) Βάζουν τα πτώματα πάνω σε μία σκάλα (...) με κόκκινες και μαύρες σημαίες από τα τσεμπέρια των γυναικών ξεκινούν για την πόλη. Τραγουδούν το πένθιμο εμβατήριο «πέσατε θύματα αδέρφια εσείς...».
Οι εργάτες καλούν τους φαντάρους να πετάξουν τα τουφέκια. Δύο φαντάροι έτοιμοι να πετάξουν τα τουφέκια συλλαμβάνονται. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, ο αξιωματικός διατάζει «πυρ».
Ταυτόχρονα, άλλη διαδήλωση με πάνω από 500 άνδρες και γυναικόπαιδα φέρνουν πάνω σε ξυλοκρέβατο δύο σκοτωμένους από την παραλία. Ενας λοχίας πετάει το όπλο του και περνά με το μέρος των διαδηλωτών.

Ενα από τα ταμπλό που παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση

Στη μία τα πολυβόλα, τα εφ όπλου λόγχη τουφέκια, ο στρατός, η έφιππη και πεζή χωροφυλακή. Από την άλλη πλευρά, γυναικόπαιδα και εργάτες με κόκκινες και μαύρες σημαίες.
Το υπουργείο Στρατιωτικών διατάζει να πάει στρατός στην Καλαμάτα από το Ναύπλιο και την Τρίπολη. Κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος.
Εκείνες τις μέρες, ο «Ριζοσπάστης» γίνεται κυριολεκτικά ανάρπαστος. Εξαντλούνται όλα τα φύλλα. Οι εργάτες γυρίζουν ο ένας απ' τον άλλο για να τον διαβάσουν. Τα συνθήματα του «Ρίζου» γίνονται και συνθήματα ολόκληρης της μάζας.
Η εφημερίδα «Εστία» καλεί το κράτος να χτυπήσει «τους παράγοντας εκείνους, οι οποίοι δημιουργούν τον κομμουνισμόν, οι οποίοι διαιρούν τον Ελληνικό Λαό, οι οποίοι ευρύνουν τα μεταξύ των κοινωνικών τάξεων χάσματα, οι οποίοι δηλητηριάζουν τας ψυχάς των εργατών, των στρατιωτών, των νέων, οι οποίοι εκμεταλλεύονται διά τους αισχρούς των σκοπούς την υφισταμένην βεβαίως δυστυχία».
Στον «Ριζοσπάστη» φτάνει το ακόλουθο τηλεγράφημα: «Ελληνες εργάτες Νέας Υόρκης συνελθόντες σε συλλαλητήριο διαμαρτυρόμαστε προς την ελληνική πρεσβεία και προς την ελληνική κυβέρνηση για τας σφαγάς των εργατών Καλαμών. Εκφράζομεν μέσω του "Ριζοσπάστη" την αλληλεγγύη των Ελλήνων εργατών της Αμερικής προς τους απεργούς Καλαμών και συλλυπητήρια προς τις οικογένειες των θυμάτων».

***

Βράδυ Δευτέρας 21 Δεκέμβρη 2015. Στο αμφιθέατρο του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας, μια ομάδα νέων παιδιών παρουσιάζει μια μουσικοθεατρική παράσταση για τα γεγονότα της μεγάλης απεργίας των λιμενεργατών και μυλεργατών της Καλαμάτας. Η παρουσίαση έγινε στα πλαίσια της εκδήλωσης που διοργάνωσε η ΤΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ, με αφορμή τα 97 χρόνια του ΚΚΕ. Ο «Ριζοσπάστης» ήταν εκεί. Οπως και τις μέρες της μεγάλης απεργίας...

Από τη μουσικοθεατρική παράσταση που βασίστηκε στα ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» για τη μεγάλη απεργία του 1934